အခန်း (၂၁-၂၂)
Vol. 2 Ch. 21-22
အပိုင်း ၂၁
စနေနေ့ နံနက် ၆ နာရီ၌။
G ပြည်နယ်၏ ဆောင်းဦးရာသီတွင် နံနက်ခင်းနှင့် ညနေခင်းကြား အပူချိန်ကွာခြားချက်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။ စုရှီ၏ ထူးခြားသောခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကြောင့် အအေးဒဏ်ကို မခံစားရသော်လည်း သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့်လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် အပေါ်ထပ်အင်္ကျီပါး တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။
"စုရှီ၊ နင် ဘာတွေကြည့်နေတာလဲ"
ဝုဖန်းဖန်းက ယနေ့အပြင်ထွက်ရန်အတွက် အထူးတလည် ပြင်ဆင်ဝတ်စားထားသည်။
အဖြူရောင်ဘလောက်စ်အင်္ကျီအောက်တွင် ဒူးဆစ်အထက်နားအထိ ရောက်သော အနားစရှည်နှင့် အပြာနုရောင်စကတ်ကို တွဲဖက်ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမသည် ထိပ်ပိတ်ပုံစံ သားရေဖိနပ်အသေးတစ်ရံကို စီးထားသည်။ သူမသည် စစ်ယူနီဖောင်းစိမ်းရောင် လွယ်အိတ်တစ်လုံးကို လွယ်ထားသည်မှလွဲ၍ အရာအားလုံးသည် လှပနေခဲ့ပြီး ထိုလွယ်အိတ်ကမူ အနည်းငယ် အံဝင်ခွင်ကျ မဖြစ်နေပုံရသည်။
သို့သော်လည်း ဝူဖန်းဖန်းသည် သူမ၏ယနေ့ဝတ်စုံအတွက် ကျေနပ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ သူမသည် စုရှီလက်ကိုချိတ်ရင်း ပြုံးကာမေးလိုက်သည်။
"စုရှီ၊ နင်ဘာတွေကြည့်နေတာလဲ။ နင် အရှေ့ဘက်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လှမ်းကြည့်နေတာ ငါသတိထားမိတယ်။ ငါတို့တစ်ယောက်ယောက်ကို စောင့်နေတာလား"
စုရှီသည် အမှန်တကယ်တွင် အနောက်ဘက်၌ရှိသော သူမအိမ်သို့သွား၍ သူမအစ်ကိုနှင့် အခြားသူများ ထွက်သွားပြီလားဆိုသည်ကို ကြည့်ချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
သူမသည် သူတို့အုပ်စု တောင်တက်ခရီးအတွက် ဘယ်အချိန်ထွက်ခွာမည်ကို မသေချာသည့်အပြင် လူတိုင်း၏ အချိန်ကို နှောင့်နှေးစေမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူမ ညနေပိုင်းပြန်ရောက်မှ စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ ပြုံးပြီး အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီတိုင်းပဲ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်ကြည့်နေတာ။ နင်ဒီနေ့ အရမ်းလှတာပဲ"
ဝူဖန်းဖန်းသည် သူမ မေးခဲ့သောအရာကို ချက်ချင်းမေ့သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ရာ သူမ၏ စကတ်အနားစများက လူငယ်တို့၏ လန်းဆန်းတက်ကြွမှုနှင့်အတူ လှုပ်ခါသွားပြီး အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ထူးခြားသောတက်ကြွမှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
"ငါလည်း လှတယ်လို့ထင်တယ်။ ဒါကို မနှစ်က ငါ့အမေဝယ်ပေးထားတာ။ ငါသိပ်အများကြီး မဝတ်ဖူးဘူး။ ဒီနေ့အပြင်ထွက်မှာဆိုတော့ အတန်းခေါင်းဆောင်ကို ဓာတ်ပုံနည်းနည်းရိုက်ခိုင်းဖို့ စီစဉ်ထားတယ်"
အတန်းခေါင်းဆောင် ဝမ်ဟုန်ပင်း အကြောင်းပြောသောအခါ ဝူဖန်းဖန်း၏ ပါးပြင်များမှာ ပန်းရောင်သန်းသွားပြီး မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ချစ်စဖွယ်အမူအရာကို ပြသနေခဲ့သည်။
ထိုအဖြစ်ကိုကြည့်ရင်း စုရှီ ရယ်ချင်စိတ်ကိုမထိန်းနိုင်ဘဲ သူမကို စနောက်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့ဆီလာဖို့ အချိန်ရှိသေးတာလဲ"
စုရှီသည် စိတ်ထဲ၌ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ အတန်းထဲတွင် အမျိုးသမီးကျောင်းသူ လေးယောက်သာရှိပြီး သူမမှလွဲ၍ ကျန်အားလုံးသည် အတွဲကိုယ်စီရှိနေကြပုံရသည်။
"နင် တော်တော်ဆိုးတဲ့ဟာမလေးပဲ၊ ငါတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေလေ။ ငါ နင်နဲ့အတူရှိချင်တာပေါ့"
ဝူဖန်းဖန်းသည် စုရှီ၏ စနောက်မှုကြောင့် မျက်နှာနီရဲသွားပြီး စုရှီကို လှမ်းဆွဲဆိတ်လိုက်သည်။ စုရှီသည် သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လှောင်ရဲသေးလားဆိုသည်ကို သူမ ကြည့်ချင်နေခဲ့သည်။
စုရှီသည် လျင်မြန်စွာရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး လက်မြှောက်အရှုံးပေးဟန်ဖြင့် နောက်သလိုပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ငါမှားပါတယ်။ ငါကတိပေးတယ်၊ နောက်ကျတောင်ပေါ်ရောက်ရင် ငါရှောင်ထွက်သွားဖို့ အခွင့်အရေးရှာလိုက်မယ်။ နင်တို့နှစ်ယောက်ကို လုံးဝအနှောင့်အယှက်မပေးစေရဘူး"
"နင် ပြောရဲသေးတယ်! နင် ပြောရဲသေးတယ်!"
