အခန်း (၄၅-၄၆)
Vol. 4 Ch. 45-46
အပိုင်း ၄၅
သူ့အမေ၏ ရှောင်တိမ်းနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရှဲ့ကျန်း အရာအားလုံးကို နားလည်သွားသည်။ သူသည် ပင်ပန်းစွာဖြင့် မျက်နှာကိုသုတ်လိုက်ရာ ခေါင်းထဲတွင် ထိုးကိုက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူက ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်အဆောင်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး အရင်ဆုံး အေးဆေးနားလိုက်ပါ။”
သူသည် ကျန်သည့်ကိစ္စများကို သူ့အဖေအား ကိုင်တွယ်စေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အဖေက သူ့အမေ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို မည်သို့ သည်းခံနိုင်ခဲ့သည်ကိုမူ သူ မသေချာပေ။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထန်စစ်ယွင်က မငြင်းဆန်တော့ပေ။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် တစ်ပတ်လုံး ကားစီးလာပြီးနောက် သူမသည် ပြိုလဲကျတော့မတတ် ခံစားနေရသောကြောင့် သားဖြစ်သူနောက်သို့ ချက်ချင်းလိုက်သွားလိုက်သည်။
သူမ၏ သားနှင့် ရှဲ့အဘိုးကြီး၏ ခက်ထန်သော မျက်နှာများကြောင့် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသေးသဖြင့် သူမသည် မျက်လုံးကိုလှန်ကာ မျက်လုံးကျဉ်းကျဉ်းဖြင့် ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ဒီကိုလာတာကို ကျေးဇူးတင်ရမယ့်အစား ငါ့ကို အပြစ်တင်နေတယ်။ တော်တော် ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့သားပဲ။”
ရှဲ့ကျန်းက သူမကို လျစ်လျူရှုကာ ဆေးရုံအုပ် ဟဲ၏ ရုံးခန်းသို့သွားပြီး သူ့အမေ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ယူလိုက်သည်။ ဆေးရုံအုပ် ဟဲကို ကျေးဇူးတင်ပြီးနောက် သူသည် သူ့အမေကို သူ၏ တစ်ယောက်အိပ်အဆောင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ထန်စစ်ယွင်က ပြုံးလိုက်သည်။ “စုရှီလို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးက နင့်လို ငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ကောင်ကို ဘယ်လိုများ ကြိုက်သွားရတာလဲ။”
ရှဲ့ကျန်း၏ နဖူးမှ သွေးကြောများ ထောင်ထလာပြီး မတုံ့ပြန်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ “ရဲဘော်ရှဲ့ပေါ်က အရမ်းတော်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက မေမေ့ကို ကြိုက်သွားခဲ့တာပဲ။”
ထန်စစ်ယွင်က ဒေါသမထွက်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမတွင် အနိုင်ယူနိုင်သည့် အကွက်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“သွား၊ နင့်အဖေ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ငါ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရောက်နေပြီလို့ ပြောလိုက်။”
“မဆက်ဘူး။”
“နင် ဆက်မှာလား၊ မဆက်ဘူးလား။”
“မဆက်ဘူး။”
“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ငါက ဒီရက်တွေမှာ ဘယ်သူ့အတွက် ပြေးလွှားနေခဲ့တာလဲ။”
ထန်စစ်ယွင်က တမင်တကာပင် သူမ၏ လက်ကိုင်ပဝါကို ကောက်ယူပြီး မျက်ရည်မရှိသော မျက်လုံးထောင့်များကို တို့ထိလိုက်သည်။
ရှဲ့ကျန်းက လှောင်ပြောင်သရော်သံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။“ဟက်…”
ထန်စစ်ယွင် အံကြိတ်လိုက်သည်။ ဤကောင်လေး၊ အသက်ကြီးလာလေလေ၊ ထိန်းချုပ်ရခက်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ သူမသည် သူမ၏ အနိုင်ယူနိုင်သည့် အကွက်ကို ကစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ငါက စေ့စပ်တဲ့အခါ ယောက်ျားလေးဘက်က ဆွေမျိုးတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေ တစ်ယောက်မှမရှိရင် မိန်းကလေးဘက်ကို မလေးစားရာကျမယ်လို့ ထင်လို့ပဲ။ အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါတို့မိသားစုရဲ့ စိတ်ရင်းမှန်ကိုပြဖို့ ကိုယ်တိုင်လာပြီး တောင်းရမ်းရမယ်လေ။”
ရှဲ့ကျန်းသည် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
“စေ့စပ်ပွဲ?”
ထန်စစ်ယွင်က သူမသား၏ ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားသော လေသံကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ဆက်လျှောက်သွားသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ လက်ထပ်တာက စောင့်လို့ရပေမဲ့ စေ့စပ်ပွဲကတော့ လိုအပ်သေးတယ်။ စေ့စပ်ထားတဲ့သူက လက်ထပ်ပွဲလုပ်ရမယ့်သူထက် အဆင့်အတန်း ပိုရှိတယ်မဟုတ်လား။ အထူးသဖြင့် စုရှီက အရမ်းတော်နေတော့ တစ်နေ့မှာ တခြားတစ်ယောက်က သူ့ကို မျက်စိကျသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒီအခါကျရင် နင် တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးဖြစ်သွားမှာပေါ့။”
ရှဲ့ကျန်းသည် စိတ်တိုနေသော်လည်း “စေ့စပ်ထားသူ” ဟူသော ဘွဲ့ကို လျစ်လျူရှုဖို့ရာကလည်း အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ကြောင့် သူ... သူ၏ ငြင်းဆိုချက်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
သူ၏ နားရွက်များသို့ တက်လာသော အပူရှိန်ကို လျစ်လျူရှုကာ ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့အမေ၏ လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများကို အမီလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“မေမေက ဘယ်တော့ တောင်းရမ်းဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ။”
ထန်စစ်ယွင်က မေးစေ့ကိုမော့ကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“နင်က နင့်အဖေ့ကို ဘယ်တော့ ဖုန်းဆက်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ။”
ရှဲ့ကျန်း - “…”
နောက်တစ်နေ့ နံနက်၌။
ချန်ရှန်းယွင်က စားပွဲပေါ်သို့ နောက်ဆုံး ချဉ်ဖတ်ပန်းကန်ကို ချလိုက်ပြီး သူမ၏ မြေးမလေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ရှောင်ရှဲ့က ဒီနေ့မလာတာလဲ။”
ရှဲ့ကျန်းက ညက စုရှီကို အိမ်ပြန်ပို့စဉ်ကပင် ယနေ့ နံနက်စာအတွက် လာမည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
သို့သော် ညက စုရှီ အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်မှာ ဆယ်နာရီထိုးနေပြီဖြစ်ပြီး အဘွားမှာ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည်။
