ဒီကမ္ဘာကြီးက မင်းအတွက်ပဲ
Vol. 30 Ch. 449
“ဆရာကောင်း ခင်ဗျားဘာလုပ်နေတာလဲ “
ဝေထျန်းက သူ့သံတုတ်ချောင်းကို ကောင်းမင်ထံချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
“ကျုပ်ကျောင်းသူကို အခုလွှတ်လိုက်”
“ကျုပ် ရန်လိုတာ မဟုတ်ပါဘူး ၊ကျုပ် အခု လုပ်နေတာက သူတို့ကို ကူညီဖို့ပဲ၊ ခင်ဗျားလည်း ဒီနေရာမှာ ထာဝရနေချင်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်ပေါ့”
ကောင်းမင်သည် အမျိုးမျိုးသော ဖြစ်နိုင်ခြေများကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ သူသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာနိုင်ရန် ဤပြင်ပလူများကို မှီခိုရမည်ဟု ခံစားရသည်။ အနက်ရောင်မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း၊ ကျောင်းသားများအပြည့်ပါသော ဘတ်စ်ကား၊ သံသရာလည်နေသော ဖြစ်ရပ်ဆိုးများ... ဤပြင်ပလူများ ပေါ်လာခြင်းသည် တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုမဟုတ်ကြောင်း ကောင်းမင် ခံစားရသည်။ ၎င်းသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာက အခန်း ၁၃ ကဲ့သို့သော နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုတစ်ခုနှင့် ပတ်သက်နေနိုင်သည်။
“ဘာပဲ ဖြစ်ခဲ့ပါစေ ၊ ကျွန်တော်တို့ အမှန်တရားကို သိပိုင်ခွင့်ရှိတယ် ၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်တားနိုင်မှာလဲ”
ချန်ကျင်းသည် ရှန်းတုရှောင်၏လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူသည် အရာအားလုံးကို လက်ခံရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့်အလား ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားပုံရသည်။
ကောင်းမင် ဆက်မတားတော့ပေ။
“မင်း မှန်တယ် ၊ တခြားသူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ ငါ့မှာ အခွင့်အရေးမရှိပါဘူး”
ရှန်းတုရှောင်က ချောင်းတဟွတ်ဟွတ်ဆိုးလိုက်သည်။ သူမ ကောင်းမင်ကို အပြစ်မတင်ပေ။ သူမက သူမ၏နှလုံးသားကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“အဲဒီ ဖုန်းကိုပြောပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်နဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ တစ်ခုခုအစပျိုးလာတယ် ၊ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အချက်အလက်တွေကို မြင်လာရတယ် ၊ ဆရာကောင်း ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရတယ်”
သူမ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း၏အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွား၏။ ချန်ကျင်းနှင့် လီဝမ်တို့သည် ကောင်းမင်သည် ဇာတ်လမ်းသွားကို အရှိန်မြှင့်ရန်အတွက် ဂိမ်းထဲမှ NPC တစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ပို၍ပင်ယုံကြည်လာခဲ့သည်။
ကောင်းမင်ကမူ ရှရန်ကို ပြန်တွေးမိသည်။ ရှရန်သည် ထိုစွမ်းရည်များကို အကြံပြုခဲ့သူဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တစ်ခုတွင် သူသည် ခြောက်ခြားဂိမ်းကစားသမားများ၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာပြီး စည်းမျဉ်းများကို ပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
“ဒါက ရှရန်ရဲ့ စိတ်ကူးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ပြင်ပလူတွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ပေါ်လာတယ်၊ ဆိုလိုတာက အရာအားလုံးကို ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ ၊ ရှရန်ရဲ့အစီအစဉ်တွေနဲ့ ခြောက်ခြားဂိမ်းကစားသမားတွေအတွက် စည်းမျဉ်းတွေဆိုတာ ကံကြမ္မာရဲ့ စီစဉ်မှုတွေချည်းပဲ”
ကံကြမ္မာသည် ပြင်ပလူများနှင့် နီးကပ်စွာဆက်စပ်နေနိုင်မည်။ ကံကြမ္မာက ဟန်ဟိုင်းအား လက်ရှိအခြေအနေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲစေခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ ပြင်ပလူများကို ထူးခြားသော သေမင်းဂိမ်းတစ်ခု ပေးစွမ်းရန်ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် အဓိက အချက်က ဘာလဲ။
