အခန်း (၅၃-၅၄)

အပိုင်း ၅၃

ငလျင်… ငလျင်သည် အမြဲတမ်း ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ဒီတစ်ခါ လူဘယ်နှစ်ယောက် ဒဏ်ရာရခဲ့သည်ကို သူမတွေးမိပြီး… သိပ်မဆိုးရွားပါစေနဲ့ဟုသာ မျှော်လင့်မိသည်။

ဒါရိုက်တာ ဟဲသည် အဖွဲ့ကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်နေသည်။ သူမသည် သူမနာရီကို မကြာခဏစစ်ဆေးနေပြီး သူမ၏ ပုံမှန်ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာထားသည်လည်း တင်းမာနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး သူနာပြုဆရာမတစ်ဦး ရောက်လာပြီးနောက် ဒါရိုက်တာဟဲသည် လှေကိုမောင်းနှင်နေသော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းများအား သူတို့အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။ ထိုအဖွဲ့သည် စိုးရိမ်သောနှလုံးသားများဖြင့် သူတို့၏ ဦးတည်ရာသို့ ခရီးစတင်ခဲ့သည်။

စုရှီနှင့် အခြားသူများ ပါ့ရှင်း ခရိုင်သို့ လှေနှင့် ထရပ်ကားဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် ရောက်ရှိလာသောအခါ သုံးနာရီကျော် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် ထရပ်ကားပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဆရာဝန်တွေ ရောက်လာပြီ။ မြန်မြန်လုပ်ကြပါ၊ ဆရာဝန်တို့၊ ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီကြပါဦး။"

ငိုသံများ၊ အော်ဟစ်မြည်တမ်းသံများနှင့် အော်သံများ ရှိနေပြီး လူများစွာသည် ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများတွင် ကူညီရန် ပြေးလွှားနေကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းများသည် စုရှီ အပေါ် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှုရှိခဲ့သည်။ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ဆိုင်ရခြင်းသည် သူမအား အသက်ရှူကျပ်စေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ ခရိုင်တစ်ခုလုံးသည် ပျက်စီးနေပြီး ပြိုကျနေသော အဆောက်အအုံများနှင့် ကွဲအက်နေသောလမ်းများ နေရာအနှံ့တွင် ရှိနေသည်။

သူမနှင့် အခြားသူများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေသော ဘေးဒုက္ခသည်များက တည်ထောင်ထားသော ယာယီဆေးရုံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ငလျင်၏ ပျက်စီးမှုအကြွင်းအကျန်များကို ကြည့်ရှုရန် အချိန်မရမီ သူမသည် အလုပ်ရှုပ်ပြီး အသက်လုနေရသော လုပ်ငန်းခွင်ထဲသို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရသည်။

အလုပ်သင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် စုရှီသည် အဓိကအားဖြင့် ပြင်ပဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနေရသည်။ ထရပ်ကားပေါ်မှ ဆင်းသည့်အချိန်မှစ၍ သူမသည် ညလုံးပေါက် မနားတမ်းအလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်အတွင်း မြို့မှ ကယ်ဆယ်ရေး ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းများ ထပ်လွှတ်လိုက်သည်ဟု သူမကြားခဲ့သည်။

ဤအထောက်အပံ့များ ရှိနေသော်လည်း စုရှီသည် မိုးလင်းသည်အထိ မမောမပန်း အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။

သူမကိုယ်သူမ ခံနိုင်ရည်ကောင်းသည်ဟု ယူဆသော်လည်း တစ်ညလုံး ပင်ပန်းစွာအလုပ်လုပ်ခဲ့ရသောကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးလူနာ၏ ခြေထောက်ပေါ်ရှိ ပတ်တီးကို တင်းကျပ်စွာ စည်းနှောင်ပြီးနောက် စုရှီသည် အနီးအနားရှိ ခုံတန်းရှည်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားပြီး သူမဝိညာဉ်သည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားတော့မယောင် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် သူနာပြုဆရာမတစ်ဦး ကမ်းပေးသော ရေကို တုန်ယင်စွာ လက်ခံပြီး တစ်ငုံနှစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"လူနာတွေ မရှိတော့ဘူးလား။"

သူနာပြုဆရာမသည်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပေမယ့် စုရှီထက် အခြေအနေအနည်းငယ် ပိုကောင်းနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် တစ်ကြိမ်လျှင် မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် ထိုင်နိုင်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူမသည် အားနည်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"လောလောဆယ်တော့ တည်ငြိမ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေက ရှာဖွေကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းတွေ ဆက်လုပ်နေတုန်းပဲ၊ ဒါကြောင့် လူနာတချို့ ရောက်လာနိုင်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခုနကလောက်တော့ အလုပ်ရှုပ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

စုရှီ စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ "ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။"

သို့သော် သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

"ပတ်တီးတွေနဲ့ ရောင်ရမ်းတာ ကျဖို့ လိမ်းဆေးတွေ သိပ်မကျန်တော့ဘူး၊ နောက်ထပ်ထောက်ပံ့ပစ္စည်းတွေ ဘယ်တော့ရောက်မလဲဆိုတာလည်း မသိဘူး။"

သူနာပြုဆရာမသည်လည်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထောက်ပံ့ပစ္စည်းအားလုံး၊ အထူးသဖြင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာပစ္စည်းများသည် ပြတ်လပ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤသို့တွေးကာ သူမသည် သူမ၏နာကျင်နေသော ကျောကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အပြင်ထွက်ပြီး မေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးတော့ စားစရာလည်း ရှာလိုက်ဦးမယ်။ တစ်ညလုံး အလုပ်လုပ်ပြီးတော့ တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေပြီ။ ဒေါက်တာ စုရှီ၊ ခဏလောက် အနားယူလိုက်ပါဦး။"

