အခန်း (၁၁-၁၂)

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၁

ဟုန်ချီတပ်မဟာသည် ခရိုင်မြို့နှင့် မိုင်လေးဆယ်ခန့် ကွာဝေးသည်။ ထိုအကွာအဝေးသည် နောက်ပိုင်းနှစ်များတွင် ကားဖြင့် မိနစ်သုံးဆယ်ခန့်သာ သွားရသောကြောင့် ဝေးသည်ဟု မယူဆကြပေ။

သို့သော် ယခု ၁၉၆၀ ပြည့်နှစ်များတွင်မူ လမ်းများမှာ ရွှံ့လမ်းများသာဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဦးလေးစုမှာလည်း အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် စက်ဘီးဖြင့် အသွားအပြန်လုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူတစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် အဆင်ပြေနိုင်သော်လည်း မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည့် စုရှီကိုပါ စက်ဘီးဖြင့် ခေါ်ဆောင်သွားဖို့က လက်တွေ့မကျသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် မြို့သို့ စက်ဘီးစီးသွားကြပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် ခရိုင်မြို့သို့ ဘတ်စ်ကားဖြင့် ဆက်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ကြမ်းတမ်းသော ခရီးလမ်းဆုံးတွင် သူတို့ ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိသောအခါ နံနက် ၁၁ နာရီ နီးပါးပင် ရှိနေလေပြီ။

ထိုနေ့မှာ ဇူလိုင်လ၏ အလွန်ပူပြင်းသော နေ့တစ်နေ့ဖြစ်ပြီး မည်သူ့ကိုမဆို ချွေးဒီးဒီးကျစေလောက်အောင်ပင် ပူပြင်းလှသည်။

စုချန်ကျုံးသည် သူ့တူမလေး၏ နီရဲနေသော မျက်နှာကိုကြည့်ကာ သူ့ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ စုရှီကို ရေခဲချောင်းဝယ်ကျွေးရန် ခေါ်သွားတော့သည်။

စုရှီသည် ရေခဲချောင်းကို ယူလိုက်ပြီး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသော ဦးလေးစုကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မည်သို့ခံစားနေရသည်ကို အတိအကျ ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှသည်။

ခရင်မ်ရေခဲချောင်းမှာ ပြား ၂၀ သာ ရှိသော်လည်း ဦးလေးစုသည် သူမအတွက်သာ တစ်ချောင်းဝယ်ပေးပြီး သူ့အတွက် ထည့်စဉ်းစားခြင်းမရှိပေ။ သူ့အတွက်ပါ ၅ ပြားတန် ရေခဲချောင်းကို အလွယ်တကူ ဝယ်နိုင်သော်လည်း သူက အကောင်းဆုံးကိုသာ ရွေးချယ်ဝယ်ပေးခဲ့သည်။

"ဘာလို့ မစားသေးတာလဲ? မြန်မြန်စားလေ၊ မဟုတ်ရင် အရည်ပျော်တော့မယ်။" ဦးလေးစု၏ ရာသီဥတု ဒဏ်ခံထားရသော မျက်နှာနီနီပေါ်တွင် ချစ်ခင်နှစ်လိုဖွယ် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စုရှီသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားကာ သူမအိတ်ကပ်ထဲမှ ပြား၂၀ကို ထုတ်ပြီး ရောင်းသူအား နောက်တစ်ချောင်း ထပ်ယူခိုင်းလိုက်သည်။

"တစ်ချောင်းစားရင် တော်ပါပြီ။ ရေခဲတွေ အများကြီးစားရင် ဝမ်းလျှောတတ်တယ်။" စုချန်ကျုံးက ပြောလိုက်သည်။

သူ့တူမလေးမှာ တစ်ချောင်းနှင့် မလောက်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်ဟု သူထင်လိုက်မိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက နောက်ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူမကို နောက်တစ်ချောင်းစားရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

စုရှီသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အခွံကိုခွာကာ ရေခဲချောင်းတစ်ချောင်းကို စုချန်ကျုံး၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ဦးလေးလည်း စားပါ၊ ဒီနေ့ အရမ်းပူတယ်။"

စုချန်ကျုံးသည် တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ့အပြုံးမှာ ပိုမိုတောက်ပလာကာ သူ့၏ညိုသော မျက်နှာပေါ်ရှိ နှစ်များတစ်လျှောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရေးအကြောင်းများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။ "ငါတို့ ရှီရှီ လေးက အခု လိမ္မာနေပြီပဲ။ ဦးလေး မစားတော့ပါဘူး၊ သမီးပဲ နှစ်ချောင်းလုံးစားလိုက်။"

သို့သော် စုရှီသည် အကြဃးဆုံး ဦးလေး၏ ငြင်းဆန်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ သူ့လက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် လူအိုတစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးတို့သည် ကျေနပ်သော မျက်နှာများဖြင့် ရေခဲချောင်းများကို ကိုက်စားရင်း ခရိုင်ဆေးရုံသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

……………

ခရိုင်ပြည်သူ့ဆေးရုံ။

ထိုခေတ်အခါက ရှားရှားပါးပါး သုံးထပ်တိုက်များထဲမှ တစ်လုံးဖြစ်သည်။

ဦးလေး စုရှီကို နှုတ်မဆက်မီတွင် သူသည် စိတ်မအေးနိုင်သေးပေ။ သူမကို ဆေးရုံအထိ လိုက်ပို့ပေးရန် သူက တတွတ်တွတ်ပြောနေခဲ့သည်။ သို့သော် အဆုံးတွင်တော့ သူ အလျှော့ပေးလိုက်ပြီး စုရှီကို ဆေးရုံထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားစေခဲ့သည်။

…………

"တဆိတ်လောက်ပါ၊ ဆရာဝန် စုတုန် ဘယ်မှာလဲရှင့်။"

စုရှီသည် ဆေးရုံထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ လူမရှိသော တစ်ခုတည်းသောနေရာမှာ ငွေပေးချေသည့်ကောင်တာဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုနေရာသို့ တန်းတန်းလျှောက်သွားပြီး အတွင်းမှ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။

လီလီသည် သူမက စုတုန်ကို ရှာနေသည်ဟု ကြားလိုက်ရသည့်အပြင် စုရှီ၏ နုပျိုသော်လည်း လှပသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ဆရာဝန်စု၏ ရုပ်ရည်ကြောင့် ရောက်လာသော နောက်ထပ်မိန်းကလေးတစ်ဦးဟု ထင်လိုက်သည်။

ဒီမိန်းကလေးသည် ယခင်က ဆရာဝန်စုကို လိုက်ဖူးသမျှ မိန်းကလေးအားလုံးထက် ပိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော်လည်း ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားစေမည်မဟုတ်ပေ။ ဒါက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းနေသေးသည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ သူမ၏ မျက်မှောင်များမှာ မရည်ရွယ်ဘဲ ကျုံ့သွားပြီး ခပ်မာမာ ပြောလိုက်သည်။

