အခန်း (၄၃-၄၄)

အပိုင်း ၄၃

သူသည် ပျော်ရွှင်မှုက မည်သို့ပုံစံရှိသည်ကို စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သေးသော်လည်း သူ့လက်မောင်းထဲမှ သူမကို မြင်ရခြင်းက သူ့ပျော်ရွှင်မှုသည် စုရှီ ကဲ့သို့သော တစ်စုံတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်သည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ သူ့အကြည့်သည် သူမအပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော နွေးထွေးမှုဖြင့် စွဲမြဲနေခဲ့သည်။

သူ၏ စိတ်အားထက်သန်သော အကြည့်ကို ခံစားမိသကဲ့သို့ စုရှီသည် မသိစိတ်က ခေါင်းမော့ကာ သူ၏ စိတ်ခံစားမှုပြည့်ဝသော မျက်လုံးနက်များနှင့် ဆုံမိသွားသည်။

ထို့နောက် သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် သူမထံသို့ ခေါင်းငုံ့လာသော လူနှင့် ချိုမြိန်သော အနမ်းတစ်ပွင့်ကို ဖလှယ်လိုက်သည်။

စုရှီသည် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း သူမမျက်နှာကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ တည်ကြည်စွာဖြင့် သူမကို ဖိနပ်စီးပေးနေသော လူကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းမှာ မက်မွန်သီးတွေ တွေ့တယ်။ တော်တော်ကြီးပုံပဲ။ အဲ့အပင်ကို ပြောင်းစိုက်ကြမလား"

ဤသို့ ရင်းနှီးပြီးနောက်မှာပင် သူမ အနည်းငယ်ရှက်နေမိသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ကောင်မလေး၏ ခြေဖဝါးများ မည်မျှနူးညံ့ပြီး သေးငယ်သည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ထို ခြေဖဝါးတို့သည် အလွန်သေးငယ်သောကြောင့် သူ့လက်များဖြင့် အလွယ်တကူ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်သည်။ သူမ၏ ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ ခြေချောင်းများသည် ဖိအားအနည်းငယ်ဖြင့် ကျိုးသွားနိုင်သကဲ့သို့ နူးညံ့နေခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ကောင်မလေး၏ ကြွေရုပ်ကဲ့သို့သော ခြေထောက်များကို ပျက်စီးလွယ်သော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်သကဲ့သို့ ညင်သာစွာ ကိုင်ထားသည်။ သူသည် သူမ၏ အေးစက်စိုစွတ်နေသော ခြေထောက်များကို သူ့လက်များဖြင့် နွေးထွေးစေပြီးမှ ဂရုတစိုက် ခြေအိတ်များကို စွတ်ပေးခဲ့သည်။

သူမ၏ဖိနပ်ကို စီးပေးပြီးနောက် ရှဲ့ကျန်းသည် သူမကို ကောက်ချီကာ သူ့ချစ်သူကို ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

သူသည် စုရှီ ၏ လက်‌လေးကိုကိုင်ကာ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းမှ မက်မွန်ပင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

မြစ်သည် မကျယ်ပေ—မီတာ ၂၀ ခန့်သာရှိသည်—သို့သော် အတော်လေးရှည်သည်။ တစ်ဖက်သို့ကူးရန် ရေထဲဆင်းဖြတ်ကူးခြင်းမှလွဲ၍ အဆင်မပြေပေ၊ အခြားလမ်းမှပတ်သွားရန်မှာ အလွန်လက်တွေ့မကျပေ။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့လေ့လာတွေ့ရှိချက်များကို စုရှီနှင့် မျှဝေပြီး သူမ မက်မွန်ပင်ကို စွန့်လွှတ်ကာ အခြားတစ်ပင်ကို ရှာချင်လားဟု မေးလိုက်သည်။

စုရှီ သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို နောက်ပြောင်စွာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး။ ဒီနားမှာ လူသိပ်မရှိဘူး၊ သစ်ပင်ကြီးတွေလည်း အများကြီးပဲ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ပင်လောက်ခုတ်ပြီး တံတားလုပ်လို့ရတယ်"

ရှဲ့ကျန်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ "ကိုယ် ပစ္စည်းကိရိယာတွေ မယူလာခဲ့ဘူး"

စုရှီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆယ်မီတာကျော်အကွာမှ ကြီးမားသော ထင်းရှူးပင်ကြီးတစ်ပင်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ရှဲ့ကျန်း အံ့အားသင့်သွားလောက်အောင် သူမသည် သူမ၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော လက်သီးငယ်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုသစ်ပင်၏ အမြစ်အထက် ၂၀ စင်တီမီတာခန့်ကို စတင်ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မီတာ ၂၀ ခန့်မြင့်ပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးသူ သုံးယောက် လက်ချင်းဆက်ဖက်ထားရမည့် ရာစုနှစ်တစ်ခုသက်တမ်းရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်သည် ရုတ်တရက် လဲကျသွားခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်း - "..."

သူ့ချစ်သူလေးသည် ထူးခြားစွာ သန်မာသည်ကို သူ နောက်တစ်ကြိမ် မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ကောင်မလေး၏ လုပ်ရပ်များသည် မည်မျှပင် မဆင်မခြင်ဖြစ်နေစေကာမူ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် သူမသည် ချစ်စရာကောင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဤသို့ပြန်တွေးမိသောအခါ ခန့်ညားသောထိုလူသည် သူ့မျက်နှာကို ဖုံးကာ နိမ့်ကျပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရယ်သံဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ တကယ်ကို ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထိုနေ့လည်ခင်းတွင် စစ်သားငယ်လေးများ၏ အကူအညီဖြင့် စုရှီသည် သစ်တောထဲတွင် မက်မွန်ပင် တစ်ဒါဇင်ကို ပြန်စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။

သေချာပေါက် အားလုံးကို သူတို့၏ ခြံထဲတွင် မစိုက်ခဲ့ပေ—နေရာအလုံအလောက်မရှိပေ။

သူတို့၏ခြံထဲတွင် နှစ်ပင်သာထားရှိပြီး ကျန်သည့်အပင်များကို သစ်တောအစွန်းမှ မြေကွက်ငယ်တစ်ခုတွင် စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။

ဒါတွေသည် စုရှီ၏ အစီအစဉ်အချို့ဖြစ်သည်။ ကျွန်းပေါ်တွင် ငါး၊ ပုစွန်နှင့် ကဏန်းများ ပေါများသော်လည်း သရေစာများမှာ တန်ဖိုးကြီးလှသည်။

