အခန်း (၂၅-၂၆)

အပိုင်း ၂၅

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိသည့်အခါ ရှီဝေကောသည် သတင်း၏ စစ်မှန်မှုကို မသေချာသော်ငြားလည်း သူ့သားကို ချက်ချင်းခေါ်ကာ နေရာအနှံ့ လိုက်လံရှာဖွေနေသည့် G ပြည်နယ်ရှိ သူ့အနာဂတ် သမက်ဖြစ်သူဆီသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် စုရှီသည် အဝတ်အစားဆိုင်တွင် ရှီလင်းလင်းအတွက် အဝတ်အစားသစ်အချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ဆေးရုံသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အတန်းခေါင်းဆောင်နှင့် ချန်းယွင်တုန့်တို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားသော အဝတ်အစားများကို ခုံတန်းပေါ်တွင် တင်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “အတန်းခေါင်းဆောင်၊ ရဲတွေက ဘာပြောလိုက်လဲ”

ဝမ်ဟုန့်ပင်းက သူ့မျက်နှာကိုပွတ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ရဲတွေကပြောတယ်၊ လူတစ်ယောက်သေဆုံးသွားတဲ့အတွက် ငါတို့က အမှုသတင်းပို့ခဲ့တာဖြစ်ပေမဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေ ချန်ထားခဲ့ရမယ်တဲ့။ ငါတို့မှာ ကျောင်းသားကတ်တွေသာမပါရင်၊ ပြီးတော့ ရဲက ငါတို့ဘယ်သူဘယ်ဝါဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုဖို့ ကျောင်းကို ဖုန်းမခေါ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီနေ့ ငါတို့ လွတ်လာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ငါတို့ကို သူတို့ခေါ်တဲ့အချိန်တိုင်း အဆင်သင့်ရှိနေစေချင်သေးတယ်”

ဒီဘဝတွင် အမှုတစ်ခုကို သတင်းပို့ခြင်းသည် ဤမျှလောက် ရှုပ်ထွေးလိမ့်မည်ဟု စုရှီ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ အတိတ်ဘဝနှင့် လက်ရှိဘဝတစ်လျှောက်လုံး ရဲစခန်းသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤကိစ္စများကို သူမ ကောင်းစွာနားမလည်ခဲ့ပေ။ သူမက တောင်းပန်လိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ် အတန်းခေါင်းဆောင်။ နောက်တစ်နေ့ကျရင် နင့်ကိုရော၊ ဖန်းဖန်းနဲ့ ချန်းယွင်တုန့် ကိုရော ငါထမင်းလိုက်ကျွေးပါ့မယ်။ ဒီနေ့တော့ ငါ နင်တို့ကို တကယ်ပဲ ဒုက္ခပေးမိပြီ”

ဝမ်ဟုန်ပင်းနှင့် အခြားသူများက သူတို့၏လက်များကို အလျင်အမြန် ခါယမ်းလိုက်ကြသည်။ ဝူဖန်းဖန်းက စုရှီ၏ လက်မောင်းကိုကိုင်ကာ လျှောက်လာပြီး ဆူလိုက်သည်။

“နင်က ဘယ်လိုလုပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်ရတာလဲ။ ငါတို့အားလုံးက လူတွေကို ကူညီနေကြတာလေ။ ဒါက မှန်ကန်တဲ့အလုပ်ပဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေရတာလဲ။ ပြီးတော့ ငါတို့လုပ်ခဲ့တာက ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခုဆိုတာ ကျောင်းကလည်း သိတယ်။ ငါတို့ကို ချီးကျူးရင်တောင် ချီးကျူးဦးမှာ”

စုရှီသည် စကားတစ်ခွန်းမှမဆိုဘဲ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ယနေ့အကူအညီကို သူမ မှတ်မိနေသည်။ တစ်နေ့နေ့တွင် သူမသည် ဤကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ရပေမည်။ သူမ ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူမ လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်ကာ အချိန်ကိုကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အတန်းခေါင်းဆောင်၊ အခုမှ ၁၁ နာရီလောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ နင်တို့တွေ ပြန်ကြတော့လေ။ နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ်လောက် ကစားလို့ရသေးတယ်။ ငါ ဒီမှာပဲ နေခဲ့လိုက်မယ်”

ဝမ်ဟုန်ပင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “နင်တစ်ယောက်တည်း အဆင်ပြေပါ့မလား”

သူသည် တကယ် ပြန်သွားရမည်။ ယခင်က လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရန် အရေးတကြီးဖြစ်နေချိန်တွင် သူသည် ဆေးရုံသို့သာ အလျင်အမြန်လာခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အတန်းဖော်များနှင့် မတွေ့ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ ဆေးရုံသို့လာခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ သိမည်မဟုတ်ပေ။

စုရှီက ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါ ရှီလင်းလင်းရဲ့ မိသားစုကို အခုလေးတင် ဆက်သွယ်လိုက်တယ်။ သူတို့က အမြန်ဆုံးလာခဲ့မယ်လို့ ပြောတယ်။ ငါ့ကို လူစားလဲပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာဖို့ သိပ်မကြာလောက်တော့ပါဘူး”

ဝူဖန်းဖန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ငါတို့ နင်နဲ့အတူစောင့်နေမယ်လေ၊ သူတို့ရောက်လာမှ အတူတူပြန်ကြတာပေါ့”

