အခန်း (၅၁-၅၂)
Vol. 5 Ch. 51-52
အပိုင်း ၅၁
ကျူးချောင်ယန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ လူများသည် ကိုယ်ကျိုးအတွက်သာ ပြုမူကြသည်ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ စုတုန်သည် ကျင်းလင်လင်ကို လက်ထပ်ပါက ကျင်း မိသားစုကြောင့် သူသည် ရာထူးတိုးတက်လာနိုင်သည်။ သူမသည်ပင် အောင်သွယ်တစ်ယောက်အဖြစ် ကျေးဇူးတင်ခံရနိုင်ပေသည်။
ယန်ကောကျင့်သည် သူမ၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုကို မကျေနပ်ဘဲ စားပွဲကို လက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"မင်းမြင်ခဲ့တဲ့ အမှန်တရားကို ပြော။ မှတ်ထား၊ ဒါတွေက အမှန်တရားတွေ ဖြစ်ရမယ်"
ကျူးချောင်ယန်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ အသိတရားရှိနေသော်လည်း အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ဒေါက်တာ စုတုန်က လင်လင်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဆွဲဖြဲနေတာကို မြင်လိုက်တယ်။ လင်လင်က မလိုချင်ဘဲ အပြင်းအထန် ရုန်းကန်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒေါက်တာ စုတုန်က သူမကို အတင်းအကျပ် နမ်းခဲ့တယ်"
ဤစကားများ ပြောထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရုံးခန်းသည် တင်းမာသော တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။
လူတိုင်းသည် အလိုအလျောက်ပင် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေသော ခန့်ညားသည့် အမျိုးသားထံသို့ အကြည့်များ ရွှေ့သွားကြပြီး ဒေါက်တာ စုတုန်သည် လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်သည်ကို ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေကြသည်။
ယန်ကောကျင့် တစ်စုံတစ်ရာ မပြောမီတွင် ရှီးယန်နန်သည် ဒေါသဖြင့် ပေါက်ကွဲကာ အော်လိုက်သည်။
"မင်း လျှောက်ပြောနေတာ! ငါ့အစ်ကိုကြီးက ဒီလို ရုပ်ဆိုးတဲ့မိန်းမကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်ဘူး"
စုရှီ သူမ၏ ရယ်သံကို အသည်းအသန် ထိန်းချုပ်နေရသည်။
ကျင်းလင်လင်သည် ရုပ်ဆိုးသော မိန်းမဟု အခေါ်ခံရသည့်အတွက် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမသည် ဒေါသဖြင့် ခေါင်းကို နောက်သို့ လှန်လိုက်သော်လည်း သူမသည် အားနည်းသော အခြေအနေတွင် ရှိနေကြောင်း သတိရနေသေးသည်။ သူမသည် ဒေါသကို မြိုသိပ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို သနားစရာကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ယန်ကောကျင့်သည် ထိန်းချုပ်ထားသော ရှီးယန်နန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ ရှီးယန်နန်သည် ရှဲ့ကျန်း၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ရှိနေသည့်အတွက် ကံကောင်းသည်ဟု သူ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ ပေါက်ကွဲလွယ်သော စိတ်ကို အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
တကယ်တော့ ယန်ကောကျင့်သည် အတွေးလွန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှီးယန်နန်၏ ဒေါသသည် အဓိကအားဖြင့် စုတုန်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူ့ကို စိတ်မထိန်းနိုင်အောင် ပြုလုပ်နိုင်သော လူအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး၊ သူတို့သည် အများအားဖြင့် သူ၏ မိသားစုဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။
ထို့နောက် ယန်ကောကျင့်က တုန်လှုပ်နေသော ကျူးချောင်ယန်ကို မေးလိုက်သည်။
"မင်းက ကျင်းလင်လင်ကို စုတုန်က စော်ကားခဲ့တယ်လို့ ပြောမှတော့ ဘာလို့ မင်းက သူ့ကို ကူညီဖို့ ဒါမှမဟုတ် ကယ်တင်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာဖို့ ထွက်မလာခဲ့တာလဲ"
ကျူးချောင်ယန်သည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး ကြောက်လန့်နေသောကြောင့် မော့မကြည့်ရဲပေ။ သူမတွင် ထွက်ပေါက်မရှိကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ သူမသည် အဖြေတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ စဉ်းစားထုတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ... ကျွန်မ အဲ့ဒီအချိန်က အရမ်းကြောက်နေခဲ့တာ။ ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ အရမ်းကြောက်လွန်းလို့ ခြေထောက်တွေတောင် ပျော့ခွေသွားပြီး တခြားဘာမှ မစဉ်းစားနိုင်တော့ဘူး"
အခြားသူများက စစ်သားတစ်ဦးသည် ဤသို့သော သေးငယ်သည့် ကိစ္စရပ်ကြောင့် ဤမျှလောက် ကြောက်လန့်နေသည်မှာ အနည်းငယ် အရှက်ရဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူမ၏ ရှင်းပြချက်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်နိုင်သေးသည်။
ယန်ကောကျင့်က ခေါင်းညိတ်ပြီး စုတုန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဒေါက်တာ စုတုန်၊ ခင်ဗျားမှာ သက်သေရှိလား"
စုတုန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ ရှိပါတယ်"
ကျင်းလင်လင်နှင့် ကျူးချောင်ယန်တို့ အံ့ဩတကြီးဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့ဟန်ရှိသော ထိုအမျိုးသားတွင် သက်သေတစ်စုံတစ်ရာ ရှိနိုင်သည်ကို မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။
ကျင်းလင်လင်သည် လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး သူမ၏ လက်သည်းများသည် သူမ၏ အသားထဲသို့ နာကျင်မှုမရှိဘဲ စိုက်ဝင်နေသည်။ သက်သေနှင့် သက်သေများ ရှိနေလျှင်ပင် သူမ ဝန်မခံသရွေ့ အဆင်ပြေလိမ့်မည်ဟု သူမကိုယ်သူမ အကြိမ်ကြိမ် အားပေးနေသည်။
ဟုတ်သည်၊ သူမ ဘယ်တော့မှ ဝန်မခံသရွေ့ရသည်ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။
ဤသို့ စိတ်ထဲတွင် ထားကာ သူမသည် တင်းမာနေသော ကြွက်သားများကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး ကျူးချောင်ယန် နှင့် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်တစ်ချက် ဖလှယ်လိုက်သည်။
သူတို့ မသိလိုက်သည်မှာ သူတို့၏ အမူအရာအားလုံးကို အတွေ့အကြုံရှိသော စစ်အရာရှိများက ဖမ်းယူမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်အရှိဆုံး အခြေအနေများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသော ဤအမျိုးသားများသည် အမှားအမှန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ကြသည်။
သို့သော် ဒေါက်တာ စုတုန်နှင့် ပတ်သက်သော ဤကိစ္စသည် အမှန်တကယ်ပင် ရှုပ်ထွေးလှသည်။ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပါဝင်ပတ်သက်နေသောကြောင့် သက်သေမရှိပါက ကိစ္စရပ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလျှင်ပင် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေပြီး သူ၏ အနာဂတ် အလားအလာများကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။
လူတိုင်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြားမှ စုတုန်သည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ထရပ်ကာ ရုံးခန်းတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ လူတိုင်း၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် ကြီးမားသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ယန်ကောကျင့်က မေးလိုက်သည်။ "ဒါက... တိတ်ခွေဖွင့်စက်လား"