တိတိကျကျပြောရလျှင် ရှားပါးသည်။

သကြားဖြူတစ်ခွက်သည်ပင်လျှင် လူကြီးများနှင့် ကလေးများအတွက် အထူးစားဖွယ်ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အိမ်သို့ သွားလည်သည့်အခါ သကြားရည်တစ်ခွက်ဖြင့် ဧည့်ခံခြင်းသည် အ‌ရေးပါသော ဧည့်သည်များအတွက်သာ သီးသန့်အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် စုရှီ တွေးလိုက်မိသည်၊ သူမသည် ဤမက်မွန်သီးငယ်များကို အရည်ရွှမ်းသော မက်မွန်သီးများအဖြစ် ပျိုးထောင်နိုင်စွမ်းရှိသောကြောင့် ကျွန်းပေါ်မှလူများအတွက် သရေစာအချို့ ဖန်တီးပေးလျှင် ကောင်းမည်ဖြစ်သည်။

သူမ ဘာကြောင့် သစ်သီးတောတစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် မစိုက်ပျိုးရသနည်းဆိုသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။

သစ်တောအစွန်းတွင် မက်မွန်ပင်တစ်ဒါဇင် စိုက်ပျိုးခြင်းသည် အာရုံစိုက်မှုများစွာကို ဆွဲဆောင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သစ်သီးခြံတစ်ခုလုံး စိုက်ပျိုးခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး ပြောင်းသွားသည်။ သူမတွင် ကောင်းမွန်သော အသွင်အပြင်ရှိသော မက်မွန်သီးများကို ကိုင်းဆက်နည်းလမ်းရှိသည်ဟု ဆိုသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ယုံကြည်ရန် လိုအပ်သေးသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စကားသက်သက်ဖြင့် မယုံနိုင်ပေ။ လာမည့် ဇွန်လ သို့မဟုတ် ဇူလိုင်လတွင် လက်တွေ့အကျိုးကျေးဇူးများ ထင်ရှားလာသည့်အခါ နောက်ထပ်သစ်သီးခြံတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ရန် အချိန်ကျရောက်မည်ဖြစ်ပြီး ပိုမိုတက်ကြွလာလိမ့်မည်။

သူမသည် ကောင်းမှုများလုပ်ချင်သော်လည်း အလျင်စလို မလုပ်ချင်ခဲ့ပေ။

ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏ အားလပ်ရက်များပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် စစ်တပ်၏ နံနက်စောစောထွက်၊ ညနက်မှပြန်လာရသော လုပ်ငန်းဆောင်တာများဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

မပြောင်းလဲသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူ အချိန်ရတိုင်း စု မိသားစု၏ အိမ်သို့ ညစာလာစားလေ့ရှိခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဤသို့လုပ်ရသည့် အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ သူ့ချစ်သူနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ပျိုးထောင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ့ယောက်ဖလောင်း နှစ်ယောက်က သူ့ကို မကြည်ကြည့် ကြည့်နေသော်လည်း သူကတော့ ဇွဲမလျှော့ခဲ့ပေ။

သူ၏ ချစ်သူလေးနှင့် အတူရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး အနည်းငယ်သော အပြစ်တင်စကားများနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုသော သဘောထားများသည် အရေးမပါသောအရာများ ဖြစ်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် စုရှီသည် သူမ၏ ရုံးခန်းထဲ၌ ခွဲစိတ်ကုသမှုအပြီး အစီရင်ခံစာရေးနေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးကို ရုတ်တရက် လာခေါက်ခဲ့သည်။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုင်ရာမှမထဘဲ စုရှီသည် ပြုံးပြကာ လာသူကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့လေ၊ ထိုင်ဦး။ ငါ ခဏနေရင် ပြီးပြီ။ နင် ကိုယ်ဝန်လာစစ်တာလား"

တစ်နှစ်တာ မကြာခဏ ဆက်သွယ်ပြောဆိုခဲ့ပြီး ယခုအခါ ရက်အနည်းငယ်ခြားတစ်ခါ တွေ့ဖြစ်နေကြသောကြောင့် စုရှီနှင့် ရှီလင်းလင်းတို့သည် ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

ဒါက တကယ့်ကို ရေစက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ စုရှီသည် မနှစ်က ရှီလင်းလင်းကို မတော်တဆ ကယ်တင်ခဲ့ပြီး သူမနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

တူညီသော တန်ဖိုးထားမှုများရှိသည့် စာရေးသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရှိလျှင် ကောင်းမည်ဟု သူမ တွေးခဲ့ဖူးသည်။

သူတို့နှစ်ဦးတွင် ယခုကဲ့သို့ ဆက်နွှယ်မှုမျိုး ရှိလာမည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။ သူတို့၏ ချစ်သူများသည် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုတည်းတွင်ရှိပြီး ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးရှိကြသည်။

ရှီလင်းလင်းသည် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မပြုမူခဲ့ပေ။ သူမသည် စုရှီ၏ စားပွဲခုံရှေ့ရှိ သစ်သားကုလားထိုင်ပေါ်သို့ တန်း၍ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမသည် ကိုယ်ဝန်လေးလသာရှိသေးပြီး ထိုအချိန်က ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကပ်ရပ်နေသော အဝတ်အစားများမှာ ခေတ်မစားသေးပေ။

အကယ်၍ သူမသာ မပြောခဲ့လျှင် သူမတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း သိရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ရှီးလင်းလင်းသည် သူမကိုင်ထားသော အိတ်ကို စုရှီ ဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဆရာဝန်တွေဆိုတော့ ပုံမှန်ကိုယ်ဝန်စစ်ဆေးတာတွေကို ပိုပြီးဂရုစိုက်သင့်တယ်။ ငါ့အမေက ငါ့အတွက် ကွတ်ကီးတွေနဲ့ ချောကလက်တွေ ပို့လိုက်လို့ နင့်အတွက် နည်းနည်းယူလာခဲ့တာ"

စုရှီသည် ရှီလင်းလင်းကို ကူကယ်ရာမဲ့ဟန်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့အတွက် ပစ္စည်းတွေ ယူမလာပါနဲ့တော့။ နင့်ဘာသာနင်ပဲ ထားလိုက်ပါ"

ရှီလင်းလင်းသည် မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး သူတို့ ပထမဆုံးတွေ့စဉ်က ဟန်ဆောင်မှုများကို လုံးဝ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

