အခန်း (၃၁-၃၂)

အပိုင်း ၃၁

J မြို့ရှိ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ခြံဝင်းတစ်ခု၌။

ထန်စစ်ယွင်သည် ဖုန်းတစ်ဖက်မှ သူမ သူငယ်ချင်းကောင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံကို နားထောင်ရင်း မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်ကျုံ့ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ငါတို့ရဲ့ သဘောထားက ဘာအသုံးကျမှာမို့လို့လဲ။ နင်လည်း အဲ့ကောင်စုတ်လေးအကြောင်း သိသားပဲ၊ သူသာ တကယ်လက်ထပ်ချင်စိတ်ရှိရင် အသက် ၂၈ နှစ်ရောက်တဲ့အထိ ဆွဲထားပါ့မလား။”

သို့သော်လည်း ဆေးရုံအုပ် ဟဲက သဘောမတူပေ။

“အဲ့ဒါက ရှဲ့ကျန်းက လူမှန်နဲ့ မတွေ့သေးလို့ပေါ့။ ငါအာမခံတယ်၊ ငါပြောနေတဲ့ ဒီကောင်မလေးကို သူကြိုက်မှာ။ ငါ နင့်ကိုပြောမယ်၊ ငါ့သားသာ လက်မထပ်ရသေးရင် ဒီကောင်မလေးကို နင့်ကောင်စုတ်လေးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ စိတ်ရှိမှာတောင် မဟုတ်ဘူး။”

“သူမက တကယ်ပဲ အဲ့လောက်ကောင်းလို့လား။”

“သူမက လုံးဝကို အံ့မခန်းပဲ။ ဒီကောင်မလေးက အသက် ၂၀ ပဲရှိသေးတာ၊ ဘွဲ့လွန်ကျောင်းတောင် ပြီးနေပြီ။ သူမက စာသင်နှစ် တော်တော်များများကို ကျော်တက်ခဲ့ပြီး အတန်းထဲမှာ ပထမနဲ့ ဘွဲ့ရခဲ့တာ။ အဲ့ဒါတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး၊ သူမက အရမ်းလည်းလှတယ်။ ငါဒီလောကကြီးမှာ တော်တော်ကြာကြာနေလာတာ၊ သူ့လောက်လှတဲ့ ကောင်မလေးကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး၊ နင်ငယ်ငယ်ကထက်တောင် ပိုလှသေးတယ်။ ပြီးတော့ သူမမိသားစု နောက်ခံကလည်း အရမ်းကောင်းတယ်၊ သူမမိဘနှစ်ပါးလုံးက အာဇာနည်တွေပဲ။ သူမအဖေဆို ဆုံးပါးသွားတုန်းက တပ်မမှူး ဒုတိယတန်းအဆင့်ထိ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံခဲ့ရတာ။ အဘိုးကြီးရှဲ့တောင် သူ့ကိုသိလောက်တယ်။ ပြီးတော့ သူမမှာ အစ်ကိုနှစ်ယောက်ရှိတယ်၊ အကြီးဆုံးက ငါတို့ဆေးရုံက ဆရာဝန်ပဲ၊ ငါအရင်က ပြောဖူးတဲ့တစ်ယောက်လေ၊ ဖန်းအန်းနဲ့တူတယ်ထင်တာပဲ။ ပိုပြီးထူးခြားတာက ဒီကောင်မလေးရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက ရှဲ့ကျန်း လက်အောက်က တပ်ခွဲမှူးတဲ့၊ သူတို့နှစ်ယောက်က ရင်းနှီးတဲ့ဆက်ဆံရေးရှိတယ်။ ဒါ တိုက်ဆိုင်လွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”

ဆေးရုံအုပ် ဟဲက တရစပ်ပြောရင်း ပို၍ပင် ယုံကြည်လာသည်။

ဖုန်းတစ်ဖက်တွင် စစ်ယွင်သည်လည်း သူမ ကြားရသည်များကို စိတ်ဝင်စားလာသည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ကောင်းမွန်သော အလားအလာများ မရှိခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သူတို့ ရှဲ့နှင့် ထန်မိသားစု၏ လက်ရှိအခြေအနေတွင် သူတို့၏ သားကို လက်ထပ်ချင်သော မိန်းကလေးငယ်များ အများအပြားရှိသည်။

သို့သော် ထိုမိန်းကလေးများကို သူတို့၏သား မပြောနှင့်၊ သူမကိုယ်တိုင်ပင် သိပ်မကျေနပ်ပေ။

သူမက ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်လွန်းကာ ချွေးမတစ်ယောက်ရှိလာသည်ကို သည်းမခံနိုင်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထိုမိန်းမများကို သူမသားသာ မကြိုက်ပါက သူမသားကို အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခိုင်းရန် အကြောင်းမရှိဟု သူမခံစားမိသည်။

ထန်စစ်ယွင်သည် သူမနှင့် အဘိုးကြီးရှဲ့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အမြင်ကျယ်သူများဖြစ်ကြောင်း ဂုဏ်ယူမိသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူတို့၏ သားကို ဤအသက်အရွယ်အထိ နှောင့်နှေးစေပြီး ဒီအတိုင်းလွှတ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

သူမနှင့် ရှဲ့ကျန်း၏ ဖခင်သည် တစ်သက်လုံး ချစ်ခင်သော ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့သောကြောင့် သူမ၏ သားသည်လည်း ပျော်ရွှင်သော အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု ရှိနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်မိသည်။