စုတုန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ရေဒီယိုအနေနဲ့လည်း သုံးလို့ရတယ်"
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျင်းလင်လင်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမသည် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားမိသဖြင့် နှုတ်ခမ်းများ တုန်လှုပ်နေသည်။
စုတုန် စကားဆက်ပြောလိုက်သောအခါ သူ၏ စကားလုံးများက သူမကို မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စေသည်။ စုတုန်သည် တိတ်ခွေကို စနစ်တကျ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့ အစောက စကားပြောနေတုန်းက ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို အားလုံး အသံသွင်းခိုင်းထားတယ်။ ဒီထက် ပိုကောင်းတဲ့ သက်သေ ဘာမှမရှိနိုင်တော့ဘူးလို့ ငါယုံကြည်တယ်"
ထို့နောက် သူသည် ဖွင့်သည့် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရာ စပီကာမှ အနည်းငယ် ဝါးနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
အသံသွင်းဖိုင်ကြောင့် အငိုက်မိသွားသော ကျင်းလင်လင်သည် တိတ်ခွေကို လုယူရန် ကြိုးစားရင်း ရေဒီယိုဆီသို့ အသည်းအသန် ပြေးဝင်သွားသည်။
သို့သော် ရှိနေသူအများစုမှာ ကိုယ်ကာယစွမ်းရည်မြင့်မားသော စစ်အရာရှိများ ဖြစ်ကြသည်။ အရပ်မြင့်သော အရာရှိနှစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများသည် တင်းမာနေကာ ရုန်းကန်နေသော ကျင်းလင်လင်ကို ခိုင်မာစွာ ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။
ကျူးချောင်ယန်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် နောင်တနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေခဲ့သည်။
"... ပြီးပြီ... အကုန်လုံး ပြီးသွားပြီ..."
အသံသွင်းဖိုင်သည် တိုတောင်းသည်။ စုတုန်သည် ကျင်းလင်လင်နှင့် စကားများများ မပြောခဲ့ပေ။
လူတိုင်း နားထောင်ပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ညစ်ပတ်သော အဝတ်စုတ်များကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဒေါသဖြင့် နီမြန်းနေသော ယန်ကောကျင့်၏ မျက်နှာသည် စားပွဲကို ထုလိုက်သည်။
"ခေါင်းဆောင် မာ၊ ခင်ဗျားအဖွဲ့ထဲက ဒီပိုးမွှားတွေက တကယ်ကို ယုတ်မာတယ်။ ခင်ဗျား ဒါကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုင်တွယ်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဒီကိစ္စကို စစ်ခုံရုံးကို ယူသွားဖို့ ဝန်မလေးဘူး"
ခေါင်းဆောင် မာ၏ မျက်နှာသည် အရှက်ရမှုဖြင့် နီရဲသွားသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ ဘဝတွင် အရှက်ရဆုံး အခိုက်အတန့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ဒေါသများ ပွက်ပွက်ဆူနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း၊ သူမသည် အပြုံးကို အတင်းဖန်တီးကာ သူမအား မျက်နှာသာပေးသည့်အတွက် ယန်ကောကျင့်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အကြီးအကဲ ယန်။ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို ကျေနပ်လောက်တဲ့ အဖြေတစ်ခု ပေးပါ့မယ်"
ထို့နောက် သူမသည် ထရပ်ကာ လူတိုင်းကို တောင်းပန်သည့်အနေဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
ယန်ကောကျင့်သည် ခေါင်းဆောင် မာ၏ သဘောထားကို ရှင်းလင်းစွာ ကျေနပ်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"ဒီမိန်းမနှစ်ယောက်ကို ထိန်းသိမ်းထားလိုက်။ သူတို့ ကျွန်းက မထွက်ခွာခင်အထိ ထပ်မပေါ်လာစေနဲ့"
တပ်ခွဲမှူးနှစ်ဦးသည် ကျင်းလင်လင်ကို ကိုင်ထားကာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးစီကို ဆွဲခေါ်ပြီး ခြေထောက်ပျော့နေသော နှစ်ယောက်တွဲကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားသည်။
ကျင်းလင်လင်သည် ယိုင်နဲ့သွားပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ လုံးဝလုံခြုံသည်ဟု ထင်ရသော အခြေအနေတွင် အသံဖမ်းစက်တစ်ခု မည်သို့ ပေါ်လာသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် သူမသည် တံခါးဘောင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ရှင် ဘာလို့ ရေဒီယို ယူလာတာလဲ"
လူအုပ်သည် စပ်စုနေကြသော်လည်း စုတုန်သည် ဤမျှလောက် မှားယွင်းစွာ ပြုမူခံရပြီးနောက် ကျင်းလင်လင်ကို ရှင်းပြရန် ကြင်နာလိမ့်မည်ဟု သံသယဝင်ကြသည်။
သူတို့ အံ့ဩသွားသည်မှာ စုတုန်က တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ကျွန်တော် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံရတာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်လို့ပါ၊ ဒါကြောင့်..."
စုတုန် ပခုံးတွန့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။"ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာက ပိုကောင်းတာပေါ့"
ကျင်းလင်လင်သည် ဤသည်မှာ အကြောင်းရင်းဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘဲ သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားသကဲ့သို့ ဆွဲခေါ်ခံသွားရသည်။
ခေါင်းဆောင် မာ သည်လည်း လူအုပ်ကို တောင်းပန်စကားဆိုကာ ဒေါသဖြင့် မျက်နှာမည်းမှောင်နေပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။
ကျန်ရှိနေသော လူများသည် စုတုန်၏ လူ့လောကနှင့် မတူသော ခန့်ညားသည့် မျက်နှာကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားနေကြသည်။
သူတို့သည် ရုပ်ရည်ကောင်းမွန်ခြင်းကို မနာလို မဖြစ်တော့ကြောင်း ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်ကြသည်။
ယန်ကောကျင့်သည် ထရပ်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။
"သွားကြစို့၊ သွားကြစို့! ငါတို့ ဖျော်ဖြေပွဲ သွားကြည့်သင့်တယ်။ အရာရှိကြီးတွေက ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့ ထွက်သွားပြီးမှ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းကြမယ်။ ဒါပေမယ့် ဒေါက်တာ စုတုန်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ နောက်ဆက်တွဲ ကိုင်တွယ်မှုကို တိုင်းမှူး ကျန်းက သေချာပေါက် ကြီးကြပ်ပါလိမ့်မယ်။ သူက သူ့လူတွေကို ကာကွယ်ပေးတဲ့နေရာမှာ နာမည်ကြီးတယ်"
ယန်ကောကျင့်၏ အာမခံချက်များကြောင့် လူတိုင်း၏ စိတ်များ သက်သာရာရသွားပြီး သူတို့သည် လျင်မြန်စွာ စိတ်ကို ပြန်စုစည်းကာ ရုံးခန်းမှ ထွက်ခွာပြီး စင်မြင့်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
ရှဲ့ကျန်း၏ ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် စုရှီသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အခြားသူများ၏ နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
စုရှီသည် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး ပုံမှန်မဟုတ်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသော သူမ၏ ချစ်သူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ရှင်က ဘာလို့ ဒီနေ့ အရမ်းတိတ်နေတာလဲ"
ရှဲ့ကျန်းသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခဏတာ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် သံတမန်ဆန်ဆန် ပြောလိုက်သည်။
"မင်း မထင်ဘူးလား... အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုတို့ ဒီနေ့ ပြုမူပုံက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်လို့"
........