"အို၊ တော်စမ်းပါဟာ။ ငါ့အမေက ငါ့ဆီ ပစ္စည်းတွေပို့တိုင်း နင့်အတွက် အမြဲတမ်း တစ်ခုခုထည့်ပေးလိုက်တာ။ သူ သူ့မှာ သမီးနှစ်ယောက်ရှိတယ်လို့များ ထင်နေသလားတောင် သံသယဝင်မိတယ်"

စုရှီသည် အမြဲတစေ တည်ကြည်တင်းမာသော်လည်း သူမထံသို့ ကောင်းမွန်သောပစ္စည်းများ မကြာခဏ ပို့ပေးတတ်သော ရှီလင်းလင်း၏ မိခင်အကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည်။ သူမ မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိဘဲ ရှီလင်းလင်းကို တစ်ခါက ကူညီခဲ့ဖူးသည်ကိုသာ အမှတ်ရနေမိသည်။

ရှီလင်းလင်း၏ မိခင်သည် သူမကို အမြဲတစေ သတိရပြီး ရံဖန်ရံခါ ပစ္စည်းများပို့ပေးတတ်ရာ စုရှီကို အနည်းငယ် အားနာစေခဲ့သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် စုရှီဆီမှ တုံ့ပြန်မှုကို မျှော်လင့်မထားသည်မှာ ထင်ရှားပြီး စကားဆက်ပြောနေခဲ့သည်။

"ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ ငါ့မိဘတွေရဲ့ မက်မွန်ဝိုင်က ကုန်တော့လောက်ပြီ။ သူတို့ကို ပို့ပေးဖို့ နည်းနည်းလောက် ထပ်ပေးနိုင်မလား"

စုရှီသည် ရှီလင်းလင်းကို မက်မွန်ဝိုင်၏ ဈေးကွက်တန်ဖိုးအကြောင်း မပြောပြထားခဲ့ပေ။

သူမ ပြောပြရန်လည်း အစီအစဉ်မရှိခဲ့ပေ—သူငယ်ချင်းများကြားတွင် အသေးအဖွဲ့ ကိစ္စများအတွက် စစ်ဆေးနေရန်မလိုပေ။ ရှီလင်းလင်း၏ မိသားစုက သူမကို အမြဲတစေ သတိရနေသောကြောင့် သူမဘက်ကလည်း ပြန်လည်တုံ့ပြန်ပေးချင်သည်မှာ သဘာဝကျသည်။ ဆက်ဆံရေးဟူသည် အပြန်အလှန်ဖြစ်သည်။

စုရှီသည် သူမဘောပင်ကို ချလိုက်ပြီး ဆရာဝန်အင်္ကျီအဖြူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ကာ စားပွဲပေါ်မှ စာရွက်များနှင့် မှင်များကို စတင်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူမ မော့မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒီနေ့ ငါ အလုပ်နောက်ကျမှ ဆင်းဖြစ်လောက်တယ်။ ညနေ ၆ နာရီမှာ ခွဲစိတ်မှုတစ်ခုရှိတယ်။ နင် ငါ့အဘွားဆီသွားပြီး သူ့ကို ထုပ်ခိုင်းလိုက်လို့ရတယ်"

ရှီလင်းလင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ နင် အလုပ်များမှန်း ငါသိပါတယ်"

စုရှီက သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။ "နင့်ဘာသာနင် တစ်ယောက်တည်း ပြန်မသယ်သွားနဲ့။ နင်က ကိုယ်ဝန်လေးလရှိနေပြီ၊ ကလေးကလည်း တည်ငြိမ်နေပြီဆိုပေမယ့် ဂရုစိုက်ဖို့တော့လိုသေးတယ်။ ငါ့အဘွားကို နင်နဲ့ အဖော်လိုက်ပြန်ခိုင်းလိုက်"

ရှီလင်းလင်းသည် သူမ၏ နဖူးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်တာပဲ။ ငါက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ပဲရှိသေးတာကို နင့်ရဲ့ အသက် ခုနစ်ဆယ်ကျော် အဘွားကို ငါနဲ့ အဖော်လိုက်ပြန်ခိုင်းမယ် ဟုတ်လား"

စုရှီသည် အံဆွဲထဲမှ ရှီလင်းလင်း ပိုင်သော ခွက်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ရေနွေးအိုးထဲမှ ရေနွေးပူဖြင့် ဆေးကြောပြီးနောက် ရေတစ်ခွက်ထည့်ကာ သူမဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"နင်က အခု အထူးအခြေအနေနဲ့ဆိုတော့ နည်းနည်းလောက် လိမ္မာပါဦး။ ငါ့အဘွားက နင့်ထက်တော့ သေချာပေါက် ပိုစိတ်ချရတယ်၊ ပြီးတော့ သူမက အသက်ကြီးတဲ့ပုံလည်း လုံးဝမပေါက်ဘူး"

ရှီလင်းလင်းသည် စုရှီ၏ အဘွားပုံစံကို မြင်ယောင်ရင်း အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားသည်။ သွေးရောင်လွှမ်းသော အသားအရေနှင့် ဆံပင်နက်ပြည့်ပြည့်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အသက်ခုနစ်ဆယ်ကျော်နိုင်သည်ကို သူမအတွက် ယုံရခက်နေသည်။

ယုတ္တိမတန်သလို ခံစားနေရသည်။

သူမသည် အားမလိုအားမရဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ညည်းတွားစပြုလိုက်သည်။

"ငါ အခု ဖန်ရုပ်လေးတစ်ရုပ်လိုပဲ ခံစားနေရတယ်၊ ဘယ်သွားသွား အမြဲတမ်း အစောင့်ကြည့်ခံနေရတယ်၊ အထူးသဖြင့် ငါ့အိမ်က ယန်အန်းဆိုရင်—သူသာ တတ်နိုင်ရင် အိမ်သာသွားတာတောင် အဖော်လိုက်ပေးမယ့်ပုံပဲ"

စုရှီသည် စားပွဲကို ခေါက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင်တို့အချစ်တွေ ကြွားနေတာ ရပ်လိုက်စမ်းပါ။ နင်တို့နှစ်ယောက်အကြောင်းကို ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ပြီးတော့ ကိုယ့်မှာရှိတာကို တန်ဖိုးမထားဘဲ မနေနဲ့"

ရှီလင်းလင်းသည် လန်းဆန်းတက်ကြွသွားပြီး စုရှီကို နောက်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ နင်လည်း ငါ့ကို ပြန်ပြောပြလို့ရတာပဲ။ ငါတို့ အပြန်အလှန် ဇာတ်လမ်းတွေ ဖလှယ်ကြတာပေါ့"

