အခန်း (၁၅-၁၆)

အပိုင်း ၁၅

စုရှီသည် ဆရာများအားလုံး၏ အမြင်တွင် စံပြကျောင်းသူတစ်ဦးနှင့် ရဲဘော်ကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းခံရသည်။ သူမ၏ စိတ်သည် ထက်မြက်သော်လည်း နှိမ့်ချတတ်သူဖြစ်သည်။ သူမသည် အတန်းထဲတွင် အမြဲတမ်း ပထမနေရာ၌ ရပ်တည်နေသော်လည်း သူမ၏ စာပေများကို ဇွဲလုံ့လဖြင့်သာ ချဉ်းကပ်ခဲ့ပြီး ဘယ်သောအခါမျှ ပေါ့လျော့ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် စုရှီသည် ပါမောက္ခဆီမှ ခွင့်တောင်းသည့်အခါ ခွင့်ပြုမိန့်ရရှိရန် လွယ်ကူခဲ့သည်။

ဒီကျောင်းသည် စစ်ဘက်စည်းမျဉ်းများအတိုင်း အရာအားလုံးကို စီမံခန့်ခွဲသည့် စစ်ဘက်အကယ်ဒမီကျောင်းဖြစ်ကြောင်း သတိပြုသင့်သည်။ တနင်္ဂနွေနေ့များတွင်ပင် ကျောင်းဝင်းမှ ထွက်ခွာရန်အတွက် ကြိုတင်ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်သည်။

သို့ဖြစ်၍ ထူးချွန်ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ခြင်းသည် ကဏ္ဍများစွာတွင် အားသာချက်များရှိသည်။

ခွင့်ပြုမိန့်ရရှိပြီးနောက် စုရှီသည် အဆောင်သို့ အလျင်အမြန် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ဆေးပညာလေ့လာမှုများကြောင့် ကျောင်းသားအများအပြားသည် အသုံးများသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာကိရိယာများနှင့် ဆေးဝါးများကို သိမ်းထားရှိလေ့ရှိသည်။ စုရှီတွင်လည်း ဤအကျင့်ရှိသည်။

မထွက်ခွာမီလေးတွင် သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ မက်မွန်အရက်ပုလင်းငယ်တစ်လုံးကို မြင်တွေ့လိုက်သည်။ သူမသည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် အံကြိတ်ကာ ထိုပုလင်းကို ကောက်ယူပြီး သူမ၏ စစ်ဘက်လွယ်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ အချိန်မဖြုန်းဘဲ ကျောင်းဂိတ်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

စုရှီ ဂိတ်သို့ရောက်ရှိပြီး ရှဲ့ကျန်းနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင် ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာ ဘယ်ဘက်သို့ ချိုးကွေ့သွားသော ရှဲ့ကျန်း၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရှုပ်ထွေးပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော လမ်းကြားတစ်ခုတွင် သူတို့သည် အနည်းငယ် ယိုယွင်းနေသော ခြံဝင်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။

သူ့ခြေလှမ်းတိုင်းအမှီ လိုက်ပါလာပြီး မောဟိုက်ခြင်းပင်မရှိသော ပိန်ပါးသောမိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုနှင့် လေးစားမှုတို့ လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော အမျိုးသမီးငယ်သည် အထူးတပ်ဖွဲ့စစ်သားတစ်ဦး၏ အရှိန်ကို လွယ်ကူစွာ လိုက်မီနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ရှီးယန်နန်က ဤကဲ့သို့သော အရေးကြီးသည့်အခြေအနေတွင် သူမကို ရှာဖွေရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။

"ကျွန်မ ဒုတိယအစ်ကို ဒီမှာလား"

စုရှီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုပြီး သူမဘေးရှိ အမျိုးသားကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

သူမသည် လူစိမ်းများနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လမ်းလျှောက်ရဲလောက်အောင် သတ္တိရှိနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူမအတွက် စစ်သားများကိုမူ ယုံလို့ရလောက်သော စီစစ်မှုတစ်ခုရှိပြီး သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များအပေါ်တွင်လည်း အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုရှိသည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူမသည် သူမ၏ အားသာချက်များနှင့် လုံးဝရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာခဲ့ပြီး သူမကိုယ်သူမ လေ့ကျင့်ခြင်းကို ဘယ်သောအခါမျှ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

"ဟုတ်တယ်" ရှဲ့ကျန်းက ညင်သာစွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူသည် သူမကို အရှေ့ဘက်ဆောင်၏ တံခါးဝသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး တံခါးကို စည်းချက်ကျကျ ခေါက်လိုက်သည်၊ တိုတောင်းသော ခေါက်သံသုံးချက်နှင့် ရှည်လျားသော ခေါက်သံသုံးချက်ဖြစ်သည်။

ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားတံခါးသည် အတွင်းဘက်မှ ချက်ချင်းပွင့်ထွက်လာပြီး တံခါးဖွင့်သူမှာ စုရှီ မှတ်မိနေသော သူဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က ခေတ္တတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော ကောင်းလျန် ဖြစ်သည်။

ကောင်းလျန်သည် တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့တပ်မှူးနောက်မှ မိန်းကလေးကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာသည် ဝင်းပသွားသည်။ သူသည် သူတို့နှစ်ဦးဝင်ရောက်ရန် ချက်ချင်းနေရာဖယ်ပေးလိုက်ပြီး အလောသုံးဆယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘော့စ်၊ ခင်ဗျား နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီ။ ယန်နန်နဲ့ ဝမ်ခွမ်တို့ သွေးတွေအများကြီးထွက်ပြီး ယဲ့ယဲ့လေးပဲ ကျန်တော့တယ်"

