ဘိုးဘေးရဲ့ ခရီးထွက်မယ့် ဆန္ဒ

ဘိုးဘေးလုံယန်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ ဘိုးဘေးမင်ရှန်ကို တွေ့ရတာနဲ့ မတူကွဲပြားတဲ့ ခံစားချက် တစ်ခုကို မလွဲမသွေ ခံစားရသည်။ ဘိုးဘေးမင်ရှန်သည် အနည်းငယ် အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သန်မာထွားကျိုင်းသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦးကဲ့သို့ တက်ကြွပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် ဘိုးဘေးလုံယန်သည် အားနည်းပုံ ပေါက်ရုံသာမက ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု အရိပ်အယောင်များပါ သယ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ မကြာသေးမီက သူမ၏ အခြေအနေအရ ဆိုလျှင် ဒါသည် နားလည်ပေးနိုင်သော ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိသားစု မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များ အတွက် အရင်းအမြစ်များ ချွေတာနိုင်ရန် ဝိညာဉ်အစားအစာ စားသုံးမှုကို သိသိသာသာ လျှော့ချခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး အနေဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားသည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများထက် များစွာ သာလွန်သည်။ သို့သော် စကြဝဠာ စွမ်းအင် တည်မြဲမှု နိယာမ အရ စွမ်းအင် ရင်းမြစ်များသည် လေထဲကနေ အလိုလို ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာလေ စွမ်းအင် သုံးစွဲမှု များလေ ဖြစ်သည်။

သာမန် အစားအစာများသည် ဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေးများ အတွက် လုံလောက်မှု မရှိဘဲ စွမ်းအင် ပြောင်းလဲနိုင်မှု စွမ်းရည် နိမ့်ပါးသည်။ ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေးများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် စွမ်းရည် မြှင့်တင်ရန် ဝိညာဉ်အစားအစာများကို ရေရှည် ဖြည့်စွက် မှီဝဲရန် လိုအပ်သည်။

သို့သော် ဆဋ္ဌမအဘိုးလေး ဝမ်ရှောင်ဟန် ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ထိုးဖောက်ရန် ကြိုးစားမှု ကျရှုံးပြီးနောက် မိသားစု အရင်းအမြစ်များသည် ပိုမို ကျပ်တည်းလာခဲ့သည်။ ဘိုးဘေးလုံယန်သည် သူမ၏ ဝိညာဉ်အစားအစာ စားသုံးမှုကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချခဲ့ပြီး ယခုအခါ တစ်နှစ်လျှင် ဝိညာဉ်ဆန် ပေါင် ၈၀၊ ဝိညာဉ်ငါးနှင့် ဝိညာဉ်အသား ပေါင် ၁၀၀ နှင့် ဒုတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးဝါး အမြုတေခဲ ဆေးလုံး ၂ လုံးခန့်သာ စားသုံးတော့သည်။

ဤ ဝိညာဉ်အစားအစာများ၏ စုစုပေါင်း တန်ဖိုးမှာ ရွှေတာရာ ၃၆ ပြား သာ ရှိပြီး အမြုတေခဲ ဆေးလုံး ၂ လုံးမှာ ရွှေတာရာ ၆၀ ထက် မပိုပေ။

ဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေး တစ်ဦး အနေဖြင့် နှစ်စဉ် အရင်းအမြစ် သုံးစွဲမှု ရွှေတာရာ ၁၀၀ အောက်သာ ရှိခြင်းသည် သူမ၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် လောက်ငရုံလေးသာ ရှိပေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ မိသားစုရှိ အခြား အကြီးအကဲများသည်လည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို ထိန်းသိမ်းရန် လုံလောက်ရုံ ဝိညာဉ်အစားအစာများကိုသာ ရရှိကြပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ အခွင့်အရေးများကို မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင်များ အတွက် စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း စိုးရိမ်နေတာလား ရှိုကျဲ့"

ဘိုးဘေးလုံယန်က လှည့်မကြည့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံတွင် သက်ကြီး အမျိုးသမီးများ၏ ပုံမှန် အသံဩဩ မပါရှိဘဲ ကောင်းကင်ဘုံမှ လွင့်ပျံလာသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးမှုများ ပါဝင်နေသည်။

