အခန်း (၃၅-၃၆)
Vol. 3 Ch. 35-36
အပိုင်း ၃၅
မိန့်လီ၏ အဖြစ်အပျက်သည် အရေးမပါသော ဟာသတစ်ခုမျှသာဟု စုရှီ ထင်ခဲ့ပြီး ဤမီးသည် စုမိသားစုနှင့် သူမကိုယ်တိုင်ဆီသို့ပင် ပျံ့နှံ့လာမည်ဟု သူမတစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
ယနေ့သည် စုတုန်၏ အနားယူရက်ဖြစ်သောကြောင့် စုရှီ သည် နံနက်စောစောထသောအခါ သူမ၏ အစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ထွက်သွားနှင့်ပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် တိတ်တဆိတ် အံကြိတ်ကာ သူမ၏ အစ်ကိုများအပေါ်ထားသော မကျေနပ်မှုကို မျိုချပြီး သူမ၏ နံနက်ခင်းလုပ်နေကျ လုပ်စရာများကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ သူမနံနက်စာပြင်ဆင်နေစဉ် ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်မှ ရင်းနှီးသော ငိုသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
စုရှီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သေချာသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့၏ တံခါးကို လာခေါက်နေသည်။
သူမသည် အဘွားကိုတားကာ ကိုယ်တိုင်ထ၍ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။
တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လူတစ်အုပ်ရပ်နေပြီး ထိုအုပ်စုကို မနေ့ကမြို့ထဲတွင် သူမတွေ့ခဲ့သော ငိုနေသည့် မိန့်လီက ဦးဆောင်နေသည်။
စုရှီသည် သူတို့ကို အိမ်ထဲသို့မဖိတ်ခေါ်သလို မည်သည့်မေးခွန်းမှလည်း မမေးဘဲ လက်ပိုက်ကာ မိန့်လီ၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်ကြည့်နေသည်။
နောက်မှလိုက်ကြည့်နေသော စစ်သားယောက်မသည်လည်း တစ်လကျော်ကြာ နားလည်မှုရပြီးနောက် မိန့်လီ သည် မည်သို့သောလူစားမျိုးဖြစ်သည်ကို သိရှိပြီးဖြစ်သည်။
အဖြစ်အပျက်ကို လာကြည့်ရန် လိုက်လာသော စစ်သားဇနီးများသည် မိန့်လီ၏ စာရိတ္တကို တစ်လကျော်ကြာ သိရှိထားကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မှ သူမဘက်တွင် မရပ်တည်ကြပေ။ အဲဒီအစား သူတို့သည် အုပ်စုငယ်များဖွဲ့ကာ အချင်းချင်းအတင်းပြောကြပြီး ရံဖန်ရံခါ မိန့်လီ ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကြရာ ပွဲကြည့်ရန်သက်သက် ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
မိန့်လီသည် သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသော်လည်း စုရှီက သူမကို မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မပေးလိမ့်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ‘သူမက နှစ်သိမ့်စကားအချို့ပြောပြီး ငိုရတဲ့အကြောင်းရင်းကို မေးသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။’
“ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီကောင်မလေးက ငါ့အိမ်မှာ လာငိုနေတာလဲ။” ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမ၏ မြေးမလေး ပြန်လာသည်ကို မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဘာဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ သူမသည် မိန့်လီက မနက်စောစော သူတို့အိမ်တံခါးဝတွင် မိဘများဆုံးပါးသွားသကဲ့သို့ ငိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အဘွားချန်သည် စိတ်ကောင်းရှိသော်လည်း စိတ်မအနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူမ၏ လေသံသည် ကြိုဆိုသည့်လေသံနှင့် ဝေးကွာလှသည်။
မိန့်လီ၏ မျက်လုံးများသည် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသော်လည်း သူမတောင့်တနေသော ခန့်ညားသည့်ရုပ်သွင်ကို မတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။
မနေ့ညနေက ကျွန်းသို့ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူမ၏ ကွဲအက်နေသော နှုတ်ခမ်းကို ကုသရန် ဆေးရုံသို့သွားခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူမသည် သူမ အိပ်မက်ထဲက အမျိုးသားနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
ဒေါက်တာ စုတုန်ကို မြင်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် မိန့်လီ သည် သူသည် သူမရှာဖွေနေသော အမျိုးသားဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒေါက်တာ စုတုန်သည် ခန့်ညားပြီး နူးညံ့ကာ ဆရာဝန်တစ်ယောက်အနေဖြင့် လေးစားဖွယ်ကောင်းသည်။ သူမယခင်က လိုက်ခဲ့ဖူးသော အမျိုးသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူတို့သည် ချက်ချင်း တန်ဖိုးမရှိသူများ ဖြစ်သွားကြသည်။
မိန့်လီသည် ဒေါက်တာ စုတုန်ကို အထင်ကြီးစေရန် သူမ၏ ကြင်နာမှုနှင့် နူးညံ့မှုကို ပြသရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
သို့သော် သူမ၏ အစ်ကိုအရင်းက သူမကို တားဆီးလိမ့်မည်ဟု သူမတစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ မနေ့ညက သူမ၏ အစ်ကိုသည် ရုတ်တရက် သဘောထားပြောင်းသွားပြီး သူမကို ဇာတိမြို့သို့ ပြန်ပို့ရန် အတင်းအကျပ်တောင်းဆိုခဲ့သည်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ မိန့်လီ သူမကိုယ်သူမ သနားမိသည်။
သူမလိုချင်သည်မှာ ကောင်းမွန်သော လက်တွဲဖော်သာဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှခက်ခဲရသနည်း။ ယနေ့ ဒေါက်တာ စုတုန်ဆီမှ ကတိတစ်ခု မရရှိပါက သူမသည် သူမ၏ အကြင်နာတရားကင်းမဲ့သော အစ်ကို၏ အတင်းအကျပ် ပြန်ပို့ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။
သူမသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြိုးစားရပေမည်။
ဒေါက်တာ စုတုန်ကလည်း သူမကို တစ်ချက်မြင်ရုံဖြင့် ချစ်မိသွားရင်ရော?