ဝူဖန်းဖန်းသည် အလွန်အမင်း မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ခြေဆောင့်လိုက်သည်။ ဤခေတ်ရှိလူများသည် ဆက်ဆံရေးများနှင့်ပတ်သက်၍ ကွဲလွဲသော ခံစားချက်များရှိကြသည်။
သူတို့သည် လွတ်လပ်သောအချစ်ကို တောင့်တကြပြီး မြေရှင်ပဒေသရာဇ်စနစ်၏ ချုပ်ချယ်မှုများကို ရဲရင့်စွာ ချိုးဖျက်လိုကြသော်လည်း သူတို့သည် လျှို့ဝှက်ကြပြီး အခြားသူများသိသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်။
"နင် လိုချင်လား မလိုချင်ဘူးလား"
"...လိုချင်တယ်..."
"ဖွီး!!!"
"..."
စုရှီသည် ဤခေတ်မှလူများကို လေးစားမအံ့ဩဘဲမနေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။
လူဦးရေများပြားသောကြောင့် ရထားသည် အလွန်ကျပ်ညပ်နေသဖြင့် အတန်းသားအားလုံး လမ်းလျှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
၁၅ ကီလိုမီတာနီးပါးအကွာအဝေးကို လမ်းလျှောက်လျှင် ၃ နာရီခန့်ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် လူအများစုသည် ထိုကဲ့သို့သောခရီးကို မခံနိုင်ကြပေ။
သို့သော် သူတို့အားလုံးသည် စစ်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများဖြစ်ကြပြီး မကြာမီ ဆရာဝန်များဖြစ်လာကြမည် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် စစ်သားများဖြစ်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့ထွက်ခွာသောအခါ စုရှီ အပါအဝင် မိန်းကလေး လေးယောက်စလုံးသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအရာရှိကြပြီး အထူးသဖြင့် အလေးချိန်များများ သယ်စရာမလိုသောကြောင့် ဒါကို ယာယီလေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုကဲ့သို့သာ သဘောထားကြသည်။
စုရှီ ဝူဖန်းဖန်း၏ ခြေထောက်များကို စိုးရိမ်တကြီးကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမက ဒေါက်ဖိနပ်စီးထားသောကြောင့်ပင်။
သူမ မသိလိုက်သည်မှာ ဝူဖန်းဖန်းသည် အဖြူရောင် ခေတ်ဟောင်းရှူးဖိနပ်တစ်ရံကို ပြောင်းစီးထားခြင်းပင်။
စုရှီ - "……"
"နင်... ဖိနပ်အပိုတစ်ရံ သယ်လာတာလား" ဒါဆို နင် ယူလာတဲ့အိတ်ထဲမှာ ဖိနပ်တွေပါတာလား။
ဝူဖန်းဖန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး မေးကိုမော့လိုက်သည်။
"ဟုတ်တာပေါ့! ငါက ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ဒေါက်ဖိနပ်စီးတာ၊ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် တောင်တက်ဖို့မှမဟုတ်တာ။ နင် ငါ့ကိုတုံးတယ်ထင်နေလား။ ငါတော်တော် တော်တယ်မလား၊ ညီမလေး"
စုရှီသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး ဘာပြောရမည်ကို မသိဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ အကဲဖြတ်ချက်အရ ထိုအဖြူရောင်ခေတ်ဟောင်းရှူးများသည် သူမသိမ်းလိုက်သော သားရေဖိနပ်များထက် ဝတ်စုံနှင့် ပိုလိုက်ဖက်သည်ဟုထင်ရသည်။
သို့သော် ယနေ့ခေတ်တွင် လူများသည် သားရေဖိနပ်ကို ပိုနှစ်သက်ကြသည်။
ခေတ်အခြေအနေ မတူညီလျှင် အလှအပအပေါ်အမြင်လည်း မတူညီပေ။ စုရှီသည် 'နင်တော်တော် တော်တာပဲ' ဟူသောအကြည့်ဖြင့် အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေနှင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထိုအပြုအမူကြောင့် ရဲဘော် ဝူဖန်းဖန်းထံမှ ပိုတောက်ပသော အပြုံးတစ်ပွင့်ကို ရရှိခဲ့သည်။
စုရှီ - "……"
………………………
ပိုင်ယွင်တောင်တန်းသည် ကြီးမားကျယ်ပြန့်ပြီး မျက်စိတစ်ဆုံး စိမ်းလန်းစိုပြေသော အပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
စုရှီသည် အနာဂတ်အတွက် စီစဉ်ထားသော ပိုင်ယွင်တောင်ကို မမြင်ဖူးသော်လည်း လူတို့၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုများစွာ မရှိသေးသော သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်သည် လုံလောက်စွာပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။
