အခန်း (၁၃-၁၄)

အပိုင်း ၁၃

အချိန်သည် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် လျင်မြန်စွာပြေးထွက်သွားသော မြင်းဖြူလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး နေရောင်ခြည်သည်လည်း ခဏတာသာ တောက်ပခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သြဂုတ်လလယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဆေးရုံတွင် စုစန်ယကို ရဲများက ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် သူမနှင့်ပတ်သက်သော မည်သည့်သတင်းကိုမျှ ထပ်မကြားရတော့ပေ။

စုစန်ယကို ရဲများက ခေါ်ဆောင်သွားကြောင်း သိရှိသောအခါ စုလိုင်ဝမ် မိသားစုသည် ထိုကလေး၏ အမှားများအကြောင်းကို စုံစမ်းမေးမြန်းခြင်းမပြုဘဲ သူမနှင့် ဆက်ဆံရေး ဖြတ်တောက်လိုက်ကြောင်း တစ်ဖက်သတ်ကြေညာခဲ့သည်။ မလိုလားအပ်သော စွပ်စွဲချက်များကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် သူတို့သည် သူမနှင့် မည်သို့မျှ ပတ်သက်လိုခြင်းမရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အိမ်ထောင်စု၌ သမီးများမရှားပါးဘဲ ထိုအေးစက်သောဆုံးဖြတ်ချက်သည် သနားကြင်နာသော သက်ပြင်းချသံများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

စုစန်ယသည် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသူများသည် အနာဂတ် အဖြစ်အပျက်များကို ကြိုတင်သိရှိနိုင်စွမ်းရှိကြပြီး အစိုးရသည် ထိုသို့သောလူများကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။ စုစန်းယကို စောင့်ကြိုနေသော ကံကြမ္မာကို အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။

စုစန်ယနှင့် ပတ်သက်သော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် စုရှီသည် သူမ၏ နေ့စဉ်လုပ်ဆောင်မှုများတွင် ပိုသတိထားပြီး ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း နေထိုင်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤနေရာမှာ သူမ၏ မွေးရပ်မြေမဟုတ်ပေ။

သို့သော် သတင်းကောင်းအချို့လည်း ရှိခဲ့သည်။ ဒုတိယအစ်ကို ယန်နန်သည် သူလိုချင်သော စစ်တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း ခရိုင်အထက်တန်းကျောင်းတွင် နေရာတစ်နေရာရရှိရန်အထိ ကံကောင်းခဲ့သည်။

“ရှောင်နန်နန်၊ ဒီကောင်လေးက သူ့အစ်ကိုကြီးကို အရမ်းကပ်တွယ်တာပဲ။ တုန်တုန် ပြန်ရောက်တာ တစ်လကျော်နေပြီ၊ အဲ့ကောင်လေး ဘယ်နှစ်ခါလာလည်ပြီးပြီလဲ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက သူ့အကျင့်ပဲ၊ သူ့အစ်ကိုကြီးနောက်ကို အမြီးလေးလို တကောက်ကောက်လိုက်နေတာ။ တက္ကသိုလ်တက်ရတော့မယ်၊ အိမ်ကိုတောင် ပြန်လာလည်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး။ အဲ့လူဆိုးလေး…”

ချန်ရှန်းယွင်က ညည်းညူရင်း သူမ၏ အလွှာလိုက်ညှပ်ထားသောဆံပင်ကို သေသေချာချာ ချိန်ညှိနေခဲ့သည်။ အပ်သည် သူမ၏ ဦးရေပြားကို ဖွဖွလေးခြစ်မိသွားပြီး သူမဘေးတွင် ဝိုင်အိုးကိုင်ထားသော စုရှီကို မကျေမနပ်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ အကြီးဆုံးမြေးကို နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ခေါ်လာနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် သူမ၏ အငယ်ဆုံးမြေးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ကျောင်းသွားတက်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကီလိုမီတာနှစ်ထောင်ကျော်ဝေးသောနေရာ၌ဖြစ်ပြီး သူမ၏ အကြီးဆုံးမြေး ယခင်ကပညာသင်ကြားခဲ့သောနေရာထက်ပင် ပိုဝေးသည်။ ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမ၏ မြေးအငယ်ကောင်အတွက် အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်များ ပြင်ဆင်ပေးနေရသဖြင့် အလုပ်များနေခဲ့သည်။

စုရှီသည် မကြာသေးမီက ဝိုင်ချက်ခြင်းကို စွဲလန်းနေခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တောင်ပေါ်တွင် မက်မွန်သီးများစွာရှိပြီး အားလုံးမှာ မှည့်၍ စားသုံးရန်အသင့်ဖြစ်နေသည်။ သူမ အစ်ကိုကြီးနောက်သို့လိုက်ကာ သူမသည် တောင်များထဲသို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး အကြိမ်တိုင်းတွင် ကြီးမားပြီးနီရဲသော မက်မွန်သီးတစ်ပုံစီဖြင့် ပြန်လာခဲ့ရာ ကြည့်ရှုသူများကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

မက်မွန်သီးများ ပေါများပြီး ထိန်းသိမ်းရန်နည်းလမ်းမရှိသောကြောင့် စုရှီသည် ထိုမက်မွန်သီးတို့ကို ဝိုင်အဖြစ်ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

မက်မွန်ဝိုင်စည်ကြီးတစ်စည်နှင့် စပျစ်ဝိုင်အိုးငယ်တစ်လုံး.. ယနေ့သည် ရက်ပေါင်း ၂၀ ရှိပြီဖြစ်သည်။

သစ်သီးဝိုင်သည် အချဉ်ဖောက်ရန် နှစ်လခန့်ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ပြီး သောက်သုံးရန် အသင့်ဖြစ်ချိန်တွင် အောက်တိုဘာလ အစောပိုင်းခန့် ဖြစ်လိမ့်မည်။

စည်ကို အလုံပိတ်ထားသော်လည်း လွတ်မြောက်နေဆဲဖြစ်သော ဝိုင်၏သင်းပျံ့သောရနံ့ကို စုရှီ ရှူရှိုက်မိသောအခါ သူမ ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါသည် သူမ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝိုင်ချက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သကြားအတော်များများကို ဖြုန်းခဲ့မိသည်။

