အခန်း (၅-၆)

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၅

သူတို့ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဖြတ်သွားစဉ် စုရှီသည် အရိုးစုတစ်စုလိုဖြစ်နေအောင် ပိန်လှီနေသော ထိုအမျိုးသမီးက မူလကိုယ် အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်း၏ ယောက်မဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် စုရှီ၏ ကျောပြင်ကိုကြည့်ကာ မျက်လုံးလှည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဆီပေနေသော နှုတ်ခမ်းများကို လျက်လိုက်ကာ အဝတ်ထည့်ထားသော ဇလုံကြီးတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာသည်။ သူမသည် ဝမ်မေ့ဟွားထံသို့ ယိမ်းယိုင်စွာဖြင့် လျှောက်သွားပြီး သူ့ဘေးတွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ဟဲ့ ချွေ့လန်၊ ဒီနေ့ ဘာအရသာရှိတာတွေ စားခဲ့လို့လဲ။ နင့်ပါးစပ်ကိုကြည့်ပါဦး၊ ဆီတွေနဲ့။ နင်တို့အိမ်ရဲ့ စားရေးသောက်ရေးက မဆိုးဘူးပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

ဝမ်မေ့ဟွားက သူမဘေးရှိ အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသောအမူအရာတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း သူမ၏ စကားသံတွင် စနောက်သောလေသံပါနေသည်။

ချွေ့လန်သည် ဝမ်မေ့ဟွား၏ စကားသံထဲမှ သရော်လှောင်ပြောင်မှုကို သတိမပြုမိဘဲ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အနည်းငယ် အသားပြည့်သော တစ်ခုတည်းသောအစိတ်အပိုင်းကို ဂုဏ်ယူစွာ စူလိုက်သည်။ သူမသည် သူမယောက်ခမ၏ နှစ်သစ်ကူးအတွက် သိပ်ထားသော ဝက်သားအချို့ကို ခိုးစားခဲ့ပြီးနောက် အဆီများကို သူမနှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် သုတ်လိမ်းခဲ့ခြင်းအတွက် သူမကိုယ်သူမ ကျေနပ်နေသည်။ သူမလုပ်ခဲ့သည်က မှန်သွားပုံပင်။

‘ဒါက သူမတို့ ဝမ် မိသားစုကြီးကို အတော်အတန်ချောင်လည်ပုံပေါက်စေတယ်။ သူတို့ကိုသာကြည့်လိုက်၊ မနာလိုတဲ့ မျက်လုံးတွေအားလုံး နီရဲနေကြပြီ။ မနာလိုခံရတဲ့ ခံစားချက်—အိုး၊ ဘယ်လောက်တောင် လှပတဲ့ မြင်ကွင်းလဲ!'

ချွေ့လန်သည် ရုတ်တရက် ဗိုက်မဆာတော့ဘဲ သူမ၏ ခြေထောက်များလည်း အားမနည်းတော့ပေ။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက ငန်သောဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကြောင့် အနည်းငယ် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်နေသည်မှလွဲ၍ ကျန်အရာအားလုံးသည် ပြီးပြည့်စုံနေသည်။ သူမ ယောက်ခမသည် တန်ဖိုးရှိသော အသားနှစ်အောင်စ ကြာရှည်မခံမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ကြာရှည်ခံအောင် ဆားအများကြီး သုံးထားသည်။

ထို့ကြောင့် လူအုပ်၏ 'မနာလိုမှု' အလယ်တွင် ချွေ့လန် သည် သူမ၏ မည်းမှောင်ပိန်လှီသော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ထိုသို့သော တုံ့ပြန်မှုများကို ကျင့်သားရနေသကဲ့သို့ ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာများ အထူးအဆန်း လုပ်နေတာလဲ။ ငါတို့အိမ်မှာ တစ်ရက်ခြားတစ်ခါလောက် အသားစားရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်ကလည်း ငါ့ပါးစပ်မှာ ဆီတွေပေနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ နင်တို့အားလုံး မေ့သွားကြပြီလား။"

အမျိုးသမီးအချို့သည် သူမ၏ ဂုဏ်ယူနေသောပုံစံကိုမြင်ပြီး သူမ၏ စကားများကိုကြားသောအခါ မရယ်ဘဲမနေနိုင်ဘဲ အချင်းချင်း အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်များ ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် သူမ၏ အလိမ်ကို မထုတ်ဖော်ကြပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ပေ။ သူတို့အားလုံးသည် အခြေအနေတူတူသာဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိသားစုသည် ဆင်းရဲကြောင်း မည်သူက မသိဘဲ နေမည်နည်း။ သူမ၏ အဝတ်အစားများပေါ်ရှိ အဖာတစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ်ကိုသာ ကြည့်၊ မူလအရောင်သည်ပင် ခွဲခြားမရနိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အဝတ်များကိုလျှော်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြပြီး စကားလမ်းကြောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောင်းလိုက်ကြသည်။

ဝမ်မေ့ဟွားသာလျှင် မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး သူမဘေးရှိ အမျိုးသမီးဆီသို့ ပိုနီးကပ်စွာကပ်သွားကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"သူ့နှုတ်ခမ်းမှာ ဝက်ဆီသုတ်ထားတာ ဘယ်သူမှမသိတာကျနေတာပဲ။ တကယ့်ကို ပစ္စည်းဖြုန်းတီးနေတာပဲ။ သူသာ တကယ်တစ်ရက်ခြားတစ်ခါ အသားစားရရင် ဒီလောက်ပိန်ပါ့မလား။ ငါတို့ကို အရူးလုပ်နေတာလား။ သူသာ အဲ့ဒီဆီပေနေတဲ့နှုတ်ခမ်းနဲ့ ပြန်ရဲရင် သူ့ယောက်ခမက ပစ္စည်းကောင်းတွေဖြုန်းတီးလို့ သူ့ကို သင်ခန်းစာမပေးဘဲနေမလား စောင့်ကြည့်ရမှာပဲ။"

