အခန်း (၁၇-၁၈)

အပိုင်း ၁၇

စုရှီ ပြန်ရောက်လာသောအခါတွင် သူမ ပစ္စည်းတစ်ပုံတစ်ပင် သယ်လာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်သည်လည်း မှောင်စပြုနေပြီဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်ရှိ ညနေဆည်းဆာရောင်သည် နောက်နေ့အတွက် ရာသီဥတုကောင်းမွန်မည်ကို ညွှန်ပြနေသည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာနေရတာလဲ"

သူ့ညီမဖြစ်သူ၏ အစွမ်းအစကိုသာ မသိပါက ထိုင်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ဘဲ အပြင်သို့ထွက်၍ ရှာဖွေမိလောက်သည်အထိ ရှီးယန်နန်မှာ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ချေ။

သူက သူ့ညီမ ပခုံးပေါ်တွင် လွယ်ထားသော မြွေရေခွံအိတ်ကို လှမ်းယူရန် လက်လှမ်းလိုက်စဉ်တွင် သွယ်လျပြီး ကြီးမားသော လက်တစ်စုံသည် သူ့ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး ထိုလက်က စုရှီ၏ လက်ထဲမှ အိတ်ကို ဦးစွာ ယူသွားခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

စုရှီက သူမ၏ နူးညံ့လှပသော မျက်နှာလေးကို မော့လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသားကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။ ကိုယ်ကသာ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ၊ မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ"

ရှဲ့ကျန်းက အပြုံးဖွဖွဖြင့် ထိုမိန်းကလေးငယ်အား သူကျေးဇူးတင်ကြောင်းကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

စုရှီက အနေရခက်စွာဖြင့် လက်ကိုယမ်းပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ပိုက်ဆံနဲ့ လက်မှတ်တွေက အစ်ကို့ဆီကဟာတွေလေ၊ ကျွန်မက ခိုင်းတာလေး လုပ်ပေးရုံတင်ပါ။"

"မင်းက အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပါ။" ရှဲ့ကျန်းက ပစ္စည်းများကို မီးဖိုချောင်ထဲသို့ သယ်သွားပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက အိတ်ထဲတွင် ပါလာသော အရာများကို စားသုံးရန် စိတ်အားထက်သန်နေပုံရသည်။

ပစ္စည်းများမှာ အတော်များများဖြစ်ပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးသော အမျိုးသားအချို့အတွက် တစ်ပတ်ခန့် ရှင်သန်နိုင်ရန် လုံလောက်သည်။ ဤသွယ်လျသော မိန်းကလေးက ဤပစ္စည်းများအားလုံးကို အချိန်တိုအတွင်း မည်သို့ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ မသေချာလှပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်းသည် စုရှီ၏ ယခင်က ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာကို မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမှတ်မိနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော ပုံရိပ်မှာ သူ့စိတ်ထဲမှ မိန်းကလေးငယ်၏ နုနယ်ပြီး နူးညံ့သော ပုံသဏ္ဌာန်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုမိန်းကလေးငယ်တွင် သတ္တိရှိပေသည်။ သူမသည် မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ သွားခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော်လည်း စပ်စုရန် မလိုလားသောကြောင့် သူ့မေးခွန်းများကို ဖွင့်မမေးခဲ့ပေ။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့် ရှိကြသည်။ အနာဂတ်တွင် သူတို့ရင်းနှီးလာသောအခါ သူမကို မေးမည်ဟု သူတွေးလိုက်သည်။

??!!

ဘာလဲ?

အနာဂတ်မှာ သူတို့က ဘာလို့ ဆက်ပြီး ပတ်သက်နေရဦးမှာလဲ?!

ရှဲ့ကျန်း၏ ချောမောသောမျက်နှာမှာ တွန့်ခနဲဖြစ်သွားသော်လည်း တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ဆက်ထိန်းသိမ်းထားရာ ပို၍ပင် တင်းမာနေပုံပေါက်သည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်နေသော အပြင်ပန်းပုံစံအောက်တွင် စိတ်ခံစားချက်များက လှိုင်းထန်နေပြီး 'တောင်ကဲ့သို့ မတုန်မလှုပ်' ဟူသော အသွင်အပြင်နှင့် အလွန်ကွာခြားနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ရှီးယန်နန်က မီးဖိုချောင်တံခါးဘောင်ကို မှီလိုက်ပြီး ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူတို့၏ တပ်မှူးက မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် ဤမျှလောက် စကားများများ ပြောနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မသိခဲ့ဖူးချေ။ ထိုအရာက ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

သူ့အကြည့်သည် သိသာလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။ ရှဲ့ကျန်းက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသောအခါ ရှီးယန်နန်က မည်သို့မျှမထူးခြားသလို သူ့အကြည့်ကို သူ့ညီမဆီ လွှဲလိုက်သည်။

"ကောင်းလျန်တို့ကော ဘယ်မှာလဲ"

