ငါကိုယ်တိုင်က ဆင်းရဲနေတာကို ဘာလို့ ဆန်ချေးရမှာလဲ။

ကျန်းဖန်၏ ဖိတ်ခေါ်မှုအရ အဒေါ်လျူသည် ယုံတစ်ဝက်၊ မယုံတစ်ဝက်ဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

အမှန်စင်စစ် ကျန်းဖန်သည် အဒေါ်လျူထက် စောစီးစွာ ရှေ့မှဝင်သွားပြီး မီးဖိုချောင်၊ မြေအောက်ခန်းနှင့် အခြားနေရာများရှိ အစားအသောက် အားလုံးကို ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနည်းအားဖြင့် အဒေါ်လျူ အိမ်ထဲဝင်ကြည့်လျှင်ပင် မည်သည့် အစားအသောက်ကိုမျှ တွေ့ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဒါ... ဒါက..."

အဒေါ်လျူသည် အိမ်ထဲရောက်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်နှင့် မြေအောက်ခန်းများကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် ဆန်တစ်စေ့မျှ မတွေ့ရပေ။

ကြွက်တစ်ကောင်ပင် ရှာမတွေ့နိုင်လောက်အောင် ဆင်းရဲမွဲတေနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘာမှမရှိသော ကန္တာရကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဟုပင် ဆိုရပေမည်။

အမှန်တိုင်းပြောရလျှင် သူမ၏ မိသားစုသည် ရုန်းကန်နေရသည် မှန်သော်လည်း ကျန်းဖန်၏ အိမ်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်တော့ ချမ်းသာနေသေးသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားမိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမအိမ်တွင် စားစရာ ရှိသေးသည်။

ဤအခြေအနေအရဆိုလျှင် ဤကောင်လေးသည် ဆင်းရဲလွန်းသဖြင့် မြေကြီးသာ စားစရာ ရှိတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

"အဒေါ်လျူ... ကျွန်တော့်အိမ်က အခြေအနေကို အဒေါ် ကိုယ်တိုင် မြင်ပြီထင်ပါတယ်"

"အိမ်မှာ ဆန်တစ်စေ့မှ မကျန်တော့တာ အမှန်ပါပဲ"

"ဒီရက်ပိုင်း ငါးဖမ်းထွက်တာလည်း အဆင်မပြေဘူး... ငါးတစ်ကောင်မှကို မမိဘူးဗျာ"

"တကယ်တော့ အိမ်နီးနားချင်းတွေဆီက စားစရာ လိုက်ချေးမလို့ စိတ်ကူးနေတာ"

"အခု အဒေါ်လျူ ရောက်လာတော့ အိမ်အခြေအနေကို သိသွားပြီဆိုတော့..."

"ဒီခက်ခဲတဲ့အချိန်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်အောင် အဒေါ်လျူစီက ဆန်ပေါင်အနည်းငယ်လောက် ချေးပေးနိုင်မလားဗျာ... နောင်ကျရင် သေချာပေါက် နှစ်ဆပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

ကျန်းဖန်က ရိုးသားဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဘာ…

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော် အဒေါ်လျူ၏ မျက်နှာမှာ မည်းပုပ်သွားတော့သည်။ မူလက သူမသည် ကျန်းဖန်အိမ်သို့ အမြတ်ထုတ်ရန်နှင့် အစားအသောက် အချို့ ချေးငှားရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ အစားအသောက် မရရုံသာမက မိမိဘက်ကပင် ပြန်ပေးရမည့် ကိန်းဆိုက်နေချေပြီ။

မည်သူကများ ဤကဲ့သို့ အဖြစ်မျိုးကို သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

အကယ်၍ သူမသာ တကယ်ချေးပေးလိုက်ပါက သူမ၏ ယောကျာ်းဖြစ်သူက သူမကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်လိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။

"အဟမ်း... ကျန်းလေး... မင်းတို့မိသားစု ခက်ခဲနေမှန်း အဒေါ် သိပါတယ်ကွယ်"