"ရှူး! ချွေ့လန် ကြားသွားဦးမယ်။ တော်ကြာ သူထပ်မူးလဲသွားနိုင်တယ်။"

ဝမ်မေ့ဟွား၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး အစောပိုင်းက အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် ချွေ့လန်၏ အပြုအမူကို သဘောမတူခဲ့သည့်အချိန်ကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။ သူမသည် ချွေ့လန်ကို တည့်တိုးဖော်ထုတ်ပြီး ချွေ့လန်က ဒေါသဖြင့် မျက်နှာနီရဲကာ ဒေါသတကြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ မိသားစုသည် ကြမ်းတမ်းသောသူများဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးငယ်၏ မိသားစုဆီမှ ကြက်ဥအလုံး ၂၀ ကို အနိုင်ကျင့်တောင်းယူပြီးမှ ထိုကိစ္စကို အဆုံးသတ်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ချွေ့လန်၏ ရှေ့တွင် မည်သူမျှ ဘာမှမပြောတော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့သည် ဒါကို ဟာသတစ်ခုအဖြစ် သဘောထားပြီး ချွေ့လန် ကိုယ်တိုင်မရှက်သရွေ့ ဖျော်ဖြေမှုတစ်ခုအဖြစ်သာ မှတ်ယူကြသည်။

"ဟဲ့၊ ကြားပြီးကြပြီလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ရှောင်ရှီ အနောက်တောင်မှာ ကြောက်လန့်ပြီး မေ့လဲသွားတယ်တဲ့။"

ဝမ်မေ့ဟွားသည် ဝမ်ချွေ့လန်၏ စိတ်ပျက်ဖွယ်မျက်နှာကို မကြည့်ချင်တော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်။

ကျေးလက်ဒေသများတွင် ဖျော်ဖြေရေးသည် ရှားပါးပြီး အနည်းငယ်အရေးပါသော အဖြစ်အပျက်မှန်သမျှသည် တစ်ရက်ခွဲအတွင်း တစ်ရွာလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေ့ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် ပါဝင်ပတ်သက်သူသည် ရွာ၏ "နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်" ဖြစ်သည့်အခါတွင် ပိုဆိုးသည်။

"ငါ ဘာလို့မကြားရမှာလဲ။ ရှောင်ရှီက အစစအရာရာကောင်းတယ်၊ ပညာတတ်တယ်၊ လှတယ်။ မြို့က ပညာတတ်လူငယ်တွေထက် အများကြီး ပိုကြည့်ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက အရမ်းကြောက်တတ်လွန်းတယ်။"

ဝမ်ချွေ့လန်သည် ပိုပိုပြီး ကွဲအက်လာသော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အလိုလို လျက်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်ခါးသီး၍ မနာလိုဖြစ်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ငါ့အမြင်မှာတော့ စု မိသားစုရဲ့ ကောင်မလေးက မြေရှင်အိမ်က သခင်မလေးတစ်ယောက်လို ကြီးပြင်းလာတာ။ ကျွတ်စ်၊ အဖေ၊အမေနှစ်ယောက်လုံး သေသွားပြီ၊ ဒါတောင် ဘဝင်မြင့်နေတုန်းပဲ။ အခုတော့ သူမက လိမ်လိမ်မာမာ အဝတ်လျှော်နေပြီ။ ငါ့အမြင်မှာတော့ သူမရဲ့အမူအကျင့်နဲ့ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ကောင်းမွန်တဲ့မိသားစုတစ်ခု ရှာဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။"

သူမသည် မရည်ရွယ်ဘဲ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ ဆီများကို လျက်လိုက်မိသည်။ ဤအဖြစ်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ သူမသည် မြစ်ထဲမှ ရေအချို့ကို အမြန်ခပ်ယူလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲမှ ဆားအရသာကို ဆေးကြောရန် အနည်းငယ် မော့သောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် သတိလက်လွတ် သုတ်လိုက်ပြီးနောက် အင်္ကျီလက်စွန်းပေါ်မှ တောက်ပြောင်နေသော ဆီများကို သတိပြုမိကာ သူမ၏ တောက်ပသော နှုတ်ခမ်းများကို တစ်နေ့တာလုံး ကြွားဝါရန် အစီအစဉ် ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း နောင်တရစွာ သဘောပေါက်သွားသည်။

စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် နောင်တရနေသဖြင့် သူမသည် အချိန်ကို မိနစ်အနည်းငယ် နောက်ပြန်လှည့်နိုင်ပါစေဟုသည ဆုတောင်းမိသည်။ အဆုံးတွင်တော့ ထို စုမိသားစု၏ ကောင်မလေးဆိုးကြောင့်သာဖြစ်သည်။

သူမသာ မရှိခဲ့လျှင် သူမနှုတ်ခမ်းမှ ဆီများကို သုတ်ပစ်မိမည်လား။ သူမသည် အခြားအိမ်တစ်အိမ်တွင် သွားကြွားရန်ပင် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ ဝမ်ချွေ့လန် ပိုဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမလက်ထဲမှ အထည်ကို အားပါးတရ ပွတ်တိုက်နေပြီး အဝတ်စသည် သူမ၏ ကြွားဝါရန် ကြိုးပမ်းမှုကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော စုမိသားစုမှ ထိုကျိန်စာသင့်နေသော ကောင်မလေးဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူထားသကဲ့သို့ပင်။

ဝမ်ချွေ့လန် ထိုစကားများကို ပြောလိုက်သောအခါ အမျိုးသမီးအချို့သည် မနှစ်မြို့စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပြီး သူမကို သဘောမတူဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အကြောင်းအရာအမျိုးမျိုးကို အတင်းအဖျင်း ပြောခြင်းကို နှစ်သက်ကြသော်လည်း ထိုအလုပ်ကို မည်သည့်မကောင်းသောစိတ်နှင့်မှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပေ။