သဘာဝက ပေးစွမ်းသော အလှတရားကို ကြည့်ရင်း စုရှီ သည် ၁၅ ကီလိုမီတာ ဆက်တိုက်လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု ခံစားမိသည်။
သူမ၏ အတန်းဖော်များလည်း ထိုနည်းတူခံစားခဲ့ရသည်။ သူတို့အုပ်စုသည် ရယ်မောကာ အတူပြေးလွှားကြပြီး ရေကန်သို့အရင်သွားမည်လား သို့မဟုတ် တောင်တက်မည်လားဟု စီစဉ်နေကြသည်။ အချို့က ဆွေးနွေးနေကြစဉ် ပို၍စွန့်စားလိုသော ကျောင်းသားအချို့ကမူ မည်သူ တောင်ထိပ်သို့ အရင်ရောက်နိုင်မည်ကို လောင်းကြေးထပ်နေကြသည်။ ရှုံးနိမ့်သူသည် ခြေအိတ်နံနံများကို တစ်လတာဝန်ယူ လျှော်ဖွပ်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ ထင်ရှားလှသည်။
အတန်းခေါင်းဆောင် ဝမ်ဟုန်ပင်းသည် စိုးရိမ်ပူပန်တတ်သော မိခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူကာ တိတ်တဆိတ်ထွက်သွားရန် ကြိုးစားနေသော ကျောင်းသားအနည်းငယ်ကို အမြန်ဆွဲထားလိုက်သည်။ ကျောင်းသားအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကိုရရန် အားပြင်းပြင်းဖြင့် လက်ခုပ်နှစ်ချက်သုံးချက်တီးလိုက်ပြီးနောက် သူသည် ကျယ်လောင်စွာအော်ပြောလိုက်သည်။
"ငါ နောက်တစ်ခါထပ်ပြီး အလေးပေးပြောမယ်၊ တောင်တွေထဲ အရမ်းနက်နက် ဝင်မသွားကြနဲ့၊ တစ်ယောက်တည်းလည်း မသွားကြနဲ့။ တခြားသူတွေနဲ့အဖွဲ့ဖွဲ့တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ နေ့လယ်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ၊ ငါကျောင်းသားတချို့ကို သယ်ခိုင်းထားတယ်။ မထွက်ခင် ကိုယ့်နေ့လယ်စာကိုယ် ယူသွားကြ။ နောက်ပြီး အခုမနက် ၉:၃၀ ရှိပြီ၊ နေ့လယ် ၃:၀၀ နာရီထက် နောက်မကျဘဲ ပြန်ထွက်ရမယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်အချိန်ကိုယ် စီမံခန့်ခွဲကြ၊ ဘယ်သူမှနောက်ကျခွင့်မရှိဘူး၊ ကြားလား"
"ကြားပါတယ်"
ကျောင်းသားများက တညီတညွတ်တည်း ပြန်ဖြေကြသည်။
စုရှီသည် သူမ၏ နေ့လယ်စာ—ပေါက်စီကြီးနှစ်လုံးနှင့် ကြက်ဥနှစ်လုံး—ကို အိတ်ထဲသို့ထည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဝူဖန်းဖန်း၊ အတန်းခေါင်းဆောင် ဝမ်ဟုန်ပင်းနှင့် အားကစားကော်မတီဝင် ချန်းယွင်တုန့်တို့နှင့်အတူ အဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခုဖွဲ့ကာ မေပယ်ရွက်ဧရိယာသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့သည်။
"ဒီအချိန်မှာ မေပယ်ရွက်တွေ နီပြီလား"
စုရှီသည် ဒေသခံတစ်ဦးမဟုတ်သောကြောင့် ဤဒေသရှိ မေပယ်ရွက်များ ဘယ်အချိန်နီသည်ကို မသိခဲ့ပေ။
"မနီသေးဘူး၊ အရမ်းစောသေးတယ်။ ဒီဇင်ဘာလအထိစောင့်ရမယ်၊ နှစ်စဉ် ရာသီဥတု အခြေအနေပေါ် မူတည်တယ်။ တစ်ခါတလေ ရာသီဥတုမြန်မြန်အေးလာရင် နိုဝင်ဘာလလောက်ဖြစ်နိုင်တယ်"
ဝမ်ဟုန်ပင်းသည်လည်း ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဝူဖန်းဖန်း နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်နေရင်း စုရှီ၏မေးခွန်းကိုကြားသောအခါ လှည့်၍ ရှင်းပြသည်။
"စိမ်းနေတာလည်း မလှဘူးလား"
စုရှီသည် ချိုင့်ခွက်တစ်ခုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဝူဖန်းဖန်းက ပြောသည်။ "နီနေသလောက်တော့ သေချာပေါက်မလှဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စိမ်းနေတာလည်း ကောင်းပါတယ်။ ပြီးတော့ ရေကန်နားက အဲ့ဒီနေရာမှာ လှေငယ်တစ်စင်းရှိရင် ငါတို့စီးပြီး ရေကန်ရဲ့အလှကိုခံစားလို့ရတယ်။ အဲ့ဒါလည်းကောင်းတာပဲ"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် စုရှီကို နှစ်သိမ့်ရန် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "ပြီးတော့ အဲ့ဒီနားမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့လူတွေရှိတယ်"
စုရှီ - "…."