စုရှီသည် နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သွားစမ်းပါ"

အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းများကြားရှိ စနောက်ကျီစယ်ခြင်းများသည် ရယ်မောခြင်းများ၊ နောက်ပြောင်ခြင်းများနှင့်အတူ အနည်းငယ် စနောက်လိုစိတ်များဖြင့် အမြဲပြည့်နှက်နေတတ်သည်။

အိမ်ထောင်သည် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနှင့် စကားဝိုင်းသည် အရောင်အသွေး စုံလင်သောဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်မှာ ရှောင်လွှဲမရနိုင်သော အရာဖြစ်ခဲ့သည်။

ပွင့်လင်းသော သတင်းအချက်အလက်များရှိသည့် ခေတ်မီလူ့အဖွဲ့အစည်းမှ လာသူဖြစ်သောကြောင့် စုရှီသည် သူမ၏ ချစ်သူရှေ့တွင် ပြုမူနိုင်သည်ထက် လုံးဝ ပွင့်လင်းလွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

သူမသည် ရှီလင်းလင်းနှင့်အတူ စိတ်အားထက်သန်စွာ စကားများဖလှယ်ရင်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားစွာ စကားစမြည်ပြောဆိုခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆေးရုံ၏ တတိယထပ်၊ ဒါရိုက်တာရုံးခန်းထဲရှိ သူငယ်ချင်းအရင်းနှစ်ယောက်၏ မြင်ကွင်းမှာ လုံးဝကွဲပြားခြားနားလျက်ရှိသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရဲဘော်လေး၊ ပင်ပန်းသွားပြီနော်။ တကယ်ကို ပင်ပန်းသွားပြီ။” ဟဲချုံးက အထုပ်အပိုးများ သယ်ယူရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သော စစ်သားငယ်လေး၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ သကြားလုံးတစ်ထုပ်ကို ထိုးထည့်ပေးပြီးနောက် ပြုံးပြကာ သူ့ကို အပြင်သို့ လိုက်ပို့လိုက်သည်။

သူမ၏ ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါတွင်တော့ ကုလားထိုင်ထဲသို့ ပစ်ထိုင်ချလိုက်ပြီး မောဟိုက်စွာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရလေသည်။

သူမ တကယ်ကို ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမရှေ့တွင်ရှိသော ခွေးခြေခုံပေါ်၌ အသက် ၄၀ အရွယ်ခန့်ရှိပြီး အေးစက်စက်နိုင်သော အမူအရာရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။

ရုံးခန်းထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်း ရှိကြောင်း သေချာသွားမှ ထိုအမျိုးသမီးသည် ပုံမှန်အချိန်များတွင် ထိန်းသိမ်းထားလေ့ရှိသော ကျက်သရေရှိသည့် ပုံစံကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ မျက်နှာကို ညှိုးငယ်စွာဖြင့် စားပွဲပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ရာ လက်တစ်ချောင်းပင် မမြှောက်နိုင်လောက်အောင် ပင်ပန်းနေပုံရသည်။

သူမ၏ အသံမှာလည်း ပုံမှန်အချိန်များကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှု မရှိတော့ဘဲ နားဝင်မချိုဖြစ်နေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် နောက်ဆုံးအချိန်၌ ရုန်းကန်နေရသော ငါးခြောက်တစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။

“မြန်မြန်လုပ်စမ်းပါ၊ ငါ့အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လောက်ငှဲ့ပေး။ ငါ ပင်ပန်းလွန်းလို့ သေတော့မယ်။”

ဆေးရုံအုပ် ဟဲက မထီမဲ့မြင်ပြုသော လေသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ပြန်ကြည့်ဦး။ အထုပ်တွေ အများကြီးနဲ့ ဒီအထိ ပြေးလာရတာ။ နင့်အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာ မသိဘူးလား။”

သူမ၏ စကားများက ထိုသို့ဖြစ်နေသော်လည်း ဆေးရုံအုပ် ဟဲသည် နို့မှုန့်တစ်ခွက်ကို ဖျော်ပြီး သူမဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဒါက အရေးပေါ်အခြေအနေများတွင် အစာစားရန် အချိန်မရှိသည့်အခါ သောက်ရန်အတွက် သူမ အထူးပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အေးစက်လှပသော အမျိုးသမီးမှာ အသက်အရွယ်အကြောင်း ပြောသည်နှင့် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူမသည် မှီမနေတော့ဘဲ ခါးကို ချက်ချင်းပြန်မတ်လိုက်ပြီး မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်သည်။“ဘယ်သူ့ကို အသက်ကြီးတယ်လို့ ပြောနေတာလဲ။ ငါက အသက်ကြီးတဲ့လူနဲ့ တူလို့လား။”

သူမက နို့မှုန့်ကို မယူသည်ကိုမြင်သော် ဆေးရုံအုပ် ဟဲက ထပ်၍ သူမဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“နင် ဘယ်လောက်ပဲ နုပျိုတယ်ပြောပြော၊ အသက်ငါးဆယ်ကျော်နေပြီပဲ။”

အေးစက်လှပသော အမျိုးသမီးမှာ အသက်ရှူပင်မှားသွားပြီးနောက် ဆေးရုံအုပ် ဟဲကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ နို့မှုန့်ခွက်ကို ကောက်ယူကာ အနည်းငယ် မော့သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပါးစပ်ကိုသုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အားချုံးရယ်၊ ဒီနှစ်တွေအကြာကြီးနေလို့မှ နင်ကတော့ မုန်းဖို့ကောင်းတုန်းပဲနော်။”

ဟဲချုံးက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ “မြှောက်ပြောနေတာပဲ။ နင်က ကိုယ့်ပုံရိပ်ကိုယ်ထိန်းပြီး နင့်ရဲ့ မျက်နှာများတဲ့အကျင့်နဲ့ နင့်ချွေးမလောင်းကို လန့်မပြေးအောင် လုပ်နိုင်ရင်ကို တော်ပါပြီ။”

စကားဝိုင်းက ဤအကြောင်းအရာသို့ ရောက်သွားသောအခါ အေးစက်လှပသော အမျိုးသမီးမှာ ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းတက်ကြွလာပြီး မည်သည့်နာကျင်မှုကိုမှ မခံစားရတော့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာသည်။

