မစ်စတာချီက နင့်ကို အလုပ်ခရီးသွားနေရင်း အမြဲလွမ်းနေပုံရတယ်

အချိန်က ည ၉ နာရီဝန်းကျင်။

ချင်ကျားမူထံ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည်က သူ လာကြိုမယ့်အကြောင်း ဖုန်းဆက်လာခဲ့သည်။

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် ရှန်းမူမူနှင့် စုထင်းရန်တို့သည် ချင်ကျားမူ၏ အမျိုးသားကို တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူသည် မျက်ခုံးထူထူနှင့် နက်မှောင်သော အသားအရေရှိပြီး ကိုယ်တိုင်းအတိအကျဖြင့် ချုပ်ထားသော အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို သေချာစွာ ဝတ်ဆင်ထားကာ ရှင်းသန့်သော လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်လို အသွင်ရှိသည်။

ချင်ကျားမူကိုမြင်တာနဲ့ သူက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြုံးသွားပြီး သူမ၏ လက်ကို သဘာဝကျကျ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ချင်ကျားမူသည် ရှားရှားပါးပါး ရှက်ရွံ့သော အမူအရာကို ပြသပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများရှေ့တွင် ရှက်ရွံ့နေမှန်း သိသော်လည်း သူမ၏ လက်ကို မလွှတ်ပေးဘဲ ရှန်းမူမူနှင့် စုထင်းရန်တို့ကို အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

ရှန်းမူမူနှင့် ချင်ကျားမူတို့သည် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်တည်းသာဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ကို ပြန်ပို့ပေးရမလားဟု ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းခဲ့သည်။

ချင်ကျားမူသည်လည်း “ငါတို့ အတူတူ သွားကြမလား” ဟု မေးလာခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ကျားမူ၏ ဖုန်းမြည်လာခဲ့သည်။

ချင်ကျားမူသည် စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ဖုန်းချကာ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူထံ လှည့်ကာ “ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးငယ်လေးက စာအုပ်ဆိုင်မှာတဲ့၊ ကျွန်မတို့လမ်းမှာ သူ့ကို တစ်ခါတည်း ဝင်ကြိုသွားရအောင်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ညင်သာစွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။”

အမှတ်မထင် အပိုမီးသီးဖြစ်သွားသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပြုံးပြကာ သူတို့၏ ကြင်နာမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်၊ “ရှင်တို့တွေပဲ ပြန်ကြပါ၊ အချိန်က စောသေးတော့ လုံခြုံမှု ရှိပါတယ်။”

ချင်ကျားမူ - “ကောင်းပြီ၊ လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားကြနော်။”

ရှန်းမူမူက “အိုကေ” ဟူသော လက်ဟန်လုပ်ပြပြီး စုထင်းရန်နှင့် လက်တွဲကာ ကားပါကင်ဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင်။

လက်ထောက်သုန်းသည် ချီမော့အား တင်ပြရမည့် ပရောဂျက် စာရွက်စာတမ်းများအား သေသေသပ်သပ် ခွဲထုတ်နေခဲ့သည်။

သူ့မျက်လုံးထောင့်ကနေ သူ့သူဌေးက သူ့ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြန်တာကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူရဲ့ လေ့လာတွေ့ရှိချက်အရ သူဌေးက သူ့လက်ကိုင်ဖုန်းကို ကောက်လိုက် ချလိုက် လုပ်နေသည်မှာ ဒီနေ့အတွင်း ခုနစ်ကြိမ်မြောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ထောက်သုန်းသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

ချီမော့သည် ပျင်းရိပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။

ဖန်သားပြင်မှ အလင်းရောင်မှိန်မှိန်သည် သူ၏ တိကျသေသပ်သော မျက်နှာပေါ် အလင်းဟပ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ သွယ်လျပြီး ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများသည် အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်ပြီး အကြိမ် အနည်းငယ် ပုတ်လိုက်သည်။

ဝီချက်ဒိုင်ယာလော့ဘောက်စ်ရှိ နောက်ဆုံးမက်ဆေ့ချ်သည် ဒီနေ့မနက်အချိန်အခါကို ပြသနေသည်။

အခုလက်ရှိအချိန်သည် ၉ နာရီ ၁၇ မိနစ် ဖြစ်သည်။

ဒီစီပွားရေးခရီးစဉ်အတွင်း နေ့တိုင်းနီးပါး သူမဆီကနေ မက်ဆေ့ချ်တွေ အများကြီး လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ကတော့ ထူးထူးခြားခြားပါပဲ။