ကောင်းပြီ၊ အချစ်၏ ချဉ်သက်သက်အရသာ၊ သူငယ်ချင်းများအတွက်တော့ တစ်ခါတစ်ရံ စိမ်းနေသော မေပယ်ရွက်များကို ကြည့်ရခြင်းသည် အဆင်ပြေသည်။
အဖွဲ့သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စကားပြောရယ်မောရင်း မကြာမီ မေပယ်တောကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အောက်တိုဘာလတွင် မေပယ်ရွက်များအားလုံး စိမ်းလန်းနေခဲ့သည်။
စုရှီသည် ဝူဖန်းဖန်းနှင့် ဝမ်ဟုန်ပင်းတို့ ဓာတ်ပုံဆရာရှာဖွေနေသည်ကို အနှောင့်အယှက်မပေးဘဲ ကျောက်တုံးခုံတန်းတစ်ခုကိုတွေ့၍ ထိုင်လိုက်သည်။
ချန်းယွင်တုန့်သည်လည်း အတန်းခေါင်းဆောင်နှင့် ဝူဖန်းဖန်း ကြားမှ ချိုမြိန်သောလေထုကို သတိထားမိပုံရပြီး သူသည် စုရှီ ဘေးရှိ ကျောက်တုံးပေါ်သို့ သိနားလည်သောအကြည့်ဖြင့် လာထိုင်ခဲ့သည်။
ချန်းယွင်တုန့်သည် ပေကျင်းမြို့မှဖြစ်ပြီး သူ့မိသားစုမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝကာ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး အနည်းငယ် ခန့်ညားသဖြင့် ကျောင်းတွင် လူကြိုက်များသူတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်ခံရသည်။
သူ စုရှီကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်သောအခါ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့လှပသော ဤမိန်းကလေးကို တစ်ချက်မြင်ရုံဖြင့် ချစ်မိသွားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း စုရှီသည် အလွန်လှပသော အလှပဂေးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ထိပ်တန်းကျောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမ၏ စာပေများအပေါ် အလွန်အမင်းမြှုပ်နှံထားသည်။ သူမသည် နေ့အချိန်များတွင် စာကြည့်တိုက်၌ သုတေသနလုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ပါမောက္ခများကို ဓာတ်ခွဲခန်းတွင် ကူညီပေးခြင်းဖြင့် ကြားပိုက်ထိုးမလွယ်အောင် အလုပ်များနေခဲ့သည်။
သူမသည် နတ်သမီးတစ်ပါးဖြစ်သလို စာတော်သည့် နတ်ဘုရားမတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သောကြောင့် လူတို့ကို အဝေးမှသာ လေးစားအံ့ဩဝံ့စေသည့် ခိုင်မာသော အလှမ်းကွာဝေးမှုကို ဖန်တီးထားသည်။
ထို့ကြောင့် ကျောင်းရှိယောက်ျားလေးအများစုက သူမကို သဘောကျကြသော်လည်း အမှန်တကယ် လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်သူ အလွန်နည်းပါးလှသည်။
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စာပေပါရမီရှင်ဟု ကြွေးကြော်သော တစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်ပင် စုရှီဆ္သို့ အချစ်ကဗျာအချို့ရေးသားခဲ့သော်လည်း မည်သည့်လှိုင်းဂယက်မျှမဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။
ချန်းယွင်တုန့်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အကြောက်အလန့်မရှိသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သော်လည်း စုရှီ နှင့်ပတ်သက်လာလျှင် သူသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်ကာ မျက်နှာနီရဲလာပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် သူမကို နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်ကြာ တိတ်တခိုးသဘောကျနေခဲ့သော်လည်း သူ စုရှီနှင့်ပြောခဲ့သော စကားလုံးများသည် ငါးလုံးထက်မကျော်ခဲ့ပေ။
ယခုမူ အတန်းထဲရှိ ယောက်ျားလေးအများစုကို အနိုင်ယူပြီးနောက်တွင် သူသည် နောက်ဆုံး၌ စုရှီ၏ ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အခွင့်အရေးရခဲ့သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် သူမနှင့်အတူတူ အချိန်ကုန်ဆုံးရန် အခွင့်အရေးရခဲ့သည်။ ချန်းယွင်တုန့်သည် ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကိုကူညီနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ခံစားမိသည်။ သူ တုံ့ဆိုင်းမနေနိုင်တော့ပေ။ အခွင့်အရေးသည် သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသည်။ သူအခု ဝန်မခံလျှင် သူ၏ အကြောက်အလန့်မရှိသော ခေါင်းဆောင်ဟူသော ဘွဲ့ကို စော်ကားရာရောက်ပေလိမ့်မည်။
ထိုသို့စိတ်ထဲ၌တွေးရင်း ချန်းယွင်တုန့်သည် နာကျင်မှုမှတစ်ဆင့် ရဲစွမ်းသတ္တိရှိလာစေရန် သူ့မျက်နှာကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် "ဖြောင်း! ဖြောင်း!"ဟု နှစ်ကြိုက်လောက် ရိုက်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း အမှန်တကယ် အချိန်ကျရောက်လာသောအခါ သူသည် သူ့မျက်နှာတွင် တိုးပွားလာသော အပူရှိန်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် စုရှီကိုပင်မကြည့်နိုင်တော့ဘဲ သူ့ခေါင်းကို ရွှံ့ထဲတွင်မြှုပ်ထားလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။