“ပြောစမ်းပါဦး၊ ငါ့ချွေးမလောင်းက ဘယ်လောက်တောင် တော်နေလို့လဲ။ သူမ ဘယ်မှာလဲ။ ငါ ခိုးကြည့်ဖို့ သွားသင့်လားမသိဘူး။”

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၄၄

ဆေးရုံအုပ် ဟဲမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ “နင်က တော်တော်ပျင်းနေတာလား။ နင့်သားရဲ့ ချစ်သူကို ခိုးကြည့်ဖို့အတွက်နဲ့ တစ်ပတ်လောက် ခရီးထွက်လာရတယ်လို့။ သူတို့ လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်တဲ့အခါ နင့်ကို လာတွေ့လို့မရဘူးလား။ တကူးတက ခရီးထွက်လာဖို့ လိုလို့လား။ နင့်ရဲ့ ရှဲ့အဘိုးကြီးက နင့်ကို ဂရုမစိုက်ဘူးလား။”

သူမ၏ ခင်ပွန်းအကြောင်းပြောမိသောအခါ ထန်စစ်ယွင်၏ အေးစက်သော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ဂနာမငြိမ်ဖြစ်လာသည်။

ဆေးရုံအုပ် ဟဲမှာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် နဖူးကို ပွတ်သပ်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နင် သူ့ကိုမပြောဘဲ ခိုးထွက်လာတာလို့တော့ မပြောနဲ့နော်။”

ထန်စစ်ယွင်က ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ။ မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ။”

ဆေးရုံအုပ် ဟဲက သံသယဖြင့် လက်ပိုက်လိုက်ရာ သူမ၏ ဝိုင်းစက်သောမျက်နှာက 'နင်လိမ်နေတာကို ငါ ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်ကြည့်နေမယ်' ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

ထန်စစ်ယွင်၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ရောက်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ငါ… ငါ စာတစ်စောင်ထားခဲ့ပါတယ်။”

သူမ၏ လေသံမှာ အပြစ်ရှိစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဆေးရုံအုပ် ဟဲမှာ သူမ၏ သူငယ်ချင်းအတွက် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူမသည် တုန်ယင်နေသော လက်ညှိုးဖြင့် ထန်စစ်ယွင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သော်လည်း စကားလုံးများမှာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူမက မယုံနိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။ “နင်က ရှဲ့ကျန်း ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာတောင် မသိဘဲ ဒီကိုလာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။”

ထန်စစ်ယွင်က အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူမသည် မေးအနည်းငယ်မော့ကာ ဂုဏ်ယူစွာ ကြေညာလိုက်သည်။

“ငါက ငါ့ချွေးမလောင်းကို လာတွေ့တာ၊ သူ့ကို လာတွေ့တာမဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့ သူ့ကို ပြောပြဖို့လိုမှာလဲ။”

ဆေးရုံအုပ်ဟဲမှာမူ ‘နင် တော်တော်စွမ်းပါပေတယ်’ ဟုသာ စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ပြုလိုက်မိသည်။

စုရှီက ကောအာ့နျို၏ သားကို ကယ်တင်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သူမသည် ကျွန်းတစ်ကျွန်းလုံးတွင် ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုသတင်း မည်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့လာသည်နှင့်အမျှ ထိုဇာတ်လမ်းမှာ ပို၍ပင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလာခဲ့သည်။

ကောအာ့နျို၏ ကလေးမှာ အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဆရာဝန်မလေး စုရှီက သူမ၏ ထူးခြားသော ဆေးပညာစွမ်းရည်ဖြင့် ယမမင်း၏ လက်ထဲမှ ကလေးကို ပြန်လည်လုယူခဲ့သည်ဟု ဖြစ်လာသည်။

လူအများစုက ထိုသို့သော မဖြစ်နိုင်သည့် ကောလာဟလကို မယုံကြည်ကြသော်လည်း ယုံကြည်သူ အနည်းငယ်တော့ ရှိနေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် “ယမမင်းလက်ထဲမှ လူကို လုယူနိုင်သော” ဆရာဝန်မလေးကို အလွန်ထူးခြားသော လူသားတစ်ဦးဟု မျှော်လင့်ကာ ဆေးရုံသို့ လာရောက်ကြည့်ရှုသူများ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

သို့ဖြစ်၍ စုရှီသည် စူးစမ်းလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် အကြည့်ခံရသောအခါတွင် တည်ငြိမ်စွာ နေနိုင်ခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် သူမသည် ညစာစားပြီးခါစဖြစ်ပြီး ၆ နာရီတွင် ခွဲစိတ်ရန် စီစဉ်ထားသော လူနာ၏ ဆေးမှတ်တမ်းများကို ပြန်စစ်ဆေးနေခဲ့သည်။

ဆေးပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ခွဲစိတ်မှုတိုင်းအတွက် စေ့စေ့စပ်စပ် ပြင်ဆင်ရသည်။

ဆေးမှတ်တမ်းများကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖတ်ရှုပြီးဖြစ်သော်လည်း ခွဲစိတ်မှုမပြုလုပ်မီ တစ်ကြိမ် ထပ်လေ့လာရန် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

စုရှီသည် ဆေးမှတ်တမ်းများကို ချထားလိုက်ပြီး ရုတ်တရက်ပေါ်လာသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့ဩလေးစားမှုများ ထင်ရှားစွာ ပေါ်နေသည်။

ဤခေတ်တွင် နှစ်အနည်းငယ်ကြာ နေထိုင်ပြီးနောက် ဤအမျိုးသမီးသည် စုရှီ မြင်ဖူးသမျှ အမျိုးသမီးများထဲတွင် အလှဆုံးအမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။

လာရောက်သူမှာ အသက် ၄၀ အရွယ်ခန့်ရှိပြီး သူမ၏ ကျက်သရေရှိပြီး လှပသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေါ်လွင်စေသည့် သွေးရောင်ခြယ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုအမျိုးသမီးသည် စုရှီကို ကြည့်နေရင်း မေးအနည်းငယ် မော့ထားသည်။ သူမ၏ မင်ကဲ့သို့နက်မှောင်သော မျက်လုံးများမှာ ပါရှန်ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပျင်းရိလေးတွဲနေပြီး မြင့်မြတ်ပြီး တသီးတသန့်ဆန်‌သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူမ၏ မီးကဲ့သို့ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများမှာ မသိမသာလေး ကွေးတက်နေပြီး အားလုံးကို အထင်သေးစွာ ကြည့်နေသည့်အလား ခံစားရစေသည်။