စုရှီက သူမခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ ရှီလင်းလင်းရဲ့ မိသားစု ဘယ်အချိန်ရောက်လာမယ်ဆိုတာ ငါ မသေချာဘူး။ ငါတို့အားလုံး ဒီမှာနေနေလို့ အသုံးမဝင်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါ နောက်ပြီးကျရင် ကျောင်းပြန်မှာ၊ ဒီကနေ ကျောင်းက အရမ်းနီးတယ်”

သူမ မပြောခဲ့သည့်အချက်မှာ သူမ ပြန်သည့်အခါတွင် သူမ အိမ်သို့လည်း သွားလည်ချင်သည်ဟူသောအချက်ပင်ဖြစ်သည်။ သူမ အစ်ကိုနှင့် အခြားသူများ မည်သို့နေထိုင်နေကြသည်ကို သူမ မသိပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဝူဖန်းဖန်းနှင့် အခြားသူများကို နားချနိုင်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် အတန်းခေါင်းဆောင်သည် ဤလှုပ်ရှားမှုကို တာဝန်ယူထားသူဖြစ်ပြီး သူတစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားခြင်းသည် မသင့်တော်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

စုရှီသည် ဝူဖန်းဖန်း၏ ရှားရှားပါးပါး ချိန်းတွေ့မှုကို အနှောင့်အယှက် မပေးလိုသောကြောင့် သူမနှင့်အတူနေလိုသော ဝူဖန်းဖန်းကို ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ‘လွှတ်’ လိုက်သည်။

ချန်းယွင်တုန့် မှာမူ ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ သူသည် ဘာမှမပြောဘဲ မျက်နှာနီရဲကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။

စုရှီ - “……” ငါ သူ့ကို လူသေအလောင်းသယ်ခိုင်းလို့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားတာထင်တယ်။ ချန်းယွင်တုန့်က စိတ်ဆိုးနေပေမဲ့ သူမကို စောဒက မတက်ချင်တာဖြစ်နိုင်တယ်။

‘သူတို့ကို ထမင်းကျွေးတာအပြင် တစ်ယောက်ချင်းစီကို လက်ဆောင်တစ်ခုစီဝယ်ပေးရင်ရော ကောင်းမလား’ စုရှီ သည် သူမညာဘက်လက်ကို လက်သီးငယ်တစ်ခုအဖြစ်ဆုပ်ကာ ဘယ်ဘက်လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ထုလိုက်သည်။

သူမသည် တကယ်ကိုပင် ပါးနပ်သော နတ်မိစ္ဆာမလေးတစ်ပါးပင်။

…………….

ယန်အန်းသည် J မြို့ တပ်မတော်မှ တပ်ဖွဲ့တစ်ခု၏ တပ်မှူးဖြစ်သည်။ သူသည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ၃၀ ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဤခေတ်အခါတွင် ရင့်ကျက်သောလူငယ်တစ်ဦးဟု သတ်မှတ်ခံရသည်။ ကလေးဘဝကတည်းက သူ့အတွက် ကတိပေးထားခဲ့သော စေ့စပ်ထားသည့် မိန်းကလေး ဘွဲ့ရသည်အထိ စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် မင်္ဂလာပွဲသည် နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။

မင်္ဂလာပွဲအတွက် ခွင့်လျှောက်လွှာတင်ပြီး မကြာမီမှာပင် သူ့ဆီသို့ အိမ်မှ သူ့စေ့စပ်ထားသူ ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။

သဘာဝအတိုင်းပင် ယန်အန်းသည် မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သူ့ညီမဖြစ်သူက သူ့မိန်းကလေးသည် သူ့ကိုလက်မထပ်ချင်ဘဲ သူမချစ်သူနှင့် ခိုးပြေးသွားသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့်စကားများကို ပြောဆိုခဲ့သည်။

တပ်ဖွဲ့နှင့် ကိစ္စရပ်များကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူသည် မကြာခဏရပ်တန့်တတ်သော ရထားကို အလွန်နှေးသည်ဟု ယူဆသောကြောင့် သူငယ်ချင်းတစ်ဦး၏ ကားကို ငှားကာ အိမ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းမောင်းနှင်ပြီး အလျင်အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။

တစ်ခုတည်းသော ကံကောင်းသည့်အချက်မှာ သူသည် မင်္ဂလာပွဲအတွက်ခွင့်ယူရန် ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူ့အလုပ်ကို ဒုတိယအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အား လွှဲပြောင်းပေးရန် ကြိုတင်စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ဤမျှလောက် အချိန်မီ အိမ်ပြန်နိုင်ခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။

အိမ်သို့ရောက်သောအခါ သူသည် သူ့ညီမဖြစ်သူ၏ သရော်လှောင်ပြောင်သော မှတ်ချက်များကို လျစ်လျူရှုကာ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ကင်းထောက်ဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်သော ယန်အန်းသည် သူ့စေ့စပ်ထားသူ ပြန်ပေးဆွဲခံရကြောင်း လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤအသိတရားက သူ့နှလုံးသားကို ချောက်နက်ကြီးတစ်ခု၏ အောက်ခြေသို့ နစ်မြုပ်သွားစေခဲ့သည်။ ဖန်လုံအိမ်အတွင်းမှ ပန်းပွင့်လေးကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သူ့စေ့စပ်ထားသူလေးသည် ပြန်ပေးဆွဲသမားများ၏ လက်ထဲတွင် မည်သို့ ကောင်းမွန်စွာ နေနိုင်မည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပုန်းအောင်းနေခဲ့လျှင်ပင် တော်သေးသည်ဟု သူ ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ ဘေးကင်းလုံခြုံပေလိမ့်မည်။

