အခန်း (၁၉-၂၀)

အပိုင်း ၁၉

အရှက်ရခြင်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားပြီးနောက် စုရှီသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူမ မရှက်သရွေ့ အရှက်ကွဲခြင်းသည် အခြားသူများ၏ မြင့်မားသော စိတ်ကူးစိတ်သန်းများနှင့်သာ သက်ဆိုင်သည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်ကို လိုက်နာခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူမသည် အိုးကို ခွဲပြီးဖြစ်၍ အခြေအနေများမှာ ပိုဆိုးလာရုံသာ ရှိတော့သည်။

စုရှီ၏ နားရွက်များ နီရဲနေသော်လည်း သူမသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမ လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး ရှဲ့ကျန်းကို ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရဲဘော် ရှဲ့။ ကံကောင်းလို့ ရှင့်ရဲ့ လျင်မြန်တဲ့လက်တွေက ကျွန်မကို ဖမ်းလိုက်နိုင်တာ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်သွားလောက်ပြီ။"

"ရှင် စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ရတာ အလကားမဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။" ဤသို့ပြောပြီးနောက် စုရှီသည် သူမ၏ သရုပ်ဆောင်မှုက စိတ်ရင်းမမှန်လှသေးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက ထိုလူကို လက်မထောင်ပြလိုက်၏။ ပြီးနောက်… သူမ ပို၍ပင် ရှက်သွားတော့သည်။

စနောက်တတ်သော ထိုမိန်းကလေးငယ်ကြောင့် ရှဲ့ကျန်းသည် လွန်ခဲ့သောခဏက သူမ၏ နွေးထွေးမွှေးကြိုင်သော ပွေ့ဖက်မှု၏ ခံစားချက်ကို ပြန်သတိရသွားသည်။

သူ့လည်စေ့သည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့နားရွက်နောက်ဘက်တွင် ပူလောင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ပို၍ပင် တောင့်တင်းလာသည်ကို သူသတိပြုမိလိုက်သည်။

မိန်းကလေးတွေက တကယ်တော့ ဒီလောက်နူးညံ့တာလား။ သူသည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် တိုးပွားလာသော ရှင်းပြမရသည့် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်မှုကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားကာ နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ ကွေးညွှတ်လိုက်သည်။ "ရပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ရှဲ့ကျန်းလို့ပဲ ခေါ်ပါ။"

စုရှီသည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချပြီး ကျက်သရေရှိစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ရှဲ့ကျန်း။ ရှင်လည်း ကျွန်မကို…"

"မင်းကို ဘာခေါ်ရမှာလဲ။ မြန်မြန်စားတော့။" စုရှီ စကားမဆုံးခင်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ ကော်လံကို ထပ်ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှီယန်နန် သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို 'အန္တရာယ်ရှိသောလူ' ထံမှ ဆွဲထုတ်သွားသည်။

သူသည် အန္တရာယ်ရှိသောလူတစ်ယောက်၏ အဆင့်အတန်းသို့ တိုးမြှင့်ခံလိုက်ရကြောင်း မသိသေးသော ရှဲ့ကျန်းသည် ထိုမိန်းကလေးနောက်သို့ သူ့အကြည့်များက အလိုအလျောက် လိုက်ပါသွားသည်။

သူမ၏ ချစ်စရာ တောင်းပန်သော အမူအရာများကို ကြည့်နေရသည်မှာ ပျော်စရာကောင်းပြီး ကြောင်တစ်ကောင်က သူ့နှလုံးသားကို ကုတ်ခြစ်နေသကဲ့သို့ ဖော်ပြမရနိုင်လောက်အောင် ယားယံစေသည်။

ရုတ်တရက် ရှဲ့ကျန်းသည် စူးရှပြီး စေ့စေ့ကြည့်နေသော အကြည့်တစ်စုံကို ဖမ်းဆုပ်မိလိုက်သည်။

