အခန်း (၃-၄)

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃

သူမ၏ ကျန်းမာရေးမကောင်းသည့်အကြောင်းကို ပြောရလျှင် စုရှီသည် ညည်းညူရန်ပင် အင်အားမရှိဟု ခံစားနေရသည်။ မူလကိုယ်သည် မတရားသေဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်မလေးစုရှီ၏ မိဘနှစ်ပါးစလုံးမှာ စစ်မှုထမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ အလုပ်အကိုင်များကြောင့် အိမ်နှင့် အမြဲတမ်းလိုလို ခွဲခွာနေရသော်လည်း သူမကို ချစ်ခင်အလိုလိုက်သော အဘွားနှင့် အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက် ရှိနေသေးသည်။ ဤခေတ်ကြီးထဲရှိ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် မိသားစု၏ ကြင်နာယုယမှုကို ခံရပြီး သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်ရသည်မှာ ရှားပါးလှသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ လွန်ခဲ့သော သုံးလကျော်က စုရှီ၏ မိဘများသည် စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုအတွင်း သူတို့၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များကို ကာကွယ်ရင်း အသက်စွန့်ခဲ့ကြရာ မိသားစုတစ်စုလုံး အကြီးအကျယ် ဝမ်းနည်းကြေကွဲခဲ့ရသည်။

ယခု လပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင်တော့ ကောင်မလေးမှာ အတန်ငယ် ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများအား ပေးထားသော ကတိအတိုင်း အနီးအနားရှိ တောင်ပေါ်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ကာ စိတ်ကို ကြည်လင်စေပြီး တောရိုင်းဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဟုန်ချီ တပ်ဖွဲ့သည် ကျယ်ပြန့်သော တောင်တန်းကြီးများကို နောက်ခံပြု၍ တည်ရှိသည်။ ဇွန်လဖြစ်ပြီး မိုးခေါင်နေသော်လည်း တောင်တန်းများပေါ်တွင် လှပသော ပန်းပေါင်းစုံ ဖူးပွင့်နေသည့် ခမ်းနားထည်ဝါသော ရှုခင်းများရှိနေပြီး တက်ကြွလှသော အနီရောင်နှင့် အစိမ်းရောင်များဖြင့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပမာ လှပနေသည်။

မိန်းကလေးများသည် ပန်းများကို သဘာဝအတိုင်း နှစ်သက်ကြသည်။ လေးငါးရက်ခန့်အကြာက ၁၅ နှစ်အရွယ် စုရှီသည် ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် တောင်စောင်းတွင် တောပန်းများခူးရန် မိန်းကလေးတစ်အုပ်နှင့် အတူသွားခဲ့သည်။

ရွာက ယောက်ျားလေးများက သူမကို စနောက်ပြီး ပစ္စည်းများဖြင့် ပစ်ပေါက်ကြလိမ့်မည်ဟု သူမ မသိခဲ့ပေ။

စုရှီ၏ စိတ်နေစိတ်ထားသည် သူမမိသားစုကြောင့် အနည်းငယ် ဆိုးသွမ်းသော်လည်း သူမ၏ ထူးကဲသော အလှတရားက သူမအား အခြားရွာမှ ကလေးများနှင့် ကွဲပြားစေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖြူစင်သော အသားအရေသည် ကျောက်စိမ်းပမာ ကြည်လင်နေသည်။

သူမနှင့် သက်တူရွယ်တူ ဆယ်ကျော်သက် ယောက်ျားလေးများသည် စုရှီကို သဘောကျကြပြီး သူတို့ သဘောကျသည်ကို ကို့ရို့ကားယား မဆင်မခြင် ထုတ်ဖော်ပြသတတ်ကြသည်။ သူတို့သည် ကောင်မလေး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် နောက်ပြောင်ကျီစယ်ကြလေ့ရှိသည်။

ထိုနေ့တွင် ယောက်ျားလေးများက စုရှီဘက်သို့ ပစ္စည်းများ ပစ်ပေါက်နေစဉ် သူမသည် အလိုလို လက်ကမ်း၍ ဖမ်းယူလိုက်သည်။ အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုနေရာတွင်ပင် မေ့လဲသွားခဲ့သည်။

အနီးအနားရှိ မိန်းကလေးများက အပြေးအလွှား ရောက်လာကြပြီး စုရှီကို လှုပ်နှိုးရင်း သူမ၏ ခြေထောက်နားတွင် ပြန့်ကျဲနေသော အရာများကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကြောက်လန့်စရာကောင်းစွာပင် ထိုအရာများသည် သာမန်အရာများ မဟုတ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ မိန်းကလေးများမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ မသိလိုက်သည်မှာ ဤတောင်တန်း၏ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော နေရာတွင် ကလေးငယ်များစွာ၏ အရိုးအကြွင်းအကျန်များ ရှိနေခြင်းပင်။ မိသားစုများက ကလေးတစ်ယောက်ကို မမွေးနိုင်တော့သည့် အချိန်များ သို့မဟုတ် မလိုချင်သော မိန်းကလေးများ မွေးဖွားလာသည့်အခါ သူတို့သည် မကြာခဏဆိုသလို အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးလေ့ရှိသည်။ နှလုံးသားမရှိသော မိသားစုများသည် မွေးကင်းစကလေးငယ်များကို ဤလူသူကင်းမဲ့သော နေရာတွင် တိတ်တဆိတ် စွန့်ပစ်လေ့ရှိသည်။