သူ၏ အရေးတကြီးဖြစ်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများရှိနေသော်လည်း မိသားစု၏ သက်ကြီးရွယ်အိုအဖွဲ့ဝင်များက သည်းမခံနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူသည် သူ့စိတ်ခံစားချက်များကို အလွန်အကျွံ မပြရဲခဲ့ပေ။

သူသည် သူ၏တွေ့ရှိချက်များကို သူ့ယောက္ခမနှင့် သီးသန့်ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး ဒုတိယအတွင်းဝန်ဖြစ်ကာ ပြည်နယ်မှ အလွယ်တကူ ထွက်ခွာ၍မရသော ယောက္ခမအား ဒေသတွင်း၌သာ နေထိုင်ပြီး သဲလွန်စများကို ဆက်ရှာဖွေရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် သူ့ညီအစ်ကိုများကိုခေါ်ကာ မသဲမကွဲသော သဲလွန်စများနောက်သို့လိုက်ရင်း G ပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

G ပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ တည်းခိုခန်းတွင် အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေသော သူ့စတုတ္ထယောက်ဖဖြစ်သူ ရှီနျန်းအန်သည် သူ့ညီမကို တွေ့ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း သူ့ဖခင်ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ရှီနျန်းအန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုသည် သူ့ယောက္ခမနှင့် တူညီသည်မှာ ပြောစရာမလိုပေ။ ဒါသည် လိမ်ညာမှုတစ်ခုဖြစ်လျှင်ပင် သူ့ညီမလေးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် မည်သည့်အခွင့်အရေးကိုမျှ သူ လက်လွှတ်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် အစောပိုင်းတွင် လိပ်စာအတိုင်း တစ်ယောက်တည်းသွားရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် သူ့ဖခင်၏ အကြံဉာဏ်ကို ပြန်လည်သတိရသွားခဲ့သည် — ဒါသည် သူတို့မိသားစုအတွက် အထူးထောင်ထားသော ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် အတူ လုပ်ဆောင်သင့်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကို စိတ်ထဲတွင်ထားလျက် ရှီနျန်းအန်သည် အံကြိတ်ကာ ဦးတည်ချက်ပြောင်းပြီး သူ၏အစ်ကိုကြီးသုံးယောက် မနက်ပိုင်းက သွားခဲ့သော နေရာသို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

……………….

ညနေ လေးနာရီ။

စုရှီသည် ရှီလင်းလင်းအား သူမ၏ ပထမဆုံးသော ဟင်းချိုပန်းကန်ကို တိုက်ကျွေးပြီးခါစဖြစ်သည်။ ဒါသည် အရည်အသွေးကောင်းသော ပါဝင်ပစ္စည်းအချို့ကို ရယူနိုင်ခဲ့သော ဆေးရုံစားဖိုဆောင်မှ စားဖိုမှူး၏ အထူးမျက်နှာသာပေးမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ စုရှီသည် ငွေ၏ စွမ်းအားကို နောက်တစ်ကြိမ် အံ့ဩမိပြန်သည်။

“ဘယ်လိုနေသေးလဲ။ နင် နေ့လယ်စာစားပြီးခါစပဲ။ ခဏနေမှ လှဲမလား၊ အခု ဒီအတိုင်း ခဏနားနေချင်လား” စုရှီ သည် ရှီလင်းလင်း၏ ပါးစပ်မှ ဆီစွန်းနေသည်များကို လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် သုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါကိုသုံးကာ ချွေးများကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။

ရှီလင်းလင်း၏ ခွဲစိတ်မှုသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နာရီကျော်က ပြီးဆုံးခဲ့ပြီး မေ့ဆေးအာနိသင်သည်လည်း တော်တော်များများ ပြယ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် နာကျင်မှုကြောင့် သူမ၏ ဖြူဖျော့သောမျက်နှာပေါ်တွင် ချွေးစက်များ စို့တက်လာနေသည်။

အားနည်းစွာ ခေါင်းခါယမ်းလျက် သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ငါ့ကို ဒီအတိုင်း ခဏနားခွင့်ပေးပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စုရှီ။ ဒီနေ့ နင်သာမရှိရင် ငါ သေသွားတာကြာပြီလို့တောင် ထင်မိတယ်”

“နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ဒီလိုမျိုးစဉ်းစားရမယ်လေ။ ဘေးကြီးတစ်ခုကနေ လွတ်မြောက်သွားရင် ကံကောင်းခြင်းတွေ ဆောင်ကြဉ်းလာလိမ့်မယ်လို့။ အရမ်းနာနေလား။ နာနေရင် ဘာလို့ တစ်ရေးလောက် မအိပ်လိုက်တာလဲ”

စုရှီသည် ရှီလင်းလင်း၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး အခုလေးတင် သုတ်ပေးထားသော်လည်း ပြန်စို့တက်လာသော ချွေးစက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ စုရှီသည် သူမ အလွန်နာကျင်နေမှာပဲဟု တွေးမိသည်။

အမှန်စင်စစ် ဤခေတ်တွင် အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးများ မရှိသေးပေ။ ခံနိုင်ရည်အပေါ်တွင်သာ အလုံးစုံမူတည်နေသည်။ ထိုခံစားချက်ကို စဉ်းစားကြည့်ရုံမျှဖြင့်… အား…။