သို့သော် အိမ်ထောင်ရေးဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကိုယ်တိုင်က အစပြုရမည့်အရာ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဤသို့ကောင်းမွန်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် သူမ၏ သားနှင့် တစ်နေရာတည်းတွင် ရှိနေပြီး သူမ၏ သူငယ်ချင်းကလည်း သူမကို အလွန်အမင်း ချီးကျူးနေသောအခါ လက်လွှတ်လိုက်ရလျှင် နှမြောစရာပင်။

ဆေးရုံအုပ် ဟဲက ချဲ့ကားပြောနေခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကို သူမဘာကြောင့် သံသယမဝင်လဲဟု တစ်ယောက်ယောက်က မေးလျှင် သူမက ထိုသူကို လှောင်မိလိမ့်မည်။ ထိုမိန်းမသည် လူများကို အကဲဖြတ်ရာတွင် သူမထက်ပင် စံနှုန်းမြင့်သည်။

ဒီမိန်းကလေးသည် အကောင်းဆုံး မိန်းကလေးများထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်ရမည်။ သို့မဟုတ်လျှင်… သူမအားသည့်အခါ ထိုမိန်းကလေးကို သွားတွေ့သင့်လား။

လက်ချောင်းများကြားတွင် ကွာဟချက်သည် ကျယ်ပြန့်သော်လည်း အချိန်သည် ကျဉ်းမြောင်းလှသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သြဂုတ်လသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဆေးရုံအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်းထဲတွင် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို စုရှီ မသိခဲ့ပေ။ စုတုန်၏ ညီမဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် ဆေးရုံရှိ အမျိုးသမီးအားလုံးဆီမှ ဖော်ရွေသော ဆက်ဆံမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး အသစ်ရောက်လာသူတစ်ယောက်၏ အနေခက်သည့်အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ယခုအခါ သူမ၏ အလုပ်အကိုင်အတွက် ကောင်းမွန်သော အစပြုမှုတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ထိုနေ့တွင် စုရှီသည် စုတုန်နှင့်အတူ ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ မလှမ်းမကမ်းတွင် စောင့်နေသော ရှီးယန်နန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုရှီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အစ်ကိုနန်နန်က သူမ၏ အစ်ကိုကြီးကို ရှာရန် အဓိကလာသည်ကို သူမသိသော်လည်း ခြောက်လအကြာမှ သူမ၏ ဆွေမျိုးများကို တွေ့ရသည့် ပျော်ရွှင်မှုကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

စုတုန်မှာမူ ရှီးယန်နန်ကို အေးဆေးစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့လူနာအပေါ်သို့သာ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။

လူနာ၏ မိသားစုဝင်များနှင့် သူနာပြုများကို သတိပြုရမည့် အချက်များ မှာကြားပြီးနောက် မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် ရှီးယန်နန်ရှိရာသို့ လှည့်၍ လျှောက်သွားကြသည်။

“ဒုတိယ အစ်ကို၊ ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ။”

စုရှီသည် သူမလက်ထဲမှ တစ်ခါသုံးဆေးဘက်ဆိုင်ရာ လက်အိတ်များကို ချွတ်ရင်း အရင်ကထက်ပင် အသားပိုညိုသွားသော ရှီးယန်နန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ရှီးယန်နန်သည် စုရှီ၏ ခေါင်းကို လက်ဖြင့်ပုတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “မဆိုးဘူးပဲ၊ ငါတို့ ရှီရှီက ဆရာဝန်ဖြစ်လာပြီပဲ၊ ငါက နေ့လယ်က ပြန်ရောက်တာ၊ အလုပ်ဆင်းရင် မင်းတို့ကို လာကြိုမလို့ စဉ်းစားလိုက်တာ။”

စုရှီသည် စိတ်ထဲတွင် ပြုံးလိုက်သည်။ သူဘယ်သူ့ကို လာကြိုချင်လဲဆိုတာ ဘယ်သူက မသိဘဲနေမှာလဲ။ သို့သော် သူမက အပြင်မှာ ထိုသို့မပြောနိုင်သလို သူတို့နှစ်ယောက်ကြားထဲ တတိယလူလည်း မဖြစ်ချင်သောကြောင့် ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီးနဲ့ အရင်ပြန်နှင့်လိုက်လေ၊ ညီမ ခွဲစိတ်မှုမှတ်တမ်းကို အပြီးသတ်ရေးရဦးမယ်၊ ပြီးတော့ ခွဲစိတ်ပြီး လူနာရဲ့ အခြေအနေကိုလည်း စောင့်ကြည့်ရဦးမယ်။”

စစ်သားအများစုရှိသော ဟုန်ကျွင့် ကျွန်းပေါ်တွင် ဤမျှကြီးမားသော တပ်ထဲ၌ မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မရှိနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် စုတုန်နှင့် ရှီယန်နန်တို့သည် စုရှီကို စောင့်ရန် အတင်းမတောင်းဆိုတော့ပေ။

ထို့အပြင် သူတို့ ညီမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် တစ်ခုခုတကယ်ဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူ မည်သူမဆိုအတွက် ကံဆိုးခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် စုတုန့်နှင့် ရှီးယန်နန်တို့သည် အလုပ်မပြီးသေးသော စုရှီကို နှုတ်ဆက်ကာ အတူတူ အိမ်ပြန်သွားကြသည်။

စုရှီသည် သူမ၏ အစ်ကိုနှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်သွားသည်ကို အဝေးမှ ကြည့်နေမိသည်။ အခု အချိန်သည် ညနေ ၅:၃၀ နာရီဖြစ်သည်။