"ကုသမှုခံယူဖို့လာတာဆိုရင် မှတ်ပုံတင်တဲ့နေရာကို သွားပါ။ စုတုန်က မင်းကို ကြည့်မလား၊ မကြည့်ဘူးလားဆိုတာက မင်းဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အဆူခံလိုက်ရသောကြောင့် စုရှီ စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ရန်မဖြစ်ဘဲ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မက ဆေးစစ်ဖို့လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ စုတုန်ကို ရှာနေတာပါ။ ကျွန်မက သူ့ညီမပါ။"

လီလီ မျက်ဖြူလှန်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က စုတုန်၏ မိခင်ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သူတစ်ဦးကို သူမ သတိရလိုက်မိပြီး ထိုသူမှာ လိမ်ညာနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်သွားခဲ့သည်။

သူမ စုရှီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်စွာပင် ထိုလှပသော မိန်းကလေးငယ်၏ ရုပ်သွင်မှာ ဆရာဝန်စုနှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် ဆရာဝန်စုတွင် ညီတစ်ယောက်နှင့် ညီမတစ်ယောက်ရှိသည်ဟု မိန်းကလေးများကြားတွင် တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်ကိုလည်း သူမ ကြားဖူးသည်။

ဒါ တကယ်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ခုနကတင်းမာနေခဲ့သော လီလီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း အပြုံးဖြင့် ဝင်းပသွားသည်။ သူမသည် နွေးထွေးစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ကောင်တာနောက်မှ ထွက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တောင်းပန်ပါတယ် ရဲဘော် ချစ်ညီမလေးရယ်။ မင်းမသိဘူး၊ ခုတလော ဆရာဝန် စု အကြောင်း စုံစမ်းတဲ့သူတွေ အရမ်းများနေလို့ပါ။ အစ်မက မင်းကို သူတို့ထဲက တစ်ယောက်လို့ ထင်သွားတာ။ အစ်မ တကယ်စိတ်ရင်းနဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဆရာဝန် စုက အခု သုံးလွှာမှာ ရှိနေတယ်၊ အစ်မ လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ။"

ရဲဘော်ချစ်ညီမလေးဆိုတာ ဘာကြီးလဲ။ စုရှီသည် သူမအစ်ကို၏ လူကြိုက်များမှုအတွက် အံ့အားမသင့်ပေ။ သူမသည် လီလီ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး လှေကားကိုရှာကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

သုံးလွှာရှိ ခွဲစိတ်ခန်းသို့ ရောက်ခါစတွင် သူမ၏ အစ်ကိုကို မတွေ့ရသေးသော်လည်း စောင့်ဆိုင်းခန်းထဲတွင် မမျှော်လင့်ထားသော လူတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

"နင်က ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ။" စုစန်ယသည် စုရှီကို သရဲတစ်ကောင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ သတိထားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စုရှီသည် စုစန်ယကို အဖက်လုပ်နေရန် စိတ်မကူးပေ။ သူမ ဘယ်သွားသွား၊ အဲ့ဒါ သူ့အလုပ်မဟုတ်ဘူး။

စုရှီသည် စုစန်ယ၏ ဘေးတွင် မရင်းနှီးသော စစ်သားတစ်ဦးရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသော်လည်း သူမ သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

စုတုန်ကို မတွေ့သောကြောင့် စုရှီသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ သူနာပြုတစ်ဦးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ? ငါ နင့်ကို မေးနေတယ်လေ။" စုစန်ယ၏ အသံမှာ စူးရှသွားပြီး သူမ မျက်လုံးများက စုရှီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖတ်ရှုရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုကဲ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်ရှုပြီးမှသာ စုရှီသည် လဝက်အတွင်း လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူမ သဘောပေါက်သွားသည်။

သူမသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပနေသည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ ကြွေရုပ်လေးကဲ့သို့ ဖြူဖွေးဝင်းပနေပြီး ဆံပင်နက်နက်၊ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးနှင့် ဖြစ်သည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ ဒီ စုရှီမှာ စုစန်းယ၏ စိတ်ကူးထဲက ပုံရိပ်နှင့် ပိုနီးစပ်လာသည်။ သူမ သေဆုံးခဲ့သည့်နှစ်ကို သတိရမိသည်။ စုရှီသည် သူမ၏ အမျိုးသားနှင့်အတူ အောက်မေ့ဖွယ် အခမ်းအနားအတွက် ရွာသို့ပြန်လာသောအခါ သူမက အသက်သုံးဆယ်အရွယ်ရှိသော်လည်း အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး နုပျိုကာ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးနှင့် တူနေခဲ့သည်။

"ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်အသံတွေ ခွင့်မပြုထားဘူး။"

အနီးအနားမှ သူနာပြုတစ်ဦးသည် စုစန်းယ၏ ကျယ်လောင်သောအသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ခပ်မာမာ ဆူလိုက်သည်။

စုရှီသည် သူနာပြုဆီသို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

"သူနာပြုမမ၊ ကျွန်မ မေးပါရစေ၊ စုတုန်က ဘယ်ရုံးခန်းမှာလဲရှင့်။ ကျွန်မက သူ့ညီမပါ။"

သူမသည် စုတုန်၏ ညီမဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ သူနာပြု၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် နူးညံ့သွားသည်။ သူမသည် အနီးရှိ ထိုင်ခုံတစ်လုံးကိုပင် ညွှန်ပြကာ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ဆရာဝန် စုက ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှာပါ။ ညီမလေး ထိုင်စောင့်နေမလား။"

စုရှီက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မထိုင်တော့ပါဘူး။ ကျွန်မ သိချင်တာက ကျွန်မအစ်ကို ခွဲစိတ်ခန်းထဲကနေ ဘယ်တော့လောက် ထွက်လာမလဲဆိုတာပဲ။"

စုရှီ စကားဆုံးသည်နှင့် ခွဲစိတ်ခန်းတံခါးမှာ ပွင့်လာသည်။

စုရှီ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆေးရုံကုတင်ကို တွန်းလာသော သူနာပြု၏နောက်မှ လိုက်လာသည့် အဖြူရောင် ကုတ်အင်္ကျီဝတ်ထားသော သူမ၏ အစ်ကိုကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် လူတစ်ဦး လဲလျောင်းနေပြီး စုရှီ၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် မည်းနက်သော ဦးခေါင်းတစ်ခုသာ မြင်ရသည်။