ရှီလင်းလင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသည်။ မေ့ဆေး၏ နောက်ဆက်တွဲအာနိသင်များ ကျန်ရှိနေသေးခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် သူမသည် စုရှီကို ထိုနေရာတွင် ဒီအတိုင်းနေစေရန် မလိုလားပေ။သူမက အားနာသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“စုရှီ၊ နင် လုပ်စရာရှိရင် သွားလုပ်လေ။ နင် ငါ့အတွက် တစ်နေ့လုံး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရပြီ”

ရှီလင်းလင်း၏ မျက်ခွံများက ပွင့်လျက်ရှိနေရန် ရုန်းကန်နေရပြီး အိပ်ချင်စိတ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံနေရသည်ကို မြင်သောအခါ စုရှီ ရယ်စရာကောင်းသလိုခံစားရပြီး ထူးဆန်းစွာ စိတ်မကောင်းလည်း ဖြစ်မိသည်။

“ဒီနေ့က စနေနေ့လေ။ အစကတော့ ငါ တောင်တက်သွားမလို့ စီစဉ်ထားတာ၊ အပျော်သဘောသက်သက်ပဲ။ ငါ့မှာ တခြားလုပ်စရာ ဘာမှမရှိဘူး။ ငါ နင်နဲ့အတူ ဒီမှာနေမယ်။ ဘယ်မှမသွားဘူး။ နင်နိုးလာတဲ့အခါ ငါတို့ စကားပြောလို့ရသေးတာပဲ”

ရှီလင်းလင်း၏ မိသားစုသည် ဤနေရာသို့ ဘယ်အချိန်ရောက်လာနိုင်မည်ကို စုရှီ မသေချာခဲ့ပေ။ သူမသည် ခွဲစိတ်မှုပြီးခါစတွင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမ၏ မိသားစုသည် သူမကိုရှာဖွေရင်း G ပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း မပြောပြခဲ့ပေ။

တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကြင်နာမှုကို အခွင့်ကောင်းယူရာ အနည်းငယ် ရောက်သော်လည်း စုရှီက သူမကို အဖော်ပြုပေးလိုကြောင်း ကြားသိရသောအခါ ရှီလင်းလင်း စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

သူမ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ဤမိန်းကလေးငယ်သည် သူမထက် ပိုမိုသန်မာသည်ဟူသော အချက်ကြောင့်ဖြစ်စေ ရှီလင်းလင်းသည် သူမအား လုံခြုံမှုခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသော စုရှီ အပေါ်တွင် မှီခိုလိုစိတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် အားယူ၍ပြုံးပြပြီးနောက် သူမသည် ဆက်မခံနိုင်တော့ဘဲ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

ဤအချိန်တွင် ဆေးရုံတက်နေသူများ များများစားစားမရှိပေ။ စုရှီသည် နှစ်ယောက်ခန်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း အခြားကုတင်မှာ စောင်တစ်ထည်ပင်မရှိဘဲ လွတ်နေသည်။

သူမသည် သစ်သားကုတင်၏ မသက်မသာဖြစ်မှုကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူမသည် လှဲချလိုက်ပြီး အနားယူရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

အချိန်မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိလိုက်ဘဲ ရုတ်တရက် စင်္ကြံအပြင်ဘက်မှ ရှုပ်ထွေးပြီး အလျင်စလို ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

စုရှီသည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ အလျင်အမြန်ထကာ ဖိနပ်ကိုစီးလိုက်သည်။ သူမ ထိုသို့ပြုလုပ်နေစဉ်မှာပင် တံခါးကို အားဖြင့်တွန်းဖွင့်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

စုရှီသည် ခြေတစ်လှမ်း လျင်မြန်စွာ လှမ်းလိုက်ပြီး တံခါးဝရှိ အမျိုးသားများစွာ၏ စူးစမ်းသော အကြည့်များကို ကာကွယ်ပေးရင်း ရှီလင်းလင်း၏ ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေမိသည်။

တံခါးဝရှိ အရပ်ရှည်ပြီး အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော၊ မုတ်ဆိတ်မွေး၊ နှုတ်ခမ်းမွေးများ ရှုပ်ပွနေပြီး မျက်လုံးများ နီရဲနေသော ထိုအမျိုးသားများသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနေသော စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့် ဆွေမျိုးများ၏ ပုံရိပ်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် ကိုက်ညီနေသည်။ ဤသို့တွေးရင်း စုရှီသည် သူတို့၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်များကို အသေအချာစစ်ဆေးကြည့်ရှုရာ သူတို့၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်များတွင် ဆင်တူယိုးမှားဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိပြီး အထူးသဖြင့် အငယ်ဆုံးတစ်ယောက်မှာ ရှီလင်းလင်းနှင့် ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် တူညီနေသည်။

သူမ ထိုအမျိုးသားငါးဦးကိုကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“ရှင်တို့က ရှီလင်းလင်းရဲ့ အစ်ကိုတွေနဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူလား”

စုရှီ၏ စကားကြောင့် တံခါးဝရှိ အမျိုးသားများ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော နှလုံးသားများသည် ငြိမ်သက်သွားသည်။