နေဝင်ဆည်းဆာသည် အလွန်လှပပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် နီရဲသောအရောင်သည် သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေကာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူတို့ကို နွေးထွေးမှုအငွေ့အသက်တစ်ခုကို ပေါင်းထည့်ပေးနေသည်။

ရုတ်တရက် အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ရှီးယန်နန်က တစ်စုံတစ်ခုပြောလိုက်ရာ စုတုန်သည် သူ့ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ စုရှီသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်သည်။

'ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်လဲ။'

ကျွန်းပေါ်တွင် မိုးများသည်။ မနက်ပိုင်း အလုပ်မသွားခင်က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့သောကြောင့် စုရှီသည် ယနေ့တွင် နောက်ထပ်မိုးရွာမည်မဟုတ်ဟု ထင်ကာ ထီးမယူလာခဲ့ပေ။

သူမ၏ မှတ်တမ်းကို အပြီးသတ်ရေးပြီးနောက် အပြင်ဘက်ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မိုးသားတိမ်လိပ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသောကြောင့် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမည်မှာ သေချာနေသည်။

စုရှီ မနှောင့်နှေးရဲတော့ဘဲ လူနာဆောင်ရှိ လူနာ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီးနောက် အလုပ်ဆင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“ဒေါက်တာ စုရှီ၊ အလုပ်ဆင်းတော့မှာလား။”

ဖြတ်သွားသော သူနာပြုတစ်ဦးက အလျင်အမြန် လျှောက်လှမ်းနေသော စုရှီကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

စုရှီ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ မနက်ဖြန်တွေ့မယ်နော်။”

“ဒေါက်တာ စုရှီ၊ မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်။”

စုရှီ ပထမဆုံးရောက်လာစဉ်က ဒေါက်တာစုဟု ခေါ်သော မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ခွဲခြားနိုင်ရန် ဆေးရုံအုပ်ကြီးက စုတုန်ကို "ဒေါက်တာ စု" ဟုခေါ်ပြီး စုရှီကို "ဒေါက်တာ ရှောင်စု" ဟုခေါ်ရန် အကြံပြုခဲ့သည်။

စုရှီက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းဆန်ပြီးမှသာ သူတို့က သူမကို နာမည်ဖြင့် စတင်ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။

သူမ ဆေးရုံဂိတ်ဝသို့ အမြန်လျှောက်လာစဉ်တွင် သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားပြီး မမျှော်လင့်ထားသော လူတစ်ယောက် သူမရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

ဆေးရုံဂိတ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ၁၉၆၅ ခုနှစ်ပုံစံ စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ စုရှီကို မြင်သောအခါ သူမဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။

“မတွေ့တာကြာပြီနော်။”

စုရှီသည် ထိုအမျိုးသားကို တည်ငြိမ်စွာကြည့်ရင်း သူက သူမကို လာရှာသည်ဟု ခန့်မှန်းကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် စုရှီသည် အပြုံးဖြင့် သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ အနက်ရောင်မျက်ဝန်းများသည် မှင်အိုင်တစ်အိုင်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး သူသာသိသော အတွေးများကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူသည် ထိုမိန်းကလေး၏ လှပသော မျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်ကာ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မတွေ့တာ .. ကြာပြီ။”

ထိုအမျိုးသားသည် အရပ်အလွန်ရှည်သောကြောင့် စုရှီ မော့ကြည့်ကာ မသေမချာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ဒဏ်ရာရထားလို့လား။ ဆေးရုံကို လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အဲ့ဒါကြောင့်လား…”

‘ဒါမှမဟုတ် ရှင့် ကျွန်မကို လာရှာတာလား။’ စုရှီသည် ထိုမေးခွန်းကို မေးရန် ရှက်နေပြီး မျက်နှာပြောင်လွန်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ ဘေးတွင် ချထားသော လက်ဖဝါးကြီးသည် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားမိသည်။ ရှီးယန်နန်ဆီမှ သူမ စစ်ဆေးရုံသို့ ရောက်လာကြောင်း ကြားပြီးနောက် စုရှီကို လာတွေ့သည်ဟု ပြောရန် မသင့်တော်သောကြောင့် သူ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာလိုက်သည်။

“ဆေးရုံအုပ် ဟဲက ကိုယ့်အမေရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ၊ ကိုယ် သူ့ကို လာတွေ့တာ။”

စုရှီ ရှက်သွားသည်။ 'သူမက သူ သူမကို လာရှာတယ်လို့ ထင်နေတာ။'

သူမသည် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အမြန်ထွက်သွားချင်နေသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တက်လာသော နီမြန်းမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

“ဒါဆို ရှင်အလုပ်များနေမှတော့ ကျွန်မ အရင်ပြန်နှင့်တော့မယ်၊ မိုးရွာတော့မယ်နဲ့တူတယ်။”

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့လက်ထဲမှ ထီးကို အမြန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

စုရှီ သူမလက်ကို ယမ်းပြလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ ခဏလေးနဲ့ ပြန်ရောက်မှာ။ ရှင့်အတွက်သာ ထားလိုက်ပါ။”

စကားသိပ်မပြောတတ်သော ရှဲ့ကျန်းသည် ထီးကို စုရှီ ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ့ဦးထုပ်အနားစကို အနေရခက်စွာ ဖိချလိုက်ကာ ထိုမိန်းကလေးက ဆက်ငြင်းဆန်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ သူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကိုယ် အရင်သွားတော့မယ်။”

သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် စုရှီကို ဖြတ်သွားစဉ်တွင် သူသည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေခဲ့သော မေးခွန်းကို နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်သည်။ “မနက်ဖြန်၊ မနက်ဖြန် အားလား?”