နံနက်ပိုင်းတွင် အပြေးလေ့ကျင့်နေစဉ် သူမသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသေးပြီး အဘွားကို ပြောရန် မေ့သွားသည်။
ဆန်ပြုတ်တစ်ငုံသောက်ရင်း စုရှီက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ရှဲ့ကျန်းရဲ့အမေ ရောက်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် သူက ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ညစာလာစားဖြစ်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။”
စုရှီက ဤစကားကို နေ့လယ်စာအတွက် ဘာစားရန် စီစဉ်ထားသည်ကို ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် စားပွဲတွင်ရှိသော အခြားသုံးဦးမှာ အံ့ဩစွာဖြင့် စားသောက်ခြင်းကို ရပ်တန့်သွားကြသည်။
စုတုန်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာပြီး ညင်သာသော အသံဖြင့် သူက မေးလိုက်သည်။ “နင် သူ့အမေနဲ့ တွေ့ပြီးပြီလား။”
စုရှီက ဂျုံမှုန့်စုံ ပန်ကိတ်တစ်ကိုက်ကိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။“ဟုတ်၊ သူက မနေ့က ကျွန်းပေါ်ကို ဆင်းဆင်းချင်း ဆေးရုံမှာ သမီးကို လာတွေ့တယ်။”
“ဒီအရူးမလေး၊ မနေ့က ဘာလို့ ငါ့ကိုမပြောတာလဲ။” ချန်ရှန်းယွင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
စုရှီမှာ အပြစ်တင်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ‘ညက အဘွား စောစောအိပ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။’
သူမ မြေးမလေး၏ မပြောဘဲနေသော တိုင်တန်းမှုကို ခံစားမိသောအခါ အဘွားသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ သူမ၏ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်သည်။
“ငါ အိပ်နေရင်တောင် နင့်အစ်ကိုနဲ့ တခြားသူတွေကို ဘာလို့မပြောတာလဲ။ သူတို့အိပ်နေရင်တောင် ဒီမနက် ငါမမေးရင် နင် ဒီအတိုင်းပဲ ထားမှာလား။”
စုရှီက အစားအစာထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ထားလိုက်သည်။ ‘ဒါက သူမရဲ့ အမှားပဲ၊ သူမ တကယ်မေ့သွားတာ။’
စုတုန်က တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် စကားပြောတော့မည့် ရှီးယန်နန်ကို လက်မြှောက်တားလိုက်ပြီး ညင်သာသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“သူမက နင့်ကို လာတွေ့တာလား။”
စုရှီက တစ်ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဖြစ်နိုင်တယ်။ အန်တီထန်က ကျွန်းပေါ်ကို ရောက်ရောက်ချင်း သမီးကို လာတွေ့တာဆိုတော့ သူက သမီးအတွက်ပဲ တကူးတကလာတာ အသိအသာကြီးပဲ။”
စုတုန်က သူ့ညီမ၏ ပေါ့ပါးသော လေသံကို ခံစားမိပြီး သူ၏ တင်းမာနေသော စိတ်အခြေအနေမှာ ပြေလျော့သွားသည်။“မင်းတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေကြပုံပဲ။”
ထိုသည်က မေးခွန်းမဟုတ်ဘဲ အတိအကျပြောဆိုချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
မနေ့က စကားဝိုင်းကို ပြန်တွေးကြည့်ရင်း စုရှီ၏ မျက်လုံးများက အပြုံးရိပ်သန်းသွားသည်။ “အန်တီထန်က အရမ်းလှတဲ့သူပဲ။ သမီး သူ့ကို အရမ်းသဘောကျတယ်။”
စုတုန် - “…” ‘ဒါက အဓိကအချက်လား။’
ရှီးယန်နန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ရှဲ့ကျန်းက သူ့မိသားစုအခြေအနေအကြောင်း နင့်ကို ဘာမှမပြောဘူးလား။”
သူ့တပ်ရင်းမှူးက သူ့ညီမနှင့် ဆက်ဆံရေးရှိပြီး သူမကို ခေါ်သွားသည့်အချိန်မှစ၍ ရှီးယန်နန်၏ ရှဲ့ကျန်းအပေါ် အမြင်မှာ သိသိသာသာ ဆိုးရွားသွားသည်။
အလုပ် သို့မဟုတ် လေ့ကျင့်ရေးမှလွဲ၍ သူသည် သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်သော သဘောထားကို ရှားရှားပါးပါးသာ ပြသသည်။
စုရှီက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အစားအစာကို မျိုချပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “သူက သူ့မိသားစုက J မြို့ကလို့ပြောပြီး မိသားစုဝင်တွေအကြောင်း အကျဉ်းချုပ်ပြောပြတယ်။ သူ့အဖေက စစ်သားလို့လည်း ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အများကြီး အသေးစိတ်မပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ မနေ့က အန်တီထန်ကို တွေ့လိုက်တော့ ရှဲ့ကျန်းရဲ့မိသားစုက တော်တော်ချမ်းသာမှာပဲနော်။”
ရှီးယန်နန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “နင်က ရိုးအလွန်းနေတာလား။ နင်က သူ့နောက်ခံအကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမမေးဘဲ လူတစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေတာလား။”
စုရှီက သူမ၏ အစ်ကိုကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ “ညီမတို့ တွဲနေတာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာကို။”
အမှန်တကယ်တော့ ဒါသည် စုရှီ၏ အမှားမဟုတ်ပေ။ သူမသည် ယခင်ကအတိုင်း တွဲနေသည့် စိတ်ထားကို ဆက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး ဤမျှတိုတောင်းသော တွဲနေသည့်ကာလမှာ အလွန်အကျွံ စုံစမ်းရန်မလိုဟု တွေးထင်နေသည်။
ရှီးယန်နန်၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးတက်သွား၏။ “ကံကောင်းတာက ရှဲ့ကျန်းက အသိတရားရှိတယ်။ သူက နင်နဲ့တွဲပြီး နောက်တစ်နေ့မှာပဲ သူ့မိသားစုအခြေအနေကို ငါ့ကို ရှင်းပြတယ်။”
စုရှီက နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ “ဘာလို့ သူက အစ်ကို့ကို ပြောရတာလဲ။ သူက ညီမကို တိုက်ရိုက်ပြောလို့ရတာပဲ။”
ရှီးယန်နန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ရှဲ့ကျန်းက နင့်ရဲ့ပင်ကိုစရိုက်အရ နင်က တိုက်ရိုက်မမေးလောက်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ကို နင့်မိသားစုအနေနဲ့ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြဖို့ အရေးကြီးတယ်လို့ ခံစားရလို့ ငါ့ကို ပြောတာတဲ့။”
စုရှီက အနည်းငယ် ပီတိဖြစ်သွားသည်။