စုရှီသည် သူနာပြုဆရာမ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသော်လည်း အနားမယူခဲ့ပေ။ သူမသည် သူမ၏ ရောင်ရမ်းနေသော ခြေထောက်ကို လှုပ်ကြည့်ရင်း မျက်နှာရှုံ့မဲ့လိုက်ပြီး သူမ၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာကျောပိုးအိတ်ထဲမှ မက်မွန်အရက်တစ်ပုလင်းကို ယူလိုက်သည်။ သူမသည် ဘူးကိုဖွင့်ကာ တစ်ကျိုက်ကြီး မော့ချလိုက်သည်။

အရက်သည် သူမကို နွေးထွေးစေသောအခါ စုရှီသည် သူမတစ်ကိုယ်လုံး တက်ကြွမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ ပြန်လည်လန်းဆန်းလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ယခင်က ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာသည် ကျန်းမာသော ပန်းရောင်သန်းလာခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ တောင့်တင်းနေသော ကြွက်သားများကို သက်သောင့်သက်သာ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

မဖွင့်ရသေးသော ပုလင်းကို သူမ၏ ဆေးရုံဝတ်စုံအိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် သူမသည် နောက်ပိုင်းတွင် သူမအစ်ကိုဆီသို့ ယူသွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူနာပြုဆရာမသည် မည်းနက်သော ပေါင်မုန့်လုံးအချို့နှင့်အတူ ပြန်လာသောအခါ စုရှီသည် ယခင်ညက သူမကုသခဲ့သော လူနာအများအပြားကို ပြန်စစ်ဆေးပြီးနေပြီဖြစ်သည်။

သူနာပြုဆရာမသည် ခေတ္တအနားယူပြီးနောက် စုရှီ ကို နောက်တစ်ကြိမ် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို အံ့ဩစွာတွေ့မြင်ရသောအခါ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာဝန် စုရှီ၊ ဘာလို့အနားမယူတာလဲ။ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလိုဆက်လုပ်နေရင် ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

သူနာပြုဆရာမသည် လေးစားမှုနှင့် စိတ်ထိခိုက်မှု ရောနှောနေသော ခံစားချက်ဖြင့် ရောနှောနေပြီး စုရှီ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိသော်လည်း သူမသည် အမှန်တကယ် စေတနာထားပြီး ကိုယ်ကျိုးစွန့်သူဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဒါသည် သင်ယူထိုက်သော အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူနာပြုဆရာမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သည်။

စုရှီ - ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

စုရှီသည် ပေါင်မုန့်ကို တစ်ကိုက်ကိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဆေးပစ္စည်းတွေ ရောက်ပြီလား။ ပြီးတော့… အပြင်မှာ အခြေအနေဘယ်လိုရှိလဲ။"

ဤအကြောင်းအရာကို ပြောမိသောအခါ သူနာပြုဆရာမသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမမျက်နှာသည် ညှိုးငယ်သွားသည်။

"ဒါရိုက်တာ ဟဲက ပစ္စည်းတွေ လမ်းမှာရောက်နေပြီလို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆေးပစ္စည်းတွေတင် မဟုတ်ဘူး။ အရာအားလုံးက ပြတ်လပ်နေတယ်—အစားအစာ၊ ရေ၊ အဝတ်အထည်နဲ့ တခြားအရာတွေ အများကြီးပဲ။"

သူနာပြုဆရာမ၏ စိတ်ဆင်းရဲနေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ စုရှီ စားနေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည်လည်း တည်သွားသည်။ သူမ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အပြင်မှာ လူတွေ အများကြီးဆုံးရှုံးသွားလား။"

သူနာပြုဆရာမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အလုပ်ကြောင့် သေခြင်းတရားနှင့် အတွေ့အကြုံရှိသော်လည်း အပြင်ဘက်မှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အဖြစ်မှန်ကို လက်ခံရန် ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည်။

စုရှီ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များက မျက်လုံးများပေါ်တွင် အရိပ်ကျနေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ပေါင်မုန့်ကို အကြီးကြီးကိုက်စားရင်း ပြန်စားလိုက်သည်။

"မြန်မြန်စား၊ လူတွေအများကြီး ပိုကုသပေးနိုင်ဖို့ ခွန်အားရှိဖို့လိုတယ်။"

...

နောက်ထပ် နာရီဝက်အတွင်းတွင် အပျက်အစီးများအောက်မှ လူများကို စစ်သားများက ထပ်ကယ်ဆယ်လာခဲ့ကြပြီး စုရှီသည် နောက်တစ်ကြိမ် အလုပ်ရှုပ်သော အလှည့်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ငလျင်လှုပ်ပြီး ၂၄ နာရီ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရှိ ကယ်ဆယ်ရေးစစ်သားများနှင့် နောက်တန်းရှိ စုရှီကဲ့သို့သော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းများ နှစ်ဦးစလုံးသည် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သူတို့သည် ဆက်ကြိုးစားနေခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ စိတ်များသည် ကိစ္စတစ်ခုတည်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

အသက်ကယ်ဖို့! အသက်ကယ်ဖို့! အသက်ကယ်ပါ!