တိုတိုပြောရလျှင် သူမသည် အေးစက်ပြီး၊ ခပ်ခွာခွာ နေတတ်ကာ ချဉ်းကပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ဟုထင်ရလောက်အောင် ပြင်းထန်သော အလှတရားပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

စုရှီသည် အပေါ်ယံတွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အတွေးထဲတွင်တော့ အော်ဟစ်နေမိသည်။ 'ဘုရားရေ၊ ဒီလို ထူးခြားလှတဲ့ အလှလေးက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။ တော်ဝင်ဆန်ပြီး ရင်သက်ရှုမောဖွယ်ကောင်းတယ် '

'သူမက တကယ်ကို အံ့မခန်းလှပတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား'

ဤအမျိုးသမီးက ရန်ရှာရန် လာခြင်းဟုတ်၊ မဟုတ် ဆိုတာကတော့ - ဖြစ်နိုင်ခြေပင်မရှိပေ။ စုရှီက မျက်စိမကန်းပေ။ ထိုအလှပ‌လေးက သူမကို စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ဖြင့် ကြည့်နေပြီး မည်သည့်မကောင်းစိတ်မှ မရှိသည်မှာ သေချာသည်။

စုရှီသည် သူမ၏ အလွန်လှပသော ရုပ်ရည်နှင့် လှပသော နှလုံးသားအကြောင်းကြားပြီးနောက် ဤအစ်မကြီးက သူမနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် လာသည်ဟု တွေးမိကာ အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူမိသွားသည်။

ဤအတွေးများအားလုံးသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်သွားသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အချိန်များစွာ မကုန်လွန်ခဲ့ပေ။

စုရှီသည် ကုလားထိုင်မှ ထကာ လှပသော အမျိုးသမီးကို ပြုံးပြပြီး မေးလိုက်သည်။

“အစ်မက ကျွန်မကို လာတွေ့တာလားရှင့်။”

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ထန်စစ်ယွင်၏ ပျော်ရွှင်မှုမှာ ပို၍တိုးလာသည်။ ဤကလေးမလေးသည် သူမအား အလေးအနက်မထားဟု ထင်ကြသော လူအများနှင့်မတူဘဲ ရှဲ့အဘိုးကြီးကဲ့သို့ပင် မျက်စိရှင်သည်။

ထန်စစ်ယွင်သည် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းကာ တစ်ဝက်စည်းထားသော ဆံပင်နက်နက်ကို ညှိလိုက်ပြီး စုရှီဆီသို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ်ဝင်နေသည်။

“စကားနည်းနည်းလောက် ပြောဖို့ အချိန်ရလား။”

စုရှီ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ‘ဒီအစ်မရဲ့ အသံက တကယ်ကို စွဲမက်စရာကောင်းတာပဲ’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူမသည် အများကြီး မစဉ်းစားဘဲ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရပါတယ်ရှင့်။ အချိန်ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ၆ နာရီမှာ ခွဲစိတ်မှုရှိလို့ နာရီဝက်လောက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ဖို့လိုတယ်။”

ထန်စစ်ယွင်သည် သူမ၏ ထူထဲနက်မှောင်သော မျက်ခုံး ပင့်လိုက်မိပြီး အချိန်သိရန် လက်ကောက်ဝတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ 'ကောင်းပြီ၊ နာရီဝက်လောက် အချိန်ကျန်သေးတယ်။ ဒါဆို လုံလောက်ပါတယ်' ဟု သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် စုရှီ၏ ဖိတ်ခေါ်မှုဖြင့် ရုံးခန်းထဲသို့ ကျက်သရေရှိစွာ လျှောက်သွားကာ နေရာယူထိုင်လိုက်သည်။

စုရှီသည် သန့်ရှင်းသော ခွက်တစ်ခွက်ကို ရှာဖွေပြီး ရေနွေးပူဖြင့် ဆေးကြောလိုက်သည်။ သေချာစွာ သန့်ရှင်းသွားပြီးနောက် ရေတစ်ခွက်လောင်းကာ ကျက်သရေရှိသော အမျိုးသမီးဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထန်စစ်ယွင်က ရေခွက်ကို လက်ခံရင်း၊ ယဉ်ကျေးစွာ တစ်ငုံသောက်ကာ ဘေးသို့ချထားပြီး တန်းတန်း ပြောလိုက်သည်။

“နင်က ငါထင်ထားသလို မဟုတ်ဘူးပဲ။”

စုရှီကမူ ဤလှပသော အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ လူကယ်တင်သည့် ကျော်ကြားမှုကြောင့် လာတွေ့သည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

သူမသည် ကူကယ်ရာမဲ့သကဲ့သို့ ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

“အစ်မက ကျွန်မကို ဘယ်လိုမျိုးဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားလို့လဲ။”

ထန်စစ်ယွင်က တစ်ခဏ စဉ်းစားပြီး တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက… ခပ်‌အေးအေးနေတတ်တဲ့ပုံစံ ဒါမှမဟုတ် စာဂျပိုးပုံစံမျိုးလား။”

ဟဲချုံးနှင့် သူမ၏ သားဆီမှ ဖုန်းမလာမီက သူမ စုဆောင်းရရှိခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်များအရ ထိုမိန်းကလေးသည် အဆင့်ကောင်းပြီး၊ စိတ်နေစိတ်ထားကောင်းကာ၊ မိသားစုနောက်ခံကောင်းပြီး အသက်လည်းငယ်သည်ဟု သိရသည်။ သို့သော် သူမ၏ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်ကို ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။

သူမ သိထားသလောက် ရှဲ့ကျန်းသည် ရုပ်ရည်ကို အလေးမထားသူဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ သားသည် အလုပ်ကိုသာ အာရုံစိုက်သူ စာဂျပိုးမိန်းကလေးတစ်ဦးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ သားနှင့် သူငယ်ချင်းများက ထိုမိန်းကလေး၏ ရုပ်ရည်ကို တမင်ဖော်ပြခြင်းမပြုသည်မှာ သူမက သိပ်မလှသောကြောင့်ဟုပင် သူမ ယူဆခဲ့သည်။

ဤနေရာသို့ လာရာလမ်းတွင် သူမသည် ထိုမိန်းကလေး၏ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ရုပ်ရည်ပုံစံအမျိုးမျိုးကို စိတ်ကူးကြည့်ခဲ့သည်။