ညသည် အနည်းငယ် အေးစိမ့်လာခဲ့ပြီး ရေကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေ၏။
နေ့ခင်းဘက်က စည်ကားလှုပ်ရှားမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ခုတင်ပေါ်တွင် လူးလွန့်နေသော စုရှီ အတွက် ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။
တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ထိုနေ့အစောပိုင်းက ရှဲ့ကျန်း မေးခဲ့သော မေးခွန်းသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အမှတ်မထင် ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချကာ တစ်ဖက်သို့လှည့်လိုက်ပြီး ချော်ကျနေသော စောင်ပါးကို ဆွဲယူရန် သူမ၏ လက်လေးကို မြှောက်ကာ ဗိုက်ပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်သည်။ သူမ၏အကြည့်သည် တစ်နေရာတည်းသို့ စူးစိုက်နေပြီး အတွေးများက ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။
သူမ၏ အမြင်တွင် အစ်ကိုများ၏ ခံစားချက်၌ မည်သည့်အမှားအယွင်းမှ မရှိပေ၊ သူတို့သည် မည်သူ့ကိုမျှ ထိခိုက်နစ်နာစေခဲ့ခြင်း မရှိချေ။
ဒါပေမယ့်… ရှဲ့ကျန်း ကရော။
ထိုသို့သော ခံစားချက်မျိုးကို ရှေးရိုးစွဲဆန်သော ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင်သာမက သူမ၏ ယခင်ဘဝ၌ပင် လူများစွာက လက်မခံနိုင်ခဲ့ကြပေ။
သို့သော်လည်း သူမအစ်ကိုများ အတူတကွ နေထိုင်နေသရွေ့ ရှဲ့ကျန်း၏ ထက်မြက်မှုနှင့်အတူ သူသည် ယနေ့ကဲ့သို့ပင် မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပေလိမ့်မည်။
ထိုအခါ သူ ဘယ်လိုထင်မြင်မည်နည်း။
ဤသို့တွေးမိသောအခါ စုရှီ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဆံပင်ကို ဆွဲဖွလိုက်တာ ဆံပင်များ ကျွတ်ထွက်သွားလုမတတ်ပင်။
စုရှီ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေစဉ်တွင် တံခါးမှ စည်းချက်ကျကျ ခေါက်သံအချို့က သူမ ဆံပင်ဆွဲနေတာကို နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။
စုရှီ ထထိုင်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးလားဟင်။"
တံခါးအပြင်ဘက်မှ စုတုန်၏ ကြည်လင်နူးညံ့သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ရှီရှီ၊ မအိပ်သေးရင် ခဏလောက် အပြင်ထွက်ခဲ့ဦး။ မင်းကို မေးစရာလေးရှိလို့။"
စုရှီသည် မှိန်ဖျော့သော လရောင်အောက်တွင် ခေါင်းအုံးဘေးရှိ နာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ညကိုးနာရီခွဲ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
အစ်ကိုကြီးက ဤအချိန်တွင် သူမကို လာရှာသည်ဆိုတော့ သူ… တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားပြီလား။
ဤသို့တွေးကာ သူမသည် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်ကို သပ်ရပ်အောင်ပြုလုပ်ပြီး ခုတင်ပေါ်မှထကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့။"
ဤသို့ပြောပြီးနောက် စုရှီသည် ဖိနပ်ကိုစီးကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းမျှ လှမ်းပြီးနောက် အပေါ်ထပ်ပါးပါးတစ်ထည်ကို ယူဝတ်ရန် နောက်ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
ညနေပိုင်းက မိုးရွာထားသောကြောင့် လေထဲတွင် စိုထိုင်းဆများပြီး အပူချိန်သည် အတော်လေး အေးနေသည်။
စုရှီသည် တိတ်တဆိတ် တံခါးမှ ထွက်လာခဲ့ရာ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်တည်းသာမက ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူပါ အပြင်တွင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူက သူတို့ အဘွားချန်၏အခန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ စုရှီကို တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
စုရှီသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်ပြီး မည်သည့်မေးခွန်းမျှမမေးဘဲ သူမ၏ အစ်ကိုများနောက်သို့ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ စုတုန်သည် ချက်ချင်းစကားမပြောဘဲ စားပွဲတွင်ထိုင်ကာ ရှီးယန်နန် က သူတို့သုံးယောက်အတွက် ရေငှဲ့ပေးနေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
ရှီးယန်နန်သည် စုရှီအတွက် နွားနို့တစ်ခွက်ကို အထူးဖျော်ပေးပြီး ပေါ့ပါးသောလေသံဖြင့် သူမထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"တံခါးခေါက်တာ အစ်ကိုကြီးမှန်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။ ငါရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။"
စုရှီပြုံးလိုက်သည်။"ဒုတိယအစ်ကိုက အစ်ကိုကြီးလို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး မခေါက်တတ်ဘူးလေ။"
ရှီးယန်နန် စုပ်တစ်ချက်သပ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ်ဘာမှမပြောတော့ဘဲ စုတုန်၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
အိမ်ထောင်စုအတွင်းရှိ သြဇာအာဏာရှိသူသည် ရှင်းလင်းစွာ သိသာထင်ရှားနေသည်။ (စုတုန်ကို ပြောချင်တာပါ)
အခန်းကို ဆီမီးခွက်ဖြင့် ထွန်းထားပြီး တစ်နေရာမှလာသော လေပြေကြောင့် မီးတောက်သည် တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ခတ်နေသည်။
စုတုန်သည် ဆီမီးခွက်ကို အခြားနေရာသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီးနောက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ရှီရှီ၊ ဒီနေ့ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လို့လား။ တစ်ညနေလုံး မင်းစိတ်နဲ့လူနဲ့ မကပ်သလိုဖြစ်နေတာကို ကိုကြီး သတိထားမိတယ်။"
စုရှီသည် သူမအစ်ကိုကြီး၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို အံ့ဩခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် တိုက်ရိုက်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှဲ့ကျန်းက ညီမကို ဒီနေ့… အစ်ကိုတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးအကြောင်း မေးတယ်။"
စုတုန်၏ ရှည်သွယ်သော လက်ချောင်းများက စားပွဲပေါ်တွင် အမှတ်မထင် ပုတ်ခတ်နေသည်။
"မင်း သူ့ကို မပြောလိုက်ဘူးလား။"
စုရှီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ညီမ ဘာမှမပြောခဲ့ပါဘူး၊ အစ်ကိုတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို မရသေးလို့လေ။"