စုရှီ နောက်ဆုံးတွင် ခုံတန်းရှည်ပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပုံကျသွားသောအခါ နာရီသည် ညနေ ၂ နာရီ ထိုးနေပြီဖြစ်သည်။

ပြင်းထန်သောအလုပ်ချိန် နာရီ ၂၀ ကြာပြီးနောက် စုရှီ သည် ဆာလောင်မှုရော၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကိုပါ ခံစားရပြီး အိပ်ပျော်သွားလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

သူမနိုးကြားနေစေရန် မက်မွန်အရက်ကို နောက်တစ်ငုံခိုးသောက်မည်ပြုစဉ်တွင် အဖြူရောင် ဆေးရုံဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော မရင်းနှီးသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်အချို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ခေတ္တစကားပြောဆိုပြီးနောက် စုရှီသည် သူတို့သည် အထောက်အပံ့ပေးရန် အိမ်နီးချင်းမြို့မှ စေလွှတ်လိုက်သော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူတို့ရောက်ရှိလာခြင်းဖြင့် စုရှီနှင့် သူမ၏အဖွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ခေတ္တအနားယူနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

အလုပ်လွှဲပြောင်းပြီးနောက် စုရှီနှင့် သူနာပြုဆရာမသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန်ထောက်ပံ့ရင်း ယာယီအိပ်ယာတဲများဆီသို့ သွားကာ မျက်နှာသစ်ရန်ပင် စိတ်မပါတော့ဘဲ ချက်ချင်းအိပ်ပျော်သွားကြသည်။

သူမအိပ်မက်ထဲတွင် စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်း၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားမိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ထိုအမျိုးသား၏ ရနံ့သည် ယခင်ကကဲ့သို့ လန်းဆန်းမနေတော့ဘဲ ပြင်းထန်သော ချွေးနံ့များ ထွက်နေသည်။ သို့သော် သူမသည် စိတ်မဆိုးခဲ့ပေ။ ထိုအစား ရင်းနှီးသောရနံ့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံရခြင်းသည် သူမ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုကို ပြေလျော့စေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အနည်းငယ်ပြုံးရိပ်သန်းလာခဲ့သည်။

သူမစိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့်လား မသိပေမယ့် စုရှီသည် သုံးနာရီခန့်သာ အိပ်စက်ပြီးနောက် နိုးလာခဲ့သည်။

သူမသည် ခေါင်းကိုလှည့်၍ ဖျာကြီးပေါ်တွင် အဝတ်အစားအပြည့်ဖြင့် အိပ်ပျော်နေကြသော လူခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နာကျင်ကိုက်ခဲနေသော နားထင်များကို ပွတ်သပ်ကာ အိပ်ရာမှ တိတ်တဆိတ် ထလိုက်သည်။

သူမသည် တံခါးလိုက်ကာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ နေဝင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

စုရှီကို မြင်သောအခါ ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်ခန့်ရှိ ပိန်ပိန်ပါးပါး အသားမည်းမည်း ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူမထံသို့ ပြေးလာပြီး အိမ်စွန်အောက်ရှိ စည်ပိုင်းထဲမှရေသည် သန့်ရှင်းပြီး သုံးနိုင်ကြောင်း ပြောပြလေသည်။

စုရှီသည် ကောင်လေးကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် သူမအခန်းသို့ ပြန်ကာ တစ်ကိုယ်ရည်သုံးပစ္စည်းများကို ယူဆောင်၍ စည်ပိုင်းသို့သွားကာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ သန့်စင်ရန် ရေအနည်းငယ် ခပ်ယူလိုက်သည်။

ရေပေးဝေမှုမှာ အလွန်တင်းကျပ်နေသောကြောင့် ရေချိုးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူမသည် သွားတိုက်ရုံသာတိုက်ပြီးနောက် ရေအနည်းငယ်ဖြင့် ပုဝါကိုစွတ်ကာ လက်နှင့်မျက်နှာကို အမြန်သုတ်လိုက်ပြီး စည်ပိုင်းထဲမှရေကို ထပ်မသုံးတော့ပေ။

သူမ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် ခုနကထွက်သွားသော ကောင်လေးသည် ပြန်ပြေးလာပြီး သန့်ရှင်းသော အရွက်များဖြင့်ထုပ်ထားသည့် ပေါင်မုန့်မည်းနှစ်လုံးကို စုရှီ ဆီသို့ ကမ်းပေးလာခဲ့သည်။

စုရှီသည် ယဉ်ကျေးမနေဘဲ ပေါင်မုန့်များကို စားလိုက်သည်။ လူများကို ပိုမိုကူညီနိုင်ရန်အတွက် သူမ အင်အားပြည့်ရန် လိုအပ်သည်။

ပေါင်မုန့်မည်းများသည် ကြမ်းတမ်းပြီး သူမ၏ လည်ချောင်းကို ကုတ်ခြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ် ၆၀၏ အခက်ခဲဆုံးအချိန်များတွင်ပင် ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော အစားအစာမျိုးကို သူမ စားသုံးခဲ့ဖူးခြင်းမှာ ရှားပါးသော်လည်း စုရှီသည် စားရခက်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အခြေအနေမှာ ထူးခြားနေပြီး သူမသည် ရွေးချယ်ခွင့်မရှိသည့်အပြင် ရေသောက်ခြင်းသည် သူမ၏ ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းနိုင်ဟူသော အချက်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

သူမသည် အရွက်များဖြင့် စည်ပိုင်းထဲမှရေကို ခပ်ယူလိုက်ပြီး ပေါင်မုန့်တစ်ကိုက်နှင့် ရေတစ်ငုံ သောက်ကာ ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို အားစိုက်ပြီး အပြီးစားလိုက်သည်။

သူမ အလွန်မြန်မြန်စားလိုက်သောကြောင့်လားမသိ၊ လေတက်သံငယ်တစ်ခု ထွက်လာပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ တံတွေးမျိုချသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

စုရှီ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်လေးသည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသည်ကိုမသိ၊ သူမ လက်ထဲရှိ ကျန်ရှိနေသော ပေါင်မုန့်ကို မျှော်လင့်တကြီးကြည့်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ တံတွေးမျိုချနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ရော့၊ မင်းစားလိုက်။"စုရှီသည် ကျန်ရှိနေသော ပေါင်မုန့်မည်းကို ကောင်လေးဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်က ပေါင်မုန့်မှာ အတော်လေးကြီးပြီး အနာဂတ်တွင် စုရှီ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော မည်သည့်ပေါင်မုန့်ထက်မဆို ကြီးမားသည်။

ရေနှင့်အတူ တစ်လုံးစားပြီးနောက် စုရှီ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ဗိုက်ပြည့်သွားသည်။