ယန်အန်းသည် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ကုတင်ဘေးသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် ယခင်က နွေဦးပန်းပွင့်ကဲ့သို့ တောက်ပနွေးထွေးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပိန်လှီဖြူဖျော့နေသော သူ့စေ့စပ်ထားသူကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒဏ်ရာရသည့်အခါတွင်ပင် မျက်ရည်မကျခဲ့သော ဤသံမဏိသွေးသားပိုင်ရှင်အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေသည်။ သူသည် လူနာကုတင်ဘေးရှိ တစ်လုံးတည်းသော သစ်သားထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အမာရွတ်များပြည့်နေသော သူမ၏ လက်များကို သူ့လက်ဖဝါးများထဲတွင် နူးညံ့စွာ ပွေ့ပိုက်ထားလိုက်သည်။

ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိတော့ဘဲ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် သူမကို အနမ်းများဖြင့် မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားကြောင်း ပြသနေသည်။

အကယ်၍သာ အခြားသာမန်နေ့တစ်နေ့ဖြစ်ပါက သူတို့၏ ညီမလေးအပေါ် ဤသို့ ပေါ့ပေါ့ပျက်ပျက် ပြုမူနေသော ဤဝံပုလွေကောင်လေး ယန်အန်းကို အစ်ကိုကြီးလေးယောက်တို့သည် ဒေါသပေါက်ကွဲကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ့ညီမလေး ပျောက်ဆုံးသွားမှုကြောင့် ဤအမျိုးသားသည် ရူးမတတ်ဖြစ်နေပုံရသည်။ အကယ်၍သာ လင်းလင်းကိုရှာဖွေရန် ခွန်အားရှိရန် မလိုအပ်ပါက သူသည် အစားလည်း မစား၊ အိပ်လည်း မအိပ်နိုင်လောက်ပေ။

ယန်အန်း၏ အပြုအမူများကို ရှီညီအစ်ကိုများက မြင်တွေ့နေရပြီး ဤအမျိုးသားသည် သူတို့ညီမကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ကြောင်း သူတို့သိကြသည်။

အစ်ကိုကြီး ရှီသည် သူ့ညီမသည် အိပ်ပျော်နေခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူ့စိတ်ခံစားချက်များ အနည်းငယ်ငြိမ်သက်သွားပြီး သူတို့ပြန်လည်ဆုံဆည်းနိုင်ရန် ဘေးသို့ဖယ်ပေးခဲ့သော အသက်ကယ်တင်ရှင်ဆီသို့ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အသက်ကယ်တင်ရှင်သည် သူ့ညီမထက် ပိုနူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး လှပပြီး သူမသည် သူ့ညီမကို ပြန်ပေးဆွဲသမားများထံမှ ကယ်တင်နိုင်မည့်သူတစ်ယောက်နှင့် သိပ်မတူပေ။

သို့သော် သူ့ညီမ၏ လူနာကုတင်ရှေ့တွင် သူမက ကာကွယ်ပေးသောဟန်ပန်ကို အခြေခံ၍ အစ်ကိုကြီး ရှီ သည် ကျေးဇူးတင်မိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် စုရှီဆီသို့ ချဉ်းကပ်ကာ လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်ပြီး သူ့ကျေးဇူးတင်ကြောင်းကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ညီမကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။ အနာဂတ်မှာ ရှီ မိသားစုဆီက ဘာပဲလိုအပ်လိုအပ် တောင်းဆိုလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့မှ ငြင်းမှာမဟုတ်ပါဘူး”

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၆

အကယ်၍သာ ရှီလင်းလင်း နိုးလာပြီးနောက် သူမကို စောင့်ကြည့်ရင်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေမည်ဟု စုရှီ ကတိမပေးခဲ့ပါက သူမသည် တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားချင်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ဒါသည် ထူးထူးခြားခြားကိစ္စဟု သူမ မထင်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ရပါက ကိုယ်စွမ်းနိုင်သလောက် မည်သူမဆို အကူအညီပေးကြမည်သာဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် သူမသည် စစ်ဘက်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူတော်စင်တစ်ဦးဖြစ်နေသည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် အားအနည်းငယ်စိုက်ထုတ်ပြီး ခရီးအသွားအလာအတွက် ငွေအနည်းငယ်သုံးစွဲခဲ့ရသည်မှလွဲ၍ သူမသည် အမှန်တကယ် များများစားစား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ရခြင်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ရှီ မိသားစု၏ သားအကြီးဆုံးဆီမှ လေးနက်သော ကျေးဇူးတင်အရိုအသေပေးမှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ စုရှီ လျင်မြန်စွာ ဘေးသို့ရွှေ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ရှင်တို့ အရမ်းအားနာတတ်တာပဲ။ ကျွန်မက စစ်သားတစ်ယောက်ပါ၊ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာဆိုရင် ကျွန်မက အကူအညီပေးမှာ သေချာပါတယ်”

“မင်းက စစ်သားလား” အစ်ကိုကြီး ရှီက သူ့ရှေ့မှ မိန်းကလေးကို အံ့ဩစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ယခင်က သူ့ညီမအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဤမိန်းကလေးကို အနီးကပ်လေ့လာရန် အခွင့်အရေးမရခဲ့ပေ။ ယခု သေသေချာချာကြည့်လိုက်သောအခါ ဤမိန်းကလေးသည် အနည်းငယ်ငယ်ရွယ်ပုံရပြီး ကြွေရုပ်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေ၊ အနက်ရောင်ဆံပင်နှင့် နီထွေးသော နှုတ်ခမ်းများရှိကာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမသည် ဆယ့်ရှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ကိုးနှစ်ဝန်းကျင် ကလေးတစ်ယောက်အရွယ်သာ ရှိသေးပုံရသည်။ သူမသည် စစ်သားတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝမတူပေ။