ထိုသို့မဟုတ်သည့်တိုင် သူမသည် ယနေ့လူအုပ်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူမနှင့် ဒေါက်တာ စုတုန်တို့ ချစ်ကြိုက်နေကြသည်ဟု လူတိုင်းထင်စေရန် မထင်မရှားစကားအချို့ကို ပြောရပေမည်။
ဤသို့စိတ်ထဲတွင် တွေးရင်း မိန့်လီသည် နောက်ဆုံးကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဘိသကဲ့သို့ စုရှီ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ သူမ မျက်နှာပေါ်တွင် မချိုမချဉ်အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးလိုက်သည်။
“မနေ့က အစ်ကိုစုက ကျွန်မရဲ့ဒဏ်ရာကို ကုပေးတုန်းက အရမ်းနူးညံ့တာပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကိုကြိုက်တယ်၊ သူလည်း ကျွန်မကို ကြိုက်မှာပဲ။ ကျွန်မတို့ ချစ်ကြိုက်နေကြတာ၊ ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့ယောက်မဖြစ်လာမှာပါ။”
စုရှီ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ဤသို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အထင်ကြီးလွန်းသော လူစားမျိုးကို တစ်ခါမှမကြုံဖူးခဲ့ပေ။
သို့မဟုတ် သူမ ကြုံဖူးရင်လည်း ကြုံဖူးလောက်သည်။ ကောလိပ်တက်စဉ်က အလားတူအမျိုးသားအတန်းဖော်တစ်ယောက်ရှိခဲ့သည်— လူက ဘာမှ မထူးခြားသော်လည်း အလွန်ယုံကြည်မှုရှိသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တိုင်း သူတို့က သူ့ကိုကြိုက်သည်ဟု သူယူဆတတ်သည်။
ထိုမောက်မာသော အတန်းဖော်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ စုရှီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူမစကားတစ်ခွန်းခွန်းပြောမည်အပြုတွင် အဖြစ်အပျက်ကို လာကြည့်ရန် လိုက်လာသော စစ်သားဇနီးများသည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြသည်။
“မိန့်လီ၊ နင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ နင်က ဒေါက်တာ စုတုန်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့တောင် ရလို့လား။”
နောက်စစ်သားဇနီးတစ်ယောက်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မိန့် မိသားစုက ဒီညီမလေးတော့ ရူးနေပြီထင်တယ်။ ဒေါက်တာ စုတုန်က အရမ်းထူးချွန်တဲ့သူတစ်ယောက်လေ။ နင်က ထိုက်တန်လို့လား။”
“မဟုတ်ဘူး၊ ဒီမိန်းမက အရမ်းရွံစရာကောင်းတယ်။ သူက အရင်က ငါတို့စစ်ဒေသက လူငယ်တွေကို မျက်စိကျနေခဲ့တာ၊ အခု ဒေါက်တာ စုတုန်ကိုပါ မျက်စိကျရဲသေးတယ်။ ယောက်မ ဝူ၊ သွားကြစို့။ ဒီပြဿနာရှာတဲ့သူကို ဖယ်ရှားဖို့ ပါတီအရာရှိဆီကို တိုင်ကြားရမယ်။”
“ဟုတ်တယ်၊ သွားကြစို့။ ငါလိုက်ခဲ့မယ်။”
“…”
မိန့်လီသည် ဒေါသထွက်နေသော စစ်သားဇနီးအုပ်စုကို ထိတ်လန့်စွာကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဤသို့သော တုံ့ပြန်မှုကို တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့် သူမစိတ်ကူးထားသည်နှင့် ဤမျှကွာခြားနေရသနည်း။
သူမ မသိသည်မှာ ဒေါက်တာ စုတုန် ကျွန်းပေါ်သို့ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မိသားစုများစွာသည် သူတို့၏ သမီးများ သို့မဟုတ် တူမများကို သူနှင့်လက်ထပ်ပေးချင်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မပြောဘဲ သဘောတူညီမှုတစ်ခု ရှိလာခဲ့သည်။
ဒေါက်တာ စုတုန်သည် လူတိုင်းအတွက် လက်လှမ်းမမီသူဖြစ်ပြီး အားလုံးက လေးစားသော်လည်း မရနိုင်သော နာမည်ကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
မိန့်လီ၏ လုပ်ရပ်သည် ပြဿနာကို မွှေနှောက်လိုက်ခြင်းပင်။
မိန့်လီကို စစ်သားဇနီးများက တွန်းထုတ်နေစဉ် သူမသည် အကူအညီအတွက် စုရှီကိုသာ ကြည့်နိုင်ခဲ့သည်၊ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်နေပုံရသည်။
သူမသည် ဒေါက်တာ စုတုန်ကို မတွေ့ရသေးသော်လည်း မနေ့က သူက သူမ၏ ဒဏ်ရာကို အလွန်နူးညံ့စွာ ကုသပေးခဲ့သည်။ သူကလည်း သူမကို ကြိုက်မည်မှာ သေချာသည်။ ဤလူများသည် ဤမျှထူးချွန်သော အမျိုးသားတစ်ဦးက သူမကို ကြွေဆင်းသွားသည်ကို မနာလိုဖြစ်နေကြခြင်း ဖြစ်ရမည်။
မိန့်လီသည် အသနားခံသော မျက်လုံးများဖြင့် စုရှီ ကို ကြည့်ကာ စကားပြောမည်အပြုတွင် စုရှီက သူမကို အေးစက်သော စကားတစ်ခွန်းဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “မနေ့ နေ့ခင်းက အကြွေးတင်နေတဲ့ ၁၈ ယွမ်ကို မေ့သွားပြီလား။”
မိန့်လီသည် ချက်ချင်း မျက်နှာဖြူဖျော့သွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းသည်လည်း တုန်ရီလာသည်။ သူမ၏ ကွဲအက်နေသော နှုတ်ခမ်းသည် ပို၍ပင် နာကျင်လာပုံရသည်။ သူမသည် စုရှီကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်ကာ သူမ၏စကားကို အဆုံးမသတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။
“နင်…နင်…”
စုရှီသည် သူမကို လျစ်လျူရှုကာ တံခါးကို ‘ဒုန်း’ ခနဲမြည်အောင် ပိတ်လိုက်သည်။
ချန်ရှန်းယွင်သည် ဆန်ပြုတ်ဇွန်းတစ်ဇွန်းကို ကိုင်ကာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေပြီး သူမမြေးမလေးနောက်သို့ အလိုလိုလိုက်သွားသည်။
“မိန့် မိသားစုက ဒီကောင်မလေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူက နင့်အစ်ကိုနဲ့ ဘာပတ်သက်လို့လဲ။ နင့်အစ်ကိုပြန်လာရင် သူ့ကိုမေးကြည့်သင့်လား။”
မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စုရှီသည် သူမအဘွားဆီမှ ဆန်ပြုတ်ဇွန်းကိုယူကာ သူမအတွက် ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဤသို့ကြားသောအခါ သူမသည် အဘွားကို အနည်းငယ် အားမလိုအားမရဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “အဘွား၊ ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ။ သမီးအစ်ကိုကြီးက သူ့လိုလူမျိုးကို စိတ်ဝင်စားပါ့မလား။ သူက သမီးအစ်ကိုကို ကြင်နာတတ်တယ်ထင်ပြီး သမီးတို့မိသားစုကို တွယ်ကပ်ချင်နေတာ ဖြစ်မှာပေါ့။”
စုရှီ မပြောဖြစ်သည်မှာ သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုက သူမ၏ အစ်ကိုကြီးကိုခေါ်ကာ နံနက်စောစော တောထဲသို့ အမဲလိုက်ထွက်သွားခြင်းသည် ကံကောင်းသည်ဟူ၍ပင်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူမ ဒုတိယ အစ်ကို၏ လက်စားချေတတ်သော သဘာဝဖြင့် မိန့်လီသည် ဒုက္ခရောက်မည်မှာ သေချာသည်။
သူမသည် မိန့်လီကို မသနားပေ၊ စိတ်မမှန်သော လူတစ်ယောက်အပေါ် အချိန်ဖြုန်းရသည်မှာ မတန်ဟုသာ ခံစားမိသည်။
ချန်ရှန်းယွင်သည် ဗီရိုထဲမှ တို့ဟူးတုံးတစ်တုံးကို ထုတ်ကာ ပဲငံပြာရည် အနည်းငယ်ထည့်ပြီး တူဖြင့်ခြေကာ စုရှီ ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။
“မိန့် မိသားစုက ဒီကောင်မလေးက တကယ့်ပြဿနာရှာတဲ့သူပဲ။ နင့်အစ်ကို တစ်သက်လုံးလူပျိုကြီးဖြစ်နေမှာကိုတောင် ငါ ပိုသဘောကျသေးတယ်။”
စုရှီသည် ပဲငံပြာရည်နှင့် တို့ဟူးဖြင့် ဆန်ပြုတ် အဖြူထည်ကို စားရင်း သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ သူက အရမ်းစိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းတယ်။ မနေ့က သမီး သူ့ကို မြို့ထဲမှာတွေ့ခဲ့တယ်။”