ကောင်လေးသည် စုရှီက သူ့အား ပေါင်မုန့်ပေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားဘဲ အံ့အားသင့်နေပုံရသည်။ ချီတုံချတုံဖြစ်ပြီးနောက် သူသည် ပေါင်မုန့်ကို မယူသေးပေ။ "အမေကပြောတယ်၊ အစ်မက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်တဲ့၊ ကျွန်တော် လောဘမကြီးသင့်ဘူးတဲ့။"

စုရှီသည် ကောင်လေးထံမှ ထိုကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ကြားရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး ပေါင်မုန့်ကို ကောင်လေး၏ လက်ထဲသို့ တန်းထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အစ်မ ဗိုက်ပြည့်သွားပြီလေ။ အစားအစာကို ဖြုန်းတီးတာက ရှက်စရာကောင်းတယ်၊ အစ်မကို ကူညီပြီး စားပေးနိုင်မလား။"

ကောင်လေးသည် ပေါင်မုန့်ကိုကိုင်ထားရင်း တံတွေးမျိုချနေကာ သူ၏ အနည်းငယ်ပြူးနေသော မျက်လုံးကြီးများမှာ တောင့်တမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "အစ်မ တကယ်ဗိုက်ပြည့်သွားပြီလား။"

စုရှီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း၊ ခုနကပဲ လေအကြီးကြီးတက်လိုက်သေးတယ်။"

ကောင်လေးသည် စုရှီ၏ဘစကားကို ယုံကြည်သွားဟန်ဖြင့် ပေါင်မုန့်ကို အငမ်းမရ စားသုံးတော့သည်။

သူ့အမူအရာသည် ရှားပါးလှသော အရသာရှိသည့် အစားအစာတစ်ခုခုကို စားနေသည့်အလား ထင်မှတ်စေသည်။

စုရှီ၏ နှလုံးသားထဲ၌ ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ကောင်လေးကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ကာ ညင်သာစွာမေးလိုက်သည်။ "အပြင်မှာ အခြေအနေဘယ်လိုလဲ။ ကယ်ဆယ်ရေးတွေ ပြီးသွားပြီလား။"

ကောင်လေးသည် ပါးစပ်ထဲမှ ပေါင်မုန့်ကို မျိုချလိုက်ပြီး သွားဖြူဖြူလေးများ ပေါ်အောင် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "စစ်သားတွေ အများကြီးရောက်လာတယ်။ သူတို့က အရမ်းတော်ကြတယ်။ အဖေပြောတာတော့ မြေမြှုပ်ခံထားရတဲ့လူအများစုကို ရှာတွေ့ပြီတဲ့။"

ကောင်လေးသည် "ကယ်ဆယ်ခဲ့" ဟူသော စကားလုံးအစား "ရှာတွေ့ခဲ့" ဟူသော စကားလုံးကို သုံးခဲ့သည်။ စုရှီ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်သွားပြီး ကောင်လေး နားမလည်သေးသော စကားလုံးများနောက်ကွယ်မှ နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်သည်။

သူမ၏ လည်ချောင်းသည် အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့လာပြီး ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ကြက်သွေးရောင်နေဝင်ဆည်းဆာကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

လေပြေညှင်း၏ အကြွင်းအကျန်များက ညင်သာစွာတိုက်ခတ်နေပြီး နေဝင်ဆည်းဆာက အရိပ်များကို ထင်ဟပ်နေစေ၏။

ဤမျှလှပသော ရှုခင်းအလယ်တွင် ကမ္ဘာမြေပေါ်၌ ဤမျှယုတ်ယွင်းကြေကွဲစရာ နေရာတစ်ခုရှိနေမည်ဟု မည်သူက ထင်မြင်နိုင်မည်နည်း။

စုရှီသည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူမပါးကို ခပ်ပြင်းပြင်းပုတ်လိုက်ကာ ကောင်လေး၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များအောက်တွင် အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်သွားလိုက်သည်။

လုံလောက်စွာအနားယူပြီး စိတ်ခံစားချက်များကို စုစည်းပြီးသည့်နောက် လူများနိုင်သမျှ များများကယ်တင်ရန် အာရုံစိုက်ရမည့်အချိန် ဖြစ်ပေသည်။

...

စုရှီသည် ယာယီဆေးကုသရေးစခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ၏ သုံးနာရီကြာ အနားယူချိန်အတွင်း ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများ အုပ်စုလိုက် ထပ်ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

နာရီအနည်းငယ်အတွင်း ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းများနှင့် ထောက်ပံ့ပစ္စည်းများ တိုးလာခြင်းကြောင့် ဒဏ်ရာရသူအားလုံးနီးပါး သင့်လျော်သော ကုသမှုကို ရရှိခဲ့ကြသည်။

အလုပ်များသော်လည်း စနစ်တကျရှိသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းများကို ကြည့်ရင်း သူမ၏နှာခေါင်းသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ အနည်းငယ်စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တစ်နေရာဒုက္ခရောက်လျှင် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှ လာရောက်ကူညီသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို သူမ အမှန်တကယ် နားလည်ခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဤသို့စည်းလုံးပြီး ဖော်ရွေသော နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံတွင် မွေးဖွားလာရခြင်းအတွက် သူမ မည်မျှကံကောင်းလိုက်လဲဆိုသည်ကို ခံစားမိသည်။

စုရှီသည် သူမအိတ်ကပ်ထဲမှ မက်မွန်သီးဝိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမသည် ဤနေရာတွင် များစွာအထောက်အကူ မပြုနိုင်တော့ဟု နားလည်လိုက်သည်။ သူမသည် အပျက်အစီးများအောက်တွင် ပိတ်မိနေသော လူများကို ကယ်ဆယ်ရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စုရှီသည် အဆောက်အဦးပြိုကျမှု အဆိုးရွားဆုံးနေရာသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူမ ဖြတ်သွားသည့်နေရာတိုင်းသည် ပျက်စီးနေသောမြင်ကွင်းများသာ ဖြစ်သည်။