ဤစကားများကို ကြားရသောအခါ စုရှီ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

အတွင်းပိုင်းသည် အနည်းငယ်မှောင်နေသော်လည်း စုရှီ၏ အမြင်အာရုံကို မနှောင့်ယှက်နိုင်ခဲ့ပေ။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူမသည် နံရံနားတွင် လဲလျောင်းနေသော အမျိုးသားနှစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုသူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ သူမ၏ ခြောက်လကျော်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရသော သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သည်။

အခန်းထဲရှိ အခြားလူများကို နှုတ်ဆက်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ စုရှီသည် ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းကာ ရှီးယန်နန်၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးရင်း သူမက မေးလိုက်သည်။ "ဒုတိယအစ်ကို၊ အစ်ကို ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာလား။ အစ်ကို ဘွဲ့ရတာ မကြာသေးဘူးမဟုတ်လား"

ရှီးယန်နန်၏ ဒဏ်ရာသည် အထူးတလည် ပြင်းထန်ခြင်းမရှိပေ။ သူ့လက်မောင်းသည် ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ဖြင့် ပွတ်ရှသွားခြင်းဖြစ်သည်။ ပြဿနာမှာ ကျည်ဆန်သည် သူ့လက်မောင်းအတွင်းရှိ သွေးလွှတ်ကြောမကြီးကို ပွတ်ရှသွားသည့်အချက်ဖြစ်ပြီး ကျွမ်းကျင်သူအကူအညီမပါဘဲ သွေးတိတ်ရန် ခက်ခဲစေသည်။

ရှီးယန်နန်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ဖြူဖျော့နေပြီး သွေးအများအပြား ဆုံးရှုံးထားပုံရသည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာမရှိသော လက်များဖြင့် သူ၏ဘေးတွင် သတိလစ်နေသော အမျိုးသားကို အားနည်းစွာ ညွှန်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အခုလောလလောဆယ် ဒီမေးခွန်းတွေ မေးမနေနဲ့ဦး။ ဝမ်ခွမ်ကို အရင်အာရုံစိုက်လိုက်။ ငါ့ဒဏ်ရာတွေက မပြင်းထန်ဘူး၊ သူ့ကို အရင်ကယ်လိုက်။ သူ့ရဲ့ပေါင်နဲ့ ပခုံးနှစ်ဖက်လုံးမှာ သေနတ်မှန်ထားတာ"

စုရှီသည် မည်သူ့ကို ဦးစားပေးသင့်သည်ကို သိသော်လည်း သူမ၏ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာပစ္စည်းများမှာ မပြည့်စုံပေ။ သူမစကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင်ပင် ရှဲ့ကျန်းသည် သူမ၏လိုအပ်ချက်များကို နားလည်သကဲ့သို့ ဘေးမှ ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး စုရှီ၏ ဘေးတွင် ဖွင့်လိုက်သည်။

အတွင်း၌ အသုံးများသော ခွဲစိတ်ကိရိယာများနှင့် ဆေးဝါးအမျိုးမျိုးရှိနေသည်။ စုရှီသည် ၎င်းတို့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ မေ့ဆေး၊ သွေးတိတ်ဆေး၊ ပိုးသတ်ဆေးနှင့် အခြားအခြေခံပစ္စည်းများအားလုံး အသင့်ရှိနေသည်။

စုရှီ၏ နှလုံးသားထဲ အံ့ဩမှုတစ်ခု ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာပစ္စည်းများ ရရှိရန်ခက်ခဲသော အနာဂတ်နှင့်မတူဘဲ ဤအဖွဲ့သည် သူတို့၏ တာဝန်တွင် ဆေးဝါးများစွာ ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့်အန္တရာယ်များကို ရှင်းလင်းစွာ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပုံရသည်။

ဤသို့စဉ်းစားမိသဖြင့် စုရှီသည် သူမ၏ ပန်းနုရောင်နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး မေးခွန်းများမေးမြန်းခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်လိုက်သည်။ စစ်ဘက်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သည့်အလျောက် သူမသည် မည်သည့်အရာကို စုံစမ်းသင့်ပြီး မည်သည့်အရာကို မလုပ်သင့်သည်ကို သိသည်။

စုရှီသည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူပြီး ချက်ချင်းအမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက မဖြစ်ဘူး။ အလျင်စလို ခွဲစိတ်မှုလုပ်ရင်တောင် ခွဲစိတ်ပြီးနောက်မှာ အန္တရာယ်တွေရှိတယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ အလင်းရောင်မလုံလောက်ဘူး။ ပြီးတော့ ရှင်တို့ ရေနွေးတည်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်။ ခွဲစိတ်ဓားကို အရက်ပျံနဲ့ ပိုးသတ်ပါ။ အရေးအကြီးဆုံးက ဒီလူကို သန့်ရှင်းတဲ့နေရာမှာ ထားပါ။ မြေကြီးပေါ်မှာ လှဲပြီး ကျည်ဆန်ထုတ်ရင်တောင် ပိုးဝင်ဖို့လွယ်တယ်"

သူမသာ မက်မွန်ဝိုင်ပုလင်းငယ်တစ်လုံး မယူလာခဲ့ပါက ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ခွဲစိတ်မှုပြုလုပ်ရန် သူမသတ္တိရှိမည်မဟုတ်ပေ။

စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် ရှီးယန်နန်၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ သွေးတိတ်စေရန် ယာယီပတ်တီးကို ဖြေလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ ညီမလေး အစ်ကို့ကို အရင်သွေးတိတ်အောင် လုပ်ပေးမယ်။ မငြင်းနဲ့။ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း အဆင်ပြေသွားမှာ။ သူတို့ သွေးတိတ်အောင် လုပ်ပြီး အလုပ်ဆက်လုပ်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင် သူ့ကို ခွဲစိတ်လို့ရပြီ"