"ကျွန်တော် ဘိုးဘေးကို နည်းနည်း စိတ်ပူနေရုံပါ"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ဘိုးဘေးလုံယန်သည် အသက် ၁၁၅ နှစ်သာ ရှိသေးပြီး လူမျိုးနွယ်စုမှ ဘိုးဘေးမင်ရှန် ထက် သိပ်မကြီးသလို ဝိညာဉ်အဆင့်၏ သက်တမ်း ကန့်သတ်ချက်နှင့်လည်း အဝေးကြီး လိုသေးသည်။

ဘိုးဘေးလုံယန်သည် အသက် ၃၀ အရွယ်တွင် ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး အသက် ၆၀ တွင် ဝိညာဉ်အဆင့် အလယ်တန်း သို့ ရောက်ရှိကာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို အထွတ်အထိပ်တွင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ထိုအချိန်က သူမသည် တက်ကြွမှုနှင့် ရည်မှန်းချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ပိုမို မြင့်မားသော "ကောင်းကင်လူသားအဆင့်" ကို ရည်မှန်းထားခဲ့သည်။

ကံဆိုးစွာဖြင့် ချန်လုံပြက္ခဒိန် နှစ် ၃၀၉၅ ခုနှစ်တွင် ကျရောက်ခဲ့သော သားရဲကပ်ဘေးသည် ဖင်းအန်းဝမ်မျိုးနွယ်စုကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ချေမှုန်းပစ်ခဲ့သလို ဘိုးဘေးလုံယန်၏ အတောင်ပံများကိုလည်း ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့သည်။

"တက်ခြင်းနဲ့ ကျခြင်း၊ ပွင့်လန်းခြင်းနဲ့ ညှိုးနွမ်းခြင်း ဆိုတာ လောကကြီးရဲ့ သဘောတရားတွေပါပဲ"

ဘိုးဘေးလုံယန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ မကြာသေးမီက အတွေ့အကြုံတွေကို ဟွေးအာ ဆီကနေ ကြားပြီးပါပြီ မင်း ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်"

သူမ၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် အနည်းငယ် အားနည်းပုံ ရသော်လည်း ရိုးရှင်းသော ဝါဂွမ်း အဝတ်အစားနှင့် အထည်ဖိနပ်များက သူမကို လောကုတ္တရာ ဆန်သော အငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ သူမ၏ ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ မျက်လုံးများက အောက်ခြေမမြင်ရသော ရေခဲရေကန်ကြီး တစ်ခုလို ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲနေသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို ဝမ်းနည်းစေသော တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ဘိုးဘေးလုံယန်က မျက်နှာကို ဇာပဝါဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘိုးဘေးလုံယန်၏ မျက်နှာဖုံးသည် မကြာသေးမီကမှ တပ်ဆင်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ရှိုကျဲ့ မှတ်မိသည့် အချိန်ကတည်းက သူမ မျက်နှာဖုံး မတပ်ထားသည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘိုးဘေး"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မဆင်မခြင် လုပ်တယ်လို့ အပြစ်မတင်ရင် ကျေနပ်ပါပြီ"

ခဏ ရပ်နားပြီးနောက် သူ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး ကျွန်တော့်ကို ဆင့်ခေါ်တယ် ဆိုတော့ ပေးစရာ ညွှန်ကြားချက် တစ်ခုခု ရှိလို့လား"

သူ့ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ရှိနေသည်။ အပြိုင်အဆိုင် အဆင့်သတ်မှတ်ခြင်း စနစ်ကို အကောင်အထည်ဖော်မည့် သူ့အစီအစဉ်ကို ဘိုးဘေးလုံယန် သဘောမတူမှာ ကြောက်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှေးလူကြီးများသည် မိသားစု စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို အလေးထားပြီး အဆင့်သတ်မှတ်ချက် အတွက် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းသည် မောင်နှမများ အကြား ရန်ပွဲများ ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဟု သံသယ ဖြစ်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

"မင်းက မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်လေ ရှိုကျဲ့"