စုတုန်သည် သိသိသာသာပင် သူ့ညီမကို သတိပြုမိ၏။ သူ၏ နှာခေါင်းစည်းအပြင်ဘက်တွင် မြင်နေရသော ကွေးညွတ်နေသည့် မျက်လုံးများက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကွေးအဝိုက်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ "ရှီရှီ၊ ဘယ်တုန်းက ရောက်တာလဲ။ အစ်ကို့ရုံးခန်းကို အရင်သွားပြီး စောင့်နေ။ ဒီမှာ အလုပ်ပြီးတာနဲ့ အစ်ကို လာရှာမယ်။"

"ဗိုလ်ကြီး! ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ ဗိုလ်ကြီး ဘယ်လိုနေသေးလဲ။" တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော စစ်ဘက်မှ ပုဂ္ဂိုလ်များသည် စုတုန်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည်။

ထိုအသံသည် စုစန်းယ၏ မျက်လုံးထဲမှ မှောင်မိုက်မှုကိုလည်း ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် စုရှီကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာထားဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

"လူနာက အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျည်ဆန်ကို ဖယ်ထုတ်ပြီးသွားပြီ။ သူ့ကို ထုံဆေးပေးထားတော့ မကြာခင် သတိရလာမှာပါ။ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ သတိထားစောင့်ကြည့်ပေးပါ၊ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လိုက်ပါ။" စုတုန်သည် လူနာအား အဆောင်ထဲတွင် နေရာချထားပေးပြီး လိုက်ပါလာသော စစ်ဘက်မှ ပုဂ္ဂိုလ်များကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဂရုစိုက်ရမည့် အချက်များကို အသေးစိတ်ညွှန်ကြားပြီးနောက် သူသည် စစ်သားများ၏ ကျေးဇူးတင်စကား တစ်သီတစ်သန်းကြီးဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

မထွက်ခွာမီတွင် စုတုန်သည် စွဲလမ်းနေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည့် စုစန်ယကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ယန်နန် ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်စဉ်းစားမိသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားသည်။

အလျင်လိုစရာမလိုပေ၊ တချို့အရာတွေက နောက်ဆုံးမှာ ရှင်းလင်းသွားမှာပင်။

စုစန်ယသည် စုတုန်၏ အကြည့်ကို သတိမပြုမိပေ။ သူမ၏ အာရုံတစ်ခုလုံးမှာ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသားထံတွင်သာ ရှိနေသည်။ သူမသည် မူလက ထိုအမျိုးသား၏ရှေ့တွင် သူမ၏ နူးညံ့ကြင်နာမှုကို ပြသရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူ သတိလစ်နေဆဲဖြစ်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ထိုအမျိုးသား၏ မယုံနိုင်လောက်အောင် ချောမောသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသည့်တိုင် စုစန်းယ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘကြီးသော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူမသည် ဆယ်ရက်ကျော်ကြာ ချောင်းမြောင်းနေခဲ့ရသည်မှာ အချည်းနှီးမဖြစ်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့နေချိန်တွင် သူမ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

စုရှီ၏ အမျိုးသားအတွက်မူ၊ ဤဘဝတွင် သူမသည် ရှီယန်နန် ကယ်တင်ခြင်းမပြုမီ သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် အသက်ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးကြွေးတင်နေသော ညီမတစ်ယောက် မဟုတ်တော့သည့် ယခု စုရှီသည် ဤသို့ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် နီးစပ်ရန် ဘာကို အသုံးပြုနိုင်မည်ကို သိချင်နေမိသည်။

ဤအမျိုးသားသည် သူမ စုစန်ယ၏ လူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုသည် သူမ၏ အပိုင်ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

စစ်သား ကောင်းလျန်က ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အပြင်ထွက်နေလိုက်၊ ငါတို့ တပ်ခွဲမှူးနဲ့ ငါပဲ နေခဲ့မယ်။"

သူသည် သူတို့၏ တပ်ခွဲမှူးကို စက်ဆုပ်ဖွယ်မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသော စုစန်းယကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမကို ချက်ချင်း မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

အမောင်းထုတ်ခံလိုက်ရသော စုစန်ယသည် တည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေသေးသည်။ သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးနေဆဲဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ သူနဲ့အတူ နေပေးပါ့မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက သတိမရသေးဘူးလေ။ ကျွန်မ သူနဲ့အတူနေပေးရင် သူ မြန်မြန်သတိရလာနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မက ကလေးဘဝကတည်းက ကံကောင်းတတ်တဲ့သူပါ။"

ကောင်းလျန်သည် သူ့ရှေ့မှ ပိန်လှီပြီး မသန့်မပြန့်ဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ အတင့်ရဲမှုမှာ အလွန်အကျွံပင်။ သူတို့၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကြောင့် ကျော်ကြားသော တပ်ခွဲမှူးက ဘယ်ကမှန်းမသိ ရောက်လာတဲ့သူက ဘေးမှာ နေပေးရန် တကယ်လိုအပ်နေလို့လား။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို မင်း အပြင်မှာပဲ နေ။ မင်း ဘယ်ကလာမှန်း ဘယ်သူသိမှာလဲ။"

ကောင်းလျန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူမကို ထွက်သွားရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

စုစန်ယက ခေါင်းမာစွာဖြင့် ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ငါက မင်းတို့ တပ်ခွဲမှူးရဲ့ အသက်ကို ကယ်ထားတဲ့သူ၊ ဘာလို့ ငါ့ကို မောင်းထုတ်နေရတာလဲ။"

ကောင်းလျန်က မျက်လုံးကို လှန်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းကြောင့်လား? မင်းက အသက်ကယ်တင်ရှင်လို့ ထင်နေတာလား? မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိလို့လား? မသန့်မပြန့်ပုံစံနဲ့ မင်းလား? ရုပ်ဆိုးတဲ့ မျက်နှာနဲ့ မင်းလား? သွားကျိုးနေတဲ့ ခွေးဝဲစားလိုပုံစံနဲ့ မင်းလား? မြန်မြန်ထွက်သွား၊ မဟုတ်ရင် ငါ လုံခြုံရေးခေါ်ပြီး မင်းကို ဆွဲထုတ်ခိုင်းရလိမ့်မယ်။"

စုစန်ယသည် သူမ၏ သွားကျိုးနေသော ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ထားပြီး ဒေါသကြောင့် မူးလဲမတတ်ပင် ဖြစ်သွားသည်။ သူမ တကယ်ပဲ ရုပ်ဆိုးနေတာလား။ ဒီကောင်လေးက စကားကို ဒီ့ထက်ပိုပြီး ယဥ်ကျေးအောင် မပြောနိုင်ဘူးလား။

သူမသည် အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသော ကောင်းလျန်ကို မကျေမနပ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ့ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ရင်မဆိုင်ရဲပေ။ သူမသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် မကျေမချမ်းဖြစ်စွာဖြင့်သာ ထိုင်နေနိုင်တော့သည်။