ထို့နောက် စုရှီသည် မနေ့က မိန့်လီ လုပ်ခဲ့သည်များကို သူမ၏ အဘွားအား အတိုချုံးရှင်းပြလိုက်သည်။
ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမကြားရသည်များကို အံ့အားသင့်သွားသည်။ အသက်ခုနစ်ဆယ်နီးပါး နေထိုင်လာခဲ့ရာတွင် သူမသည် ဤသို့ ထူးဆန်းသော လူစားမျိုးကို တစ်ခါမှမကြုံဖူးခဲ့ပေ။ ယနေ့တွင် သူမသည် အသိအမြင်သစ်အချို့ကို အမှန်ပင် ရရှိခဲ့သည်။
အဘွားနှင့် မြေးမလေး စကားပြောရင်း စားနေစဉ် တံခါးခေါက်သံ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
စုရှီသည် သူမပါးစပ်ထဲမှ ဆန်ပြုတ်ကို မျိုချကာ တံခါးဖွင့်ရန် ထလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်မှ လူသည် ပစ္စည်းများစွာ သယ်ဆောင်လာသော ရှဲ့ကျန်း ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသားသည် စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ခန့်ညားသော မျက်နှာပေါ်တွင် ခပ်ရေးရေးအပြုံးဖြင့် မားမားမတ်မတ်ရပ်နေသည်။ သူ စုရှီကို မြင်သောအခါ သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်နှာအသွင်အပြင်သည် အလိုလို နူးညံ့သွားသည်။
စုရှီသည် အလိုလိုလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမအဘွားနောက်မှ မလိုက်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူမသည် အသံကိုနှိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။”
ရှဲ့ကျန်းသည် သူမ၏ လုပ်ရပ်များကို သတိပြုမိပြီး သူ့မျက်ဝန်းများသည် အနည်းငယ် နက်မှောင်သွားသည်။ သူလည်း သူမနှင့် လိုက်ဖက်အောင် အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ “ဒီမနက် မင်းကို တစ်ယောက်ယောက်က ပြဿနာရှာတယ်လို့ ကြားလို့ စိတ်ပူပြီးလာခဲ့တာ။”
စုရှီသည် သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများကို ပုတ်ခတ်ကာ သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။။“သတင်းက ဒီလောက်မြန်မြန်ပျံ့သွားတာလား။”
မိနစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား။
ရှဲ့ကျန်းသည် ညင်သာစွာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကိုယ်က အနီးအနားမှာ ရှိနေတာ၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်မှာ အားလပ်ရက်ရှားတော့ မင်းကို အလုပ်လို့ပို့ပေးမလို့”
စုရှီသည် အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ၊ သူမရှေ့မှ အမျိုးသား၏ သာမန်စကားများထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် မကြာသေးမီက သူ့ကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသည့် သူမ၏ သဘောထားအပေါ် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် သူ့လက်ထဲတွင် ပစ္စည်းများစွာ ပါလာသည်ကို မမေးတော့ဘဲ သူ့ကို အတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ “ဒါဆို မနက်စာ စားပြီးပြီလား။”
ရှဲ့ကျန်းသည် လက်တစ်ဖက်ကို လွှတ်ကာ စုရှီ၏ နူးညံ့သောလက်ကို သူ့လက်ဖြင့် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရိုးသားစွာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
စုရှီသည် သူ၏ ရှည်လျားသန်မာသော လက်ချောင်းများကို ဆွဲညှစ်ကာ ညင်သာစွာ ဆူလိုက်သည်။ “အပြင်မှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်နေတာလဲ။”
ရှဲ့ကျန်းသည် ညင်သာစွာ ပြုံးပြီး သူ့မျက်ဝန်းများသည် နူးညံ့နေခဲ့သည်။ “မကြာပါဘူး။”
နာရီဝက်ခန့်သာ ရှိသေးသည်၊ ထိုအချိန်သည် သူ့အတွက် မကြာလှပေ။
စုရှီသည် ယုံရခက်သော်လည်း ဆက်မမေးတော့ပေ။ သူရောက်လာမှတော့ အဘွားကို တွေ့ခွင့်ပေးလိုက်လျှင်လည်း မထိခိုက်နိုင်ပေ။
သူမသည် သူ့ကို သူမ၏ မိသားစုဆီမှ ဖုံးကွယ်ရန် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ သူမသည် ရှဲ့ကျန်းနှင့် ချိန်းတွေ့စသာ ရှိသေးသော်လည်း သူသည် အလေးအနက်ထားကြောင်း သူမ ပြောနိုင်သည်။ သူမက မပြတ်မသားနိုင်သော သူမျိုးမဟုတ်ပေ။ မမျှော်လင့်ထားသော ပြဿနာများမရှိပါက သူမတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် လက်ထပ်ရန် ဦးတည်နေကြသည်။
ယနေ့သည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသော်လည်း ဤသို့သောအခြေအနေများတွင် ဖြစ်လေ့ရှိသော တမင်တကာ အနေရခက်မှုမျိုး မရှိခဲ့ပေ။
မိန့်လီသည် သူမ၏ ပြောင်မြောက်သော လုပ်ရပ်များက ရှဲ့ကျန်းအား အဘွားချန်ကို အချိန်ဇယားထက်စော၍ အထင်ကြီးစေမည့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးအပ်လိမ့်မည်ဟု မသိရှိခဲ့ပေ။
အဆုံးတွင် ဤသေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုသည် အကျိုးမရှိဘဲ မပြီးဆုံးခဲ့ပေ။
ဤသို့တွေးမိသောအခါ စုရှီသည် ပြုံးလိုက်ပြီး မိန့်လီကို အပြစ်တင်ရမည်လား သို့မဟုတ် ပြဿနာရှာပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ရမည်လား မသိဖြစ်နေသည်။
ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမ၏ မြေးမလေးကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်နေခဲ့ပြီး မိန့် မိသားစုမှ မိန်းကလေးသည် ထွက်သွားပြီး ပြန်လာသည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ သူမထွက်သွားဖို့ လုပ်နေစဥ်တွင် သူမ၏ မြေးမလေးက အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အတွေ့အကြုံရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် အဘွားသည် လူငယ်နှစ်ဦးကြားရှိ တိတ်ဆိတ်သော အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်မှုကို ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။ ဤသူသည် သူမမြေးမလေး၏ အနာဂတ်ခင်ပွန်းဖြစ်နိုင်သည်။
ဤသို့စိတ်ထဲတွင် တွေးရင်း အဘွားသည် သူမ၏အပြုံးကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ မောင်နှမသုံးယောက်အတွက် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ယောက်က ပြန်ခေါ်လာပြီဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် ရှဲ့ကျန်းသည် လက်ဆောင်များကို ဘေးချထားပြီး အဘွားကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“အဘွား၊ နေကောင်းရဲ့လား ကျွန်တော်က ရှဲ့ကျန်း ပါ၊ စုရှီရဲ့ လက်တွဲဖော်ပါ။”
အဘွားသည် အသက်ခုနစ်ဆယ်နီးပါးရှိသော်လည်း စုရှီ ပေးသော သစ်သီးဝိုင်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာသောက်သုံးခဲ့သည့်အတွက် သူမသည် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွပြီး နားမကောင်း မျက်စိမကောင်းခြင်း လုံးဝမရှိပေ။
သူမသည် လူငယ်ကို အပေါ်အောက် သေချာစူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။ စစ်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားပြီး သူသည် တက်ကြွမှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားသည်။ သူမ သူ့ကို ကြည့်လေလေ ပိုသဘောကျလေလေပင်။
ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့လက်ဖဝါးများတွင် စိုးရိမ်တကြီး ချွေးများထွက်နေစဉ်တွင် အဘွားသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်သွားပုံရသည်။ သူမ ပြုံးကာ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။
“ထိုင်၊ ထိုင်။ မင်းက အရမ်းယဉ်ကျေးတာပဲ၊ ဘာလို့ ပစ္စည်းတွေအများကြီး ယူလာရတာလဲ။”
ရှဲ့ကျန်းသည် စိုးရိမ်သည့် လက္ခဏာတစ်စုံတစ်ရာမပြဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤသို့ ကြင်နာတတ်သောအဘွားနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ တပ်တစ်တပ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသလောက် မလွယ်ကူပေ။ သူ့ကျောသည် ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။
ထိုင်ပြီးနောက် သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာလည်တာဆိုတော့ ဒီလောက်တော့ ယူလာသင့်ပါတယ်။”
စုရှီသည် သူ အဘွားချန်၏ ‘စစ်ဆေးမေးမြန်း’ ခြင်းကို ခံနေရသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရသော အမူအရာရှိနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ သူမ၏ ချစ်သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ခိုးရယ်ကာ သူ့အတွက် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားလိုက်ပြီး စစ်သားများသည် အများအားဖြင့် အစားကြီးကြသည်ဟု တွေးကာ ပေါက်စီအနည်းငယ်ကိုလည်း ယူလာခဲ့သည်။
အဘွားချန်က သတိပြုမိလိုက်သည်။ “ရှောင်ရှဲ့ မနက်စာ မစားရသေးဘူးလား၊ မြန်မြန်စား။ စားပြီးရင် မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုဆုံခဲ့ကြသလဲဆိုတဲ့အကြောင်း ပြောကြရအောင်။”
စုရှီသည် ပြုတ်ထားသောဥတစ်လုံးကို ခေါက်ကာ အခွံခွာပြီး ထိုအမျိုးသား၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “အရင်ဆုံး စားလိုက်ကြရအောင်။”
မနက်စာစားပြီးနောက် အဘွား၏ ရိုးရှင်းသော ‘နောက်ကြောင်းစစ်ဆေးမှု’ ကို လိုက်နာပြီးနောက် စုရှီ သည် ချစ်သူကောင်မလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ၏ ချစ်သူကို သဘောကောင်းစွာ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
သူတို့အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်ရင်း ဆေးရုံသို့ အတူတူသွားကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် စပ်စုသော အကြည့်များနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ သူတို့သည် ရှောင်ဖယ်ခြင်းမပြုကြပေ။
အဘွား၏ ‘စစ်ဆေးမေးမြန်းမှု’ အောက်တွင် ရှဲ့ကျန်း၏ သနားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို ပြန်အမှတ်ရရင်း စုရှီသည် သူ့ကို စနောက်ကာ လှည့်မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုနေလဲ။ စစ်ဆင်ရေးထွက်ရတာထက် ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရလား။”
မိန်းကလေး၏ စနောက်သော ဖော်ပြချက်သည် ထိုအမျိုးသားကို သဘောကျစေသည်။ ရှဲ့ကျန်းသည် ရှက်ရွံ့စွာ ဝန်ခံလိုက်သည်။ “နည်းနည်းတော့ ဟုတ်တယ်။”
သူသည် တစ်ခါမှ ဤမျှ စိတ်မလှုပ်ရှားခဲ့ဖူးပေ။ သူသည် အဘွားချန်က ‘မင်းက ငါ့မြေးမလေးအတွက် အသက်ကြီးလွန်းတယ်’ ကဲ့သို့သော စကားမျိုးပြောမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
စုရှီက ရယ်မောလိုက်သည်။ “လုံးဝနှိုင်းယှဉ်လို့မရဘူး။ ကျွန်မအစ်ကိုကြီးသိတဲ့အထိ စောင့်လိုက်၊ အဲ့ဒီအခါကျမှ ရှင်တကယ်ဒုက္ခရောက်မှာ။”
ရှဲ့ကျန်းသည်လည်း နှုတ်ခမ်းကိုကွေးကာ ပြောလိုက်သည်။ “အင်းလေ ကိုယ်စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးသားပါ။ သူများညီမလေးကို လက်ထပ်ချင်တာကိုး။”
စုရှီသည် မျက်နှာနီရဲသွားသော်လည်း ပြန်မပြောခဲ့ပေ။
ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပလာပြီး ဘေးဘီကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ အနီးအနားတွင် မည်သူမှမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် မိန်းကလေး၏ လက်ကို ထပ်မံကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ကိုယ် တပ်ဖွဲ့ကို လက်ထပ်ခွင့်လျှောက်လွှာတင်ချင်တယ်။ ရမလား။”
ယောကျ်ားများသည် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်ရလျှင် ပို၍လိုချင်ကြသည်ဟု ရှဲ့ကျန်း ထင်သည်။ သူသည် မိန်းကလေးက သူ့အပေါ် အနည်းငယ် အလိုလိုက်သည်ကို မြင်သည်နှင့် ပို၍လိုချင်လာသည်။
စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်းကို သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသား၏ လက်သည် သူမ၏လက်ကို လုံးဝဖုံးအုပ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည်။
ကျွန်းပေါ်တွင် မကြာခဏ လေပြင်းတိုက်ခတ်ပြီး ယနေ့သည်လည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ပေ။ စုရှီသည် လေတိုက်၍ လွင့်နေသော သူမ၏ နူးညံ့သော ဆံပင်ရှေ့စကို ညှိလိုက်သည်။ သူမသည် ယခင်က ဤအတွက် တစ်ခါမှ မရပ်တန့်ခဲ့ဖူးဘဲ လေပြင်းကိုပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူမသည် မုန်တိုင်းပြီးနောက် ကြွေကျသွားသော သစ်ရွက်များသည် သူမ၏မျက်စိထဲတွင် နှစ်သက်ဖွယ် ပန်းနုရောင် ပွင့်ဖတ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
စုရှီသည် သူမကိုယ်သူမ မျှော်လင့်ချက်မရှိဟု ထင်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် သူမကို ဤမျှပျော်ရွှင်စေသော လူတစ်ယောက် ပေါ်လာရသနည်း၊ ဒါတောင် သူတို့သိကျွမ်းသည်မှာ အချိန်တိုလေးသာ ရှိသေးသည်။
သူမထင်သည်မှာ ဒါက အချစ်ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က သူတို့တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည့်အချိန်မှစ၍ သူမသည် သူ့ကို မကြာခဏ စဉ်းစားမိသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြိုက်နှစ်သက်သောအခါ ရသည့် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရမည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရှဲ့ကျန်း၏ လက်ဖဝါးကို ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့လက်ကိုင်ထားသည်ကို အနည်းငယ်ဖြေလျှော့လိုက်သောအခါ သူမသည် ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် လခြမ်းကွေးပုံစံလေးပေါ်လာသည်။
“ကျွန်မတို့ နောက်မှ ကျွန်မ ရုံးခန်းကိုသွားပြီး အတူတူရေးကြမလား။”
ရှဲ့ကျန်းသည် သူမ၏ စကားကြောင့် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် အလျင်အမြန် ကိုင်းညွှတ်ကာ မိန်းကလေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး လွှတ်ပေးလိုက်ကာ သူမ၏နားနားကပ်၍ နိမ့်ရှသော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အင်း”
………..