ရှီးယန်နန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ရှဲ့ကျန်းရဲ့ အဘိုး၊ အဖေနဲ့ ဦးလေးတွေက အကုန်လုံး စစ်သားတွေပဲ။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ရှဲ့ကျန်းက စစ်တပ်မိသားစုရဲ့ တတိယမျိုးဆက်အစစ်ပဲ။ သူ့အဘိုးက ငါတို့အဖေလိုပဲ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်၊ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးအဆင့်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းမာရေးမကောင်းလို့ စောစောအနားယူသွားတယ်။ ငါ အဓိကပြောချင်တာက ရှဲ့ကျန်းရဲ့အဖေ ရှဲ့ပေါ်က ကြောက်စရာကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။ သူက ဒီနှစ်မှာ ၅၄ နှစ်ရှိပြီ၊ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအဆင့်ရှိပြီး တကယ်ကို တိုက်ပွဲတွေကြားကနေ တက်လာတဲ့သူပဲ။ သူက အခု J မြို့က အဓိကစစ်ဒေသတစ်ခုရဲ့ တပ်မမှူးပဲ။”
စုရှီသည် သူမ၏ အစ်ကို၏ ဇာတ်လမ်းကို စိတ်ဝင်တစားနားထောင်ရင်း မသိစိတ်ဖြင့် သူမ၏ နံနက်စာကို အပြီးသတ်စားလိုက်သည်။
ရှီးယန်နန်က စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “နင်က ဝက်လား ဘာလား။ ငါက နင့်ကို ဒီအချက်အလက်တွေအကုန်လုံး ပေးနေတာ၊ နင်လုပ်နေတာက စားနေတာပဲ။ နားရောထောင်နေရဲ့လား။”
စုရှီက ပြုံးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကသာ ဝက်၊ ပြီးတော့ စားနေတာက နားထောင်တာကို မတားဆီးဘူး။”
ရှီးယန်နန်က ဆက်မေးလိုက်သည်။ “နင် နားထောင်နေတယ်ဆိုရင် ပြောစမ်း၊ နင် ဘာတွေနားလည်သွားလဲ။”
စုရှီက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “ညီမတို့ မိသားစုနှစ်ခုလုံးက ထူးချွန်တယ်။”
ရှီးယန်နန်မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ဒါက ငြင်းဆိုရန်ခက်ခဲလှသည်။ သူတို့မိသားစုက မထူးချွန်ဘူးဟု သူ တကယ်ပြောနိုင်ပါ့မလား။
ချန်ရှန်းယွင်က နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “တော်ပြီ နန်နန်၊ အဘွားသိပါတယ်၊ နင်က ရှီရှီ အနာဂတ်မှာ အနိုင်ကျင့်ခံရမှာ စိုးရိမ်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်ကို စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ ရှဲ့ကျန်းလိုလူကို မွေးထုတ်ပေးတဲ့မိသားစုတွေက မဆိုးပါဘူး။ သူတို့ဆိုးရင်တောင် ငါတို့က အဆုံးသတ်လိုက်လို့ရတာပဲ။ ကောင်းတဲ့ယောက်ျားလေးတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။”
စုရှီက ရယ်မောလိုက်သည်။ “အဘွားက သမီးကို အသိဆုံးပဲ။”
သူမသည် သူမ ဒုတိယ အစ်ကို၏ ပခုံးကို ထပ်ပုတ်လိုက်သည်။ “အစ်ကို၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ရှဲ့ကျန်းရဲ့အမေက အရမ်းကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ညီမတို့ အရမ်းအဆင်ပြေတယ်။”
နံနက်စာစားပြီးနောက် စုတုန်က တူကိုချပြီး ပါးစပ်ထောင့်ကိုသုတ်ကာ ရှီးယန်နန်ကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“အလုပ်သွားတော့။ ရှီရှီက သူ့အကန့်အသတ် သူသိတယ်။”
ရှီးယန်နန် - “…” ‘ဒါဆို စိတ်ပူနေတာ သူတစ်ယောက်တည်းလား။’
......
ဆေးရုံ ကန်တင်း၌။
စုရှီသည် နေ့လယ်စာအတွက် သူမနှင့်အတူ လာရောက်ပူးပေါင်းသော သူမချစ်သူကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးမှေးမှေးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
“ ကျွန်မကိုတွေ့ဖို့ ဘယ်လိုလုပ် အချိန်ရသွားတာလဲ။”
သူ့အဖွဲ့မှာ အလုပ်များနေပြီး ရှဲ့ကျန်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မနက်နှင့် ညနေပိုင်းတွင်သာ သူမကို တွေ့ရန် အချိန်ရတတ်ကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုအချိန်များ၌ပင် မတွေ့နိုင်ပေ။ အနားယူသည့် ရက်အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ဤသည်မှာ သူတို့ တွဲစကတည်းက နေ့လယ်တွင် အတူစားဖူးသည့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။
ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏ ပန်းကန်ထဲမှ အသားတစ်ဖဲ့ကို နှိုက်ယူကာ စုရှီ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူမ ပန်းကန်ထဲမှ အဆီများသော အသားအချို့ကို ယူလိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကိုယ် မင်းကို ပြောစရာတစ်ခုရှိတယ်။”
စုရှီက နားလည်ကြောင်းပြရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ ရှဲ့ကျန်းကို ဆက်ပြောရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
ရှဲ့ကျန်းက ဟင်းရည်တစ်ငုံသောက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ “ကိုယ်တို့ စားပြီးမှ ပြောကြရအောင်။”
စုရှီက ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ဒီလောက် လျှို့ဝှက်နေတာလဲ။”
စက်တင်ဘာလမှာ အတော်လေး ပူနေဆဲဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ပြင်းထန်သော နေရောင်ခြည်ကြောင့် အသားများ ပူစပ်လာသည်။
“ကောင်းပြီ၊ အခုပြောတော့။”
ထမင်းစားပြီးနောက် စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်းကို ဆေးရုံနောက်ဘက်ရှိ ဝါးတောသို့ ခေါ်သွားကာ အရိပ်ရှာရင်း အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်သကဲ့သို့ ပြုမူလိုက်သည်။
ထိုနေရာမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် တိတ်ဆိတ် နေလေ့ရှိသည်။
ရှဲ့ကျန်းသည် စုရှီအနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ရုတ်တရက် လက်ကိုဆန့်ကာ သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
စုရှီ၏ အရပ်မှာ ထိုလူ၏ ပခုံးအထိသာ ရှိပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ရင်ဘတ်ထဲတွင် မြုပ်ဝင်နေသည်။ သူမ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း သူ၏ ခါးကို အလိုအလျောက်ပင် ဖက်ထားလိုက်သည်။
ကျွတ်စ် ကျွတ်စ် ကျွတ်စ်…
သူမသည် ထပ်မံ၍ အံ့ဩမိရပြန်သည်—ဘယ်လိုတောင် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ခါးလဲ။
သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အဝတ်များကြားမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။”
ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ချစ်သူ၏ ရနံ့များ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပြည့်သွားသည်အထိ အသက်ကိုပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ့တောင်းဆိုချက်အတွက် သတ္တိမွေးကာ သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