အမျိုးသား၏ မျက်ခုံးတွေက အနည်းငယ် တွန့်ကုတ်နေသည်။

မလှမ်းမကမ်းမှာ ရှိနေသည့် လက်ထောက်သုန်းက တိတ်တဆိတ် မျက်လုံးပြူးကာ သူ့သူဌေးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

သူ စိတ်ရှုပ်သွားပြန်သည်။

ဘီလီယံပေါင်းများစွာတန်တဲ့ ပရောဂျက်တစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာတောင် မစ်စတာချီရဲ့ မျက်နှာမှာ ဒီလို ရှုပ်ထွေးတဲ့ အမူအရာမျိုး မတွေ့ဖူးပါဘူး။

အခုလေးတင် သူ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေမှာ အမှားပါသွားလို့များလား။

လက်ထောက်သုန်း စိတ်ထဲ တင်းကြပ်သွားသည်။

သူ ခုနက စီစဉ်ပြီး သိမ်းဆည်းထားတဲ့ ဖိုင်တွေကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူ အစကနေ အဆုံးအထိ အပြန်ပြန် အလှန်လှန် စစ်ဆေးဖို့ စီစဉ်လိုက်သည်။

ငါးမိနစ်အကြာ။

ချီမော့သည် သူ့ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြန်သည်။

ချီမော့သည် 5G မှ WiFi မုဒ်သို့ ပြောင်းပြီးနောက် 5G သို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

သူ့ဝီချက်စာမျက်နှာသည် ဗလာဖြစ်နေဆဲပင်။

စားပွဲခုံပေါ်တွင် စားပွဲတင်မီးအိမ်တစ်ခု ရှိသည်။

နွေးထွေးသော အလင်းရောင်သည် ထိုလူ၏ အေးစက်ပြီး မာကျောသော ကောက်ကြောင်းကို ပုံဖော်ထားသည်။

သူ့မေးရိုးက တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ချက်ဘောက်စ်တွင် စကားလုံး အနည်းငယ် ရိုက်ထည့်ပြီး send ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

မကြာခင်။

သူ့လက်ချောင်းတွေက ဖန်သားပြင်ထက်မှာ လှုပ်ရှားနေပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။

သူက လက်ကို အောက်ချပြီး သူ ရိုက်ထည့်ထားသော စကားလုံးများကို အတွဲလိုက် ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့။

ဒါက သူနဲ့ သိပ်မတူဘူး။

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ရှန်းမူမူသ်ည ကားကို ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းနှင်ခဲ့သည်။

ကားလေအေးပေးစက်ကို မဖွင့်ထားဘဲ ညဘက် လေနုအေးလေး၏ အထိအတွေ့ကို ခံစားနေခဲ့သည်။

လေထုထဲတွင် သစ်ပင်တွေရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အနံ့သင်းသင်းလေး ရှိသည်။

ခေတ်မီရော့ခ်တေးဂီတသည် ကားထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။

စည်းချက်နောက်လိုက်ပါပြီး ရှန်းမူမူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက ကားစတီယာရင်ကို ပုတ်နေခဲ့သည်။

ဒါက ကြည်နူးစရာပဲ။

သံပြိုင်သီဆိုသံနားရောက်တော့ သီချင်းသံက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

စိတ်ရှုပ်စွာနဲ့ သူမ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်းမူမူသည် “ယောကျာ်း” ဟူသော စကားလုံးက ပင်မထိန်းချုပ်မှုစခရင်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ လက်ကိုင်ဖုန်းသည် ကား၏ ဘလူးတုသ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး ချီမော့၏ တိုးသဲ့ပြီး သံလိုက်လို ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံသည် စပီကာမှတဆင့် တိုက်ရိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

နွေဦးလေပြေလေညင်းက ကားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

“ဟယ်လို မူမူ”

ရှန်းမူမူသည် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေသဖြင့် “ဟယ်လို” ဟု တက်ကြွသော အသံဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ချီမော့သည် သူ၏ ဆုပ်ထားသော လက်သီးကို စိတ်သက်သာရာရစွာ ဖြေလျှော့လိုက်သည်။

“မင်း အိမ်မှာလား။”

ရှန်းမူမူ - “ကျွန်မ အိမ်အပြန်လမ်းမှာ။ ကျွန်မ ထင်းရန်နဲ့ အပြင်သွားတာလေ။ ကျွန်မတို့ ကားမှန်ချပြီး သီချင်းနားထောင်နေရင်း ကားမောင်းနေတဲ့အချိန်မှာ ရှင် ဖုန်းဆက်လာတာပဲ။ ယောကျာ်းရေ… ဘာကိစ္စရှိလို့လဲဟင်။”