စုတုန်၏ မျက်လုံးများတွင် အပြုံးရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
"ရူးလိုက်တဲ့ ကောင်မလေး၊ မပြောနိုင်စရာ ဘာမှမရှိဘူး။"
စုရှီ စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ "ဒါပေမဲ့…"
စုတုန်သည် သက်ပြင်းချကာ သူ့ ညီမ၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။
"ရှီရှီ၊ မကြောက်ပါနဲ့။ စိုးရိမ်စရာ ဘာမှမရှိဘူး။ ရှဲ့ကျန်း ရဲ့ စာရိတ္တကို ညီမလေး ယုံကြည်သင့်တယ်။ ကိုကြီး ယန်နန်နဲ့ အတူရှိဖို့ သဘောတူကတည်းက အဆိုးဆုံးအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပြီးသားပဲ။"
အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် စုရှီသည် ရုတ်တရက် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဆို့နင့်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလာခဲ့သည်။ သူမသည် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားတစ်လုံးမျှ မထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။
စုတုန်သည် သူမငယ်စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ညီမဖြစ်သူ၏ ခေါင်းထိပ်ကို ပွတ်သပ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ သူက ဆက်ပြောခဲ့သည်။
"အခုချိန်မှာ အပြင်လောကက အရမ်းရှုပ်ထွေးနေတယ်။ အခြေအနေတွေ ငြိမ်သက်သွားရင် ကိုကြီးတို့ မွေးရပ်မြေက ဆေးရုံကို ကိုယ်ပြန်သွားမယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ယန်နန်လည်း စစ်တပ်ကနေ အငြိမ်းစားယူပြီးလောက်ပြီ၊ ကိုယ်တို့ တစ်နိုင်ငံလုံးက မတူညီတဲ့မြို့တွေမှာ တစ်ခါနေရင် နှစ်နှစ်သုံးနှစ်လောက် နေကြမယ်။ အဲ့လိုဆိုရင် ဘယ်သူမှ ဘာမှသံသယဝင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"
စုရှီ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေက ဆယ်နှစ်လောက်ထိ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ရင်ရော။"
စုတုန်သည် ရယ်မောပြီး သူ့ ညီမ၏ ချောမွေ့ဖြူဖွေးသော နဖူးကို လက်ချောင်းများဖြင့် တို့လိုက်သည်။
"အဲ့ဒါဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့။ ငါတို့ အသက် ၄၀ လောက်ရောက်တဲ့အချိန်ကျရင် တစ်နိုင်ငံလုံးကို ခရီးလှည့်သွားလို့ရပြီလေ။ ပြီးတော့ မင်းထင်လား၊ ငါ့မှာ ချစ်သူရှိတယ်လို့ မကြာသေးခင်က ကြေညာနေတာ အကြောင်းမရှိဘဲ လုပ်နေတယ်လို့။"
စုရှီ နဖူးကိုအုပ်ရင်း ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"တခြားလူတွေကို လက်လျှော့သွားအောင်လုပ်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။"
စုတုန်၏ မျက်လုံးများသည် ကစားလိုသော အပြုံးဖြင့် ကွေးညွတ်သွားသည်။
"အဲ့လိုသဘောမျိုးတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အတိအကျတော့ မဟုတ်ဘူး။"
စုရှီ၏ မျက်လုံးများသည် နားလည်သဘောပေါက်မှုဖြင့် ဝိုင်းစက်သွားသည်။
"ကိုကြီးဆိုလိုတာက"
စုတုန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ည"ကိုကြီးချစ်သူက ခဏကြာရင် ဆုံးသွားပြီလို့ သတင်းလွှင့်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ပြီးရင် ကိုကြီးက စိတ်ပျက်အားငယ်ပြီး အိမ်ထောင်ရေးကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘူးပေါ့…"
စုရှီ စကားထစ်သွားသည်။"အဲ့လို… အဲ့လိုတကယ်လုပ်လို့ ရလို့လား။"
ရှီးယန်နန် ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဘာလို့မရရမှာလဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထိခိုက်တာမှ မဟုတ်တာ။"
စုရှီသည် ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်နေသော ဒုတိယ အစ်ကိုဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။"ဒုတိယ အစ်ကိုကရော ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ။"
ရှီးယန်နန်သည် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "တာဝန်ချိန်ရောက်လို့ ငါဒဏ်ရာရသွားရင် ကလေးမရနိုင်တော့ဘူးဆိုတဲ့ ဆေးလက်မှတ်ထုတ်ပေးဖို့ အစ်ကိုကြီးကို ပြောခိုင်းလိုက်မှာပေါ့။"
စုရှီ သူ့ကို မျက်နှာလွှဲကာ ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ နည်းနည်းပြင်းထန်လွန်းမနေဘူးလား။"
ယောက်ျားတွေက သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အရမ်းဂရုစိုက်တယ်လို့ ပြောကြတယ် မဟုတ်လား။
ရှီးယန်နန်သည် ဂရုမစိုက်သော ပုန်ကန်ဟန်အပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လဲ။ မျက်နှာက အနှစ်သာရထက် ပိုအရေးကြီးလို့လား။"
စုရှီသည် မိန်းမောတွေဝေနေရင်း သူမကို အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့သော ပြဿနာကို ဤမျှရိုးရှင်းစွာ ဖြေရှင်းနိုင်သည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ကင်းစင်သွားသောအခါ စုရှီသည် အအေးဓာတ်ကို မခံစားရတော့ဘဲ ဝတ်ဆင်ထားသော အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ သူမ၏ အစ်ကိုများအား အူတူတူ အပြုံးလေး ပြုံးပြလိုက်သည်။
စုတုန်သည် ရယ်ချင်စိတ်ရော၊ စိတ်ထိခိုက်မှုပါ ခံစားရပြီး နွားးနို့ကို သူ့ညီမဘက်သို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။
"နွားနို့သောက်လိုက်ဦး၊ မပူတော့ဘူး။ ပြီးတော့ အတွေးမလွန်နဲ့တော့။ မနက်ဖြန်ကျရင် ရှဲ့ကျန်းကို ရိုးရိုးသားသားပဲ ပြောပြလိုက်။ ငါတို့တွေ မကြာခင်မှာ မိသားစုဖြစ်လာကြတော့မှာပဲ၊ လျှို့ဝှက်ထားဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ ယန်နန်က သူနဲ့အတူရှိနေတာ လေးနှစ်ရှိပြီ။ ရှဲ့ကျန်းရဲ့ စာရိတ္တနဲ့ သမာဓိက သံသယဖြစ်စရာမရှိပါဘူး။"
စုရှီသည် သူမချစ်သူ၏ အရည်အသွေးများကို ကောင်းစွာသိသည်၊ သူမသည် ထိုသို့သော ကိစ္စရပ်များကို သူမ၏ အစ်ကိုများနှင့် ဦးစွာဆက်သွယ်ပြောဆိုသင့်သည်ဟု ခံစားမိရုံသာဖြစ်သည်။
သူမ၏ အစ်ကိုများတွင် အစီအစဉ်တစ်ခုရှိနေသောကြောင့် စုရှီသည် ထပ်၍မစိုးရိမ်တော့ဘဲ နွားနို့ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ ပါးစပ်ကိုသုတ်ကာ အိပ်ရာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း
အပိုင်း ၅၂
ရှည်လျားသောညသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး စုရှီ နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်သောအခါ ကောင်းကင်သည် လင်းထိန်နေပြီဖြစ်သည်။