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ စုရှီ၏ နှလုံးသည် တစ်ချက်ခုန်သွားသည်။ သူမသည် ထိုအမျိုးသားကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံမိသောအခါ သူ့အနက်ရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် လှည့်ပတ်နေသော စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် မသေချာမရေရာမှုတို့ကို တစ်ချက်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် စုရှီသည် သူမ၏ အတွင်းစိတ်က မှန်ကန်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤအမျိုးသားသည် သူမအပေါ်တွင် ခံစားချက်များရှိနေသည်။

ဒါဆို သူမကရော။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်တာကာလကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤအမျိုးသားသည် သူမ စိတ်ထဲတွင် ရံဖန်ရံခါ ပေါ်လာတတ်သည်။

သူ့ကို မြင်လိုက်ရုံနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို စဉ်းစားမိသောအခါ စုရှီသည် သူမလည်း ဤအမျိုးသားအပေါ်တွင် ခံစားချက်များရှိကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။

ဤသည်မှာ ဘဝနှစ်ခုတွင် သူမ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြိုက်ဖူးသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ငြင်းလိုက်လျှင် နှမြောစရာပင်။

ဤသို့ စိတ်ထဲတွင် တွေးရင်း ထိုအမျိုးသား၏ မျှော်လင့်နေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် စုရှီသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အားပါတယ်။”

မနက်ဖြန်က သူမ၏ အားလပ်ရက်ဖြစ်နေသည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ အနက်ရောင်မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လောင်ကျွမ်းသွားသကဲ့သို့ တောက်ပသွားသည်။ အံ့အားသင့်မှုသည် အလွန်မြန်ဆန်စွာ ရောက်လာပြီး သူသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် ခပ်ရေးရေးကွေးညွတ်သွားသည်။

“ဒါဆို မနက်ဖြန် မနက် ၇ နာရီ၊ ကိုယ် လာကြိုမယ်။”

စုရှီသည် သူတို့ ဘာလုပ်ကြမည်ကို မမေးခဲ့ပေ။ ဤအချိန်တွင် သူမသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မှန်သည်ဟု ထင်သည့်အတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ “အိုကေ”

မိန်းကလေးသည် ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ ကြွေရောင်လက်ကာ ချောမွေ့နေသော မျက်နှာသည် နူးညံ့ပြီး ကျက်သရေရှိနေသည်။

ဤအချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့နှလုံးသားသည် ပွက်ပွက်ဆူနေသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မနက်ဖြန်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မျှော်လင့်နေမိသည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၂

သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းခွဲပြီးနောက် ရှဲ့ကျန်းသည် ဆေးရုံအဝင်ဝတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားရင်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသော မိန်းမပျိုလေး၏ လှပသောပုံရိပ်လေးကို ကြည့်နေမိသည်။

သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး အခြေအနေကသာ ခွင့်ပြုမည်ဆိုလျှင် သူမကို အိမ်တိုင်ရာရောက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လိုက်ပို့ပေးချင်မိသည်။

“ရှဲ့ကျန်းလား? ငါ့ကိုရှာနေတာလား?" ရှဲ့ကျန်း၏ နောက်မှ နူးညံ့ပြီး ကြင်နာသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် အလိုအလျောက် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ ဤနေရာတွင် မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် နေမိခဲ့သည့်အတွက် နောင်တရသွားသည်။ သူ စောစောကတည်းက ချက်ချင်းထွက်သွားခဲ့သင့်သည်။

သို့သော် လူကြီးတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ပြီးသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ ဘာမှမပြောဘဲ တန်းထွက်သွား၍ မဖြစ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက တင်းမာသောမျက်နှာထားဖြင့် နောက်သို့လှည့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။ “အန်တီ ဟဲ!”

ဂျူတီကုတ် အဖြူရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဆေးရုံအုပ် ဟဲသည် ဤလူငယ်လေး၏ ခက်ထန်သော မျက်နှာအမူအရာကို နေသားကျနေပုံရပြီး ရှဲ့ကျန်းကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ ဘာပြဿနာမှ မရှိသည်ကို တွေ့သောအခါ သူမက သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

“လာ၊ ငါလည်း မင်းကို ရှာနေတာ။ ငါ့ရုံးခန်းထဲမှာ သွားစကားပြောရအောင်။”

ရှဲ့ကျန်း - “……”

“ဒီတစ်ခေါက် မင်းရဲ့မစ်ရှင်က ဘယ်လိုနေလဲ? တစ်ယောက်ယောက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတာမျိုး ရှိသေးလား?" ရုံးခန်းထဲတွင် ဆေးရုံအုပ် ဟဲက ရှဲ့ကျန်းကို နေရာထိုင်ခိုင်းပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ကမ်းပေးပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

သူကြီးပြင်းလာသည်ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့သော လူကြီးများ၏ ရှေ့တွင် ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာသည် ပုံမှန်အတိုင်း အေးစက်မနေပေ။ သူက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မရှိပါဘူး၊ ဒီမစ်ရှင်က တော်တော်လေး အောင်မြင်ပါတယ်။ စစ်သားတွေ တစ်ယောက်မှ ဒဏ်ရာမရခဲ့ဘူး။”

ထပ်ပြီး စပ်စုမေးမြန်းနေလျှင် ယဉ်ကျေးရာမကျတော့ပေ၊ သို့သော် ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ဆေးရုံအုပ် ဟဲက စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။” မည်သူမျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရခြင်းသည် သတင်းကောင်းပင်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက် ခဏတာ စကားစမြည်ပြောကြပြီးနောက် ဆေးရုံအုပ် ဟဲက သူမပြောချင်နေသည့် အကြောင်းအရာကို နောက်ဆုံးတွင် စလိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ မင်းအမေနဲ့ ဖုန်းပြောဖြစ်တယ်။ ငါက အရမ်းတော်ပြီး အရမ်းလှတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လို့ မင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။ ဘယ်လိုသဘောရလဲ?"