ထို့အပြင် စုမိသားစု၏ သမိုင်းကြောင်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စုရှီ၏မိဘများသည် တိုင်းပြည်အတွက် အသက်စွန့်ခဲ့သော အာဇာနည်များဖြစ်သည်။ ဝမ်ချွေ့လန် ပြောခဲ့သည့်စကားသည် လွန်လွန်းသည်။ သို့သော် နည်းနည်းလေးဖြစ်ရုံနှင့် သူမ၏ "မူးလဲခြင်း" ဖြင့် လူများကို ခြိမ်းခြောက်တတ်သည့် သူမ၏ အကျင့်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသောအခါ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် သဘောမတူသော်လည်း လူအများစုသည် သူမကို ရင်ဆိုင်ရန် တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။

ဝမ်မေ့ဟွားသည် စိတ်တိုလွယ်ပြီး ပွင့်လင်းဖြောင့်မတ်သူဖြစ်ကာ စုရှီ၏ မိသားစုနှင့်လည်း အတော်အတန် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သော အိမ်နီးချင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူမသည် ထိုသို့သော ရိုင်းစိုင်းသည့်စကားများကို သည်းမခံနိုင်ပေ။ များများစားစား မစဉ်းစားဘဲ သူမက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်ချွေ့လန်၊ နင့်စကားတွေက လွန်လွန်းသွားပြီ။ နင်က ဘာလို့ ရှောင်ရှီကို ဒီလောက်ဂရုစိုက်နေရတာလဲ။ နင့်စကားတွေက အရမ်းစော်ကားရာရောက်တယ်။ ပြီးတော့ ရှောင်ရှီရဲ့မိဘတွေက သာမန်လူတွေလား။ သူတို့က အာဇာနည်တွေ။ နင့်ရဲ့အကျိုးမရှိတဲ့စကားတွေက ပြဿနာဖြစ်စေနိုင်တယ်။ သတိထား။"

"အော.. ဝမ်မေ့ဟွား၊ ရှောင်ရှီက သခင်မလေးတစ်ယောက်လို နေထိုင်တယ်။ နင်က သူတို့အတွက် ဘာလို့စိတ်ပူနေရတာလဲ။ နင်က ဘယ်သူမို့လို့လဲ။" ဝမ်ချွေ့လန်သည် သူမကို မကြောက်ပေ။ သူမက ပြန်အော်လိုက်သည်။ သူမသည် လျှော်နေသော အဝတ်များကို ဇလုံထဲသို့ ဖတ်ခနဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ အသံမြှင့်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ကာ ဝမ်မေ့ဟွားကို စတင်အော်ဟစ်တော့သည်။

ဝမ်ချွေ့လန်သည် လူတွေ၏ ကွယ်ရာတွင်သာ အတင်းအဖျင်းပြောရဲသည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရင်ဆိုင်ရလျှင် သူမ မပြောရဲပေ။ ရှောင်ရှီ၏ အစ်ကိုသည် ဝံပုလွေပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်အကာအကွယ်ပေးတတ်သည်။ သူသည် အသက် ၁၉ နှစ်သာရှိသေးသော်လည်း အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသည်။ သူသာ သူမကွယ်ရာတွင် ရှောင်ရှီ အကြောင်းပြောခဲ့သည်များကို သိသွားပါက သူသည် သူမကို ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ၏ အမှန်တရား အနည်းငယ်ပြောလိုက်ခြင်းက ဝံပုလွေပေါက်၏ အာရုံစိုက်မှုကို မဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား ဝမ်မေ့ဟွား အမည်ရှိ အဘွားကြီးက စတင် မြည်တွန်တောက်တီးလာသည်။ ရွံစရာပဲ! ဝေါ့!!

ဝမ်မေ့ဟွားသည် သူမလက်ထဲမှ နောက်ဆုံးအဝတ်တစ်ထည်ကို ရေညှစ်ပြီး သစ်သားဇလုံထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်ပေါ်မှ ရေစက်များကို ခါထုတ်ပြီး ငုတ်တုတ်ထိုင်နေရ၍ အနည်းငယ်ထုံကျဉ်နေသော ခြေထောက်များကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူမသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သစ်သားဇလုံကို သူမခါးကို ထောက်ကာ ဝမ်ချွေ့လန်၏ အနည်းငယ် တောက်ပနေသေးသော ပါးစပ်ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူမက ပြက်ရယ်ပြုလိုက်သည်။

"ငါ ဝမ်မေ့ဟွားက အရေးကြီးတဲ့လူတစ်ယောက် မဟုတ်နိုင်ပေမယ့် တချို့လူတွေလို အတွင်းစိတ်ကပါ ပုပ်သိုးနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဘာဖြစ်လဲ။ ရှောင်ရှီက ရုပ်ရည်ချောမောပြီး မိသားစုနောက်ခံကောင်းလို့ မနာလိုဖြစ်နေတာလား။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ရှီရဲ့မိဘတွေက သူ့ကို သက်တောင့်သက်သာနေနိုင်ဖို့ အသက်စွန့်ခဲ့ကြတာ။ အရေးပါသလိုဟန်ဆောင်ဖို့ ပါးစပ်မှာ ဆီသုတ်တဲ့ တချို့လူတွေနဲ့မတူဘူး၊ လူတိုင်းက ဘာမှမသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ဟွန်း! တကယ်ကို ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ။"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ဝမ်မေ့ဟွားသည် ချက်ချင်း မည်းတစ်လှည့်နီတစ်လှည့်ဖြစ်သွားသော ဝမ်ချွေ့လန်၏ မျက်နှာကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်ထွက်သွားသော်လည်း ဝမ်ချွေ့လန်၏ ပုံမှန်မူးလဲတတ်သည့်အကျင့်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ သူမခြေလှမ်းများကို အလိုလို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ အမြင်မှ အမြန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"နင်!!!" ဝမ်ချွေ့လန်သည် တုန်ယင်နေပြီး ကြက်ခြေထောက်များကဲ့သို့ လက်ချောင်းများကို ဆန့်တန်းကာ ဝမ်မေ့ဟွား၏ နောက်သို့ လှည့်ထွက်သွားသော ပုံရိပ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် ဒေါသကြောင့် နှာခေါင်းပင်စောင်းသွားသည်။ သူမသည် လက်ချောင်းများကို တုန်ယင်စွာဖြင့် အသက်ရှူမဝသလိုဖြစ်နေပြီး မူးလဲတော့မည့်ပုံစံဖြစ်နေသည်။