ဘိုးဘေးလုံယန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို ငါ ဝင်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါဆိုရင် ဘိုးဘေး ဒီတစ်ခါ ဆင့်ခေါ်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာများလဲ"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။ ဘိုးဘေးလုံယန်က အလုပ်မရှိ အလုပ်ရှာ စကားစမြည် ပြောမည့်သူ သို့မဟုတ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချီးကျူးစကား ပြောမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

"မင်း စီစဉ်မှု တချို့ လုပ်ပြီး ငါနဲ့အတူ ကျွန်းတစ်ရာ အစောင့်တပ်စခန်း ဆီ လိုက်ပို့ပေးဖို့ လိုတယ်"

ကျွန်းတစ်ရာ အစောင့်တပ်စခန်း ဟုတ်လား

ဝမ်ရှိုကျဲ့ မှင်သက်သွားပြီး အရှေ့ပင်လယ် အနီးရှိ အစောင့်တပ်စခန်း တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ပြန်လည် မှတ်မိရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရသည်။ သူ့တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးခြင်းသည် ပုံမှန်သာ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ချန်နင်နယ်မြေမှ မထွက်ခွာဖူးသဖြင့် သူ့စိတ်ကူးများက အဲဒီလောက် အဝေးကြီးထိ မရောက်ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒါ့အပြင် ဘိုးဘေးလုံယန်သည်လည်း ကြီးမားသော ကပ်ဘေး ပြီးကတည်းက ချန်နင်နယ်မြေ ဒေသမှ မထွက်ခွာခဲ့ပေ။

သူ စပ်စုချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ် ဘိုးဘေး ၂ ရက်လောက် စောင့်ပေးပါ လိုအပ်တဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်"

ဘိုးဘေးလုံယန်၏ ရည်ရွယ်ချက် မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ ဝမ်ရှိုကျဲ့ အနေဖြင့် သူမ၏ တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်၍ မရနိုင်ပေ။

ဘိုးဘေးလုံယန် ထံမှ အမိန့် ရရှိပြီးနောက် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် သူ့ခြံဝင်းသို့ ပြန်လာပြီး စီရင်စု မြေပုံကို ထုတ်ကာ ခရီးစဉ်ကို စတင် စီစဉ်လေသည်။

ဘိုးဘေးလုံယန်၏ ခရီးစဉ် အတွက် ပထမ ဦးစားပေးမှာ လျှို့ဝှက်ထားရှိရေး ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် ပိုးမွှားကပ်ဘေး၏ အရေးကြီးဆုံး ကာလ ဖြစ်ပြီး လျိုမျိုးနွယ်စုနှင့် ကျောက်မျိုးနွယ်စုတို့သည် ရုန်းကန်နေရသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် သတိလက်လွတ် နေ၍ မရပေ။

နောက်တစ်ချက် အနေဖြင့် ဘိုးဘေးလုံယန်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး လှုပ်ခါမှုနှင့် မသက်မသာ ဖြစ်မှုများကို အနည်းဆုံး ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည်။ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး သူမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်မည့်သူ ပါဝင်ရမည်။ သူမအတွက် ကိုယ်ပိုင် အခြွေအရံ ရွေးချယ်ခြင်းသည်လည်း ဂရုတစိုက် စဉ်းစားရမည့် ကိစ္စ ဖြစ်သည်။

မကြာမီ သူသည် ခရီးစဉ်နှင့် အစီအစဉ်ကို အပြီးသတ် ရေးဆွဲလိုက်သည်။

"ဝမ်ကွေ"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က သူ့အစေခံကို ခေါ်လိုက်သည်။

"သွားပြီး ဂျင်ရှာရွှီမျိုးနွယ်စု က စတုတ္ထအဒေါ် နဲ့ ဝမ်လိချီ တို့ကို ဒီလာခဲ့ဖို့ ဖိတ်လိုက်"

ဝမ်ကွေ မှင်သက်သွားသည်။

"ဂျင်ရှာရွှီမျိုးနွယ်စုက စတုတ္ထအဒေါ် ဘယ် ရွှီမျိုးနွယ်စုကလဲ"