သေချာပေါက် သူမ၏ အဘွားသည် ဤအကြောင်းကိုမသိပေ။ သူမအတွက် သကြားအသစ်တစ်ထုပ်ကို တိတ်တဆိတ် ဝယ်ပေးခဲ့သူမှာ သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုယန်နန် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အဘွားက အစ်ကို့ကို ပွစိပွစိပြောနေသည်ကို ကြားသောအခါ စုရှီသည် တာဝန်သိစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ အဘွားရယ်။ အစ်ကိုကြီးက မြို့တော်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာနေခဲ့တာ၊ ပြန်လာတာရှားတယ်။ အစ်ကိုက သူနဲ့ သံယောဇဥ်ပိုတွယ်ချင်နေတာ နားလည်ပေးလို့ရပါတယ်။ ပြီးတော့ အစ်ကို နန်နန်က ရက်အနည်းငယ်နေရင် ကျောင်းပြန်တက်ရတော့မှာ၊ နောက်တစ်ခါ သူတို့တွေ့ကြရင် နှစ်သစ်ကူးအတွက် ဖြစ်နေပြီ။”

သူတို့သည် မည်သို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုးကို ပျိုးထောင်နေကြတာကမူ.. ထိုအချက်မှာ အဓိပ္ပာယ်အမျိုးမျိုးကောက်ယူနိုင်ပေသည်။ သူမသည် လိမ်ညာနေသည်ဟု မယူဆလို့ မရဘူး မဟုတ်ပါလား။ အဟွတ်… အဟွတ်..

“သူအိမ်မပြန်လာမှာကိုတော့ မစိုးရိမ်ပါဘူး။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် သူပြန်လာတုန်းက အဘွားကို ယွမ် ၁၀၀ ပေးသွားတယ်။ ငါတို့အိမ်မှာ ပိုက်ဆံမရှားပါဘူး၊ သူဘာတွေလုပ်နေလဲကို မသိဘူး။ သူသာ မဟုတ်တာတွေလုပ်ပြီး အဖမ်းခံရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”

အဘွားက သူမ၏ စိုးရိမ်မှုကို ထုတ်ဖော်လာသည်။

စုရှီသည် ဒုတိယအစ်ကိုက အပြင်အလုပ်များလုပ်ကိုင်သည်ကို သိရှိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူမကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။

ရှီးယန်နန်သည် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး အရိုင်းဆန်သော စိတ်ဓာတ်ရှိကာ သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းစုံလင်သူဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ကျွမ်းကျင်မှုများကို မည်သည့်နေရာမှ သင်ယူခဲ့သည်မှာ မရှင်းလင်းပေ။ သူတို့ သူငယ်ချင်းအုပ်စုသည် စက်ဘီးအဟောင်းများ သို့မဟုတ် အိမ်သုံးပစ္စည်းများကို ရှာဖွေကြပြီး ရှီးယန်နန်က ထိုပစ္စည်းတို့ကို အဖြုတ်အတပ်လုပ်သည်။ အသုံးဝင်သော အစိတ်အပိုင်းများကို တစ်ပတ်ရစ်ပစ္စည်းအဖြစ် ပြန်တပ်ဆင်ပြီး ရောင်းချရန်အတွက် သီးသန့်တာဝန်ယူသောလူများရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ရှီးယန်နန်သည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူ့တွင်စုငွေ ပမာဏအတော်များများရှိသည်။

အကယ်၍ အစောပိုင်းက စုစန်းယနှင့်ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်သည် သတိပေးခေါင်းလောင်းသဖွယ် မဖြစ်ခဲ့ပါက သူမသည် အပိုဝင်ငွေအချို့ရှာဖွေရန် စဉ်းစားမိမည်ဖြစ်သည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ၁၉၆၆ မှ ၁၉၇၆ ခုနှစ်အတွင်း ကာလအတွင်း အမြတ်ထုတ်ခြင်းနှင့် အကျိုးအမြတ်ရှာခြင်းတို့ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ စစ်ဆေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

အကယ်၍ သူမသည် ဤနှစ်များအတွင်း ငွေအချို့ရှာဖွေနိုင်ခဲ့လျှင် နောက်ပိုင်းတွင် ပုံသေလစာသာရရှိသည့်တိုင်အောင် စုငွေများဖြင့် ဘဝသည် သိပ်ခက်ခဲမည်မဟုတ်ပေ။

“သမီး ဦးလေးအိမ်ကို အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်။”

ချန်ရှန်းယွင်သည် နောက်ဆုံးအပ်ချက်ကို ချုပ်ပြီးနောက် သူမ၏ မြေးမလေးကို ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်ကာ ချုပ်တံနှင့် ပြင်ဆင်ပြီးသော ဖိနပ်အောက်ခံပြားများကို တောင်းငယ်လေးတစ်ခုထဲသို့ထည့်၊ မတ်တပ်ရပ်ကာ ခါးကိုဆန့်လိုက်ပြီး သူမ ကျောကို ဖွဖွလေးထုလိုက်သည်။

စုရှီသည် သူမလက်ကိုမြှောက်ကာ လက်ပတ်နာရီမှ အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ မနက် ၁၀ နာရီခွဲရှိပြီဖြစ်သည်။

“ဦးလေးအိမ်ကို ဘာလို့သွားမှာလဲ။”

ဒါသည် သူမ အထက်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့်ရသည့်အခါ သူမ၏ အစ်ကိုကြီးက ပေးသောဆုဖြစ်သည်။

“သမီးရဲ့လေးယောက်မြောက်အစ်ကို ပြန်ရောက်နေပြီ၊ အသားနည်းနည်းဝယ်လာတယ်။ သမီးဦးလေးက အဖွားတို့ကို နေ့လယ်စာ အတူစားစေချင်လို့။ သမီးအဒေါ်ကို ဟင်းချက်ကူပေးမလို့ သွားလိုက်ဦးမယ်။” အဘွားချန် က ဗီရိုထဲမှ ကြက်ဥအနည်းငယ်နှင့် ကောက်နှံကြမ်းတစ်ပေါင်ကို ထုတ်ယူရင်း ဖြေလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် လက်ဗလာဖြင့်သွားပါက အဒေါ်ဝမ်ကွေ့ကျစ်၏ မျက်နှာသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ရှုံ့မဲ့နေနိုင်သည်။

………………..