သူမ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ထိုအမျိုးသား သတိရလာပြီး သူမကို လက်ထပ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် ဒီအသိတရားကင်းမဲ့သော စစ်သားကို သူပြောခဲ့သော စကားများအတွက် နောင်တရအောင်လုပ်မည်မှာ သေချာသည်။

ဘန်းခနဲ အသံကျယ်နှင့်အတူ ကောင်းလျန်သည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့တပ်ခွဲမှူးမှာ မျက်လုံးများ ဖွင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်ရှနေပြီး အားနည်းခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ရှုပ်ထွေးခြင်း လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာ မပြပေ။

စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကောင်းလျန်သည် သူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"တပ်ခွဲမှူး၊ သတိရပြီလား? ခင်ဗျား အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေမှန်း ကျွန်တော်သိသားပဲ။ ဒီက မေ့ဆေးက ခင်ဗျားကို မေ့အောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ အပြင်က ဟိုမိန်းမက တစ်ခုခု မဟုတ်ဘူးလို့ ခင်ဗျား ထင်လား။"

ရှဲ့ကျန်းသည် မငြင်းဆိုခဲ့ပေ။ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အမူအရာမှ မရှိဘဲ မေးလိုက်သည်။ "မင်း တစ်ခုခု သိလာပြီလား။"

ကောင်းလျန်က လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ "တခြားဘာမှတော့ ကျွန်တော် မသိနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဟိုရုပ်ဆိုးမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ခင်ဗျားအပေါ်ကို ကျွတ်ကျတော့မလိုပဲ။ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံးက ဖုံးကွယ်လို့မရတဲ့ လောဘတွေနဲ့ ပြည့်နေတာကို ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်ဘူးလို့ သူက ထင်နေပုံပဲ။"

ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်လုံးများတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ငယ်စဉ်မှစ၍ အရွယ်ရောက်သည်အထိ ဤမျက်နှာကြောင့် သို့မဟုတ် သူ့ မိသားစု၏ အဆင့်အတန်းကြောင့် အမျိုးသမီးမည်မျှက သူ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ချစ်ခွင့်ပန်ခဲ့သည်ကို သူ မသိတော့ပေ။ ဒီချဉ်းကပ်မှုများအားလုံးသည် သူ့အတွက် ဒုက္ခများသာ ဖြစ်သည်။

ယနေ့အကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားမိသောအခါ ပြန်ပေးဆွဲသမားကို လိုက်လံဖမ်းဆီးစဉ်တွင် ထိုအမျိုးသမီးက သူ့မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ့ကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိပုံရပြီး ထိုနေရာတွင် တမင်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်ဟု သူထင်မိသည်။ သူ သံသယမဝင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"တံခါးအပြင်ဘက်က အမျိုးသမီးရဲ့ အထောက်အထားကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်။ သူမက ဒီအမှုနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ ငါသံသယရှိတယ်။"

ကောင်းလျန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "သူမက သူလျှိုလား။"

ရှဲ့ကျန်းသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ သိသာထင်ရှားလှသော စက်ဆုပ်ဖွယ်အကြည့်ကို ပြန်သတိရကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ငါ သေချာမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သေချာတာကတော့ သူနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်။ သူက ငါ့ကို သိနေသလို ဒီနေ့ ငါ အဲ့ဒီလမ်းပေါ်မှာ ရှိနေမယ်ဆိုတာကိုလည်း သိတယ်။"

ဤသို့ကြားသောအခါ ကောင်းလျန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ လှောင်ပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။ အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို နားလည်သွားသောကြောင့် သူ နောက်ပြောင်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လူများနေရာချရန် ချက်ချင်းပင် စီစဉ်တော့သည်။

"ပြီးတော့ ငါ သူ့ကို ထပ်မတွေ့ချင်ဘူး!"

ထိုအမျိုးသား၏ နက်ရှိုင်းသော အသံမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။

ကောင်းလျန်သည် ခပ်ဟဟရယ်မောလိုက်ပြီး တပ်ခွဲမှူး ဒေါသမထွက်မီတွင် အပြင်သို့ အမြန်ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၂

“အိမ်မှာ အားလုံးအဆင်ပြေရဲ့လား။ ဘယ်သူလိုက်ပို့တာလဲ။”

စုတုန်သည် လက်ကိုဆေးကြောပြီးနောက် သူ့ရုံးခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ့အပေါ်ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ အဝတ်ဘီရိုထဲမှ သန့်ရှင်းသော နောက်တစ်ထည်ဖြင့် လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

စုရှီသည် ခုံပုလေးတစ်ခုပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း သူမအစ်ကိုကြီး၏ ရုံးခန်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ စုတုန်၏ မေးခွန်းကိုကြားသောအခါ သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဦးလေး လိုက်ပို့တာ။ ဒုတိယအစ်ကိုက ဒီတစ်ပတ် အိမ်မပြန်လာလို့ ဦးလေးကို အစားအသောက်နဲ့ ပုစွန်အချဥ် လာပို့ခိုင်းတာ။ ပြီးတော့ သူနဲ့ခန တွေ့ချင်လို့ လာလည်တာ။ ဒုတိယအစ်ကိုရောဟင်။ သူ့ကိုမတွေ့မိပါလား။”

သူ့အဆောင်တွင် လဲလျောင်းနေသော ရှီးယန်နန်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ စုတုန်သည် သူ့နဖူးကိုပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အားမတန်မာန်လျှော့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သူက ကိုကြီးအဆောင်မှာရှိတယ်။ အဖွားကိုပြောလိုက် ယန်နန်က အရွယ်ရောက်နေပြီ၊ သူ့ဘာသာသူ ထမင်းရှာစားနိုင်တယ်လို့။ ဦးလေးကို အမြဲတမ်း ထမင်းဟင်း လာပို့ခိုင်းမနေနဲ့တော့။ သူလည်း အသက်ကြီးလာပြီ၊ ပြီးတော့ ကိုကြီးလည်း ဒီမှာရှိနေတာပဲ။”

စုရှီက ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ “အဖွားက ဦးလေးကို အစ်ကို့ဆီ တကူးတက လာပို့ခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဦးလေးက ဒီနားက ဖြတ်သွားမှာမို့လို့ပါ။”

ထိုသို့ကြားရသောအခါမှ သူသည် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ စုတုန်သည် အချိန်ကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“၁၁ နာရီကျော်နေပြီ။ ဦးလေးက ဘယ်အချိန်လောက် လာခေါ်မယ်လို့ ပြောသွားသေးလဲ။”

“မွန်းလွဲပိုင်းလောက်။ ဦးလေးက ခရိုင်အစိုးရရုံးကို သွားစရာရှိသေးလို့တဲ့။ အသေးစိတ်တော့ မမေးလိုက်ဘူး။ သူအလုပ်ပြီးရင် ဆေးရုံကိုဝင်ပြီး သမီးကိုလာရှာမယ်လို့တော့ ပြောထားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။”

