အမှောင်ဘက်ခြမ်း
Vol. 6 Ch. 78
ဘား၏ သီးသန့်ခန်းထဲတွင်ဖြစ်သည်။
ချန်ကျိုးက ကွေ့ဝိုက်မနေတော့ဘဲ သူ့ရင်ထဲက အကြာကြီးမြိုသိပ်ထားရသည့် စကားကို ချီမော့အား ပြောလိုက်သည်။
“ဥက္ကဌချီ တကယ်တော့ ခင်ဗျားရဲ့ ဇနီးကို ကျွန်တော့် အစ်မလို့ သံသယရှိနေတာ။”
ချီမော့၏ မည်းနက်နေသည့် မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်း တင်းကြပ်သွားခဲ့သည်။
ချန်ကျိုးက ဆက်ပြောခဲ့သည်။ “တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဖက်သတ် ခန့်မှန်းချက်ပါ၊ အစ်မရှန်းရဲ့ ပြုံးလိုက်ရင် မျက်လုံးကွေးညွတ်သွားပုံနဲ့ ပါးချိုင့်နှစ်ဖက်က အမေနဲ့ သိပ်တူတယ်။”
သူ့စကားကို သက်သေပြရန်အတွက် ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ “ကျွန်တော့်အစ်ကိုမှာလည်း ပါးချိုင့်တွေ ရှိတယ်၊ မိသားစုထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း မတူကွဲပြားစွာ မွေးလာတာ။”
ချီမော့က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ချန်ကျိုး၏ ပါးချိုင့်တွေကိုကြည့်ပြီး ဆွေမျိုးတော်စပ်ခြင်းကို ခန့်မှန်းနေသည်က မည်သို့သော သီအိုရီဖြစ်သနည်း။
အကယ်၍ ချီမော့ ခန့်မှန်းချက် မမှားလျှင် ချန်ကျိုးပြောသည့် အစ်ကိုဆိုသူက လက်ရှိ ဖုန်းချန်အုပ်စု၏ ဥက္ကဠဖြစ်သူ ချန်ရှင်းဖြစ်မည်။
ထိုလူငယ်လေးက အသက်၃၄နှစ်တွင် Wall Streetတွင် အခြေခိုင်အောင် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။
အချိန်၅နှစ်အတွင်း ထိုလူက အမည်မရှိသည့် ဖုန်းချန်အုပ်စုကို အမေရိကတွင် ထိပ်တန်း၃၀စာရင်းဝင် ကုမ္ပဏီဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်။
ရှန်းမူမူကို ချန်မိသားစုက ဖြစ်မည်ဟု ချန်ကျိုး သံသယဝင်ခြင်းမှာ ရုပ်ရည်တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။
သူက ချီမော့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးလုံးက အသက်ငယ်ငယ်နှင့်အောင်မြင်နေပြီး စောစီးစွာ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းကို စတင်လုပ်ကိုင်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူ့အစ်ကိုနှင့် ချီမော့သည် အနေအထိုင်နှင့် စိတ်ထားတွင် နူးညံ့မှုတို့ တူညီချက်ရှိကြောင်း ချန်ကျိုးခံစားရသည်။
ထိုသို့တွေးလိုက်တော့ ရင်းနှီးသည့်ခံစားချက်ကို သူခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့နှုတ်ခမ်းအကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီးမှ ချန်မိသားစု နှစ်ပေါင်းများစွာထိန်းသိမ်းထားသည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ယခုမှ ပထမဆုံး ဆုံဖူးသူကို သူထုတ်ပြောပြလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့နှစ် နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တုန်းက ကျွန်တော့်မိသားစုက တောင်ပိုင်းက မြို့ငယ်လေးမှာနေတာ၊ တစ်နေ့ကျတေယ့ အနီးအနားက မြို့လေးမှာ ကစားကွင်းပန်းခြံအသစ်ဖွင့်တယ်လို့ကြားတော့ ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမသုံးယောက်ကို မိဘတွေက ခေါ်သွားလည်တာ၊ အဲနေ့က ကစားကွင်းက လူတအားစည်တာ၊ အစ်ကိုက ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောစီးချင်တယ်လို့ အော်နေခဲ့တာ၊ ကျွန်တော်က ဘေးက ကလေးလက်ထဲက အာတာပူစီကို ငေးနေခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့တွေ လူကွဲသွားခဲ့တယ်။”