ရွာသားများမှာ အယူသည်းကြသူများဖြစ်၍ သက်တမ်းမစေ့ဘဲ သေဆုံးသွားသော ကလေးများသည် ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် သင်္ချိုင်းဂူများနှင့် မသင့်တော်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ သူတို့သည် ကလေးငယ်များကို ဖျာကြမ်းတစ်ချပ်ဖြင့် ပတ်ကာ ဤအထီးကျန်သော နေရာတွင် စွန့်ပစ်လိုက်ကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် စုရှီကို သတိလစ်သွားသည်အထိ ထိတ်လန့်စေခဲ့သောအရာမှာ ကလေးတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းခွံ ဖြစ်သည်။

အလိုလိုက် အယုအယခံထားရပြီး နုနယ်လှသော မိန်းကလေး စုရှီသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ သူမသည် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားခဲ့ကာ အိမ်သို့ ပြန်ပို့ခံရပြီးနောက် နှစ်ရက်ဆက်တိုက် အဖျားကြီးနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး သူမ မျက်လုံးများ ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လူသည် အကာအကွယ်ပေးခံထားရသော စုရှီ မဟုတ်တော့ဘဲ အချိန်ခရီးသွားလာခဲ့သည့် နာမည်တူ၊ မျိုးရိုးတူ လက်ဝှေ့ချန်ပီယံတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကောင်မလေးသည် ကြောက်လန့်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်မလေး သေဆုံးရသည့် အကြောင်းအရင်းကို တွေးမိပြီးနောက် စုရှီ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

အနာဂတ်ခေတ်မှ ရောက်လာသော စုရှီသည် မူလကိုယ်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အမွေဆက်ခံရသည့်အတွက် ကံကောင်းလှသည်။ ထိုမှတ်ဉာဏ်များကြောင့် သူမသည် အချိန်ခရီးသွားလာခဲ့ရုံသာမက စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲသို့လည်း ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်ကို သိရှိလိုက်ရသည်။

သူမသည် ချိုမြိန်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ခေတ်နောက်ပြန်ဝတ္ထုတစ်အုပ်ထဲမှ ‘အမြှောက်စာ ခယ်မလေး’ အဖြစ် ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

…..

ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမမြေးမလေး၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာနှင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ နယ်နေသော မုန့်စိမ်းများကို ဘေးချထားလိုက်ပြီး သူမအနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ စုရှီ၏ ကိုယ်ပူချိန်ကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် သူမ လက်ဖမိုးကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ချမ်းနေရင် အင်္ကျီတစ်ထပ်လောက် သွားထပ်ဝတ်လိုက်လေ။"

စုရှီက လက်ကိုမြှောက်ကာ သူမအဘွား၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"သမီး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဇွန်လ ကုန်တော့မှာပဲကို။ သမီး မချမ်းပါဘူး။"

အမှန်ပင် ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမ၏ မြေးမလေးထံမှ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပူချိန်ကို မခံစားမိခဲ့ပေ။ သူမသည် နောက်ပြန်လှည့်ကာ မုန့်နှစ်ကို ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီးနောက် မုန့်နှစ်ဖတ်လေးများ ဖဲ့ထုတ်လိုက်သည်။ စိတ်ပူနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် သူမက ထပ်မှာလိုက်သည်။

"မနက်နဲ့ ညပိုင်းတွေက အေးတယ်။ သမီးက ကျန်းမာရေးကလည်း သိပ်မကောင်းတော့ ချမ်းတယ်လို့ ခံစားရရင် သည်းမခံနဲ့နော်။"

ချန်ရှန်းယွင်က အသေးအဖွဲ့ကိစ္စကို အရေးလုပ်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူမ၏ မြေးမလေး သတိလစ်နေသည့် မြင်ကွင်းသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်နေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများကလည်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ ဂရုမစိုက်ပါက သူမ၏ မြေးမလေးသည် သူမ၏ သားနဲ့ချွေးမနောက်သို့ လိုက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

စုရှီသည် သူမ၏ အဘွားဆီမှ မုန့်နှစ်လုံးလေးများကို လှိမ့်နည်းကို သင်ယူပြီး ဒလိမ့်တုံးဖြင့် ဖြန့်နေစဉ် သူမ၏ အဘွားက ဆက်၍ ပွစိပွစိ ပြောဆိုနေသည်။

သူမသည် ပွစိပွစိ ပြောဆိုနေခြင်းကို စိတ်ထဲမထားပေ။ သူမ အထီးကျန်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ အထီးကျန်ခြင်းကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမအဘွား၏ ဂရုစိုက်သော စကားလုံးများတွင် နွေးထွေးမှုများ ပါဝင်နေသည်။ သူမ ခေါင်းမဖော်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သမီး သိပါတယ် အဘွားရယ်၊ သမီး တကယ် မချမ်းပါဘူး။"

"ရှီရှီ အအေးမိနေတာလား။"

မီးဖိုချောင်ထဲမှ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော မြင်ကွင်းကို ဖြတ်တောက်ကာ ကြည်လင်ပြတ်သားသော ယောက်ျားပီသသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

စုရှီက မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလူငယ် ရှီးယန်နန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သူ့ တည်ရှိမှုကြောင့် သူမ မှင်တက်သွားမိသည်။