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ခဏနေရင် ကိုကြီး လူနာတွေလှည့်ကြည့်ရမှာ။ ညီမလေးကို လျှောက်လည်ဖို့ ခေါ်သွားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ယန်နန်ဆီ သွားမလား။ သူ့ကို နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင်မှာ တစ်ခုခုသွားစားဖို့ ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်မယ်။ နေ့လယ်ကျရင် ယန်နန်ကို ရုပ်ရှင်လိုက်ပြခိုင်းပြီး အဝတ်အစားလေး ဘာလေးဝယ်ပေါ့။”

စုတုန်သည် သူ့ညီမငယ်လေးက နုနယ်သည်ကို သိသည်။ သူမကို ဒီအတိုင်းတစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လျှင် ပျင်းနေလိမ့်မည်။

စုရှီက ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။ “အပြင်မှာ အရမ်းပူတယ်။ အပြင်မထွက်ချင်ဘူး။ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီး လူနာလှည့်ကြည့်တဲ့အခါ သမီးလိုက်လို့ရလား။”

“ကိုကြီးနဲ့လိုက်လို့ ညီမလေးက ဘာအကျိုးရှိမှာမို့လို့လဲ။”

စုရှီက ပြောလိုက်သည်။ “ညီမလည်း အနာဂတ်မှာ ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တာလေ။ ဘာလို့ အစ်ကိုကြီးနဲ့လိုက်ပြီး ကြိုမလေ့လာရမှာလဲ။”

စုတုန်သည် လူနာလှည့်ရန်အတွက် ပြင်ဆင်ထားသော မှတ်တမ်းစာအုပ်ကိုထုတ်ကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ ညီမ၏ ခေါင်းလေးကို ခပ်ဖွဖွပုတ်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ လက်ရှိအဆင့်နဲ့တော့ ဆရာဝန်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။”

စုရှီသည်လည်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုကြီးရယ်။ ညီမ ကြိုးစားနေပါပြီ။”

စုတုန်သည် သူ့ညီမကို “မရဘူး” ဟု ပြောရန် အမြဲတမ်းခက်ခဲလေ့ရှိသည်။ သူသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့်သာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ “ဒါဆို ခဏနေရင် ကိုကြီးနောက်လိုက်ခဲ့၊ ကြည့်ရုံပဲကြည့်နော်၊ စကားမပြောရဘူး။ တချို့လူနာတွေက အထူးအခြေအနေတွေရှိတယ်၊ အဲ့အခါကျ မင်းအပြင်မှာပဲ စောင့်ရမယ်၊ ကြားလား။”

သူ့ညီမ ကြားကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက် စုတုန့်သည် သူနာပြုကောင်တာသို့ လှမ်း၍ လက်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရှောင်ကျန်း၊ ရှောင်လီ သွားကြစို့။ နေ့လယ်စာမစားခင် လူနာတွေ လှည့်ကြည့်ရအောင်။”

စုရှီသည် သူမ၏ အရင်ဘဝတွင် မဟာဘွဲ့နှင့် ပါရဂူဘွဲ့များအတွက် သင်ကြားခဲ့ဖူးသူဖြစ်ရာ သူမ၏ သဘောတရားပိုင်းဆိုင်ရာ အသိပညာမှာ ခိုင်မာလှသည်။ သူမအစ်ကိုနောက်သို့ လိုက်ပါရင်း သူသည် လူနာများကို စစ်ဆေးသည့်အခါနှင့် နွေးထွေးစွာ ပြောဆိုဆက်ဆံသည့်အခါတွင် သုံးနှုန်းသော ပညာရပ်ဆိုင်ရာ အသုံးအနှုန်းများကို နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် သူမသည် အရင်ဘဝ၌ သူမ၏ ဆရာနှင့်အတူ အလုပ်သင်ဆင်းခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုလက်ရှိ ဆေးပညာစံနှုန်းများသည် သူမ၏ အနာဂတ်ဘဝနှင့် အတော်ပင်ကွာခြားလှသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဆေးကျောင်းသူတစ်ယောက်၏ လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းလိုပါက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောစီးစွာ လေ့လာခွင့်ရခြင်းသည် ကောင်းမွန်သောအရာပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က လူအများစုသည် နာမကျန်းဖြစ်သည့်အခါ ဆေးရုံတွင် တက်ရောက်ကုသခြင်းကို ရွေးချယ်လေ့မရှိကြပေ။ အနာဂတ်ကာလများတွင် ဆေးရုံကုတင်များ အလွန်လိုအပ်နေသည်နှင့် မတူညီပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် နောက်ဆုံးလူနာဆောင်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားကြပြီး တံခါးဝတွင် စောင့်ကြည့်နေသော စုစန်ယကို အံ့ဩစရာမရှိဘဲ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

စုစန်ယသည် တံခါးဝတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေရင်း အဖြူရောင် ဆရာဝန်ကုတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော စုတုန့်ကို အဝေးမှမြင်လိုက်ရသောအခါ သူမမျက်လုံးထဲရှိ အံ့အားသင့်မှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

စုတုန်နှင့် စုရှီတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ရုပ်ရည်ချောမောလှသည်။ သူမသည် ကြီးပြင်းလာသောတစ်လျှောက်လုံး သူတို့ထက်ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိသောသူကို မမြင်ဘူးခဲ့ပေ။

သို့သော် စုတုန်နှင့် ရှီးယန်နန်တို့သည် ချစ်သူများဖြစ်နေသည်ကို တွေးမိသောအခါ သူမ စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာဖြင့် နှာမှုတ်လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူမတို့အဖွဲ့ လူနာဆောင်၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ စီစဉ်စရာရှိသည်များကို စီစဉ်ရန် အပြင်သို့ထွက်သွားခဲ့သော ကောင်းလျန်လည်း ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

အဖြူရောင်ကုတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသောအဖွဲ့ကို မြင်သောအခါ သူသည် အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာပြီး စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ တပ်ခွဲမှူးမှာ တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေလို့လားခင်ဗျာ။”

စုတုန်သည် သူ့လက်ကို လျင်မြန်စွာယမ်းပြကာ ပြောလိုက်သည်။ “နေ့လယ်စာမစားခင် ပုံမှန်လူနာလှည့်ကြည့်တာပါပဲ။ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။”

“အော်။ ဒါဆို တော်သေးတာပေါ့၊ တော်သေးတာပေါ့။ ဆရာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲကို အမြန်ဝင်ပါ၊ ဆရာ။” ကောင်းလျန်သည် စိတ်အေးသွားပြီး ချက်ချင်း တံခါးကိုဖွင့်ကာ အားလုံးကို အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ အထဲသို့မဝင်မီ သူသည် စုစန်းယကို အနားကပ်မခံဘဲ တပ်ခွဲမှူးကို အနှောင့်အယှက်မပေးအောင် ကူညီပေးခဲ့သော သူနာပြုကိုပင် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်သေးသည်။

စုစန်ယသည် စုရှီပါ လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် နောက်မှလိုက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် တံခါးဘောင်သို့ မရောက်မီမှာပင် ကောင်းလျန် သည် တံခါးကို ရုတ်တရက် “ဒုန်း” ခနဲမြည်အောင်ပိတ်လိုက်ရာ သူမသည် အပြင်ဘက်တွင် ကျန်နေခဲ့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသူများ - “...”