ကျောင်းသားများကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ကောင်းမင်တွင် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိလာ၏။ အဓိကအချက်က ကျောင်းသားများပေါ်တွင် ဖြစ်နိုင်သည်။ ဖုန်းထဲမှ အသံသည် ရှန်းတုရှောင်အား ကောင်းမင်နှင့်ဟန်ဟိုင်းရှိ လူတိုင်းသည် သရဲများဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယင်းသည် အနည်းဆုံး ထိုအသံရှင်အတွက် ပြင်ပလူများနှင့် ဟန်ဟိုင်း၏နေထိုင်သူများအကြား လက်တွေ့ကျသော ကွဲပြားခြားနားမှုတစ်ခု ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသီအိုရီကို ပိုမိုတွန်းအားပေးနေသည်က ဤပြင်ပလူများသည် လူသားအစစ်များ ဖြစ်နိုင်သည်။
ကောင်းမင်သည် အန္တရာယ်ရှိသောအကြည့်ကို ဖုံးကွယ်ရန် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်သည်။ သူ အခြားပြဿနာတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာက အခန်း ၁၃ မှ ကျောင်းသားများသည် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်း မတော်တဆမှုတစ်ခု ကြုံခဲ့ရပြီးနောက်တွင် ထိုဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါဆို... သူတို့က လူသားတွေလား သရဲတွေလား။
“စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနက အခန်း ၁၃ က လူတွေကို ဖမ်းဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတယ် ၊ အဲ့ဒီတုန်းက စီတုအန်းလည်း အခန်း ၁၃ က လူတိုင်းကို ဖမ်းဆီးချင်နေခဲ့တယ် ၊ သူတို့က အခန်း ၁၃ ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သိနေကြတာလား ၊ အခန်း ၁၃ က အပြင်လူပထမဆုံး အသုတ်လား ၊ အဲဒါကြောင့်ပဲ လုဇန်က ငါတို့ကို ကံကြမ္မာကိုသတ်ဖြတ်မယ့် ဓားတွေအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့တာလား”
ကောင်းမင်၏ဦးနှောက်မှာ ရှုပ်ထွေးနေလေသည်။ သူသည် အချက်အလက်များစွာကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန် လိုအပ်နေသည်။ သူ၏အကြည့်များကို ကျောင်းသားများဆီ ရွေ့လျားလိုက်သည်။ သူဟာ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်များစွာက သူတို့နှင့် အတူတူပဲလား။ သို့သော်လည်း သူသည် မတော်တဆမှုဖြစ်ပြီးနောက် ဟန်ဟိုင်းထဲသို့ မတော်တဆဝင်ရောက်လာမိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်...။
ချန်ကျင်းသည် ကောင်းမင်၏စိုက်ကြည့်ခံနေရသောကြောင့် စိုးရိမ်နေလေသည်။ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို တည်ငြိမ်နေစေရန် အတင်းအကျပ်လုပ်နေရသည်။ သူသည် ရှန်းတုရှောင်ကို အတုယူ၍ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ခဲ့သော်လည်း ဘာမှမကြားခဲ့ရပေ။
“ဖုန်းက အခု အလုပ်မလုပ်တော့ဘူးလား ၊ ငါ အသစ်တစ်ခုခုကို လှုံဆော်ဖို့လိုတာလား”
ဘေးခန်းမှ ရေယိုစိမ့်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဖွဲ့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ကော်ရစ်ဒါသို့ ပြေးထွက်လိုက်ကြသည်။ မူလသော့ခတ်ထားသည်တံခါးမှာ ပွင့်နေလေသည်။ ချန်ကျင်းက အခန်းထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူသည် အသံလာရာအတိုင်း လိုက်သွားပြီး ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ရေချိုးကန်ထဲတွင် ရေများ ပြည့်နေသည်။ ကန်အောက်ခြေတွင် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံး ရှိနေသည်။ အိတ်သည် ပစ္စည်းများဖြင့် ဖောင်းကားနေသည်။ ၎င်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောက်ယူရန် စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
“အနား မသွားနဲ့”
ကောင်းမင်သည် နှလုံးသား တလှပ်လှပ်တုန်လာခြင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ချန်ကျင်းကို တားချင်သော်လည်း နောက်ကျသွားချေပြီ။ ချန်ကျင်းသည် သူ၏လက်ကို ရေချိုးကန်ဆီသို့ လှမ်းလိုက်သည်။ သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များ ရေမျက်နှာပြင်သို့ ထိတွေ့လိုက်သောအခါ ကြည်လင်သောရေထဲတွင် အစွန်းအကွက်များ ပေါ်လာတော့သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ ရေချိုးကန်ဆီသို့ စောင်းကျသွားသည်။ တစ်စုံတစ်ခုက သူ၏လက်ကို ဆောင့်ဆွဲလိုက်သည်ဟု သူခံစားလိုက်ရသည်။ အိတ်ထဲက အရာကြီးက ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ တခြားလက်တစ်ဖက်လား။
“ကယ်...”