စုရှီက ကန်စွန်းဥတစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဗီရိုထဲသို့ ထည့်လိုက်ရင်း သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းက အသားပေါ်သို့ ဆားဖြူးနေရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ရာသီဥတုက အနည်းငယ် ပူနေသေးပြီး ဆားမပါလျှင် မနက်ဖြန်တွင် ပုပ်သွားပေလိမ့်မည်။

"သူတို့ သွားနားကြပြီ။ ညရဲ့ ပထမတစ်ဝက်ကို ငါနဲ့ မင်းအစ်ကိုက တာဝန်ယူပြီး ဒုတိယတစ်ဝက်ကို သူတို့ တာဝန်ယူလိမ့်မယ်။"

စုရှီက နားလည်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသောကြောင့် ကောင်းမွန်စွာ အနားယူခြင်းမပြုရသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ရမည်။

"သူတို့ တကယ်ပဲ ကောင်းကောင်း အနားယူသင့်တယ်"

သူ့ညီမနှင့် တပ်ရင်းမှူးတို့သည် စနစ်တကျနှင့် သဟဇာတဖြစ်စွာဖြင့် ပစ္စည်းများကို အပြန်အလှန် လဲလှယ်နေကြပြီး ရံဖန်ရံခါ စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း...

ထိုမြင်ကွင်းသည် အလွန်ငြိမ်းချမ်းပြီး သဘာဝကျလွန်းနေသည်။

သူသည် သူ့တပ်ရင်းမှူးဘေးတွင် ရပ်နေရန် အဘယ့်ကြောင့် ရုတ်တရက် ခက်ခဲလာသည်ကို သူနားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

သူ မပျော်လျှင်လည်း ကိစ္စမရှိ၊ သူ ဒီလေထုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ရှီးယန်နန်က သူ့ညီမကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ "ရှီရှီ၊ ဒီကိုလာဦး။ မင်းကို မေးစရာတစ်ခုရှိလို့။"

စုရှီက ခေါင်းမလှည့်ဘဲ သကြားလုံးအိတ်ငယ်တစ်လုံးကို ရှဲ့ကျန်းဆီသို့ ပေးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့ တာဝန်များဖြင့် အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေ၍ အစာမစားနိုင်သည့်အခါ သကြားဓာတ်ကို ဖြည့်တင်းရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

"အပြင်က အခြေအနေကို မေးမလို့လား။ ညီမ လျှောက်ပတ်ကြည့်ပြီးပြီ၊ သံသယဖြစ်စရာ လူတစ်ယောက်မှ မတွေ့ဘူး။"

ရှီယန်နန် - "....."

"မဟုတ်ဘူး၊ ညီမလေး အစ်ကိုနဲ့လိုက်ခဲ့။"

ရှီးယန်နန်က အပေါ်ထပ်သို့ မသွားမီ ပြောလိုက်သည်။

စုရှီက သူမလက်ထဲတွင် သပ်ရပ်စွာ စီထားသော ပစ္စည်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမဘေးရှိ အမျိုးသားကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်၊ အစ်ကို ဒါတွေကို ကြည့်လုပ်လိုက်တော့နော်။"

"အင်း၊ သွားနှင့်လေ"

ဤစကားပြောဆိုသံကို ကြားသောအခါ ရှီးယန်နန်၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့လျှာသည် ပါးစောင်ကို ထောက်ထားမိသော်လည်း သူသည် နောက်သို့မလှည့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

စုရှီသည် ဤနေရာသို့ မရောက်သည်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး အပေါ်ထပ်နှင့် အောက်ထပ် နှစ်နေရာစလုံးတွင် ဖုန်မှုန့်များစွာ စုပုံနေခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ ပစ္စည်းများ ဝယ်ရန် အပြင်ထွက်နေစဉ်အတွင်း စစ်သားအဖွဲ့သည် အခန်းကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်အောင် ရှင်းလင်းထားခဲ့ကြသည်။

ထိုနှစ်ယောက်သည် အိပ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ရှီးယန်နန်က ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင်ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ညီမလေး ဒီည ကျောင်းကို ပြန်မသွားဘူးလား"

"ညီမ ၂ ရက် ခွင့်ယူထားတယ်။ မနက်ဖြန် ဝမ်ခွမ်ရဲ့ အခြေအနေကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ သူ ကောင်းကောင်း သက်သာလာပြီဆိုရင်တော့ ပြန်သွားမယ်။"

စုရှီမှာ သူမ၏အစ်ကိုကို လပေါင်းများစွာ မတွေ့ရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ့အား အာရုံစိုက်ရန် အခွင့်အရေးရခဲ့သည်။ သူသည် ပို၍ ရင့်ကျက်လာပြီး သူ့သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပို၍သန်မာသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ဖြစ်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

၁၉၆၄ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလတွင် ညကောင်းကင်သည် မြင့်မားစွာ တည်ရှိပြီး ကြယ်များက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်နေသည်။ ယခုခေတ်နှင့်မတူဘဲ မြို့ကြီးအများအပြားတွင် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး လှပသော ကြယ်ကြွေကောင်းကင်ကို မမြင်နိုင်တော့သည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သည်။