စုရှီသည် မနေ့ညက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်ခဲ့သည်။ အချိန်ကို စစ်ဆေးရန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နံနက်ခင်းအပြေးအတွက် နောက်ကျနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမ ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်လိုက်သည်။
အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို နားထောင်ရင်း မကြာမီတွင် ရှဲ့ကျန်း ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း သူမသိလိုက်ရသည်။
စိတ်ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး စုရှီသည် အလျင်အမြန် အဝတ်အစားလဲကာ သူမ၏ ရှည်လျားနက်မှောင်သော ဆံပင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သပ်ရပ်အောင်ပြုလုပ်ပြီး တံခါးဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏နံနက်ခင်းလေ့ကျင့်ခန်းများ ပြီးဆုံးပြီး ရေအမြန်ချိုးကာ ရှီးယန်နန်နှင့်အတူ စု မိသားစုအိမ်သို့ လာခဲ့သည်။
ရောက်ရှိလာသောအခါ သားမက်အသစ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် ကောင်းမွန်သောပုံရိပ်ကို ပြသလိုသည်မှာ သဘာဝကျသည်။
သူသည် အဘွားချန်ကို ချက်ပြုတ်ရာတွင် အလုပ်ရှုပ်စွာ ကူညီပေးပြီး သူမနှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုခဲ့သည်၊ သူစကားနည်းသော်လည်း အဘွားအို၏ စကားများကို နားထောင်လိုစိတ်ရှိပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ ဤသည်က ချန်ရှန်းယွင်ကို သူမ၏ သားမက်အပေါ် အလွန်ကျေနပ်စေခဲ့သည်။
စုရှီ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ ရှဲ့ကျန်းသည် ရှီးယန်နန် နှင့်အတူ ထင်းခုတ်နေခဲ့သည်။ ဆူညံသံကို ကြားသောအခါ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူလေးယောက်စလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ရှဲ့ကျန်း၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများသည် ဖြူစင်သော နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ တံစက်မြိတ်အောက်တွင် ရပ်နေသည့် မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း တောက်ပလာခဲ့သည်။
သူမဆံပင်ကို ဖြန့်ချထားသည်ကို သူပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။
သူမ၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေနှင့် နီထွေးသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် သူမ၏ ရှည်လျားထူထဲနက်မှောင်သော ဆံပင်များသည် နောက်ကျောတွင် လွတ်လပ်စွာ ကျဆင်းနေပြီး ကျစ်ဆံမြီးကျစ်ထားသည်ထက် ပို၍နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။
"ချစ်သူ့မျက်စိထဲတွင် အလှဆုံး" ဟူသော ဆိုရိုးစကားသည် မှန်ကန်လှသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်စိထဲတွင် သူ၏ကောင်မလေးသည် ထိုအချိန်တွင် နတ်သမီးလေးတစ်ပါးနှင့် တူနေသည်။
သို့သော် ချန်ရှန်းယွင်သည် ထိုသို့မမြင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ပြုံးလျက် ဆူပူလိုက်သည်။
"အရူးမလေး၊ အသက်ဘယ်လောက်ရှိနေပြီလဲ။ ဘာလို့ ဆံပင်တွေ ဖြန့်ချပြီး ပြေးလွှားနေသေးတာလဲ။ ကိုယ့်ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို ဂရုမစိုက်ဘူးလား။ ရှောင်ရှဲ့က သမီးကို အထင်သေးသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား။"
ရှဲ့ကျန်း ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ သူမ ဒီလိုပုံစံနဲ့ အရမ်းကြည့်ကောင်းပါတယ်။"
ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမ၏ မြေးသမက်သည် အမြင်ကောင်းရှိသည်ဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။
စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်းကို ပြုံးပြပြီးနောက် သူမ၏အစ်ကိုကြီးနှင့်အတူ ရေတွင်းသို့ မျက်နှာသစ်ရန် ပြေးသွားခဲ့သည်။
မျက်နှာသစ်ပြီးနောက်တွင်လည်း သူမသည် ဆံပင်ရှည်ကို ဖြန့်ချထားဆဲဖြစ်ပြီး ပေါ့ပါးသောခြေလှမ်းများဖြင့် ရှဲ့ကျန်းထံသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ခြံဝင်းထဲတွင် ရှဲ့ကျန်း တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်တော့သည်။
စုရှီ၏ မျက်လုံးများသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရှဲ့ကျန်း၏ ဘေးသို့ အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။
သူခိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူကာ သူမသည် သူ့လက်ကြီးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ အစ်ကိုများ မီးဖိုချောင်ထဲမှ မထွက်လာမီတွင် သူ့ကို သူမအခန်းဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။
ရှဲ့ကျန်း - "…"
စုရှီ သူ့ကို သူမ၏အခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီးနောက် ဘီးတစ်ချောင်းနှင့် ဆံပင်စည်းကြိုးများကို ယူကာ ရှဲ့ကျန်း၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် သူ့ကို ကျောပေးကာ ထိုင်ခုံတစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ချွဲနွဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မဆံပင်ပြင်တာ ကူပေး"
ရှဲ့ကျန်း၏ နားရွက်များ ပူလောင်လာခဲ့သည်။ သူသည် သည်အသက်အရွယ်အထိ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အခန်းထဲသို့ တစ်ခါမျှ မဝင်ဖူးခဲ့ပေ။
အထူးသဖြင့် ဤအခန်းသည် သူချစ်ရသူ၏ ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ယဉ်ကျေးစွာ ထွက်ခွာသင့်သည်ဟု သိသော်လည်း သူ၏ခြေထောက်များသည် မြေကြီးနှင့် ကပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။
သူချစ်ရသူ၏ ဆံပင်ကို ကူညီဖြီးသင်ပေးရမည့် သွေးဆောင်မှုသည် အမှန်ပင် အလွန်ကြီးမားလှသည်။
သူသည် အနည်းငယ်ခြောက်သွေ့နေသော လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ဆံပင်စည်းကြိုးများကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဆံပင်ကို စဖြီးသင်ပေးတော့သည်။
ဘီးနှင့် ခဏကြာရုန်းကန်ပြီးနောက် ရှဲ့ကျန်း တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။
"မင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရင် ပိုကောင်းမလား?"