သူမ ရှေ့ဆက်သွားလေလေ သူမ၏ စိတ်သည် ပိုလေးလံလာလေလေဖြစ်သည်။ ကျေးဇူးတင်စရာတစ်ခုတည်းမှာ ထိုနှစ်များတွင် အပြာရောင်အုတ်များဖြင့်သာ တည်ဆောက်ထားသော အဆောက်အဦးများမှာ အလွန်ရှားပါးခြင်းဖြစ်သည်။

မိုးမျှော်တိုက်များမှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် အိမ်များ၏ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ကျောက်စရစ်ခဲများရောထားသော ရွှံ့ဝါများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။

ဒါကလည်း သေဆုံးသူအရေအတွက်ကို များစွာလျော့ကျစေသည်။

အိမ်များမရှိတော့ဘဲ ပိုက်ဆံဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း အရေးမကြီးပေ။ အသက်ရှင်နေသမျှ မျှော်လင့်ချက်ရှိနေသေးသည်။

စုရှီသည် ရှေ့သို့ဆက်သွားရင်း ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့များ ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်သော နေရာများကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဒေသခံ ရွာသားအများအပြားသည်လည်း စစ်သားများကို ကူညီရန် အလိုအလျောက် စုဖွဲ့ခဲ့ကြသည်။

စုရှီသည် သူမအနေဖြင့် များစွာအကူအညီမပေးနိုင်ဟု ထင်နေစဉ်မှာပင် အဝေးမှ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

စုရှီ ဂရုတစိုက်နားထောင်လိုက်ရာ လူများစွာက ကြွေးကြော်သံများကို အတူတကွ အော်ဟစ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "တစ်၊ နှစ်၊ သုံး! ဆွဲ! တစ်၊ နှစ်၊ သုံး! ပိုဆွဲ! မလွှတ်နဲ့!"

သူမ၏ ထူးချွန်သော အကြားအာရုံကို အသုံးပြု၍ စုရှီ သည် ဆူညံသံများကြားမှ ကလေးများ၏ ငိုသံကိုပင် မသဲမကွဲ ကြားနေရသည်။

သူမ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မစဉ်းစားဘဲ အသံများလာရာဘက်သို့ အပြေးသွားခဲ့သည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၅၄

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူမ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဧရာမအုတ်နံရံကြီးတစ်ခုကို အတူ မ နေသော စစ်သားများသာမက စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော လူအုပ်ကြီးကိုပါ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

စုရှီကို ပို၍အံ့အားသင့်စေသောအရာမှာ သူမ၏ သတိုးသားလောင်း ရှဲ့ကျန်းကို သူတို့အထဲတွင် တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် စစ်သားတစ်ဒါဇင်ခန့်နှင့်အတူ ဧရာမနံရံကြီးကို မ နေသည်။

သူတို့အားလုံးသည် မျက်နှာများနီရဲပြီး လည်ပင်းမှ သွေးကြောများထောင်ထွက်သည်အထိ အားစိုက်ထုတ်နေကြသည်။

စုရှီသည် ဤခေတ်တွင် အနာဂတ်ကဲ့သို့ ခေတ်မီကယ်ဆယ်ရေးစက်များမရှိဘဲ အရာအားလုံးသည် စစ်သားများ၏ ကာယခွန်အားကိုသာ အားကိုးနေရသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။

ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လူတိုင်း အကာအကွယ် လက်အိတ်များ ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း သွေးစွန်းနေသော လက်အိတ်များက ဤစစ်သားများ မည်မျှခံစားခဲ့ရသည်ကို ဖော်ပြနေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ရှားရှားပါးပါးမှ ငိုတတ်သော စုရှီသည် ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း ငိုချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမလည်ချောင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုဖြင့် ဆို့နင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အလွန်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

သူမသည် တားဆီးရန်ကြိုးစားမှုများကို လျစ်လျူရှုကာ အပျက်အစီးများပေါ်သို့ တက်၍ ရှဲ့ကျန်းဆီသို့ ဂရုတစိုက်ရွှေ့သွားလိုက်သည်။

အောက်မှ စုရှီကို ဆင်းလာရန် အော်ဟစ်ခေါ်နေသော အသံပေါင်းများစွာသည် အလုပ်ကြိုးစားနေသော စစ်သားများအတွက် အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး အာရုံပျံ့လွင့်စေသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် မျက်မှောင်ကိုတင်းတင်းကြုတ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စုရှီကိုမြင်သောအခါ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် တင်းမာသောမျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ။ မြန်မြန်ပြန်တော့။"

စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်းက ငလျင်လှုပ်ပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော နောက်ဆက်တွဲတုန်ခါမှုများကို စိုးရိမ်ကာ သူမအတွက် စိတ်ပူနေသည်ကို နားလည်သည်။

သို့သော် မုတ်ဆိတ်မွေးဖရိုဖရဲ၊ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများ၊ ခြောက်သွေ့ကွဲအက်နေသော နှုတ်ခမ်းများမှ သွေးထွက်နေသည့် ထိုလူကိုမြင်လျှင် သူမ မည်သို့ထွက်သွားနိုင်မည်နည်း။

သူသည် တာဝန်စတင်ချိန်မှစ၍ တစ်ခဏမျှ အနားမယူခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားပြီး ထိုအရာက စုရှီ၏စိတ်ကို အလွန်နာကျင်စေသည်။

သူသည် ကြီးမားသော တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေမှန်း သိသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ့ကိုထားခဲ့ရန် သူမ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