စုရှီလည်း ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းလေးသည် ကောင်းကင်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်များကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ရှီးယန်နန်က မေးလိုက်သည်။ "ဒီအိမ်ကိုဝယ်ဖို့ ဘယ်လောက်ကုန်ကျခဲ့လဲ။ ငါတို့ပေးလိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေ မလောက်လို့လား။"

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က စုရှီသည် အိမ်သို့ ရုတ်တရက် ဖုန်းဆက်ပြီး သူမ၏ ကျောင်းအနီးတွင် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ချင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

စုတုန်နှင့် ရှီးယန်နန်တို့သည် သူတို့၏ညီမက အဘယ့်ကြောင့် ဤမျှဝေးကွာသောနေရာတွင် အိမ်ဝယ်ချင်သည်ကို နားမလည်ကြသော်လည်း နောက်ထပ် မမေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သူမသည် G ပြည်နယ်တွင် အမြဲတမ်း အခြေချရန် အစီအစဉ်မရှိသည်ကို သူတို့နားလည်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ထိုအရာကို မိန်းကလေးငယ်အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခု ချပေးသကဲ့သို့ သဘောထားကာ သူမဆီသို့ ငွေအမြောက်အမြားစီ ပို့ပေးခဲ့ကြသည်။

စုရှီက သူမ၏ အစ်ကိုများဆီမှ ရက်ရောသော လက်ဆောင်များကို ပြန်အမှတ်ရတိုင်း သူမ၏နှလုံးသားသည် နွေးထွေးမှုကို ခံစားရဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် မေးကိုအနည်းငယ်မော့ပြီး ကြေညာလိုက်သည်။

"ညီမ ပိုက်ဆံမလိုပါဘူး။ ညီမ ကျောင်းတက်တုန်းက အမေနဲ့အဖေရဲ့ ပင်စင်လစာတွေ အကုန်လုံး ညီမကို ပေးထားတာ။ မိသားစုစုငွေလည်း အများကြီး ထည့်ပေးထားတယ်၊ ပြီးတော့ မကြာသေးခင်နှစ်တွေအတွင်းမှာ သတင်းစာတော်တော်များများမှာ ဆောင်းပါးတွေရေးပြီး စာတမ်းတချို့ကိုလည်း ဘာသာပြန်ခဲ့တယ်။ အစ်ကိုညီမလေးကို လျှော့မတွက်နဲ့၊ ညီမက တော်တော်လေး ချမ်းသာတယ်။"

စုရှီ မပြောခဲ့သည့်အရာတစ်ခုမှာ ဆောင်းရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တွင် သူမ အိမ်မပြန်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ စုစုပေါင်း တစ်လကြာ အားလပ်ရက်တွင် ကားဖြင့် အသွားအပြန်ခရီးသည် အချိန်ကာလတစ်ခုလုံးနီးပါး ကြာမြင့်သည်။ ထိုအရာကို အလွန်ဒုက္ခများလှသည်ဟု ယူဆသောကြောင့် သူမသည် တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း အခွင့်အရေးကို အရယူကာ မက်မွန်အရက် အမြောက်အမြားကို မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ရောင်းချခဲ့သည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် သူမ၏ မက်မွန်အရက်သည် ရှားပါးလာပြီး မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ဈေးကောင်းရခဲ့သည်။

သေချာပေါက် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူများလည်း ရှိခဲ့သော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် သူမသည် သူမ၏ ရုပ်သွင်ကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး လှည့်ကွက်အနည်းငယ်ကို တမင်တကာ ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သောကြောင့် မည်သူမျှ သူမကို မထိရဲခဲ့ကြပေ။

ရှီးယန်နန်က သူ့ ညီမဖြစ်သူ၏ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် နောက်ပြောင်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ ရယ်လိုက်သည်။ "အိမ်ဝယ်ရတာက မင်းကို အဲ့ဒီလောက်တောင် ပျော်အောင် လုပ်နိုင်တာလား။"

စုရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် သူမသည် အဓိကမြို့ကြီးများတွင် အိမ်များပိုင်ဆိုင်သော ချမ်းသာသည့်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူမ အငြိမ်းစားယူသည့်အခါတွင် ချမ်းသာသော အဘွားအိုတစ်ဦး ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

"သေချာတာပေါ့။ ညီမ ပေကျင်းမှာ တစ်လုံးဝယ်ချင်သေးတယ်၊ ရှန်ဟိုင်းမှာလည်း တစ်လုံးဝယ်ချင်တယ်။"

"ဪ၊ ဒါနဲ့ အစ်ကို၊ ညီမ အစ်ကိုနဲ့ အစ်ကိုကြီးအတွက်လည်း အိမ်တစ်လုံးဝယ်ထားတယ်၊ ညီမနေရာနဲ့ မနီးမဝေးမှာပဲ။"

