အခန်း (၁၁၆၂-၁၁၆၄)

အခန်း ၁၁၆၂ ယွဲ့လိုင်အင်း

ဖုန်းယွီသည် အမေရိကန် စတော့ဈေးကွက် အခြေအနေကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် အစီအစဉ်ရှိနေချိန်တွင် ကျုံးချင်းရှန်က သူ့တွင် အကြံဉာဏ်တစ်ခုရှိပြီး ဖုန်းယွီနှင့် ဆွေးနွေးလိုကြောင်း ပြောလာသည်။

“ခင်ဗျား ပြောချင်တာက ကျွန်တော်တို့ ဟိုတယ်လုပ်ငန်း လုပ်မလို့လား” ဖုန်းယွီသည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် ဤလုပ်ငန်းသည် အစပျိုးကာစ အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။ ယခင်ဘဝက လူသိများသော ဟိုတယ်အမှတ်တံဆိပ် အချို့ ပေါ်ထွက်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း အတိုင်းအတာ မကြီးမားသေးပေ။

ဥပမာအားဖြင့် Jinjiang Starသည် ရှန်ဟိုင်းတွင် အဓိက ရှိပြီး ဘန်ဂလိုဟိုတယ် ကဲ့သို့သော ဟိုတယ်များသည် ပေကျင်းတွင် ရှိသည်။ အခြားသော ဟိုတယ်များကိုမူ တွေ့ရခဲသည်။

“မန်နေဂျာဖုန်း၊ ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီခွဲတွေက ဝန်ထမ်းတွေ ခရီးသွားတာ များပါတယ်။ သူတို့အားလုံး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဧည့်ခံဟိုတယ်တွေမှာ တည်းခိုကြပေမဲ့ ဒီဟိုတယ်တွေကို စုပေါင်းပြီး ဟိုတယ်လုပ်ငန်း အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုအဖြစ် ဘာလို့ မပြောင်းလဲတာလဲ။ ဒီလိုလုပ်ရင် နိုင်ငံအနှံ့ မြို့ကြီးတွေမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဟိုတယ်ခွဲတွေ အများကြီး ရှိလာမယ်။ လူတွေက ကျွန်တော်တို့က အင်အားအကြီးဆုံး၊ စိတ်အချရဆုံးလို့ ခံစားရလိမ့်မယ်”

“အခု ခရီးသွားတဲ့သူတွေ များလာတယ်။ ဟိုတယ်ကြီးတွေမှာ တည်းရင် ဈေးကြီးလို့ နှမြောကြတယ်။ ကုမ္ပဏီကလည်း ပြန်အမ်းချင်မှ အမ်းမယ်။ ဟိုတယ်သေးသေးလေးတွေမှာ တည်းပြန်ရင်လည်း ညစ်ပတ်ပြီး အနားယူဖို့ အဆင်မပြေဘူး၊ နောက်နေ့ အလုပ်ကို ထိခိုက်စေတယ်။ အရင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဟိုတယ်တွေက အမှတ်တံဆိပ် မရှိဘူး။ XX စက်ရုံ ဧည့်ခံဟိုတယ် ဆိုပြီးပဲ ခေါ်ကြတယ်။ ပြင်ပလူတွေကို လက်ခံတယ် ဆိုပေမဲ့ တည်းခိုသူ သိပ်မများဘူး”

“ကျွန်တော်တို့က ဟိုတယ်လုပ်ငန်း အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခု ထူထောင်လိုက်ရင် တခြားကုမ္ပဏီတွေနဲ့ တည်းခိုခွင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုလို့ ရတယ်။ အဲဒီကုမ္ပဏီ ဝန်ထမ်းကတ် ပြရင် ဈေးလျှော့ပေးတာမျိုး၊ ဖုန်းနဲ့ အခန်းကြိုတင်မှာယူတာမျိုးတွေ လက်ခံလို့ ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတွေနဲ့ ကုန်သည်တွေရဲ့တည်းခိုမှုကို ပေါင်းထည့်လိုက်ရင် နှစ်စဉ် တည်းခိုမှုနှုန်းက ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းအောက် မလျော့နည်းနိုင်ဘူး”

ဖုန်းယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ “၈၀ ရာခိုင်နှုန်းဆိုရင် အမြတ်ရနိုင်မလား”

“ရပါတယ်။ အမြတ်က ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းအောက် မလျော့နည်းနိုင်ပါဘူး”

“လုပ်လေ၊ ဘာလို့ မလုပ်ဘဲ နေမှာလဲ” ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း အမြတ်ရမယ်ဆိုရင် ဘာစဉ်းစားနေဦးမှာလဲ။ ရိုးရာတည်းခိုရေး လုပ်ငန်းက အမြတ်အစွန်း အများကြီး မရနိုင်ပေမဲ့ လုံးဝ တည်ငြိမ်ပါတယ်။

စားဝတ်နေရေး၊ သွားလာရေးက ဘယ်သူမှ မကင်းလွတ်နိုင်ဘူးလေ။

“ခင်ဗျားလည်း လုပ်လို့ရတယ်လို့ ထင်တယ်ပေါ့” ကျုံးချင်းရှန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဖုန်းယွီရဲ့သဘောထားကို ကြည့်ရင် ဒီစီးပွားရေးက မမှားနိုင်တော့ဘူး။ သူက ဈေးကွက် စစ်တမ်း ကောက်ယူပြီး အသေးစိတ် စီမံကိန်း ရေးဆွဲထားပေမဲ့ ဒီလုပ်ငန်းကို တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးတော့ စိတ်ထဲမှာ ယုံကြည်မှု သိပ်မရှိခဲ့ဘူး။

“ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဟိုတယ်လုပ်ငန်း လုပ်မယ်ဆိုရင် နာမည်ကောင်းတစ်ခု လိုတယ်။ ဘာနာမည်ပေးဖို့ စဉ်းစားထားလဲ”

ဖုန်းယွီ စိတ်ထဲမှာ ဂန္ထဝင် နာမည်အချို့ ပေါ်လာသည်။ ဥပမာ “တည်းခိုခန်း တစ်ခု”၊ “ထုံဖူ တည်းခိုခန်း”၊ “ယန်ကျီမျှော်စင်”... အဟမ်း၊ နောက်ဆုံးနာမည်ကို ဖျက်လိုက်ပါ။

ကျုံးချင်းရှန် အံ့သြသွားသည်။ ဖုန်းယွီ ကုမ္ပဏီနာမည် ပေးရင် ရှေ့မှာ ဖန်ယွီ ဒါမှမဟုတ် ထိုက်ဟွာ ဆိုတာပဲ ထည့်လေ့ရှိတာ မဟုတ်လား။ ဒါက အမှတ်တံဆိပ် အကျိုးသက်ရောက်မှုလို့ သူ ပြောဖူးတယ်လေ။ ဒီနေ့ နာမည်သစ် ပေးဖို့ စဉ်းစားနေတာလား။