"ရဲဘော် စု… စုရှီ၊ မင်း... မင်း ငါ့ရဲ့... ငါ့ရဲ့ကောင်မလေး... ဖြစ်ချင်လား"
"……"
အဖြေကိုစောင့်ရသည်မှာ အလွန်ပင်ပန်းခက်ခဲလှသည်။ ချန်းယွင်တုန့်သည် အချိန်မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိတော့ပေ။ ဝန်ခံလိုက်ရသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှသည် အဖြေကို မျှော်လင့်စောင့်စားခြင်း၊ ထို့နောက် အဖြေမရသည့်အတွက် စိတ်ပျက်ခြင်းအထိ ရာစုနှစ်များစွာကြာသွားသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့်အတူ အချိန်သည် အဆုံးမရှိ ဆွဲဆန့်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ချန်းယွင်တုန့်၏ မျက်နှာသည်လည်း ပို ပိုပြီး ဖြူဖျော့လာခဲ့သည်။
သူသည် အံ တင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်မေးချင်သော်လည်း မည်သို့စကား စရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။
သို့သော် သူ ဒီအတိုင်း လက်မလျှော့နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးကောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ်ရရန် မည်မျှကြာအောင်စောင့်ရမည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ကျန်ရှိနေသော သတ္တိအကြွင်းအကျန်များကို စုစည်းလိုက်ပြီး စုရှီ ကိုကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့... သူ့မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။
ဘယ်... သူမ ဘယ်မှာလဲ ...
အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း
အပိုင်း ၂၂
မှောင်မိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော သစ်တောနက်နက်အတွင်း၊ သစ်ပင်များကြားထဲ၌ လူနှစ်ယောက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့အတွက် ကျဉ်းမြောင်းလှသော လမ်းကြမ်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုလမ်းသည် ထူထဲသော ထင်းရှူးရွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
အချိန်အတော်ကြာအောင် လူသူအရောက်အပေါက်မရှိသောကြောင့် ဖြစ်ဟန်တူသည်၊ ထိုလူနှစ်ယောက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့သည် တိုးကြိတ်တွန်းထိုး၍ ရှေ့ဆက်သွားနေကြရာ သူတို့၏ ခြေသံများက ရှပ်ရှပ်ရှပ်ရှပ်မြည်သံကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ရှီလင်းလင်း၏ လက်များကို နောက်ပြန်ကြိုးတုပ်ထားပြီး ပါးစပ်ကိုလည်း အဝတ်ဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူနှစ်ယောက်က သူမကို အဘယ်ကြောင့် ပြန်ပေးဆွဲခဲ့သည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ဤမေ့လျော့ခံ တောနက်ကြီးထဲတွင် သူမသာသေဆုံးသွားခဲ့ပြီး တွင်းတစ်ခုထဲတွင် မြှုပ်နှံခံရကာ အရိုးနှင့် ရွှံ့များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလျှင်ပင် မည်သူက သူမအား ရှာတွေ့နိုင်မည်မဟုတ် ဆိုသည်ကိုလည်း သူမသိနေသည်။
ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ရှီလင်းလင်းသည် သူမခန္ဓာကိုယ်၏ တုန်ယင်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ ရောင်ကိုင်းနေသော မျက်လုံးများမှာလည်း ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“အီး .. ဟီး ... ဟင့်” မိန်းကလေး၏ တောင်းပန်တိုးလျှိုးငိုကြွေးသံသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူးဆန်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
သို့သော်လည်း သူမကို အရှေ့နှင့်အနောက်မှ ကြည့်နေသော လူနှစ်ယောက်မှာမူ သံမဏိနှလုံးသားပိုင်ရှင်များဖြစ်ပြီး လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြချေ။
နောက်မှ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် လူကပင် နောက်ပြောင်လိုစိတ်ရှိနေသေးသည်။
"မိန်းကလေး၊ ငိုနေလို့ ဘာမှမထူးဘူး။ ဒါ မင်းကံဆိုးတာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းအသက်ကို ပိုက်ဆံပေးပြီးဝယ်ထားတာ၊ ငါတို့က စီးပွားရေးလုပ်နေတာပဲ။ မင်းမြေကြီးအောက်ရောက်သွားရင် (သေသွားရင်) ငါတို့ကို လာမရှာနဲ့၊ ငါတို့က ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်လုပ်နေတာ"
"ပါးစပ်ပိတ်ထား၊ ဘာလို့ စကားတွေအများကြီးပြောနေတာလဲ"
ရှေ့မှ ပိန်ပါးသောလူသည် သူ့ညီဘက်သို့ လှည့်၍ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏သေးငယ်သော မှေးမှိန်နေသည့် မျက်လုံးများသည် တိရစ္ဆာန်များကို ကြည့်နေသည့်အလား အေးစက်ကာ အသက်ကို တန်ဖိုးမထားသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"ဟ! အစ်ကိုကြီး၊ ဘာကိုကြောက်နေတာလဲ။ ငါတို့ လူသတ်တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ။ ဒီလိုတောင်နက်ကြီးနဲ့ တောအိုကြီးထဲ ဘယ်သူမှ လာမှာမဟုတ်ဘူး" ထိုလူသည် သူ့အစ်ကို၏ အလွန်အကျွံသတိထားမှုကို အထင်သေးစွာဖြင့် မထီမဲ့မြင်ပြုနေသည်။