ရှီးယန်နန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်း ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာနိုင်ခဲ့တာလား။ ဒါက မှန်းဆပြီးလုပ်တာတို့၊ တရားမဝင်တဲ့ အရောင်းအဝယ်တို့တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ မကြာသေးခင်နှစ်တွေမှာ အပြင်မှာ နှိမ်နင်းမှုတွေက ပြင်းထန်တယ်၊ မင်းရဲ့အရည်အချင်းကိုပဲ အားကိုးပြီး ကြိုက်သလိုလုပ်လို့ မရဘူးနော်။"

စုရှီ - "ညီမ သိပါတယ်။ အစ်ကိုတို့အတွက် ဝယ်ထားတဲ့အိမ်က ညီမပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်ထားတာမဟုတ်ဘူး၊ အစ်ကိုကြီး ပို့လိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ဝယ်ထားတာ။ ဟုတ်တယ်၊ ညီမပိုက်ဆံ နည်းနည်းတော့ ထည့်ထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက သေးသေးမွှားမွှားလေးပါ၊ အစ်ကိုနဲ့အသေးစိတ် ဆွေးနွေးစရာ မလိုတဲ့ကိစ္စပါ။"

သူမ ဒုတိယအစ်ကို၏ 'စစ်မေးရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ' ဟူသော အမူအရာကိုမြင်သောအခါ စုရှီက အလျင်အမြန်ပင် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"စကားမစပ် ဒုတိယအစ်ကို၊ အစ်ကိုက ရှဲ့ကျန်းနဲ့အတူ တာဝန်တစ်ခုကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝင်ဖြစ်သွားတာလဲ။ အစ်ကိုက ဘွဲ့ရကာစပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"

"အစ်ကိုကလည်း မင်းကို အဲ့ဒါပဲ မေးမလို့။ မင်းက ငါတို့တပ်ခွဲမှူးကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

ရှီးယန်နန်က ကောင်မလေး၏ ခေါင်းကို ဖွဖွလေးခေါက်လိုက်သည်။

စုရှီက နာကျင်ဟန်ဆောင်ကာ သွားဖြီးရယ်ပြလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဆေးရုံမှာ သူနဲ့တွေ့ဖူးတယ်။ သူက အဲ့ဒီတုန်းက စုစန်ယ ကပ်တွယ်နေတဲ့ စစ်သားလေ၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီတုန်းက သူက တပ်ခွဲမှူးတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်။"

ရှီးယန်နန်က ထိုသို့သော တိုက်ဆိုင်မှုမျိုးကို မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးက ငါတို့ ပထမနှစ် လေ့ကျင့်ရေးတုန်းက ငါတို့ရဲ့ နည်းပြဆရာပဲ။ သူ့ရဲ့ အဓိကတာဝန်က အလားအလာရှိတဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ရွေးထုတ်ဖို့ပဲ။ ငါတို့ ဒုတိယနှစ်မှာတော့ မင်းအစ်ကိုက အဘက်ဘက်မှာ ထူးချွန်တယ်လို့ သူကထင်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး သူက ငါတို့ကို တာဝန်တွေမှာ ခေါ်သွားနေခဲ့တာပဲ။"

စုရှီ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။ "အဲ့ဒါကြောင့် တစ်ခါတလေ နားရက်ရတာတောင် အစ်ကို့ဆီက အဆက်အသွယ် မရတာကိုး။ ညီမက ဒုတိယအစ်ကို၊ အစ်ကိုကြီးကို ရှောင်နေတယ်လို့ ထင်နေတာ။"

ရှီးယန်နန်၏ မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်တက်သွားသည်။ "မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်?"

စုရှီ - … အမှားလုပ်မိပြီ၊ သူမ မတော်တဆ ဖွင့်ပြောမိသွားပြီ။

ဇာတ်ကောင်စုံတွဲများအကြောင်း စိတ်ကူးယဉ်သည့်အခါတွင် ခေါင်းထဲ၌ မြင်းရိုင်းများ ပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ အတွေးများ ရှိနေခြင်းသည် ကိစ္စမရှိပေ။ သို့သော် သက်ဆိုင်သူများ သိသွားပါက အနေရခက်စရာ ဖြစ်လာသည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၈

"ညီမ ဘာမှမပြောပါဘူး"

စုရှီသည် အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ယနေ့ည၏ လှပသော လရောင်ကို လွဲချော်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