သူမကို ဤသို့မြင်သောအခါ အခြားအမျိုးသမီးများသည် ဤမိသားစု၏ အငြင်းပွားမှုများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ အဝတ်များ သန့်ရှင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မသန့်ရှင်းသည်ဖြစ်စေ သူတို့သည် သူမတို့၏ သစ်သားဇလုံများကို အမြန်သယ်ဆောင်ကာ အလောတကြီး ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ဝမ်ချွေ့လန်… သူမသာ ကြက်ဥ သို့မဟုတ် ဂျုံမှုန့်တချို့ တောင်းလာလျှင် သူတို့အတွက် ထုတ်ပေးရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

လူတိုင်းသည် ခြေရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး ဝမ်ချွေ့လန်သည်လည်း ဟန်ဆောင်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမအဝတ်များကို အားပါးတရ ထုထောင်းပွတ်တိုက်နေပြီး သူမဖခင်ကို သတ်ခဲ့သော ရန်သူကို သတ်နေသကဲ့သို့ပင်။ အဝတ်ပြဲသံနှင့်အတူ မခိုင်ခံ့တော့သော ဖာထေးထားသည့် အဝတ်များသည် သူမလက်ထဲတွင် စုတ်ပြဲသွားသဖြင့် သူမသည် ရင်ဘတ်ကိုဖိကာ ညည်းညူသည်အထိ ဒေါသထွက်သွားသည်။

သူမသည် ကျိန်ဆဲညည်းတွားရင်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်ညစ်ပေနေသော အဝတ်များကို သယ်ဆောင်ကာ မြစ်ကမ်းနားမှ ထွက်ခွာသွားရန် အချိန်အတော်ကြာခဲ့သည်။

သူမနှလုံးသားထဲတွင် သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်သည်မှာ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် သူတို့ထံမှ တစ်ခုခုကို အနိုင်ကျင့်တောင်းယူနိုင်အောင် သေချာပေါက်လုပ်မည်ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ထိုပါးစပ်ကြမ်းသည့်မိန်းမ ဝမ်မေ့ဟွားဆီမှဖြစ်သည်။ သူမ ဝမ်ချွေ့လန်သည် အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်ခံရမည့်သူမဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုလေးတင် စုရှီနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဝမ်ချွေ့လန်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။ ဝမ်မေ့ဟွားဆီမှ အနိုင်ကျင့်မတောင်းယူနိုင်သော်လည်း သူမညီမကို စုရှီဆီ သွားတောင်းဖို့ မြှောက်ပေးလို့ မရနိုင်ဘူးလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ပေ။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ ဝမ်ချွေ့လန်၏ စိတ်နေစိတ်ထားသည် ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူမ၏ ဗိုက်ဆာ၍ အားနည်းနေသော ခြေထောက်များပင် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

……………

စုရှီသည် မြစ်ကမ်းနားမှ အတင်းအဖျင်း စကားများကို မသိရှိခဲ့ပေ။ သူမ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူမအဖွား၏ သဘောမတူသော အကြည့်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

ခြံဝင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး သူမအစ်ကိုကို မတွေ့သောအခါ သူမက မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရော။"

ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမ မြေးမလေး၏ခေါင်းကို ထိလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ထဲမှ အဝတ်များကို ယူကာ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ အဝတ်လှန်းကြိုးပေါ်တွင် လှန်းလိုက်သည်။

"ဝမ် မိသားစုက ကျူးကျီက သူ့ကို အနောက်တောင်ဆီကို ခေါ်သွားတယ်၊ တောကြက်တွေ ယုန်တွေ ဖမ်းလို့ရမလား သွားကြည့်မယ်တဲ့။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ လူတွေက ဗိုက်ဆာလုနီးပါးဖြစ်နေကြပြီ။ တောကြက်တွေ ယုန်တွေ ဘယ်မှာရှာတွေ့နိုင်မလဲ။"

စုရှီသည် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး သူမလည်း သွားချင်သည်။ သူမသည် ရွာနောက်က ကျယ်ပြန့်သော တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများကို အတော်လေးစိတ်ဝင်စားပြီး အချိန်ရလျှင် စူးစမ်းလေ့လာရန် စီစဉ်ထားသည်။

သူမကြီးပြင်းခဲ့သောနေရာသည် တောင်ကုန်းလုံးဝမရှိသော လွင်ပြင်ဒေသဖြစ်သည်။

ချန်ရှန်းယွင်သည် နောက်ဆုံးအဝတ်တစ်ထည်ကို လှန်းပြီးနောက် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က သူမ၏မြေးမလေးသည် ကြောက်လန့်ပြီး နောက်တောင်ကုန်းမှ သယ်ဆောင်လာခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ သူမသည် စိတ်လွင့်နေပုံရသော သူမ၏ မြေးမလေးကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"သမီး အနောက်တောင်ကို သွားခွင့်မရှိဘူး၊ နားလည်လား။"

ဤသို့ကြားလျှင် စုရှီသည် နာခံသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သမီး အပြင်မထွက်ပါဘူး။ အိမ်မှာနေပြီး စာကျက်မယ်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် နောက်ဆုံးစာမေးပွဲရှိတယ်၊ အထက်တန်းကျောင်းတက်ဖို့ အမှတ်ကောင်းကောင်းရချင်တယ်။"

သူမ စိတ်ထဲတွင် အမှန်တကယ်တွေးနေသည်ကိုမူ သူမကိုယ်တိုင်သာ သိသည်။

သူမ မြေးမလေးက နေမကောင်းဖြစ်ပြီးနောက်တွင် ပိုနာခံတတ်လာသည်။ အဖွားက ကျေနပ်မှုအပြည့်ဖြင့် မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကောင်မလေးသည် ယခုအခါ စာကြိုးစားခြင်း၏ အရေးပါမှုကို သိရှိနေပြီဖြစ်သည်။ တောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အဖွားက သိုလှောင်ခန်းဆီသို့ ပြုံးရင်း လျှောက်သွားသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ သမီး အိမ်မှာနေပြီး စာကောင်းကောင်းကျက်။ အဖွားက ငါတို့ ရှီရှီ ကောလိပ်တက်မှာကို စောင့်နေမယ်!"

စုရှီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သမီးလည်း လိုက်လို့ရလား။"

ချန်ရှန်းယွင်သည် သိုလှောင်ခန်းမှ ကောက်ရိုးဦးထုပ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဆောင်းလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ထည့်ရန်အသုံးပြုသော ဝါးတောင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"သမီးအတွက် မလိုဘူး။ သမီးက အိမ်မှာနေပြီး စာကိုပဲ အာရုံစိုက်။ နေအရမ်းမပူခင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တချို့သွားခူးပြီး နေ့လယ်စာချက်ရမယ်။"

ဒါကိုကြားလျှင် စုရှီသည် ဆက်မတောင်းဆိုတော့ဘဲ အလိုမကျစွာဖြင့် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၆

သိပ်မပူသော နွေရာသီ နံနက်ခင်းတစ်ခုတွင် ညင်သာ၍ အေးမြသောလေပြေသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ တိုက်ခတ်ဝင်ရောက်လာပြီး အိမ်အပြင်ဘက်မှ ဥယျာဉ်စံပယ်ပန်းများ၏ မွှေးရနံ့ပြင်းပြင်းကို သယ်ဆောင်လာသည်။

စုရှီသည် စာရေးစားပွဲတွင် ထိုင်နေရင်း သံဘူးခွံအလွတ်တစ်ခုတွင် ထိုးစိုက်ထားသော တောပန်းများကို သတိလက်လွတ် ကစားနေပြီး သူမစားပွဲပေါ်ရှိ စာအုပ်များကို လှန်လှောကြည့်ရှုနေသည်။

အမြန်လှန်လှောကြည့်ပြီးနောက်တွင် သင်္ချာသည် သူမအတွက် အတော်အတန်လွယ်ကူပြီး တစ်ကြိမ်သာပြန်လေ့လာရန်သာ လိုအပ်ကြောင်း သူမတွေ့ရှိခဲ့သည်။ တရုတ်စာကမူ ပို၍ခက်ခဲသည်။ အထက်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမတိုင်မီ အချိန်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သောကြောင့် သူမသည် စာကျက်မှတ်ခြင်းထဲ သူမကိုယ်သူမ ပြန်နှစ်မြှုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသောအရာမှာ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြီးဆုံးတော့မည်ဟူသောအချက်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ရှိကိုယ်သည် အလယ်တန်းကျောင်းကို ယခုမှပြီးဆုံးထားပြီး ယခုမှာ ဇွန်လဖြစ်သည်။ အထက်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲသည် နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။

သူမသာ အထက်တန်းကျောင်းသို့ ဝင်ခွင့်အောင်မြင်ခဲ့လျှင် သုံးနှစ်တာ အထက်တန်းကျောင်းနှင့် ထို့နောက် ခြောက်နှစ်တာ ဆေးကျောင်း ပုံမှန်အဆင့်အတိုင်းဆိုလျှင် စုစုပေါင်း ကိုးနှစ်ဖြစ်ပြီး အချိန်က တင်းကျပ်နေသည်။

ထို့အပြင် သူမသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရခြင်းကို နှစ်သက်သည်။ သူမ၏ အစီအစဉ်အရ ၆၅ ခုနှစ်တွင် တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရခြင်းသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ဤကာလအတွင်း သူမသည် အနည်းဆုံး အဆင့်လေးဆင့် တက်လှမ်းရမည်ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် ယခင်က ဆေးကျောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖိအားအချို့ကို သက်သာစေခဲ့သည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ စုရှီသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အာရုံပျံ့လွင့်မှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားကာ ကြိုးစားလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသာ အထက်တန်းကျောင်းသို့ ဝင်ခွင့်မရခဲ့လျှင် သူမ၏ အနာဂတ် အစီအစဉ်အားလုံးသည် အချည်းနှီးဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

အကြံပြုချက်များဖြင့် ရရှိနိုင်သော နေရာအချို့ရှိသော်လည်း စာမေးပွဲကျပြီးနောက် ရှုံးနိမ့်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် သူမသည် မူလကိုယ်၏ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော မိဘများ၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးချရန် မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။

ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် သူမသည် မူလကိုယ်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ မူလပိုင်ရှင်၏ အဆင့်များသည် ထူးချွန်ခြင်းမရှိသော်လည်း ဆိုးရွားခြင်းလည်းမရှိပေ။

သူမသည် သူမ၏ မူလမှတ်ဉာဏ်အတိုင်း သူမ၏ ပညာရေးကြိုးပမ်းမှုများတွင် အလျင်အမြန် သူမကိုယ်သူမ နှစ်မြှုပ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ခြံဝင်းထဲမှ အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထွက်လာသည်။

"ရှီရှီ အိမ်မှာရှိလား။"

ထိုအသံသည် စုရှီကို သူမ၏အာရုံဝင်နေရာမှ လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ထဲမှ ဘောပင်ကို ချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသော လည်ပင်းကို လှည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" ထို့နောက် သူမသည် ထရပ်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အပြင်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းသည်နှင့် သူမသည် ဖယောင်းဝါရောင်သန်းပြီး မည်းခြောက်နေသော အသားအရေရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

စုရှီသည် သူမ နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။

"စန်ယ၊ ဘာလို့လာတာလဲ။"

ရောက်လာသူမှာ "စုရှီ၏ ညီအစ်မ" ဖြစ်ပြီး စုစန်ယ ဟုခေါ်သည်။ သူမသည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ၁၇ နှစ်ရှိသော စုရှီထက် ၂ နှစ်ကြီးပြီး ရွာ၏ အရှေ့ပိုင်းမှ စု မိသားစုဖြစ်သည့် စုလိုင်ဝမ်၏ သမီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