နာမည်သစ် ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ မလွယ်ကူလှဘူး။ ကျုံးချင်းရှန်ကတော့ အခွင့်အရေး ယူလို့ မရတော့ဘူး။ ဟိုတယ်နာမည်ကို လီဟဟ၊ ရှီးကျီလန် ဆိုပြီး ပေးလို့မှ မရတာ။

“မန်နေဂျာဖုန်းမှာ ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ် ရှိလား” ကျုံးချင်းရှန်က စမ်းသပ် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ ယွဲ့လိုင်အင်း ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ။ စားသုံးသူတွေ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဝင်လာပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြန်ထွက်သွားစေချင်တာ” ဖုန်းယွီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

“ယွဲ့လိုင်အင်းလား။ နားထောင်ရတာ ရှေးဆန်သလိုပဲ။ သိုင်းဝတ္ထု တစ်အုပ်အုပ်ထဲက နာမည်နဲ့ တူနေသလားလို့”

“ရင်းနှီးနေတယ် မဟုတ်လား။ ရင်းနှီးနေတာ မှန်တာပေါ့။ နာမည်ဆန်း ပေးလိုက်ရင် ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ လူတိုင်း ရင်းနှီးတဲ့ နာမည်ပေးလိုက်တော့ ရှာရလွယ်တာပေါ့။ တက္ကစီပေါ် တက်ပြီး ဘယ်သွားမလဲ မေးရင် ယွဲ့လိုင်အင်း လို့ ပြောလိုက်ရင် ဘယ်လောက် ခံစားမှု ကောင်းလိုက်မလဲ”

“ခံစားမှု ကောင်းလို့လား” ကျုံးချင်းရှန် သံသယ ဝင်သွားသည်။ ဖုန်းယွီ နာမည်ပေးတာ ကလေးကစားသလို ဖြစ်နေတယ်လို့ သူ ခံစားနေရသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနာမည်ကလည်း မဆိုးပါဘူး။ တည်းခိုခန်းဆိုတာ သိရင် ပြီးတာပါပဲ။ တည်းခိုခန်း ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းက နည်းနည်း ထူးဆန်းပေမဲ့ နားလည်ရ ခက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီခေတ်မှာ တီဗီကြည့်ဖူးသူတိုင်း တည်းခိုခန်းဆိုတာ ဘာလဲ သိကြမှာပါ။

“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ စားသောက်ဆိုင် ထည့်ဦးမလား။ ဟိုတယ်ကြီးတွေလို စားသောက်နေထိုင်မှု တစ်နေရာတည်း ရအောင်ပေါ့”

ဖုန်းယွီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး။ မီးဖိုချောင် သေးသေးလေး တစ်ခုထားပြီး မနက်စာ ရှိရင် ရပြီ။ ကျွန်တော်တို့ လုပ်ချင်တာက အမြန် ဟိုတယ်မျိုးပါ။ အမြန် ဟိုတယ်ဆိုတာ ဘာလဲ။ တည်းခိုရ လွယ်ကူမယ်၊ ဈေးသက်သာမယ်၊ သန့်ရှင်းပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိမယ်။ ရိုးရာ ဟိုတယ်ကြီးတွေမှာ စားသောက်ဆိုင်၊ ဖျော်ဖြေရေး၊ ဈေးဝယ်စင်တာတွေ ရှိပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က အဲဒါတွေ အကုန် မလိုချင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ စားသုံးသူတွေက ခရီးသွား စီးပွားရေးသမားတွေ၊ သာမန် ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတွေပါ”

“တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတွေလည်း ပါတယ် ဟုတ်လား။ ကျောင်းသားတွေက ဟိုတယ်မှာ တည်းပါ့မလား” ကျုံးချင်းရှန် အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။ ကျောင်းသားတွေက အဆောင်မှာ နေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဖုန်းယွီက ကျုံးချင်းရှန်ကို ကြည့်ပြီး “အို၊ လောင်ကျုံးရာ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အမြင်တွေ ခေတ်မီအောင် လုပ်ပါဦး။ ကျွန်တော် မေးမယ်၊ အခု တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတွေ ရည်းစားထားတာ များလား။ ချစ်သူတွေ ဖြစ်လာရင် စိတ်မထိန်းနိုင်တာမျိုး ဖြစ်တတ်တာ မဆန်းပါဘူး။ တက္ကသိုလ် အဆောင်တွေက ကျား၊မ သီးခြားစီဆိုတော့ သူတို့ ဘယ်လို လုပ်မလဲ။ အပြင်ထွက်ပြီး အခန်းငှားရမှာပေါ့”

ကျုံးချင်းရှန်က တမင် ပြောလိုက်သည်။ “မန်နေဂျာဖုန်းက ဒီကိစ္စမှာ အတွေ့အကြုံ ရှိပုံရတယ်”

“အဟမ်း၊ ကျွန်တော်က ကြားဖူးတာပါ၊ ကြားဖူးတာ။ ကျွန်တော်တို့က တခြား ဝန်ဆောင်မှုတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး အဓိကကျတဲ့ တည်းခိုနေထိုင်မှု အပိုင်းမှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်။ ပြောရရင် လူတွေ ဟိုတယ်လာတာ တည်းခိုဖို့ပဲလေ။ တခြားကိစ္စတွေအတွက် တခြားနေရာ သွားလို့ ရတာပဲ။ ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက် ကျွန်တော်တို့ ဧည့်ခံဟိုတယ်တွေရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ စားသောက်ဆိုင်တွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား။ တချို့ဆို အတော်ကြီးတယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ မနက်စာကတော့ မရှိမဖြစ် ထားရမယ်။ ဒါက ဧည့်သည်တွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်”

“တခြား သတိထားရမဲ့ အချက်တွေ ရှိသေးလား”

ဖုန်းယွီသည် ယခင်ဘဝက အမြန် ဟိုတယ်များတွင် တည်းခိုဖူးသည့် အတွေ့အကြုံများကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေသည်။ လက်ရှိ ပေါင်းစပ်မည့် ဧည့်ခံဟိုတယ်များနှင့် မည်သို့ ကွာခြားသနည်း။

“အခု ကျွန်တော်တို့ အခန်းအများစုက ခုတင်နှစ်လုံး၊ တချို့ဆို သုံးလုံးတောင် ရှိတယ် မဟုတ်လား။ သုံးလုံးပါတဲ့ အခန်းတွေကို နှစ်လုံး ပြောင်းပြီး Business Standard Room လို့ ခေါ်မယ်။ အခန်းတချို့မှာ ကုတင်ကြီး တစ်လုံးတည်း ထားပြီး စုံတွဲတွေအတွက် စီစဉ်ပေးမယ်။ တချို့လူတွေက အိမ်မှာ ကုတင်ကြီးနဲ့ အိပ်ကျင့်ရနေတော့ ဟိုတယ်က ကုတင်သေးသေးလေးတွေနဲ့ အဆင်မပြေဘူး။ အခန်းတိုင်းမှာ မူလက ရှိတဲ့ စားပွဲနဲ့ ထိုင်ခုံတွေအပြင် အခန်းတချို့မှာ ဆိုဖာတစ်စုံ ထပ်ထည့်မယ်။ အခန်းတိုင်းမှာ တီဗီ ရှိရမဲ့အပြင် အခန်းတချို့မှာ အင်တာနက် လိုင်းတပ်ဆင်ပေးမယ်...”