ထမင်းစားနေစဉ်အတွင်း စုရှီသည် သူမ၏လေးယောက်မြောက်ဝမ်းကွဲသည် ဤတစ်ကြိမ်ပြန်လာရခြင်းမှာ သူမ၏ လေးယောက်မြောက်ယောက်မ နောက်တစ်ကြိမ်ကိုယ်ဝန်ရှိနေသောကြောင့် သတင်းကောင်းကို လူကြီးများအား ကြားသိစေရန်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

စု မိသားစုတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အဖွဲ့ဝင်အသစ်များ ထပ်မတိုးခဲ့သောကြောင့် ဒါသည် ပျော်ရွှင်ဖွယ်အခိုက်အတန့်တစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် ဦးလေး စုချန်ကျုံး၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုလက္ခဏာများ ထင်ရှားစွာမြင်နေရဆဲဖြစ်သည်။

သူမ၏ အကြီးဆုံးဦးလေးနှင့် လေးယောက်မြောက်ဝမ်းကွဲတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို နားထောင်ရင်း စုရှီသည် အကြီးဆုံးဦးလေးက စက်တင်ဘာလနှောင်းပိုင်းတွင် လယ်ကွင်းများ၌ မည်သည့်အပင်ကို စိုက်ပျိုးရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

ရာသီဥတုကို ခန့်မှန်းသောလူများသည် မိုးရွာမည့်အချိန်ကို မသေချာမရေရာဖြစ်နေပုံရပြီး ဆောင်းဂျုံကို စိုက်ပျိုးပါက မိုးကလိုက်မရွာဘဲ သီးနှံများကို လူလုပ်ရေလောင်းခြင်းသည်လည်း လက်တွေ့မကျမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် ကန်စွန်းဥနှင့် ပြောင်းကဲ့သို့သော မိုးခေါင်ဒဏ်ခံနိုင်သောသီးနှံများကို စိုက်ပျိုးပါက နောက်ပိုင်းတွင် မိုးရွာလာပါက ရွာသူရွာသားများ နောင်တရမည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ရွာတွင် အခြားဝင်ငွေရင်းမြစ်မရှိဘဲ တစ်နှစ်ပတ်လုံး လယ်ကွင်းများမှရရှိသော အထွက်နှုန်းကိုသာ မှီခိုနေရသည် မဟုတ်ပါလား။

ဒါသည် နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အကျပ်အတည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

စုရှီသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အစားအသောက်နှင့် အဝတ်အထည်များ မရှားခဲ့သော်လည်း လက်ရှိဘဝသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့မိသားစုတွင် အထူးအခြေအနေ တစ်ခု ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ စုရှီ၏မိဘများသည် နိုင်ငံအတွက် အသက်စွန့်ခဲ့သည်ကို ထားလိုက်ဦး၊ စစ်တပ်သည် သူမအသက် ၁၈ နှစ်ပြည့်သည်အထိ ထောက်ပံ့ကြေးများ ဆက်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် မိသားစု၏ ယခင်ပိုင်ဆိုင်မှုများသည် သူတို့ကို ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သက်သောင့်သက်သာနေထိုင်နိုင်ရန် လုံလောက်သည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် စု မိသားစုမျိုးဆက် အများစုသည် အစိုးရမှထောက်ပံ့သော ရိက္ခာများကို ခံစားရင်း တည်ငြိမ်သော အလုပ်အကိုင်များရှိကြသည်ကို ထည့်မပြောတော့ပေ။ အကယ်၍ အိမ်ထောင်စုနှစ်ခုလုံးကို ပေါင်းလိုက်ပါက စုရှီ၊ သူမ၏ အဘွားနှင့် သူမဦးလေးမိသားစုတို့သာ ကျေးလက်အိမ်ထောင်စုမှတ်ပုံတင်ဖြင့် မတူညီသောအဖြစ်မှန်ကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ဦးလေးသည်လည်း ရွာ၏အတွင်းရေးမှူးဖြစ်ပြီး လစဉ်ထောက်ပံ့ကြေးများ ရရှိသည်။

သို့သော် စု မိသားစု၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုသည် ခြွင်းချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မိသားစုအများစုမှာ စားဝတ်နေရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရဆဲဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် စုရှီသည် သူမဦးလေးကို ကန်စွန်းဥနှင့် ပြောင်းကဲ့သို့သော မိုးခေါင်ဒဏ်ခံနိုင်သောသီးနှံများကို စိုက်ပျိုးရန် အကြံပြုလိုခဲ့သည်။ မိုးနည်းပြီး ရေရှားပါးသော နေ့ရက်များသည် နောက်ထပ်တစ်နှစ်ထိ ဆက်တည်ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်အတွက် ပိုမို ကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှုများ ရှိစေမည်ကို သူမသိသည်။

ဦးလေး မကြာသေးမီက ခရိုင်မြို့သို့ မကြာခဏသွားလာနေသည်ကို တွေးမိရင်း စုရှီက မေးလိုက်သည်။

“ဦးလေး၊ ဦးလေး မကြာသေးခင်က ခရိုင်မြို့ကို ကယ်ဆယ်ရေး ရိက္ခာတွေအတွက် သွားနေတာလား။”

စုချန်ကျုံးသည် သူ့တူမလေးက ရွာထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသော ကောလာဟလများကို ကြားသိသွားသည်ဟု ထင်ပြီး ဘာမှဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ခက်ခဲတယ်။ အထက်အဆင့်တွေမှာတောင် အခြေအနေက စိန်ခေါ်မှုတွေရှိနေတယ်။ သတင်းစာတွေအရဆိုရင် တချို့နေရာတွေက သစ်ခေါက်တွေတောင် စားနေကြပြီ။ ငါတို့ ဟုန်ချီတပ်ဖွဲ့ကတော့ တောင်တန်းတွေကို နောက်ခံပြုထားလို့ တော်သေးတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့အခြေအနေကို မရောက်သေးဘူး။ မဟုတ်ရင် ငါတို့လည်း…”

သူမဦးလေး၏ ညိုမှောင်ပြီး ညှိုးငယ်သောမျက်နှာကိုကြည့်ရင်း စုရှီသည်လည်း ရွာသူရွာသားများကို ကူညီရန် သူမတတ်နိုင်သလောက် တစ်ခုခုလုပ်ပေးချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအတွေး စိတ်ထဲတွင်ရှိရင်း သူမသည် သူမပန်းကန်ထဲမှ ကျန်ရှိနေသောအစားအစာများကို လျင်မြန်စွာတွန်းဖယ်ကာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

“ဦးလေး၊ သမီးကိုစောင့်ဦး”

လူအနည်းငယ်ကို အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်းဖလှယ်ကြည့်ရင်း ကျန်နေခဲ့စေသည်။

စုရှီသည် တစ်မိနစ်မပြည့်မီမှာပင် ပြန်ရောက်လာပြီး သူမ လက်ထဲတွင် ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ ဆပ်ပြာတစ်တုံးကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။

စုချန်ကျုံးသည် ဆပ်ပြာတုံးကိုယူလိုက်ပြီး ပထမဆုံးအဖြစ် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပန်းပုံစံကို သတိပြုမိကာ ထို့နောက် မက်မွန်သီးရနံ့သင်းသင်းကို ရှူရှိုက်မိသည်။ သူက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဒါက… ဆပ်ပြာလား။”