တကယ်တော့ ရှန်းမူမူသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သည်။

အဆုံး၌ သူမနဲ့အတူ ကားထဲမှာ တခြားတစ်ယောက်ပါ ရှိနေသည်။

တကယ်လို့… ချီမော့သာ ဟန်ဆောင်လက်ထပ်ထားတာကို ပြောလာခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဘယ်လောက်တောင် ကို့ရိုးကားရားနိုင်လိုက်မလဲ။

ဒါပေမယ့် သူမ ပြောချင်တာ တစ်ဝက်လောက်တော့ ပြောပြီးပြီ။ အခုချက်ချင်း ဖုန်းချလိုက်မယ်ဆိုရင် တမင်တကာ လုပ်လိုက်ပုံရပေလိမ့်မည်။

ရှန်းမူမူသည် သူ့ကို တိတ်တဆိတ် သတိပေးသည့်အနေဖြင့် အဆုံးနားမှာ “ယောကျာ်း” ဟု တမင်တကာ ခေါ်လိုက်ပါသည်။

သူမ၏ ရည်ရွယ်ရင်းကို တစ်ဖက်က လိမ္မာပါးနပ်တဲ့လူက နားလည်လိမ့်မယ်လို့ သူမ မျှော်လင့်မိသည်။

ချီမော့သည် သူ့လက်ချောင်းတွေကို တိတ်တဆိတ် ဖြေလျှော့ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပြန်မဆုပ်ခင်မှာ ခဏရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးကို ဘာကြောင့်ပြောသည်ကို သူနားလည်သော်လည်း သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက ပြုံးသွားတာကိုတော့ သူ မရပ်တန့်နိုင်ပေ။

သူ့အသံက ယခင်ကထက် ပို၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့သွားသည်၊ “ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။”

ရှန်းမူမူက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး “ဒါဆို ဘာကိစ္စမှ မရှိဘဲ ဘာဖြစ်လို့ ဖုန်းခေါ်တာလဲ” ဟု ထုတ်မေးလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ တုံးတိတိမေးခွန်းသည် တစ်ဖက်လူကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ နှုတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

ဘေးနားရှိ စုထင်းရန်ပင် မထိန်းနိုင်ဘဲ တောင့်တင်းကာ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်။

ချီမော့၏ အသံသည် ထပ်ထွက်လာသည်။

“ကိုယ် အိမ်မှာ ဖိုင်တစ်ခု ကျန်ခဲ့တယ်။ မင်းပြန်ရောက်ရင် ကိုယ့် စာကြည့်ခန်းထဲ တစ်ချက် သွားကြည့်ပေးပါဦး။”

“ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ရှင့်ကို ဖုန်းပြန်ခေါ်လိုက်မယ်” သိပ်အများကြီး မစဉ်းစားဘဲ ရှန်းမူမူက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် သီချင်းသံက ပြန်စခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ရှန်းမူမူသည် ယခင်ကလို တက်ကြွသည့် စိတ်အခြေအနေကို ဆက်လက် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် စုထင်းရန်ဘက်သို့လှည့်ပြီး ညည်းညူလိုက်သည်။

“ယောကျာ်းတွေက မေ့တတ်လိုက်တာ။”

စုထင်းရန် - “…”

စုထင်းရန် - “မူမူ ဥက္ကဌချီက သူ အလုပ်ခရီးထွက်နေတုန်း နင့်ကို လွမ်းနေလို့ဆိုတာ နင် မပြောနိုင်ဘူးလား၊ ဒါကြောင့် သူ နင်နဲ့ စကားပြောဖို့ ဖုန်းခေါ်တာလေ။”

“ဟမ်…” ရှန်းမူမူ၏ မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူသည် တစ်နေ့ ၂၄ နာရီတောင် မလုံလောက်သည့် အလုပ်များသော အမျိုးသားမှန်း သိသာပေသည်။

သူမနဲ့ စကားပြောဖို့ ဖုန်းခေါ်ရလောက်အောင် သူ ပျင်းနေလို့လား။

မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဒါပေမယ့် သူမ အကျယ်ကြီး ထုတ်မပြောနိုင်ဘူး။

ချစ်ကြည်နူးသည့် စုံတွဲအဖြစ် ဆက်လက်သရုပ်ဆောင်ပြရပေမည်။

“ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ…” ရှန်းမူမူသည် အတွေ့အကြုံရှိသော အမူအရာကို ဆင်မြန်းထားကာ ဆက်ပြောလာခဲ့သည်၊ “ဒါကို ငါ သဘောမပေါက်ဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ။”