"ငါတို့ သဘောတူထားပြီးသားလေ။ ဒီကောင်မလေးက တော်တော်လန်းတယ်၊ ဒီအတိုင်းမြှုပ်လိုက်ရင် နှမြောစရာကြီး။ သူ့ကိုမမြှုပ်ခင် ငါအရင်ပျော်လိုက်ဦးမယ်"
ပတ်ဝန်းကျင်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ မြက်ပင်များကြားမှ ဖြတ်သွားသော အင်းဆက်များနှင့် ငှက်များ၏ အသံသဲ့သဲ့ကိုသာ ကြားနေရသည်။
အရပ်ရှည်သောလူ၏ မောက်မာ၍ ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးများက ရှီလင်းလင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ပို၍တိုးပွားစေခဲ့သည်။
သူမသည် ယခုနှစ်တွင် ၂၄ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိသားစုက သူမကို ကောင်းစွာကာကွယ်ပေးထားသော်လည်း အထူးသဖြင့် ဆေးကျောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်သည့်အလျောက် လောက၏ အကြောင်းအရာများကို နားလည်သည်။
အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်၊ ရှီလင်းလင်း၏ တောင့်တင်းနေသော ဦးနှောက်သည် လွတ်မြောက်နိုင်ခြေကို စဉ်းစားတွေးတောရင်း လည်ပတ်လာသည်။
မအောင်မြင်ပါက သူမသေရမည်၊ သို့သော် ဤတိရစ္ဆာန် သူမကို ထိတာမခံနိုင်ပေ။
သို့သော် အောင်မြင်သွားလျှင်ကော။ သူမကို အလွန်တန်ဖိုးထားသော မိဘများ၊ အစ်ကိုနှင့် စေ့စပ်ထားသူတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တွေးမိသောအခါ၊ ရှီလင်းလင်း၏ အစပိုင်းတွင် အသက်မဲ့နေသော မျက်လုံးများထဲ၌ ရှင်သန်လိုစိတ် အရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်။
သူမ စွန့်စားရမည်!
သူမ မသေချင်သေးပေ!!
သူမ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်မိသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ၊ သို့သော် ရုတ်တရက်ပင် သူတို့တိုက်ခဲ့သော ဆေးများကြောင့် တစ်ပိုင်းတစ်စ သတိလစ်နေသော်လည်း အသက်ရှင်သန်ရန် ကြိုးပမ်းလိုစိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသော အကြောင်းတစ်ခုက သူမကို တွန်းအားပေးလိုက်သည်။
ရှီလင်းလင်း ရုတ်တရက် အငိုတိတ်သွားသောကြောင့် ရှေ့မှလမ်းပြသော လူက သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
မိန်းကလေး၏ ရောင်ကိုင်းနေသော မျက်လုံးများထဲမှ ခိုင်မာသော ဒေါသကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စိတ်မရှည်ဖြစ်နေသော ညီဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကာ ဖောက်သည်၏ တောင်းဆိုမှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး သူ့ကို အလိုလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ငါသိပြီ၊ မင်းအတိုင်းအတာကို မင်းသိသရွေ့ပေါ့"
ရှီလင်းလင်းသည် သူမ၏နားထဲတွင် ကြားနေရသော ရိုင်းစိုင်းသည့် စကားများကို လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေသည်။ သစ်ပင်များ၏ အကြားမှ ဖြာကျနေသော နေရောင်ခြည်က နေ့အချိန်ဖြစ်ကြောင်းကို အတည်ပြုပေးနေသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်သည် နွေးထွေးပြီး အနည်းငယ်ပူလောင်ကာ အပူချိန်မှာ ၃၀ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်ခန့်ရှိသည်။
သူမသည် ပြည်နယ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ အကြောင်းမှာ သူမနေထိုင်သည့် ရှန်ဟိုင်းမြို့သည် ဤမျှ မပူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမနိုးလာကတည်းက ဤသစ်တောထူထပ်သောနေရာတွင် လမ်းလျှောက်နေခဲ့ရပြီး သူမ ဘယ်နေရာရောက်နေသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ တစ်ခုတည်းသော သေချာသောအချက်မှာ ဤနေရာသည် နက်ရှိုင်းပြီး ဝေးလံခေါင်ဖျားသော တောင်တန်းဒေသဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ပင်ဖြစ်သည်။
သို့မဟုတ်ပါက ရာဇဝတ်ကောင်နှစ်ယောက်သည် ဤကဲ့သို့သောနေရာတွင် လူသတ်မှုကို ပေါ်ပေါ်တင်တင် ကျူးလွန်ဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှမရှိဘဲ အကူအညီတောင်းရန်မှာလည်း လက်တွေ့မကျသည့်အခါ သူမသည် ထွက်ပြေးရန်အတွက် သူမကိုယ်သူမသာ အမှန်တကယ် အားကိုးနိုင်မည်လား။
ဤသို့တွေးမိသဖြင့် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်လေးကို ခံစားလိုက်ရသော ရှီလင်းလင်း၏ အကြည့်များက တစ်ဖန်ပြန်၍ မှေးမှိန်သွားပြန်သည်။
သူမတစ်ယောက်တည်း မည်သို့လွတ်မြောက်ရမည်ကို စိုးရိမ်တကြီး စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရှေ့မှဦးဆောင်လာသူက ရပ်တန့်လိုက်သည်။ "ကဲ၊ ဒီနေရာပဲ!"