စုလိုင်ဝမ် အကြောင်းပြောရလျှင် သူ၏ရွာတွင်လည်း နာမည်ကြီးသော မိသားစုတစ်စုရှိသည်။ စုလိုင်ဝမ်သည် သားသမီးကိုးယောက်မွေးဖွားခဲ့ပြီး သားဦးမှလွဲ၍ နောက်ဆက်တွဲ ရှစ်ယောက်စလုံးသည် မိန်းကလေးများဖြစ်ကြသည်။ ဤထူးခြားသော ကျားမအချိုးအစားသည် ရွာတွင် အတော်လေး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်စေခဲ့ပြီး စုလိုင်ဝမ်၏ ဇနီးသည်မှာလည်း မိန်းကလေးအများအပြားမွေးဖွားရသည့် ဒဏ်ကြောင့် အခြားသူများထက် ခါးအနည်းငယ် ကိုင်းနေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ယနေ့ခေတ်၌ သားသမီးရှစ်ယောက်၊ ကိုးယောက်ရှိခြင်းသည် အဆန်းမဟုတ်သော်လည်း ဤသို့သော ထူးဆန်းသည့် ယောက်ျားလေးနှင့်မိန်းကလေး အချိုးအစားရှိသော မိသားစုများမှာမူ ရှားပါးလှသည်။

စုလိုင်ဝမ်နှင့် သူ့ဇနီးသည် မိန်းကလေးများထက် ယောက်ျားလေးများကို အလွန်အမင်း ဦးစားပေးကြသည်။ သားအကြီးဆုံး စုကွမ်းကျုံးမှလွဲ၍ ကျန်မိန်းကလေး ရှစ်ယောက်စလုံးသည် အကြီးဆုံးမှ အငယ်ဆုံးအထိ သင့်တော်သောနာမည်ပင်မရှိကြပေ။

ပြီးတော့ မနက်ခင်းက စုရှီ အဝတ်လျှော်ရင်းတွေ့ခဲ့သော ဝမ်ချွေ့လန်သည် စန်ယ၏ ယောက်မဖြစ်သည်။

စုရှီက စုစန်ယ အကြောင်း မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားနေစဉ် စုစန်ယကလည်း စုရှီ၏ သန့်ရှင်းသောအဝတ်အစားများနှင့် တောက်ပနေပုံရသော ဖြူဖွေးသည့်အသားအရေကို အကဲဖြတ်ကြည့်ရှုနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ်မှေးမှိန်သွားသည်။

ဒါဟာ တကယ်ကို မနာလိုစရာကောင်းလှသည်။

သူမဘဝကို နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်နေထိုင်ခွင့်ရပြီး အလှဆုံးဖြစ်သည့် အသက် ၁၇ နှစ်အရွယ်သို့ ပြန်ရောက်သွားလျှင်ပင် စုရှီနှင့်မတွေ့မီ သူမရုပ်ရည်ကို အထူးဂရုစိုက်ခဲ့သော်လည်း သူမရှေ့တွင် ခေါင်းမဖော်နိုင်သေးပေ။

မှန်ပေသည်။ စုစန်ယသည် လွန်ခဲ့သောတစ်လက ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့သည်။ ၁၉၇၆ ခုနှစ် အသက် ၃၃ နှစ်မှ ၁၉၆၀ ခုနှစ် အသက် ၁၇ နှစ်သို့။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် သူမ၏ ရက်စက်သောမိဘများက သူမကို နောက်ဆုံးတွင် ရိုက်သတ်မည့် မုဆိုးဖိုတစ်ဦးဆီသို့ ရောင်းစားခြင်းမခံရသေးပေ။

ပြီးတော့ သူမရှေ့မှ စုရှီသည်လည်း သူမ၏ အလိုလိုက်လွန်းသော အစ်ကိုနှစ်ယောက်က သူမကို လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ထားမည့် ယောက်ျားဆီသို့ လက်ထပ်ပေးခြင်းမခံရသေးပေ။

ယခု ကံကြမ္မာက သူမကို ဒုတိယ အခွင့်အရေးပေးခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် စုစန်ယသည် စုရှီ၏ယောက်ျားကို လုယူမည်၊ သူမအစ်ကိုများ၏ မကောင်းမှုများကို ဖော်ထုတ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာသော်လည်း ရွာတွင် ရာထူးကြီးကြီးမားမားမရခဲ့သော ထိုနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ရွာသူရွာသားများ၏ ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းမှ မည်သို့လွတ်မြောက်နိုင်မည်ကို စောင့်ကြည့်မည်ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏတာတွေးတောရင်း စုစန်ယသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ မှုန်ဝါးဝါးအမြင်ကို ရှင်းလင်းလိုက်ကာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် စုရှီဆီ ချဉ်းကပ်ပြီး သူမလက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"နင့်အိမ်မှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူးလို့ ငါထင်နေတာ။ ငါ နင့်ကိုလာကြည့်တာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က နင်အဖျားကြီးနေတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ ငါ အိမ်ကနေ ထွက်လို့မရခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ခိုးထွက်လာဖို့ အခွင့်အရေးရသွားလို့။ ငါ နင့်ကိုလာကြည့်တာ။ ငါ ဒီလောက်နောက်ကျမှလာလို့ နင် ငါ့ကို အပြစ်မတင်ဘူးမလား။ နင့်ကျန်းမာရေးရော ဘယ်လိုနေလဲ။ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

စုရှီသည် သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်သော မေးခွန်းများကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်ကိုင်ထားခြင်းမှ အလွယ်တကူရုန်းထွက်လိုက်ပြီး စုစန်ယက အံ့ဩစွာကြည့်နေစဉ် ခြံထဲရှိ ကျောက်စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ငါက နင့်ကို ဘာလို့အပြစ်တင်ရမှာလဲ။ ပြီးတော့ ငါနေကောင်းနေပြီ။ ငါနေကောင်းတာ အတော်ကြာပြီ။"