လူတိုင်း၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း ကောင်းလျန်သည် သူ့ခေါင်းကို အနေရခက်စွာကုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အမ်၊ အပြင်က အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက ကျွန်တော်တို့တပ်ခွဲမှူးရဲ့ အနားယူချိန်ကို နှောင့်ယှက်နိုင်လို့ပါ။”

စုတုန်သည် မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “သူက ခင်ဗျားတို့တပ်ခွဲမှူးရဲ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလား။”

အနည်းဆုံးတော့ သူသည် စုစန်ယ အော်ဟစ်ပြောဆိုနေသည်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြားခဲ့ရသည်။

ကောင်းလျန်က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး။ သူသာ ရုတ်တရက်ကြီးပေါ်မလာခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့တပ်ခွဲမှူးက ပြည်သူတွေရဲ့လုံခြုံရေးကို စိုးရိမ်ပြီး သေနတ်ထိသွားမှာမဟုတ်ဘူး။”

ထိုအဖြေကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း စုတုန်သည် ဆက်မေးမနေတော့ဘဲ တရားဝင်စစ်ဆေးမှုကို စတင်လိုက်သည်။

စုရှီသည် လူအုပ်၏ နောက်တွင်ရပ်ရင်း လူနာခုတင်ပေါ်မှလူကို စပ်စုစွာဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

စုစန်ယ စွဲလန်းနေသော ထိုလူတွင် မည်သည့်အရာက ထူးခြားနေသည်ကို သူမ သိချင်နေခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူမသည် နက်ရှိုင်းပြီး လေးနက်သော မျက်လုံးအစုံနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွားခဲ့သည်။

စုရှီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။ သူမသည် လူအုပ်ထဲတွင် သတိမထားမိလောက်အောင် ရပ်နေရင်း ခိုးကြည့်ရုံလေး ကြည့်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူမသည် သူနှင့် မည်သို့မည်ပုံ အကြည့်ချင်းဆုံသွားခဲ့ပါသနည်း။ ဤလူသည် အလွန်အကင်းပါးလှသည်။ သူသည် စစ်သားတစ်ယောက်ဟု ခေါ်ဆိုထိုက်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စုရှီသည် ကြောက်ရွံ့မသွားခဲ့ပေ။ သူမသည် ခုတင်ပေါ်မှလူကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး နောက်ထပ်ချောမောသောလူတစ်ယောက်ပါလားဟု စိတ်ထဲမှ တိတ်တခိုး လေးစားနေခဲ့သည်။

သူသည် အစ်ကိုကြီး စုတုန်ကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ချောမောသူ မဟုတ်သလို သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကို ယန်နန်ကဲ့သို့ ပုန်ကန်တတ်ပြီး စကားပြောပွင့်လင်းသူလည်း မဟုတ်ပေ။ သူမရှေ့မှလူသည် အသက်သိပ်မကြီးလှဘဲ နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်ခန့်သာ ရှိဟန်တူသည်။

ထက်မြက်သောမျက်ခုံးများ၊ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့တောက်ပသော မျက်လုံးများ၊ ဖြောင့်စင်းသောနှာတံနှင့် တင်းတင်းစေ့ထားသော ပါးလွှာသောနှုတ်ခမ်းများက ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ခြင်းကို ပေါ်လွင်စေသည်။

ထို့အပြင် ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော်လည်း သူ့ခြေထောက်များ မည်မျှရှည်လျားသည်ကို မြင်နိုင်ပေသည်။ ခုတင်သည် သူ့ခြေထောက်များအတွက် သေးငယ်လွန်းနေပုံရပြီး ထိုအချက်က သူသည် ဒုတိယအစ်ကို ယန်နန်ထက် အရပ်မနိမ့်ကြောင်းကို ဆိုလိုသည်။

စုရှီ စိတ်ထဲမှ လေချွန်လိုက်သည်.. ထိပ်တန်းအဆင့် ချောမောခန့်ညားသူတစ်ဦးပင်။ စုစန်ယသည် သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှစူးစိုက်ကြည့်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ပေ။

စုတုန်သည် တရားဝင်စစ်ဆေးမှုကို ပြုလုပ်နေစဉ် စုရှီသည်လည်း အာရုံစိုက်ကာ စုတုန်နှင့် လူနာကြားမှ စကားပြောဆိုမှုများကို ဂရုတစိုက်နားထောင်နေခဲ့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ထိုအဖွဲ့သည် ဆေးရုံခန်းထဲမှ တဖွဲဖွဲထွက်လာကြသည်။

စုတုန်သည် သူ့နားကြပ်ကို နားမှဖြုတ်ကာ သူ့ညီမကို ပြောလိုက်သည်။“နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင်ကို တကယ်မသွားချင်တော့ဘူးလား။”

စုရှီ ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။ “မသွားတော့ဘူး။ အပြင်မှာ အရမ်းပူတယ်။”

“ကောင်းပြီလေ။ ဆေးရုံစားဖိုဆောင်ကလည်း မဆိုးပါဘူး။ အဲ့မှာပဲ နေ့လယ်စာစားကြတာပေါ့။ နေ့လယ်ကျရင် ကိုကြီးရုံးခန်းမှာ နားနေလိုက်။”

“ညီမကတော့ရတယ်။”

သူတို့ထွက်သွားပြီးနောက် ဆေးရုံခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်ရန်ကြိုးစားနေသော ဇွဲကောင်းလှသည့် စုစန်ယကို စောင့်ကြည့်နေသော ကောင်းလျန်သည် တင်းမာသောမျက်နှာထားဖြင့် တံခါးရှေ့တွင် တန်းရပ်လိုက်သည်။

စုစန်ယ၏ မျက်နှာသည်လည်း မကောင်းပေ။ သူမသည် စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့ တွေ့ဆုံသည်ကို မျက်လုံးပြူးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် စိုးရိမ်နေသော်လည်း ထုတ်မပြနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် တောင့်တောင့်တင်းတင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါက နင်တို့တပ်ခွဲမှူးရဲ့ အသက်ကယ်တင်ရှင်နော်။ ငါ့ကို အထဲမဝင်အောင် တားတာက မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်ဘူးလား။”

ကောင်းလျန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “တော်လိုက်တော့။ မင်းသာမရှိရင် ငါတို့တပ်ခွဲမှူးက ဒီမှာ လှဲနေရမှာလား။”