ရှီးယန်နန်သည် မည်သည့်အချိန်က လှည့်လိုက်သည်မသိဘဲ သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် တည်ငြိမ်ပြီး တည့်တည့်ကြည့်သော အကြည့်ကို ထိန်းသိမ်းထားကာ ရှောင်တိမ်းခြင်း သို့မဟုတ် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိပေ။ ခဏအကြာတွင် ထိုလူနှစ်ယောက်သည် ရှင်းပြမရသော ပြိုင်ပွဲတစ်ခုတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြပြီး တိတ်တဆိတ် အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့မျက်လွှာချလိုက်ရာ သူ၏ထူထဲရှည်လျားသော မျက်တောင်များက သူ့မျက်လုံးများထဲမှ နွေးထွေးမှုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ပျော်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုခုကို တွေးမိသောကြောင့် ဖြစ်မည်၊ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် ညင်သာစွာ မြင့်တက်လာပြီး နူးညံ့၊ နိမ့်ဆင်းကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

….........

နောက်တစ်နေ့ နံနက်၌။

စုရှီသည် အိပ်ရာထပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ကာ ဝမ်ခွမ်၏ ပြန်လည်သက်သာလာမှုကို စစ်ဆေးရန် သွားခဲ့သည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ မထူးဆန်းစွာပင် ဝမ်ခွမ်သည် နိုးနေနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး ကောင်းလျန်က သူ့ကို ဆန်ပြုတ်ကျွေးနေသည်။

ကောင်းလျန်က စုရှီကို နွေးနွေးထွေးထွေး လေးစားသမှုဖြင့် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "ဒေါက်တာစု၊ နိုးပြီလား။ မနက်စာ မီးဖိုချောင်ထဲမှာရှိတယ်၊ အရင်စားချင်လား။"

စုရှီက လက်ခါပြလိုက်ပြီး အနီးနားရှိ ထိုင်ခုံငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး။ ရှင်တို့နှစ်ယောက် အရင်စားနှင့်ပါ။ စားပြီးရင် သူ့ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးပေးမယ်။ ပတ်တီးလဲပြီးမှ ကျွန်မစားမယ်။ နောက်ပြီးတော့ ကျွန်မကို စုရှီလို့ပဲ ခေါ်ပါ၊ ကျွန်မက ဆရာဝန် မဟုတ်သေးဘူး။"

ဝမ်ခွမ်သည် သူ့ရှေ့မှ လှပပြီး မယုံနိုင်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးသည် သူ့ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်ကြောင်း သိနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ့ကို မင်းသမီးလေးကဲ့သို့ ပွေ့ချီလာခဲ့သည်ဟူသော ကောင်းလျန်၏ စကားများကို ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ မယုံနိုင်စရာဖြစ်သော်လည်း မျှော်စင်ကဲ့သို့ သန်မာသော သူ့ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားသည်။

သူသည် ခဏမျှ ကြိုးစားရုန်းကန်ခဲ့သော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသော ရှင်းလင်းချက်တစ်ခုကို မပေးနိုင်ဘဲ စုရှီကို တုံးအစွာ ပြုံးပြနေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး သူ့ရိုးသားသော မျက်လုံးများမှာ ကျေးဇူးတင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စုရှီသည် ဝမ်ခွမ် အနေရခက်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ထကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အရင်သွားစားလိုက်ဦးမယ်။ ရှင် ဝမ်ခွမ် ကို ဆန်ပြုတ်ကျွေးပြီးရင် ပတ်တီးလာလဲပေးမယ်။"

"ဟေး၊ ဟေး၊ ဟေး။ ဟုတ်ကဲ့၊ ဒေါက်တာစု… စုရှီ၊ သွားစားနှင့်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ အလျင်မလိုပါဘူး။"

ကောင်းလျန်က ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းလျန်သည် စုရှီကို တံခါးဝအထိ ယဉ်ကျေးစွာ လိုက်ပို့ပြီးမှ ဝမ်ခွမ်၏ ဘေးတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူက သူ့ကို ဆန်ပြုတ်ခွံ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘူး၊ ဒေါက်တာစုက အရမ်းငယ်ပေမယ့် ကျွန်တော် သူ့ကိုကြောက်တယ်။"

အလွန်ထင်ရှားသော စုရှီ ထွက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ခွမ် သည် နောက်ဆုံးတွင် ပို၍သက်သောင့်သက်သာ ခံစားရပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒေါက်တာစုက အရမ်းချောလို့လား။"