“ခဏလေး၊ ဖြည်းဖြည်းပြောပါ၊ ကျွန်တော် မှတ်လိုက်ဦးမယ်” ဖုန်းယွီ ကြည့်လိုက်ရာ ကျုံးချင်းရှန်သည် အသံဖမ်းစက် တစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။

သေစမ်း၊ ဘာလို့ ရာထူးတွေ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားတာလဲ။ ငါက အလုပ်သမား ဖြစ်သွားပြီလား။

“မန်နေဂျာဖုန်း၊ ခုနက ပြောတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ မေးစရာ ရှိတယ်။ အရင်က ကုတင် သုံးလုံးပါတဲ့ အခန်းကို နှစ်လုံး ပြောင်းမယ်၊ ပြီးတော့ ဆိုဖာ ထည့်မယ်။ အဲဒါဆို ကုတင် မလောက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ဖုန်းယွီက ကျုံးချင်းရှန်ကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါက ပိုမကောင်းဘူးလား။ အရင်က သူတို့ တစ်ခန်းတည်းနဲ့ လုံလောက်ပေမဲ့ အခု နှစ်ခန်း ဖွင့်ရတော့မယ်လေ”

“ခင်ဗျား ပြောတဲ့ အင်တာနက်လိုင်းက ကုန်ကျစရိတ် မနည်းဘူးနော်”

“အင်တာနက်လိုင်း ပါတဲ့ အခန်းကို Luxury Business Room လို့ ခေါ်မယ်။ အင်တာနက်ကို အခမဲ့ ပေးသုံးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကိုယ်ပိုင် လက်ပ်တော့ ယူလာရမယ်။ ပြီးတော့ ဒီအင်တာနက် ကုန်ကျစရိတ်ကို အခန်းခထဲကနေ ပြန်ယူလိုက်ရင် ပြီးတာပဲ”

ဟိုတယ်မှာ အလကားရတဲ့ ပစ္စည်း ရှိတယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား။ အခမဲ့ ပေးထားတဲ့ သွားတိုက်တံ သေးသေးလေးတွေတောင် အခန်းခထဲမှာ ထည့်တွက်ထားပြီးသားပဲ။

******

အခန်း ၁၁၆၃ လုပ်ငန်းခွင် စံချိန်စံညွှန်း

“မန်နေဂျာဖုန်း၊ ခင်ဗျားက ဒီလို စိတ်ကူးတွေ ဘယ်ကနေ ရတာလဲ။ ခင်ဗျား ပြောသလိုဆိုရင် တည်းခိုနေထိုင်မှု ဝန်ဆောင်မှုက တကယ် မဆိုးပါဘူး။ ကြယ်ပွင့်ပြ ဟိုတယ်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် နေရာ အကျယ်အဝန်းကလွဲရင် သိပ် မကွာခြားပါဘူး”

“အဲဒီ ကြယ်ပွင့်ပြ ဟိုတယ်တွေမှာ ခင်ဗျား မတည်းခိုဖူးတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ နေရာ နည်းနည်း ပိုကျယ်တယ်၊ ဧည့်ခန်း ပါတယ် ဆိုတာလောက်ပဲ ရှိတာ။ တခြား ဘာရှိလို့လဲ။ ဒီဟိုတယ် ဆိုတာလည်း ပြောရရင် အိပ်ဖို့နေရာ တစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့က ဒီအချက် တစ်ချက်မှာ ဝန်ဆောင်မှု ကောင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် ရပါပြီ”

“အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ကြီးမားလာရင် ကျွန်တော်တို့ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ယူတဲ့အခါ ပိုပြီး ဈေးသက်သာမယ်။ စီမံခန့်ခွဲမှု ကုန်ကျစရိတ်လည်း လျော့နည်းသွားမယ်။ တကယ်တမ်းကျတော့ အရင်က ဧည့်ခံဟိုတယ် ဖွင့်တာထက် ပိုပြီး တွက်ခြေကိုက်ပါတယ်”

ကျုံးချင်းရှန်သည် ပြုံးရွှင်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

“မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအခန်းထဲမှာ တခြား ပစ္စည်းတချို့ ထပ်ထည့်သင့်တယ်။ အင်း၊ ခင်ဗျား ခါမီဒါ မာဆာအိုကို ဖုန်းဆက်မေးကြည့်ပါ။ အခန်းထဲမှာ ဘာတွေ ထပ်ထည့်သင့်လဲဆိုတာ သူ ပြောပြပါလိမ့်မယ်။ မှတ်ထားနော်၊ ဒါတွေအားလုံးက ပိုက်ဆံပေးရမဲ့ အရာတွေပဲ။ ပြီးတော့ အပြင်ဈေးထက် ပိုကြီးမယ်။ ရထားပေါ်မှာ ဈေးရောင်းရင် ပိုဈေးကြီးသလိုပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပစ္စည်းကို ခင်ဗျား လက်ထဲအရောက် ပို့ပေးထားလို့ပဲ”

ဖုန်းယွီ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ ဟိုတယ်ထဲတွင် ကွန်ဒုံးလိုမျိုး ကုန်ပစ္စည်းများ ရှိသင့်သည်။ ဤကဏ္ဍတွင် ဂျပန်ဟိုတယ်များသည် အမေရိကန်ထက် ပိုမို မြန်ဆန် စောစီးစွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခဲ့သည်။

“ဒါနဲ့၊ ဟိုတယ်မှာ စားသောက်ဆိုင် မရှိပေမဲ့ ဧည့်သည်တွေ ညဘက် ဗိုက်ဆာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

“ကျွန်တော်တို့ ဧည့်ခန်း ကောင်တာမှာ ခေါက်ဆွဲပြုတ်လိုမျိုး စားစရာတွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား”