သူသည် သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်ပြီး ကိုင်းကာ စုရှီကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများတွင် နူးညံ့သော ကြယ်ရောင်များ တောက်ပနေပြီး အလွန်အလေးအနက်ထားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ရှီရှီ၊ ကိုယ်တို့… စေ့စပ်ကြရအောင်။”
စုရှီ၏ ကြီးမားသော မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩစွာဖြင့် ပို၍ပင် ကျယ်သွားသည်။ သူမသည် ရှဲ့ကျန်းက ရုတ်တရက်ကြီး ဤစကားကို လာပြောလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူမက ထစ်ငေါ့စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဘာ… ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး စေ့စပ်ချင်ရတာလဲ။”
ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့အမေ ရောက်လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြလိုက်ပြီး စုရှီ၏ သဘောပေါက်သွားသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ဒါက အရေးအကြီးဆုံးအရာ မဟုတ်ဘူး။”
စုရှီက သူ့ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ဘာက အရေးအကြီးဆုံးလဲ။”
ရှဲ့ကျန်းက လက်ကိုမြှောက်ကာ သူမ မျက်လုံးထောင့်ရှိ မှဲ့လေးကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အရေးအကြီးဆုံးက ကိုယ် မင်းနဲ့ တကယ်စေ့စပ်ချင်တာပဲ။ ကိုယ်က မင်းရဲ့ရည်းစားကနေ မင်းရဲ့စေ့စပ်ထားသူဖြစ်လာချင်တယ်၊ ပြီးတော့…”
စုရှီ၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း နွေးထွေးလာသည်။ သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤသည်မှာ သူမ ကြုံတွေ့ဖူးသည့် ပထမဆုံးသော လက်ထပ်ခွင့်တောင်းခြင်းကဲ့သို့သော သစ္စာစကား ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ။”
“ပြီးတော့ အချိန်တန်တဲ့အခါ ကိုယ်က မင်းရဲ့ခင်ပွန်း၊ မင်းကလေးတွေရဲ့အဖေ၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ မင်းမြေးတွေရဲ့အဘိုး ဖြစ်လာချင်တယ်။ ကိုယ် ဒီအကြောင်းကို အကြာကြီး စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တာ။” ရှဲ့ကျန်းက ဝန်ခံလိုက်သည်။
စုရှီက သူ့ကို ကြောင်အစွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ… ထိုမျှဝေးဝေးအထိ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားဖူးခဲ့ပေ။ ဤယောက်ျားသည် သူမကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်ပြီး ဤအခိုက်အတန့်တွင် ခံစားရသကဲ့သို့ ရှင်းလင်းစွာ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးခဲ့ပေ။
ထူးဆန်းသည်မှာ ချိုမြိန်သော ခံစားချက်များကြားတွင် ခါးသီးသော အမျှင်တန်းအနည်းငယ် ပေါ်ထွက်လာသည်—သိမ်မွေ့သော်လည်း လျစ်လျူရှု၍မရပေ။ သူမ၏ ကျီးကန်းတောင်ပံကဲ့သို့ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များက တုန်ခါသွားပြီး သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ်ဝင်နေသည်။
“အဲဒီလောက်ဝေးဝေးအထိ စဉ်းစားဖို့က… အရမ်းစောလွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ရှဲ့ကျန်း၏ အကြည့်မှာ အလေးအနက်ထားနေသည်။
“ကိုယ်တို့ မတွဲခင်ကတည်းက ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားခဲ့တာ။”
စုရှီ - “…”
သူမသည် ရယ်ရမလို ငိုရမလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် စုရှီသည် ဤကိစ္စကို အလေးအနက်ထားကာ စဉ်းစားသုံးသပ်လိုက်သည်။
သူမသည် အသက် ၂၀ သာရှိသေးပြီး သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် ကောလိပ်ပထမနှစ်ကျောင်းသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ၁၉၆၀ ကျော်နှစ်များတွင် သူမကို ငယ်သည်ဟု မယူဆကြပေ။ ထို့အပြင် ရှဲ့ကျန်းမှာ အသက် ၂၈ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။
ဤနှစ်တွင် စေ့စပ်ပြီး နောက်နှစ်တွင် လက်ထပ်ခြင်းမှာ အလွန်ဝေးကွာလှသည်ဟု မထင်ရပေ။
သူတို့ လိုက်ဖက်မှုရှိမရှိကို လက်ထပ်ခြင်းမပြုမီ ပြန်စဉ်းစားရန်အတွက် လဝက်ကျော် အချိန်ရှိသေးသည်။
စုရှီသည် အခြေအနေကို လျှို့ဝှက်စွာ သုံးသပ်လိုက်သည်။
သူမ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားနေစဉ်တွင် ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်လုံးများမှာ သူမဆီမှ မခွာပေ။
သူ၏ လက်ဖဝါးများမှာ ချွေးများထွက်နေပြီး သူ မည်မျှကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်ကို မပြောနိုင်တော့ပေ။
သူသည် အချိန်က သူ့ကို နှိပ်စက်နေသည်ဟု ခံစားရတိုင်း ဤသေးငယ်သော မိန်းကလေးနှင့် အမြဲဆက်စပ်နေသည်ကို သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ထူးဆန်းသည်မှာ သူ ဒါကို ပျော်ရွှင်စွာ ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းပင်။
အချိန်မည်မျှကြာသွားသည်မသိပြီးနောက် စုရှီ နောက်ဆုံးတွင် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ရှင့်မိသားစုက ကန့်ကွက်တာ မရှိဘူးမဟုတ်လား။”
စုရှီက သူမကိုယ်သူမ အားငယ်သည်ဟု ခံစားရခြင်းမဟုတ်သော်လည်း တရုတ်ယဉ်ကျေးမှုတွင် လူမှုအဆင့်အတန်းနှင့် မိသားစုနောက်ခံမှာ အစဉ်အလာအရ အရေးကြီးသည်။ စုရှီ၏ မိဘများ အသက်ရှင် နေလျှင်တောင် သူတို့၏ မိသားစုအဆင့်အတန်းမှာ ရှဲ့မိသားစု၏ ထင်ရှားကျော်ကြားမှုနှင့် အလွန်ကွာခြားသည်။
ထိုသည်က ငြင်းမရနိုင်သော အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာပြီး သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကိုယ့်မိသားစုက သဘောတူတယ်။ သူတို့ မင်းကို အရမ်းသဘောကျကြတယ်။”
သူသည် ချဲ့ကားပြောနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ ရှဲ့မိသားစု၏ ဘိုးဘေးများမှာ လယ်သမားများဖြစ်ကြပြီး မကြာသေးမီက မျိုးဆက်များမှာ အတော်အတန် အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် လူမှုအဆင့်အတန်းအပေါ် တင်းကျပ်သော အမြင်များ မရှိကြပေ။
ရှဲ့မိသားစုကဲ့သို့ အောင်မြင်သော မိသားစုအတွက် အဖော်ရွေးချယ်ရာတွင် အရေးအကြီးဆုံးမှာ လူ၏ စာရိတ္တပင်ဖြစ်သည်။