စုရှီ အံကြိတ်ကာ မျက်ရည်များကို မျိုသိပ်လိုက်သည်။

သူမ ငိုလိင့မဖြစ်သလို ထွက်သွားလို့လည်း မဖြစ်ပေ။ စုရှီ သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆက်တက်သွားပြီး မကြာမီ သူ့ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ၏ မနှစ်မြို့သောအမူအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ကျန်ရှိနေသော မက်မွန်သီးဝိုင် ပုလင်းတစ်ဝက်ကိုဆွဲထုတ်ကာ အဖုံးဖွင့်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းနား တေ့ပေးလိုက်သည်။ "စကားမပြောနဲ့တော့၊ ဒါကိုသောက်လိုက်။"

ပုလင်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရှဲ့ကျန်းသည် မက်မွန်သီး၏ ပြင်းသောရနံ့ကိုရလိုက်ပြီး ဒါသည် အထူးအရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူသည် သူ့စေ့စပ်ထားသူ၏ လက်ထဲမှ တစ်ခါတည်း တစ်ကျိုက်မော့ချလိုက်သည်။

ဝိုင်သည် သူ့အစာအိမ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် နာရီသုံးဆယ်ကျော်ကြာ ဆက်တိုက်ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းနီးပါး ပြန်လန်းဆန်းလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ဤသည်မှာ ယခင်မက်မွန်သီးဝိုင်တွင် မရှိခဲ့သော အာနိသင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူသည် ခြောက်သွေ့ကွဲအက်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးခဲ့ပေ။

ထိုအစား သူသည် သူ့ကဲ့သို့ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ရဲဘော်ရဲဘက်များအား ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ချီတုံချတုံဖြစ်မှုများ ပေါ်လာခဲ့သည်။

စုရှီသည် သူ့စိုးရိမ်မှုကို သတိပြုမိပြီး သူ့စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အစပြု၍ စကားပြောလိုက်သည်။ "ဒါက တန်ဖိုးကြီးဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ အများကြီးနဲ့လုပ်ထားတဲ့ ဆေးဝိုင်ပဲ။ ဒါက ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုပဲ။ ခဏနေရင် စစ်သားတွေကို ဝေမျှပေးလိုက်။ တစ်ယောက်ကို တစ်ငုံလောက်ပဲတိုက်၊ အများကြီးမရှိဘူး။"

မထွက်ခွာမီ သူမသည် ဆေးဖက်ဝင်ဝိုင်ကို ယူလာခဲ့ပြီး စုရှီသည် ဒါကို လိုအပ်လာမည့် အခွင့်အရေးကြီးမားသည်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် သူတော်စင်တစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း ဤအဖိုးတန်ဆုံးလူများ သူတို့၏ အသက်ကို ပင်ပန်းစွာအသုံးချနေသည်ကို ကြည့်မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် ထိုဝိုင်တွင် တန်ဖိုးကြီးဆေးဖက်ဝင်အပင်များစွာ ပါဝင်ပြီး အလွန်ရှားပါးသည်ဟု အခိုင်အမာဆိုလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် စစ်သားများသည် သူတို့၏ ခွန်အားကို ယာယီပြန်ရရှိရန် တစ်ငုံသာသောက်မည်ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သိသာထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားရမည်မဟုတ်ပေ။

အတွေ့အကြုံရှိသော တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာဝန်များစွာသည် ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းရည်များရှိသည်ဟု သူမယုံကြည်သည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခဏတာ ဝမ်းမြောက်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူ စုရှီကို ချီတုံချတုံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်.. သူ စိတ်မအေးနိုင်သေးပေ။

စုရှီသည် အားပေးသလို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ ယုံကြည်မှုရှိတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်း၏ ဘေးသို့ရွှေ့ကာ သူ၏လေးလံသောဝန်ကို ထမ်းဆောင်သည့်နေရာကို လွှဲယူလိုက်ပြီး ထိုလူငယ်စစ်သားများအား ဝိုင်တိုက်ရန် ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် စုရှီ၏ ခွန်အားကို ယုံကြည်သောကြောင့် စိတ်အေးသွားပြီး စစ်သားတစ်ဦးချင်းစီအား မက်မွန်သီးဝိုင်ကို စတင်ဝေငှတော့သည်။

ရှဲ့ကျန်း ဝိုင်ဝေငှနေစဉ် စုရှီက မေးလိုက်သည်။ "ဒီအုတ်နံရံတွေကို ရွှေ့ဖို့လိုရင် ဘာလို့လူတွေပိုမခေါ်တာလဲ။"

ဝိုင်သောက်ပြီး ခွန်အားများ အလျင်အမြန် ပြန်အားပြည့်လာခြင်းကို အံ့ဩနေသော လူငယ်စစ်သားတစ်ဦးက စုရှီ ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မရီး တခြားသူတွေက မကူညီနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့လေ့လာကြည့်တော့ အောက်က ပြိုကျနေတဲ့အုတ်ခဲတွေက ထပ်နေပြီး အရမ်းမခိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ကောင်းကောင်းမညှိနှိုင်းနိုင်ရင် နောက်တစ်ခါပြိုကျနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်အရမ်းများတယ်။"

စုရှီသည် စစ်သား၏ စကားကို နားထောင်ပြီး စဉ်းစားနေသည်။

ဤနေရာသည် ပါ့ရှင်း ခရိုင်တွင် အစည်ကားဆုံးနေရာဖြစ်သောကြောင့် ဤနေရာရှိ အဆောက်အဦးများအားလုံးသည် အုတ်အိမ်ငယ်များဖြစ်ပြီး ဤခေတ်မှလူများသည် ခိုင်ခံ့မှုကို တန်ဖိုးထားကြသည်။

အုတ်များသည် ခိုင်မာရုံသာမက အလွန်လည်းထူထဲသည်။ ထူထဲသောအုတ်နံရံများမှတစ်ဆင့် စုရှီသည် အောက်မှ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာသော ကလေးများ၏ ငိုသံကို ရှင်းလင်းစွာကြားနေရသည်။