စုရှီ - "…"
သူမသည် အရပ်အမောင်းကွာခြားမှုကို နောက်တစ်ကြိမ် သတိရသွားသည်။ သူမ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေမိသည်။
သူမ နာခံစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သော်လည်း နတ်သမီးလေး စုရှီသည် သူမစိတ်ထဲတွင် ထိုအခြေအနေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းဆိုနေခဲ့သည်။
သူမ တကယ် အရပ်မပုပါဘူး!
မဟုတ်ဘူး! သူမက အရပ်ပုတယ်!
ဤအကွာအဝေးသည် ပို၍အဆင်ပြေလှသည်။ ရှဲ့ကျန်း သည် သူ၏ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများကို မြှောက်ကာ မိန်းကလေး၏ ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့ထူထဲသော နက်မှောင်သည့် ဆံပင်များကြားသို့ ညင်သာစွာ ထိုးသွင်းလိုက်ရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။
သူ့အသံက ရှတတဖြစ်နေပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်လိုကျစ်ဆံမြီးမျိုး လိုချင်လဲ။"
စုရှီသည် ကစားလိုသောလေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။"ရှင် ဘာလုပ်တတ်လို့လဲ။"
ရှဲ့ကျန်း၏လက်သည် ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူသည် ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်ရာ အို့တို့အမ်းတမ်း ဖြစ်မှုသည် သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသည်။
သူသည် နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်အမှားပါ။ မင်းဘယ်လိုလုပ်စေချင်လဲလို့ ကိုယ်မေးသင့်တယ်။"
စုရှီသည် သူမ၏လက်များကို မြှောက်ကာ ဆံပင်ကို စုစည်းပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ တစ်ခါကျစ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကာ သူမလက်ထဲရှိ ကျစ်ဆံမြီးကို လှုပ်ပြလိုက်သည်။
"သိပြီလား။"
ရှဲ့ကျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။"သိပြီ။"
ဤသည်ကို ကြားသောအခါ စုရှီသည် သူမလက်လေးကို မြှောက်ကာ ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ ဆံပင်ကို ဆွဲယူပြီး ကျစ်ဆံမြီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြေလိုက်သည်။ သူ့ကို ကျောပေးကာ သူမက ပြောသည်။
"ဒါဆို စမ်းကြည့်လေ။"
ရှဲ့ကျန်း - …
ဆံပင်ကျစ်ခြင်းသည် ရှဲ့ကျန်း ထင်သလောက် ရှုပ်ထွေးခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ မိန်းကလေးပြခဲ့သော အဆင့်များကို ပြန်သတိရရင်း သူသည် လျင်မြန်စွာ ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့သည်။
စုရှီသည် သူကျစ်ပေးထားသော ကျစ်ဆံမြီးကို ထိကြည့်ပြီး သိပ်မကျေနပ်သောကြောင့် ပြောလိုက်သည်။
"အရမ်းချောင်နေတယ်။"
စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်းရှိသော အပြုံးဖြင့် ရှဲ့ကျန်းသည် ကျစ်ဆံမြီးကို ဖြေကာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်စကျစ်ပေးသည်။
နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးအပေါ်သို့ နွေးထွေးသောအလင်းရောင်ကို ဖြာကျစေကာ အခန်းတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကို နွေးထွေးမှုတစ်မျိုး ထပ်လောင်းပေးနေသည်။
"ယောက်ျားနှစ်ယောက် ချစ်ကြိုက်နေတာကို ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်လား။"
စုရှီသည် သူမချစ်သူကို ကျောပေးထားရင်း ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်၊ သူမ၏ လေသံသည် အရေးမကြီးသော အရာတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။
ရှဲ့ကျန်း၏ လက်များ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကုတ်ခြစ်နေသော မိန်းကလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုအကြောင်းကို မပြောဘဲ သို့မဟုတ် ချက်ချင်းမတုံ့ပြန်ဘဲ သူ့အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေခဲ့သည်။
သူသည် ကျစ်ဆံမြီး၏ အဆုံးတွင် ခေါင်းစည်းကြိုးကို လျင်မြန်စွာ ချည်နှောင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် သူမပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်ကာ ညင်သာစွာ လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏အကြည့်နှင့် ဆုံရန် ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်သည်။
"မင်း အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကို အကြောင်းကို မေးနေတာလား။"
စုရှီ အံ့အားသင့်သွားသည်။"ရှင် သိနေတာလား။"
ရှဲ့ကျန်း ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချယပြီး သူမ၏နားသယ်စပ်ရှိ ဆံပင်အမွှေးလေးများကို နားနောက်သို့ သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီးတို့က ကိုယ့်ဆီကနေ တမင်တကာ ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ကြဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒါက အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။"
စုရှီ သူ့ကို ရှုပ်ထွေးစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို မနေ့က…"
ရှဲ့ကျန်းသည် လက်လျှော့အရှုံးပေးဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
"အရင်ကတော့ ကိုယ်အဲ့လောက်ထိ မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မနေ့က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတာ။"
စုရှီ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ "ဒါဆို…"
သူ့ချစ်သူ၏ မသက်မသာဖြစ်နေပုံကို မြင်သောအခါ ရှဲ့ကျန်းသည် တည့်တိုးပြောဆိုချက်ဖြင့် ချက်ချင်း သူမကို စိတ်အေးစေခဲ့သည်။
"ဒါက အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စပဲ။"
စုရှီက မေးလိုက်သည်။ "ရှင် စိတ်မဆိုးဘူးလား။"
ရှဲ့ကျန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “ကိုယ်က ဘာလို့စိတ်ဆိုးရမှာလဲ။"
စုရှီ၏ နှာခေါင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်လာသည်။ ထိုအမျိုးသားကို တွယ်ကပ်ရင်း သူမ၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော လက်များကို မြှောက်ကာ သူ့ခါးကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူမမျက်နှာလေးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။ သူမ နူးညံ့သော ညည်းညူသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လူတော်တော်များများက သူတို့အခြေအနေကို ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ကြမှာပဲ။"
ရှဲ့ကျန်းသည် သူမကို ပြန်ဖက်ထားလိုက်ပြီး သေးသွယ်သောကိုယ်လုံးလေးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကျပ်စွာ ဆွဲသွင်းကာ ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတာပေါ့။"