သို့ဖြစ်၍ ရှဲ့ကျန်းက သူ့မိသားစုကို သူတို့ဆက်ဆံရေးအကြောင်း ဝန်ခံပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် စုရှီ၏ သတင်းအချက်အလက်အားလုံးသည် ရှဲ့ပေါ်၏ စားပွဲပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ရှဲ့မိသားစုသည် စုရှီကို အလွန်နှစ်သက်ကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တင်းမာပြီး အလေးအနက်ထားတတ်သော ဖခင်ရှဲ့ပင် ရှဲ့ကျန်းကို အထူးဖုန်းခေါ်ကာ သူမကို တန်ဖိုးထားရန်နှင့် အမြန်ဆုံး အိမ်ခေါ်လာဖို့ ကြိုးစားရန် ပြောခဲ့သည်။
သူတို့သည် စုရှီကို မည်မျှ ကျေနပ်ကြကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်သာသည်။
သူမ ချစ်သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ စုရှီက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ဟန်ကို မတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မက အရမ်းတော်တာပဲဟာ၊ သူတို့ ကျွန်မကိုသဘောကျတာ သဘာဝပဲလေ။”
ရှဲ့ကျန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ကိုယ့်ရဲ့အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ချစ်သူလေး ရှီရှီ၊ မင်း ကိုယ့်ကို အဆင့် တက်လှမ်းခွင့်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိလား။ မင်းရဲ့စေ့စပ်ထားသူ ဖြစ်လာဖို့အတွက်”
စုရှီက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ နူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ သဘောတူတယ်။”
သူမသည် ချက်ချင်းပင် ခိုင်မာသော ပွေ့ဖက်မှုနှင့် သူ၏ အထူးကျေနပ်နေသော ရယ်သံဖြင့် ဆုချခံလိုက်ရသည်။
ပြင်းထန်သော နေရောင်ခြည်သည် ဝါးတောကို ဖြတ်သန်းကာ ပွေ့ဖက်နေသော စုံတွဲပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး နေရောင်ခြည်အစက်အပြောက်များမှာ သဘာဝ၏ အနွေးထွေးဆုံးသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကဲ့သို့ပင်။
အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း
အပိုင်း ၄၆
၁၉၆၅ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၂၃ ရက်နေ့သည် ဆောင်းဦးရာသီ၏ နေ့နှင့်ည ညီမျှသောနေ့ဖြစ်ပြီး စေ့စပ်ပွဲအတွက် ပြီးပြည့်စုံသော နေ့တစ်နေ့လည်းဖြစ်သည်။ ရာသီဥတုမှာ ကြည်လင်ပြီး နေသာသည်။
စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်း၏ စေ့စပ်ပွဲကို ထိုလှပသော နေ့တွင် ကျင်းပခဲ့သည်။
နှစ်ဦးသား စေ့စပ်ပွဲကို စုမိသားစု၏ ခြံဝင်းငယ်လေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင်းပရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။ ရင်းနှီးသော ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများကိုသာ ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ သတို့သမီးနှင့် သတို့သား၏ မိသားစုများကြားတွင် စုစုပေါင်း စားပွဲနှစ်ဝိုင်းသာ ရှိသည်။
စေ့စပ်ပွဲမတိုင်မီ တစ်ရက်အလိုတွင် သူတို့၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို ပြသရန်အတွက် ဘိုးဘိုးရှဲ့၊ ရှဲ့ပေါ်နှင့် ရှဲ့ကျန်း၏ အစ်မ ရှဲ့ယင်းတို့က အနီရောင်တောင်တန်းကျွန်းပေါ်တွင် ရှိနေသေးသော စုရှီနှင့် စုတုန်ဆီသို့ အထူးဖုန်းခေါ်ကာ ကောင်းချီးပေးခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် မတက်ရောက်နိုင်ခြင်းအတွက် ဝမ်းနည်းကြောင်း ပြောကြားပြီး လူငယ်စုံတွဲအတွက် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဂုဏ်ပြုစကားဆိုကာ စေ့စပ်လက်ဆောင်များကို စာတိုက်မှ ပို့လိုက်ကြောင်း အသိပေးခဲ့ကြသည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် စေ့စပ်ပြီးနောက် စုရှီသည် များစွာပြောင်းလဲသွားသည်ဟု မခံစားရပေ။
သူမသည် မူလက လက်စွပ်နှစ်ကွင်း ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ မလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ရှဲ့မိသားစု၏ ချွေးမတစ်ဦးသာ ရရှိနိုင်သော တန်ဖိုးကြီးလက်ဆောင်များစွာ ရရှိခြင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာမှ ပြောင်းလဲသွားပုံမရပေ။
သူမ မကျင့်သားဖြစ်သေးသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ရက်အနည်းငယ်အကြာက သူမ၏ အနာဂတ်ယောက္ခမအဖြစ် ပျော်မွေ့နေခဲ့သော ထန်စစ်ယွင်ကို ဖခင်ရှဲ့က လွှတ်လိုက်သော အစောင့်များက ရုတ်တရက် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
စုရှီသည် ထန်စစ်ယွင်ကို အလွန်ခင်မင်တွယ်တာလာသည်။ သူတို့သည် အားလပ်ချိန်ရတိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော ရှဲ့ကျန်းကို လျစ်လျူရှုကာ ကိစ္စတိုင်းကို စကားပြောကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ထန်စစ်ယွင်သည် စုရှီနှင့်အတူ နေထိုင်ပြီး အခန်းတစ်ခန်းတည်းတွင် အိပ်သည်အထိ ဖြစ်လာသည်။
ဤသို့လှပသော အမျိုးသမီးနှင့် နေ့စဉ်အတူရှိနေခြင်းကို ကျင့်သားရလာသော စုရှီသည် သူမ J မြို့သို့ ရုတ်တရက် ပြန်သွားသည်ကို တကယ်ပင် မခွဲချင်မခွာချင်ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် သူမ၏ မခွဲချင်စိတ်ကို အပြည့်အဝ မခံစားရမီတွင် စစ်စခန်းတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။
စုံစမ်းမေးမြန်းပြီးနောက် စုရှီသည် များစွာမျှော်လင့်ထားသော အနုပညာအဖွဲ့သည် မကြာမီ ကျရောက်တော့မည့် အမျိုးသားနေ့ကို ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် ယနေ့တွင် ကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။
ကျွန်းပေါ်ရှိ ယာယီလူလစ်လပ်နေသော အဆောင်တစ်ခုတွင် ရှပ်အင်္ကျီအဖြူနှင့် စစ်ဘောင်းဘီ အစိမ်းရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် သူမဘေးရှိ ခုတင်ပေါ်မှ မိန်းကလေးကို စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဝမ်ရှင်း၊ နင့်လက်ကောက်ဝတ် နည်းနည်းသက်သာသွားပြီလား"
ဝမ်ရှင်း ဟုခေါ်သော မိန်းကလေးတွင် ဘဲဥပုံမျက်နှာလှလှလေးရှိပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ချိုသာသောအသွင်အပြင်ရှိသော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏မျက်နှာသည် ဒုက္ခရောက်နေသော အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူမသူငယ်ချင်း၏ မေးခွန်းကိုကြားသောအခါ သူမတွင် ပြန်ဖြေရန် စိတ်အခြေအနေမရှိဘဲ ခေါင်းသာခါပြလိုက်သည်။ တဖြည်းဖြည်း ရောင်ကိုင်းလာသော သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ထားရင်း မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။