အစ်ကိုကြီး ရှီ၏ မေးခွန်းသည် သူ့ညီမကို ကယ်တင်ခဲ့သူသည် စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကိုလည်း ရရှိသွားစေသည်။

ဤအချိန်အခါတွင် လူများသည် စစ်သားများအပေါ် ကောင်းသော အမြင်ရှိကြသည်မှာ သဘာဝကျသည်။ သူတို့သည် သူတို့ညီမကို ကယ်တင်ခဲ့သည့်အတွက် စုရှီ အား ကျေးဇူးတင်ရုံသာမက ပိုမို၍ ရင်းနှီးချစ်ခင်မှုကိုလည်း ခံစားမိကြသည်။

သူမ၏ ရုပ်ရည်သည် လှည့်စားတတ်ကြောင်း သိသော စုရှီက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တိတိကျကျပြောရရင်တော့ ကျွန်မက စစ်ဘက်ဆေးတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မအတန်းဖော်တွေက ရှင့်ညီမကို ဆေးရုံကို အတူတူခေါ်လာခဲ့ကြတာပါ။ သူတို့မှာ တခြားကိစ္စတွေရှိလို့ ကျွန်မရှေ့ကနေ အရင်ပြန်သွားကြတယ်”

အစ်ကိုကြီး ရှီသည် နားလည်သဘောပေါက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့အပြုံးမှာ ပို၍ပင် နွေးထွေးလာသည်။

“တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ ငါ့ညီမ လင်းလင်းကလည်း ဆေးပညာသင်နေတာပဲ။ တကယ်ပဲ စစ်သားတွေက ထူးချွန်တဲ့သူတွေပဲ။ မင်းတို့ကျောင်းကို ကျေးဇူးတင်လွှာတစ်စောင် ပို့ကိုပို့ရမယ်”

ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် အစ်ကိုကြီး ရှီသည် သူ့ညီမကို ကယ်တင်ခဲ့သူမှာ မတ်တပ်ရပ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် အလျင်အမြန်လှည့်ကာ သူ့ညီဖြစ်သူကို ခေါ်လိုက်သည်။

“ညီလေး၊ ရဲဘော်စု အတွက် ထိုင်ခုံတစ်လုံးယူခဲ့။ စတုတ္ထညီ၊ တာဝန်ကျဆရာဝန်ကို သွားရှာပြီး ငါ့ညီမလေးရဲ့အခြေအနေကို စုံစမ်း၊ ပြီးတော့ တခြားဆေးရုံကို ပြောင်းလို့ရမလားဆိုတာ ကြည့်ခဲ့”

သူတို့အစ်ကိုကြီး၏ အမိန့်ကိုကြားသောအခါ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

ဒုတိယအစ်ကို ရှီသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်လုံးတည်းသော ထိုင်ခုံကို သူတို့၏ အနာဂတ်ယောက်ဖဖြစ်သူက နေရာယူထားပြီးဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထို့ထက်ပို၍ဆိုရလျှင် သူတို့၏ ယောက်ဖသည် သူ့ညီမကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း ရုပ်ထုတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဒုတိယအစ်ကို ရှီသည် ထိုလူငယ်စုံတွဲကို အနှောင့်အယှက် မပေးလိုသောကြောင့် သူနာပြုတစ်ဦးနှင့် အခြားထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ရှာရန် ရည်ရွယ်၍ လှည့်ထွက်သွားသည်။

စုရှီက သူ့ကို အလျင်အမြန် တားလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး။ ဒီမှာ ကုတင်အလွတ်တစ်လုံးရှိတယ်။ ကျွန်မ ဒီမှာထိုင်လိုက်မယ်။ ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ ပြန်ပေးဆွဲသမားတွေအကြောင်း ရှင်တို့နဲ့ ဆွေးနွေးချင်တဲ့ အချက်အလက်တချို့ ကျွန်မဆီမှာ ရှိတယ်”

စုရှီ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အမျိုးသားများစွာ၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် ချက်ချင်း တည်ကြည်သွားကြသည်။ ဤမိန်းကလေးသည် သူတို့၏ ညီမကို ပြန်ပေးဆွဲသမားများထံမှ ကယ်တင်ခဲ့သည်ကို သူတို့ မေ့လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူ့အနာဂတ် ဇနီးလောင်းကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သော ယန်အန်းပင်လျှင် စုရှီကို ကြည့်ရန် သူ့ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် စုရှီသည် ရှီလင်းလင်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပုံနှင့် ဒုက္ခသည်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် ဖြစ်စဉ်ကို အတိုချုံးဖော်ပြခဲ့သည်။

သူတို့၏ ညီမသည် ခြေထောက်ကျိုးလျက် ဒရွတ်တိုက်ဆွဲခံရပြီး ပြန်ပေးဆွဲသမားများ၏ ပါးရိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်ဟု ကြားသိရသောအခါ အခန်းတွင်းရှိ အမျိုးသားများ၏ မျက်နှာများသည် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူတို့သည် ရဲစခန်းသို့ ချက်ချင်းပြေးသွားပြီး ပြန်ပေးဆွဲသမားကို ခေါ်ကာ အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ပစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်သွားကြသည်။

“ဒုန်း!” ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုက အခန်းတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ ရှီ မိသားစု၏ အရပ်အရှည်ဆုံးနှင့် အတုတ်ခိုင်ဆုံး တတိယအစ်ကိုသည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့လက်သီးသည် လူနာဆောင်၏တံခါးကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာသည် အပြင်သို့ ပြေးထွက်တိုက်ခိုက်တော့မည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

“သောက်ကျိုးနည်း၊ ငါ သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်”

“တတိယအစ်ကို၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ စိတ်ထိန်း...”