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ မူလက ငြင်းဆန်လိုသော ရှီးယန်နန်သည် လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်နေသော စကားများကို မျိုချလိုက်ပြီး သူ့လေသံတွင် မျှော်လင့်ချက်ပါဝင်နေသည်။

"ရှီရှီ၊ ဝမ်ခွမ် အဆင်ပြေရဲ့လား"

စုရှီသည် အခြားသူများကို စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သော သူမ၏ အစ်ကိုကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုက ဘယ်သူ့ကို အထင်သေးနေတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ။ နှစ်တိုင်း ပထမနေရာရခဲ့တဲ့ အစ်ကို့ညီမလေးက အလကားသက်သက်ပဲလို့ ထင်နေတာလား။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ညီမ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးပြီးပြီ၊ တစ်လအတွင်းမှာ သူ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားနေလိမ့်မယ်"

ပြုပြင်ပြီးနောက် ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးနေစဉ်တွင် သူမသည် ယူဆောင်လာသော မက်မွန်ဝိုင်ဖြင့် ပိတ်ကျဲစကို စိုစွတ်စေလိုက်သည်။

မက်မွန်ဝိုင်နှင့် မရင်းနှီးသူများက စုရှီသည် ရူးနေသည်ဟု ထင်ကောင်းထင်နိုင်ပြီး သစ်သီးဝိုင်ကို ဒဏ်ရာပေါ်တွင် မည်သို့အသုံးပြုနိုင်မည်ကို အံ့ဩနေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် စုရှီ၏ မက်မွန်ဝိုင်သည် အထူးဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က မက်မွန်ဝိုင်ကို အသစ်စက်စက် ချက်လုပ်ခဲ့စဉ်က ထူးကဲသော အရသာရှိခဲ့သည်ကို သူမ မှတ်မိသည်။ စုရှီသည် ဤမျှကောင်းမွန်သော ဝိုင်ကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မသောက်ဖူးခဲ့ပေ။

မက်မွန်ဝိုင်သည် ပြင်းရှရှနှင့် နူးညံ့ပြီး မွှေးကြိုင်သောရနံ့ရှိကာ အကောင်းဆုံးအပိုင်းမှာ အလွန်မပြင်းခြင်းဖြစ်သည်။ မက်မွန်ဝိုင်သည် အသက်အရွယ်မရွေး လူတိုင်းအတွက် သင့်တော်သည်။ ထိုအချိန်က သူမသည် များများစားစားမစဉ်းစားဘဲ သူမ၏ မိသားစုရှိ လူကြီးများအား မြည်းစမ်းကြည့်ရန် တန်းဝေမျှခဲ့သည်။

လူကြီးများ သောက်သုံးပြီးနောက် တစ်လ၊ နှစ်လခန့်ကြာသောအခါ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီ၏ မျက်နှာသွေးရောင်သည် မြင်သာသောနှုန်းဖြင့် တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ပို၍အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သူမ၏ အဖွားနှင့် ဦးလေး၏ အရေးအကြောင်းများနှင့် ဆံပင်ဖြူများပင်လျှင် သိသိသာသာ နည်းပါးလာခဲ့သည်။

စုရှီသည် သူမပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချက်လုပ်ခဲ့သော မက်မွန်ဝိုင်သည် ဤမျှလောက် သိသာသော အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် သူမ၏ မိသားစုကို လှည့်စားရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ တောင်တန်းများတွင် တွေ့ရှိခဲ့သော အဖိုးတန်ဆေးပင်များစွာကို လျှို့ဝှက်စွာ ထည့်သွင်းခဲ့သည်ဟု ပြောခဲ့ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် မက်မွန်ဝိုင်နှင့် တစ်ချိန်တည်း ချက်လုပ်ခဲ့သော စပျစ်ဝိုင်ကိုလည်း မြည်းစမ်းကြည့်ခဲ့သည်။ သူမ ဘယ်လို ပြောပြရမည်နည်း။ အရသာမှာ သာမန်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

သူမ၏ စွမ်းရည်သည် မက်မွန်သီးနှင့် သက်ဆိုင်သောအရာများပေါ်တွင်သာ အကျိုးသက်ရောက်မှုပြသသည်ကို သူမသိရှိလိုက်သည်။

တစ်ခါက သူမသည် မက်မွန်ဝိုင်ကို အိုးကြီးထဲမှ ပုလင်းငယ်များထဲသို့ ပြောင်းထည့်နေစဉ် မတော်တဆ လက်ကိုရှမိခဲ့သည်။ ဖြစ်ချင်တော့ ဝိုင်သည် ဒဏ်ရာပေါ်သို့ ဖိတ်စင်သွားခဲ့သည်။ ထိုညတွင် သူမ၏ မနက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းစွာ ပျောက်ကင်းသွားပြီး မည်သည့်အမာရွတ်မျှ မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။

မူလက သူမသည် ဒါကို သူမ၏ ထူးခြားသော ကိုယ်ခန္ဓာဖွဲ့စည်းပုံကြောင့်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သေချာစေရန်အတွက် ကြွက်ငယ်တစ်ကောင်ဖြင့် စမ်းသပ်ခဲ့သည်။

ထိုအခါမှ သူမအတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်!