သို့သော် မည်သည့်ပုံစံကမှ သူမ၏ ရှေ့မှ အလွန်လှပသော မိန်းကလေးနှင့် မတူညီခဲ့ပေ။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော မိန်းကလေးမှာ သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အလှပဂေးဟု သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသော ထန်းစစ်ယွင်ပင် အံ့ဩသွားရလောက်အောင် လှပနေသည်။

ထိုမိန်းကလေး၏ အလှသည် သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

ထန်စစ်ယွင်သည် သူမ၏ သားက နုနယ်ပြီး အားနည်းသော အမျိုးအစားများကို မကြိုက်ဟု အမြဲထင်ခဲ့သည်။ အလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်ခံရရန် ကံပါလာသကဲ့သို့သော မိန်းကလေးမျိုး ဖြစ်သည်။

သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိသည်မှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက ရင်းနှီးသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ရှဲ့ကျန်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ရာ သူက ထိုသို့သော နုနယ်သည့် အမျိုးသမီးများသည် စစ်သည်ဇနီးများ ဖြစ်ရန် မသင့်တော်ဟု ဆိုကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

'ဒါပေမဲ့ ဒီမိန်းကလေးကရော နုနယ်တာမဟုတ်ဘူးလား။ ကျွတ်စ် ကျွတ်စ် ယောက်ျားတွေများ။'

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် သူမ၏ သားက ဇနီးအဖြစ်ပေါင်းသင်းရန် ဤမျှလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည့်အတွက် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပျော်ရွှင်မိသည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ ထူးခြားသော ရုပ်ရည်ရှိသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများက ကြည်လင်နေပြီး အကောင်းမြင်တတ်သော စိတ်ရှိပုံရသည်။

စုရှီက ခပ်တိုးတိုးရယ်မောကာ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ “အေးစက်ပြီး စာဂျပိုးပုံစံမျိုးကပဲ ဆရာဝန်ရဲ့ ပင်ကိုစရိုက်နဲ့ ကိုက်ညီပြီး နတ်ဆိုးတွေရဲ့လက်ထဲကနေ လူတွေကို လုယူနိုင်တာလား။”

သို့သော် စုရှီသည် ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်မဆွေးနွေးလိုဘဲ သူမ၏ ရှေ့မှ အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးကိုသာ ပိုစိတ်ဝင်စားနေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူမသည် ကျွန်းပေါ်တွင် နှစ်လကျော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဤအလွန်လှပသော အမျိုးသမီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ဒီသူက မိသားစုဝင်အသစ်တစ်ဦးများလား။ မည်သည့်ယောက်ျားက ဤသို့သော ကောင်းချီးကို ရရှိရန် ကံကောင်းခဲ့သနည်း။

စုရှီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မနာမည် စုရှီပါ။ အစ်မကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ။ အစ်မက အရမ်းလှတာပဲ၊ တကယ့်ကို အလှဘုရင်မပဲ။”

သူမ စကားပြောနေစဉ်တွင် စုရှီသည် ထန်စစ်ယွင်ကို လက်မထောင်ပြကာ ချီးကျူးစကားများကို မခြွင်းမချန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထန်စစ်ယွင်သည် သူမ၏ ချွေးမလောင်းက သူမကို ဤမျှ တိုက်ရိုက်ချီးကျူးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် အသက် ၅၀ ကျော်ပြီဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက်ချီးမွှမ်းမှုကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။

ဤခေတ်မှ လူများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ရှက်တတ်ကြပြီး သူမသည် သူမ၏ ရုပ်ရည်ကို ဤသို့ တိုက်ရိုက်ချီးကျူးခြင်းမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သူမသည် သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ လူအများစု သတ်မှတ်ထားသော အလှစံနှုန်းများနှင့် မကိုက်ညီကြောင်း သိရှိထားသည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် လူအများက ဘဲဥပုံမျက်နှာ၊ အထူးသဖြင့် အနည်းငယ်ဖောင်းသော မျက်နှာကို ပို၍နှစ်သက်ကြသည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရှည်မျောမျောပုံစံဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိန်ပါးကာ လူကြီးပိုင်းများက အထူးသဖြင့် မကြိုက်ကြပေ။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ၏ ချွေးမလောင်းမှာ အလွန်အမြင်ရှိသူဖြစ်နေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်စက်နိုင်သော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားလေ့ရှိသော်လည်း ထန်စစ်ယွင်သည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမပြုံးလိုက်သောအခါ အလှပဆုံးသော နှင်းဆီပန်းပွင့်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

“ငါ့နာမည်က ထန်စစ်ယွင်ပါ။ နင် ငါ့ကို အစ်မကြီးလို့ခေါ်လို့မရဘူး၊ ငါတို့က မျိုးဆက်မတူဘူး။ အန်တီစစ်ယွင်လို့ပဲခေါ်။”

စုရှီက လက်ကိုခါယမ်းလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ “ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ လှနေသရွေ့ အသက်ဘယ်လောက်ကြီးကြီး အစ်မပဲပေါ့။ ပြီးတော့ အစ်မက အရမ်းနုပျိုတာပဲ။”

ထန်စစ်ယွင်၏ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် တောက်ပလာပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ မက်မွန်သီး၊ သစ်တော်သီးများကဲ့သို့ လှပနေကာ ယခင်က အေးစက်စက်နိုင်သော အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“နင်က အမြင်ရှိရုံတင်မကဘူး၊ စကားပြောလည်းချိုသာတာပဲ။ ငါသဘောကျတယ်။”

ဤသာယာသော အစပျိုးမှုဖြင့် အစပိုင်းမှာ အနည်းငယ် အကြောင်းအရာမတူညီသော်လည်း သူတို့၏ ရင်းနှီးမှုမှာ တိုးပွားလာသည်။ နှစ်ဦးသား စိတ်အားထက်သန်စွာ စကားပြောကြရာ ပြောလေပြောလေ ပျော်ရွှင်လေဖြစ်လာသည်။

အသက်အရွယ်ကွာခြားမှု ကြီးမားသော်လည်း သူတို့၏ အလှအပဆိုင်ရာ အမြင်များမှာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တူညီနေသည်။ သူတို့ စကားဆက်ပြောနေကြရင်း အလှအပဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှုများသို့ သဘာဝအတိုင်း ရောက်ရှိသွားပြီး မူလက စကားစပြောခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းကိုပင် မေ့သွားကြသည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦး စိတ်အားထက်သန်စွာ စကားပြောနေစဉ်တွင် အပြင်ဘက်စင်္ကြံမှ ခပ်မြန်မြန်ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