“အစ်ကိုလား” အားနည်းသော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံသည် သေးငယ်သော်လည်း တတိယအစ်ကို ရှီ၏ ပြင်းထန်သော ဒေါသကို အောင်မြင်စွာ ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။ ဒါသည် သူမကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော အမျိုးသားများဆီသို့ ပျော်ရွှင်မှုကိုလည်း ဆောင်ယူလာခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးသည် သူမပတ်လည်တွင် စုရုံးကာ မေးခွန်းများဖြင့် ဗုံးကြဲကြတော့သည်။

“ညီမလေး၊ ဘယ်လိုနေသေးလဲ”

“ညီမ၊ ခြေထောက်က တကယ်နာနေလား”

“ဟုတ်တယ်၊ ညီမလေး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာ”

ညီအစ်ကိုများစွာက တပြိုင်နက်တည်း စကားပြောနေကြပြီး ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှီလင်းလင်းသည် သူမ၏ အစ်ကိုများက သူမကို အမှန်တကယ်ပင် ရှာတွေ့ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

သူမနှင့် စေ့စပ်ထားသူလည်း ရှိနေသည်။ သူမ၏ ဆွေမျိုးများကို မြင်တွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး ရှီလင်းလင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နာကြည်းမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောနှောနေသော မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာသည်။

သူမသည် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်ခဲ့ရသည်။ အကယ်၍သာ သူမ စုရှီ နှင့် မတွေ့ခဲ့ပါလျှင်... စုရှီ အကြောင်းပြောမှပဲ.. သူမ ဘယ်မှာလဲ။

ရှီလင်းလင်းသည် သူမ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးနေသော သူမသတိုးသားလောင်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးနီများဖြင့် စုရှီ ရှိနေသေးလားဆိုသည်ကို မြင်တွေ့လိုစိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် သူမခေါင်းကို စိုးရိမ်တကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ အစ်ကိုများမှာ အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာကြသောကြောင့် သူမ၏ အမြင်ကို လုံးဝကွယ်နေသည်။

ရှီလင်းလင်းက သူမသတိုးသားလောင်း၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

“စုရှီ ဘယ်မှာလဲ။ ငါ့အသက်ကယ်တင်ရှင်လေ၊ သူ ဘယ်မှာလဲ”

ယခု ကုတင်၏ ခြေရင်းဘက်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော စုရှီသည် နောက်ဆုံးခြေတစ်လှမ်းကို လှမ်းလိုက်ပြီး အတည်ပြုလိုက်သည်။ “နင် နိုးပြီလား။ ဒါတွေက နင့်အစ်ကိုတွေနဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူတွေ ဟုတ်တယ်မလား”

ရှီလင်းလင်းသည် စုရှီ ရှိနေသေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် လင်းလက်တောက်ပသွားသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ငါနဲ့အတူနေပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စုရှီ”

“ရပါတယ်။ အခု နင်နိုးပြီဆိုတော့ ငါ ကျောင်းပြန်တော့မယ်” မှောင်စပြုလာပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ အတန်းဖော်များသည် ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် သူမ၏ အစ်ကိုများကို သူမကျောကို အနည်းငယ်မပေးရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။

“အခု မှောင်နေပြီ၊ နင့်ကို တစ်ယောက်တည်းလွှတ်လိုက်ရတာ ငါ စိတ်မကောင်းဘူး။ ငါ့အစ်ကိုတွေကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်”

စုရှီက ခေါင်းခါကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး။ နင် ငါ့ကိုသိသားပဲ၊ ငါ့မှာ အကာအကွယ်မလိုပါဘူး”

ယခင်က လူမိုက်များကို ရင်ဆိုင်ခဲ့သည့် စုရှီကို သတိရရင်း ရှီလင်းလင်းသည်လည်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်သားပဲ။ ဒါပေမဲ့ နင့်ကို ဆက်သွယ်ဖို့ အချက်အလက်တွေ ချန်ထားခဲ့လို့ရမလား။ အနာဂတ်မှာ ငါတို့ ဆက်သွယ်ချင်လို့ပါ” အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူမသည် စုရှီအား ကျေးဇူးကြွေးတင်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စုရှီသည် သူမ၏ တောင်းဆိုမှုကို မငြင်းခဲ့ပေ။ သူမသည် သူမအိတ်ထဲမှ ဘောပင်နှင့် စာရွက်ကို ထုတ်ယူကာ လိပ်စာနှင့် ကျောင်း၏ဖုန်းနံပါတ်ကို ရေးချပြီး သူမဆီသို့ ပေးလိုက်သည်။

ရှီလင်းလင်းကလည်း ယန်အန်းအား သူမ၏ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များကို ရေးခိုင်းလိုက်သည်။ စုရှီ ထံသို့ ပေးအပ်သောအခါ ယန်အန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်တည်ကြည်နေပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်စေ့စပ်ထားသူကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီပေါ်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စစ်တပ်ယူနစ်လိပ်စာနဲ့ ဖုန်းနံပါတ်လည်းပါတယ်။ လင်းလင်းနဲ့ ကျွန်တော်လက်ထပ်ပြီးရင် သူက ကျွန်တော်နဲ့အတူ စစ်တပ်မှာလိုက်နေမှာပါ။ မင်း အခက်အခဲတစ်စုံတစ်ရာကြုံတွေ့ရရင် ကျွန်တော်တို့ကို ဆက်သွယ်ဖို့ အားမနာပါနဲ့”