သူမချက်လုပ်သော ဝိုင်သည် ထူးကဲသော အရသာနှင့် အသားအရေဖြူဝင်းစေသော အာနိသင်ရှိရုံသာမက ဒဏ်ရာများကိုလည်း ကုသနိုင်စွမ်းရှိသည်။ သာမန်သွေးတိတ်ဆေးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မက်မွန်ဝိုင်သည် အံ့ဖွယ်ဆေးတစ်လက်ပင်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် သူမသည် ဒါကို အလွန်အကျွံအသုံးပြုရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

စုရှီသည် သူမအစ်ကို၏ ဒဏ်ရာသည် မည်သည့်ရောင်ရမ်းမှုမှမရှိဘဲ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကင်းမည်ဟု မျှော်လင့်လျက် ပိတ်ကျဲစအနည်းငယ်ဖြင့် စည်းပေးလိုက်သည်။

စုရှီ၏ စကားများဆုံးသည်နှင့် ရှဲ့ကျန်းနှင့် ကောင်းလျန် တို့သည် ချက်ချင်းလှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။ တိတ်ဆိတ်စွာနေပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေခဲ့သော အဘိုးအိုပင်လျှင် မျှော်လင့်ချက်ပါသော အကြည့်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ ကူညီလိုစိတ်ပြင်းပြနေခဲ့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အဝေးမှ ချဉ်းကပ်လာသော ပြေးလွှားနေသည့် ခြေသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

အခန်းထဲတွင် လူအချို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် ချက်ချင်းတင်းမာသွားသည်။ ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပြီးခါစဖြစ်သော ရှီးယန်နန်ပင်လျှင် မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

သူ့ကြီးမားသော လက်များသည် ခါးရှိသေနတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မကြာမီဖြစ်ပွားတော့မည့် တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်အနေအထားဖြင့် ရှိနေသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ပြတင်းပေါက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် နံရံပေါ်မှ ချဉ်းကပ်လာသော လူများကို အပေါက်ငယ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ကုတ်ထားသော မျက်မှောင်သည် တစ်ခဏမျှ ပြေလျော့သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပြန်လည်တွန့်ချိုးသွားသည်။

"ချူးဖန့် ပဲ"

"ဘော့စ်၊ သူတို့ ဒီဘက်ကိုလာနေပြီ။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ရောက်လာတော့မယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ" ကင်းစောင့်အဖြစ် တာဝန်ယူနေသော ချူးဖန့်သည် ၁၇၀ စင်တီမီတာခန့် အရပ်ရှိသော ပိန်ပါးသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အခန်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာကာ မလိုလားအပ်သော သတင်းကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ရောက်လာသူများသည် သူတို့ဘက်မှဖြစ်ကြောင်း သိရှိ၍ သက်ပြင်းချနိုင်လုဆဲဆဲတွင် သတင်းဆိုးကြောင့် လူတိုင်းထိတ်လန့်သွားကြသည်။ မျက်လုံးအားလုံးသည် ရှဲ့ကျန်းဆီသို့ လှည့်သွားကြပြီး သူသည် သူတို့၏ တပ်မှူးဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ ညွှန်ကြားချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်ခုံးများသည် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တွန့်ချိုးနေပြီး သူ၏နက်မှောင်သော မျက်လုံးများသည် ယခုအခါ မှောင်မိုက်နေသည်။ သူတို့၏ လူအင်အားနည်းပါးမှုနှင့် သူတို့ကြားရှိ ဒဏ်ရာရသူအရေအတွက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက သူတို့သည် ချက်ချင်းဆုတ်ခွာသင့်သည်။

သို့သော်လည်း ဒဏ်ရာရရဲဘော်တစ်ဦး ရှိနေခြင်းက သူ့ကို မဆင်မခြင်ရွှေ့ပြောင်းရန် တုံ့ဆိုင်းစေခဲ့သည်။ ထက်မြက်သော ရှဲ့ကျန်းပင်လျှင် တစ်ခဏမျှ အကျပ်ရိုက်သွားခဲ့သည်။

သူ့တွင် ပြီးမြောက်အောင်မြင်ရမည့် တာဝန်တစ်ခုရှိပြီး သူ့ရဲဘော်များကိုလည်း စွန့်ပစ်၍မဖြစ်ပေ။ "ဖြစ်နိုင်ရင်... မင်းတို့ ငါ့ကို မေ့လိုက်ကြပါတော့"

ပါမောက္ခရှီက သူ၏လက်များကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး နှာခေါင်းပေါ်ရှိ အနက်ရောင်ဘောင်မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ရာ သူ၏ အမြဲတမ်းနူးညံ့ပြီး ပညာတတ်ဆန်သော မျက်နှာသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ရန်သူများ၏ လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်မှာ လဝက်ခန့်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူတို့သည် နေရာအနှံ့ ထွက်ပြေးနေခဲ့ရသည်။ ဤစစ်သားများသည် သူ့အတွက် ဒဏ်ရာများ စုပုံလာခဲ့သည်။ သူသည် သူ့အတွက် နုနယ်သောအသက်များ စတေးခံရသည်ကို မမြင်လိုတော့ပေ၊ အထူးသဖြင့် သူတို့အားလုံးသည် ကလေးအရွယ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ပါမောက္ခရှီ။ ခင်ဗျားက သိပ္ပံသုတေသီတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံရဲ့ ရှားပါးတဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတစ်ယောက်ပါ။ နိုင်ငံတကာအကျိုးစီးပွားက အရာအားလုံးထက် ပိုအရေးကြီးတယ်။ ခင်ဗျားက ဒီလိုမျိုး နားမလည်နိုင်တဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးလို့မဖြစ်ဘူး။ ခင်ဗျားက အထက်အရာရှိတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ပေးအပ်ထားတဲ့ တာဝန်တစ်ခုပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာရှိနေသရွေ့ ခင်ဗျားရဲ့လုံခြုံရေးကို အာမခံတယ်!"