သို့သော် ရှီးယန်နန်သည် မည်သို့သောလူစားမျိုးဖြစ်သနည်း။ ငယ်စဉ်ကတည်းက လူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဖတ်နိုင်သည့် သူ၏ အရည်အသွေးကို ထည့်မပြောလျှင်ပင် စစ်တပ်အတွင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံများကြောင့် ထက်မြက်သော ဖောက်ထွင်းသိနိုင်စွမ်းကို ပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဟုတ်လား?" ရှီးယန်နန်၏ အသံမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိဘဲ သူက စုရှီကဲ့သို့ပင် ခေါင်းကိုလှည့်၍ ကြယ်ရောင်စုံသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် !"စုရှီသည် သူမအစ်ကိုက အကြောင်းစုံကို နက်နက်နဲနဲ မစူးစမ်းသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်ဆို ဝမ်ခွမ်က အပြည့်အဝ သက်သာသွားလောက်ပြီ၊ ညီမလေးလည်း ကျောင်းပြန်သွားသင့်တယ်။ ခွင့်ရက်အကြာကြီးယူတာ မကောင်းဘူး၊ ပြီးတော့ ဒဏ်ရာရတဲ့သူကို ပြုစုရမယ့် အကြမ်ဖျင်းလောက်ကို ငါတို့အားလုံး နားလည်ပါတယ်။" ရှီးယန်နန် က စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့" စုရှီ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေခဲ့သည်။

ရှီးယန်နန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "စကားမစပ်၊ ညီမလေးဆီမှာ မက်မွန်ဝိုင် ရှိသေးလား။ ရှိရင် အစ်ကို့အတွက် နည်းနည်းယူခဲ့ပေး။"

"ဟုတ်ကဲ့" စုရှီက အနည်းငယ် တောင့်တင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှိတာပေါ့၊ မြေအောက်ခန်းထဲမှာ သိမ်းထားတယ်။ စည်နှစ်လုံးရှိတယ်၊ ကြိုက်သလောက်သာ ယူသွားလိုက်။" စုရှီသည် သူမ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အရာတစ်ခုအကြောင်း ပြောသောအခါ စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ မိသားစုကို ကြွားလုံးထုတ်ချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။

"အစ်ကိုကြီးအပေါ်ထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ညီမလေး ဘယ်တုန်းက သိသွားတာလဲ"

ရှီးယန်နန်သည် ညကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မေးရိုးမှာ တင်းမာနေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံရိပ်ကို ဖော်ပြနေသည်။ သူက စုရှီကို မကြည့်ပေ။ သူသည် သာမန်မိသားစုကိစ္စများကို ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ညီမ သိတာကြာပြီ"

စုရှီသည် ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် သူမ လွှတ်ခနဲ ပြောမိသွားကြောင်း နောက်ကျမှ သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ၏ ဦးခေါင်းသည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိ မမ်မီရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားပြီး ကြယ်ရောင်စုံသော ကောင်းကင်အောက်မှ ထိုလူသားကို မော့ကြည့်ရန် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။ 'သွားပြီ!

သူမ ပါးစပ်က လွှတ်ခနဲ ထွက်သွားခဲ့ပြီ!'

'ဒုတိယ အစ်ကိုက အရမ်းဉာဏ်များတာပဲ!'

"ဘယ်တုန်းက သိသွားတာလဲ"

ရှီးယန်နန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့ညီမကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပေါက်စီလုံးလေးကဲ့သို့ ရှုံ့မဲ့နေပြီး မယုံနိုင်သည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ်ကွေးသွားပြီး ရောထွေးနေသော ခံစားချက်များက သူ့နှလုံးသားထဲသို့ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူက ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထပ်မေးလိုက်သည်။

စုရှီက သူမ အစကတည်းက သိခဲ့သည်ဟု ပြောနိုင်ပါ့မလား။ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် သူမ သူ့ကိုလည်း မလှည့်စားချင်ပေ။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စု မိသားစုကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုအဖြစ် မှတ်ယူထားပြီးဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ရေခဲတုံးကို ခွဲချေရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုသို့ စိတ်ထဲတွင် တွေးပြီး စုရှီသည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"သမီးလည်း သေချာမသိဘူး၊ ခံစားမိရုံလေးပါ။ ဒုတိယအစ်ကိုက အစ်ကိုကြီးကို သဘောကျတာလား။ ချစ်သူတွေလိုမျိုးလားဟင်။"

"ဟုတ်တယ်၊ အရမ်းပဲ"

သူ့အသံသည် ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိသော်လည်း ခိုင်မာနေသည်။

"အိုး၊ ကောင်းတာပေါ့"

"ညီမလေး စိတ်မရှိဘူးလား"

"ဘာလို့ စိတ်ထဲထားရမှာလဲ။ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ အစ်ကိုကြီး ပျော်နေရင်ပြီးတာပဲ။"စုရှီသည် မတ်တပ်ရပ်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းလာသဖြင့် ပြတင်းပေါက်အနီးရှိ သစ်သားထိုင်ခုံပေါ်တွင် ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်လိုက်သည်။