မျက်နှာဝိုင်းနှင့် မိန်းကလေး၏အမည်မှာ ဝမ်ဖုန်းကောင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းထံမှ အဖြေစကားမကြားရသည့်နောက်တွင် သူမသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အနားသို့တိုးသွားခဲ့သည်။ ထိုအခါမှ သူမ၏ သူငယ်ချင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ အမှန်တကယ် ရောင်ကိုင်းနေပြီး အခြေအနေ ဆိုးရွားပုံပေါ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။
သူမသည် တုန်လှုပ်မှုဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားရပြီး သူမ၏ မျက်နှာဝိုင်းလေးသည် ရင်နာခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူမသည် အောက်သို့ ငုတ်တုတ်ထိုင်ချလိုက်ကာ ဝမ်ရှင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဂရုတစိုက်စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
"ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ယောင်လာရတာလဲ။ ဖျော်ဖြေပွဲက မနက်ဖြန်ညမှာလေ၊ နင့်ရဲ့တစ်ကိုယ်တော်အကမှာ လက်ကောက်ဝတ်ရဲ့ ပျော့ပျောင်းမှုကို သုံးရမယ့် အပိုင်းပါတယ်လေ။ နင်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်ကံဆိုးရတာလဲ။ ချော်လဲတာတစ်ခုတည်းနဲ့တောင် ဆိုးနေပြီကို၊ လက်ကိုပါ ထိခိုက်သွားသေးတယ်"
ဝမ်ရှင်းသည်လည်း အလားတူပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမိသည်။ သူမသည် ကျေးလက်ဒေသမှလာသော စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခိုင်မာသော နောက်ခံအထောက်အပံ့မရှိသောကြောင့် သူမ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုသက်သက်ဖြင့်သာ ရှေ့ဆက်တိုးရသူဖြစ်သည်။
သူမသည် သူမ၏ ထူးချွန်သော အရည်အချင်းများကို အခြေခံ၍ အနုပညာအဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး မထင်မရှားနောက်ခံမှနေ၍ ထိပ်တန်းတစ်ကိုယ်တော်အကသမား ဖြစ်လာသည်အထိ ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ သူမတွင် ထူးကဲသော အရည်အချင်းရှိသည့်အပြင် အခြားသူများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ကြိုးစားခဲ့သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် နေ့တိုင်း အစောဆုံးထပြီး အိပ်ရာဝင် နောက်အကျဆုံးဖြစ်ခဲ့ကာ လွန်ခဲ့သောလက နောက်ဆုံးတွင် ဒါရိုက်တာ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး အဖွဲ့၏ အဓိကအကသမား ဖြစ်လာခဲ့သည်။
မနာလိုဝန်တိုမှုသည် အမြဲတမ်းပင် အကျည်းတန်ပြီး သူမသည် ဒါကို ဘယ်တုန်းကမှ လျှော့မတွက်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အမြဲတမ်း သတိကြီးစွာထားပြီး အစောင့်အကြပ်ဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် မနာလိုဝန်တိုမှု၏ သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
သူမ၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဘေးတွင် တတွတ်တွတ်ပြောနေသည်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ဝမ်ရှင်း၏ အကြည့်များမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူမ၏ လေသံသည် ခပ်လျော့လျော့ ဖြစ်သွားသည်။
"ဒါက ကံဆိုးတာမဟုတ်ဘူး..."
ဝမ်ဖုန်းကောင်းသည် သူမပြောသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားလိုက်ရ၍ သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ"
ဝမ်ရှင်းသည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ရင်ထဲမှ စိတ်တိုဒေါသထွက်မှုကို တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းချုပ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက ကံဆိုးတာမဟုတ်ဘူး၊ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို တမင်သက်သက် တွန်းချလိုက်တာ"
"ဘာ" ဝမ်ဖုန်းကောင်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
"ဘယ်လို အရှက်မရှိတဲ့လူလဲ။ နင့်အရည်အချင်းကို မယှဉ်နိုင်တော့ ညစ်ပတ်တဲ့နည်းလမ်းတွေ သုံးတယ်။ လာ ဝမ်ရှင်း၊ ငါတို့ ဒါရိုက်တာဆီသွားပြီး ဒီအကြောင်းကို တိုင်ကြရအောင်"
ဝမ်ဖုန်းကောင်းသည် ထိုသို့ပြောရင်း အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။
ဝမ်ရှင်းသည် သူမကို ဆွဲထားလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားကာ အေးစက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ "အသုံးမဝင်ပါဘူး၊ ငါတို့မှာ သက်သေမှမရှိတာ"
ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ဝမ်ဖုန်းကောင်းသည် သူမကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် စိတ်ပျက်အားလျော့စွာဖြင့် ဝမ်ရှင်း၏ ဘေးတွင် ပြန်ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါတို့က ဒီတိုင်းပဲ ကြည့်နေရတော့မှာလား။ ဘယ်လိုနှလုံးသားမရှိတဲ့လူက ဒီလိုလုပ်ရက်တယ်ဆိုတာ ငါမသိဘူး၊ တော်တော်စိတ်တိုဖို့ကောင်းတယ်"
ဝမ်ရှင်းသည် ဘာမှမပြောပေ။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းသည် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်သူဖြစ်သောကြောင့် မည်သူဖြစ်သည်ကို သူမခန့်မှန်းမိသော်လည်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပေ။
တကယ်တော့ ခန့်မှန်းရလွယ်ကူလှသည်။ သူမဒဏ်ရာရသွားပြီး စင်ပေါ်တွင် မဖျော်ဖြေနိုင်တော့သည့်အခါ အကျိုးအမြတ်အများဆုံးရမည့်သူ၊ သူမနေရာကို အစားထိုးမည့်သူသည် တွန်းချခဲ့သူနောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။
ထိုသူကိုယ်တိုင် တွန်းချခဲ့ခြင်းမဟုတ်လျှင်ပင် သူတို့သည် ပါဝင်ပတ်သက်နေဆဲဖြစ်သည်။
ဝမ်ရှင်းသည် သူမ၏ ရောင်ကိုင်းနေသော လက်ကောက်ဝတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ရိုးရိုးအဆစ်လွဲရုံလေးနှင့် သူမကို စင်ပေါ်မှ အရှုံးပေးထွက်ခွာစေချင်သည်လား။ မဖြစ်နိုင်ပေ။ လွန်ခဲ့သောနှစ်များအတွင်း သူမသည် ကြီးကြီးငယ်ငယ် ဒဏ်ရာပေါင်းများစွာကို မခံစားခဲ့ရဖူးဘူးမို့လို့လား။
ဒဏ်ရာနှင့် ကရလျှင်ပင် သူမသည် နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူ မည်သူမဆိုကို ချေမှုန်းနိုင်သေးသည်!