ရှဲ့ကျန်းသည် မည်သည့်အချိန်မဆို ဓားအိမ်ထဲမှ ထုတ်ယူရန်အသင့်ဖြစ်နေသော ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ မားမားမတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ချောမောသော မျက်နှာသည် ထက်မြက်ပြီး ပြတ်သားသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

သူ တာဝန်မစတင်မီက သူ၏ယခင်ခေါင်းဆောင်က ပါမောက္ခရှီကို S ပြည်နယ်ရှိ သိပ္ပံသုတေသနဌာနသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ပို့ဆောင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်ကို ပြန်လည်သတိရမိသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဆက်နွှယ်မှုကို မဖော်ပြရန် ညွှန်ကြားခံခဲ့ရသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် အနီးအနားရှိ တပ်စွဲထားသောအဖွဲ့များထံမှ အကူအညီတောင်းခံနိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်ပြီး လက်ရှိကြုံတွေ့နေရသော အကျပ်အတည်းကို တားဆီးနိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့..."

ပါမောက္ခရှီ၏ မျက်နှာသည် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူစကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် ဖြတ်ပြောခြင်းခံလိုက်ရသည်။

"‘ဒါပေမဲ့’ မရှိဘူး။ ‘ဒါပေမဲ့’ ဆိုတာတွေ ရပ်လိုက်တော့။ ရှီရှီ၊ ဝမ်ခွမ်ကို မင်းရဲ့ဝိုင်တစ်ငုံလောက်တိုက်လိုက်၊ ပြီးတော့ မင်း သူ့ကို ရှေ့ကနေထမ်းသွား၊ ငါတို့က နောက်ကနေ အကာအကွယ်ပေးပြီး လိုက်မယ်" ဤအချိန်တွင် သူသည် သူ့ ညီမ၏ အထူးဝိုင်ချက်လုပ်နိုင်စွမ်းကို ဖော်ထုတ်မိမည်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ညီအစ်ကိုရင်းချာကဲ့သို့ နေလာခဲ့ပြီးနောက် သူသည် သူ့ရဲဘော်များကို ယုံကြည်ဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အသက်သည်လည်း စိုးရိမ်ရသည့်အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ ရှီးယန်နန်သည် သူ့ညီအစ်ကိုများကို စွန့်ပစ်လိုခြင်းမရှိပေ။ သူသည် သူ့ညီမ ယူဆောင်လာသော မက်မွန်ဝိုင်ကို ကောက်ယူကာ တစ်ငုံမော့သောက်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကိုသုတ်ကာ စုရှီကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ညီမလေး၊ မင်းလုပ်နိုင်လား"

"ရတယ်!" စုရှီသည် သူမ၏ ဒုတိယ အစ်ကိုက သူမ၏ မက်မွန်ဝိုင်၏ အထူးအာနိသင်များကို ဖော်ထုတ်နိုင်မလားဟု မေးနေမှန်းသိသည်။ လွန်ခဲ့သောလေးနှစ်က မတော်တဆ ဖော်ထုတ်မိခဲ့သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ဖုံးကွယ်စရာမရှိပေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဝိုင်ထဲတွင် မည်သည့်အန္တရာယ်ဖြစ်စေသောအရာမျှ ရှာမတွေ့နိုင်ပေ၊ သူမသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက စမ်းသပ်ပြီးဖြစ်သည်။

အားလုံး - "……"

ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ။ သူတို့ ရူးသွားကြပြီလား။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၆

အချိန်သည် မည်သူ့ကိုမျှ မစောင့်ဆိုင်းပေ။ စုရှီသည် ရှီးယန်နန် ကမ်းပေးသော ဝိုင်ကို ယူလိုက်သည်။ သူမသည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဝမ်ခွမ်၏ ပါးစပ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်ကာ ဝိုင်ကို တိုက်ရိုက် လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ခွမ်သည် ဝိုင်ကို ထွေးမထုတ်နိုင်ခင်မှာပင် စုရှီသည် သူ၏ လည်ချောင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဖိလိုက်သည်။

ဘေးမှကြည့်နေသူများသည် 'ဂလု' ဟူသော အသံကိုသာ ကြားလိုက်ရပြီး ထိုအရည်သည် လူတိုင်းကို အငိုက်မိစေသော အရှိန်ဖြင့် မျိုချခံလိုက်ရသည်။

ကောင်းလျန်သည် ရှီးယန်နန်ကို မယုံနိုင်သော မျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ယန်နန်၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ မင်း..."

"တော်ပြီ၊ နေရာရွှေ့ဖို့စကြရအောင်"

ရှဲ့ကျန်း၏ ချောမောသော မျက်နှာသည် အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး စိတ်မရှည်သော ကောင်းလျန်ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘော့စ်၊ ခွမ်က..."

"ပြောစရာရှိတာမှန်သမျှ လုံခြုံတဲ့နေရာကို ရွှေ့ပြီးမှပြော။ မင်း ယန်နန်ကို ယုံကြည်ရမယ်" ရှဲ့ကျန်းက ရှီးယန်နန်ကို မျက်စိမှိတ် ယုံကြည်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူသည် သေအတူရှင်မကွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော သူ့ညီအစ်ကိုများကို ယုံကြည်သော်လည်း သူ့မျက်စိကိုလည်း သူယုံကြည်သည်။