အံ့ဩမသွားသော်လည်း ရှဲ့ကျန်း ခေါင်းကိုက်ချင်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ဘာမှထပ်မမေးဘဲ တည့်တိုး ငြင်းလိုက်သည်။ “စိတ်မဝင်စားပါဘူး။”

“ဟေး! ဒီခေါင်းမာတဲ့ကလေး၊ မင်းရဲ့ ထူးချွန်တဲ့အစ်ကိုကြီး (ဆေးရုံအုပ် ဟဲ၏သား) ကသာ အိမ်ထောင်မကျသေးရင် ဒီလောက်တော်တဲ့ ကောင်မလေးကို မင်းနဲ့မိတ်ဆက်ပေးဖို့တောင် ငါ စဉ်းစားမှာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါကောင်မလေးဘက်ကိုလည်း မမေးရသေးဘူး။ သူက မင်းကို သဘောကျချင်မှ ကျမှာလေ။ မင်းအသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ ဟဲ့ကောင်လေးရဲ့။ ၃၀ တောင်ပြည့်တော့မယ်။”

ရှဲ့ကျန်းက သူ့ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းတစ်စုံကို ဖြောင့်သော မျဉ်းတစ်ကြောင်းကဲ့သို့ စေ့ထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်အသက် ၂၇ ပဲရှိသေးတာ၊ ၂၈ တောင်မပြည့်သေးဘူး။”

အရင်ကဆိုလျှင် ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့အသက်အရွယ်ကို သိပ်ပြီးတွေးလေ့မရှိပေ။ သို့သော် သူ့နှလုံးသားကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သော မိန်းမပျိုလေးအကြောင်း တွေးမိသည့်အခါ သူမက အသက် ၂၀ သာရှိသေးသည်။ အကြောင်းရင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူ့အသက်သည် သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဆေးရုံအုပ် ဟဲက မကျေမနပ်ဖြစ်သော အမူအရာဖြင့် သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “၂၇ နဲ့ ၂၈ က ဘာကွာလို့လဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းအသက်က ၃၀ နားကပ်နေပြီပဲ။ ဘာလဲ? မင်းက ဒီ့ထက်ပိုပြီး အချိန်ဆွဲချင်သေးလို့လား? မင်းအစ်ကိုကြီးက မင်းထက် တစ်နှစ်ပဲကြီးတာ။ သူ့ကလေး၊ ငါ့မြေးက ၅ နှစ်တောင်ရှိနေပြီ။ အဲ့ဒါ ဘာများမှားနေလို့လဲ? အန်တီ အာမခံတယ်၊ မင်း သူ့ကို သဘောကျမှာ။”

ဒီတစ်ခါတော့ ရှဲ့ကျန်း တန်းမတ်တပ်ရပ်ပြီး ဘေးတွင်ချထားသော ဦးထုပ်ကို ဆောင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လူကြီးတစ်ယောက်၏ အဆုံးမရှိသော စကားများကို ရိုင်းပြစွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “အန်တီ၊ တကယ်မလိုအပ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ သဘောကျနေတဲ့သူ ရှိတယ်။”

ဆေးရုံအုပ် ဟဲ အံ့ဩသွားပြီး မည်သည့်အမူအရာမှမပြသော ရှဲ့ကျန်းကို သံသယဖြင့် စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းတကယ်ပြောနေတာလား? ငါ့ကို လိမ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?"

မနက်ဖြန် ချိန်းဆိုထားသည့်အကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မသိစိတ်ဖြင့် နူးညံ့သွားသည်။ “ကျွန်တော် မလိမ်ပါဘူး။”

ဆေးရုံအုပ် ဟဲက ရှဲ့ကျန်းကို စူးစမ်းစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း မယုံနိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “မင်းတို့ တွဲနေကြပြီလား?"

ရှဲ့ကျန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “မတွဲသေးဘူး၊ ကျွန်တော်က သူ့ကို လိုက်နေတုန်းပဲရှိသေးတယ်။”

ဆေးရုံအုပ် ဟဲသည် ပိုစူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြလာသည်။ ရှဲ့ကျန်းလို အရည်အချင်းရှိသော လူငယ်တစ်ယောက်သည် ရုပ်ရည်၊ အလုပ်အကိုင်နှင့် မိသားစုနောက်ခံတို့တွင် အဘက်ဘက်မှ ပြည့်စုံသည်။ ရှေးခေတ်ကဆိုလျှင် မင်းသမီးတစ်ပါးပင် သူနှင့် လက်ထပ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူက လိုက်နေရဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏ တူကို သဘောကျအောင် ပြုလုပ်နိုင်သည့် ထိုမိန်းကလေးသည် မည်မျှ အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်မည်ဟု သူမ မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“အဲ့ဒီကောင်မလေးက နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ?"