“အမလေး၊ ဒီဆပ်ပြာက ဘာလို့ဒီလောက်မွှေးနေရတာလဲ။ ဘယ်လောက်ကျလဲ။”

အကြီးဆုံး အဒေါ်ဝမ်သည် အကြီးဆုံး ဦးလေး လက်ထဲမှ လှမ်းယူလိုက်ပြီး မလွှတ်တမ်းရနံ့ကို ရှူနေခဲ့သည်။

စုရှီသည် အကြီးဆုံးအဒေါ်၏ အမူအရာပိုနေသော တုံ့ပြန်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ နားမလည်သော မျက်နှာထားဖြင့်ရှိနေသော သူမဦးလေးကိုသာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

စုရှီက ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ဒီဆပ်ပြာက သမီးကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတာ။ ဒီဆပ်ပြာက ရေချိုးဖို့အတွက် သီးသန့်လုပ်ထားတာ။”

“ဘာ။” လူတိုင်းသည် စုရှီကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဤမိန်းကလေးကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။

စုရှီက ဆက်ပြောသည်။ “ဦးလေး၊ သမီးစိုက်ပျိုးရေးကို နားမလည်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သမီးထင်တာကတော့ နှစ်ရဲ့ဒုတိယပိုင်းမှာ ဘာစိုက်ရမလဲ မသေချာတဲ့အတွက် ရွာသူရွာသားတွေကို မဲပေးပြီး ဆုံးဖြတ်ခိုင်းရင် မကောင်းဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ သမီဂကတော့ ကန်စွန်းဥနဲ့ ပြောင်းစိုက်ဖို့ အကြံပြုချင်တယ်။ အကယ်၍ နှစ်ရဲ့ဒုတိယပိုင်းမှာ မိုးမရွာခဲ့ရင် အနည်းဆုံးတော့ သမီးတို့မှာ အသက်ဆက်ဖို့ ကန်စွန်းဥနဲ့ ပြောင်းရှိနေမှာပေါ့။”

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူမ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ရွာသူရွာသားတွေရဲ့ လယ်ယာလုပ်ပြီး ရတဲ့ဝင်ငွေက အရမ်းနည်းနေတုန်းပဲ။ သမီးတို့ ပိုက်ဆံရှာဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာသင့်တယ်။”

ဦးလေးက ချက်ချင်းတုံ့ပြန်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက ဒီဆပ်ပြာကို ပြောနေတာလား။”

စုရှီက ရှင်းပြခဲ့သည်။ “ဟုတ်တယ်။ သမီးတို့ ဆပ်ပြာထုတ်လုပ်ဖို့အတွက် သီးသန့် ရွာပိုင်စက်ရုံငယ်လေးတစ်ခု တည်ထောင်လို့ရတယ်။ မျက်နှာသစ်ဆပ်ပြာ၊ ကိုယ်တိုက်ဆပ်ပြာ၊ အဝတ်လျှော်ဆပ်ပြာလိုမျိုး မတူညီတဲ့ဆပ်ပြာအမျိုးအစားတွေ ထားလို့ရတယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒါတွေကို ပြည်နယ်အနှံ့ရောင်းချလို့ရတယ်။ ပြီးတော့ သမီး အစ်ကိုဝမ်းကွဲက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့မှာ အလုပ်လုပ်တာဆိုတော့ အနာဂတ်မှာ ပစ္စည်းပို့ဆောင်ဖို့ သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လို့ရတယ်။”

စုရှီသည် အသေးစိတ်ရှင်းပြနေစဉ် စုချန်ကျုံးနှင့် သူမ၏ လေးယောက်မြောက်ဝမ်းကွဲတို့၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာပြီး လယ်သမားများအတွက် ဝင်ငွေရှာရန် အလွန်ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အကြီးဆုံးဦးလေးစုသည် အားရပါးရရယ်မောလိုက်ပြီး ယခင်က တွန့်ချိုးနေသောမျက်ခုံးများကို ပွတ်သပ်ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ “မင်းတို့လူငယ်တွေရဲ့ စိတ်က တက်ကြွလှချည်လား။ ငါကတော့ ဟိုလယ်တစ်ဧကပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့သာ ဒီဆပ်ပြာစက်ရုံကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့ရင် ရွာသူရွာသားတွေရဲ့ လူနေမှုအခြေအနေက တိုးတက်လာမှာ သေချာတယ်။”

စုချန်ကျုံးသည် သူတစ်ဝက်တစ်ပျက် စားထားသော နေ့လယ်စာကို စွန့်လွှတ်ကာ ကြေညာလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ ငါ အခု စာရင်းကိုင်နဲ့ တပ်စုခေါင်းဆောင်တချို့နဲ့ သွားဆွေးနွေးမယ်။ လူတိုင်းသဘောတူရင် စက်ရုံစဖို့ အဖွဲ့အစည်းကို ချက်ချင်းလျှောက်လွှာတင်မယ်။”

သူသည် စုရှီ ယူလာသော မက်မွန်ရနံ့သင်းသောဆပ်ပြာကို ယူဆောင်ကာ အပြင်သို့ထွက်သွားခဲ့သည်။ “အော်၊ စကားမစပ်၊ ရှီရှီ၊ ဒီဆပ်ပြာအတွက် ကုန်ကြမ်းတွေက ရှာရလွယ်ရဲ့လား။”

အပြင်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် စုချန်ကျုံးသည် စုရှီကို မေးရန် နောက်ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

စုရှီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ရှာရတာ မခက်ပါဘူး။”

ထို့နောက် သူမသည် ကုန်ကြမ်းများနှင့် တစ်တုံးလျှင် ကုန်ကျစရိတ်ကို အကျဉ်းချုံးရှင်းပြလိုက်သည်။

စုချန်ကျုံးသည် ခေါင်းညိတ်ကာ ပျော်ရွှင်သောမျက်နှာထားဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

“ရှင် ထမင်းဆက်မစားတော့ဘူးလား။”

အကြီးဆုံးအဒေါ်က နောက်ဆုံးတွင် ဒီလူအိုကြီးသည် ရွာ၏ အလုပ်တာဝန်များဖြင့် အမြဲအလုပ်များနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

“ငါ အာ့ကော အိမ်မှာ သွားစားလိုက်မယ်။” အာ့ကောကျစ်သည် ရွာ၏ စာရင်းကိုင်ဖြစ်သည်။

“အဲ့လူအိုကြီးက အမြဲတမ်း အလျင်လိုနေတာပဲ။”