သူတို့နှစ်ယောက် စားပွဲတွင်ထိုင်ပြီးနောက် စုစန်ယသည် စုရှီ၏လက်ကို ထပ်ကိုင်လိုပြန်သည်။

စုရှီသည် လူများနှင့် အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးများနှင့် ရင်းနှီးစွာထိတွေ့ခြင်းကို မကျင့်သားမရှိပေ။

ထို့ကြောင့် စုစန်ယ၏ လက်သည် သူမလက်အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ စုရှီသည် သူမဆံပင်ကို သပ်တင်ခြင်းဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

စုစန်ယ၏ လှုပ်ရှားမှုများက တစ်ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားသည်။ တိုက်ဆိုင်မှု ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ သူမသည် အတင်းပြုံးကာ သူမလက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ပို၍လှပလာပုံရသော စုရှီကို သေချာစေ့စေ့ကြည့်ရှုပြီး စိုးရိမ်ကြောင်းပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"နင်နေကောင်းသွားတာ ကောင်းပါတယ်။ ငါသာ နင့်ကို အနောက်တောင်ကို မခေါ်သွားခဲ့ရင် နင်အဲ့ဒီဦးခေါင်းခွံကြောင့် ကြောက်ပြီး အဖျားကြီးတက်မှာမဟုတ်ဘူး။ အော်၊ ငါ့ကိုကြည့်ပါဦး၊ အတိတ်ကအကြောင်းတွေကိုပဲ အမြဲပြောနေမိတယ်။ ရှီရှီ မကြောက်နဲ့နော်။"

စုရှီ - ......

ဒါကို သူတို့က ညီအစ်မကောင်းတွေလို့ ခေါ်တာလား။

သူတို့က ဟန်ဆောင်ညီအစ်မတွေထက်တောင် ပိုဆိုးတယ်မဟုတ်ဘူးလား။

စုစန်ယ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ထင်ရှားသော မနာလိုမှုနှင့် သူမ စကားများ၏ ဆိုလိုရင်းကို လျစ်လျူရှုရင်း စုရှီက စုစန်ယသည် မူလ စုရှီအပေါ် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ထို့အပြင် ဤသတိပေးမှုနှင့်အတူ စုရှီသည် ထိုသို့သော ဝေးလံခေါင်ဖျားသောနေရာသို့ သွားပြီး ပန်းကောက်ရန် အကြံပြုခဲ့သူမှာ စုစန်ယ ဖြစ်ကြောင်း ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။

သူမက ဘာကြောင့်အကြံပြုခဲ့တာလဲ။

စုရှီသည် သူမ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ထဲသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်ကို သိသော်လည်း ထိုအချိန်က သူမသည် အပေါ်ယံသာ ဖတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အသေးစိတ်အချက်အလက် အများစုကို မေ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် စုစန်ယသည် မူလ စုရှီ၏ ကမ္ဘာတွင် မည်သည့်နေရာမှ ပါဝင်ခဲ့သနည်း။

သို့သော် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စုရှီသည် ခန့်မှန်းရန် အလွန်ပျင်းရိနေသည်။ သူမသည် စာကျက်ရန် အလုပ်များနေပြီး အချိန်သည် တန်ဖိုးရှိသည်။ မူလ စုရှီ၏ သေဆုံးမှုသည် စုစန်ယနှင့် ပတ်သက်နေသည်ဟု ထွက်ပေါ်လာပါက သူမသည် လက်စားချေမည်ဖြစ်သည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ စုရှီက စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါတကယ်နေကောင်းနေပြီ။ ငါအခုအရင်ကထက် အများကြီး ပိုကြည့်ကောင်းလာတာကို နင်သတိမထားမိဘူးလား။ ငါ့မျက်နှာတောင် ပိုလှလာသေးတယ်။"

စုရှီ ဤစကားများကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုစန်ယသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရှက်မရှိ ချီးကျူးနိုင်သည်ကို အံ့ဩသွားပုံဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ခဏတာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီးမှ အတင်းပြုံးကာ စိတ်မပါ့တပါ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ရှီရှီက အမြဲတမ်းလှတာပဲ။"

စုရှီက စုစန်ယကို "နင်က အမြင်ရှိသားပဲ" ဟု ပြောသကဲ့သို့ အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

စုစန်ယ - … ကျိန်ဆဲချင်နေပြီ!

ဘဝသည် တကယ်ကို မတရားပေ။ စုရှီသည် ကောင်းမွန်သော မိသားစုနောက်ခံနှင့် ထူးခြားသောရုပ်ရည်ရှိပြီး သူမသည် အဆုံးသတ်၌

ထူးချွန်သည့် ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ စုစန်ယသာ ထိုသို့သော ကောင်းမွန်သည့် မိသားစုရှိခဲ့လျှင် သူမသည် ပို၍ပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

သူမနှင့်မတူဘဲ သူမ၏ မိသားစုဟု ခေါ်သောသူများက သူမကို တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံကြပြီး သူမသည် ကောင်းမွန်သော ထမင်းတစ်နပ်စားရန်ပင် ရုန်းကန်နေရသည်။

သူမဗိုက်ဆာနေသေးသည်ကို သတိရရင်း စုစန်ယသည် မျက်လုံးများကို လှည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "နင်ကတော့ ကံကောင်းတုန်းပဲ၊ အိမ်က လူတိုင်းက နင့်ကိုအလိုလိုက်ပြီး ဒီလောက်ကောင်းကောင်းမွေးထားကြတာ။ ငါနဲ့ မတူဘူး၊ မွန်းတည့်တော့မယ်၊ ငါမနက်စာတောင် မစားရသေးဘူး။"

ဤသို့ကြားလျှင် စုရှီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ သူမသည် "စုရှီ" ကို စားစရာအချို့ပေးစေချင်ပုံရသည်။ မူလကိုယ်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ စုစန်ယသည် သူမ၏ ရက်ရောမှုကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။