စုစန်ယ၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမသည် အရင်ဘဝက စုရှီ၏ဦးလေးက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြွားလုံးထုတ်နေစဉ်ကသာ ကြားသိခဲ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ စုရှီ၏ ခင်ပွန်းကို ရှီးယန်နန်က ကယ်တင်ခဲ့သည့်ပုံပင်။

သို့သော် သူမသည် တိကျသောအချိန် သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာအခြေအနေကို မသိခဲ့ပေ။ သူမ၏ ပေါ်ပေါက်လာမှုက ရှဲ့ကျန်း၏ အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားစေခဲ့သည်လား။

သို့သော် သူမသည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံချင်သောကြောင့် သူမအသံကို နူးညံ့စေကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုလည်း ရှဲ့ကျန်းက ငါ့ရဲ့အသက်ကယ်တင်ရှင်ပဲလေ။ ငါ… ငါ သူ့ကိုပြုစုဖို့ နေသင့်တယ်။”

ကောင်းလျန် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်သည်။ သူမသည် အခွင့်အရေးကို အရယူရာတွင် တကယ်ကို တော်ပေသည်။ သူသည် တပ်ခွဲမှူးနှင့်အတူ အတန်ကြာနေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ဒီလိုအရှက်မရှိသောသူကို တစ်ခါမှမကြုံဖူးခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူ စကားများများပင် မပြောချင်တော့ပေ။

သူသည် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာသည့်အချိန်တွင် အလျင်စလို လျှောက်လာသော ခြေသံများ နီးကပ်လာခဲ့သည်။ သူသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့စောင့်မျှော်နေသောသူကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက သွားဖြဲ၍ ရယ်လိုက်သည်။ “ခိုင်ထောင် ဒီအမျိုးသမီးပဲ။ သူက သူလျှိုလို့ ငါသံသယရှိတယ်၊ ငါတို့တပ်ခွဲမှူးကို တမင်ပစ်မှတ်ထားနေတာ။ သူ့ကိုခေါ်သွားပြီး သေချာစစ်ဆေးမေးမြန်းလိုက်။”

???

အရင်က စုစန်ယ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အတုအယောင်နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုရှိခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ခြင်းသာ ကျန်တော့သည်။ ရဲများက သူမကို ထိန်းသိမ်းလိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကျွန်မ… ကျွန်မ သူလျှိုမဟုတ်ဘူး။ ပြည်သူ့လွတ်လပ်ရေးတပ်မတော်က လူတွေကို စွပ်စွဲလို့ မရဘူး။ ကျွန်မ… ကျွန်မ အပြစ်မရှိဘူး။”

စုစန်ယ ကြောက်လန့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် မသိနားမလည်သူဖြစ်လျှင်ပင် သူလျှိုတစ်ယောက်ဖြစ်လျှင် သေဒဏ်ကျမည်ကို ဆိုလိုကြောင်းကို သိသည်။

သူမ၏ အရင်ဘဝက သေခြင်းတရားအား ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရမှုကို တွေးမိသောအခါ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာခဲ့သည်။ သူမသည် ကောင်းမွန်သောယောက်ျားတစ်ယောက်ကို လုယူပြီး အနာဂတ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးထားမှုကို ခံယူချင်ရုံသာဖြစ်သည်။ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် သူလျှိုမဟုတ်ခဲ့ပေ။

ကောင်းလျန်၏ စကားလုံးများမှာ စူးရှလှသည် - “မင်းက သူလျှိုမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေတာလား။ ဒါဆိုရင် ငါတို့တပ်ခွဲမှူးနာမည်က ရှဲ့ကျန်း ဆိုတာ မင်းဘယ်လိုသိလဲ။ ပြီးတော့ ငါတို့တပ်ခွဲမှူး အဲ့ဒီလမ်းကြားထဲမှာ ရှိနေမယ်ဆိုတာကိုရော ဘယ်လိုသိတာလဲ။ မှတ်မိလား? ငါတို့က လျှို့ဝှက်တာဝန်နဲ့လာတာ။”

စုစန်ယသည် တုန်ယင်နေခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ပေ။ ရှဲ့ကျန်းသည် မည်သည့်လမ်းကြားတွင် ပေါ်လာမည်ကို သူမ လုံးဝမသိခဲ့ပေ။ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် မျက်မမြင်ကြောင်တစ်ကောင်က ကြွက်သေတစ်ကောင်ကို မတော်တဆတိုက်မိသလို ဖြစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်အတွင်း သူမသည် ခရိုင်မြို့သို့ မဆင်မခြင်ပြေးလွှားကာ အခွင့်အရေးတစ်ခုရရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော အကွာအဝေးအတွင်းရှိ လမ်းကြားများထဲသို့ ယက်ကန်ယက်ကန် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ထိုလူ၏ အမည်မှာ ရှဲ့ကျန်း ဖြစ်သည်ကို သူမ သိနေသည်ကတော့ စုရှီကို အလွန်မုန်းတီးသော သူမအနေဖြင့် စုရှီ၏ယောက်ျားအမည်ကို မည်သို့မသိဘဲနေနိုင်မည်နည်း။

သို့သော်… ဒီကိစ္စအားလုံးကို သူမ မည်သို့ရှင်းပြနိုင်မည်နည်း။ ယဉ်ကျေးမှု တော်လှန်ရေးပြီးဆုံးသွားသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူဖြစ်ကြောင်း အခိုင်အမာပြောဆိုပါက သူမကို သေဒဏ်ချမှတ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပါလား။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ သူမသည် အရုပ်ကြိုးပြတ်ဖြစ်သွားပြီး မျက်ရည်များ တသွင်သွင်စီးကျလာခဲ့သည်။ အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်နိုင်လျှင်၊ တစ်ရက် သို့မဟုတ် နေ့တစ်ဝက်ဆိုလျှင်ပင် ကောင်းမည်ဟု သူမ နောင်တရနေခဲ့သည်။ သူမနှင့် မသက်ဆိုင်သော အရာများကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ကူးယဉ်မည်မဟုတ်ဟု သူမ ကတိပြုခဲ့သည်။