စုရှီသည် နောက်ဆက်တွဲအဖြစ်အပျက်များတွင် ပါဝင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် သူမသည် ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသိသော ဆပ်ပြာချက်နည်းများကို ရေးမှတ်ကာ သူမ၏ဦးလေးကို ပေးခဲ့ပြီး ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ထပ်စုံစမ်းမေးမြန်းခြင်းမပြုတော့ပေ။

သို့သော် နေ့စဉ်အလုပ်များနေသော်လည်း အမြဲတမ်းသွေးရောင်လွှမ်းနေသော သူမ၏ ဦးလေး၊ အလုပ်များနေသောသူတစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း အရာရာသည် ကောင်းမွန်စွာတိုးတက်နေကြောင်း ထင်ရှားသည်။

……………………

တစ်ညနေခင်းတွင် စုရှီ၏မိသားစုသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ စည်ကားနေခဲ့သည်။

ခရိုင်မြို့မှ စုတုန်နှင့် ရှီးယန်နန်တို့အားလုံး ပြန်ရောက်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဒုတိယအစ်ကိုသည် ကျောင်းသို့ထွက်ခွာရန် အချိန်နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။

အဘွားချန်သည် စည်ကားမှုကို အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်သည်။ မြေးသုံးယောက်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် မျက်နှာတွင်အပြုံးနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမက ညည်းညူလိုက်သည်။

“နန်နန် မင်း လူဆိုးလေး။ မင်းအစ်ကိုကြီး မြို့တော်မှာ အလုပ်လုပ်တုန်းက အဘွားကိုဖော်လုပ်ပေးဖို့ မင်းနဲ့ ရှီရှီ ရှိသေးတယ်လို့ အဘွားထင်ခဲ့တာ။ မင်းအစ်ကို တုန်တုန်ပြန်လာနိုင်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်နိုင်ခဲ့တယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ သူပြန်လာခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက မနက်ကနေ ညအထိ အလုပ်များနေတယ်။ တစ်လကျော်မှာ သူ့ကိုတစ်ခါပဲတွေ့ဖူးသေးတယ်။ ပြီးတော့ သူက မင်းကိုပါ ခေါ်သွားသေးတယ်။ မင်း လူဆိုးလေး၊ အိမ်ကိုတစ်ခါမှမပြန်လာဘူး၊ မင်းအစ်ကိုကြီးနောက်ကိုပဲ တကောက်ကောက်လိုက်နေတယ်။”

ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ပြောလိုက်သော်ငြား နှလုံးသားထဲ ရောက်ရှိသွားသော စကားများသည် ရောင်စုံမျက်မှန်များဖြင့် လူများကိုကြည့်တတ်သည့် အထူးသဖြင့် စုရှီ ကဲ့သို့သောသူအတွက်မူ အပြစ်ကင်းစင်ခြင်းမရှိပေ။

သူမသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးအရွယ် မျက်နှာလေးကို ငုံ့ထားရင်း သူမအစ်ကိုကြီးနှင့် ဒုတိယအစ်ကိုကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နက်မှောင်ပြီး စိုစွတ်သောမျက်လုံးများသည် တလက်လက်တောက်ပနေသော ကြယ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အို.. မဟုတ်သေးပါဘူး! ခုနက သူတို့နှစ်ယောက် လုံးဝကို အချင်းချင်းပြုံးပြလိုက်ကြတယ်။

ဒါက ဘယ်လို ဒဏ္ဍာရီဆန်တဲ့ မြင်ကွင်းမျိုးလဲ?!!!

ဘယ်…ဘယ်လိုတောင်…လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲလဲ!!!

စုရှီသည် သူမ၏ စိတ်ကူးကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ စိတ်ထဲတွင် စကားလုံးပေါင်းသုံးသောင်းပါဝင်သော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ရေးဖွဲ့လိုက်သည်။

စုရှီသည် သူမ၏ ခေါင်းကိုလှည့်ကာ တံတွေးကို တိတ်တဆိတ်မျိုချလိုက်သည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၄

၁၉၆၀ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁ ရက်။

ဟုန်ချီ ဆပ်ပြာစက်ရုံကို တရားဝင် တည်ထောင်ခဲ့သည်။

ထိုစက်ရုံသည် ယခင်မြေရှင်များ ထားရစ်ခဲ့သော အိမ်များတွင် တည်ရှိသည်။ မြေရှင်များ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် အိမ်များသည် ရွာ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အနည်းငယ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် ထိုအိမ်များသည် အတော်လေး အသုံးဝင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း လက်ရှိတွင် စက်ရုံတစ်ခုလုံး၌ ဝန်ထမ်းခြောက်ဦးသာရှိပြီး စုချန်ကျုံးမှာ စက်ရုံမှူးအဖြစ် တာဝန်ယူထားသည်။

အလုပ်သမားများ၏ လစာနှင့် ကုန်ကြမ်းစရိတ်များမှလွဲ၍ ကျန်အမြတ်ငွေများအားလုံးသည် အဖွဲ့ အစည်း၏ ရန်ပုံငွေထဲသို့ ရောက်သည်။

ဤသတင်းကောင်းသည် ရွာသားများအတွက် ဘုရားပေးသော ဆုလာဘ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဆပ်ပြာဖော်စပ်နည်းကို စုရှီက လှူဒါန်းခဲ့ကြောင်း သိရှိပြီးနောက်တွင် ရွာသားအားလုံးနီးပါးသည် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြရန်အတွက် အနည်းနှင့်အများဆိုသလို လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

အချို့က ကြက်ဥနှစ်လုံး ယူလာကြပြီး အချို့က ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်စည်း ယူလာကြသည်။ ချို့တဲ့သော မိသားစုများပင်လျှင် ထင်းစည်းအနည်းငယ်ကို ကောက်ယူကာ ပို့ပေးခဲ့ကြသည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်အားလုံးသည် လူများက ငြင်းဆန်ဖို့ကို မစောင့်ဘဲ ပစ္စည်းများကို ထားခဲ့ကာ အမြန်ပြေးထွက်သွားကြသည့် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုနှင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

ရွာသားများသည် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကဲ့သို့ပင် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်ကာ အောင်ပွဲခံခဲ့ကြသည်။

စုရှီသည် သူမ၏ အထက်တန်းကျောင်းသူဘဝကို စတင်ရန်အတွက် ခရိုင်မြို့သို့ ထွက်ခွာရန် အထုပ်အပိုးများ ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်သည်။