ကျုံးချင်းရှန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ စားသောက်ဆိုင် မလိုချင်ဘူးဟု ဖုန်းယွီ ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ဖုန်းယွီ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“ညကြီးသန်းခေါင်၊ ဒါမှမဟုတ် မိုးချုပ်နေတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ကို အောက်ဆင်းပြီး ပစ္စည်း ဝယ်ခိုင်းမှာလား။ ဓာတ်လှေကား ရှိရင်တောင် သူတို့ အဆင်မပြေဘူးလို့ ခံစားရလိမ့်မယ်။ တချို့က ရေချိုးပြီးမှ ဗိုက်ဆာတတ်တာမျိုး ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် အခန်းထဲမှာ စားစရာတချို့ ထားပေးသင့်တယ်။ ဥပမာလီဟဟ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဘူး၊ ထိုက်ဟွာ ဝက်အူချောင်း၊ မုန်ညင်းချဉ်လိုမျိုးတွေပေါ့။ ပြီးတော့ အခန်းထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ လီဟဟ ရေသန့်၊ အချိုရည်၊ ဘီယာ စတာတွေလည်း ထားလို့ရတယ်။ ဒီပစ္စည်းတွေပေါ်မှာ ဈေးနှုန်းကပ်ထားပြီး ငွေပေးရမယ်ဆိုတာ ဧည့်သည်တွေကို သိစေရမယ်”

ယခင်က အုပ်စုပိုင် ဧည့်ခံဟိုတယ်အချို့တွင် ဤကဲ့သို့သော ဝန်ဆောင်မှုမျိုး ရှိသော်လည်း အများစုတွင် မရှိခဲ့ပေ။ ဧည့်ခံဟိုတယ် တာဝန်ခံများ ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျုံးချင်းရှန် စဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါ ဤအကြံသည် အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ လီဟဟ ထုတ်ကုန်များအတွက် အရောင်းလမ်းကြောင်း တစ်ခု တိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။ မများပြားသော်လည်း မရှိသည်ထက်တော့ ပိုကောင်းသည်ဟု ယူဆရသည်။

“အခန်းထဲမှာ လျှပ်စစ် ရေနွေးအိုး တစ်လုံး ရှိရမယ်။ ဖန်ယွီ တံဆိပ် အလိုအလျောက် မီးဖြတ်စနစ် ပါတဲ့ အမျိုးအစားပေါ့။ အခန်းတိုင်းမှာ အဲကွန်း ရှိရမယ်...”

“ခဏလေး၊ မန်နေဂျာဖုန်း၊ အခန်းတိုင်းမှာ အဲကွန်း ရှိရမယ် ဟုတ်လား။ ဒါဆို စက်အလုံးရေ ဘယ်လောက်တောင် လိုမလဲ။ ဒါ လိုအပ်လို့လား”

“လိုတာပေါ့။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ ဟိုတယ်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ပြသနေတာပဲ။ တီဗီ လိုမျိုးပေါ့။ တီဗီ မရှိတဲ့ ဟိုတယ်ဆိုရင် ဟိုတယ် အသေးစားလေးတွေပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ အခု ဟိုတယ်တွေမှာ ရိုးရိုး အဲကွန်း အသေးစားလေးတွေ တပ်ဆင်ထားကြတယ်။ နောက်ပိုင်း ဟိုတယ်အသစ် ဆောက်ရင် ဗဟိုလေအေးပေးစက် သုံးလို့ ရပြီ။ ၂၄ နာရီ ရေနွေး ရရှိမှု၊ အိပ်ရာခင်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်မှု... ဒီအချက်တွေကို ဂရုပြုရမယ်”

“ကောင်းပါပြီ မန်နေဂျာဖုန်း၊ ဒီအချက်တွေကို ကျွန်တော် စုစည်းပြီး ကျွန်တော်တို့ ယွဲ့လိုင်အင်းရဲ့ ဟိုတယ် ဝန်ဆောင်မှု စံနှုန်းအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပါ့မယ်”

“ယွဲ့လိုင်အင်းရဲ့ ဝန်ဆောင်မှု စံနှုန်းတင် မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်တော်တို့က အမြန် ဟိုတယ် လုပ်ငန်းရဲ့ ဝန်ဆောင်မှု စံနှုန်းကို သတ်မှတ်မှာပါ”

ကျုံးချင်းရှန် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ အမြန် ဟိုတယ်ကလည်း စံနှုန်း သတ်မှတ်ဦးမည်လော။ လုပ်ငန်းခွင် စံနှုန်းတဲ့လား။

ကျုံးချင်းရှန်၏ အထင်သေးသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖုန်းယွီသည် ကျုံးချင်းရှန်အား ပညာပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယခု အတောင်အလက် စုံလာပြီဖြစ်၍ ငါ့စကား နားမထောင်တော့ဟု မလုပ်သင့်ပေ။

“လောင်ကျုံး၊ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ ကုမ္ပဏီ အဆင့်အတန်းကို ဘယ်လို ခွဲခြားသလဲ”

“အတိုင်းအတာအလိုက် မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် ဈေးကွက်တန်ဖိုးအလိုက်လား”

ဖုန်းယွီ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“အကုန်မှားတယ်။ ပထမတန်းစား ကုမ္ပဏီက စံနှုန်း သတ်မှတ်တယ်။ ဖုန်းယွီ အီလက်ထရွန်းနစ်ရဲ့ DVD လုပ်ငန်း စံနှုန်းလိုမျိုးပေါ့။ DVD ထုတ်လုပ်သူတိုင်း ကျွန်တော်တို့ စံနှုန်းအတိုင်း လိုက်နာရတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ပြုပြင်ပြောင်းလဲမယ်လို့ ပြောမှ သူတို့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲလို့ ရတယ်။ ဒါက ခေါင်းဆောင်ရဲ့နေရာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ထိုက်ဟွာ စူပါမားကတ် အုပ်စုလိုမျိုးပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်လီဈေးနှုန်းက ထုတ်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီတွေရဲ့ ကုန်ကျစရိတ် စံနှုန်းကို သွယ်ဝိုက် သတ်မှတ်ပေးလိုက်တာပဲ။ ကုန်ကျစရိတ်က ကျွန်တော်တို့ လက်လီဈေးနှုန်းထက် မြင့်နေရင် ဈေးကွက်ထဲက ထွက်သွားရမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က အကြီးဆုံး ဖြစ်လာတာပေါ့။