ကောင်းလျန်က သွားဖြဲကာ ပြောလိုက်သည်။ "သွားစမ်းပါ။ ငါက အဲ့ဒီလိုလူစားမျိုးလား။ ဒါ့အပြင် ဒေါက်တာစု လိုလူအတွက် ငါတို့လို ကြမ်းတမ်းတဲ့ အဘိုးကြီးတွေက ဘယ်လိုလုပ် အိပ်မက်မက်ရဲမှာလဲ ကျွတ်စ် ကျွတ်စ်၊ ငါတို့ဘော့စ်က ပိုသင့်တော်တယ်။"

ဝမ်ခွမ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ ဘာမှမပြောသော်လည်း ကောင်းလျန်၏ ခံစားချက်ကို သဘောတူသည်။ ထိုသို့သော နတ်သမီးလေးကဲ့သို့သော လူသည် သူတို့၏ အစွမ်းထက်သော ဘော့စ်နှင့်သာ ထိုက်တန်လိမ့်မည်။

ရုတ်တရက် ကောင်းလျန်သည် သူ့ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ရာ သူ့လက်ထဲမှ ပန်းကန်လုံးမှာ မှောက်ကျလုနီးပါ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ပန်းကန်လုံးကို အလျင်အမြန် ထိန်းလိုက်ပြီး ဆန်ပြုတ်ခွံ့ခြင်းကို ရပ်ကာ ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်လုံးကို ဝမ်ခွမ်၏ မထိခိုက်သောလက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ဘာသာသူ သောက်စေလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ထရပ်ကာ အခန်းထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပတ်ချာလည်လျှောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဒေါက်တာစုရဲ့ အစွမ်းမှာ ရှုံးနိမ့်သွားရပြီထင်တယ်။ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ။ ငါ ဒေါက်တာစုကို ငါ့ရဲ့ဆရာဖြစ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလို့ရလောက်လား။"

ဝမ်ခွမ်သည် သူ့ပန်းကန်လုံးထဲမှ နောက်ဆုံးဆန်စေ့များကို သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ဖရိုဖရဲ သွန်ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပါးစပ်သုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုန်သွားသော ပန်းကန်လုံးကို ကောင်းလျန်ဆီ ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ပန်းကန်ပေးပါ။"

ကောင်းလျန်သည် စိတ်ပျက်နေသော အမူအရာဖြင့် ကြွေပန်းကန်လုံးကို ယူလိုက်သော်လည်း ထမင်းထည့်ရန် အလျင်မလိုပေ။ "မင်းကို မေးစရာတစ်ခုရှိတယ်။" သူက ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ခွမ်သည် သူ့ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဒါကို နားမလည်ဘူး၊ ခင်ဗျားဘာသာ ဒေါက်တာစုကို မေးကြည့်ပါလား။"

ကောင်းလျန် - "…" မင်းက ဘာအသုံးကျလို့လဲ။

…

အခန်းထဲမှ လူနှစ်ယောက်၏ စကားဝိုင်းကို စုရှီ လုံးဝမသိခဲ့ပေ။ သူမသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး မနက်စာကို အမြန်စားနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

မနက်စာသည် ဆန်နှင့် နှံစားပြောင်းတို့ကို ရောချက်ထားသော ဆန်ပြုတ်ဖြစ်သည်။ စုရှီသည် မည်သူ့လက်ရာဖြစ်သည်ကို မပြောနိုင်သော်လည်း ဆန်ပြုတ်သည် ကောင်းမွန်စွာ ချက်ပြုတ်ထားပြီး နှံစားပြောင်းစေ့တိုင်း ပွင့်အာနေကာ ဆန်၏ရနံ့က လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထို့အပြင် လူတစ်ဦးစီကို ပြုတ်ဥတစ်လုံးနှင့် ပေါင်းထားသော ပေါက်စီအမျိုးမျိုးကို ပေးထားရာ မနက်စာသည် အတော်လေး ပေါများလှသည်။