အထက်တန်းကျောင်းသူဘဝသည် စုရှီ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ အလုပ်မရှုပ်လှပေ။ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်၊ ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်တွင် လူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးငယ်များသည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်၏ အကောင်းဆုံးအချိန်၌ ရှိနေကြသည်။ ထိုခက်ခဲသောအချိန်များတွင်ပင် မတူညီသော လိင်များကြားရှိ နုနယ်သော ဆွဲဆောင်မှုများသည် လျော့ပါးသွားခြင်းမရှိပေ။

ထို့အပြင် အထက်တန်းကျောင်းတွင် ကျောင်းသူအမျိုးသမီးများမှာ ရှားပါးသောကြောင့် စုရှီသည် ကျောင်းသား အမျိုးသားများကြားတွင် အားကျလေးစားရသည့် ပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် လူများသည် ကျောင်းပန်းလေးနှင့် ကျောင်းမြက်လေး ဆိုသည့် အယူအဆ မရှိကြသေးသော်လည်း ကျောင်းတွင် အလှဆုံးမိန်းကလေးမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်အား မေးမြန်းမည်ဆိုလျှင် စုရှီသည် မလွဲမသွေ စိတ်ထဲသို့ ပထမဆုံးဝင်လာမည့်သူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် "ရှန့်ဘုရင် မှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော်ငြား နတ်သမီးကမူ စိတ်မဝင်စား" ဟူသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင်။ နူးညံ့သော ပန်းပွင့်လေးကဲ့သို့ လှပသော စုရှီသည် စိတ်ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေပုံရသည့် စာကြမ်းပိုး ကျောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

အခြားသူများက မည်သည့်အဝတ်အစားသည် ကြည့်အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြချိန်တွင် စုရှီ သည် သူမ၏ စာပေများအပေါ် အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

အခြားသူများက သူတို့သဘောကျရသူနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံမိသည့်အခါ ရှက်သွေးဖြာနေချိန်တွင် သူမသည် စာအုပ်များထဲ၌သာ နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။

အခြားသူများက ချစ်သူရည်းစားထားခြင်းနှင့် အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးခြင်းများတွင် ပါဝင်နေချိန်၌ သူမသည် စာပေများကိုသာ ဇွဲရှိရှိနှင့် လေ့လာနေခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် တစ်နှစ်တာပတ်လုံး စာပေများအပေါ် စဉ်ဆက်မပြတ် အားထုတ်ကြိုးပမ်းခဲ့ပြီးနောက်တွင် အထက်တန်းပညာရေး တစ်နှစ်သာ ပြီးဆုံးသေးသော သူမသည် အတန်းကျော်ကာ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုခဲ့သည်။

သူမသည် ထူးချွန်စွာ အောင်မြင်ခဲ့ရုံသာမက ပြည်နယ်အဆင့်တွင် ထိပ်ဆုံးနေရာကို ရယူနိုင်ခဲ့ပြီး အနာဂတ်၏ တောင်ပိုင်းဆေးတက္ကသိုလ်နှင့် ညီမျှသော ပထမစစ်ဆေးတက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရရှိခဲ့သည်။

ဤသတင်းသည် ခရိုင်တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

စုရှီ ဝင်ခွင့်ရစာကို လက်ခံရရှိသည့်နေ့တွင် စု မိသားစုသည် စုရုံးခဲ့ကြပြီး စုချန်ကျုံး ဖောက်လိုက်သော ဗြောက်အိုးသံများကြောင့် ရွာသားများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

စုံစမ်းမေးမြန်းကြည့်ရာတွင် ရွာသားအချို့သည် စုမိသားစုမှ နူးညံ့ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးသည် အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ်တွင် အတန်းကျော်ကာ တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ကြသည်။ ဘယ်လောင်တောင် အထင်ကြီးစရာကောင်းလိုက်လဲ! လူများသည် သူမ၏ အောင်မြင်မှုများကို မနာလိုမဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

ဤအောင်ပွဲခံသည့်နေ့တွင် မိသားစုဝင်များအားလုံးသည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်စုဝေးခဲ့ကြသည်။ စုရှီ၏ အဒေါ်ဖြစ်သူက သူမကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။

"အိုး၊ ငါတို့ ရှီရှီက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ၊ သူ့အစ်ကိုလိုပဲ သူက ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်လိုပဲ"

စုရှီ၏ အကြီးဆုံး အဒေါ်ဖြစ်သူ ဝမ်ကွေ့ကျစ်သည် ရွာသားများ၏ အားကျမှုကို ခံရသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင် အခြားသူများ၏ အားကျလေးစားမှုကို ခံယူနေရသဖြင့် သူမသည် ဝမ်းသာမှုနှင့် ခါးသီးမှု ရောနှောနေသော ခံစားချက်ကို ခံစားနေရသည်။

စု မိသားစုရှိ ကလေးများအားလုံးသည် ထူးချွန်နေကြပြီး သူတို့၏ နာမည်ကို ဂုဏ်တက်စေသောကြောင့် သူမသည် ဝမ်းသာမိသည်။ သို့သော်လည်း ဒုတိယမိသားစုမှ ကလေးနှစ်ယောက်၊ ဝံပုလွေကောင်လေးပင်လျှင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်ကို တွေးမိသောအခါ ခါးသီးသော ဝေဒနာကို မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ယခုအခါ ဒုတိယမိသားစုတွင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား သုံးယောက်ရှိနေပြီး သူတို့၏ အကြီးဆုံးမိသားစုဖက်တွင်မူ တစ်ယောက်မျှမရှိပေ။

အဘွားချန်သည်လည်း အလားတူပင် ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း ဟန်ဆောင်ကာ လက်ကို အလျင်အမြန် ယမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် စာလုံးများစွာ မဖတ်နိုင်သော်လည်း ကလေးတစ်ယောက်ကို အလွန်အကျွံ ချီးကျူးခြင်းမပြုရန် သိရှိသည်။

"သူက ဉာဏ်ကြီးရှင်ဖြစ်တယ်ဆိုတာမျိုး မရှိပါဘူး။ ရှီရှီက ပြီးခဲ့တဲ့တစ်နှစ်လုံး ကြိုးစားခဲ့တာကို အားလုံးမြင်ခဲ့ကြတာပဲ။ နေ့တိုင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုင်ပြီး အနားမယူဘဲ မမောမပန်း စာကျက်ခဲ့တာ"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! ငါ့တူမလေးက ကြိုးစားတဲ့ကလေးပဲ!"