ရှီးယန်နန် သည် ထို "ဝိုင်" ကို သောက်ပြီးကတည်းက သူ့မျက်နှာသွေးရောင်သည် ပို၍ ကြည်လင်လာခဲ့သည်။ ရှဲ့ကျန်းသည် ဒီဝိုင်သည် ကောင်းသောအရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်သည် အသေးစိတ်စုံစမ်းရန် အချိန်မဟုတ်ပေ။ ရှဲ့ကျန်းသည် ဝမ်ခွမ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်ကာ သူ့ကို သယ်ဆောင်ပြီး ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် စုရှီက သူ့ကို တားလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးငယ်က တောင့်တင်းသော အမျိုးသားကြီးကို တန်းပြီး မချီလိုက်သောအခါ ရှဲ့ကျန်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ အရပ်ခြောက်ပေကျော်ရှိပြီး ကိုယ်အလေးချိန် ကီလိုဂရမ် ၁၇၀ ကျော်ရှိသော ဝမ်ခွမ်ကို ထိုမိန်းကလေးငယ်က မင်းသမီးလေးချီသကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ မချီလိုက်သည်။

စုရှီသည် လူတိုင်း၏ တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "သူ့ကို ဒီလိုချီတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ သူ့ရဲ့ပြင်းထန်တဲ့ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ကျောပေါ်မှာထမ်းသွားရင် သူ့ကို ပိုပြီးထိခိုက်စေနိုင်တယ်"

လူအုပ်ကြီး - "….."

ဒါက သူတို့မျှော်လင့်နေတဲ့ ရှင်းပြချက်လား။ ဤမျှနူးညံ့ပြီး အသားအရေဖြူဖွေးသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ကြီးမားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို မင်းသမီးလေးချီသကဲ့သို့ ဘယ်လိုများ လွယ်လွယ်ကူကူ ချီနိုင်တာလဲ။ ပြီးတော့ ချွေးတစ်စက်မျှပင် မထွက်ချေ။

'လောကကြီးကို မြင်ဖူးပြီးသား' ဟု မိမိကိုယ်ကို ကြွေးကြော်လေ့ရှိသော ရှဲ့ကျန်းပင်လျှင် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး မသက်မသာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီးနောက် အမြန်ဆုံး စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ပြန်ထိန်းကာ သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို စုသိမ်းပြီး ကျောပိုးအိတ်ကို ကောင်းလျန်ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့"

သူတို့အားလုံးသည် သေရေးရှင်ရေးကို တွေ့ကြုံဖူးသော အတွေ့အကြုံရင့် အထက်တန်းလွှာစစ်သားများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် တုန်လှုပ်နေသော်လည်း သူတို့သည် သူတို့၏အတွေးများကို ချက်ချင်းထိန်းချုပ်ကာ တာဝန်သို့ ပြန်အာရုံစိုက်နိုင်ကြသည်။

သူတို့သည် ဆေးရုံဂိတ်မှ ထွက်ခွာပြီး လမ်းကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် သူတို့၏နေရာသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာသော ရှုပ်ထွေးပြီး လျင်မြန်သည့် ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဖိအားများသော အခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့နေရသဖြင့် ရှဲ့ကျန်းသည် ပါမောက္ခရှီကို ပြတ်သားစွာ မချီလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်၊ ကောင်းလျန်၊ နောက်မှာ ကင်းစောင့်နေ၊ ချူးဖန့် ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်သွား"

အဖွဲ့သည် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားခဲ့ပြီး ကြီးမားသော အမျိုးသားကြီးကို သယ်ဆောင်ရင်း လိုက်မမီနိုင်မည်ကို မူလက စိုးရိမ်ခဲ့ကြသော စုရှီပင်လျှင် နောက်ကျကျန်ရစ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အလွန်သွက်လက်သဖြင့် သူမ၏ အသက်ရှုသံပင်လျှင် မမှန်မကန်ဖြစ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

မကြာမီတွင် အဖွဲ့သည် လမ်းကြားအဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူတို့နောက်မှ မလှမ်းမကမ်းတွင် လိုက်ပါလာသော ခြေသံများကို နားထောင်ရင်း ရှဲ့ကျန်းသည် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများထဲတွင် တင်းမာပြီး ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ ဤသို့ဆက်သွား၍ မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ သူတို့သည် မိနစ်အနည်းငယ်မျှပင် ဖြစ်ပါစေ သူတို့ကို တားဆီးရန် လိုအပ်သည်။

ဤသို့တွေးမိသဖြင့် သူသည် ပါမောက္ခရှီကို ချထားလိုက်ပြီး ခုန်တက်လိုက်သည်။

တစ်ချက်ခုန်လိုက်ရုံဖြင့် ညဘက်အမဲလိုက်နေသော ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်ပြီး အားကောင်းသော ရှဲ့ကျန်း သည် အနီးအနားရှိ နံရံကို လျင်မြန်စွာ ကန်လိုက်သည်။

နှစ်မီတာမှ သုံးမီတာခန့် မြင့်မားသော နံရံသည် သူ့ကန်ချက်အရှိန်ကြောင့် ချက်ချင်းပြိုကျကာ ပုံငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

သို့သော်လည်း အတားအဆီးသည် သိသာစွာပင် မမြင့်မားလှပေ။ ရှဲ့ကျန်းသည် နောက်ထပ်အကြိမ်အနည်းငယ် ကန်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ရှီးယန်နန်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ရှီးယန်နန်သည် သူ၏တပ်မှူးက အားကောင်းသည်ကို သိသော်လည်း အသန်မာဆုံးသူ၌ပင် သေမျိုးခန္ဓာကိုယ်သာ ရှိသည်။ သူသည် နံရံကို ဖျက်ဆီးနိုင်လျှင်ပင် သူ့ခြေထောက်သည် ဒဏ်ရာရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူသည် သူ၏ "လူသားလက်နက်" ညီမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှီရှီ မင်းသွားလိုက်!"