သူမ မနက်စာ စားပြီးနောက် စုရှီသည် သူမ၏ ပန်းကန်လုံးကို ဆေးကြောပြီး ဝမ်ခွမ်ကို ထပ်ရှာခဲ့သည်။

စုရှီသည် ပတ်တီးကို ဖြေလိုက်ရာ ဒဏ်ရာပေါ်လာသည်။ သူမသည် ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရာ ဒဏ်ရာ၏ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှုမှာ ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ သူမ ဆေးကို သန့်ရှင်းသော ပတ်တီးနှင့် လဲပတ်ကာ ဆေးကို ပြန်လိမ်းပေးပြီး မှာလိုက်သည်။

"လောလောဆယ် အစပ်နဲ့ အရက်ကို ရှောင်ပါ။ အိုး၊ ကျွန်မဖော်စပ်ထားတဲ့ မက်မွန်ဆေးဝိုင်ကိုတော့ သောက်လို့ရတယ်။ နောက်တစ်လအတွင်း ရှင့်ရဲ့လက်မောင်းကို အားအရမ်းမသုံးနဲ့၊ အပေါ်ယံဒဏ်ရာက အနာဖေးတက်ရင်တောင် သတိထားပါ၊ အတွင်းပိုင်း ပြန်ကောင်းတာက နှေးတယ်။"

စုရှီက သတိပေးစကားပြောကြားပြီးနောက် ဝမ်ခွမ်၏ ခြေထောက်ဒဏ်ရာကိုလည်း ပတ်တီးလဲပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ကျန်ရှိသော ဆေးပမာဏနှင့် ညွှန်ကြားချက်များကို စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် ရေးချကာ ကောင်းလျန်ဆီ ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူ အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ ပတ်တီးလဲတဲ့အခါ ဒီမှာပြထားတဲ့ အချိန်နဲ့ ပမာဏအတိုင်း လိုက်နာပါ။ လိုအပ်တဲ့ သတိထားရမယ့်အချက်တွေအားလုံးကို ကျွန်မ ရေးပေးထားတယ်။ ကျွန်မ အခု ကျောင်းပြန်တော့မယ်။"

"အခု သွားတော့မှာလား။ ယန်နန်ကို အသိမပေးချင်ဘူးလား။"

ကောင်းလျန်သည် စုရှီ ဤမျှအလျင်လိုမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူတို့တပ်ရင်းမှူးကို အကြောင်းကြားသင့်သည်ဟု သူက အကြံပြုမလို့ပင်။ သူတို့တပ်ရငမှူးကို အကြောင်းကြားဖို့ သိပ်မလိုအပ်ဘူး မဟုတ်လား။

စုရှီသည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်ကာ အချိန်ကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ အခုသွားတော့မယ်။ ပထမဆုံးအတန်းချိန်ကို မှီအောင်သွားရမယ်။ အစ်ကို နောက်ဆုံးတော့ ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်သွားပြီ၊ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။ နောက်တနင်္ဂနွေနေ့ ခွင့်ယူပြီး လာခဲ့မယ်။"

ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် စုရှီသည် ဝမ်ခွမ်ကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ကောင်းလျန်သည် သူမနောက်သို့ လိုက်ထွက်လာပြီး ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ "စုရှီ၊ မင်းမှာ အတွင်းအားလိုမျိုး တစ်ခုခုရှိလား။"

ပြီးခဲ့သည့်ညက သူမ၏ "ဘာဘီ ဘုရင်" အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးကာ စုရှီ ပြုံးစစလုပ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မရှိပါဘူး၊ ဒါက သဘာဝအတိုင်းပဲ။ ကျွန်မက ငယ်ငယ်ကတည်းက အားကောင်းတာ။"

ကောင်းလျန်၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားပြီး မွေးရာပါ အားအင်ရှိသူများ တကယ်ရှိပါလားဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင် ထူးခြားသော ကျွမ်းကျင်မှုများကို လေ့ကျင့်နိုင်မည်ဟု ထင်ကာ စိတ်ပျက်သွားသည်။

စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် သူသည် ပခုံးလေးကျုံ့ကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ စုရှီသည် ကောင်းလျန်၏ သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါမည့် ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

သူတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ ခြေငြိမ်လက်ငြိမ်နေခြင်းသည် ပို၍သင့်တော်သည်။

ကောင်းလျန်သည် မိန်းကလေး ကျက်သရေရှိစွာ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း မလွှတ်ချင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘယ်လိုပဲဆိုဆို သူတို့ဘော့စ်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်ပြသည်မှာ ရှားပါးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤအတွေးများဖြင့် သူသည် ချက်ချင်းလှည့်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ အပြေးတက်သွားပြီး တံခါးကို မစဉ်းစားဘဲ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

သူအံ့ဩစွာပင် သူတို့ခေါင်းဆောင်၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။

"……."

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၀

ကောင်းလျန်သည် လူသတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နေသည့် မျက်လုံးများကြောင့် ကြောက်လန့်သွားပြီး တံခါးဘောင်နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပုန်းလိုက်သည်။

"ဘော့စ်... ဘော့စ်။ နိုးနေပြီလား။"

သူသည် သူတို့ဘော့စ်၏ 'ဂရုစိုက်ခြင်း' ကို ခံခဲ့ရသော ဆိုးရွားသည့် သမိုင်းကြောင်းကို ပြန်သတိရသွားသည်။

၁.၈ မီတာကျော် အရပ်ရှိသော သူ၏ သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ပင်လျှင် မနေနိုင်စွာ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားခဲ့၏။ သူသည် သူ့ခေါင်းကြီးကို သတိဖြင့် ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ရှင်းပြချက်မရှိဘဲ အနိုးခံလိုက်ရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ထုတ်လွှတ်နေသော အမှောင်ရိပ်သည် အကောင်အထည်ဖော်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေပုံရသည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများသည် ကောင်းလျန်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်မသာယာပေ။

"မင်းမှာ ခိုင်လုံတဲ့အကြောင်းပြချက်ရှိတာ ပိုကောင်းမယ်။"

အေးစက်ပြီး ဩရှရှနိုင်သော အသံသည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာသော ရေခဲအအေးဓာတ်ကို သယ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အဖြေက မကျေနပ်စရာဖြစ်ပါက ဤလူသည် အရိုက်ခံရမည်မှာ သေချာကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သတိပေးနေသည်။

"ဂလု။"

ကောင်းလျန်သည် သူ့ဘော့စ်ထံမှ ဖိအားကြောင့် ကြောက်လန့်ကာ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး ထစ်ငေါ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘော့စ်၊ မရီး သွားပြီ။"

ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင် မည်းမှောင်သွားသည်။

ကောင်းလျန် - …!!!

"ကျွန်တော်… ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက.. ဒေါက်တာစု သွားပြီလို့။ အော် ဟုတ်သားပဲ ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက စုရှီ၊ စုရှီ သွားပြီ။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို အများကြီးကူညီခဲ့တယ်ထင်လို့၊ ပြီးတော့ ဘော့စ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဘော့စ်ဖြစ်နေတော့ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ကို လိုက်ပို့သင့်တယ် မဟုတ်လား။"

သူစကားပြောနေစဉ် ဘော့စ်၏ ဖြေလျှော့သွားသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကောင်းလျန် ပြန်စကားပြောနိုင်လာသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ လှစ်ခနဲ ထလိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ဘောင်းဘီကို အမြန်ဝတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"သူမ ဘယ်တုန်းက သွားတာလဲ။"

ကောင်းလျန်သည် ဘော့စ်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာသည် မည်းမှောင်မနေတော့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်း နေရာမှာပင် ပြန်လန်းဆန်းလာသည်။

'သူသိသားပဲ။ ဘော့စ်က ဒေါက်တာစု အပေါ်မှာ ခံစားချက်တွေရှိနေတာ။'

သို့သော် ဘော့စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အလွန်အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။ စုပ်တသပ်သပ်ဖြင့် ကောင်းလျန် သည် မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အဝတ်အစားဝတ်ထားလျှင် သူသည် သူ့ကိုယ်သူထက် များစွာသန်မာပုံမရသော်လည်း အဝတ်အစားချွတ်လိုက်သောအခါ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှကွာခြားသွားရသနည်း။

"မင်းကို မေးခွန်းမေးနေတယ်လေ။"

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့အင်္ကျီကို အမြန်ဝတ်ပြီးနောက် မျက်နှာသစ်ရန် ရေချိုးခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

ကောင်းလျန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အိုး၊ အိုး၊ သူမ အခုလေးတင် သွားတာ။ ကျွန်တော်လိုက်ပို့တာကို သူမက မလိုဘူးတဲ့။"

ရိုးရှင်းစွာ သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ရှဲ့ကျန်း သည် အပြင်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားသည်။

ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကောင်းလျန်သည် ခဏမျှ သူ၏ပါးစပ်ကို ပုတ်ခတ်ပြီးနောက် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

"တစ်ခုခုတော့ လွဲနေတယ်လို့ ငါသိသားပဲ။ ဘော့စ်က ဒေါက်တာစုကို တကယ်ကြိုက်တာကိုး။ ကြည့်ပါဦး၊ ငါသူ့ကို မရီလို့ ခေါ်လိုက်တာတောင် သူကန့်ကွက်မနေဘူး။ ဟီးဟီး။"

"မင်း အခုလေးတင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"

ရှီးယန်နန်သည် ဘေးခန်းတံခါးကို အတင်းဖွင့်လိုက်ပြီး မိုက်မဲသော ကောင်းလျန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ 'အရူးကောင်၊ သေချင်နေတာလား' ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းလျန် - အိုး၊ အိုး၊ ဘော့စ်၊ ကယ်ပါဦး။ ကျွန်တော် နတ်ဆိုးဘုရင် ရှီယန်နန် ကြီးကို မနိုင်ဘူး။

နှိမ့်ချ~ အားနည်း~ အကူအညီမဲ့~

……………………

အောက်တိုဘာလ၏ ရွှေရောင်ဆောင်းဦးရာသီတွင် ပင်လုံးကြိုင်ပန်းရနံ့သည် လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။

အနည်းငယ်အေးမြသော နံနက်ခင်းလေပြေထဲတွင် ကြွယ်ဝသော ပင်လုံးကြိုင်ပန်းရနံ့သည် စုရှီကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ရှူသွင်းလိုက်သောအခါ လန်းဆန်းသောရနံ့သည် သူမ၏ရင်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူမ၏ စိတ်ကို ပျော်ရွှင်စေသည်။

စုရှီသည် ပင်လုံးကြိုင်ပင်များအောက်တွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ဤနူးညံ့သော အဝါရောင်ပွင့်ချပ်များ၏ အလှတွင် နစ်မြောနေခဲ့သည်။ သူမနောက်မှ ခြေသံများကြားမှသာ သူမသည် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် လောကနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ပေါ့ပလာပင်ငယ်လေးကဲ့သို့ ရှည်လျားဖြောင့်တန်းသော ကိုယ်ဟန်ရှိသည့် ရှဲ့ကျန်း သည် သူမထံသို့ အမြန်ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နံနက်ခင်းအလင်းရောင်ကို နောက်ခံပြုထားသော ထိုလူသား၏ အမူအရာကို ခဏတာ ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသည်။ ၁.၉ မီတာ အရပ်အမောင်းရှိသော သူသည် ဘေးတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့်၊ သူ ဘာမှမလုပ်၊ ဘာမှမပြောလျှင်ပင် အလွန်အားကောင်းသော တည်ရှိမှုကို ခံစားရနိုင်သည်။

ဤအချိန်တွင် ပင်လုံးကြိုင်ပွင့်ချပ်များသည် ညင်သာသောလေနှင့်အတူ ကြွေကျလာပြီး ထိုလူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တစ်လွှာစီ ကြွေကျလာသည်။

မည်သို့မည်ပုံမသိဘဲ စုရှီ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ လှပသော ဆောင်းဦးလေနှင့် ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များပင် ထိုလူ၏ အလှနှင့် မယှဉ်နိုင်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အထူးသဖြင့် ဤအချိန်တွင် ထိုလူ၏ အရပ်ရှည်ရှည်က သူမအပေါ် အရိပ်မိုးနေပြီး သူတို့၏ အသက်ရှုသံများ ရောယှက်နေချိန်တွင် ရှင်းပြမရနိုင်အောင် သူမ၏ နားရွက်များကို ပူတက်လာစေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