ဒုတိယတန်းစား ကုမ္ပဏီကမှ အမှတ်တံဆိပ် လုပ်တာ။ Songjiangကား၊ လီဟဟ လိုမျိုးပေါ့။ လူတွေက ဒီအမှတ်တံဆိပ်ကိုပဲ အသိအမှတ်ပြုပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က သူများရဲ့ စံနှုန်းကို လိုက်နာရတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေက အမှတ်တံဆိပ် အသစ်တွေ ထုတ်လုပ်နိုင်တယ်။ လျန်ရှန်၊ ကျန်းလီပေါင် လိုမျိုး ကုမ္ပဏီတွေက ဒီလိုမျိုးပဲ။

တတိယတန်းစား ကုမ္ပဏီက ထုတ်ကုန် ရောင်းတယ်၊ ဝန်ဆောင်မှု ရောင်းတယ်။ ဥပမာXX တီဗီက အရောင်းအဝယ်ပြီး ဝန်ဆောင်မှု ကောင်းကောင်း ပေးတယ်ဆိုရင် ဘာကို ဆိုလိုသလဲ။ သူတို့ တီဗီတွေ ပျက်လွယ်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။ တီဗီက မပျက်လွယ်ရင် ပြုပြင်ရေး ဝန်ဆောင်မှု လိုလို့လား။ တချို့ ထုတ်ကုန်တွေကျတော့ အမှတ်တံဆိပ်တောင် မရှိဘဲ ရောင်းအား ကောင်းနေတာတွေ ရှိတယ်။ ဒီလို ကုမ္ပဏီမျိုးတွေက လုပ်ငန်း အန္တရာယ်ကို ခံနိုင်ရည် စွမ်းအား နည်းတယ်။

စတုတ္ထတန်းစား ကုမ္ပဏီ၊ ဆိုလိုတာက အညံ့ဆုံး ကုမ္ပဏီမျိုးကတော့ ဈေးနှုန်း ရောင်းတာပါ။ ဆိုလိုတာက သူတို့က ဈေးပေါတဲ့ ထုတ်ကုန်တွေနဲ့ ဈေးကွက်ကို ထိုးဖောက်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဈေးပေါတဲ့ လုပ်သားအင်အား အများအပြား လိုအပ်တယ်။ ထုတ်လုပ်လိုက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေမှာ နည်းပညာ ပါဝင်မှု မရှိသလို အရောင်းအဝယ်ပြီး ဝန်ဆောင်မှု ဆိုတာလည်း မရှိဘူး။ ဒီလို ကုမ္ပဏီမျိုးတွေက အန္တရာယ် ခံနိုင်ရည် စွမ်းအား အလွန် နည်းပါးတယ်။ ကုန်ကြမ်း ဈေးနှုန်း နည်းနည်း တက်သွားတာနဲ့ ထုတ်ကုန်က ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ ကုမ္ပဏီ ပိတ်သိမ်းသွားနိုင်တယ်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင် စံနှုန်း သတ်မှတ်သူက ခေါင်းဆောင် နေရာမှာ ရှိတယ်။ ကုမ္ပဏီ ဥက္ကဋ္ဌနဲ့ တူတယ်။ အမှတ်တံဆိပ် လုပ်သူက ဌာနမန်နေဂျာနဲ့ တူတယ်။ စံနှုန်း သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရတယ်။ အထက်လူကြီး ပြောင်းလဲသွားရင်၊ ဆိုလိုတာက လုပ်ငန်း စံနှုန်း ပြောင်းလဲသွားရင် ပြန်လည် အသားကျအောင် လုပ်ရတယ်။ ထုတ်ကုန်နဲ့ ဝန်ဆောင်မှု လုပ်သူက အောက်ခြေ ဝန်ထမ်းနဲ့ တူတယ်။ သူများ ဘာပြောပြော လိုက်လုပ်ရတယ်။ အရှေ့သွားခိုင်းရင် အနောက် သွားလို့ မရဘူး။ ဈေးနှုန်း ရောင်းတဲ့သူက စက်ပစ္စည်းနဲ့ တူတယ်။ ဝန်ထမ်း ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိတယ်။ မင်း မြန်မြန် လည်ပတ်နိုင်ရင် ပိုက်ဆံ ရမယ်။ တစ်နေ့ကျရင် မင်း လည်ပတ်တာ မမြန်တော့ရင် မင်းကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်မှာပဲ။

အခု ပြောကြည့်၊ ကျွန်တော်တို့ ဟိုတယ်က စံနှုန်း လုပ်သင့်လား။ ကျွန်တော်တို့က ဝန်ဆောင်မှု စံနှုန်း၊ ဈေးနှုန်း စံနှုန်း၊ နေရာ အပြင်အဆင် စံနှုန်း စတာတွေကို လုပ်ဆောင်ရမယ်။ တခြားသူတွေ ကျွန်တော်တို့နောက် လိုက်လုပ်လာအောင် လုပ်ရမယ်။ ဒါမှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဦးဆောင်မှုကို အာမခံနိုင်မှာ။ စံနှုန်း မြှင့်တင်ခြင်းအားဖြင့် အခြား ပြိုင်ဘက်တွေ ဝင်မလာနိုင်အောင် တားဆီးနိုင်တယ်။ သာမန်လူတွေ အမြန် ဟိုတယ် လုပ်ငန်း လုပ်ချင်ရင် သူတို့က ဒီလောက် ငွေရင်းအနှီးကို တစ်ခါတည်း ထုတ်နိုင်ပါ့မလား။ အခန်းတိုင်းမှာ တီဗီ၊ အဲကွန်း ရှိရမယ် ဆိုတဲ့ အချက် တစ်ချက်တည်းနဲ့တင် လူတော်တော်များများကို တံခါးဝမှာတင် တားဆီးထားနိုင်ပြီ”

ကျုံးချင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မည်သည့်လုပ်ငန်းမဆို စံနှုန်း ရှိနိုင်သည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်လျှင် စံနှုန်း လိုက်နာသူ မဖြစ်ဘဲ စံနှုန်း သတ်မှတ်သူ ဖြစ်အောင် ကြိုးစားရပေမည်။

“ကဲပါ၊ ဒီစံနှုန်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နောက်ပိုင်း ခါမီဒါ မာဆာအို ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို များများ မေးပါ။ ဂျပန်က ဟိုတယ်လုပ်ငန်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အမြန် ဟိုတယ်တွေပေါ့။ ကျွန်တော် တစ်ခု သတိပေးချင်တာက ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ အရည်အသွေးကို အာမခံချက် ရှိရမယ်။ ပြီးတော့ ဟိုတယ်က သေချာပေါက် သန့်ရှင်းရမယ်... ဟုတ်သားပဲ၊ ဧည့်သည်တွေ ယာယီ အနားယူဖို့ နာရီပိုင်း ငှားလို့ရတဲ့ အခန်းတွေလည်း ထားလို့ရတယ်”

“နာရီပိုင်း အခန်းလား။ ယာယီ အနားယူဖို့လား”