"ဒါပေမဲ့ အဒေါ်တို့အိမ်ကလည်း ရုန်းကန်နေရတာပါ... လူက ၇ ယောက်၊ ၈ ယောက်လောက် ရှိတာ... အိမ်မှာလည်း စားစရာက မရှိတော့ဘူး"

"ဪ... နေပါဦး... အိမ်မှာ လုပ်စရာလေး မပြီးသေးတာ ရုတ်တရက် သတိရလို့... မင်းကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူးနော်"

အဒေါ်လျူသည် ဆင်ခြေတစ်ခု အမြန်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်းဖန်နှင့် နှုတ်ဆက်စကားပင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ ကျန်းဖန်က သူမအိမ်သို့ လိုက်လာပြီး အစားအသောက် ချေးငှားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလားပင်။

အဒေါ်လျူ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသော် စုဝေဝေသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကျန်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အိမ်ရှိ မီးဖိုချောင်နှင့် မြေအောက်ခန်းထဲတွင် အစားအသောက်များ အပြည့်ရှိနေသည်ကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဤအစားအသောက်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် မည်သို့သော မျက်လှည့်မျိုး ပြလိုက်သနည်း။

"ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်လေ... နောက်ကျရင် မင်း သိလာမှာပါ"

ကျန်းဖန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို လောလောဆယ်တော့ ထုတ်မပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စုဝေဝေအတွက် ဤအရာသည် နတ်ဘုရားများ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မျိုး ဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍ စုဝေဝေ သိသွားပါက နေ့ရောညပါ အိပ်ပျော်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

အချိန်မရွေး ပေါက်ကြားသွားနိုင်သော အန္တရာယ်လည်း ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ့စွမ်းရည် ပိုမိုမြင့်မားလာသည့်အချိန်မှသာ စုဝေဝေကို ပြောပြခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူသည် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် စုဝေဝေကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်ရာ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားသွားလျှင်ပင် ပြဿနာ ကြီးကြီးမားမား ရှိလာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"အင်း..."

စုဝေဝေက လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမ၌ သံသယများစွာ ရှိနေသော်လည်း ခင်ပွန်းသည်က လျှို့ဝှက်ချက်ဟု ပြောမှတော့ ဆက်ပြီး မေးမြန်းနေစရာ မလိုတော့ပေ။ ခင်ပွန်းသည်က သူမကို ဒုက္ခပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ ယုံကြည်သည်။

"ဒါပေမဲ့ တို့တွေ နေ့တိုင်း မီးမွှေးတာ များလွန်းနေတယ်"

"တစ်နေ့ သုံးကြိမ် မီးမွှေးနေတော့ ရွာသားတွေက တို့ဆီမှာ အစားအသောက် အများကြီး ရှိတယ်လို့ ထင်ကုန်ကြတာပေါ့"

"တို့ဆီမှာ အစားအသောက် များတာ မှန်ပေမဲ့ သူတို့ကို လိုက်ချေးပေးနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ"

"နောက်ကျရင် တစ်နေ့ တစ်ကြိမ်ပဲ မီးမွှေးကြမယ်... တစ်နေ့တာ စားဖို့အတွက် တစ်ခါတည်း ချက်လိုက်ကြတာပေါ့"

ကျန်းဖန် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤဟာကွက်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျေးလက်ဒေသတွင် မည်သည့်အရာကိုမဆို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော်လည်း မီးမွှေးသည့် အကြိမ်အရေအတွက်ကိုမူ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ပေ။

ချက်ပြုတ်တိုင်း ထင်းမီးရှို့ရသဖြင့် မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာရာ အကဲခတ်တတ်သူတိုင်း သတိထားမိကြသည်။

အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ခက်ခဲသော ကာလတွင် သာမန်အိမ်ထောင်စု တစ်စုသည် တစ်နေ့လျှင် တစ်ကြိမ် မီးမွှေးနိုင်သည်ကပင် အတော်ဟုတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သုံးကြိမ် မီးမွှေးပါက ထိုအိမ်ထောင်စုသည် ချမ်းသာပြီး အစားအသောက် အများအပြား သိုလှောင်ထားသည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယနေ့ခေတ်တွင် တံငါသည်များသည် တစ်နေ့လျှင် နှစ်နပ် (သို့မဟုတ်) တစ်နပ်သာ စားနိုင်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သုံးနပ် စားနိုင်သည်ဆိုလျှင် ချမ်းသာသော မိသားစု ဖြစ်ရပေမည်။