ရေချိုးကန်က မကြီးမားသော်လည်း ချန်ကျင်းသည် နက်ရှိုင်းသော ရေကန်ထဲ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ခြေလက်များသည် ကန်၏အစွန်းများကို လှမ်းမမီပေ။ သူ ရုန်းကန်ရန်ပင် ခွန်အားမဲ့သွားခဲ့သည်။
“ပုန်ကန်တတ်တဲ့ ကလေးပဲ”
အနက်ရောင်မြူခိုးက သိပ်သည်းလာသည်။ ချန်ကျင်း၏ ပုံရိပ်က ဝေဝါးသွား၏။ ချန်ကျင်းသည် ချက်ချင်းပင် ရေချိုးကန်ထဲသို့ နစ်မြုပ်လုနီးပါးသွားခဲ့သည်။ ကောင်းမင်တွင် စူပါလူသားတုံ့ပြန်မှု မြန်နှုန်း ရှိသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူက ချန်ကျင်းအား လည်ပင်းမှ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ကောင်းမင်၏လူကယ်ပုံက ထူးခြားသည်။ သူသည် သားစားကြူးနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားကို မငှားယူနိုင်သောကြောင့် သေခြင်းတရားကိုတားဆီးရန် သူ၏ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။ မြူခိုးထဲရှိ အမည်မသိအရာက ဤအပြင်လူများကို အများဆုံးဂရုစိုက်သည်ဟု ကောင်းမင်လောင်းကြေးထပ်လိုက်ပြီး ချန်ကျင်း၏လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အသက်ရှူကျပ်ခြင်းကြောင့် သေလုနီးပါးဖြစ်နေသော ချန်ကျင်းသည် ရေထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ အသံက ရေနှင့်အတူ သူ၏ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။
“ကယ်...”
သေခြင်းတရားအပေါ်ကြောက်ရွံ့မှုက တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ သူ့အပေါ် ဖိကျလာခဲ့သည်။ ချန်ကျင်းသည် ထိုအသံကို နားထောင်ရန် အချိန်မရပေ။ သူ အပေါ်တက်နိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဖိအားများလျော့သွားသည်ကို သူခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ကောင်းမင်က သူ့အား ရေချိုးကန်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။
သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ညစ်ပတ်နေသောရေများကို အန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ ရေနစ်တော့မလို ဖြစ်ခဲ့တာမဟုတ်လား။ ဘာလို့ သူ့လည်ပင်းပတ်လည်မှာ ထင်ထင်ရှားရှားလက်ရာကြီး ရှိနေရတာလဲ။
“အနက်ရောင်မြူခိုးထဲက အရာက အပြင်လူတွေကို မသေစေချင်ဘူးလား”
ကောင်းမင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ချန်ကျင်းပတ်လည်တွင် ချည်နှောင်ထားသော အားက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တစ်ဖက်လူက ချန်ကျင်းကို သတ်ချင်သည်မဟုတ်ဘဲ တခြားနေရာသို့ ပို့ဆောင်ချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကောင်းမင်၏ နှလုံးတလှပ်လှပ်ဖြစ်နေခြင်းက ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သူ ကျောပိုးအိတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ရေချိုးကန်သည် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”
ကယ်တင်ခံရပြီးနောက် ချန်ကျင်းသည် ကောင်းမင်အား အပြည့်အဝယုံကြည်သွားသည်။
“ဒါ ဟွမ်ကဲရဲ့ အိတ်ပဲ ၊ ကျွန်မ သူ့အိတ်ပေါ်က ဒီသော့ချိတ်ကို မှတ်မိတယ်”
ရှန်းတုရှောင်က အိတ်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
“ဟွမ်ကဲက ကျွန်မတို့ အတန်းရဲ့ဘာသာစကား ကိုယ်စားလှယ်ပါ ၊ သူက ကျွန်မတို့ ဆရာမရဲ့အချစ်ဆုံး ကျောင်းသားပါ ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ခြောက်ခြားဇာတ်အမျိုးမျိုးကို တသီးတသန့်ဖတ်နေရတာ ကြိုက်တယ် ၊ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကျောင်းသားတွေထဲမှာ သူက သတ္တိအရှိဆုံးပါပဲ”
“ဟွမ်ကဲကို ခဏထားလိုက်ဦး”
ချန်ကျင်းသည် ကြမ်းပြင်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထလာသည်။ သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ရေထဲမှာ အသံတစ်ခု ကြားခဲ့ရတယ် ၊ ဒါက ကျွန်တော့်ကို တချို့အရာတွေ ပြောပြခဲ့တယ် ၊ လိုရင်းကတော့ ရှန်းတုရှောင် ဖုန်းထဲမှာကြားခဲ့ရတာနဲ့ အတူတူပဲ ၊ ဒါပေမဲ့...”
“ဒါပေမဲ့ ဘာလဲ”
ရှန်းတုရှောင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
“ဒါက ကျွန်တော့်ကို နောက်ထပ် မစ်ရှင်တစ်ခုပေးခဲ့တယ် ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားကို ရင်ဆိုင်ပြီး လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်”
ချန်ကျင်း၏အသံသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးလျလာပြီး ကျောပိုးအိတ်ကိုကိုင်ထားသော ကောင်းမင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။