"မိုက်မဲတဲ့ ကောင်လေး"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ စတုတ္ထဦးလေး (ကွယ်လွန်သူ ဝမ်တင့်ပန်း) ရဲ့ မိသားစုကို ပြောတာပေါ့ အဲဒီမှာ လူတွေ ဒါဇင်နဲ့ချီ ရှိတာ မင်းက မမှတ်မိဘူးလား"

ဝမ်ကွေ အလျင်စလို ခေါင်းညိတ် ဦးညွှတ်ပြီး သတင်းပို့ရန် ပြေးထွက်သွားသည်။

"သွားပါပြီ သွားပါပြီ"

ဝမ်ကွေ ရှုပ်ထွေးသွားခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်စရာ ဖြစ်သည်။ အိမ်တော်ထဲတွင် ရွှီမျိုးနွယ်စုဝင်များ များပြားစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ စတုတ္ထအဒေါ် ရွှီကျီရိုသည် အမြဲတမ်း နေထိုင်မှု နိမ့်ကျသူ ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော ၅ နှစ်က စတုတ္ထဦးလေး ဝမ်တင့်ပန်း ကွယ်လွန်ပြီးနောက် သူမသည် ပိုမို အထီးကျန်စွာ နေထိုင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ စတုတ္ထအဒေါ် ရွှီကျီရို အပေါ် အထင်ကြီးမှုမှာ အတော်လေး ရှင်းလင်းသည်။ သူမသည် ဂျင်ရှာရွှီမျိုးနွယ်စု၏ တိုက်ရိုက် ဆက်ခံသူ မျိုးဆက်မှ ဖြစ်ပြီး သူ့မိခင် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ခက်ခဲသော အချိန်များတွင် သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။ မိထွေး ကုန်းစွန်းဟွေး ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်းမှာတောင် ရွှီကျီရိုက သူ့ကို ဆက်လက် ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သေးသည်။ သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ရွှီကျီရိုက နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး စေ့စပ်သေချာသူ ဖြစ်ကာ ချက်ပြုတ်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်ပြီး သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေတဲ့ ကစားစရာလေးတွေ လုပ်ပေးတတ်သည်။

သူ့ဘဝရဲ့ အခက်ခဲဆုံး အချိန်ကာလကို ကျော်ဖြတ်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့သူက စတုတ္ထအဒေါ် ပါပဲ။ ကံဆိုးစွာနဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ သူမက ပဉ္စမညီမလေး ဝမ်လော်ကျင်းကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်လာရလို့ အနားယူဖို့ သူမ မိသားစုဆီ ပြန်သွားခဲ့သည်။

အဲဒီနောက်ပိုင်း ဝမ်ရှိုကျဲ့က မိထွေး ကုန်းစွန်းဟွေးနဲ့အတူ အသက် ၁၄ နှစ် အထိ နေထိုင်ခဲ့ပြီး မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ငယ် အဖြစ် လက်ရှိ နေအိမ်ကို ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့တာ။

ဝမ်ရှိုကျဲ့က စတုတ္ထအဒေါ် ရွှီကျီရိုကို ရွေးချယ်ရတာက သူမရဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး စေ့စပ်သေချာတဲ့ သဘာဝကို တန်ဖိုးထားလို့ပါ။ ဘိုးဘေးလုံယန်ရဲ့ ခရီးစဉ် အတွက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ ရင့်ကျက်ပြီး အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ အမျိုးသမီး လိုအပ်ပြီး စတုတ္ထအဒေါ်က အသင့်တော်ဆုံးပါပဲ။

အာရုံထွေပြားမှုတွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ဝမ်ရှိုကျဲ့ ခရီးသွား အစီအစဉ်တွေကို ဆက်လက် မွမ်းမံနေလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ စတုတ္ထအဒေါ် ရွှီကျီရို နဲ့ ဝမ်လိချီ တို့ကို ဝမ်ကွေက စာကြည့်ခန်းထဲ ခေါ်လာလိုက်သည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်ကို နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့တာက သူ့ဖခင် ဈာပနတုန်းကပါ။ အဲဒီတုန်းက သူမက မိသားစုဝင် တစ်ယောက် အနေနဲ့ ကိစ္စဝိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တယ်။ ဝမ်ရှိုကျဲ့ကလည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေတုန်း ဆိုတော့ သူမနဲ့ စကားပြောဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး။