"ကျွန်မ သဘောပေါက်ပါပြီ ယောကျာ်း"

စုဝေဝေ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမသည်လည်း နေ့စဉ် ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်နေရသဖြင့် သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်လွန်းနေပြီဟု ခံစားမိလိုက်သည်။

ရွာထဲရှိ အခြားသူများ ငတ်မွတ်နေကြသည်ကို သူမ မေ့လျော့နေခဲ့မိသည်။

အချို့လူများဆိုလျှင် တစ်နေ့ တစ်နပ်ပင် မစားနိုင်ကြရှာပေ။

ယခုအခါ သူတို့မိသားစုသည် သော်ကရွာတွင် အချမ်းသာဆုံး မိသားစုများထဲမှ တစ်စု ဖြစ်နေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

"ခဏနေရင် ကိုယ် အပြင်ထွက်ပြီး ဆန်လိုက်ချေးဦးမယ်"

"အဲ့လိုလုပ်လိုက်ရင် ဘယ်သူမှ တို့ဆီလာပြီး ဆန်ချေးရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းဖန် ပြောလိုက်သည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း လက်ဦးမှု ရယူခြင်းက အသာစီးရစေသည် မဟုတ်ပါလော။

မိမိ၏ ဆင်းရဲမွဲတေသော ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းထားရန်အတွက် တစ်အိမ်တက်ဆင်း ဆန်လိုက်ချေးရန် လိုအပ်ပေသည်။

ဤနည်းအားဖြင့် သူသည် အလွန် ဆင်းရဲနေသည်ဟု ထင်မြင်ခံရမည်ဖြစ်ရာ မည်သူကမျှ သူ့ထံ ဆန်လာချေးရဲတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ဤသည်မှာ မိမိအတွက် ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မိမိ ဆင်းရဲမွဲတေနေသရွေ့ မည်သူကမျှ မိမိထံမှ ငွေကြေး တောင်းခံရဲမည် မဟုတ်ပေ။

......

တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် ဖြစ်သည်။

သော်ကရွာ တစ်ရွာလုံးသည် ကျန်းဖန် တစ်အိမ်တက်ဆင်း ဆန်လိုက်ချေးနေသည့် သတင်းကို သိရှိသွားကြသည်။

သို့သော် ရွာသားတိုင်းသည် အခက်အခဲ ရှိနေသည့်ပုံစံဖြင့် ကျန်းဖန်၏ တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့၏ မိသားစုများသည်လည်း ရုန်းကန်နေရပြီး ပိုလျှံသော အစားအသောက် မရှိကြချေ။

"မဖြစ်နိုင်တာ... ကျန်းလေးက တကယ်ကြီး လိုက်ချေးနေတာလား"

"အရင်က တစ်နေ့ကို ၂ ကြိမ်၊ ၃ ကြိမ်လောက် မီးမွှေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... တော်တော် အဆင်ပြေနေတာပဲဟာ"

"ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဆန်လိုက်ချေးရတဲ့ အဆင့် ရောက်သွားရတာလဲ"

ရွာသား အများအပြားမှာ အံ့အားသင့်နေကြ၏။ ကျန်းဖန် ဤမျှ ဆင်းရဲသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

"ဟွန်း... အဲ့ဒါ ဟန်ပြသက်သက်ပါအေ"

"လူငယ်တွေက ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲရမလဲမှ မသိတာ... နေ့တိုင်း အများကြီး စားပစ်လိုက်ကြတာကိုး"

"သိုလှောင်ထားတဲ့ အစားအစာတွေ ကုန်တာကြာလောက်ရောပေါ့"

"ငါ ကျန်းလေးအိမ်ကို သွားကြည့်ပြီးပြီ... ဘာမှကို မကျန်တော့တာ... ဆန်တစ်စေ့တောင် မရှိဘူး"