ရှီးယန်နန်သည် သူ့ညီမဖြစ်သူက ယောက်ျားနှစ်ယောက် ချစ်ကြိုက်သည့်အပေါ် အမြင်ကျယ်ကြောင်း နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က သူမသည် ငယ်ရွယ်ပြီး နားမလည်သေးသောကြောင့် ယောက်ျားနှစ်ယောက် အတူတူနေခြင်းက ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို အပြည့်အဝ နားလည်ချင်မှ နားလည်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ထိုကိစ္စကို သူမအား ထပ်မမေးတော့ပေ။ မမေးချင်သလို မမေးရဲခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားသည်မှာ သူ့ညီမဖြစ်သူ အသက် ၂၀ ပြည့်လုနီးပါးအရွယ်၊ လောကကြီးအကြောင်းကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်နေပြီဖြစ်သော နှစ်တွင် သူမသည် လူ့အသိုင်းအဝိုင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရှုတ်ချကြသော သူ၏ ထူးခြားသည့် ခံစားချက်များကို လက်ခံရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှီးယန်နန်သည် သူ့လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု တစ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချဉ်ပြုံးပြုံး ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ့ရင်ဘတ်သည် ထုံကျင်ကျင်ဖြစ်ကာ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်းတို့ ရောနှောနေသော ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

သူသည် သူ့ညီမ၏ မျက်လုံးများကို စေ့စေ့မကြည့်ရဲဘဲ မျက်ရည်များ အလွယ်တကူ မစီးကျစေရန် ခေါင်းမာစွာ မေးစေ့ကို မော့ထားလိုက်သည်။ သူက အဆက်အစပ်မရှိဘဲ ပြောချလိုက်သည်။

"ညီမလေးသိလား၊ ငါသာ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အတူရှိနေရင် လူတိုင်းက ငါတို့ကို ရွံစရာကောင်းတယ်၊ လူမိုက်လုပ်နေတယ်၊ ကလေးတောင်မရနိုင်ဘူးလို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားက ကိစ္စတွေကို တခြားသူတွေသိသွားရင် ညီမလေးတို့အားလုံးလည်း ထိခိုက်နစ်နာရမှာ၊ ပြီးတော့ ငါ…"

"အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ"

စုရှီသည် သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိသော သူမ၏ မျက်နှာလေးကို မော့ကာ ရှီးယန်နန်၏ ဘေးသို့ ရွှေ့သွားသည်။ "ဒုတိယ အစ်ကိုက ရှဲ့ကျန်း၊ ဝမ်ခွမ်တို့လို တခြားယောက်ျားတွေကို သဘောကျမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ်…"

"ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ"

သူ၏ ပုံမှန် နက်ရှိုင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံထဲတွင် စော်ကားခံရသည့်အပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်မှု ရှားရှားပါးပါး ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"ဒါဆို ဒုတိယအစ်ကိုက အစ်ကိုကြီးကို ချစ်လား"

"ချစ်တာပေါ့"

"ဒါဆို ပြီးပြီလေ။ အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်က ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားတာပဲ။ ဒါက ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်နိုင်ဘူး။" စုရှီသည် ရုတ်တရက် လက်ဆန့်ကာ ရှီးယန်နန်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူ့ကျောကို နှစ်သိမ့်သလို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သဘောကျတာ ဘာမှမှားစရာမရှိဘူး။ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ အစ်ကိုကြီး ပျော်နေသရွေ့ ညီမလေးလည်း ပျော်တယ်။"

ရှီးယန်နန်သည် အရွယ်ရောက်လာပြီးနောက် သူ့ညီမဖြစ်သူဆီမှ ဤကဲ့သို့ ပွေ့ဖက်ခြင်းကို မခံရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။

စုတုန် သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာစဉ်က ထိုမိန်းကလေးသည် ၂ နှစ်သာရှိသေးပြီး ကောက်ညှင်းကျည်တောက်လေးကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းကြောင်း သူ မှတ်မိနေသည်။

စုတုန်၏ နောက်သို့ လိုက်ခြင်းအပြင် သူသည် ဤမိန်းကလေးငယ်နှင့်အတူ နေရသည်ကိုလည်း ကြိုက်နှစ်သက်သည်။ ၂ နှစ်အရွယ် ကောက်ညှင်းကျည်တောက်လေးက "ဒုတိယအစ်ကို" ဟု ခေါ်လိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ သူမသည် သူ၏ တာဝန်ဖြစ်သည်ကို သူသိခဲ့သည်။

သူ့အစ်ကိုကြီးအပြင် သူမသည် အရေးအကြီးဆုံးသော မိသားစုဝင်ဖြစ်သည်။

သူတို့ အရွယ်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုသို့သော ရင်းနှီးသည့်အပြုအမူများ ရှားပါးလာသည်။

ဤခေတ်တွင် စိတ်ခံစားမှုများကို ဖော်ပြခြင်းသည် များသောအားဖြင့် ချုပ်တည်းထားကြသောကြောင့် ရှီးယန်နန်သည် အနည်းငယ် မလုံမလဲဖြစ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကိုမလိုက်ကာ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သူက ထိုမိန်းကလေး၏ ခေါင်းကို စနောက်ပြီး ထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လွှတ်တော့။ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ ချွဲနွဲ့ချင်သေးတာလား။ ရှက်စရာကြီး။"