စုရှီ၏ မျက်လုံးများသည် အံ့ဩမှုဖြင့် ဝိုင်းစက်သွားပြီး သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ရှင် ဘာပြောလိုက်တယ်။"
ရှဲ့ကျန်းသည် သူမ၏ရှားပါးသော ကြမ်းတမ်းသည့်အမူအရာကြောင့် ရယ်မောမိလိုက်သည်။ သူသည် သူမကို ပိုနီးကပ်စွာ ဆွဲယူကာ နှစ်သိမ့်ရန် သူမကျောကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူက ပြန်ဖြေသည်။
"အစ်ကိုကြီးရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ကိုယ်အပြည့်အဝ နားမလည်ဘူး။ မင်းကို ကိုယ်မလိမ်ဘူး၊ ကိုယ်နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်မိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အချစ်ဆိုတာ ဘယ်နေရာမှာမဆို အတူတူပဲလို့ ကိုယ်ထင်တယ်။ သူတို့က ကိုယ်တို့လိုပဲ အချင်းချင်းချစ်ကြတယ်။ သူတို့ပျော်ရွှင်ပြီး တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်သရွေ့ အဲ့ဒါက အရေးကြီးဆုံးပဲ။"
သူသည် ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "အနာဂတ်မှာ ကိုယ်တို့ ကလေးနှစ်ယောက်ယူကြမယ်၊ နှစ်ယောက်လုံးကို ကိုယ်တို့နဲ့အတူ မွေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲကတစ်ယောက်က စု မျိုးရိုးနာမည်ကို ယူသင့်တယ်။"
ရှဲ့ကျန်း၏ အမြင်တွင် ချစ်သူရည်းစားဖြစ်ခြင်းသည် ဘဝအတွက် ကတိကဝတ်ပြုခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ အစ်ကိုကြီးနှင့် သူ့ချစ်သူသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကလေးများ ရရှိမည်မဟုတ်သောကြောင့် သူသည် သူ၏ယောက္ခမအတွက် မျိုးဆက်ကို ဆက်ထိန်းသိမ်းပေးလိုသည်။ ဤသည်မှာ ထိုခေတ်က သာမန်ရိုးရာအတွေးအခေါ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး စု မိသားစုအပေါ် ရှဲ့ကျန်း၏ စိတ်ရင်း မှန်ကန်မှုကိုလည်း ဖော်ပြနေသည်။
စုရှီ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ်နီရဲသွားပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများသည် သူ့အဝတ်အစားများကို အမှတ်မထင် ကစားနေမိသည်။
"ဘာ… ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ကလေးမွေးတဲ့အကြောင်း ပြောရတာလဲ။"
ရှဲ့ကျန်းသည် ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မောရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ကိုယ်ဒီအကြောင်းတွေကို အများကြီးစဉ်းစားမိတယ်။ မင်းနဲ့ ကလေးတွေနဲ့အတူရှိမယ့် အနာဂတ်က ကိုယ်တောင့်တနေတဲ့ ဘဝပဲ။"
စုရှီသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် နောက်ပြောင်သလို လှုပ်ရမ်းရင်း ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။
"ဘာလို့ ဒါကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံလိုက်တာလဲ။"
ရှဲ့ကျန်းသည် သူမကို ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လက်မောင်းတစ်ဖက်ဖြင့် မလိုက်ပြီးနောက် ထိုင်ခုံတစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူမကို သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ သွယ်လျသောခါးကို ဖက်ထားပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကိုယ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသားမို့လို့ ဖြစ်မယ်၊ ပြီးတော့ သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် ဒီလိုကိစ္စတွေက ရှားပါးတာမှ မဟုတ်တာ။"
စုရှီသည် ခြေထောက်များကို လွှဲယမ်းရင်း ယခင်နေ့က သူမ၏ အစ်ကိုပြောခဲ့သော အစီအစဉ်များအကြောင်းကို သူ့အား ပြောပြလိုက်သည်။
နားထောင်ပြီးနောက် ရှဲ့ကျန်း ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီးရဲ့ စဉ်းစားသုံးသပ်ချက်တွေက အရမ်းပြည့်စုံတာပဲ။"
စုရှီ ရှုပ်ထွေးစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။"ဘာကို ပြုံးနေတာလဲ။"
ရှဲ့ကျန်း နောက်တစ်ကြိမ် ရယ်မောလိုက်သည်။"ပျော်လို့ပါ။"
"ဘာကို ပျော်တာလဲ။"
"အသိအမှတ်ပြုခံရလို့ ပျော်တာ။"
"ဒါဆို… ကျွန်မ ရှင့်ကို ဆုချလို့ရမလား။"
"အဲ့ဒါက ဘာ… အွန်း။"
မွ ..
သူမအစ်ကိုများ၏ အခြေအနေကို ထုတ်ဖော်ပြောပြပြီးနောက် စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်းနှင့် ပိုမိုရင်းနှီးလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့်ပင် သူမသည် သူ့အနားတွင် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် မနေတော့ပေ။
ယဉ်ကျေးဖို့အတွက် မဟုတ်ဘဲ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ မာနကြီးသော အမူအရာဖြင့် မဆက်ဆံတော့ပေ။
...
အချိန်သည် တပွက်ပွက်မြည်နေသော စမ်းချောင်းလေးကဲ့သို့ စီးဆင်းသွားပြီး နောက်ထပ်သောကြာနေ့တစ်နေ့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ပြက္ခဒိန်သည် အောက်တိုဘာလကုန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
အလုပ်ဆင်းချိန်အပြီးတွင် စုရှီသည် စုတုန်နှင့်အတူ ဆေးရုံမှ ထွက်လာစဉ် ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။ မနက်ဖြန် အားလပ်ရက်ရမည်ဟူသော အတွေးသည် သူမကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။
အင်း… သူမ ရှဲ့ကျန်းနှင့်အတူ တောထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လမ်းလျှောက်သွားသင့်လား။
နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် မက်မွန်ပင်များ စိုက်ပျိုးရန် သွားခဲ့ပြီးနောက် သူမသည် တောထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် မရောက်ဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူမ ကျွန်းမှထွက်ခွာပြီး မြို့ထဲတွင် ဈေးဝယ်ထွက်နိုင်သေးသည်။
သို့သော် သူမသည် သူမချစ်သူနှင့် ချိန်းတွေ့ရသည်ကို အမြဲပျော်ရွှင်နေတတ်သည်။ စုရှီ၏ မျက်လုံးများသည် အပြုံးဖြင့် ကွေးညွတ်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက်များစွာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် သူတို့တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ မမျှော်လင့်ထားသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုသူမှာ ရှဲ့ကျန်း၏ တပ်ကြပ်ကြီးဖြစ်သော ဝမ်ရှောင်ကျွင်း ဖြစ်သည်။
စုရှီ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်တော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဝမ်ရှောင်ကျွင်းသည် စုရှီကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းချဉ်းကပ်လာပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဆရာဝန် စုရှီ၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သူ့မှာ အရေးပေါ်တာဝန်တစ်ခုရလို့ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောခိုင်းလိုက်ပါတယ်။"