ထိုအတွေးနှင့်အတူ ဝမ်ရှင်းသည် တည်ငြိမ်သွားပြီး တန်ပြန်ဖြေရှင်းမည့်နည်းလမ်းကို စတင်စဉ်းစားတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် သူမသည် အိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံအချို့ကိုယူကာ ဝမ်ဖုန်းကောင်းကို ဆွဲထူပြီး အဆောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ကျင်းလင်လင်!
ထိုအချိန်တွင် သူမ မတွေ့ချင်ဆုံးသောသူမှာ သူမနေရာကို အစားထိုးရန် အခွင့်အရေးရှိနေသူပင် ဖြစ်သည်။
ကျင်းလင်လင်သည် ဝမ်ရှင်း ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ အကြည့်ကို မဖုံးကွယ်ဘဲ ဝမ်ရှင်းကို ခေါင်းအစခြေအဆုံး သေချာစွာ အကဲခတ်နေသည်။
သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်းပို၍ ကျုံ့လာပြီး သူမ စဉ်းစားမိသည်မှာ — ဝမ်ရှင်းသည် ထိုမျှပြင်းထန်စွာ လဲကျပြီးနောက် ဘယ်လိုလုပ် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ နေနိုင်ရသနည်း။
ဝမ်ရှင်းထံမှ တစ်ကိုယ်တော်အကအခွင့်အရေးကို မလုယူနိုင်ခဲ့သည့်အကြောင်း တွေးမိသောအခါ ကျင်းလင်လင်၏ မာနကြီးသော မျက်နှာတွင် မကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။
သူမသည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ တောသူမ ပီသလိုက်တာ — အဲ့လောက်ပြင်းပြင်းထန်ထန် လဲကျတာတောင် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ပြန်ထလာနိုင်သေးတယ်။
ကျင်းလင်လင်သည် သူမ၏အကြည့်ကို ဖုံးကွယ်ရန် မကြိုးစားသောကြောင့် ဝမ်ရှင်းကို အတွင်းစိတ်မှ မွန်းကြပ်စေခဲ့သည်။
တကယ်ပဲ သူမပဲ! တစ်ကိုယ်တော်အက ဖျော်ဖြေခွင့်ရဖို့အတွက်နဲ့ ဒီလိုညစ်ပတ်တဲ့နည်းလမ်းတွေကို သုံးရက်တယ်။
ဝမ်ရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ဆူပွက်လာပြီး ရောင်ကိုင်းနေသော လက်ကောက်ဝတ်မှ နာကျင်မှုကို ပိုမိုပြင်းထန်စေသည်။
သို့သော်လည်း သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ပြဿနာရှာရန် မတတ်နိုင်သေးပေ။
ဝမ်ရှင်းသည် သွေးစို့သည်အထိ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး သူမ၏ဒေါသကို အလွန်ခက်ခဲစွာ မျိုချခဲ့ရသည်။
သူမသည် သူမ၏ အရည်အချင်းဖြင့် ကျင်းလင်လင်၏ မသမာသော နည်းလမ်းများသည် မည်မျှအရေးမပါကြောင်း သက်သေပြရန် စောင့်ဆိုင်းမည်ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် အဓိကဦးစားပေးမှာ ကျွန်းပေါ်ရှိ ဆေးရုံသို့သွား၍ သူမ၏ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးရန်ဖြစ်သည်။
လက်စားချေရန်အတွက်မူ သူမသည် အလျင်မလိုပေ။
ဝမ်ရှင်းနှင့် ဝမ်ဖုန်းကောင်းတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျင်းလင်လင်သည် သူမ၏ မကျေနပ်သော အကြည့်ကို သူမ၏ နောက်လိုက်ထံသို့ ချက်ချင်းလှည့်ကာ စိတ်တိုစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
"သူ တကယ်ဒဏ်ရာရသွားတာ သေချာရဲ့လား။ ငါကြည့်ရတာတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ"
ကျင်းလင်လင်က သူမ၏ မိသားစုအဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြု၍ သူ့ကို ရာထူးတိုးပေးမည်ဟု မျှော်လင့်နေသော နောက်လိုက်သည် သူမကို လှည့်စားရန် မဝံ့ရဲပေ။ သူသည် သူ၏ သစ္စာရှိမှုကို အလျင်အမြန်ပြသလိုက်သည်။
"သူ တကယ်ထိခိုက်သွားတာပါ။ ကျွန်မ အားအများကြီးသုံးပြီး တွန်းလိုက်တာ၊ သူလဲကျသွားပြီးတော့ နာလို့အော်သံတောင် ကြားလိုက်ရတယ်။ သူမက ဟန်ဆောင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"
ကျင်းလင်လင်သည် နောက်လိုက်ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမကို မယုံကြည်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာပြသလိုက်သည်။
မျက်လုံးများ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်နေသော နောက်လိုက်က အကြံပြုလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ ဒါရိုက်တာကို သွားပြောရင် ဘယ်လိုလဲ။ သူက ကျွန်မတို့ဆီကနေ ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါရိုက်တာက မေးရင်တော့ သူမ လိမ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်တော့..."
ကျင်းလင်လင်သည် သူမကို မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
"နင် တုံးနေတာလား။ ဝမ်ရှင်းက တကယ်ဒဏ်ရာမရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲ့ကျရင် ဒုက္ခရောက်မှာက ငါလေ။ ဒါမှမဟုတ် နင်က ဒါရိုက်တာဆီကို တစ်ယောက်တည်း သွားမလို့လား"
နောက်လိုက်၏ မျက်နှာသည် မဲလိုက်နီလိုက်၊ နီလိုက်မဲလိုက် ဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ သူက ဘာလို့ သူများအတွက် အပြစ်တင်ခံရမလဲ။ ကျေးဇူးမတင်ခံရမည့် အလုပ်ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ကျင်းလင်လင်က သူမ၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြု၍ သူ့ကို ရာထူးတိုးပေးမည်ဟု မျှော်လင့်မနေပါက သူမက ဘာကြောင့် သူမကို မျက်နှာလုပ်နေမှာလဲ။
အား! တကယ်ကို ဟာသပဲ!
ကျင်းလင်လင်သည် နောက်လိုက်၏ သူမအပေါ် မကျေနပ်မှုကို မသိဘဲ ဝမ်ရှင်း၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာသည်။
တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ!