ချန်ကျိုးက နောင်တရစွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ လက်တွဲထားတဲ့ အမေနဲ့ အစ်မက လူအုပ်တိုးနေတာကြောင့် လက်တွဲထားတာ ပြုတ်သွားခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အစ်မ ပျောက်သွားခဲ့တယ်၊ မိဘတွေက တတ်နိုင်သမျှ အတတ်နိုင်ဆုံး ရှာခဲ့ပေမယ့် အစ်မကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။”
ချီမော့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် အရောင်လက်သွားခဲ့ပြီး အနည်းငယ် နှစ်သိမ့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အဲ့နေရာမှာ သက်သေခံ ဗီဒီယို မရှိဘူးလား။”
“အင်း။” ချန်ကျိုးက မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “လူအုပ်ကြီးထဲမှာ အသက်၆နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးကို ရှာရတာက ကောက်ရိုးပုံထဲ အပ်ပျောက်ရှာရတာနဲ့ အတူတူပဲ၊ အဲနောက်တော့ အမေက သူ့ကိုယ်သူ အပြင်းအထန် အပြစ်တင်ခဲ့တယ်၊ အဖေက သူ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ နှစ်သိမ့်ပေးပါစေ အစ်မပျောက်သွားရတာ သူ့ကြောင့်ဆိုပြီး အမေက အပြစ်တင်ပြီး နေ့ရက်တိုင်းကို ဝမ်းနည်းစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်၊ အဲဒါနဲ့ အဖေက အမေ့စိတ်ခံစားချက် ပိုကောင်းမွန်လာအောင် ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်မှာ နေထိုင်ဖို့ မိသားစုနဲ့ အတူတူ အမေရိကားကို ပြောင်းဖို့ သူနာကျင်စွာဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။”
ချန်ကျိုး၏ အသံက အနည်းငယ် ဆို့နင်နေကာ ပုခုံးတွေက အနည်းငယ် တူန်လှုပ်နေသည်။ “ဒါပေမဲ့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဆုံးသွားခဲ့တယ်၊ အဖေလည်း ညတွင်းချင်း အများကြီး အသက်အရွယ်ကျသွားခဲ့ပြီး နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာပဲ အမေ့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။”
ချန်ကျိုးက ချန်မိသားစုရဲ့ အတိတ်က စိတ်ဒဏ်ရာဟောင်းများကို အကျဉ်းချုပ် ပြန်ပြောခဲ့သည်။
ထိုအရာများက ချန်မိသားစုဝင် တစ်ဦးချင်းစီ၏ ရင်ထဲတွင် ဖျောက်ဖျက်မရသည့် စိတ်ဒဏ်ရာအဖြစ် ကျန်ခဲ့သည်။
“အဲ့ဒီနောက်တော့ အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော့်ကို အဖေလို အစ်ကိုလို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တယ်။”
ချန်ကျိုးက စိတ်ခံစားချက်များကို ပြန်ထိန်းပြီးမှ သူ့ရှေ့တွင်ထိုင်နေသည့်လူကိုကြည့်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့လအနည်းငယ်က ယွဲ့ကျီးပန်းဆိုင်ရဲ့ webpageမှာ အလုပ်သမားတွေနဲ့ ပုံရိုက်ထားတဲ့ထဲမှာ အစ်မရှန်းကို တွေ့ခဲ့တာ၊ သူတို့က ရုပ်အရမ်းတူပြီး အစ်မနဲ့ အသက်အတူတူဆိုတာကိုလည်း တွေ့ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ပိုအံ့ဩစရာကောင်းတာက သူ့နာမည်မှာလည်း ‘မူ’ ပါနေတယ်။”