သာမန်ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများသည် ရှီလင်းလင်း၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူမသည် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်စဉ် အလိုလျောက် တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဤနေရာသည် မတ်စောက်သော တောင်စောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ရှီလင်းလင်း ရပ်နေသော ထိပ်ပိုင်းတွင် ချိုင့်ခွက်တစ်ခုရှိနေသည်။ ထိုချိုင့်ခွက်သည် မကြီးသော်လည်း သူမကဲ့သို့ လူဆယ်ယောက်ကို မြှုပ်နှံရန် လုံလောက်သည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှီလင်းလင်း၏ ဦးနှောက်သည် ပြိုလဲလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် သက်တောင့်သက်သာနှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာသောဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး အလိုလိုက်ခံရကာ ကောင်းမွန်စွာ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ မနေ့ကပင် သူမသည် စေ့စပ်ထားသူနှင့် လက်ထပ်ပွဲ အသေးစိတ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆွေးနွေးနေခဲ့ပြီး ယနေ့တွင်မူ သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။
လောကကြီးသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှီလင်းလင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေသည်။ လူ့ဘဝ၏ ရှုပ်ထွေးနက်နဲမှုများကို နားလည်ရန် ရုန်းကန်နေရသည့် အခြားသူများနည်းတူ အရာအားလုံး အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ဖြစ်သွားသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ တစ်ခုတည်းသာ သေချာသည်မှာ သေရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူမနှင့်အတူ တစ်ယောက်ယောက်ကို အဖော်စပ်သွားမည်ဟူသောအချက်ပင်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသွင်အပြင်အောက်တွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မြှုပ်နှံထားသော ခေါင်းမာမှုပင်။
ရှီလင်းလင်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေစဉ်မှာပင် အေးခဲသွားသည်။ သူမ၏ အနက်ရောင်မျက်လုံးများသည် ပါးလွှာသောအလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ အရောင်အလင်းတစ်စွန်းတစ်စမျှ မရှိချေ။
သားသတ်ခံရတော့မည့် သိုးငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမသည် ညစ်ပတ်သောလူက အလျင်အမြန် အဝတ်အစားများချွတ်ကာ သူမဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို လက်လျှော့ထားသည့်အလား ကြည့်နေလိုက်သည်။
ထိုစဉ် ပိန်ပါးသောလူသည် တောင်စောင်းထိပ်တွင် ထိုင်နေပြီး အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲမှ အေးစက်မှုက ဘာကိုဆိုလိုနိုင်သည်ကို စဉ်းစားရန်ပင် တွန့်ဆုတ်သွားစေသည်။
ထိုညစ်ပတ်သောလက်များက သူမကို ထိတော့မည်အပြုတွင် ရှီလင်းလင်းသည် ကြောက်လန့်ဟန်ဆောင်ကာ ဟန်လုပ်ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ရှောင်တိမ်းပြီးနောက် သူမသည် ထိုလူကို တောင်ကုန်းစောင်းအနီးသို့ ဆွဲဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။
တဏှာစိတ်ဖုံးလွှမ်းနေသော ဒုတိယလူနှင့်မတူဘဲ သူတို့နှစ်ဦးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော အစ်ကိုဖြစ်သူသည် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်းကို သိသာစွာ အာရုံခံမိလိုက်သည်။
သူသည် သတိပေးရန် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပျက်လာသောအရာက သူ့တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ပျက်စီးစေခဲ့သည်။ သူက သူတို့ထံသို့ ပြေးလွှားသွားရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
သို့သော် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ရှီလင်းလင်းသည် ထိုလူကို တောင်စောင်းအစွန်းသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သောအခါ သူမသည် သူ့ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထိုလူ၏ အာရုံပျံ့လွင့်သွားသော အခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် သူမခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြု၍ သူ့ကို ပြတ်သားစွာ ဝင်တိုက်လိုက်သည်။ အရှိန်သည် မပြင်းထန်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို မတ်စောက်သော တောင်စောင်းမှ အတူတကွ လိမ့်ကျသွားစေရန် လုံလောက်သည်။