သူမရှေ့မှ အမျိုးသားသည် အရပ်ရှည်ပြီး ၁၉၀ စင်တီမီတာအထိ ရှိနိုင်သည်။ သူသည် ဟောင်းနွမ်ပြီး ဖြူဖျော့ဖျော့ဖြစ်နေသော ပိတ်ကြမ်းအနွေးထည်ကို ဝတ်ဆင်ထား၍ အချိုးကျသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် မြက်ကြိုးဖြင့် သီထားသော သိပ်မကြီးသည့် မြက်စားငါးကြင်း နှစ်ကောင်ကို ကိုင်ထားသည်။

သူ၏ စူးရှသော မျက်နှာသွင်ပြင်သည် ထူးကဲစွာ ခန့်ညားသော်လည်း သူ့မျက်ခုံးများကြားတွင် ရန်လိုဟန် အနည်းငယ် စွဲကျန်နေသဖြင့် သူ့ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသော ပုံစံပေါက်စေသည်။

စုရှီ၏ အမြင်တွင်မူ သူသည် ယောက်ျားပီသမှု အပြည့်ဖြင့် ကြမ်းတမ်းခန့်ညားသော ပုံစံရှိသော်လည်း ဤခေတ်တွင်မူ သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက်နှင့် မတူပေ။

ရှီယန်နန်သည် အမှန်စင်စစ် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၏ အမြင်တွင် ကလေးကောင်းတစ်ယောက်ဟု မသတ်မှတ်ခံရပေ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘမဲ့ဖြစ်ခဲ့ပြီး ရန်ပွဲများစွာတွင် ပါဝင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ၏ အစ်ကို စုတုန်က ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ပြီး တည်ငြိမ်သော ဘဝကို ရရှိပြီးနောက်မှာပင် သူ့အမူအရာထဲမှ ကြမ်းတမ်းမှုများက ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိဘဲ လူများကို သူ၏ အကြည့်နှင့် မဆုံဝံ့အောင် လုပ်နိုင်နေသည်။

ချန်ရှန်းယွင်မှာမူ သူမ မြေးလက်ထဲမှ ငါးများကြောင့် လုံးဝ အာရုံပြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူမ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမအေပရွန်ကို လက်ဖြင့် ပုတ်ခတ်ကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်း၍ ရှီးယန်နန်၏ လက်ထဲမှ ငါးများကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူမက အလေးချိန်ကိုပင် စစ်ဆေးလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီငါးက မသေးဘူးပဲ၊ တစ်ကီလိုကျော်လောက် အလေးချိန်ရှိတယ်။ ရေထဲမှာ စိမ်ထားလိုက်မယ်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းတို့အားလုံးအတွက် ဟင်းချိုအများကြီး ချက်ပေးမယ်။"

အဘွားက ငါးကိုယူ၍ သစ်သားစည်ပိုင်းရှာရန် သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှီးယန်နန်သည် သူမကို မတားဆီးခဲ့ပေ။ သူသည် စုရှီ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ကောင်မလေး၏ ခေါင်းကို လှမ်းကိုင်မည်အပြုတွင် သူ့လက်မှာ စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကောင်မလေးက အလှအပကို ဂရုစိုက်မှန်း သိသောကြောင့် သူသည် အနီးအနားရှိ ခွက်ကို ညွှန်ပြကာ စုရှီကို ပြောလိုက်သည်။

"ရေနည်းနည်းသွားခပ်ပြီး အစ်ကို့လက်ကို ဆေးပေးဦး ညီမလေး။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ စုရှီသည် သူမ လက်ထဲမှ ပန်ကိတ်ကို ချထားလိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းသို့ အမြန်သွားကာ ဆပ်ပြာမြစ်တစ်တောင့်ကို ယူ၍ ရှီးယန်နန်ကို ပေးလိုက်သည်။ သူမက အကြံပေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ အရင်ပွတ်ဆေးလိုက်။ ရေတွင်းနားကို သွား၊ ညီမ ရေခပ်ပေးမယ်။ ရေတစ်ခွက်စာနဲ့ ငါးညှီနံ့က ပျောက်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"ကျစ်၊ တကယ် ဒုက္ခများတဲ့ ကောင်မလေးပဲ။"

ရှီးယန်နန်က စိတ်မရှည်သလို မြည်တန်းလိုက်သော်လည်း သူ့လုပ်ဆောင်ချက်များကမူ မနှေးကွေးခဲ့ပေ။ သူသည် ဆပ်ပြာကို အသုံးပြုပြီး အမြှုပ်များထသည်အထိ လက်ထဲတွင် ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။ အဆုံးတွင်တော့ သူသည် စုရှီ၏ စကားကို နားထောင်ခဲ့သည်။

စုရှီသည် သူ့စကားများကို လျစ်လျူရှုကာ ရေတွင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ရေတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ ငါးကို ပုံးထဲသို့ ထည့်ပြီးဖြစ်သော ချန်ရှန်းယွင်ကို မျက်နှာမူကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘွား၊ သွားပြီး ပန်ကိတ်လုပ်တော့။ ဒီမှာ သမီးနဲ့ အစ်ကိုနဲ့ တာဝန်ယူလိုက်မယ်။ ညစာကို မြန်မြန်မပြင်ရင် မှောင်လာတာနဲ့ ခြင်တွေက ဒုက္ခပေးတော့မှာ။"

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ချန်ရှန်းယွင်သည် ချက်ချင်းမော့၍ ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်တော်တော် နောက်ကျနေပြီဖြစ်ပြီး သူမ ထပ်၍ နှောင့်နှေးလို့ မဖြစ်တော့ပေ။ သူမသည် လက်ကိုဆေးကြောပြီး မီးဖိုချောင်သို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။