စုရှီသည် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး အသံနင်သွားသည်။ "ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ သိပါပြီ။ အစ်ကို့ရဲ့ အပွေ့အဖက်တွေက အခုချိန်ကစပြီး အစ်ကိုကြီးအတွက်ပဲ သီးသန့်ဖြစ်သွားပြီပေါ့။ ညီမကတော့ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန် ဆင်းရဲရှာတာပေါ့။ ဟင့်… ဟင့်… ဟင့်။"

"အစုတ်ပလုတ်မလေး၊ ဟန်ဆောင်မနေနဲ့"

ရှီးယန်နန်သည် ရယ်မောကာ ဆူလိုက်သော်လည်း သူ့စိတ်အခြေအနေမှာ ထူးထူးခြားခြား ပေါ့ပါးနေခဲ့သည်။

သူသည် အမြဲတမ်း ပုန်ကန်တတ်သူဖြစ်ပြီး အခြားသူများ၏ အမြင်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ အရေးအကြီးဆုံးသော မိသားစုဝင်များ (သူ့ညီမနှင့် အဖွား) က သဘောတူသရွေ့ အခြားသူများ မည်သို့ထင်သည်ကို သူဂရုမစိုက်ပေ။

သူသည် အမြဲတမ်း ကံကောင်းခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ကျေးဇူးတင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤသို့သော မိသားစုမျိုးရှိသည့်အတွက် သူ မည်မျှ ကံကောင်းလိုက်သနည်း!!!

"အစ်ကို၊ အစ်ကို ဘာမှမပြောပြရသေးဘူးနော်၊ အစ်ကိုကြီးနဲ့ တွဲနေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"

စုရှီက အတင်းအဖျင်းပြောလိုသော မျက်နှာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အများကြီးမေးနေတာလဲ" ရှီးယန်နန်သည် ချဉ်းကပ်လာသော ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး သူမနှင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မျှဝေရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"သိချင်လို့ပါ အစ်ကိုရယ်၊ ပြောပြပါနော်"

"မပြောဘူး" ရှီးယန်နန်သည် သူ့စိတ်ခံစားချက်များကို ပြန်စုစည်းပြီးဖြစ်၍ ယခင်ကဲ့သို့ စိတ်မသက်မသာ မဖြစ်တော့ပေ။ တကယ်တမ်းတွင် သူသည် ယခုအခါ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကွေးညွတ်မှုမှာ ဘယ်တော့မှ ကျမသွားခဲ့ပေ။

"မပြောရင်လည်း နေပေါ့။ ညီမ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တွေ့တဲ့အခါ ဒုတိယအစ်ကို့ကိုလည်း ပြောပြမှာမဟုတ်ဘူး။"

"မင်း လုပ်ရဲလား"

"ညီမ ကြောက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ"

"မင်းအသက်က ဘယ်လောက်ရှိလို့လဲ။ အခုတောင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ ပြောနေပြီ။ ငါခွင့်မပြုဘူး။"

ရှီးယန်နန်၏ အပြင်ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လှမ်းနေသော ခြေလှမ်းများသည် ချက်ချင်းရပ်တန့်သွားပြီး သူလှည့်လာသောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကွေးညွတ်မှုမှာ ပြားချပ်သွားသည်။

စုရှီသည် တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ အစ်ကိုကို ကျော်ဖြတ်ကာ လှေကားဝိုင်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားသည်။ "သမီး ၁၉ နှစ်ရှိပြီ၊ လူကြီးဖြစ်နေပြီ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာတာ ဘာမှားလို့လဲ။ ဒုတိယအစ်ကိုလည်း ရည်းစားရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား"

"မင်းနဲ့ငါက ဘယ်လိုလုပ်တူမှာလဲ"

စုရှီသည် ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ သူမ လှေကားမှ ဆင်းလာစဉ် လိုက်မီတော့မည့် သူမ၏ ဒုတိယ အစ်ကိုဘက်သို့ လှည့်ကာ တိုင်တန်းလိုက်သည်။ "ဘာက မတူလို့လဲ"

တကယ်တော့ စုရှီသည် သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုကို စနောက်နေခြင်းသာဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ခုနက သူ့ စိတ်အခြေအနေမှာ အတော်လေး ဆိုးရွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမတွင် ချစ်သူရှာရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူမသည် ငယ်သေးသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် တစ်သက်လုံး ယောက်ျားလေးဆန်ဆန်နေခဲ့ပြီး ချိန်းတွေ့ချင်သည့်အရွယ်ကို ကျော်လွန်ခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သင့်တော်သောသူကို မတွေ့ပါက အဘယ်ကြောင့် အိမ်ထောင်ပြုရန် ဒုက္ခခံနေမည်နည်း။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါသဘောမတူဘူး။ သေချာလမ်းလျှောက်၊ ချော်မလဲစေနဲ့။"