မဟုတ်ဘူး၊ သူမ ဒီမှာဆက်နေလို့မဖြစ်ဘူး။

သူမသည် လွတ်မြောက်ရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် ဘဝနှစ်ခုစလုံးတွင် သူမသည် ဤကဲ့သို့သောအဖြစ်အပျက်မျိုးကို တစ်ခါမှမကြုံဖူးခဲ့ပေ။ သူမ၏ ခြေထောက်များသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် အားအင်ကုန်ခမ်းနေခဲ့ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် ရုန်းကန်သော်လည်း တစ်လက်မမျှပင် မရွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုရဲသား၏ အမည်မှာ ခိုင်ထောင် ဖြစ်ပြီး သူသည် တစ်ချိန်က ရှဲ့ကျန်း၏ ရဲဘော်ရဲဘက်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် တာဝန်ပြောင်းရွှေ့ခံခဲ့ရသည်။ သူသည် သူ့ဇာတိမြို့သို့ ပြန်လာပြီး မကြာသေးမီက ရာဇဝတ်စုံစမ်းစစ်ဆေးသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် စုစန်းယ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြစ်ရှိသောအရိပ်အယောင်ကို အလွယ်တကူမြင်နိုင်ပြီး တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်းသိရှိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ သူမကို တန်း၍ လက်ထိပ်ခတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဆက်မငိုနဲ့တော့။ မင်းအပြစ်မရှိရင် ငါတို့က မင်းကို မှားယွင်း မစွပ်စွဲဘူး။”

ထို့နောက် သူသည် လှည့်၍ လှမ်းပြောလိုက်သည်။ “ရှဲ့ကျန်းကို နှုတ်ဆက်တယ်လို့ ပြောပေးပါ။ သူ့ကို ရဲစခန်းမှာ ခဏထိန်းသိမ်းထားပြီး အလုပ်ပြီးရင် မင်းတို့နဲ့လာစကားပြောမယ်။”

ထိုရုတ်ရုတ်သဲသဲ အဖြစ်အပျက်သည် လူအုပ်ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး ထိုအထဲတွင် သူမ အစ်ကိုကြီးနှင့် ညစာအတူစားရန် စီစဉ်နေသော စုရှီလည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။

စုရှီသည် ဤမြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ပြီး ရက်အနည်းငယ် မတွေ့လိုက်ရုံဖြင့် စုစန်ယသည် ရဲစခန်းသို့ မည်သို့ရောက်ရှိသွားသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမသည် ယခင်က စုစန်ယက သူမအစ်ကိုနှင့် အစ်ကိုကြီးတို့၏ ကိစ္စများကို နေရာအနှံ့ လျှောက်ပြောမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ဖူးပြီး အရန်အစီအစဉ် အမျိုးမျိုးကို စိတ်ကူးပုံဖော်ထားခဲ့သည်။

‘တကယ့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။’ စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်း ရှိရာဘက်သို့ ကျေးဇူးတင်သောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘော့စ်၊ အပြင်က အမျိုးသမီးက တကယ်ကိုသံသယဖြစ်စရာပဲ။ သူက ခင်ဗျားနာမည်ကိုသိတယ်။ သူက ခင်ဗျားနာမည် ရှဲ့ကျန်းကို ပြောသွားတယ်။”

တံခါးကိုပိတ်ပြီးနောက် ကောင်းလျန်သည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ရှဲ့ကျန်းဆီသို့ ချက်ချင်းချဉ်းကပ်ကာ အဖြစ်အပျက်ကို သတင်းပို့လိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် အံ့ဩမသွားခဲ့ပေ။ သူသည် အပြင်ဘက်မှ နာမည်မသိသော ထိုအမျိုးသမီးက သူ့အတွက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို ကြိုတင်သိရှိပြီးသားဖြစ်သည်။

“ခိုင်ထောင်ကို သူ့ကို သေချာစစ်ဆေးခိုင်းလိုက်။”

ကောင်းလျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အဲ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့ ဘော့စ်။ စကားမစပ်၊ ခင်ဗျား ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ ခဏလေးစောင့်ပါ။ ကျွန်တော် စားဖိုဆောင်ကို ခင်ဗျားအတွက် ငါးစွပ်ပြုတ်လုပ်ပေးဖို့ မှာထားတယ်။ ၁၂ နာရီအတွက် စီစဉ်ထားတာဆိုတော့ ၁၀ မိနစ်ပဲလိုတော့တယ်။”

ရှဲ့ကျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စကားမပြောခဲ့ပေ။ သူ ဗိုက်ဆာသည်ဟု မခံစားရသေးပေ။

ကောင်းလျန်သည် ရှဲ့ကျန်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ တန်း၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဘော့စ်၊ ဆရာဝန်စုက အရမ်းချောတာပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို နှာခေါင်းစည်းတပ်ထားတာပဲ မြင်ဖူးတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူဒီကိုလာတဲ့အခါမှာတော့၊ အမလေးဗျာ၊ ဒီလောက်ချောတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး။ ဖန်အန်းက ဒီလောကမှာ ရှိနေသေးသလိုပဲ။ ကျွန်တော်က တပ်ရင်းမှူးက ကျွန်တော်မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အချောဆုံးလူလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ကျွတ်စ်ကျွတ်စ်… ပြီးတော့ ဟိုကောင်မလေး၊ သူလည်း လှတယ်။ နောက်နှစ်အနည်းငယ်ကြာလို့ သူကြီးလာရင် သူ့အစ်ကို့ကို ရှုံးမှာမဟုတ်ဘူး။ အနာဂတ်မှာ ဘယ်ကောင်လေးက သူ့ကို အိမ်ခေါ်သွားမလဲ မသိဘူး။”

ထိုမိန်းကလေး၏ ပြုံးနေသောမျက်နှာပုံရိပ်များသည် ရှဲ့ကျန်း၏ စိတ်ထဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ့အကြည့်များသည်လည်း နူးညံ့သွားသည်။ အမှန်ပင် သူမသည် အလွန်လှပပြီး အမူအရာတိုင်းက ပေါ်လွင်နေသော မျက်နှာသွင်ပြင်မျိုးမင်။ အထင်ရှားဆုံးအရာမှာ သူမ၏ မျက်လုံးအောက်ရှိ ပန်းပုံသဏ္ဌာန် အမှတ်လေးဖြစ်သည်။ သူမသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း သတ္တိရှိပုံရသည်။

ကောင်းလျန်သည် သူ၏ အထိန်းအကွတ်မဲ့သောစကားများကို ဆက်ပြောနေစဉ် ရှဲ့ကျန်းက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်တာတွေ မပြောနဲ့၊ သူမက ကလေးလေးပဲရှိသေးတယ်။”

“ကျွန်တော်သိပါတယ်၊ ကျွန်တော်က အားကျလို့ပါ။ အဲ့ဒီကောင်မလေးက တကယ်ကိုချောတာ၊ အရုပ်ဆိုင်က အရုပ်တွေထက်တောင် ပိုလှသေးတယ်။ အနာဂတ်မှာ ဘယ်ကောင်လေးက သူ့ကိုလက်ထပ်မလဲမသိဘူး၊ ကျွတ်စ်ကျွတ်စ်။”

“ဟတ်ချိုး။”

“ဘော့စ်၊ ဘာလို့နှာချေတာလဲ။ အအေးပတ်သွားတာလား။”

“ပါးစပ်ပိတ်ထား။”

“……”