စုချန်ကျုံးသည် လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်ကာ ရွာသားများကို သကြားလုံးများ စတင်ဝေငှပေးခဲ့သည်။ စုချန်ကျုံးသည် ပြုံးလျက် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် အချိန်အခါမသိဘဲ စကားပြောလိုက်သည့် သူ့ဇနီးကို မာန်မဲကာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ခမ်းနားသော စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခု ကျင်းပရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း မိသားစုတစ်စုလျှင် သကြားလုံးအနည်းငယ် ပေးဝေခြင်းမှာမူ ဖြစ်နိုင်သေးသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ကလေးတစ်ယောက်က ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမတွင် အလုပ်လုပ်နေသောကြောင့် သူတို့သည် အချိန်မရွေး သကြားလုံးများစွာကို ဝေငှပေးနိုင်ခဲ့သည်။

…

စုရှီသည် ဘေးတွင်ထိုင်လျက် မိသားစုဝင်တစ်ဦးချင်းစီက ပြုံးရွှင်စွာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည်လည်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

မိသားစုရှိခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်!

စုရှီ၏ အဆိုအရ သူမသည် တစ်ယောက်တည်း စီမံခန့်ခွဲနိုင်သော်လည်း မိသားစုဝင်တစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ သဘောမတူခဲ့ကြပေ။ များစွာသော ဆွေးနွေးမှုများအပြီးတွင် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း အားလပ်ချိန်ရသော သူမ၏ စတုတ္ထအစ်ကိုက သူ့ ညီမကို လိုက်ပို့ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ ဟုန်ချီ အဖွဲ့အစည်းမှ ပထမစစ်ဆေးတက္ကသိုလ်သို့ ဘတ်စ်ကားအများအပြား စီးခဲ့ရပြီး စုစုပေါင်း ဆယ့်သုံးရက် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

စုရှီသည် တက္ကသိုလ်ဂိတ်ဝတွင် အိတ်အကြီးအသေးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရပ်နေချိန်၌ လုံးဝပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမသည် အကြီးဆုံးဦးလေးကို လိုက်ပါခွင့်မပေးခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းသာမိသည်။ ဤအချိန်တွင် ရထားဖြင့် ခရီးသွားခြင်းသည် အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းလှပြီး အထူးသဖြင့် အနာဂတ်ကာလများ၏ သက်တောင့်သက်သာရှိမှု၊ ဇိမ်ကျမှုနှင့် အရှိန်မြန်ဆန်မှုတို့ကို တွေ့ကြုံခံစားဖူးသော စုရှီအတွက် ပိုဆိုးရွားသည်။ ဆယ့်သုံးရက်အကြာတွင် သူမ ရူးမတတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

စုရှီသည် သူမ၏ စတုတ္ထအစ်ကိုကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူမ၏ ကောလိပ်ကျောင်းသူဘဝကို စတင်ခဲ့သည်။

……………

စစ်ဆေးတက္ကသိုလ်သည် စုရှီ သူမ၏ ယခင်ဘဝက တက်ရောက်ခဲ့သော တက္ကသိုလ်နှင့် အတော်လေး ကွာခြားသည်။ ဤနေရာတွင် ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်လာရုံသာမက အရည်အချင်းပြည့်ဝသော စစ်ဘက်အရာရှိတစ်ဦးလည်း ဖြစ်လာရမည်ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ပထမနှစ်ကုန်ဆုံးချိန်တွင် စုရှီ းသည် ပါမောက္ခများဆီ တန်းချဉ်းကပ်ခဲ့ပြီး ဘာသာရပ်တိုင်းတွင် အမှတ်ပြည့်နီးပါး ရရှိခဲ့သောကြောင့် တတိယနှစ်သို့ ကျော်တက်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် သူမ၏ ပညာရေးကို စနစ်တကျ ဆက်သင်ယူခဲ့သည်။ လူတိုင်းက သူမဆီမှ ထူးခြားသော အောင်မြင်မှုများကို စောင့်မျှော်နေကြချိန်တွင် သူမ၏ အရှိန်သည် နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။

သူမသည် အမှန်တကယ်တွင် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလိုခြင်း မရှိသော်လည်း ၁၉၆၅ ခုနှစ်မတိုင်မီ ဘွဲ့ရရှိရန် လိုအပ်သည်။

ယခုမှာ ၁၉၆၄ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလဖြစ်ပြီး အသက် ၁၉ နှစ်အရွယ်တွင် စုရှီသည် သူမ၏ ပဉ္စမနှစ်ကို စတင်နေပြီဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမသည် အေးအေးဆေးဆေး ဆက်လုပ်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

တနင်္ဂနွေနေ့တစ်နေ့ဖြစ်ပြီး စုရှီသည် ထူးချွန်သော အတန်းဖော်အချို့နှင့်အတူ ဆရာက ဓာတ်ခွဲခန်းတွင် ကူညီရန် ခေါ်ထားခြင်းခံရသည်။

"ကျောင်းသူ စုရှီ၊ ကျောင်းဂိတ်မှာ မင်းကိုလာရှာနေတဲ့သူတစ်ယောက်ရှိတယ်" မျက်နှာနီရဲနေသော ကျောင်းသူတစ်ဦးက သူမအား အသိပေးလိုက်သည်။

နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် စုရှီသည် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် မျက်နှာနီရဲနေသော ရင်းနှီးသည့်မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူမအား အသိပေးခဲ့သည်။

စုရှီသည် ဤနေရာတွင် လူအများအပြားကို မသိပေ။ သူမသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စာပေများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး စာကြမ်းပိုးတစ်ယောက်နီးပါး ဖြစ်နေကာ ကျောင်းတွင် သူမကို မည်သူက ရှာဖွေနိုင်မည်ကို မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။

စုရှီ၏ တုံ့ဆိုင်းမှုကို သိရှိ၍ထင်သည်၊ ထိုမိန်းကလေးသည် သူမဆီ ချဉ်းကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အရမ်းအရပ်ရှည်ပြီး ရုပ်ချောတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ။ သူက နင့်ရဲ့ချစ်သူလား"

စကားပြောပြီးနောက်တွင် သူမသည် စုရှီ၏ မျက်နှာကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ 'အတန်းဖော် စုရှီ က တကယ်ကို အရမ်းလှတာပဲ၊ မျက်လုံးတောင် မခွာနိုင်ဘူး'

သူမကို ကြည့်လိုက်လျှင် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေနှင့် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့သော ကိုယ်ဟန်၊ မင်နက်ရောင် ဆံပင်၊ နီထွေးသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် မျက်ခုံးနက်နက်အောက်မှ ဖီးနစ်ငှက်မျက်လုံးများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ အလွန်လိုက်ဖက်လှသည်။

အကြည့်တိုင်းနှင့် သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျက်သရေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရသည်။ သို့သော်လည်း အမှန်တကယ် စူးစိုက်ကြည့်စေသောအရာမှာ သူမ၏ မျက်လုံးအောက်ရှိ ပန်းပွင့်ပုံစံ မှဲ့လေးပင်ဖြစ်ပြီး လုံးဝထူးခြားလှသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် မျက်ရည်ခံမှဲ့တစ်ခု ရရှိရန် ခက်ခဲသော်လည်း သူမသည် ပန်းနုရောင် မက်မွန်သီးပုံစံ မှဲ့လေးတစ်ခုကို ရရှိထားသည့်အတွက် ကံကောင်းလှသည်။

မတရားလိုက်တာ! ကောင်းကင်ဘုံက မျက်နှာလိုက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်!