စုရှီသည် ဘဝနှစ်ခု နေထိုင်ခဲ့ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်နှင့် ရှက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် အနေရခက်ခြင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ရေရေရာရာ ခွဲခြားမသိနိုင်သော်လည်း သူမရှေ့မှလူက သူမ၏ မသက်မသာဖြစ်မှုကို သတိပြုမိစေရန် မလိုလားပေ။

ဤသို့စိတ်ထဲတွင် တွေးကာ သူမသည် တိတ်တဆိတ် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ လွှမ်းမိုးနေသော အရိပ်အောက်မှ လွတ်မြောက်သွားသည်။ ထိုအခါမှ စုရှီသည် ထိုလူကို လှမ်းကြည့်ရန် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ သူမသည် ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး သူ့နဖူးတွင် ရေစီးကြောင်းများ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် အလျင်အမြန် ဤနေရာသို့ လာခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူမ နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား။"

ရှဲ့ကျန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိုယ် မင်းကို ကျောင်းပြန်လိုက်ပို့ချင်လို့ပါ။"

စုရှီက ငြင်းဆိုဖို့ရာ လက်ခါပြလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး၊ တကယ်ပါ။ ကျွန်မဘာသာ ပြန်လို့ရပါတယ်။ ရှင်ပြန်ပြီး နားနေသင့်တယ်။"

သို့သော် ရှဲ့ကျန်း၏ သဘောထားမှာ ပြတ်သားနေဆဲဖြစ်သည်။

"ကိုယ် မင်းကို ဒီကိုခေါ်လာတာ၊ ဒါကြောင့် သဘာဝကျကျ ကိုယ်ပဲ မင်းကိုပြန်ပို့ပေးမှာပေါ့။ ဒုက္ခမများပါဘူး။"

စုရှီက အခိုင်အမာ ပြောသည်။ "ဒါက ကိစ္စကြီးကြီးမားမားမဟုတ်ပါဘူး။ ကူညီရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ တကယ်တော့ ရှင် ကျွန်မကို လိုက်ပို့စရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်နိုင်ပါတယ်။ ရှင် ဒီလို အပြင်ထွက်နေတာက ပိုစိုးရိမ်စရာကောင်းတယ်။ အကုန်လုံး အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ရှဲ့ကျန်းက ပြောသည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ သူတို့က ပါမောက္ခ ရှီကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ၊ ဒါကြောင့် ကိုယ်တို့လို အကာအကွယ်ပေးတဲ့သူတွေကို ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း ပေါ်လာတာ ဘေးကင်းပါတယ်။"

ရှဲ့ကျန်းသည် စုရှီက ယုံကြည်မှုမရှိသေးသည်ကို မြင်သောကြောင့် သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်လည်း အနီးတဝိုက်မှာ စောင့်ကြည့်တဲ့သူတွေရှိလားဆိုတာ ထွက်ကြည့်ချင်လို့၊ ပြီးတော့ အနီးနားက လမ်းကြောင်းတွေကို ရင်းနှီးအောင်လုပ်ချင်လို့ပါ။"

သူဤသို့ပြောသောအခါ စုရှီ ဆက်မငြင်းဆန်နိုင်တော့ပေ။

နှစ်ယောက်သား လမ်းတစ်လျှောက် စကားပြောရင်း ကျောင်းသို့ အမြန်ရောက်ရှိသွားသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ကျောင်းဂိတ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် တည်ငြိမ်စွာရပ်နေပြီး စုရှီသည် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းနှင့် စကားပြောပြီးနောက် ဝင်ပေါက်မှ ဖြတ်ကာ ကျောင်းဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမသည် ထောင့်ချိုးသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ထိုမိန်းကလေးသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ကာ သူနှင့် တိတ်တဆိတ် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်းသည် မနေ့က သူ့နှလုံးသားကို ကုတ်ခြစ်ခဲ့သော ကြောင်သည် ပြန်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူ့နှလုံးခုန်နှုန်းက လျင်မြန်စွာ ခုန်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသည်။