ထိုအချိန်မှာ။

သူ့သူဌေး၏ စကားဝိုင်း တစ်ခုလုံးကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် လက်ထောက်သုန်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ နက်ရှိုင်းစွာ သံသယဝင်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ခရီးမထွက်မီ အရာအားလုံးကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေသေချာချာ စစ်ဆေးခဲ့ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတိရသည်။

ဤစီမံကိန်းပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအတွက် ပြင်ဆင်ရမည့် စာရွက်စာတမ်းများအားလုံး အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား။

ဘယ်ဖိုင်ကို သူ မေ့ကျန်ခဲ့တာလဲ။

ရှန်းမူမူက ဗီလာကိုပြန်ရောက်တဲ့အခါ အစေခံတစ်ဦးထံမှ ဖိနပ်ပါးတစ်ရံကို ယူလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်မှ သက်တောင့်သက်သာရှိဟန်ခြေသံကိုကြားတော့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ချီရှောင်ပိုင်တစ်ယောက် လွယ်အိတ်ကိုကိုင်ပြီး ပြန်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှန်းမူမူသည် သူမ၏ ဖိနပ်ကို လဲဝတ်နေရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

“နင့်ရဲ့ self-study အတန်းက ဒီလောက် နောက်ကျတဲ့အထိ နေရတာလား။”

ချီရှောင်ပိုင်က အိမ်ကို ပြန်ရောက်နေလောက်ပြီလို့ သူမ ထင်မြင်ယူဆခဲ့သည်။

ချီရှောင်ပိုင်က သူ့လွယ်အိတ်ကို အနီးနားရှိ ထိုင်ခုံကို တင်ပြီး အစေခံက ကမ်းပေးလာသည့် ဖိနပ်ပါးတစ်ရံကို လှမ်းယူကာ ပြန်ဖြေပေးခဲ့သည်၊ “အင်း၊ ကျောင်းက အတန်းချိန်ပြီးတော့ စာအုပ်ဆိုင်ကို သွားပြီး စာအုပ်အချို့ ဝယ်ခဲ့တယ်။”

ရှန်းမူမူ - “…”

အတိုချုံး စကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် အသီးသီး ကိုယ်စီ လုပ်စရာရှိတာကို လုပ်ဆောင်ကြသည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် သူ အသစ်ဝယ်ယူလာသော စာအုပ်ကိုယူပြီး ညဉ့်နက်တဲ့အထိ စာဖတ်ကာ အခန်းထဲမှာပဲ သူ့ကိုယ်သူ မြှုပ်နှံထားသည်။

ရှန်းမူမူသည် ချီမော့၏ စာကြည့်ခန်းတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ချီမော့ကို ဖုန်းခေါ်ပြီးနောက် ဖုန်းကို သူမနားတွင် ကပ်ထားလိုက်သည်။

ခဏကြာတော့ ဖုန်းခေါ်ဆိုသံရပ်တန့်သွားပြီး ချီမော့၏ ယစ်မူးစေတဲ့ အသံတိုးတိုးက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဟယ်လို မင်း အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား။”

ရှန်းမူမူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သူ့အသံက သူမကို အရည်ပျော်ကျသွားစေတော့မလိုပင်။

သူမသည် ဒီအသံကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြားဖူးသော်လည်း သူမကို ဖမ်းစားနိုင်နေဆဲပင်။

ရှန်းမူမူသည် မျက်ခုံးတွန့်ပြီး ဒေါသတကြီး တွေးနေမိသည်၊ ဘယ်လိုတောင် နတ်ဆိုးဆန်လိုက်သလဲ။

ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုများမှ နာမည်ကြီး အမျိုးသမီး တော်တော်များများက သူ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ သဘောကျကြသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ဘူး။

တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အပြစ်တင်ရမယ်ဆို အရမ်းနှစ်လိုဖွယ်ကောင်းနေတဲ့ သူ့ကိုသာ အပြစ်တင်လိုက်ပါတော့။

ရှန်းမူမူသည် စာကြည့်ခန်းတံခါးကို မှီပြီး လိုရင်းကို ချက်ချင်းသွားခဲ့သည်၊ “အင်း၊ ကျွန်မ ရှင့်စာကြည့်ခန်းတံခါးရှေ့ကို ရောက်နေပြီ။ ရှင်ပြောတဲ့ စာရွက်စာတမ်းက ဘယ်မှာလဲ။”

ရှန်းမူမူသည် စကားပြောရင်း လက်ကိုင်ကို ဆွဲချပြီး အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

တစ်ယောက်ယောက် ဝင်ရောက်လာသည်ကို အာရုံခံမိတာနဲ့ မီးအလင်းရောင်က အလိုအလျောက် လင်းလာခဲ့သည်။

ရှန်းမူမူ အံ့ဩသွားသည်။

***