ကလေးများ၏ ငိုသံကိုသာ ကြားရသည့် အကြောင်းအရင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူမတွင် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုရှိသော်လည်း လူများကို ကယ်တင်ရမည်ကို သူမသိသည်။

သူမ၏ အတွေးများကြားတွင် ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့လက်ဖြင့် ကိုယ်တိုင် မအားလပ်နိုင်သော စစ်သားတစ်ဦးချင်းစီအား မက်မွန်သီးဝိုင်တစ်ငုံစီ တိုက်နေပြီဖြစ်သည်။

လူငယ်စစ်သားတစ်ဦးက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ "မရီး၊ ဒီဆေးဝိုင်က တကယ်ကောင်းတယ်။ ကျွန်တော်အခု အားအပြည့်ပဲ။ ဒီနံရံကို ကျွန်တော်တို့ မ နိုင်လောက်ပြီ။"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါရောပဲ။ ငါအရမ်းပင်ပန်းလို့ ခြေထောက်တွေတောင်တုန်နေတာ၊ အခုတော့ နွားတစ်ကောင်နဲ့တောင် ချနိုင်လောက်တဲ့ အားရှိနေသလိုပဲ။"

"မင်းက နွားနဲ့ချနိုင်ရင် ငါက ကျားနဲ့တောင် ချနိုင်တယ်။"

“……”

စစ်သားများသည် စကားစမြည်ပြောဆိုကာ ကြွားဝါနေကြပြီး နှစ်ရက်ကြာ လေးလံနေသော သူတို့၏ စိတ်အခြေအနေက ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။

အံ့ဖွယ်ဆေးဝိုင်၏ ကျေးဇူးကြောင့် သူတို့သည် လိုအပ်နေသော လန်းဆန်းမှုကို ရရှိခဲ့ကြသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ကျန်ရှိနေသော ဆေးဝိုင်ပုလင်းတစ်ဝက်ကိုယူကာ စုရှီ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

သူသည် စုရှီ၏ လေးလံသောဝန်ကို ထမ်းဆောင်သည့်နေရာကို လွှဲယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

စုရှီ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်မလုပ်မယ်။ ရှင်တို့အားလုံး နောက်ဆုတ်လိုက်။ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း နိုင်တယ်။"

ရှဲ့ကျန်း - “…”

စစ်သားများသည် နားမလည်နိုင်စွာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြပြီး သူတို့စိတ်ထင်နေတာလားဟု တွေးတောနေကြသည်။ မရီးက ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ။

စုရှီ ရှဲ့ကျန်း ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ခွန်အားကို ရှင်သိပါတယ်။ ရှင်တို့အားလုံး ပေါင်းလုပ်ရင်တောင် ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းလောက် ငြိမ်အောင် မနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ဒါသည် ဘလော့ခ်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ခြင်းနှင့်တူသည်။ လူတစ်ယောက်သည် လူများစွာအတူတကွ လုပ်ဆောင်ခြင်းထက် ပိုမိုတည်ငြိမ်နိုင်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ချီတုံချတုံဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်၊ နံရံသည် အလွန်ကြီးမားလွန်းသည်။

စုရှီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အချိန်မရှိတော့ဘူး။ အောက်က ကလေးတွေရဲ့အသံက အားနည်းလာပြီ။ ကျွန်မ ဒီအကြီးဆုံး အပြင်ဘက်နံရံကို ရွှေ့လိုက်တာနဲ့ ရှင်တို့ လူတွေကို အမြန်ဆင်းပြီး ကယ်နိုင်ပြီ။"

ရှဲ့ကျန်းသည် စုရှီ ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သိသော်လည်း သူဂရုစိုက်သောသူတစ်ယောက်၏ ဘေးကင်းရေးနှင့် ပတ်သက်လာသောအခါ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားသော သူပင်လျှင် ချီတုံချတုံဖြစ်နေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ထိုမိန်းကလေး၏ နည်းလမ်းမှာ အမှန်ကန်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

စုရှီသည် ပြတ်သားသော အကြည့်ဖြင့် ရှဲ့ကျန်းကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ "ဘာကို ချီတုံချတုံဖြစ်နေသေးတာလဲ။ မမေ့နဲ့၊ ကျွန်မလည်း စစ်သားတစ်ယောက်ပဲ။"

သူမ၏ စကားများသည် သူ့နှလုံးသားထဲသို့ တူဖြင့်ထုလိုက်သကဲ့သို့ ထိမှန်သွားသည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်းတင်းမာသွားပြီး သူ့အကြည့်မှာ စူးရှသွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုရှီသည် သူ့စေ့စပ်ထားသူသာမက အရည်အချင်းရှိသော စစ်သားတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်နေပြီး မေးလိုက်သည်။ "ယုံကြည်မှုရှိရဲ့လား။"

စုရှီသည် သူ့အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စွာရင်ဆိုင်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်မယ်လို့ အာမခံပါတယ်။"

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မျိုသိပ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ဆက်လုပ်တော့။"

သူသည် သူမကို ယုံကြည်သင့်သည်၊ သူ့သတိုးသမီးလောင်းသည် အမြဲတမ်း ကာကွယ်မှုလိုအပ်သော နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် ပန်းတစ်ပွင့်မဟုတ်ဘဲ အသိအမှတ်ပြုခံထားရသော ထူးချွန်သည့်စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် နောက်ဆုံးအကြံဉာဏ်တစ်ခုကို ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။ "သတိထား!"