စုရှီသည် မည်သည့်မျက်နှာအမူအရာမျှမပြဘဲ ထိုစာရွက်ကို ယူကာ ရှီလင်းလင်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ရှီမိသားစု၏ အစ်ကိုကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဆေးရုံအပြင်ဘက်ထိ လိုက်ပို့ပါရစေ”

စုရှီသည် အစပိုင်းတွင် ငြင်းဆန်လိုသော်လည်း ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင်တော့ ဒုက္ခပေးလိုက်ပါဦးမယ်”

အစ်ကိုကြီး ရှီသည် စုရှီကို ဆေးရုံဝင်ပေါက်သို့ လိုက်ပို့ပေးသည်။ စုရှီက သူ့ကို စောင့်ခိုင်းပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ရှီလင်းလင်း အိပ်တဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့အနားမှာ အဖော်ပြုပေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ သူမ တော်တော်လေး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားခဲ့တယ်”

“နောက်ပြီးတော့၊ ပြန်ပေးဆွဲသမားနှစ်ယောက်က အငှားခံရတာလို့ ရှီလင်းလင်း ဆီကနေ ကျွန်မ မတော်တဆကြားလိုက်တယ်။ သူတို့စကားတွေအရ သူတို့ကိုငှားတဲ့သူက အမျိုးသမီးတစ်ယောက် — ရှီလင်းလင်းကို ရဲဘော် ယန်အန်း နဲ့ လက်မထပ်စေချင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဆိုတဲ့ဘက်ကို ပိုပြီးသဘောသက်ရောက်နေတယ်။ ရှင်တို့ အဲ့ဒီဘက်ကနေ စုံစမ်းကြည့်ချင် ကြည့်လို့ရတယ်”

ဤအချိန်တွင် ရှီ မိသားစု၏ အစ်ကိုကြီးသည် သူ့ကျေးဇူးတင်မှုကို မည်သို့ဖော်ပြရမည်ကို မသိတော့ပေ။ သူသည် ငွေပေးချင်သော်လည်း ရှီ မိသားစုက ငွေအနည်းငယ်ဖြင့် ကျေးဇူးကြွေးကို ဆပ်ရန်ကြိုးစားနေသည်ဟု သူမ ထင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

ထို့အပြင် သူသည် ငွေပေးလိုက်ပါက ထိုမိန်းကလေး၏ စာရိတ္တကို စော်ကားရာရောက်မည်ဟု ခံစားမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ညီမကို ဤနေရာသို့ အဖော်ပြုလိုက်ပါလာခဲ့သော အတန်းဖော်များ၏ အမည်နှင့် အတန်းများကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူ့ညီမအတွက် ကိစ္စများကို စီစဉ်ပြီးသည်နှင့် ကျေးဇူးတင်လွှာရေးရုံသာမက ကျောင်းသို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်၍ ကျေးဇူးတင်စကားပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ငွေကိစ္စကို သတိရသွားသောအခါ ရှီ မိသားစု၏ အစ်ကိုကြီးသည် သူ့နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး စုရှီ ၏ နားမလည်သော မျက်လုံးများအောက်တွင် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်မှတ်ဉာဏ်ကိုသာ ကြည့်တော့။ ရဲဘော်စု၊ ကျွန်တော့်ညီမလေးရဲ့ ဆေးရုံတက်စရိတ်နဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တွေအားလုံးကို ခင်ဗျားပဲ စိုက်ထုတ်ပေးခဲ့တာ ဟုတ်တယ်မလား။ စုစုပေါင်း ဘယ်လောက်ကုန်ကျသွားလဲ”

စုရှီသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မငြင်းတော့ဘဲ ပမာဏကို ပြောပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အစ်ကိုကြီး ရှီ ပေးသော ငွေကို ယူလိုက်သည်။

စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ဘာမှမေ့ကျန်ခဲ့ခြင်းမရှိကြောင်း တွေ့ရှိသောအခါ သူမသည် အစ်ကိုကြီး ရှီ၏ ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်များအောက်တွင် အိမ်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

စုရှီ၏ အိမ်သည် ဆေးရုံနှင့် အတော်လေးနီးပြီး ဆယ်မိနစ်ကျော်ခန့်သာ လမ်းလျှောက်ရသည်။

သူမ သော့ဖွင့်၍ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အခန်းသည် တိတ်ဆိတ်၍ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အစ်ကိုနှင့် အခြားသူများ ထွက်သွားနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး ဘယ်အချိန်ကတည်းက ထွက်သွားသည်ကို သူမ မသေချာခဲ့ပေ။

သူမသည် လက်မလျှော့လိုဘဲ အပေါ်ထပ်နှင့် အောက်ထပ်တွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်သွားနေခဲ့သော်လည်း သူမကို အမှုပတ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်မည်၊ သူတို့သည် ဘာကိုမျှ ချန်မထားခဲ့ကြပေ။

စုရှီသည် သက်ပြင်းကို ညင်သာစွာချလိုက်ပြီး ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း၏ အေးမြသောညကဲ့သို့ အထီးကျန်ဝမ်းနည်းမှုကို အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

… ငါ သူတို့ကို ထပ်တွေ့နိုင်သေးမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။