အခု သူမကို ကြည့်လိုက်တော့ ရွှီကျီရိုက ရိုးရှင်းပြီး အဆင်တန်ဆာ မပါတဲ့ ဝါဂွမ်းဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ဝတ်ရတနာတွေ အလွန်အကျွံ မပါဘဲ ရိုးရှင်းသန့်ရှင်းတဲ့ အငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။ သူ့မှတ်ဉာဏ်နဲ့ ကွာခြားတာ တစ်ခုကတော့ သူမမှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ရှိနေတာပါပဲ။

မဆန်းပါဘူး သူမက ကလေး ၃ ယောက် မွေးဖွားထားပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူက လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့လို့ ကလေးတွေကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်နေရတာကိုး။

"ရွှီကျီရို က သခင်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

သူမ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝမ်လိချီ ကလည်း အလျင်စလို ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"လိချီ က စတုတ္ထဦးလေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"စတုတ္ထအဒေါ် အရင်လိုပဲ ကျွန်တော့်ကို ရှိုကျဲ့ လို့ ခေါ်လို့ ရပါတယ်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ပြန်လည် ဦးညွှတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ထိုင်ပါ ထိုင်ပါ စကားပြောကြတာပေါ့"

ထို့နောက် သူက ဝမ်လိချီကို ပြုံးပြီး လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"မင်းလည်း ထိုင်လေ... အမကြီး"

အမျိုးသမီး နှစ်ဦး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီး ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ဝမ်ကွေက လက်ဖက်ရည်နှင့် သစ်သီးများ ချပေးပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့က ရွှီကျီရိုနဲ့ ခဏလောက် စကားစမြည် ပြောပြီးနောက် သစ်သီးယို တစ်ခုကို ကိုက်စားနေတဲ့ ဝမ်လိချီ ဘက် လှည့်လိုက်တယ်။ သူ ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ဒီရက်ပိုင်း ဘာတွေ အလုပ်ရှုပ်နေလဲ အမကြီး"

ဝမ်လိချီ အသီးကို အလျင်စလို မျိုချလိုက်ပြီး ကြောက်လန့်တကြား မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာမှ မရှုပ်ပါဘူး စတုတ္ထဦးလေး နေ့တိုင်း စာဖတ်ပြီး လေ့ကျင့်နေတာပါ"

ဒီကောင်မလေးက အကိုကြီး ဝမ်ရှိုရှင်းရဲ့ သမီး ဖြစ်ပြီး ၁၆ နှစ် ရှိပြီ။ မိသားစုရဲ့ ၈ ဆက်မြောက် "လိ" ပါတဲ့ မိန်းကလေးတွေထဲမှာ အကြီးဆုံး ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် ရှိုကျဲ့ မျိုးဆက်က လူတိုင်းက သူမကို "အမကြီး" လို့ ခေါ်ရတာ ကြိုက်ကြတယ်။

"အာ... မင်း ကြိုးစားနေတယ် ဆိုတော့ ကောင်းတာပေါ့"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ် အရမ်း ကောင်းတယ် ဦးလေး မင်းရဲ့ ဗဟုသုတကို စစ်ဆေးမယ် အောင်မြင်ရင် ဆုချမယ်"

ဖောင်းအစ်ပြီး ကလေးဆန်နေသေးတဲ့ ဝမ်လိချီရဲ့ မျက်နှာက ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပြီး ခြေထောက်တွေ တုန်လာတယ်။ စတုတ္ထဦးလေးက ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ ဖခင် ဝမ်ရှိုရှင်းထက်တောင် ပိုပြီး ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ သူမရဲ့ အစ်ကိုကြီး ဝမ်ဇုံးဝေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုကို တွေးမိပြီး သူမ ရင်ထဲမှာ နောင်တတွေ ပြည့်နှက်လာတယ်။

ဒီရက်ပိုင်း သူ ပိုကြိုးစားပြီး စာတွေ ပိုဖတ်ထားသင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။

သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတွေးတွေ ရှုပ်ထွေးနေတယ်။

ဒါက တကယ့်ကို...

ကောင်းကင်ဘုံက ကျရောက်လာတဲ့ ကပ်ဘေးပါပဲ။