စု မိသားစုရှိ ရေတွင်းသည် အဝိုင်းပေါက်ပါသော ရှေးအကျဆုံး အမျိုးအစားမဟုတ်ဘဲ ဖိအားသုံးရေတွင်း ဖြစ်သည်။ စုရှီသည် လက်ကိုင်တန်းကို လှမ်းကိုင်ကာ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အကြိမ်အနည်းငယ် နှိပ်လိုက်ရာ ရေပိုက်ခေါင်းမှ အေးမြသော ရေများ ထွက်ကျလာသည်။

ရှီးယန်နန်သည် ရေထွက်ပေါက်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့လက်များကို ဆေးကြောရင်း ယခင်က အဖြေမရခဲ့သော အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ပြန်စတင်လိုက်သည်။

"နင် နောက်တစ်ခါ အအေးမိပြန်ပြီလား။"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ အဘွားက စိတ်အပူလွန်နေတာပါ။"

"အဘွားက နင့်အတွက် စိတ်ပူနေတယ်ဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်သင့်တယ်။ ငါတို့မိသားစု... နောက်တစ်ယောက် ထပ်ဆုံးရှုံးလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။" ရှီးယန်နန်၏ အသံသည် လေးလံသွားသည်။

"...အင်း။"

စုရှီသည် တစ်ခဏကြာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နင့်ရဲ့ အားက ပိုကြီးလာပြန်ပြီလား။" သူ ပြောလိုက်သည့် အကြောင်းအရာသည် မကောင်းဟု ခံစားရသောကြောင့် ရှီးယန်နန် ရုတ်တရက် အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်သည်။

"အစ်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။" အဝတ်လျှော်ဇလုံက သူ့ဆီကနေ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား။

ရှီးယန်နန်သည် သူ့သန့်ရှင်းသော လက်များဖြင့် မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူ့ခန့်ညားသော မျက်နှာသည် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ စုရှီ၏ ညာဘက်လက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

စုရှီသည် ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နီထွေးသော နှုတ်ခမ်းများသည် မျဉ်းဖြောင့်တစ်ကြောင်းအဖြစ် စေ့သွားသည်။ သူမသည် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ကြေမွသွားမှန်းမသိသော သစ်သားစများဖြစ်နေသည့် ရေနှိပ်သည့် လက်ကိုင်ကို လွှတ်လိုက်သည်။

ရှီးယန်နန်သည် သူ၏ လည်ပင်းမှ သဘက်ကို ယူ၍ လက်သုတ်လိုက်သည်။ သူသည် လျှောက်လာပြီး စုရှီ၏ ဆံပင်ကို ဖွလိုက်သည်။ သူက နှစ်သိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ အားကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးဖြစ်တာ ကောင်းပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်တာပေါ့။ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေလိုက်။ တိုင်ကို အဲ့ဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်၊ အစ်ကို နောက်မှ ပြင်ပေးမယ်။ အဘွားကိုတော့ မသိစေနဲ့၊ သူ အသက်ကြီးနေပြီ၊ ထိတ်လန့်စရာတွေကို မခံနိုင်တော့ဘူး။"

စုရှီသည် သူ့စကားကိုကြားသောအခါ နှုတ်ခမ်းစေ့ထားလိုက်ပြီး သူမတွင် အားမရှိလျှင်ပင် ယခင်ဘဝမှ သူမ၏ စွမ်းရည်ဖြင့် လူအများစုသည် သူမကို ထိခိုက်အောင်လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ပြီးတော့ အဝတ်လျှော်ဇလုံလေ၊ ညီမ နည်းနည်း ချိုးဖဲ့မိသွားတယ်။ အသုံးဆောင်ပစ္စည်းထားတဲ့ အခန်းထဲမှာ ထားထားတယ်။ အစ်ကို အားတဲ့အခါ ပြင်ပေးဦးနော်။"

"ရတယ်၊ ရေတွင်း လက်ကိုင်တန်းကို သံနဲ့ ပြောင်းလိုက်ရင် ကောင်းမလား။"

"နေပါစေတော့။ အခု သံတွေအကုန်လုံးကို သံမဏိလုပ်ဖို့ သုံးနေတာ။ အရမ်းထင်ပေါ်အောင် မနေတာပဲ ကောင်းပါတယ်။ ညီမ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေလိုက်ပါ့မယ်။"

နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် ထိုအမှောင်ဖုံးသော ဆယ်စုနှစ် ရောက်လာတော့မည်ဖြစ်ပြီး သူမသည် မည်သည့်ဒုက္ခကိုမျှ ဆွဲဆောင်ချင်စိတ် မရှိပေ။

ရှီးယန်နန်သည် စုရှီ၏ ပိန်သွယ်သော ပခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်တင်ကာ စိတ်မကြည်မသာဖြစ်နေသော ကောင်မလေးကို မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ သူက အကြံပြုလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်က တနင်္ဂနွေနေ့ဆိုတော့ နင် တစ်ရက်နားရတယ်။ ကျောင်းမသွားခင် အစ်ကို နင့်ကို မြို့နယ်ကို ခေါ်သွားပြီး စစ်ဆေးမှု ခံယူခိုင်းမယ်။ နင် တစ်ခါ မေ့လဲသွားတယ်၊ ပြီးတော့ နင့်ရဲ့ အားကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါက သာမန်မဟုတ်ဘူး။ နင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခုခုမှားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ယခင်က ကောင်မလေးတွင် အားအနည်းငယ်ရှိသော်လည်း သာမန်ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်၏ အားနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။ ယခုမူ သစ်သားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချိုးဖဲ့နိုင်သည့် အားသည် သိုင်းဝတ္ထုထဲမှ အတွင်းအားတစ်ခုခု လေ့ကျင့်ထားသကဲ့သို့ ပုံမှန်မဟုတ်ဟု ထင်ရသည်။

စုရှီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဆေးရုံက ဘာမှရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည်ဟု သူမ မထင်သလို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း မည်သည့်မသက်မသာမှုကိုမျှ မခံစားရပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အားနည်းနွမ်းနယ်စွာ နိုးထလာခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယခုအခါ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် မကုန်ခမ်းနိုင်သော အားအင်များရှိနေသကဲ့သို့ နွေးထွေးနေသည်။

"နောက်မှ သွားကြတာပေါ့။ ညီမ ဘာမှ မခံစားရဘူး။ တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် အစ်ကို့ကို ပြောပြပါ့မယ်။"

ရှီးယန်နန်သည် ကောင်မလေးက ဆေးရုံသွားရန် အနည်းငယ် ငြင်းဆန်နေသည်ကို မြင်သောကြောင့် သူမကို အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ပေ။ သူသည် မြို့နယ်ရှိ ရှေးရိုးတရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာကြီးဆီ သွား၍ သူမ၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၄

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော၌။

စုရှီသည် နံနက်စောစောထပြီး ရှီးယန်နန်၏ နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဟုန်ချီ တပ်ဖွဲ့စု၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်အကျွမ်းတဝင်ဖြစ်စေရင်း ရွာပတ်လည်တွင် အပြေးလေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။

မူလကိုယ်တွင် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်သည့် အကျင့်မရှိသော်လည်း နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ခန့် မပျက်မကွက် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်လာခဲ့သည့် အကျင့်ကြောင့် စုရှီ အတွက်မူ ဒါသည် သူမဘဝ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

စုရှီသည် ၃ ကီလိုမီတာခန့် ပြေးပြီးနောက် လေ့ကျင့်ခန်း ဆက်လုပ်နေသေးသော ရှီးယန်နန်ကို ထားခဲ့ပြီး တစ်ယောက်တည်း အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။

အားကစားတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံရှိသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လေ့ကျင့်သည့်အခါ တဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်ရန် လိုအပ်ကြောင်း သူမသိသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် အားအင်အများအပြား ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း သူမ ဆက်မပြေးတော့ပေ။

သူမ ချွေးများဖြင့်ရွှဲနစ်ကာ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အဖွားဖြစ်သူသည် နံနက်စာကို ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်သည်။

စုရှီသည် သူမအဖွား ပြင်ဆင်ပေးထားသော ရေနွေးကိုယူပြီး အခန်းငယ်လေးထဲတွင် အမြန်ရေချိုးလိုက်သည်။

သူမ သန့်ရှင်းလန်းဆန်းသွားပြီးနောက်တွင် လဲလှယ်ထားသော ညစ်ပေနေသည့် အဝတ်များကို ဝါးတောင်းတစ်ခုထဲသို့ စုပုံထည့်လိုက်သည်။ သူမသည် နံနက်စာကို ကောင်းကောင်းစားပြီးနောက် နံနက်ခင်း၏ အေးမြမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ချောင်ယန်း မြစ်သို့ အဝတ်သွားလျှော်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

အိမ်တွင် အဝတ်တစ်တောင်းစာ လျှော်ခြင်းသည် ရေအလကားကုန်စေသည်။

ချန်ရှန်းယွင်သည် ကူညီရန် ရည်ရွယ်ထားသော စုရှီကို မီးဖိုချောင်ထဲမှ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

စုရှီသည် အတင်းမတောင်းဆိုတော့ဘဲ အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အခြားသူများက သူမ၏ လိုအပ်ချက်များကို ဂရုစိုက်ပေးသည်ကို ထိုင်စောင့်နေ၍ မရကြောင်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် အဖွားက မီးဖိုချောင်တွင် နံနက်စာပြင်ဆင်ရင်း အလုပ်များနေစဉ် စုရှီသည် မြက်ပင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်တံမြက်စည်းကိုယူပြီး ခြံဝင်းကို စလှည်းကျင်းခဲ့သည်။

ရှီးယန်နန် ချွေးများရွှဲနစ်ကာ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် နံနက်စာကို ခင်းကျင်းပြီးခါစပင်ရှိသေးသည်။

ပူပြင်းသောရာသီဥတုတွင် ထမင်းသုံးနပ်လုံးကို ခြံထဲရှိ တစ်ပင်တည်းသော ဆီးပင်အောက်မှ ကျောက်စားပွဲတွင် စားသုံးကြသည်။

ချန်ရှန်းယွင်သည် ချွေးစို့နေသော မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်တော့မည့် သူမ မြေးကို ချစ်ခင်စွာကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဖွား ရေနွေးတည်ထားပေးတယ်။ ခဏစောင့်ဦးနော် နန်နန်၊ အဖွား ယူလာပေးမယ်။"