တောင်စောင်းသည် မတ်စောက်ပြီး မြင့်မားလှသည်။
ရှီလင်းလင်းသည် သူမသေပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အောက်ခြေသို့ရောက်သောအခါ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကျိုးရုံဖြင့် လွတ်မြောက်သွားသည်ကို အံ့အားသင့်စွာ တွေ့လိုက်ရသည်။
ထို့အပြင် သူမပါးစပ်ကို ပိတ်ဆို့ထားသော အဝတ်စခဲသည် သစ်ကိုင်းတစ်ခုနှင့် ချိတ်မိကာ ကျွတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ရှီလင်းလင်းသည် သူမ အသက်ရှင်နေသေးသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ နှောင့်နှေးမနေဝံ့တော့ပေ။ သူမ၏ ကျိုးနေသော ခြေထောက်ဖြင့် ထွက်ပြေးရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို နားလည်သဖြင့် သူမ၏ စိတ်တို့သည် လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်နေသည်။
ဤအချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် စွန့်စားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးအချိန်ရောက်သည်အထိ သူမ လက်မလျှော့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူမသည် အသံကုန်ဟစ်အော်လိုက်ပြီး အကျယ်လောင်ဆုံး အကူအညီတောင်းသံဖြင့် သူမ၏ လည်ချောင်းကို စုတ်ပြဲသွားစေမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ကယ်ကြပါဦး!!!"
သူမ၏ အသက်လုအော်ဟစ်သံသည် ကျယ်ပြန့်သော တောနက်ကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
ရှီလင်းလင်းသည် အနီးအနားရှိ ညစ်ပတ်သောလူ၏ ကံကြမ္မာကို မသိဘဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တောင်ကုန်းပေါ်မှ လျှောဆင်းလာသော အမည်းရောင်ပုံရိပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ပိန်သော်လည်း ပါးနပ်သော အစ်ကိုဖြစ်သူသည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သူမသိသည်။
ရှီလင်းလင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်ပင်စည်များကို အားပြုရင်း သူမ၏ ကျိုးနေသော ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို ဒရွတ်တိုက်ဆွဲကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လျက် အဝေးသို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ နှလုံးသည် လည်ချောင်းထဲမှ ခုန်ထွက်တော့မည့်အလား ခံစားနေရပြီး ပြင်းထန်စွာ တဒုန်းဒုန်းမြည်ကာ ထိုပေါက်ကွဲမှုကြောင့် သူမ၏ နားများပင် အူသွားသည်။
တစ်စက္ကန့်မျှပင် အချိန်မဖြုန်းလိုသောကြောင့် သူမ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဝံ့ပေ။
သို့သော်လည်း သူမနောက်မှ တဖြည်းဖြည်း ပိုရှင်းလင်းလာသော အသံများကြောင့် သူမ မကြာမီ အဖမ်းခံရတော့မည်ကို သိလိုက်ရသည်။
ဤအတိုင်း ဆက်သွား၍မဖြစ်ပေ။ သူမသည် မျက်လုံးများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မီတာတစ်ဒါဇင်ခန့်အကွာတွင် နောက်ထပ်တောင်ကုန်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရှီလင်းလင်းသည် အံကြိတ်ကာ သစ်သားတစ်ပိုင်းကို လက်နက်အဖြစ် ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တောင်ကုန်းဆီသို့ ယိုင်နဲ့ယိုင်နဲ့ဖြင့် လျှောက်သွားသည်။
သူမ တောင်ကုန်းသို့ ရောက်လုနီးပါးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် လိမ့်ဆင်းရန် အသင့်ဖြစ်နေစဉ်တွင် အဝေးမှ ပုံရိပ်တစ်ခုက သူမရှိရာဘက်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးလာနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
မျက်ရည်လုံးကြီးများသည် ရှီလင်းလင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်လိမ့်လိမ့် စီးကျလာခဲ့သည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း ဝမ်းနည်းမှုကို မနည်းထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။ တုန်ယင်စွာဖြင့် သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ကယ်ကြပါဦး! ကယ်ကြပါဦး!"
တစ်စုံတစ်ယောက် လာနေပြီ။ သူမ အသက်ရှင်ပြီ!!!
မျက်ရည်များသည် အလွန်လျင်မြန်ပြီး ပြင်းထန်စွာ စီးကျလာသဖြင့် သူမ၏ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့သွားသည်။ ရှီလင်းလင်းသည် သူမ၏ ညစ်ပတ်နေသော အင်္ကျီလက်ကို မြှောက်ကာ မျက်ရည်များကို အားဖြင့်သုတ်လိုက်ပြီးမှ မီတာဆယ်ဂဏန်းအကွာမှ လူသည် တကယ်တမ်းတွင် ကလေးမလေးတစ်ယောက်ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။
ရှီလင်းလင်း၏ မျက်နှာသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"မြန်မြန်ပြေးတော့!"