စုရှီနှင့် ထန်စစ်ယွင် နှစ်ဦးစလုံး စကားစကို ရပ်တန့်ကာ အသံလာရာသို့ အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။

စုရှီ အံ့ဩသွားသည်မှာ ရုံးခန်းတံခါးဝတွင် ရှဲ့ကျန်း ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ချွေးများရွှဲနစ်နေပြီး မျက်နှာမှာ ခက်ထန်နေကာ ရင်ဘတ်မှာ မောဟိုက်စွာဖြင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေသည်။ သူ တော်တော်ဝေးဝေးမှ ပြေးလာခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သူသည် တံခါးဘောင်ကို အားပြုကိုင်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကြားတွင် မျက်လုံးကစားနေသည်။

စုရှီက လျင်မြန်စွာ ထရပ်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။”

ရှဲ့ကျန်း၏ အကြည့်မှာ စုရှီ၏ နုနယ်သော မျက်နှာသို့ ရောက်သွားပြီး သူမကို ခေါင်းအစခြေအဆုံး စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူက ဩရှနေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”

စုရှီက သူ့ကို မယုံကြည်ဘဲ အပြင်လူရှိနေသောကြောင့် ရှင်းမပြချင်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူ၏ အသံခြောက်သွေ့နေသည်ကို ကြားသောအခါ သူမသည် လှည့်ကာ သူမ၏ ခွက်ကို သူ့ထံကမ်းပေးပြီး လည်ချောင်းစိုစေရန် သောက်စရာ ပေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ခွက်ကို မဆိုင်းမတွ လက်ခံလိုက်သည်။ မိနစ်နှစ်ဆယ်နီးပါး ပြေးလာပြီးနောက် သူ အမှန်တကယ် ရေဆာနေခဲ့သည်။

ထန်စစ်ယွင်မှာ မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမသားရဲ့ အသန့်ကြိုက်လွန်းတဲ့ရောဂါက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

ရှဲ့ကျန်းသည် ခွက်အလွတ်ကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး ထန်စစ်ယွင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လေထုထဲတွင် တင်းမာမှုများရှိနေသည်ကို ခံစားမိသောအခါ စုရှီ တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အခြေအနေကို ပေါ့ပါးသွားစေရန် သူမက ပြုံးကာ စကားစလိုက်သည်။

“ရှဲ့ကျန်း၊ ဒါက…”

စုရှီ စကားမဆုံးမီတွင် ရှဲ့ကျန်းက မျက်နှာတင်းတင်းဖြင့် ပြတ်သားစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

“မေမေ။”

စုရှီ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားပြီး နားထဲတွင် တဝီဝီမြည်သံများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူမသည် ထန်စစ်ယွင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။

“မေမေ?”

ထန်စစ်ယွင်က စုရှီ၏ မေးခွန်းကို ဖြေဆိုသည့်အနေဖြင့် ပြုံးကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။”

သူမလုပ်လိုက်သည့် မိုက်မဲသော အပြုအမူကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ စုရှီ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး ဖိနပ်ထဲတွင် ခြေချောင်းများကို ကွေးကွေးလိမ်လိမ်ဖြစ်သည်အထိ ရှက်သွားသည်။

သူမက... သူမက ခုနက... အိုး... သူမ မြေကြီးထဲတွင် မျက်နှာဝှက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ အရမ်းရှက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။

ရှဲ့ကျန်းသည် ဒေါသများပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူ၏ ချစ်သူကို မြင်သောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ ဒေါသများမှာ “ဖူး” ကနဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူသည် နေရာတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားချင်နေပုံရသော သူ့ချစ်သူကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်။

“မင်း ခွဲစိတ်မှုအတွက် ပြင်ဆင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။”

စုရှီက အမြန်အချိန်စစ်ကြည့်လိုက်သည်။ ငါးနာရီခွဲနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် လှပသော... ရှဲ့ကျန်း၏ အမေနှင့် ဤမျှကြာအောင် စကားပြောနေမိသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။

သူမသည် ထရပ်နှင့်ပြီးဖြစ်သော ထန်စစ်ယွင်ကို အနေရခက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထန်စစ်ယွင်က ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သွားတော့ သွားတော့၊ အလုပ်က အရေးကြီးတယ်။ ငါ ရှောင်ကျန့်နဲ့ ဒီမှာပဲ ရှိနေမယ်။ အချိန်ရတဲ့အခါ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှုအကြောင်း ဆက်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။”

စုရှီက အားရပါးရ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ အစောပိုင်းက ပြင်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းများကို ဆွဲယူကာ တတ်နိုင်သမျှ ကျက်သရေရှိစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူ့ချစ်သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းမည်းမှောင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ၊ မေမေက အကျိုးအကြောင်းမသင့်တာတွေ လုပ်နေတာပဲ။”

သူ၏ အမေကို မနှစ်မြို့သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ချောမောသော မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။

ထန်စစ်ယွင်က သူ့ကို မကြောက်ပေ။ သူမသည် ခွေးခြေခုံပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို ပျင်းရိစွာ ချိတ်ကာ သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဟိုမိန်းမ ဟဲချုံးက သတင်းပို့လိုက်တာလား။”

ရှဲ့ကျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မေမေ အဖေ့ကို ဘေးကင်းတယ်ဆိုတာ အကြောင်းကြားဖို့ ဖုန်းဆက်ပြီးပြီလား။”

ရှဲ့အဘိုးကြီးအကြောင်း ပြောမိသောအခါ ထန်စစ်ယွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ချမ်းသာသော မိသားစုတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ပြီး ခက်ခဲသောအချိန်များတွင်ပင် အလိုလိုက်ခံခဲ့ရသည်။ မိသားစုတွင် တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေးဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ အစ်ကိုများက သူမကို အလွန်အလိုလိုက်ကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ရှဲ့‌ ပေါ်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ လက်ထပ်ပြီးနောက် ရှဲ့ပေါ်သည် သူမကို ဆက်အလိုလိုက်ခဲ့ရာ အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ်တွင်ပင် သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အပြစ်ကင်းစင်မှု အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

သို့သော် သူမကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူမှာ ရှဲ့အဘိုးကြီး တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။ မနာခံမှုကြောင့် အိပ်ရာပေါ်တွင် ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရသော “ကြေကွဲဖွယ်” အတိတ်ကို ပြန်သတိရသောအခါ သူမ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမ သူ့ကို ဖုန်းမဆက်ရဲတော့ပေ။