စုရှီ - "….."

သူမ၏ နတ်သမီးငယ်လေးပုံရိပ်သည် ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ TT (လွန်ခဲ့သော အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြိုလဲခဲ့ပြီးဖြစ်သည်)။

သူမသည် ဝမ်ခွမ်ကို ရှဲ့ကျန်း၏ လက်ထဲသို့ တုံ့ဆိုင်းစွာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အုတ်ပုံကို ခုန်ကျော်ကာ အတွင်းဘက်သို့ ဆယ်မီတာခန့် ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ဖြူဖွေးပြီး သွယ်လျသော လက်ငယ်လေးကို ဆန့်တန်းကာ လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး နံရံကို အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် နံရံ၏ ကြီးမားသော အပိုင်းတစ်ပိုင်းသည် ပြိုကျလာပြီး တောင်ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် လူတိုင်း၏ အံ့ဩမှင်သက်မှုကြားတွင် စုရှီသည် ဝမ်ခွမ်ကို ယူကာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာဖြင့် အခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မနောက်လိုက်ခဲ့!"

"သူဌေး၊ သူ... သူ.. သူ... သူ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."

ကောင်းလျန်သည် ဝမ်ခွမ်ကို သယ်ဆောင်ကာ ပြေးထွက်သွားပြီဖြစ်သော စုရှီကို ညွှန်ပြရင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် သူ့လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေလျက် စကားအထစ်ထစ် အ အအဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို စေ့လိုက်ပြီး သူ့ကျောပေါ်ရှိ ပါမောက္ခ ရှီကို ပြောလိုက်သည်။

"အမီလိုက်ခဲ့!"

စုရှီသည် ဤဧရိယာကို အနီးအနားရှိ အခြားသူများထက် ပိုမိုအကျွမ်းတဝင်ရှိပြီး လူအနည်းငယ်သည် သူမနောက်သို့ လမ်းကွေ့လမ်းကောက်များမှတစ်ဆင့် လိုက်ပါသွားကြသည်။

၁၉၅၈ ခုနှစ်မှစ၍ တစ်နိုင်ငံလုံးသည် "ပိုးမွှားလေးမျိုး နှိမ်နင်းရေးနှင့် တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းရေး မြှင့်တင်ရေး" ဟူသော စိတ်အားထက်သန်မှုတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး G ပြည်နယ်ကဲ့သို့သော မြို့ကြီးတစ်မြို့သည်လည်း တက်ကြွစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် စုရှီသည် ဤနေရာသို့ စာသင်ရန် ရောက်ရှိလာသောအခါ သူမမြင်တွေ့ခဲ့ရသော G ပြည်နယ်သည် စည်ကားနေပြီး နေရာတိုင်းတွင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မြို့၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် ပွင့်လင်းမှုတို့ကြောင့် ဖော်ထုတ်ခံရရန် ပိုမိုလွယ်ကူသည်။ မြင်တွေ့ခံရခြင်းနှင့် သူမ၏ တည်နေရာ ဖော်ထုတ်ခံရခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် စုရှီသည် လူအနည်းငယ်ကို ရှားပါးစွာ အသုံးပြုသော လမ်းများမှတစ်ဆင့် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ရသည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့်အကြာတွင် အဖွဲ့သည် စုရှီ၏ အိမ်အနီးရှိ ချုံပုတ်များထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသည်။

စုရှီ ဝယ်ယူခဲ့သော အိမ်သည် ကိုယ်ပိုင်ခြံဝင်းပါရှိသော သီးခြားအနောက်တိုင်းပုံစံအိမ်တစ်လုံးဖြစ်သည်။

အိမ်သည် အနည်းငယ်ဟောင်းနွမ်းပုံရသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်သည် လုံခြုံပြီး တိတ်ဆိတ်လုံလောက်သည်။ ဤဧရိယာတွင် နေထိုင်သော လူအများစုသည် ချမ်းသာသူ သို့မဟုတ် တော်ဝင်မျိုးနွယ်များဖြစ်ကြပြီး အိမ်နီးချင်းများသည် အတော်အတန် အလှမ်းဝေးကြသည်။

စုရှီသည် ဝမ်ခွမ်ကို ကောင်းလျန် ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင်ပြုလုပ်ကာ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ကြည့်ရှုပြီး မည်သူမျှမရှိကြောင်း သေချာစေပြီးမှ သူမ အိတ်ကပ်ထဲမှ သော့တစ်တွဲကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

တံခါးကို ဖွင့်ပြီးနောက် စုရှီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထပ်ကြည့်ရှုပြီး ချုံပုတ်များရှိရာဘက်သို့ အမူအရာပြလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသားအနည်းငယ်သည် လှောင်အိမ်မှ လွတ်မြောက်လာသော ကျားသစ်များကဲ့သို့ အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားကြသည်။

စုရှီသည် စိတ်မအေးနိုင်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ကြိမ်ထပ်မံ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး မည်သူမျှမရှိကြောင်း သေချာစေခဲ့သည်။ မည်သူမျှမရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ သူမ အိမ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

တံခါးကိုပိတ်ပြီးနောက် စုရှီသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လူများကို ချက်ချင်းညွှန်ပြပြီး လှေကားဘေးရှိ အခန်းတစ်ခန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "အိပ်ခန်းထဲမှာ ကုတင်ရှိတယ်။ လူကို အတွင်းထဲကို သယ်သွားပါ။ ကျွန်မ ပိုးသတ်ပြီး ခွဲစိတ်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်မယ်"

ဤလူများကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းများမှာ အမှန်တကယ်တွင် နှစ်ခုရှိသည်။ ဤနေရာသည် လုံခြုံပြီး စုရှီသည် ဤအိမ်တွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာပစ္စည်းများစွာကို သိုလှောင်ထားသည်။

အဖွဲ့သည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားခဲ့ကြပြီး ခွဲစိတ်ခန်းတွင် ကူညီပေးသော ရှဲ့ကျန်းမှလွဲ၍ အားလုံးပါဝင်ခဲ့ကြသည်။

ကောင်းလျန်နှင့် ချူးဖန့်တို့သည် မည်သူမျှ နောက်ယောင်ခံမလိုက်အောင် ကာကွယ်ရန် အပြင်ဘက်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ တာဝန်သိစွာ နေရာများ ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

ပါမောက္ခရှီသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူဖြစ်ပြီး တစ်နေ့တာလုံးနီးပါး အစာမစားခဲ့ရပေ။ ဤနေရာသို့ အချီအပိုးခံလာရသော်လည်း သူ့မျက်နှာသည် အံ့ဩမှုနှင့် ဆာလောင်မှုကြားတွင် ဖြူဖျော့သော အရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ရှီးယန်နန်သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မီးဖိုချောင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ဆန်အချို့နှင့်အတူ ဆီနှင့်ဆားကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူ့ညီမက အစောပိုင်းထဲက ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပုံပင်။

သူသည် လဝက်ကျော်ကြာ ဘီစကစ်ခြောက်များဖြင့်သာ ရှင်သန်နေခဲ့ရသည်ကို စဥ်းစားမိပြီး နွေးထွေးသော အစားအစာကို တွေးမိရုံဖြင့် တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အပြင်လူတစ်ယောက်အဖြစ် မသတ်မှတ်ပေ။ သူသည် ဆန်ကိုဆေးကြောပြီး မီးဖိုကို မီးမွှေးကာ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ဗိုက်ကို ထမင်းကြော်ဖြင့် ဖြည့်တင်းရန်သာ စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။

စုရှီ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ အနည်းငယ် မောပန်းနေပုံရသည်၊ တစ်နာရီကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ရှီရှီ၊ သူ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ဧည့်ခန်းရှိ မဟော်ဂနီဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရှီးယန်နန်သည် ချက်ချင်းထရပ်ကာ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ပြတင်းပေါက်ကို စောင့်ကြပ်ပြီး အပြင်ဘက်လှုပ်ရှားမှုများကို အာရုံစိုက်နေသော ကောင်းလျန်နှင့် ချူးဖန့် တို့သည်လည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

စုရှီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ တစ်လအတွင်းမှာ သူ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားနေလိမ့်မယ်။ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာတော့ သူ့ကို ပေါ့ပါးပြီး အာဟာရပြည့်ဝတဲ့ အစားအစာတွေ ကျွေးပြီး သူနဲ့ဓာတ်မတည့်နိုင်တာ အားလုံးကို ရှောင်ပါ"

"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့!"

"ငါပြောသားပဲ၊ ဝမ်ခွမ်က တကယ်ကံကောင်းတယ်"

ကောင်းလျန်သည် သူ၏စိုးရိမ်စိတ်များ ပြေလျော့သွားသဖြင့် သူ၏ ပုံမှန် စကားများသော သဘာဝအတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်သွားသည်။

"ဒေါက်တာ စု၊ ဗိုက်ဆာနေလား။ ယန်နန် ထမင်းကြော် ချက်ထားတယ်"

စုရှီသည် အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ဗိုက်ဆာနေသော်လည်း ကြည့်ရတာ အိမ်ထဲတွင် ဘာမှမရှိပုံပင်။

ဤသို့တွေးမိသဖြင့် စုရှီ သူမအစ်ကိုကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှီးယန်နန်သည် သူ့ညီမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဆန်သုံးလေးပေါင်စာလောက် တွေ့လို့ အကုန်လုံး ချက်လိုက်တယ်"

စုရှီသည် ပြီးခဲ့သော စာသင်နှစ်ဝက် သူမဤနေရာသို့ ရောက်လာစဉ်က ထားခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။ သူမ အစ်ကိုက မပြောခဲ့လျှင် သူမ ထိုအကြောင်းကို မေ့လုမတတ်ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေနိုင်မလဲ"

ရှဲ့ကျန်း၏ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်သည် ထိုမိန်းကလေးထံတွင် စူးစိုက်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ယနေ့သူ့အပေါ် သက်ရောက်ခဲ့သော အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် အလွန်ကြီးမားသဖြင့် သူသည် သူမကို တည်ငြိမ်စွာနှင့် မည်သည့်လှိုင်းဂယက်မှမရှိဘဲ ရင်ဆိုင်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

"အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင်တော့ ကိုယ်တို့ ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေဖို့လိုလိမ့်မယ်။ အပြင်မှာ တော်တော်အန္တရာယ်များတယ်။ သေချာပေါက်၊ မင်းစိတ်ပူတယ်ဆိုရင်တော့ ကိုယ် တခြားနေရာရှာလိုက်မယ်"

စုရှီက လက်ကိုယမ်းပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီမှာပဲနေပါ၊ ဒီအိမ်က ကျွန်မအစ်ကိုရဲ့အိမ်လည်း ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ ရှင်တို့ ဘာတာဝန်ထမ်းဆောင်နေလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိပေမဲ့ ကျွန်မတို့အားလုံးက စစ်သားတွေပဲ၊ ကူညီဖို့က သဘာဝပါပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်မှာ အစားအသောက်မရှိဘူး။ ကျွန်မ နောက်မှ အဝတ်အစားလဲပြီး စားစရာ နည်းနည်း သွားဝယ်လိုက်မယ်"