ရှဲ့ကျန်း၏ နားရွက်များ နီရဲလာသော်လည်း သူက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အခု သူမ နာမည်ကို မပြောနိုင်သေးဘူး။ ကျွန်တော်သာ သူမကို နောက်ဆုံးမှာ ရအောင်လိုက်နိုင်ခဲ့ရင် အန်တီ့ကို ပြောပြပါ့မယ်။”

ဆေးရုံအုပ် ဟဲက ဆက်မမေးတော့ပေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ သက်ဆိုင်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် သူမစိတ်ထဲတွင် ရှဲ့ကျန်း သဘောကျလောက်မည့် မိန်းကလေးအမျိုးအစားကို သူမ စိတ်ကူးဖြင့် မှန်းဆကြည့်နေမိသည်။ သူသဘောကျသည့် တစ်စုံတစ်ယောက်အကြောင်းကို အရင်က တစ်ခါမှ ပြောဖူးသည်ဟု သူမ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ သူ အခုမှတွေ့တဲ့ တစ်ယောက်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား?

စုရှီ များဖြစ်နေမလား?

ဒီကောင်လေးက မစ်ရှင်ကနေ အခုမှ ပြန်ရောက်လာတာ... သူ ဒီနေ့ပဲ မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားတာလား? စုရှီ မှာ ထိုသို့ပြုလုပ်နိုင်သည့် စွဲဆောင်မှုမျိုး အသေအချာရှိသည်။ ဤကဲ့သို့သော ထင်ကြေးပေးမှုသည် ယုတ္တိရှိပေသည်။

ဤသို့တွေးမိရင်း ဆေးရုံအုပ် ဟဲက ပြုံးပြီး သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက်သိတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ?"

ဤအဖြေကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်ပေ။ “ကျွန်တော်တို့ သိတာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။”

ဆေးရုံအုပ် ဟဲ - '… ဒါဆို သူမ အတွေးလွန်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။'

'နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ဒီလောက်တော်တဲ့ ကောင်မလေး!!!' သူမ ရင်ထဲတွင် မွန်းကြပ်လာပြီး သူ့၏ အေးစက်သောမျက်နှာကို ခေတ္တခဏ မမြင်ချင်တော့သောကြောင့် သူ့ကို ထွက်သွားရန် လက်ပြလိုက်သည်။

'ဒီကောင်လေး ကံမကောင်းလိုက်တာ!'

……….

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း‌၌။

အေးမြသော ဆောင်းဦးလေပြေများကြားတွင် စုရှီသည် အရုပ်ပုံကော်လံပါသော ပန်းပွင့်သေးသေးလေးများပါသည့် အဖြူရောင်ဂါဝန်၊ အသားနုရောင်ဖိနပ်တို့ကို ဝတ်ဆင်ကာ မင်းသမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ ဆံပင်ကို တစ်ဝက်ကျစ်ထားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နတ်သမီးလေးတစ်ပါးအလား ထမင်းစားပွဲတွင် ကျော့ရှင်းစွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။

ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမမြေးမလေး အဘယ်ကြောင့် ဤမျှစောစောနိုးနေပြီး အိပ်ရာထနောက်မကျသည်ကို အံ့ဩနေမိသည်။

“ရှီရှီ ဒီနေ့က နင့်ရဲ့နားရက်မဟုတ်ဘူးလား?"

စုရှီက သူမအဘွား ကမ်းပေးသော ဆန်ပြုတ်နှင့် ပန်ကိတ်ကို ယူလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေ့က သမီးနားရက်၊ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အလှည့်ကျနားတာ။”

အဘွား ချန်က သူမဝတ်စုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ဒါက ဘာအတွက်လဲ?"

စုရှီသည် သူမ၏အပြစ်ရှိသော စိတ်ကို ဖုံးကွယ်ရင်း ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ထဲသို့ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။ သူမက မပီမသ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“သမီးက ရှီလင်းလင်းနဲ့ မြို့ထဲမှာ ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့ ချိန်းထားလို့။”

စုရှီ ကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်လာကတည်းက ရှီလင်းလင်းသည် သူမဆီသို့ အရသာရှိပြီး ပျော်စရာကောင်းသော အစားအစာများကို အခါအားလျော်စွာ လာပို့ပေးတတ်ပြီး အပြင်ထွက်ပျော်ရန်ပင် ဖိတ်ခေါ်တတ်သည်။ ဒီတစ်ခါ ရှီလင်းလင်းကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးချလိုက်လျှင် သူမ၏မိသားစုက ဘာကိုမှ သံသယဝင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

စုတုန်က မျက်ခုံးပင့်ပြီး သူ့ညီမဖြစ်သူ၏ ဝတ်စုံကို သံသယအနည်းငယ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ညီမလေးတို့ ဘယ်တုန်းက ချိန်းလိုက်တာလဲ? ယန်နန်ကို ပိုက်ဆံနည်းနည်း ပေးခိုင်းလိုက်မယ်။”

စုရှီက လက်ခါပြပြီး ငြင်းလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး၊ ကိုကြီးရဲ့ ညီမလေးက အခုဆို တော်တော်ချမ်းသာနေပြီ၊ ပိုက်ဆံမရှားဘူး။”

ရှီးယန်နန်က သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး ထကာ ပိုက်ဆံတစ်ထပ်နှင့် တိုကင်များကို ယူပြီး စုရှီဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ယူထားလိုက်။ မင်းဟာက မင်းဟာ။ ဒါက မင်းအစ်ကိုရဲ့ စေတနာပဲ။ ငါတို့ မကြာသေးခင်က အထည်တိုကင်တွေ အများကြီး လဲထားတယ်။ ငါ အထည်စနှစ်စ ပြန်ရခဲ့တယ်။ မင်းနဲ့ အဘွား တစ်ယောက်တစ်စုံစီ အင်္ကျီချုပ်လို့ရတယ်။”