တစ်လကျော်သာ အလုပ်လုပ်ရသေးသော ဒေါက်တာ စုရှီသည် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ လက်တွဲဖော်တစ်ဦးရှိပြီး သူ့ကို ဆေးရုံသို့ ရက်ရက်ရောရော ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ဤသတင်းသည် စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်း ဆေးရုံသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူတိုင်းသိရှိသွားကြသည်။
လူတိုင်း ဤမျှစိတ်လှုပ်ရှားနေသည်မှာ အံ့သြစရာမရှိပေ။ စုမောင်နှမသည် ရုပ်ရည်၊ မိသားစုနောက်ခံနှင့် ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များ အားလုံးတွင် သူမတူ ထူးချွန်ကြသည်။
လူများစွာသည် ဆရာဝန်နှစ်ဦးကို အနိုင်ယူရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပခုံးချင်းတိုက်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် တစ်လကျော်အကြာတွင် ဒေါက်တာ စုရှီသည် ချစ်သူရသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း၊ ဒါက များစွာသော ညည်းညူမှုများနှင့် စိတ်ပျက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
ဆေးရုံတွင် သင့်တော်သော အသက်အရွယ်ရှိ အမျိုးသားဆရာဝန်များ များများစားစား မရှိသော်လည်း မိသားစုရှိသော ဆရာဝန်များနှင့် သူနာပြုများ အများအပြားရှိသည်။ လူများစွာသည် ဤနူးညံ့သော ပန်းပွင့်လေးကို အိမ်သို့လုယူချင်ကြသည်။
ဒီတော ဒေါက်တာ စုရှီ၏ လက်တွဲဖော်သည် သူမနှင့်အတူ အလုပ်သွားရန် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရောက်လာသည်ကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းသည် ဒေါသထွက်ပြီး မဆင်မခြင်ဖြစ်သွားကြသည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ဒေါက်တာ စုရှီ သူမ၏ အလှည့်ကျစစ်ဆေးမှုများပြုလုပ်သောအခါ သူမ၏ ရုံးခန်းပတ်လည်တွင် ဆရာဝန်များနှင့် သူနာပြုများ မကြာခဏ ချောင်းမြောင်းနေကြပြီး ဒီလက်ဦးမှုရယူသွားသော မျက်နှာပြောင်သူသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို အားလုံးက မြင်ချင်နေကြသည်။
သို့သော်လည်း ဒေါက်တာစု၏ ရုံးခန်းသို့ ကြီးမားသော ယုံကြည်မှုဖြင့် သွားသောလူတိုင်းသည် စိတ်ပျက်စွာ ပြန်လာကြသည်မှာ ထူးဆန်းသည်။
မေးသည့်အခါ သူတို့သည် ဘာမှမပြောဘဲ လိမ်လည်ခံရသည့် ပုံစံဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ဤသည်က လူများကို ပိုစပ်စုစေပြီး စုံစမ်းရန် သွားသောသူများ ပို၍များပြားလာသည်။
နှစ်နာရီအကြာတွင် ဤသတင်းသည် ဆေးရုံအုပ်ဟဲ၏ နားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဆေးရုံအုပ် ဟဲသည် အတင်းအဖျင်းခေါင်းဆောင်ကို မေးလိုက်သည်။ “ဒေါက်တာ စုရှီရဲ့ လက်တွဲဖော်က ဘယ်သူလဲ။ ငါတို့ သူ့ကို သိလား။”
ခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ပြောင်နေသောခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်နှာမဲသော ထိုအမျိုးသားကို ပြန်အမှတ်ရကာ ဖော်ပြရန်ခက်ခဲနေသည်။ “ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် သွားကြည့်သင့်တယ်။ ကျွန်တော် တကယ်မပြောနိုင်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နွားချေးပုံထဲမှာ ပန်းတစ်ပွင့်စိုက်ထားသလိုပဲ။”
ဆေးရုံအုပ် ဟဲသည် ပို၍ပင် စပ်စုလာသည်။ ဒီလိုတောင် အပြောခံရအောင် ဘယ်လောက်များ ဆိုးနေလို့လဲ?
သူမသည် ဤမိန်းကလေး စုရှီကို အမှန်တကယ် သဘောကျပြီး ယခုအချိန်တွင် များများစားစား ဖြစ်ပျက်နေခြင်းမရှိသောကြောင့် ကြည့်ရုံသာ သွားကြည့်လို့ အန္တရာယ်မရှိပေ။
သို့သော် သူမသည် စိတ်သက်သာရာရမိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူမသည် ရှဲ့ကျန်း အကြောင်းကို စုရှီအား ယခင်က မပြောခဲ့မိပေ။ သို့မဟုတ်လျှင် အလွန်အမင်း ရှက်စရာကောင်းလိမ့်မည်…
အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း
အပိုင်း ၃၆
“မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?"
ဆေးရုံအုပ်ဟဲသည် စုရှီ၏ ရုံးခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသောအခါ သူမ စုရှီကို မတွေ့ခဲ့ပေ၊ သူမတွေ့လိုက်ရသည်မှာ ထိုအခန်းထဲတွင် မြင်တွေ့ရမည်ဟု သူမ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားသော လူဖြစ်သည်။
ရှဲ့ကျန်းသည် သူတို့ လက်ထပ်ခွင့်လျှောက်လွှာကို ရေးနေခဲ့တာဖြစ်သည်။ ရောက်လာသူကို မြင်သောအခါ သူက ဘောပင်ကိုချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အန်တီ ဟဲ။”
ဆေးရုံအုပ်ဟဲသည် သူ့ကို ကြည့်ရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ သူမသည် ဆရာဝန်များ ပုံမှန်အနားယူလေ့ရှိသော အခန်းထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သော်လည်း လိုက်ကာကို တိုက်ရိုက်ဆွဲဖွင့်ချင်စိတ်မရှိပေ။ သူမက ဖွဖွလေးချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး အတွင်းဘက်သို့ မပီမသ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ “မင်းတစ်ယောက်တည်းလား?"