ရှီးယန်နန်သည် သူ့ညီမ လှေကားမှ ဆင်းလာစဉ် သူ့ကို စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျစ်လျူရှုက အမီလိုက်ရန် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အလျင်အမြန် လျှောက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ အစ်ကိုက အရမ်းချုပ်ချယ်လိုက်တာ။ ညီမ… အား"

စုရှီသည်လှေကား၏ နောက်ဆုံးအထစ်အနည်းငယ်တွင် ခြေချော်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယိမ်းယိုင်ကာ လဲကျသွားသည်။

လှေကားသည် အလွန်ကျယ်သည်။ သူမ လဲကျသောအခါ စုရှီ၏ ရမ်းခါနေသော လက်များသည် လက်ရန်းကို မဆွဲကိုင်နိုင်ဘဲ သူမသည် မှောက်လျက်အနေအထားဖြင့် လိမ့်ကျသွားသည်။

စုရှီသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ငိုကြွေးကာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် သေချာပေါက် မျက်နှာဖြင့် မှောက်လျက် လဲကျမည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ မျက်နှာလေးသည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

အား၊ အရမ်းနာမှာပဲ!!!

သို့သော် နာကျင်မှုသည် ရောက်မလာခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမ၏ မျက်နှာသည် မြက်ပင်များ၏ အေးမြသောရနံ့သင်းနေသည့် ကျယ်ပြန့်သော ရင်ခွင်တစ်ခုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။

သူမကို ကယ်တင်လိုက်တာလား။

ဒုတိယ အစ်ကို!

ဒုတိယ အစ်ကိုက 'စစ်ဘုရင်' ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကို ဆက်ခံမယ့် ရွေးချယ်ခံရတဲ့ စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်ရကျိုးနပ်ပါပေတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမှာတောင် သူမကို ဖမ်းနိုင်ခဲ့တယ်။

စုရှီ၏ မျက်နှာလေးသည် မြေကြီးနှင့် မထိခဲ့ပေ။ ချွဲနွဲ့ကစားနေသော ကလေးတစ်ယောက်လို သူမသည် ထိုကျယ်ပြန့်သော ရင်ခွင်ထဲတွင် တိုးဝှေ့ကာ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

" အစ်ကိုက တကယ်တော်တာပဲ။ အစ်ကို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်က ကောင်းတဲ့အတွက် ညီမ ချိန်းတွေ့တာကို ယာယီရှောင်ကြဉ်ပေးနိုင်ပါတယ်။"

"ဘယ်သူ့ကို 'အစ်ကို' လို့ခေါ်နေတာလဲ"

စုရှီသည် အစ်ကို့ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကျောက်တုံးလို မာကျောသွားတာလဲဟု သိချင်နေစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို နောက်မှ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

စုရှီသည် အနည်းငယ် တွေဝေစွာဖြင့် သူမ၏ ကော်လံစကို ကိုင်ထားသောသူကို ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ သူမ ဒုတိယ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ မှင်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော မျက်နှာနှင့် ဆုံလိုက်သောအခါ သူမ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်!

ထို့နောက် သူမသည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ သူမ၏ ခေါင်းကို တဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်သည် : "ကလစ်၊ ကလစ်၊ ကလစ်"

သူမ စောစောက နှောင့်ယှက်အသားယူလိုက်တဲ့ ကယ်တင်ရှင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ရှဲ့ကျန်း၏ ချောမောသော မျက်နှာနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားသည်။ ထိုလူသည် ရှင်းလင်းသော မျက်နှာသွင်ပြင်၊ ထင်းနေသော နှာတံနှင့် တင်းတင်းစေ့ထားသော ပါးလွှာသည့် နှုတ်ခမ်းများဖြင့် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ချောမောလှသည်။ သူ့အကြည့်သည် စုရှီ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသောအခါ နက်မှောင်နေပြီးသား မျက်ဆံများသည် အတောက်ပဆုံးသော မဟူရာကျောက်မျက်ကဲ့သို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားပြီး စုရှီ၏ ပုံရိပ် ထင်ဟပ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့အတွက် အချိန်သည် ခေတ္တရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

စုရှီ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသော ထိုလူ၏ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း နီမြန်းလာမှ စုရှီ သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

သူမ၏ စောစောက မဆင်မခြင် ပြုမူခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိသောအခါ စုရှီ ဆိုးရွားစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက အဲ့ဒီလူကြီးကို ဖက်လိုက်မိတာလား။

သူ့ခါးက တကယ်ကို သေးသွယ်တာပဲ! မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး! စုရှီ၊ နင်က ဘယ်လိုရှုပ်ထွေးတဲ့ ရုပ်ရှင်မျိုးကို စိတ်ကူးယဉ်နေတာလဲ။

သူမက သူ့ရင်ဘတ်ကိုတောင် ပွတ်သပ်လိုက်မိသလိုပဲ။

စုရှီ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်သွားသည်!!!

အား၊ အား၊ အား… ကယ်ကြပါဦး!!!