ရိုးသားဖြူစင်သော မူလကိုယ်နှင့်မတူဘဲ စုရှီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း၊ ငါကံကောင်းတာပေါ့။"

နံနက်စာကိစ္စကိုမူ သူမသည် တန်းကျော်သွားပြီး မကြားဟန်ဆောင်နေလိုက်သည်။

စုစန်ယသည် သူမ၏ စကားများကြောင့် ဆို့နင့်သွားသည်။ ဒီကောင်မလေးက သူကံကောင်းမှန်းမသိဘူးလား။ သူမ မိဘများသေဆုံးပြီးနောက်တွင်ပင် သူတို့သည် လျော်ကြေးငွေအမြောက်အများ ချန်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ပုံမှန်အတိုင်းဆိုလျှင် ဤအချိန်တွင် စုရှီသည် သူမကို စိုးရိမ်သောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ပြီး စားစရာတစ်ခုခုပေးသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမတို့က အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ရမည်လေ။

သူမယောက်မပြောသလို စုရှီ၏ အိမ်မှဘဝသည် ယခင်ကဲ့သို့ သက်တောင့်သက်သာမရှိတော့သည်မှာ အမှန်ဖြစ်နိုင်လား။

မဟုတ်လျှင် သူမသည် အဘယ်ကြောင့် အခုမှ ကိုယ်တိုင်အဝတ်လျှော်နေရမည်နည်း။

မဟုတ်ဘူး၊ စုစန်ယသည် ဤအတွေးပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာပြီးနောက်တွင်ပင် လူတိုင်းသည် စုရှီကို အလိုလိုက်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

သို့ဆိုလျှင် စုရှီသည် သူမ၏ အစားအစာကို မဝေမျှလိုခြင်းလား။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က စုရှီ၏အိမ်တွင် စားခဲ့သော အရသာရှိသည့်မုန့်ကို ပြန်အမှတ်ရရင်း စုစန်ယသည် သူမဗိုက်ထဲမှ မြည်သံပေးနေသော ဆာလောင်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူမ တကယ်ကို ဗိုက်ဆာနေပြီး သူမကဲ့သို့သော မိန်းကလေးများ၏ ကောင်းကျိုးကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် မနက်ခင်းက ဆန်လုံးတစ်စေ့မှမပါသော ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်သာ သောက်ခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့် စုရှီသည် နူးညံ့ပြီးအရသာရှိသော အစားအစာများကို အရသာခံစားနေရပြီး သူမက ဒုက္ခခံနေရမည်နည်း။

လက်ဗလာဖြင့် ပြန်ရခြင်းကို လက်မခံနိုင်သော စုစန်ယသည် ဆာလောင်မှုကြောင့် သွယ်ဝိုက်ပြောဆိုနေရန် စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘဲ တည့်တိုးပြောလိုက်သည်။

"ငါဆိုလိုတာက.. ငါဗိုက်ဆာနေတယ်လို့။"

သူမ၏ စကားကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် စုစန်ယ သည် စုရှီကို မျှော်လင့်တကြီးကြည့်လိုက်ပြီး တွေးလိုက်သည်။ 'အခုတော့ သူငါ့ကို အရသာရှိတဲ့တစ်ခုခု ကျွေးတော့မှာ သေချာတယ်။ စုရှီမှာ အရသာရှိတဲ့ဟာ မရှိဘူးလို့ ငါမယုံဘူး။'

သူမကို အံ့ဩသွားစေသည်က စုရှီသည် နားလည်သော်လည်း ချက်ချင်းထရပ်လိုက်ပြီး စုစန်ယ၏အင်္ကျီလက်ကိုဆွဲကာ သူမကို တံခါးဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ "နင်ဗိုက်ဆာနေတာလား။ ဒါဆိုပြန်ပြီးထမင်းစားလေ၊ ငါနင့်ကို မတားထားတော့ဘူး။"

စုစန်ယ - "……"

ဒီဇာတ်ကွက်က မမှန်ဘူး။ စုရှီက အိမ်ကအကောင်းဆုံးအစားအစာတွေကို သူမအတွက် ချက်ချင်းယူလာပေးသင့်တာမဟုတ်ဘူးလား။

စုစန်ယသည် စုရှီ၏လမ်းကြောင်းအတိုင်း တံခါးဝသို့တွေတွေဝေဝေ လျှောက်သွားပြီးမှ စုရှီ တကယ်ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

သူမသည် စုရှီကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ယနေ့ စုရှီသည် သူမ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ တုံးအသောကောင်မလေးနှင့် အနည်းငယ်ကွာခြားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး တစ်ခုခုမေးချင်သော်လည်း ဘယ်ကစရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။

သူမ စုရှီကို အဆင်မပြေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

စုရှီသည် သူမ၏ သရုပ်ဆောင်မှုများကို စိတ်မဝင်စားဘဲ သူမကို အပြင်သို့ ပို့လိုက်ပြီး ဒီလိုစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသောအရာများ ထပ်မဖြစ်စေရန် ခြံတံခါးပိတ်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စုရှီ တံခါးပိတ်တော့မည်ပြုစဉ် စုစန်ယသည် သူမ၏ အရိုးစုကဲ့သို့သောလက်ကို မြှောက်ကာ တံခါးကိုဖိထားပြီး တံခါးကြားမှ စုရှီကို စေ့စေ့ကြည့်ရှုနေပြီး သူမကို ခေါင်းစခြေဆုံး မြင်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ပင်။

ခဏအကြာ စုရှီ စိတ်မရှည်တော့သည့်အချိန်တွင် စုစန်ယ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမသည် စုရှီ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ပြီး မနှစ်မြို့ဖွယ်လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါ နင့်ကိုပြောဖို့ မေ့တော့မလို့၊ ရှီရှီ လွန်ခဲ့တဲ့လဝက်က ဘေးဘက်က ကွန်မြူနတီမှာ လူနှစ်ယောက်ကို ကွပ်မျက်ခဲ့တာ နင်သိလား။"