ရှဲ့ကျန်းသည် ဆေးရုံအုပ်ဟဲ၏ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးပြုမူပုံကြောင့် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထိုအခါမှ သူမသည် သူမ၏ အာရုံကို ရှဲ့ကျန်းဆီသို့ ပြောင်းပြီး မေးလိုက်သည်။။“မင်းက ဘာလို့ ဆေးရုံရောက်နေတာလဲ? လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က မင်းဒဏ်ရာမရဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား?"
ရှဲ့ကျန်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ချစ်သူကို အလုပ်လာပို့တာပါ။”
ဆေးရုံအုပ်ဟဲသည် တုံ့ပြန်မှုမပြုမီ ခဏတာမျှ နင်သွားရသည်။ သူမက မယုံနိုင်စွာဖြင့် ရှဲ့ကျန်းကို လက်ညှိုးထိုးရင်း တုန်ယင်စွာဖြင့် “မင်း… မင်းရဲ့ချစ်သူက စုရှီလား?"
ရှဲ့ကျန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဆေးရုံအုပ်ဟဲ၏ မျက်နှာအမူအရာက ခဏတာမျှ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ စစ်တပ်ထဲတွင် တပ်သားသစ်များကို လေ့ကျင့်ပေးရာ၌ ရှဲ့ကျန်း၏ ကြမ်းတမ်းသော ဂုဏ်သတင်းကို သတိရမိသောအခါ၊ မကောင်းတာ တစ်ခုခုကို စားလိုက်ရသကဲ့သို့သော သူနာပြုချုပ်၏ မျက်နှာအမူအရာကို သူမ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။
သူမသာ ဤကလေး ကြီးပြင်းလာသည်ကို မကြည့်ရှုခဲ့ဘဲ သူ့ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို နားမလည်ခဲ့ပါက၊ အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ရှဲ့ကျန်းသည် ချစ်ခင်ကြင်နာတတ်မည်မဟုတ်ဘဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော စုရှီ အတွက် သင့်တော်မည်မဟုတ်ဟု သူမ တွေးမိလိမ့်မည်။
ဆေးရုံအုပ်ဟဲသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ “နေဦး၊ မင်း အရင်ကပြောတော့ မင်းသဘောကျတဲ့သူတစ်ယောက်ရှိပြီး သူ့ကိုသိတာ ၅ နှစ်ရှိပြီဆို?"
'ကောင်စုတ်လေး၊ မင်းတော့ ပျက်စီးသွားပြီ' ဟု ပြောနေပုံရသော အန်တီ ဟဲ၏ အမူအရာကို ရင်ဆိုင်ရင်း ရှဲ့ကျန်းက အတင်းပြုံးလိုက်သည်။ “စုရှီ ပါပဲ။”
“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ? မင်းတို့က လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်ကတည်းက သိကြတာလား။ ဘယ်လိုတွေ့ခဲ့ကြတာလဲ?"
စေ့စပ်သေချာသော သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ရှဲ့ကျန်းသည် အန်တီ ဟဲ သံသယဝင်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ သူ အနည်းငယ် ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသော်လည်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ကျွန်တော် မစ်ရှင်ထမ်းဆောင်ခဲ့တဲ့နေရာက စုရှီရဲ့မွေးရပ်မြေဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော်ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး တာဝန်ကျဆရာဝန်က စုရှီရဲ့အစ်ကို စုတုန်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ အဲ့ဒီအချိန်က တွေ့ခဲ့ကြတာ။”
ဆေးရုံအုပ်ဟဲသည် စုရှီမှာ ယခုနှစ်တွင် အသက် ၂၀ သာရှိသေးသည်ကို သတိရပြီး ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမက ရှဲ့ကျန်းကိုကြည့်ပြီး အနည်းငယ်ခက်ခဲစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို လွန်ခဲ့တဲ့ငါးနှစ်က မင်းအသက် ၂၃ နှစ်မှာ အဲ့ဒီတုန်းက အသက် ၁၅ နှစ်ပဲရှိသေးတဲ့ စုရှီကို မင်း သဘောကျခဲ့တာပေါ့?"
ရှဲ့ကျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ 'အန်တီက သူ့ကို ဘာထင်နေတာလဲ? လူယုတ်မာလား?' သူ အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ မနှစ်က G ပြည်နယ်မှာ ပြန်တွေ့ခဲ့ကြတာ၊ အဲ့ဒီအချိန်မှ ကျွန်တော် သူ့အပေါ်မှာ ခံစားချက်တွေ စရှိလာတာ။”
ဆေးရုံအုပ်ဟဲ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယုတ္တိရှိသည်ဟု သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမသည် ရှဲ့ကျန်း ကြီးပြင်းလာသည်ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့သောကြောင့် သူက ထိုကဲ့သို့ လွန်လွန်ကျွံကျွံ အပြုအမူမျိုးကို လုပ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ပေ။
သူမသည် သူမ၏ကော်လံကို အနေရခက်စွာ ညှိလိုက်ပြီး လည်ပင်းတွင် ချိတ်ထားသော နားကြပ်ကို ချွတ်လိုက်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါလည်း အဲ့လိုပဲ တွေးမိပါတယ်။ မင်းက ငါစောင့်ကြည့်ပြီး ကြီးပြင်းလာတဲ့သူပဲ၊ မင်းက အဲ့လိုလူစားမျိုး လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး။”
ရှဲ့ကျန်း - ခင်ဗျားရဲ့လိမ်ညာစကားတွေကို ကျွန်တော်ယုံပါတယ်၊ ခင်ဗျား စောစောက အဲ့လိုတွေးနေတာ မဟုတ်ဘူး။
သို့သော် သူမ၏ ယခင်အစီအစဉ်များကို တွေးမိရင်း ဆေးရုံအုပ်ဟဲက ပြုံးပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဒါက မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် ရေစက်ဖြစ်မယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ငါ မင်းကို မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ စုရှီပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အတူတူဖြစ်နေကြပြီလို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး။”
ရှဲ့ကျန်းသည် အန်တီ ဟဲက စုရှီအကြောင်း ပြောနေမှန်း သိလိုက်ရသောအခါ အံ့ဩစွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ 'ဒါဆို တခြားသူတွေရဲ့အမြင်မှာ သူတို့က ဒီလောက်တောင် လိုက်ဖက်တဲ့စုံတွဲဖြစ်နေတာလား?'
ရှဲ့ကျန်းက အနည်းငယ်ကျေနပ်သွားပြီး ခပ်ရေးရေးပြုံးလိုက်သည်။
ရှဲ့ကျန်း၏ နူးညံ့သွားသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဆေးရုံအုပ်ဟဲက သူ့ကို မစနောက်တော့ပေ။ သူမ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ 'ဒီကလေး နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ထောင်ပြုတော့မှာပဲ။'
စုရှီ၏ ချစ်သူသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို သိသွားပြီးနောက် ဆေးရုံအုပ်ဟဲသည် အကြာကြီးမနေတော့ပေ။ သူမတွင် နောက်ပြီးကျ အစည်းအဝေးတစ်ခုရှိသောကြောင့် ရှဲ့ကျန်း၏ လိုက်ပို့ပေးမည့် ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ ဆေးရုံအုပ်ဟဲသည် လက်နောက်ပစ်ကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ တံခါးဝသို့ရောက်သောအခါ သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် နောက်ပြန်လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ခွင့်လျှောက်လွှာ တင်ပြီးကြပြီလား?"