"ကြွက်တောင် သူ့အိမ်နား ကပ်ချင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"သူက ငါ့အိမ်ကိုတောင် ဆန်လာချေးသေးတာအေ့... ငါ့အိမ်မှာ လူ ၇ ယောက်၊ ၈ ယောက်လောက် ရှိနေတာကို ဘယ်ကပိုမှာလဲအေ"

"ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် သူ့မိန်းမတောင် ထွက်ပြေးလောက်တယ်"

အဒေါ်လျူသည် ပါးစပ်ဖွာသူ တစ်ဦးဖြစ်ရာ ကျန်းဖန်၏ အိမ်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များကို ချက်ချင်း လိုက်လံပြောဆိုလေတော့သည်။

သူမသည် ကျန်းဖန်ကို အထင်သေးနေသည်။

လက်ခြေ ပြည့်စုံသော လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ရောက်နေရသည်ကိုး။

"ဟူး... ကျန်းအဖိုးကြီး သေသွားပြီးတော့ ကျန်းမိသားစု ဒီလိုဖြစ်သွားမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ"

"မတတ်နိုင်ဘူးလေ... ကောင်လေးရဲ့ ငါးဖမ်းစွမ်းရည်ကလည်း လိုနေသေးတာကိုး... ငါးမမိတော့ လက်ကျန်လေး ထိုင်စားနေရတာပေါ့"

"ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် သူ ငတ်သေသွားနိုင်တယ်"

"ဟုတ်ပါ့... ကြားတာတော့ ဆန်ဈေးက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်တက်ဦးမယ်တဲ့... ဒီနှုန်းထားနဲ့ဆိုရင် ဘယ်သူက တတ်နိုင်မှာလဲ"

"ပြီးတော့ နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းက လစဉ်ကြေး ထပ်တိုးကောက်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်တဲ့... ငါတို့ကို အသေသက်နေတာပဲ"

"တကယ်လို့ ငါတို့ ဆက်မရှင်သန်နိုင်တော့ရင် မျက်ခုံးနီ သူပုန်တပ်ထဲ ဝင်ပြီး အစိုးရကို ပြန်တိုက်ကြတာပေါ့"

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်းပါကွာ... အဲ့ဒါ ပုန်ကန်မှုနော်... လွယ်လွယ်လုပ်လို့ရတဲ့ ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ"

ရွာသားများသည် သူတို့အချင်းချင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။

လူတိုင်း သက်ပြင်းချရင်း မျက်နှာများတွင်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေကြရှာသည်။

နောက်ရက်များတွင် ကျန်းဖန်သည် သော်ကရွာ၏ ကပ်ရောဂါတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လူတိုင်းသည် ကျန်းဖန်ကို မြင်သည်နှင့် ဆန်လာချေးမည်ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး အလျင်စလို ရှောင်ဖယ်သွားတတ်ကြသည်။

ဤအခြေအနေက ကျန်းဖန်နှင့် စုဝေဝေတို့ကို ရွာထဲတွင် အပယ်ခံဘဝ ရောက်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် ကျန်းဖန်အတွက်မူ ဤသည်မှာ မကောင်းသော ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

ဤကဲ့သို့သော ပရမ်းပတာ ခေတ်ကာလတွင် သံယောဇဉ် ခံစားချက်များသည် မလိုအပ်ဆုံးသော အရာများ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ ဆက်ဆံရေး သိပ်ကောင်းနေလျှင် တစ်ဖက်လူ ဒုက္ခရောက်ပါက သင် ကူညီမိလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ကူညီလိုက်ပါက သင်ကိုယ်တိုင် ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်သည်။

ဆင်းရဲသော အချိန်တွင် မိမိကိုယ်ကိုသာ ဂရုစိုက်သင့်ပြီး၊ ချမ်းသာသော အချိန်ကျမှသာ လောကကို ကူညီသင့်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ကာလမျိုးတွင် မိမိမိသားစုကို ဘေးကင်းအောင် ထားနိုင်ခြင်းကပင် အတော်လေး ချီးကျူးစရာ ကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

အခြားသူများကို ဂရုစိုက်ရန် မည်သည့်နေရာမှ အင်အား ရနိုင်ပါမည်နည်း။