ချန်ကျိုး၏စကားကိုနားထောင်ပြီးနောက်တွင် အကျိုးအကြောင်း ဆင်ခြင်တတ်သည့် ချီမော့ပင် ရင်ထဲထိသွားကာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူက စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ စိတ်ခံစားချက်များကို ပြန်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး လေးလံစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ရုပ်တူပြီး အသက်တူတာအပြင် မူမူက မင်းတို့ရဲ့ ချန်မိသားစုဝင်ဆိုတာကို တခြားသက်သေပြစရာရှိသေးလား။”
ချန်ကျိုး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သည့် အရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ပိတ်ထားလေသည်။
“မရှိဘူး။”
ထိုစကားကိုကြားမှ ချီမော့၏ တင်းနေသည့်မေးရိုးက အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။
သူက ခေါင်းငုံ့ချလိုက်ပြီးမှ သူ့မျက်ဝန်းထဲက ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်လိုက်လေသည်။
သူ ရှင်းလင်းစွာ သတိထားမိသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ့ရင်ထဲတွင် အထင်သေးသည့် ခံစားချက်များပေါ်ခဲ့သည်ကို သူဝန်ခံရမည်။
ချန်ကျိုး၏ “မရှိဘူး။” ဟူသောစကားကို ကြားပြီးသည့်အခါ သူစိတ်အေးသွားခဲ့သည်။
ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှ ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။
သူမက ချန်မိသားစုကဖြစ်ကြောင်းကို ချန်ကျိုးတွင် သက်သေရှိနေမည်ကို သူကြောက်နေမိခဲ့သည်။
အကယ်၍ ချန်မိသားစုကသာ သူမကို ပြန်လာရှာပါက ရှန်းမူမူက သူ့ကို ချက်ချင်းကွာရှင်းခွင့်တောင်းမည် မဟုတ်လား။
သူမကို ချီမိသားစုတွင် ထပ်မံ ဆွဲထားစရာ အကြောင်းအရင်းရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ချီမော့က ယခုလို သူ့ဘက်က အမှောင်ဘက်ခြမ်းကို မခံစားခဲ့ဖူးပေ။
သူမကို လွတ်လပ်သည်ဟု သူပြောခဲ့သည်။
သူမ ထွက်သွားချင်သည့်အချိန်ထွက်သွားနိုင်ကြောင်း သူပြောခဲ့သည်။
ယခုတော့ အဘယ်ကြောင့် လက်မလွတ်နိုင်ဖြစ်နေရသနည်း။
ချန်ကျိုးက သူ့ရှေ့ကလူ၏ ခံစားချက်တွေကို မမြင်ဘဲ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ “အစ်မရှန်းကို ပြောသင့် မပြောသင့် ချင့်ချိန်နေတာ၊ အရမ်းရုတ်တရက်ဆန်သွားတာဖြစ်မှာစိုးလို့ အရင်ဆုံး တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ။”
ချန်ကျိုးက ပြောခဲ့သည်။ “ဆံပင်နမူနာယူပြီး မျိုးရိုးဗီဇစစ်ဆေးဖို့ တွေးခဲ့သေးတယ်။”
ထိုစကားကိုကြားတော့ ချီမော့က အနည်းငယ် မျက်လုံးမှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး လက်သီးတင်းတင်းဆုပ်လိုက်လေသည်။
ချန်ကျိုးက သူ၏ မူမမှန်သော အမူအရာကိုမြင်တော့ ချက်ချင်းရှင်းပြခဲ့သည်။ “ကျွန်တော် အဲလို မလုပ်ပါဘူး။”
လူတစ်ဦး၏ ဆံပင်ကို ထိုလူ မသိအောင် ယူခြင်းက ဝိနည်းနှင့် မညီပေ။
“အချိန်ကျပြီလို့ထင်တဲ့အခါမှ အစ်မရှန်းကို ကိုယ်တိုင်ပြောပြပြီး အတူတူ စစ်ဆေးမှု လုပ်မှာပါ။”
အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးမှ တစ်ဖက်လူက “အင်း”ဟု မပြတ်မသားဖြေလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲက စူးရှမှုတွေက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ချန်ကျိုးက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အရှေ့သို့ ကိုင်းခဲ့သည်။ “အချိန်ကျရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အစ်မရှန်းကို အကုန်ပြောပြမှာဖြစ်ဖို့ ဒီနေ့ကိစ္စကို ဥက္ကဌချီက သွားမပြောပြပါနဲ့နော်။”
ချီမော့က ချန်ကျိုးကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ဩရှသည့်အသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ “ကောင်းပါပြီ။”
အကယ်၍ ချန်ကျိုး မတောင်းဆိုလျှင်တောင် သူမနှင့် သူတို့ကို ထိခိုက်စေမည့် မသေချာသည့်အကြောင်းကို သူပြောပြမည်မဟုတ်ပေ။
ချန်ကျိုးက ကျေးဇူးတင်စွာ ပြုံးပြခဲ့သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဥက္ကဌချီ။”
ချီမော့က အဝေးကိုကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သည့်လေသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ “ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။”
ချန်ကျိုး ပြန်သွားပြီးသည့်နောက်တွင် ချီမော့ သီးသန့်ခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း အချိန်အကြာကြီးထိုင်နေခဲ့သည်။
သီးသန့်ခန်း၏မီးရောင်က ခပ်မှိန်မှိန်နှင့် သူ့လက်ထဲတွင် သောက်လို့ ကုန်နေသည့် ဝိုင်နီခွက် တစ်ခွက် ရှိသည်။
သူ့မျက်လုံးတွေက ဝိုင်အရှိန်ကြောင့် ရီဝေဝေဖြစ်နေသည်။
သူ့အကြည့်တွေက ပြတင်းပေါက်အပြင်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
ပြတင်းပေါက်အပြင်တွင် အိမ်ထောင်စုများစွာ၏ အလင်းများ ရှိနေသည်။
ချီမော့သည် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် သူက နက်ကတိုင်ကို ဖြေလျှော့ပြီး ဆိုဖာကို မှီထိုင်ကာ အကြည့်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။
မိသားစုတွေကို ကိုယ်စားပြုသည့် ထိုအိမ်များ၏ အလင်းရောင်များကို သူ မကြည့်လိုတော့ပေ။
ထိုနောက် စားပွဲပေါ်ရှိ သူ့ဖုန်းက မီးလင်းလာခဲ့သည်။
အိမ်သာဝင်သည့်အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရှန်းမူမူက သူ့ကို စာအစောင်ရေများစွာ ပို့ခဲ့သည်။
“ဥက္ကဌချီ ရှင့်အမေ ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာတယ်၊ ကျွန်မကို သူ့အိမ်ကိုခေါ်ပြီး ရှင်ကြိုက်တဲ့ဟင်းချက်နည်းတွေ သင်ခိုင်းနေတယ်။”
“ကယ်ပါဦးရှင်၊ အရင်ဘဝက ဘာမကောင်းမှုတွေများ ကျူးလွန်ခဲ့မိလို့ ညကြီးအချိန်မတော် ဟင်းချက်နည်းသင်နေရတာလဲ။”
“ရှင် စားကောင်းချင်ယောင်ဆောင်ရမယ်နော်၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ ဝတ္တရားကျေပွန်တဲ့ဇနီးအဖြစ် နေပြမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ကျွန်မ မတရားခံရသလို ခံစားရလိမ့်မယ်။”
သိမ်မွေ့သော အမျိုးသား၏ မျက်နှာထက်တွင် ဖုန်းအလင်းရောင် ခပ်မှိန်မှိန် ထင်ဟပ်နေသည်။
တွေးတောရန် ခက်ခဲနက်နဲလှသည့် သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် သတိမထားမိသည့် အပြုံးရိပ်လေးထင်ဟပ်လာကာ သူက စာပြန်လိုက်သည်။ “ကိုယ့်ကို စောင့်နေ။”
***