ရှဲ့ကျန်းက စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။“အခု ရေးနေတုန်းပဲ။ ဒီနေ့ပဲ တင်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။”
ဆေးရုံအုပ်ဟဲ ကျေနပ်သွားသည်။ “ကောင်းပြီ၊ အန်တီ ဟဲက မင်းတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို စောင့်မျှော်နေမယ်။”
'အင်း… ငါ စစ်ယွင်ကို ချက်ချင်းဖုန်းဆက်သင့်တယ်။ အဲ့မိန်းမတော့ ဝမ်းသာလွန်းလို့ ထခုန်တော့မှာပဲ။'
ထိုသို့တွေးရင်း ဆေးရုံအုပ်ဟဲသည် ထွက်ခွာသွားရာတွင် ခြေလှမ်းများ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။
ရှဲ့ကျန်း - “…..”
………..
ရှဲ့ကျန်းသည် စုရှီနှင့်အတူ တစ်နေကုန်မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ဆေးရုံ ကန်တင်းတွင် အတူတူနေ့လယ်စာစားပြီး သူ၏ ပိုင်စိုးပိုင်နင်းဆန်မှုကို အခိုင်အမာပြသပြီးနောက်၊ ခေါင်းဆောင်က သူ့ကိုတွေ့ချင်သည်ဟုဆိုကာ တာဝန်ကျအရာရှိက သူ့ကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ရှဲ့ကျန်း ခေါင်းဆောင်၏ ရုံးခန်းသို့ ရောက်သောအခါ၊ ပထမတပ်ရင်းမှူး ယန်အန်းနှင့် ဒုတိယတပ်ရင်းမှူး ယန်ကောချင်းတို့သည် ထိုနေရာတွင် ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လက်ဖက်ရည်သောက်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ပေါ့ပါးနေကာ အရေးကြီးသည့်ကိစ္စတစ်စုံတစ်ရာ မဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။
ကျန်းဟု အမည်ရသော ခေါင်းဆောင်သည် အသက်ငါးဆယ်အရွယ်၊ အသားမည်းမည်း၊ ပိန်ပါးပြီး မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများပြည့်နေကာ အနည်းငယ်တင်းမာပုံရသည်။ သို့သော် သူ၏အရည်အချင်းရှိသော လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူက ပြုံးခဲသည်။
ရှဲ့ကျန်း ဝင်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ တပ်မဟာမှူး ကျန်းက ပြုံးပြီး ယန်ကောချင်း ဘေးရှိ လွတ်နေသောနေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။“လာ ထိုင်။”
ရှဲ့ကျန်း ထိုင်ပြီးနောက် ခေါင်းဆောင် ကျန်းက သူ့ကို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကမ်းပေးပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ကို ဒီနေ့ ငါခေါ်လိုက်တာက အမျိုးသားနေ့နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပြောဖို့ပဲ။”
ဤသို့ပြောပြီးနောက် ခေါင်းဆောင် ကျန်းက တမင်တကာ ရပ်လိုက်သည်။ ကျန်သူများသည် ခေါင်းဆောင် ကျန်း စကားဆက်ပြောရန် စောင့်နေကြသည်။
သူ၏အရည်အချင်းရှိသော လက်အောက်ငယ်သားသုံးဦးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့ထဲမှတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မျက်တောင်ပင်မခတ်သည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ရုတ်တရက် အနည်းငယ်ပျင်းရိသွားပြီး မထီမဲ့မြင်ဖြစ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့လူငယ်တွေက နေ့တိုင်း သစ်သားရုပ်လို မျက်နှာထားတွေနဲ့၊ ပျော်စရာမကောင်းဘူး။”
ရှဲ့ကျန်းနှင့် ယန်အန်းတို့သည် တောင်ကြီးများကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ဖက်ရည်သောက်နေကြပြီး၊ သူတို့ထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်သော ၃၆ နှစ်အရွယ် ယန်ကောချင်းမှာမူ အသက်ဝင်ဆုံးဖြစ်သည်။
သူက ပြုံးဖြီးဖြီးလုပ်ကာ သူ့ခေါင်းနောက်စေ့ကို ကုတ်လိုက်သည်။ “ခေါင်းဆောင်၊ တည့်တိုးသာပြောပါ။ တပ်ရင်းမှာ လေ့ကျင့်ရေးတာဝန်တွေက ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတယ်။”
ခေါင်းဆောင် ကျန်းက လက်ဖက်ရည်အိုးကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် မလုပ်တော့ပေ။ ဒီကောင်လေးတွေက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမရှိသောကြောင့် သူက တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ တည့်တည့်ပဲပြောကြစို့။ အမျိုးသားနေ့နဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြောရရင်၊ ငါတို့ ဒီကျွန်းမှာ တပ်စွဲထားတာ ၁၁ နှစ်ရှိပြီ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ စစ်သားတွေ တော်တော်လေး ပင်ပန်းခဲ့ကြတယ်။ အခြေခံလေ့ကျင့်ရေးနဲ့ မစ်ရှင်တွေအပြင် သူတို့က စိုက်ပျိုးရေးနဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းတွေပါ လုပ်ရတယ်။ ဘာမှမရှိတဲ့ ကျွန်းပျက်တစ်ခုကနေ လက်ရှိအခြေအနေအထိရောက်ဖို့ လူပေါင်းများစွာရဲ့ သွေး၊ ချွေးနဲ့ မျက်ရည်တွေ အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ရတယ်။”
ဤနှစ်များ၏ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းမှုများအကြောင်း ပြောဆိုရင်း ခေါင်းဆောင် ကျန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ခါးသီးမှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ရှဲ့ကျန်းနှင့် အခြားသူများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ အခြားတပ်များမှ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့သော ရှဲ့ကျန်းနှင့် ယန်အန်းတို့တွင် နှိုင်းယှဉ်စရာအခြေခံရှိသောကြောင့် ကျွန်းပေါ်ရှိ စစ်သားများသည် ကုန်းမကြီးပေါ်ရှိ စစ်သားများထက် မည်မျှပို၍ပင်ပန်းကြောင်း ပိုရှင်းလင်းစွာ နားလည်ကြသည်။
ထောက်ပံ့ကြေးများ ပိုမိုမြင့်မားသော်လည်း ၎င်းသည် သူတို့နှင့် ထိုက်တန်သောအရာပင်ဖြစ်သည်။
ခေါင်းဆောင် ကျန်းက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချပြီးနောက် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကံကောင်းတာက ငါတို့တွေ တဖြည်းဖြည်း ပိုကောင်းလာနေပြီ။ လွတ်လပ်ရေးမရခင်ကနဲ့စာရင် အခုက နိဗ္ဗာန်ဘုံမှာ နေနေရသလိုပဲ။”
“ခေါင်းဆောင်။”
ခေါင်းဆောင် ကျန်း နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော ယန်ကောချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။
မကြာသေးမီက အပြင်လောကတွင် အဟောင်းများကို ဖျက်သိမ်းခြင်းအကြောင်း ပြောဆိုမှုများရှိနေသည်။ တိကျသော စာရွက်စာတမ်းများ ထုတ်ပြန်ခြင်းမရှိသေးသော်လည်း၊ သူတို့သည် ဒီ နိဗ္ဗာန်ဘုံနှင့် တစ္ဆေလို အရာများကို သတိထားရန် လိုအပ်သေးသည်။
ခေါင်းဆောင် ကျန်းက လက်ကာပြပြီး သူ၏ရာသီဥတုဒဏ်ခံထားရသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရိုးရှင်းသောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါတို့အားလုံးက ဒီမှာ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေပဲ။ အဲ့ဒါကို မပြောကြနဲ့တော့။ မင်းတို့ကို ဒီနေ့ ငါခေါ်လိုက်တာက သတင်းကောင်းပြောဖို့ပဲ။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လက်ဖက်ရည်ကို နောက်တစ်ငုံသောက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။
“ငါတို့က ဒီမှာ ခေါင်တဲ့နေရာမှာရှိနေတာ။ ဆေးရုံနဲ့ ဆက်သွယ်ရေးတပ်က အမျိုးသမီးရဲဘော် အနည်းငယ်ကလွဲရင် အများစုက ယောက်ျားတွေပဲ။ စစ်သားတွေရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စက ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။”
ဤသို့ပြောရင်း ခေါင်းဆောင် ကျန်းက ရှဲ့ကျန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။
ရှဲ့ကျန်း - “…..”