ဤသည်မှာ သူမအပေါ်ထားသော သူမအစ်ကို၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ပြသသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း စုရှီ သိသောကြောင့် သူမ ထပ်မငြင်းတော့ပေ။

စုရှီတွင် ပိုက်ဆံမရှားပေ။ သူမ တက္ကသိုလ်တက်နေစဉ်ကာလအတွင်း သူမ၏ မက်မွန်ဝိုင်သည် ဈေးကောင်းဖြင့် ရောင်းချခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။ ကောင်းမွန်သောအရာများသည် ဝယ်ယူသူများကို အမြဲရှာတွေ့တတ်ပြီး ချမ်းသာသောသူများသည် မည်သည့်ခေတ်တွင်မဆို ပိုက်ဆံမရှားပေ။

သို့သော် အလုပ်အတွက် ဤကျွန်းသို့ ရောက်လာပြီးနောက် သူမသည် ဤလုပ်ငန်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ နောက်လာမည့် ဆယ်နှစ်အတွင်း သူမ စွန့်စားမှုများ ထပ်လုပ်ရန် အစီအစဉ်မရှိတော့ပေ။ မလိုအပ်တော့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူမတွင် ယခု စုဆောင်းငွေ တစ်သိန်းနီးပါး စုမိနေပြီဖြစ်သည်။ ဤခေတ်တွင် သူမသည် အသေအချာပင် ချမ်းသာသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မြေးက သူမအတွက် အဝတ်အစားများ ထပ်ဝယ်ပေးချင်သည်ကို ကြားသောအခါ ချန်ရှန်းယွင်က အလျင်အမြန်ငြင်းလိုက်သည်။ “ငါ့အတွက် ဝယ်ပေးစရာမလိုပါဘူး။ ငါက အသက်ကြီးနေပြီ။ ရှီရှီအတွက်ပဲ ဝယ်ပေးလိုက်။ တို့ ရှီရှီက အပျိုကြီးဖြစ်နေပြီ၊ ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်ရှာဖို့ လှလှပပဝတ်ဆင်ဖို့လိုတယ်။”

မကြာသေးမီက သူမ၏ မြေးမလေးအကြောင်း စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့သော အောင်သွယ်တော်ကို တွေးမိရင်း ချန်ရှန်းယွင် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏မြေးမလေးသည် အမှန်တကယ်ပင် လူတကာလိုချင်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

“မဖြစ်ဘူး!”

“ရှီရှီက ငယ်သေးတယ်!”

စုတုန့်နှင့် ရှီးယန်နန်တို့က တစ်သံတည်းဖြင့် ကန့်ကွက်လိုက်ကြသည်။

ချန်ရှန်းယွင်က သူမ၏ မြေးများကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဆူပူလိုက်သည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးလည်း မငယ်တော့ဘူး။ မင်းတို့ အိမ်ထောင်မပြုရင် ငါ ဘာမှမပြောဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ညီမကို အသက် ၃၀ ထိ စောင့်ခိုင်းချင်လို့လား? ဒီစကားပြောမှ ပြောရဦးမယ် တုန်တုန် မင်းက ၂၉ နှစ်ရှိနေပြီ၊ နန်နန်က ၂၄ နှစ်။ မင်းတို့က မင်းတို့အဘွားကို ဘယ်တော့မှ မြေးချီခွင့်ပေးမှာလဲ?"

စုရှီက စိတ်ထဲမှတွေးလိုက်သည်။ 'အဘွား၊ အဲ့ဒါကို စဉ်းတောင်မစဉ်းစားနဲ့။ မြေးတစ်ယောက်အတွက် အဘွားက သမီးကိုပဲ အားကိုးလို့ရလောက်တယ်။'

သို့သော် သူမ ထိုသို့မပြောရဲပေ၊ သူမ၏ အဘွားကို လန့်သွားစေမည်ကို သူမကြောက်သည်။

သို့သော် သူမအစ်ကိုများ၏ မျက်နှာမကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ စုရှီ မခံနိုင်တော့ပေ။ သူမက စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်။ “အဘွား၊ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ အလျင်စလို လုပ်ရတဲ့အရာမဟုတ်ဘူး။ အချစ်ပေါ်မှာ အခြေခံရမယ်လေ။ အဘွားနဲ့အဘိုး လက်ထပ်တုန်းကလည်း အသက်မငယ်ကြတော့ဘူးလေ။ အဘိုးက အသက်သုံးဆယ်ကျော်နေပြီ။ ဒီလိုကိစ္စတွေက အလျင်စလို လုပ်လို့မရဘူး။ တစ်နေ့နေ့မှာ သမီးက စောစော အိမ်ထောင်ကျသွားနိုင်တယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် အဘွားကို မြေးတစ်ယောက်တော့ ချီခွင့်ပေးနိုင်မှာပါ။”

စုတုန်နှင့် ရှီးယန်နန်တို့သည် သူတို့ညီမကို ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် စူးရှနေပြီး ခဏတာမျှ စုရှီ၏ကျောရိုးထဲ စိမ့်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ သူတို့က အပြန်အလှန်နားလည်မှုဖြင့် တစ်သံတည်းပြောလိုက်ကြသည်။

“မင်း တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွဲနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?"