သူစကားပြောနေစဉ်တွင် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ စာနှစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ တစ်စောင်ကို စုရှီထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် အခြားတစ်စောင်ကို စုတုန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဆရာဝန် စုတုန်၊ ဒါက တပ်ခွဲမှူးရှီးက ခင်ဗျားကို ပေးခိုင်းလိုက်တဲ့စာပါ။"
စုရှီသည် စာအိတ်ကို ကိုင်ထားရာ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များ အနည်းငယ် ဖြူဖွေးသွားသည်အထိ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
"ဒါက ဘယ်လိုတာဝန်မျိုးလဲ။ ကျွန်မကို ပြောပြလို့ရမလား။"
ဝမ်ရှောင်ကျွင်းသည် အနည်းငယ် အခက်တွေ့သွားပုံရသည်။
စုရှီ နားလည်သွားပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မက ဒီအတိုင်းမေးကြည့်တာပါ။ ပြောလို့မရရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျေးဇူးပါပဲ ရှောင်ဝမ်"
စုရှီသည် ဝမ်ရှောင်ကျွင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စာအိတ်ကို အလျင်စလိုမဖွင့်ဘဲ သူမအိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး အိမ်ရောက်မှ ဖတ်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။
စုရှီ၏ အတွင်းစိတ် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် စုတုန်သည် ပို၍တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် သူ့ညီမ၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
စုရှီသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ သူမ၏ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော နှလုံးသားကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ပြီး စုတုန်ထံသို့ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"ညီမ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒါကို ကျင့်သားရအောင်လုပ်ရမှာပေါ့။"
သူမသည် သူမချစ်သူသည် စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း အမြဲသိခဲ့ပြီး ထိုသို့သောအခြေအနေများအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။
စုတုန်၏ မျက်လုံးများသည် အပြုံးဖြင့် ကွေးညွတ်သွားသည်။
"ငါ့ညီမလေးလို့ မပြောရဘူး’"
စုရှီသည် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ကျောကို မတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့။"
စုရှီ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ စာကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ရိုးရှင်းသော စာကြောင်းအနည်းငယ်သာ ပါဝင်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
အရေးပေါ်တာဝန်ကြောင့် လူကိုယ်တိုင် နှုတ်ဆက်မသွားနိုင်သည့်အတွက် တောင်းပန်ကြောင်းနှင့် သူမကိုယ်သူမ ဂရုစိုက်ရန် သတိပေးထားသည်။
စုရှီသည် စာရွက်ပေါ်ရှိ အလျင်စလို ရေးထားသော လက်ရေးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်၊ ၎င်းသည် အလျင်စလိုရေးထားသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာခဲ့သည်။ သူမသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အရူးကောင် အိမ်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ဖို့ ပြောနေတယ်၊ တကယ်ဂရုစိုက်ရမှာက ရှင်မဟုတ်ဘူးလား။"
စာကို အကြိမ်များစွာ ဖတ်ပြီးနောက် စုရှီသည် စာလေးကို ဂရုတစိုက်ခေါက်ကာ စာအိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ အဝတ်ဗီရိုထဲမှ သံဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်ယူပြီး စာကို ဂရုတစိုက် ထည့်ထားလိုက်သည်၊ သူမက စာလေးကို အလွန်ဂရုတစိုက်ဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့သည်။
အဝတ်ဗီရိုတံခါး ပိတ်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် စုရှီသည် သူမ၏ စိတ်အခြေအနေကို ညှိနှိုင်းပြီးဖြစ်ကာ အဘွားချန်ကို ချက်ပြုတ်ရာတွင် ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် ခြံဝင်းတံခါးဝ၌ ကျယ်လောင်သော တံခါးခေါက်သံထွက်ပေါ်လာသည်။
စုရှီ သူမအခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ စုတုန်သည် တင်းမာသောမျက်နှာထားဖြင့် ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
စုရှီသည် စာအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။
စုတုန်၏ တင်းမာသောမျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူမ၏ နှလုံးသည် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
သူမမေးခွန်းမမေးမီတွင် စုတုန်က တိုက်တွန်းသည်။
"ရှီရှီ၊ အရေးပေါ်တာဝန်တစ်ခုရှိတယ်။ အိမ်နီးချင်းခရိုင်မှာ ငလျင်လှုပ်လို့ ဆရာဝန်တွေ အရေးပေါ်လိုအပ်နေတယ်။ ပစ္စည်းတချို့ကို မြန်မြန်ထုပ်ပိုးလိုက်၊ လှေက နာရီဝက်အတွင်း ထွက်ခွာမှာ။"
စုရှီ၏ မျက်နှာသည် တင်းမာသွားသည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ သူမသည် လှည့်ကာ အဝတ်အစားအချို့ကို ထုပ်ပိုးရန် သူမအခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် စားပွဲပေါ်မှ ပြင်းအားမြင့် မက်မွန်အရက်နှစ်ပုလင်းကိုလည်း ယူကာ သူမ၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
နှစ်မိနစ်အတွင်းတွင် မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ရှိနေကြပြီး အဘွား ချန်ကို အလျင်စလို နှုတ်ဆက်နေကြသည်။
သူတို့သည် အဘွားချန် ချက်ပြုတ်ပြီးသား ပန်ကိတ်များကို ယူကာ ချန်ရှန်းယွင်ကို နောက်ဆုံးညွှန်ကြားချက်အနည်းငယ်ပေးပြီးနောက် ဆိပ်ကမ်းဆီသို့ အတူတကွ ပြေးသွားကြသည်။
စုရှီက မေးလိုက်သည်။ "ညီမတို့ ဆေးရုံကို သွားပြီး တစ်ခုခုယူဖို့လိုသေးလား။"
စုတုန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဆေးရုံဒါရိုက်တာက အဲ့ဒါကို တာဝန်ယူလိမ့်မယ်။"
နှစ်ယောက်သား အစွမ်းကုန်ပြေးလွှားခဲ့ကြပြီး နာရီဝက်အတွင်း စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် ဆိပ်ခံတံတားတွင် ရပ်နားထားသော လှေတစ်စင်းကို တွေ့လိုက်ရပြီး လှေပေါ်တွင် လွတ်လပ်ရေး CA10 ထရပ်ကားတစ်စီး တင်ထားသည်။ ထရပ်ကား၏ အမိုးအောက်တွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်း တစ်ဒါဇင်ကျော် ထိုင်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် နောက်ထပ်မေးခွန်းများ မမေးတော့ပေ။ သူတို့သည် လှေပေါ်သို့ အမြန်တက်ကာ ထရပ်ကားပေါ်သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ တက်သွားကြသည်။
သူမ၏ ယခင်ဘဝနှင့် လက်ရှိဘဝတွင် စုရှီသည် လှေဖြင့် မြစ်ကူးပို့ဆောင်သော ထရပ်ကားကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ဒါကို ဖယ်ရီသင်္ဘောဟု ခေါ်သည်ကို သူမပြန်သတိရလိုက်သည်။
ထိုသည်က အနည်းငယ်ထူးဆန်းသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူမသည် စူးစမ်းလိုစိတ် မရှိခဲ့ပေ။