ရှီးယန်နန်သည် လုံးဝစိုရွှဲနေသော အင်္ကျီကို ချွတ်ထားပြီးဖြစ်၍ အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်းနေကာ သူ၏ သိပ်မသန်မာသော်လည်း အချိုးအစားကျသော ကြွက်သားများက ၁၉ နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်နှင့် မလိုက်ဖက်သော ဆွဲဆောင်မှုမျိုးကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူ၏ လက်ရှည်ရှည်ကို ဆန့်တန်းရင်း အဝတ်လှန်းကြိုးပေါ်မှ သူ့မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို လှမ်းယူကာ လည်ပင်းတွင် ပတ်လိုက်သည်။ ိို့နောက် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ရေတွင်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူက ခိုင်မာသောလေသံဖြင့် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "အဖွား၊ ကျွန်တော် ရေနွေးမသုံးချင်ဘူး။ ပူလွန်းလို့ သေတော့မယ်။ အဖွားတို့ အရင်စားနှင့်ကြပါ။ ကျွန်တော် တွင်းရေနဲ့ ချိုးပြီးရင် လိုက်ခဲ့မယ်။"

ချန်ရှန်းယွင်သည် ဤမြေးကို ပြောရခက်နေသဖြင့် စားပွဲတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

သူမသည် ထမင်းစားပွဲခင်းနေသော မြေးမလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီခေါင်းမာတဲ့ကလေး၊ ရေတွင်းရေက အရမ်းအေးတာကို။ အဲ့ကောင်စုတ်လေးက သူ့ငယ်ဂုဏ်လေးကို အားကိုးနေတာ၊ အသက်ကြီးလာရင် ဒူလာရောဂါက သူ့ကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်။"

နံနက်စာသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဆန်ပြုတ်ကျဲကျဲနှင့် အာလူးပါသော ပြောင်းမှုန့်ပန်ကိတ်များဖြစ်သည်။ အထူးတလည် အရသာမရှိသော်လည်း ဤရှားပါးသောခေတ်တွင် ဤသို့စားစရာရှိခြင်းကိုပင် ရတနာတစ်ခုဟု မှတ်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

သုံးယောက်လုံးအတွက် ပန်းကန်များထဲသို့ ဆန်ပြုတ်ခပ်ထည့်ပြီးနောက် စုရှီသည် အဖွားနှင့် သူမကိုယ်တိုင်ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥပြုတ်များကို ခွဲလိုက်သည်။

သူမသည် တစ်လုံးကို ရှီးယန်နန်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးပြီး နောက်တစ်လုံးကို တစ်ဝက်ခွဲကာ အဖွားကို တစ်ခြမ်းပေးလိုက်သည်။

ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမ၏ ပွစိပွစိပြောဆိုမှုကို ဆက်နေရင်း အာရုံလွင့်နေသည့် တစ်ခဏ၌ သူမ၏ ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ထဲတွင် ကြက်ဥတစ်ခြမ်းရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမ ချက်ချင်း စိတ်ပူသွားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ တူများကို ကောက်ကိုင်ကာ ကြက်ဥတစ်ခြမ်းကို စုရှီ အတွက် ပြန်ထည့်ပေးရန် ဟန်ပြင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အဖွားကို ပေးရတာလဲ။ အဖွားက အသက်ကြီးပြီ၊ ဒီလိုကောင်းတာတွေ မလိုအပ်တော့ဘူး။ ပြီးတော့ အဖွားက ကြက်ဥမကြိုက်ဘူး။"

သူတို့၏ လက်ရှိပတ်ဝန်းကျင်သည် ကြမ်းတမ်းသည်။ မိသားစုတွင် ကြက်မအို နှစ်ကောင်သာ မွေးထားပြီး ရံဖန်ရံခါမှ ဥဥကြသည်။ သူမသည် ထိုဥများကို စုစည်းရေးစခန်းသို့ မရောင်းရက်နိုင်ဘဲ ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် ချန်ထားပေးသည်။

ကလေးများ ကြီးထွားနေချိန်တွင် ကြက်ဥတစ်လုံးသည် ရှားပါးသော အားဖြည့်အစားအစာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

စုရှီသည် အဖွားက သူမပန်းကန်ထဲသို့ ကြက်ဥပြန်ထည့်ပေးရန် ကြိုးပမ်းမှုကို ရှောင်ရှားရင်း သူမပန်းကန်ကို မြှောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ခက်ထန်သောမျက်နှာဖြင့် အတင်းပြောလိုက်သည်။

"ကြက်ဥတစ်ခြမ်းလေးပဲကို။ မြန်မြန်စားလိုက်ပါ။ အဖွားမစားရင် သမီးလည်း မစားဘူး။"

ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမမြေးမလေး၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သိသည်။ သူမသည် နူးညံ့ပုံပေါက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အလွန်ခေါင်းမာသည်။ သူမသည် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကလေး၏ စေတနာကို မငြင်းဆန်တော့ပေ။ သူမသည် ပျားရည်စားလိုက်ရသကဲ့သို့ ချိုမြိန်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ မြေးမလေးသည် အခြားသူများကို ထောက်ထားစာနာတတ်နေပြီဖြစ်သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် ချန်ရှန်းယွင်သည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပန်းကန်မဆေးခိုင်းဘဲ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန်မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ဝင်သွားခဲ့သည်။

အဖွား မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် စုရှီသည် အမြန်ထရပ်လိုက်ပြီး အိမ်စွန်းသို့ လျှောက်သွားကာ ညစ်ပေနေသော အဝတ်များထည့်ထားသည့် တောင်းတစ်လုံးနှင့် သစ်သားဇလုံငယ်တစ်ခုကို မကာ ချောင်ယန်း မြစ်သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"အဝတ်တွေ သွားလျှော်မလို့လား။"

ရှီးယန်နန်က သူ့ညီမ၏ လှုပ်ရှားမှုအဆင့်ဆင့်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

စုရှီက ပုံမှန်အတိုင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ!"