ထိုအသံသည် သူ၏ နှလုံးခုန်သံဖြစ်ပြီး ပို၍ကျယ်လောင်လာကာ ပို၍မြန်ဆန်စွာ ခုန်နေသည်။

ရုတ်တရက် ထိုမိန်းကလေးသည် အဝေးမှနေ၍ လက်မြှောက်ကာ သူ့ဘက်သို့ တက်ကြွစွာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းလာပြီး တောက်ပမှုနှင့် အလှတရားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် အလွန်လှပသောကြောင့် ရှဲ့ကျန်း သည် မသိလိုက် မသိဘာသာပင် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ မြှင့်တက်သွာပြီးနောက် သူ့ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ ပြန်လည်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ ကျက်သရေရှိသော ပုံရိပ်သည် ထောင့်ချိုးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ပေ။

ရှဲ့ကျန်းသည် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းဆီမှ ထူးဆန်းသော အကြည့်ကို ခံစားမိမှသာ သူသည် သူဝှေ့ယမ်းပြနေသောလက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ့ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ကာ သူ့စိတ်ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ရန် ညင်သာစွာ ချောင်းဟန့်ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် လှည့်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

…………..

ပထမဆုံးအတန်းချိန်အပြီးတွင် စုရှီ၏ အတန်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဝမ်ဟုန်ပင်းသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ယုံကြည်မှုရှိစွာ လျှောက်သွားပြီး ကျောက်သင်ပုန်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါက်လိုက်သည်။ လူတိုင်း၏ အကြည့်များ သူ့အပေါ်တွင် ရှိနေစဉ် သူက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နောက် တနင်္ဂနွေနေ့မှာ ပိုင်ယွင်တောင်မှာရှိတဲ့ ငါတို့ အမိမြေရဲ့ လှပတဲ့ရှုခင်းတွေကို စူးစမ်းလေ့လာဖို့ ဆောင်းဦးရာသီ ခရီးထွက်ပွဲတစ်ခု စီစဉ်ထားတယ်။ ဆရာတွေက စနေနေ့မှာ ပျော်ပျော်ပါးပါးနေပြီး တနင်္ဂနွေနေ့မှာ ပရဟိတလုပ်ငန်းတွေ လုပ်ဖို့ အကြံပြုထားတယ်။ ပါဝင်မှုက ဆန္ဒအလိုက်ဖြစ်ပေမယ့် ကျောင်းသားတစ်ဦးစီက ကုန်ကျစရိတ်အတွက် ၃ ယွမ် ထည့်ရမယ်။ ပရဟိတလုပ်ငန်းက ငါတို့ကျောင်းသားတွေအတွက် အတွေ့အကြုံကောင်းတစ်ခုဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး လူတိုင်းစာရင်းသွင်းကြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ပြောချင်တာ ဒါပါပဲ။ စိတ်ဝင်စားတဲ့သူတွေက အတန်းဖော် ဘဝကော်မတီဝင် ဝမ်ဟဲဟွား ဆီမှာ တိုက်ရိုက်သွားပြီး စာရင်းပေးသွင်းငွေချေနိုင်ပါတယ်။"

အတန်းခေါင်းဆောင်၏ စကားများသည် အတန်းထဲတွင် အတော်လေး လှုပ်ရှားမှုဖြစ်စေခဲ့သည်။

အပန်းဖြေခရီးဖြစ်စေ၊ ပရဟိတလုပ်ငန်းဖြစ်စေ၊ ဒါသည် အတန်းထဲရှိ အားအင်ပြည့်ဝပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးသော လူငယ်များ မျှော်လင့်နေသောအရာဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် စီးပွားရေးအခြေအနေ ပိုကောင်းသောသူများသည် ဝမ်ဟဲဟွား ပတ်လည်တွင် စုရုံးကာ သူတို့၏ အခကြေးငွေများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပေးချေကြသည်။

စုရှီ၏ စားပွဲခုံဖော် ဝူဖန်းဖန်းက မေးလိုက်သည်။

"စုရှီ၊ နင်သွားမှာလား။"