ချန်ရှန်းယွင်က အံ့ဩပျော်ရွှင်သွားသည်။ “တကယ်လား? ဘယ်မိသားစုက ကောင်လေးလဲ? အဘွားဆီကို ဘယ်တော့ခေါ်လာပြမှာလဲ?"

စုရှီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်နေသော အဘွားကို ကြည့်ကာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ “ဒါက ‘အကယ်၍’ လို့ ပြောတာပါ၊ သမီးက ခန့်မှန်းပြီး ပြောကြည့်တာ။”

အဘွား ချန် စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူမသည် 'မင်းတို့အားလုံး ဘယ်လောက်တောင် အသုံးမကျလိုက်သလဲ’ ဟု မေးနေသည့် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။ သူမက ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်အလွတ်ကို ယူပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

သူ့ ညီမ၏ ဆင်ခြေကို မယုံသေးသော စုတုန်က သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်၊ သူ့ဖီးနစ်မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ယုံကြည်မှုရှိရှိဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။ “မင်း တိတ်တိတ်ကလေး တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွဲနေတာလား? ဘယ်သူလဲ?"

စုရှီက မျက်ဖြူလှန်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ညီမက ဘယ်သူ့အတွက်များ ဒီလိုလုပ်နေရမှာလဲ? ညီမမှာ တကယ်မရှိပါဘူးဆို။”

'ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ပြီးရင်တော့ ဘယ်သူသိမှာလဲ? အဟမ်း ... အဟမ်း...။ '

အနည်းဆုံးတော့ ဤအချိန်တွင် သူမသည် လုံးဝရိုးသားနေခဲ့သည်။

ရှီးယန်နန်က ပန်ကိတ်၏ နောက်ဆုံးတစ်လုတ်ကို မျိုချလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ပြောသည်။ “ငါ မင်းကို နောက်ပြီးကျရင် ဆိပ်ကမ်းကို လိုက်ပို့မယ်။”

သူမသာ တကယ်တစ်ယောက်ယောက်နှင့် တွဲနေမည်ဆိုလျှင် သူ သိနိုင်လိမ့်မည်။

စုရှီသည် သူမပန်းကန်ထဲမှ ကြက်ဥခွံကို တောက်နေရင်း တည်ငြိမ်စွာနေလိုက်သည်။ သူမသည် အကောင်းဆုံးကို နောက်ဆုံးအတွက် အမြဲချန်ထားတတ်သည်။ သူမက မထူးခြားသလို ပြောလိုက်သည်။

“ရတယ်လေ၊ ရှီးလင်းလင်းနဲ့ သူ့ဝမ်းကွဲက ညီမကိုလာရှာလိမ့်မယ်။ သမီး အိမ်မှာပဲစောင့်နေလိုက်မယ်။ သူတို့ရောက်လာတဲ့အခါ ဒုတိယ အစ်ကို ညီမတို့ကို လိုက်ပို့ပေါ့။”

ရှီလင်းလင်း၏ ဝမ်းကွဲသည် စုတုန်၏ ပရိသတ်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သော ဝဝကစ်ကစ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ စုတုန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ပြီးနောက် သူမသည် သူ့ကို အရမ်းစွဲလန်းသော ဖန်ကောင်မလေး တစ်ယောက်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အခွင့်အရေးကို အရယူပြီး သူမသည် 'ဆွေမျိုးများထံ အလည်လာသည်' ဟု အကြောင်းပြကာ ကျွန်းသို့လာလေ့ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမသည် စုတုန့်ကို လိုက်ကြည့်နေပြီး စုတုန်၏ကိုယ်ပေါ်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများ ပေါက်သွားလျှင်ကောင်းမည်ဟု ဆန္ဒရှိကာ စုတုန်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေတတ်သည်။

“အဟွတ် .. အဟွတ် .. ဟွတ်” စုတုန် ထိုမိန်းကလေး၏ ဇွဲကြီးပုံကို သတိရပြီး လန့်သွားသည်။ အပြုအမူမှန်ကန်သော ထိုလူသားပင် သူမ၏ ပုံမှန်အပြုအမူကို မခံနိုင်ဘဲ သီးသွားသည်။

ရှီးယန်နန်က စုတုန်၏ ကျောကို ချက်ချင်းပုတ်ပေးလိုက်ပြီး စုတုန် အသက်ရှူမှန်သွားသောအခါ သူက လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ထုတ်ပြီး သူ့ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက စုတုန်၏လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “သွားကြစို့၊ ငါ အစ်ကို့ကို ဆေးရုံအလုပ်သွားဖို့ လိုက်ပို့မယ်။”

စုရှီ - “အစ်ကိုက ညီမကို ဆိပ်ကမ်းလိုက်ပို့ချင်တယ်ဆို။ ပြီးတော့ အခုမှ ခြောက်နာရီကျော်ပဲရှိသေးတာ၊ အလုပ်ချိန်လည်း မရောက်သေးဘူးလေ။”

ရှီးယန်နန်က သူမကို မထီမဲ့မြင်ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းဘာသာမင်း သွားလိုက်။ ငါက အစ်ကိုကြီးကို အလုပ်သွားဖို့ အဖော်လိုက်သွားမယ်။”

စုရှီ - “….”

ဤသည်မှာ သူမလိုချင်သော ရလဒ်ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ နာကျင်နေရသနည်း။

ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ သူ့ချစ်သူရှေ့တွင် သူ့ညီမသည် နောက်ခံသက်သက်မျှသာဖြစ်သည်။

'ဟမ့်!'

'ယောက်ျားတွေများ!'