ရှီးယန်နန်သည် စိတ်ထဲတွင် ခါးသက်သက် ခံစားလိုက်ရသည်။ 'ဂရုစိုက်ခံရပြီး ကြီးပြင်းလာခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ ညီမငယ်လေးက အဝတ်လျှော်တတ်ပါ့မလား။ အဝတ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်မှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။'

သို့သော်လည်း သူ့ ညီမငယ်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ရိုက်ချိုးသလိုဖြစ်သွားမည် စိုးသောကြောင့် ရှီးယန်နန်၏လျှာသည် သူ့ပါးပြင်ကို ဖိကပ်လိုက်ပြီး သူ့စကားလုံးများက ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ငါလျှော်ပေးမယ်။ နင့်အတွက် အရမ်းလေးတယ် ကလေးမလေးရဲ့"

စုရှီက ရှီးယန်နန်ကို ငတုံးတစ်ယောက်လို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်မြှောက်ကာ လမ်းပိတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ သူမ လမ်းထွက်လျှောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အားအင်အတွက် စိတ်ပူစရာလိုလို့လား။ ပြီးတော့ မနေ့က ညီမ ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပြန်ပြင်ပေးမယ်လို့ အစ်ကိုပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား။"

ထိုအခါမှ ရှီးယန်နန်သည် သူ့စကားများထဲက မိုက်မဲမှုကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် သူ့ဆံပင်တိုတိုညှပ်ထားသော ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လုံ့လဝီရိယရှိလာသော ဤကောင်မလေးကို သူမသယ်လာသောအဝတ်များကို ချထားရန် မည်သို့စည်းရုံးရမည်ကို စဉ်းစားရင်း စုရှီ၏နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

စုရှီသည် နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး သူမနောက်သို့ တစ်လှမ်းချင်းလိုက်လာသော အစ်ကိုဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တော်ပါတော့ အစ်ကိုရယ်၊ ငါ အသက် ၁၅ နှစ်ရှိပြီ၊ ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး။ မကြာခင် အထက်တန်းကျောင်း တက်ရတော့မယ်၊ ကျောင်းအဆောင်မှာနေရင် ဒီလိုအလုပ်တွေကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်လုပ်တတ်အောင် သင်ရမှာပဲ။ ပြီးတော့ ရွာထဲက ဘယ်မိန်းကလေးက အိမ်အလုပ် မလုပ်ဘဲနေလို့လဲ။"

ရှီးယန်နန်က အလိုလို ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က နင်နဲ့ တူလို့လား။" နင်က ငါတို့မိသားစုက အရမ်းတန်ဖိုးထားရတဲ့ ရတနာလေးလေ။

စုရှီသည် ခြံဝင်းအပြင်သို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်ပြီး ရှီးယန်နန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ဘာကွာလို့လဲ။ မြန်မြန်ပြန်တော့။ အဖွားက ညီမ အဝတ်လျှော်သွားတာမြင်ရင် ထပ်တားဦးမယ်။ ညီမ သွားမယ်၊ အစ်ကိုက အိမ်မှာ ပစ္စည်းတွေပြင်နေလိုက်။"

သူမသည် ရှီးယန်နန်ကို ထပ်ပြောခွင့်မပေးဘဲ သူမ၏ ပစ္စည်းများကို သယ်ကာ မြစ်ကမ်းနားသို့ သွက်လက်စွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ယခုသည် ဇွန်လဖြစ်ပြီး လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးရာသီသည် အခြေခံအားဖြင့် ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ ရှားပါးသော အားလပ်ရက်ကို ခံစားနေသော အမျိုးသားများသည် အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ အရွယ်လွန်ကလေးများနှင့်အတူ ရေမျက်နှာပြင် သိသိသာသာကျဆင်းနေသော မြစ်အောက်ပိုင်းတွင် ငါးဖမ်းနေကြသည်။

လက်ရှိ ခက်ခဲသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရွာသည် မနှစ်ကတည်းက အငတ်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ပိုလျှံသော စားစရာရှိသူများပင် တစ်နှစ်ကျော်ကြာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိသော ငါးများဖမ်းမိလျှင် ရှားပါးသော အသားဓာတ်ရင်းမြစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အရွယ်ရောက်ပြီးသူများနှင့် အရွယ်လွန်ကလေးများသည် မြစ်ထဲတွင် ရေပက်ကစားနေကြသည်။ ကမ်းပေါ်တွင်မူ ငယ်ရွယ်သော ကလေးတစ်ဒါဇင်ခန့်က ရေထဲသို့ဆင်းရန် အော်ဟစ်တောင်းဆိုနေကြသော်လည်း နားမထောင်သော ကလေးတစ်ယောက်က စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် လက်လှမ်းလိုက်တိုင်း သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် ထိုင်နေသော အဘိုးအိုများ၏ အိမ်လုပ်ငှက်ပျောဖက်ယပ်တောင်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံရသည်။