ဖုန်းယွီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဦးနှောက် မပြေးဘူးဟု တွေးမိသည်။

“စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ ကျောင်းနားက ကျောင်းသားတွေ၊ ကျောင်းပြင်ပမှာ ညအိပ်ဖို့ မဝံ့ရဲတဲ့သူတွေ၊ ဟမ်”

ဖုန်းယွီက ဤမျှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်မှ ကျုံးချင်းရှန် နားလည်သွားသည်။ ယခုခေတ် ကလေးများကတော့ ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။ သူတို့အရွယ်တုန်းက ဘယ်မှာ ဒီလောက် ရဲတင်းခဲ့လို့လဲ။

သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလို သူ၏သမီးကို သတိရသွားပြီး ကျုံးချင်းရှန် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ဖုန်းကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“မန်နေဂျာဖုန်း၊ ခဏလောက် စောင့်ပါဦး၊ ကျွန်တော် ဖုန်းတစ်ချက် ဆက်လိုက်ဦးမယ်”

ပြောရင်းဆိုရင်း အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသည်။

ဖုန်းယွီ ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး နောက်ကွယ်မှ ပြုံးစိစိ လုပ်လိုက်သည်။ တွေ့လား၊ သမီးမွေးရတာ ဒီလို မကောင်းဘူး။ ကိုယ့်အိမ်က ဂေါ်ဖီထုပ်ကို တခြားဝက် လာလှန်မှာ အမြဲ စိုးရိမ်နေရတယ်။ သားမွေးရတာ ဘယ်လောက်ကောင်းလဲ။ ဂေါ်ဖီထုပ် လှန်တတ်ရင် မိဘတွေ ဝမ်းသာရမှာ ဖြစ်တယ်။

******

အခန်း ၁၁၆၄ အသင်းဝင်စနစ်

ဖုန်းယွီက ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်ရင်း ယွမ်လီအချိုရည်တစ်ဘူးလုံးကို မော့သောက်ပြီးတဲ့အချိန်မှ ကျုံးချင်းရှန် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာထားက အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသည်။ ဖုန်းပြောလိုက်တုန်းက သမီးဖြစ်သူက မိန်းမနဲ့အတူ ရှိနေတာကို သူ မေ့သွားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

“မန်နေဂျာဖုန်း၊ ဒါဆို ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ ကျွန်တော် လူစီစဉ်ပြီး ဧည့်ခံဟိုတယ်တွေကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေ စလုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ပြီးတော့ လက်ငင်းငွေချေစနစ်နဲ့ ကုမ္ပဏီခွဲတွေဆီကနေ ဧည့်ခံဟိုတယ်တွေကို လိုက်ဝယ်လိုက်မယ်။ ပင်းချန် စက်မှုထုတ်လုပ်ရေး အုပ်စုဘက်ကိုတော့ ခင်ဗျားဘက်က ကူညီပြီး အသိပေးပေးပါ”

“နေပါဦး၊ နေပါဦး၊ ကျွန်တော် ပြောလို့ မပြီးသေးဘူး”

ဖုန်းယွီသည် ထွက်သွားရန် ပြင်နေသော ကျုံးချင်းရှန်ကို လှမ်းဆွဲထားလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အခု ဧည့်ခံဟိုတယ် ဘယ်နှစ်ခု ရှိလဲ”

“ပင်းချန်၊ ရှန်ယန်၊ ပေကျင်း၊ ထျန်းကျင်း၊ ရှန်ယန်၊ မော်တု၊ ကျင်းလင်၊ ဟန်ကျိုး၊ စီချွမ်း၊ ရှမန်၊ ဖုန်ချန်၊ ယန်ချန်၊ ဟယ်ဖေး၊ နင်းပေါ်... စုစုပေါင်း ၂၄ ခု ရှိပါတယ်။ အတိုင်းအတာ မသေးပါဘူးနော်”

ဖုန်းယွီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဒီ ဟိုတယ်လုပ်ငန်း ကွင်းဆက်က အတိုင်းအတာ ပိုကြီးမှ ကောင်းမှာ။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ပြည်နယ်မြို့တော်တိုင်းမှာ ရှိကိုရှိရမယ်။ ဒုတိယအနေနဲ့ မြို့ကြီးအတော်များများမှာလည်း ရှိရမယ်။ ပေကျင်း၊ မော်တုလို မြို့ကြီးတွေမှာဆိုရင် တစ်ခုမက ရှိသင့်တယ်။ နောက်ကျရင် ဒီ ယွဲ့လိုင်အင်း ကို ကျွန်တော်တို့ ကြော်ငြာရဦးမယ်။ ဒါမှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမြန် ဟိုတယ် လုပ်ငန်း စံနှုန်းကို မြှင့်တင်နိုင်မှာ”

“တစ်ပြိုင်နက်တည်း အများကြီး ဖွင့်မယ်ဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ အဲဒီ ဟိုတယ်အသစ်တွေအတွက် ကျွန်တော်တို့ နေရာရှာပြီး ဆောက်ရမှာလား။ ဒါမှမဟုတ် အသင့်ရှိပြီးသား ဟိုတယ်တွေကို ဝယ်ယူမှာလား”

“အသင့်ရှိပြီးသားကို ဝယ်ယူပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲတာ ပိုကောင်းတယ်။ ဒါဆို ပိုမြန်သလို ဖောက်သည်ဟောင်းတွေလည်း ပါလာပြီးသား ဖြစ်သွားမယ်။ လူစည်ကားတဲ့ နေရာတွေကို ရွေးဖို့တော့ သတိရနော်။ ဒါမှ အခန်းလွတ်နှုန်း သိပ်မများမှာ” ဖုန်းယွီက သတိပေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို လွယ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ထိုက်ဟွာ စူပါမားကတ်ကြီးတွေနဲ့ ကပ်လျက်မှာ ဖွင့်လိုက်ရင် ရပြီ။ ပုံမှန်ဆို အဲဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ဒီလို ဟိုတယ်မျိုးတွေ ရှိတတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဝယ်ယူပြီး အမြန် ဟိုတယ်အဖြစ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲလိုက်ရင် သိပ်ဒုက္ခမများတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်ရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက ထပ်တိုးလာဦးမယ်”

“မပူပါနဲ့၊ ဒီရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက သေချာပေါက် အရင်းပြန်ရမှာပါ။ အခု ကျွန်တော်တို့ ဈေးနှုန်းကို နည်းနည်း သက်သာအောင် လုပ်ရမယ်။ အရင်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ ဟိုတယ်တွေရဲ့ စံချိန်မီ အခန်းဈေးနှုန်းက ဘယ်လောက်လဲ”