ထို့ထက်ပို၍ သူမသည် ထူးကဲသော အလှအပရှိနေသော်လည်း သူမသည် စာပေများကို လစ်လျူမရှုခဲ့ပေ။ စာမေးပွဲတိုင်းတွင် သူမသည် ပထမနေရာ၌ ရပ်တည်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မနာလိုဝန်တိုမှုသည် ခြေကုပ်ယူစရာနေရာ မတွေ့နိုင်လောက်အောင်ပင် လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။ ကွာဟချက်မှာ အလွန်ကျယ်ပြန့်လွန်းသဖြင့် အခြားသူများမှာ ညည်းညူရင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူမ၏ အတန်းဖော်များ၏ ဖော်ပြချက်များကို နားထောင်ရင်း စုရှီသည် သူမ၏ အစ်ကိုများဖြစ်သော နန်နန်နှင့် အစ်ကိုကြီး တုန်တုန်တို့ကို မသိစိတ်ဖြင့် တွေးမိလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ အရပ်ရှည်ပြီး ရုပ်ချောသော အမျိုးသားတစ်ဦးက သူမကို ရှာဖွေနေသည်ဆိုလျှင် သူမ၏ အစ်ကိုသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဤသို့တွေးမိသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဖူးပွင့်နေသော ပန်းဖြူလေးကဲ့သို့ တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် မှင်သက်နေသော သူမ၏ ကျောင်းသူအတန်းဖော်များကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ကျောင်းဂိတ်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် သွားခဲ့သည်။

ဂိတ်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့် စုရှီသည် အဝေးမှ မရင်းနှီးသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို သတိပြုမိသဖြင့် သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို နှေးလိုက်သည်။

ဂိတ်သို့ရောက်သောအခါ သူမသည် တုံ့ဆိုင်းလျက် သူမ၏ ရှေ့မှ ရုပ်ချောသော အမျိုးသားကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး အခြားမည်သူမျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရှိပြီးနောက်တွင် သူက သူမကို ရှာဖွေနေခြင်းဟုတ်မဟုတ် မေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသားက အရင်စကားပြောလာပြီး သူ၏ အကြည့်သည် လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အလွန်လှပသော မိန်းမပျိုလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော မိန်းကလေး၊ အထူးသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးနားရှိ ထူးခြားသော ပန်းပွင့်ပုံစံ မှဲ့လေးထံသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"စုရှီ၊ ကိုယ်တို့ လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်လောက်က တွေ့ခဲ့ကြဖူးတယ်။ မင်း မှတ်မိသေးလား"

ဤစကားများကို ကြားရသောအခါ စုရှီသည် ထိုအမျိုးသား၏ ရုပ်ရည်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးမှ သတိပြုမိလိုက်သည်.. သူက လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က စုစန်းယနှင့် ပတ်သက်ခဲ့သော ကံမကောင်းသည့် စစ်သားမဟုတ်ပါလား။

ထိုအမျိုးသားသည် သာမန်အရပ်သားကဲ့သို့ ဝတ်စားထားသောကြောင့် သူမ သူ့ကို အမှန်တကယ် မမှတ်မိခဲ့ပေ။

"ရှင်က... ရှဲ့ကျန်းလား"

စုရှီ မသေချာစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ကိုယ့်နာမည်ကို သိတာလား" ရှဲ့ကျန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

စုရှီက ပြုံးလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က ဆေးရုံမှတ်တမ်းတွေမှာ ဖြတ်ခနဲတွေ့ဖူးလိုက်လို့ပါ"

"မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ" ရှဲ့ကျန်းက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဤအသေးစိတ်အချက်အလက်များသည် အရေးမကြီးပေ။ ကယ်ဆယ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ရဲဘော်များအကြောင်း တွေးမိသောအခါ သူ့ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများထဲတွင် အလျင်စလိုဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။

"မင်း အခုကျောင်းထဲကနေ ခဏထွက်လာလို့ရမလား။ မင်းရဲ့ ဆေးကုသမှုလိုအပ်နေတဲ့ လူနာတစ်ယောက်ရှိလို့"

စုရှီက သူနှင့်လိုက်ပါရန် တုံ့ဆိုင်းနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ စာတစ်စောင်ကို အမြန်ထုတ်ယူကာ သူမဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့အစ်ကို ရှီးယန်နန် ဆီကပဲ။ သူက မင်းကိုပေးခိုင်းပြီး မင်းကိုရှာဖို့ ပြောလိုက်တာ"

စုရှီသည် စာယူ၍ အလျင်အမြန် ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တင်းမာသွားသည်။ "ကျွန်မအစ်ကိုလည်း အဲ့ဒီမှာရှိနေတာလား။ သူ ဘာလို့ ရှင့်နဲ့အတူတူ ဒီကိုမလာတာလဲ"

"မင်းအစ်ကိုက ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ရထားလို့ ဒီကိုမလာနိုင်ခဲ့ဘူး"

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ စုရှီ၏ နှလုံးသားသည် တင်းကြပ်သွားသည်။ သူမသည် ပိုမေးမြန်းလိုသော်လည်း ရှဲ့ကျန်း၏ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော စိုးရိမ်နေသည့် မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ နက်နက်နဲနဲ စုံစမ်းရန် အချိန်မဟုတ်မှန်း သိလိုက်သည်။

သူမ ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မကို ခဏစောင့်ပါ။ ကျွန်မ ပါမောက္ခဆီက ခွင့်ပြုချက်စာ သွားယူလိုက်ဦးမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ ကျောင်းဝင်းထဲသို့ အပြေးဝင်သွားခဲ့ရာ ကျေးဇူးတင်နေသော အကြည့်ဖြင့် ရှဲ့ကျန်းကို ချန်ထားခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူမသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်း - "….."

သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် အလားအလာရှိသော စစ်ဘက်ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။