မြစ်၊ စိမ်းလန်းသောမိုးမခပင်များ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးများသည် အတူစုဝေးနေကြပြီး အစာရေစာမပြည့်စုံမှုကြောင့် ပိန်လှီဖျော့တော့နေသော်လည်း တက်ကြွမှုအပြည့်နှင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။

အေးမြသောလေပြေလေညှင်းများက တိုက်ခတ်နေပြီး မိုးမခပင်များက ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

မြစ်ကမ်းအထက်ပိုင်းတွင် လူလုပ်ကျောက်လှေကားပျက်တစ်စုံရှိသည်။ စုရှီသည် ရေညှိများဖုံးလွှမ်းနေသော လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ကုန်းကုန်းကွကွဖြင့် အဆင်မပြေစွာ အဝတ်လျှော်နေသည်။

သူမနှင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော အမျိုးသမီးအချို့လည်း ကုန်းကုန်းကွကွထိုင်နေကြသည်။

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

"ရှီရှီ ဒီနေ့ ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း အဝတ်လျှော်နေတာလဲ။ မင်းအဖွားရော။ မင်းရဲ့လက်သေးသေးလေးတွေ ခြေထောက်သေးသေးလေးတွေကို ကြည့်ပါဦး၊ လုပ်နိုင်လို့လား။ မလုပ်နိုင်ရင် အန်တီ လျှော်ပေးမယ်လေ။"

ဤသို့ကြားလျှင် စုရှီသည် သူမလက်ပေါ်မှ ရေစက်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ဆံပင်ရှည်များကို နားရွက်နောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ကာ စကားပြောသူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ မှတ်ဉာဏ်များထဲ ရှာဖွေပြီးနောက်တွင် စကားပြောသူသည် သူမ အိမ်နှင့် မနီးမဝေးတွင်နေထိုင်သော အန်တီဝမ် ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရှက်သွေးဖြာသော အပြုံးတစ်ခုကိုပြပြီး နူးညံ့သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီ၊ ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်။ ကျွန်မ အသက် ၁၅ နှစ်ရှိပြီ၊ အဖွားကလည်း အသက်ကြီးလာပြီလေ။ ကျွန်မတတ်နိုင်တဲ့ အလုပ်တချို့ကို လုပ်တတ်အောင် သင်ယူရမယ်။ အဝတ်အနည်းငယ်တော့ လျှော်နိုင်ပါသေးတယ်။"

ဝမ်မေ့ဟွားက နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်ပြီး သစ်သားဇလုံထဲတွင် ဆပ်ပြာရည်စိမ်ထားသော အဝတ်များကို သေချာပွတ်တိုက်ရင်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။

"အို၊ ငါတို့ ရှီရှီက တကယ်ကို ပညာတတ်လေးပဲ။ စကားပြောတာ ယဉ်ကျေးလိုက်တာ။ ငါ့ကိုတောင် ကျေးဇူးတင်စကားပြောနေသေးတယ်။ နည်းနည်းတော့ ရှက်စရာပဲ။"

အန်တီဝမ်၏ စကားများအပြီးတွင် သူမဘေးတွင် အဝတ်လျှော်နေသော အခြားအမျိုးသမီးများကလည်း စုရှီကို ကြင်နာစွာ ချီးကျူးကြသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ ရှီရှီက လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေး၊ အရမ်းသိတတ်တာပဲ!"

"ရှီရှီက ၁၅ နှစ်တောင်ရှိပြီလား။ တစ်နှစ်နှစ်နှစ်နေရင် သူ့အတွက် အိမ်ထောင်ဖက်ရှာရလွယ်ပြီ။ အန်တီ့ကိုပြော၊ ဘယ်လိုလူမျိုးကြိုက်လဲ။ ရှီရှီရဲ့ရုပ်ရည်နဲ့ဆို အန်တီက ဘယ်လိုအိမ်ထောင်ဖက်မျိုးမဆို ရှာပေးနိုင်တယ်။"

"ဟဲ့၊ ကျန်းကျွီဟွား နင်က ပါးစပ်အရမ်းပေါတာပဲ၊ ဘာလို့ သူများကလေးအကြောင်း လျှောက်ပြောနေရတာလဲ။ ငါတို့ ရှီရှီက ငယ်ငယ်လေးရှိသေးတယ်၊ ပြီးတော့ သူမက ပညာတတ်လေး။ နင် စိတ်ပူပေးစရာမလိုဘူး။"

"…"

စုရှီသည် သူမ၏ အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် လူများနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဖူးသည့်အတွေ့အကြုံမရှိဘဲ အထူးသဖြင့် ထိုသို့သောစနောက်ခြင်းများကို တုံ့ပြန်ရာတွင် ပို၍ပင်မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် ရှက်ရွံ့ဟန်ဆောင်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး သူမအလုပ်ကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးအဝတ်တစ်ထည်ကို ရေညှစ်ပြီးနောက် စုရှီ ထရပ်ပြီး ကုန်းကုန်းကွကွထိုင်နေရ၍ အနည်းငယ်ထုံကျဉ်သွားသော ခြေထောက်များကို ဆန့်လိုက်ကာ လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီး အန်တီများ၏ စနောက်မှုများအောက်တွင် သစ်သားဇလုံကို သယ်ဆောင်ကာ အမြန်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းပြီးသည်နှင့် သူမသည် လေပြေတိုက်လျှင်ပင် အလွယ်တကူလွင့်ပါသွားနိုင်လောက်အောင် နုနယ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တည့်တည့်တိုးမိသွားသည်။