“ယွမ် ၆၀ ကနေ ၁၂၀ ကြားလောက် ရှိမယ်ထင်တယ်။ မြို့တွေ မတူရင် ကုန်ဈေးနှုန်းလည်း မတူဘူးလေ”

ဒီလောက် ဈေးပေါတာလား။ ဖုန်းယွီ ယခင်ဘဝက ဇနီးဖြစ်သူနှင့် အမြန် ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် နာရီပိုင်း ဝင်နားသည်ပင် ယွမ် ၈၀ ပေးရသည်ကို မှတ်မိနေသည်။ သို့သော် ယခုခေတ် ကုန်ဈေးနှုန်းနှင့် တွက်ကြည့်လျှင် ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုခေတ် မြို့များရှိ ဟိုတယ်အသေးစားလေးများသည် တစ်ညလျှင် ယွမ် ၂၀ မှ ၅၀ ကြားသာ ရှိသည်။ ရေနွေးနှင့် တီဗီ ပါဝင်သော်လည်း တီဗီက သိပ်မကြည်လင်၊ ရေနွေးက အချိန်ကန့်သတ်ချက် ရှိသည့်အပြင် တခါတလေ အေးလိုက် ပူလိုက် ဖြစ်တတ်သည်။ အခန်းကလည်း ကျဉ်းမြောင်းပြီး ပြတင်းပေါက်ပင် မပါရှိတတ်ပေ။

ဧည့်ခံဟိုတယ် အကြီးစားများမှာတော့ ဈေးနှုန်းကွာခြားမှု ရှိလာသည်။ ယွမ် ဆယ်ဂဏန်းမှ ရာဂဏန်း၊ ရာဂဏန်းအထိ ရှိတတ်ပြီး အခြေအနေများလည်း ကွာခြားကြသည်။

ကြယ်ပွင့်ပြ ဟိုတယ်ကြီးများတွင်မူ ရာဂဏန်းမှ ထောင်ဂဏန်းအထိ ရှိသည်။ ထိုကြယ်ပွင့်ပြ ဟိုတယ်များသည် အဆင့်မြင့် လမ်းကြောင်းကို သွားကြသဖြင့် ဈေးကြီးပေသည်။

“ခုနက ကျွန်တော်ပြောတဲ့ စံနှုန်းတွေအတိုင်းဆိုရင် ဘယ်လောက် ဈေးသတ်မှတ်ရင် သင့်တော်မယ် ထင်လဲ။ ဈေးတက်လိုက်ရင် ပြဿနာ မရှိဘူး မဟုတ်လား”

“ဈေးတက်မယ် ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားပဲ ဒီအမြန်ဟိုတယ်က ဈေးသက်သာရမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”

ကျုံးချင်းရှန် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ဒီစကားကို သူ သေချာပေါက် ကြားလိုက်တာပါ။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုနဲ့ တည်းခိုနေထိုင်မှု အခြေအနေတွေက ပိုကောင်းလာပြီလေ။ ကြယ်ပွင့်ပြ ဟိုတယ်တချို့ရဲ့ ဧည့်ခန်းတွေကတောင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဇိမ်ခံ စီးပွားရေး အခန်းတွေထက် သာချင်မှ သာမှာ။ တခြား ဟိုတယ်တွေက ကျွန်တော်တို့နဲ့ တန်းတူ အခြေအနေ ဖြစ်ချင်ရင် သူတို့ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု ကုန်ကျစရိတ်တွေက ကျွန်တော်တို့ထက် ပိုများမှာ သေချာတယ်။ ဒီတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမြတ်အစွန်းက ပိုများနိုင်တာပေါ့။ အဓိကက သူတို့ရဲ့ အခန်းဈေးနှုန်းက ကျွန်တော်တို့နဲ့ တူနေဖို့ပဲ လိုတယ်”

“ဒီလိုလုပ်၊ ခင်ဗျား စစ်တမ်း နည်းနည်း ကောက်ကြည့်။ တခြား သာမန် ဟိုတယ်တွေ၊ ဧည့်ခံဟိုတယ်တွေရဲ့ ဈေးနှုန်းက ဘယ်လောက်ရှိလဲ၊ ပြီးတော့ ကြယ်သုံးပွင့် ဟိုတယ်တွေရဲ့ ဈေးနှုန်းနဲ့လည်း နှိုင်းယှဉ်ကြည့်။ အင်း၊ ခရီးမကြာခဏ ထွက်ရတဲ့ အရောင်းဝန်ထမ်းတွေကိုလည်း သူတို့ လက်ခံနိုင်တဲ့ ဈေးနှုန်းက ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ မေးကြည့်။ ဈေးနှုန်းလား၊ ကျွန်တော့် အမြင်အရ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် တက်လိုက်ရင် ပြဿနာ မရှိလောက်ဘူး”

“ဘာ။ တစ်ခါတည်းနဲ့ ဒီလောက် အများကြီး တက်မှာလား”

“များလို့လား။ ယွမ် ၆၀ ကနေ ၉၀ ဖြစ်သွားတာလေ။ ကျွန်တော်တို့ ပေးတဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကလည်း မတူတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့က တခြား ဟိုတယ်အသေးစားလေးတွေနဲ့ အဆင့်အတန်း ကွာခြားအောင် လုပ်ရမှာ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားပြီး ဟိုတယ်အသေးစားလေးတွေနဲ့ ဈေးတူနေလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ ဈေးနှုန်းစစ်ပွဲ ဆင်နွှဲရင် ကျွန်တော်တို့ ရှုံးမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ အဲဒီလို လုပ်ရင် အဆင့်အတန်း နိမ့်သွားလိမ့်မယ်”

“ဈေးကြီးလွန်းရင် သူတို့ လာတည်းချင်မှ တည်းကြမှာ။ အရင်က ပုံမှန် လာတည်းနေကျ ဧည့်သည်တချို့လည်း ထွက်ခွာသွားနိုင်တယ်”

“လောင်ကျုံးရာ၊ ကျွန်တော် ခုနက ထိုက်ဟွာ စူပါမားကတ်ကို ဥပမာ ပေးခဲ့တယ်လေ၊ ခင်ဗျား ဘာလို့ သဘောမပေါက်ရတာလဲ။ ထိုက်ဟွာ စူပါမားကတ်မှာ ဖောက်သည်တွေကို ဆွဲဆောင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်လေ။ အသင်းဝင်ကတ်ဆိုတာလေ” ဟု ဖုန်းယွီက သတိပေးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက ဒီဟိုတယ်မှာလည်း အသင်းဝင်ကတ် လုပ်လို့ရတယ်ပေါ့”