ဝမ်ရှင်းသည် အလွန်တည်ငြိမ်နေသောကြောင့် ကျင်းလင်လင်သည် ပို၍ပင် သံသယဝင်လာသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းကာ ဝမ်ရှင်းနှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းတို့ ဝေးရာသို့ ရွေ့လျားသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။
ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ရလိုက်သကဲ့သို့ သူမသည် အနီးအနားရှိ တာဝန်ကျစစ်သားတစ်ဦးထံသို့ လျှောက်သွားကာ ဝမ်ရှင်းတို့၏ ဦးတည်ရာသို့ ညွှန်ပြပြီး ချိုသာသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ရဲဘော်၊ အဲ့ဒီဘက်က ဘယ်ကိုသွားတဲ့လမ်းလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား"
ထိုကဲ့သို့ လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ မေးခွန်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသော စစ်သားငယ်လေးသည် မျက်နှာနီရဲသွားသည်။ သူသည် သူမညွှန်ပြသော ဦးတည်ရာသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြဿနာရှိပုံမပေါ်သောကြောင့် တိုက်ရိုက်ပင် ဖြေလိုက်သည်။
"အဲ့ဒါက ကျွန်တော်တို့ကျွန်းပေါ်က ဆေးရုံပါ"
ဆေးရုံ!
ကျင်းလင်လင်၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းပင် အရောင်တောက်သွားသည်။ ဒါက အံကိုက်ပဲ — ဝမ်ရှင်း က တကယ်ကို ဟန်ဆောင်ကောင်းတာပဲ။
ဝမ်ရှင်းကို အစားထိုးပြီး တစ်ကိုယ်တော်အကသမားအဖြစ် အာရုံစိုက်မှု၏ ဗဟိုဖြစ်လာမည့်အကြောင်း တွေးမိသောအခါ သူမ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဆူပွက်လာသည်။ သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် အလွန်သိသာလွန်းသောကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကိုပင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။
သူမသည် စိတ်ချရစေရန် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ဖို့ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူမ၏ နောက်လိုက်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲခေါ်ကာ ဝမ်ရှင်း၏ နောက်သို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့်အတိုင်း လိုက်သွားတော့သည်။
စစ်သားငယ်လေးသည် ထိုမိန်းကလေး၏ နီလိုက်ဖြူလိုက်ဖြစ်ကာ သွားဖြဲပြနေသော ပြောင်းလဲနေသည့် မျက်နှာအမူအရာများကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း သူ့ဘာသာသူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ 'ဒီတော့ အနုပညာအဖွဲ့က ကောင်မလေးတွေအားလုံး လှတယ်ဆိုတာ တပ်ခွဲမှူးပြောတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဒါလား။ '
'ဒါက... ဒါက နည်းနည်းကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်... ဝူးဝူး... တပ်ခွဲမှူးက လိမ်တယ်... လှတဲ့ကောင်မလေးတွေက သိပ်ဉာဏ်မကောင်းချင်ဘူးဆိုတာ သူဘာလို့မပြောခဲ့တာလဲ'
ဝမ်ရှင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်သည် အရိုးမကျိုးသောကြောင့် ဒါရိုက်တာသည် သူမအား အလုပ်သင်ဆရာဝန်ဖြစ်သော စုရှီထံသို့ ချက်ချင်း တာဝန်ပေးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ စုရှီအား လက်တွေ့ အတွေ့အကြုံ ပိုရရှိစေရန် ဖြစ်သည်။
.......
စစ်ဆေးရုံ၌
စုရှီသည် နေ့လယ်စာစားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် မမျှော်လင့်ဘဲ ထမင်းစားချိန်တွင် လူနာတစ်ဦး ရောက်လာခဲ့သည်။
လူနာသည် အဓိကဦးစားပေးဖြစ်သောကြောင့် စုရှီသည် သူမ၏ ထမင်းစားချိန်ကို ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့ရသည်။
ဝမ်ရှင်းကို ထိုင်ခိုင်းပြီးနောက် စုရှီသည် သူမ၏ ယောင်ကိုင်းနေသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာ စစ်ဆေးပြီး အရိုးများကို သေချာစွာ စမ်းသပ်ကာ သက်ဆိုင်ရာမေးခွန်းများကို မေးမြန်းခဲ့သည်။
တစ်မိနစ်၊ နှစ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် စုရှီသည် သူမ၏လက်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။
"ဝမ်ရှင်း ဟုတ်တယ်နော်။ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ကြွက်သားနာရုံလေးပါ။ လာမယ့် ၇၂ နာရီအတွင်းမှာ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားမှုအနည်းဆုံးဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါ၊ တစ်ပတ်လောက်ဆိုရင် သက်သာသွားပါလိမ့်မယ်"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုရှီသည် အခန်းထဲရှိ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော အခြေအနေကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။
သူမသည် လက်ဆေးရန် သွားပြီးနောက် သူမ၏ စားပွဲသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ဆေးညွှန်းစာ စတင်ရေးသားတော့သည်။
"သွေးလည်ပတ်မှုကောင်းစေပြီး ရောင်ရမ်းတာကျစေဖို့ ဆေးနည်းနည်း ညွှန်းပေးလိုက်မယ်။ ၄၈ နာရီကြာပြီးမှ အဲ့ဒီနေရာကို နှိပ်နယ်ပေးတာ ပိုကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ အစားအသောက်ကိုလည်း ဂရုစိုက်ပါ — ဆေးလိပ်၊ အရက်နဲ့ အစပ် ဒါမှမဟုတ် လှုံ့ဆော်မှုဖြစ်စေတဲ့ အစားအစာတွေကို ရှောင်ပါ"
ဆေးညွှန်းစာရေးပြီးနောက် စုရှီသည် ဆေးညွှန်းစာရွက်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ ဝမ်ရှင်းကို ပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဝမ်ရှင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး သူမနှင့်အတူပါလာသော သူငယ်ချင်းမှာလည်း ချစ်ခင်ရသူတစ်ဦး ဆုံးပါးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
စုရှီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ 'သူမက လက်ကောက်ဝတ်နာနေတဲ့ လူနာကို ကုသပေးလိုက်တာပဲ မဟုတ်လား။ သူတို့က ဘာလို့ နာတာရှည် ရောဂါရနေတဲ့ ဆေးစစ်ချက်ရထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ'
ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ရှင်း၏ ခံစားချက်များသည် အမှန်ပင် နာတာရှည်ရောဂါ ဆေးစစ်ချက်ရရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
၇၂ နာရီကြာ လှုပ်ရှားမှုကန့်သတ်ချက်သည် ကြည်လင်သော ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အထူးသဖြင့် ညနေပိုင်း ဖျော်ဖြေပွဲမှာ နောက်နေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် စတင်မည်ဖြစ်သည်။
ရက်အနည်းငယ်အကြာက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သူမအား ဤဖျော်ဖြေပွဲသည် အရေးကြီးကြောင်း ပြောခဲ့သည်ကို သူမပြန်သတိရမိသည်။ အကယ်၍ သူမကောင်းကောင်း ဖျော်ဖြေနိုင်ခဲ့လျှင် နောက်တစ်ကြိမ် ရာထူးတိုးအတွက် သူမကို သေချာပေါက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည်ဖြစ်သည်။
ရာထူးတိုးခြင်းနှင့်အတူ သူမသည် အိမ်ပြန်၍ လယ်လုပ်ရသည့် ယခင်ဘဝသို့ ပြန်သွားရန် မလိုအပ်တော့ပေ။