ခေါင်းဆောင် ကျန်းက ယနေ့တွေ့ဆုံပွဲ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ခေါင်းဆောင်တွေက ငါတို့ကို စဉ်းစားပေးပြီး ငါတို့ရဲ့အခက်အခဲတွေကို နားလည်ပေးတယ်။ သူတို့က အမျိုးသားနေ့အတွင်းမှာ ပြည်နယ်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့ကို ဖျော်ဖြေရေးလာလုပ်ခိုင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီးတော့ ငါတို့က လူငယ်ရဲဘော်ရဲဘက်တွေ အချင်းချင်းသိကျွမ်းခွင့်ရအောင် လူမှုရေးပွဲတစ်ခုလည်း စီစဉ်ပေးမယ်။ ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ။ ဒီကိစ္စကို ရှဲ့ကျန်းကို တာဝန်ပေးလိုက်မယ်လို့ ငါစဉ်းစားထုးတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှဲ့ကျန်းက အသက်သုံးဆယ်နားကပ်နေပြီ၊ လူပျိုကြီးဖြစ်နေတုန်းပဲ။”
ပြည်နယ်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့ကို ကြိုဆိုရခြင်းသည် ရှုပ်ထွေးမည်ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် တပ်မတော် စစ်ဦးစီးချုပ်ကလည်း ကျွန်းသို့ စစ်ဆေးရေးနှင့် နှစ်သိမ့်ရန် လာရောက်မည်ဖြစ်သည်။ အရာရှိများအတွက် ခေါင်းဆောင်ရှေ့တွင် မျက်နှာပြရန် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
သူ့လက်အောက်ရှိ တပ်ရင်းမှူးများသည် အားလုံးကောင်းမွန်သော လူငယ်များဖြစ်သောကြောင့် သူက မည်သည့်လှည့်ကွက်မှ မသုံးပေ။ သုံးဦးကြားတွင် နားလည်မှုလွဲမှားမှုများ မဖြစ်စေရန် သူက သူတို့အားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုရန် တိုက်ရိုက်ခေါ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
တပ်ရင်းတစ်ခု၏ တပ်ရင်းမှူးအနေဖြင့် ယန်အန်းက ပထမဆုံး စကားစပြောခဲ့သည်။ “ဒါကောင်းတာပေါ့။ ကျွန်တော့်မှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။”
ယန်ကောချင်းကလည်း အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက ကြမ်းတမ်းသော အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးများနှင့် မည်သို့ပေါင်းသင်းရမည်ကို အမှန်တကယ်မသိပေ။ ထိုကိစ္စကို ရှဲ့ကျန်းလို ကောင်လေးကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ သူ အိမ်က ကျားမကြီးရဲ့ ရိုက်တာကို မခံချင်ပေ။
ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွားသည်။ “ကျွန်တော် ခွင့်ယူထားတုန်းပဲ။”
ခေါင်းဆောင် ကျန်းက လက်ပြလိုက်သည်။ “ငါက မင်းကို အခုချက်ချင်း တာဝန်ယူခိုင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ဒီနှစ်မှာ ခွင့်တစ်ကြိမ်ပဲရတာ၊ အထူးအခြေအနေတွေမရှိရင် မင်းရဲ့ခွင့်ကို စောစောပြီးအောင် ငါ မလုပ်ပါဘူး။ အမျိုးသားနေ့က တစ်လကျော်တောင် လိုသေးတယ်။ မင်း ခွင့်ကုန်တဲ့အထိ စောင့်လို့ရတယ်။ အလျင်မလိုဘူး။”
ရှဲ့ကျန်းသည် သူ လူလွတ်မဟုတ်တော့ကြောင်း သက်သေပြပြီး သူ့ငြင်းဆိုမှုကို ခိုင်မာစွာဖော်ပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူက သူ့အိတ်ကပ်ထဲတွင် သေသပ်စွာထည့်ထားသော လက်ထပ်ခွင့်လျှောက်လွှာကို ထုတ်ယူပြီး ခေါင်းဆောင် ကျန်း ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော ထိုယောက်ျား၏ ရုပ်ချောချောမျက်နှာပေါ်တွင် ကလေးဆန်သော ဂုဏ်ယူမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။
ခေါင်းဆောင် ကျန်း က ထိုစာရွက်ကို သံသယဖြင့်ယူကာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်သည်။ သူက လက်ထပ်ခွင့် လျှောက်လွှာကို ကြည့်လိုက်၊ ပြီးတော့ ရှဲ့ကျန်းကို ကြည့်လိုက် လုပ်ခဲ့သည်။ သူ့အကြည့်သည် လျှောက်လွှာနှင့် ရှဲ့ကျန်း ကြားတွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကူးသန်းသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဒါ အစစ်လား?” မင်းက မိန်းကလေးရဲဘော်တွေကို ကြိုဆိုရမှာရှောင်ချင်လို့ ဒါကိုသုံးပြီး ငါ့ကိုတားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?
ရှဲ့ကျန်း၏ ရုပ်ချောချောမျက်နှာသည် တင်းမာသွားပြီး သူ့အကြည့်သည် စူးရှသွားကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်၊ အစစ်ပါ။”
ခေါင်းဆောင် ကျန်းက သူမျက်မှောင်ကြုတ်ထားသော မျက်နှာကို မကြောက်ပေ။ သူက မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း သံသယဖြင့် ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။ “ဒါက ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲ?"
ရှဲ့ကျန်း - … “မနေ့ကပါ။”
ခေါင်းဆောင် ကျန်း - …
“ဒါက တိုက်ဆိုင်လွန်းမနေဘူးလား?” ဘာလို့ သူ ပိုပြီးသံသယဝင်လာရတာလဲ?