“ဘာလို့ မရရမှာလဲ” ဖုန်းယွီက ပြန်မေးလိုက်သည်။

“အသင်းဝင်ရဲ့ ကောင်းကျိုးက ကြိုတင်မှာယူနိုင်မယ်၊ ဦးစားပေး တည်းခိုခွင့် ရမယ်။ ပြီးတော့ အခန်းခကိုလည်း လျှော့ဈေး ပေးနိုင်တယ်။ အသင်းဝင် အဆင့်အလိုက် မတူညီတဲ့ လျှော့ဈေးတွေ ပေးလို့ရတယ်”

“အခန်းခကို လျှော့ဈေး ပေးဦးမှာလား”

“ဒါပေါ့၊ လျှော့ဈေး ပေးရမှာပေါ့။ ရာသီချိန်မှာဆိုရင် အခန်းဈေး မြင့်နေလည်း ကိစ္စမရှိဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူများတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ပါးတဲ့ရာသီ ရောက်ရင် အရောင်းမြှင့်တင်ရေး ဈေးနှုန်းတချို့ ပေးရမယ်။ အထူးသဖြင့် အသင်းဝင်တွေအတွက် အရောင်းမြှင့်တင်မှု ပမာဏကို နည်းနည်း ပိုပေးလိုက်ရင် သူတို့ အမြတ်ထွက်တယ်လို့ ခံစားရလိမ့်မယ်။ ဒီလိုဆိုရင် နောက်ပိုင်း သူတို့ ဟိုတယ် တည်းမယ်ဆိုရင် ပထမဆုံး သတိရမှာက ကျွန်တော်တို့ ယွဲ့လိုင်အင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကိုလည်း ခေါ်လာကြလိမ့်မယ်။ လူတိုင်း အသင်းဝင်ကတ် လုပ်ကြမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ ဒီလို ပုံမှန်ဖောက်သည်တွေက ဖောက်သည်သစ် ရှာပေးတဲ့ နည်းလမ်းက ဟိုတယ်ရဲ့ ရောင်းအားကို မနည်း တိုးတက်စေနိုင်တယ်”

“လျှော့ဈေး ပမာဏ ဘယ်လောက်ဆိုရင် သင့်တော်မလဲ” ဟု ကျုံးချင်းရှန်က အသေးစိတ် မေးလိုက်သည်။

“အသင်းဝင် အဆင့်အလိုက် ၅ ရာခိုင်နှုန်း၊ ၈ ရာခိုင်နှုန်း၊ ၁၂ ရာခိုင်နှုန်း၊ ၁၅ ရာခိုင်နှုန်း၊ တချို့ဆိုရင် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ အဆင့်ဆင့် လျှော့ဈေး ပေးလို့ရတယ်။ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ဈေးတောင် ပေးလို့ရတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခန်းဈေးက ၂၀၊ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ တက်သွားသလို ဖြစ်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပိုကောင်းတဲ့ တည်းခိုနေထိုင်မှု အခြေအနေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် လူအများအပြားက ရွေးချယ်ကြလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။ ဘယ် အသင်းဝင် အဆင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် မနက်စာ လက်မှတ် ပေးနိုင်တယ်။ တစ်ခန်းကို နှစ်ယောက်နှုန်း၊ ဆိုလိုတာက မနက်စာ လက်ဆောင်ပေးတာပေါ့”

“ဟုတ်သားပဲ၊ မနက်စာကို ပေါက်စီ၊ ဆန်ပြုတ်လောက်ပဲ မထားဘဲ ဧည့်သည်တွေကို ရွေးချယ်စရာ ပိုပေးရမယ်။ ဘူဖေး လိုမျိုးပေါ့၊ ဧည့်သည်တွေ ကိုယ်တိုင် ယူစားလို့ရအောင် စီစဉ်ပေးရမယ်။ ဒါမှ ဒီမနက်စာက တကယ် တန်တယ်လို့ သူတို့ ခံစားရမှာ။ သာမန် ဖောက်သည်တွေ မနက်စာ လက်မှတ် ဝယ်ချင်ရင် အနည်းဆုံး ၁၀ ယွမ် ပေးရမယ်”

“မနက်စာ တစ်နပ်ကို ၁၀ ယွမ်တောင်လား။ ဒါ ဈေးမကြီးလွန်းဘူးလား”

“အသင်းဝင် လုပ်လေ။ အသင်းဝင်ဆိုရင် မနက်စာ အလကား ရမယ်၊ အခန်းခလည်း လျှော့ဈေး ရဦးမယ်” ဖုန်းယွီက မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျုံးချင်းရှန် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“မနက်စာ တစ်နပ်နဲ့တောင် ခင်ဗျားက အသင်းဝင်ကတ် ရောင်းဖို့ နည်းလမ်း ရှာတွေ့သေးတယ်။ ဒါဆို ဒီအသင်းဝင်ကတ်အတွက် ဘယ်လို အခကြေးငွေ ယူမလဲ”

“အခန်းခ လျှော့ဈေး သုံးကြိမ်စာနဲ့ ညီမျှရင် ရပါပြီ။ ပြီးတော့ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုလည်း လုပ်လို့ရတယ်။ တစ်နှစ်မှာ ဘယ်နှည တည်းခိုရင် အသင်းဝင်ကတ် အဆင့်မြှင့်ပေးမယ် ဆိုတာမျိုးပေါ့။ အသင်းဝင်ကတ်က အခန်းခ လျှော့ဈေး တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ ဟိုတယ်တွင်း တခြား ဝယ်ယူမှုတွေ၊ ဥပမာ ဆေးလိပ်၊ ရေ စတာတွေမှာလည်း လျှော့ဈေး ရနိုင်တယ်လေ။ အသေးစိတ် ဘာတွေ ရှိသေးလဲ ဆိုတာတော့ ခင်ဗျားတို့ဘာသာ စဉ်းစားကြတော့”

ဖုန်းယွီက ဆက်မစဉ်းစားချင်တော့သည့်ပုံစံ လုပ်ပြလိုက်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် ဖုန်းယွီ စဉ်းစားမိသည်မှာ ဤမျှသာ ဖြစ်သည်။ ပိုမို၍ သူလည်း မသိတော့ပေ။

ကျုံးချင်းရှန် စိတ်ထဲတွင် ချီးကျူးမိသည်။ မန်နေဂျာဖုန်းက ဘယ်စီးပွားရေးမဆို ကျွမ်းကျင်ပါ့လား။ ကျွန်တော် ရုတ်တရက် တင်ပြလိုက်တဲ့ အကြံဉာဏ် တစ်ခုကို သူက ချက်ချင်းပဲ ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံဉာဏ်တွေ အများကြီး ပေးနိုင်တယ်။ တကယ့် ပါရမီရှင်ပါပဲ။

******