စုရှီသည် သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကြောင့် မှင်တက်နေသော စစ်သားတစ်ဦးက တိုင်းတာထားသည့် အကောင်းဆုံးနေရာဖြစ်သော လမ်းနားရှိ နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှဲ့ကျန်းသည် နောက်ထပ်စစ်သားများကို တာဝန်ပေးအပ်လိုက်သည်။ စုရှီနှင့်အတူ စုစုပေါင်း နေရာရှစ်ခုရှိပြီး တစ်ခုချင်းစီကို စုရှီ မအောင်မြင်ခဲ့ပါက ထောက်ပံ့ရန် နံရံပတ်လည်ရှိ ထောင့်တစ်နေရာစီတွင် နေရာချထားသည်။

သူနှင့် ကျန်ရှိသောစစ်သားများသည် သူတို့၏ပစ္စည်းများကို ဝတ်ဆင်ပြီး ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းအတွက် မည်သည့်အချိန်မဆို ဆင်းရန် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။

စစ်သားများသည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း အမိန့်နာခံခြင်းသည် စစ်သားတစ်ဦး၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် စစ်သားများသည် မရီးတစ်ယောက်တည်း နံရံကို မ ခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ထင်ကြသော်လည်း သူတို့သည် စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း သတ်မှတ်ထားသော နေရာများကို ယူကြသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် စုရှီ.. ဒီသေးငယ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးဆီသို့ စူးစိုက်နေကြသည်။

ထို့နောက် လူတိုင်း၏ စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများအောက်တွင် သူမသည် ခြေထောက်များကို ခွဲကာ တည်ငြိမ်သော အနေအထားကိုယူပြီး သူမ၏ နူးညံ့ဖြူဖွေးသော လက်များကို မြှောက်လိုက်သည်။

နံရံ၏အစွန်းကို သူမ၏ဝမ်းဗိုက်ဖြင့် ထောက်ကာ အားစိုက်လိုက်သည်။ လူအများစုပေါင်း၍ မ ရသော အလျား ငါးမီတာ သို့မဟုတ် ခြောက်မီတာနှင့် အနံ သုံးမီတာ သို့မဟုတ် လေးမီတာရှိသော အုတ်နံရံကြီးသည် လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

စုရှီသည် ဧရာမနံရံကြီးကို မ ရန် အားစိုက်နေစဉ် သူမ၏ မျက်နှာသည် အားစိုက်မှုကြောင့် နီရဲလာပြီး နှေးကွေး၍ သတိကြီးစွာဖြင့် နောက်သို့ခြေလှမ်းများ လှမ်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

အောက်မှ ကြည့်ရှုနေသူများသည် ဤအံ့ဩဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွားပြီး အံ့အားသင့်ကာ အာမေဋိတ်သံများ ပြုကြသည်။

စုရှီသည် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ စဉ်းစားရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ သူမသည် နံရံ၏အလေးချိန်ကို ခံနိုင်သော်လည်း ဝန်အားညီမျှစွာ မဖြန့်ဝေနိုင်ခြင်းနှင့် ဟန်ချက်ထိန်းရန် လိုအပ်ခြင်းတို့ကြောင့် အလွန်ခက်ခဲစေပြီး အထူးသဖြင့် သူမ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိအားပေးနေခြင်းက အသက်ရှူရခက်စေသည်။

သူမထံသို့ စိုးရိမ်တကြီး စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်တစ်ခုကို သူမခံစားမိသည်။ ထိုအကြည့်မှာ ရှဲ့ကျန်း၏ အကြည့်ဖြစ်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် သူ့ဘက်သို့ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်ဖို့တောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။

သူမသည် မော့ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူမချစ်မြတ်နိုးရသူကို မြင်လိုက်လျှင် သူမ ဝမ်းနည်းပက်လက်ငိုမိမည်ကို ကြောက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လူများသည် သူတို့ချစ်မြတ်နိုးရသူများရှေ့တွင် အထူးသဖြင့် အားနည်းတတ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် စုရှီသည် ခေါင်းကိုငုံ့ထားပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ကာ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုဖြင့်သာ အခြားစစ်သားများက နံရံကို ထောက်ပံ့ပေးနေစဉ် အလျင်အမြန် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်သည်။

အောက်မှ လူအုပ်သည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်နေသော်လည်း အချို့လူများက စုရှီနှင့် အခြားသူများအတွက် နေရာရှင်းပေးရန် လူများကို ညွှန်ကြားကာ ရွှေ့ပြောင်းပေးနေကြသည်။

အားစိုက်ထုတ်ရတာ ပင်ပန်းပြီး နာကျင်လှသည်၊ အထူးသဖြင့် ရင်ဘတ်နှင့် အဆုတ်ထဲတွင် ပူလောင်နေသော ခံစားမှုနှင့်အတူ။ အချိန်သည် အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ရှည်လျားနေပြီး စုရှီသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ထုံကျင်နေကာ ဟန်ချက်ထိန်းရန်နှင့် နောက်သို့ တစ်လက်မချင်း ရွှေ့ရန် ရုန်းကန်နေရစဉ် အချိန်တိုင်းသည် ထာဝရကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ထိုသည်က တစ်မိနစ်ခန့်သာကြာပြီး သူတို့သည် ဧရာမအုတ်နံရံကြီးကို ရှင်းလင်းထားသော နေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။

အုတ်နံရံကို ဘေးကင်းစွာ ချလိုက်ပြီးနောက် စုရှီသည် လုံးဝအားကုန်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားကာ သူမ၏ မျက်နှာသည်လည်း ဖြူဖျော့သွားသည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်လုံးများသည် စိုးရိမ်မှုကြောင့် နီရဲနေပြီး မဆင်မခြင် ပြေးလာတော့မလို့ပင်။

စုရှီ သူ့ကို အော်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ လူတွေကို ဆင်းကယ်လိုက်ပါ။ ကျွန်မ ပင်ပန်းသွားရုံပါပဲ"

ရှဲ့ကျန်းသည် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာ ပုံမီန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာသည်ကိုမြင်မှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"တကယ် ဘာမှမဖြစ်ဘူးလား။" ထိုလူသည် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် မေးလိုက်သည်။

စုရှီ အားတင်းပြုံးပြပြီး ဘာမှမဖြစ်ကြောင်းပြရန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ထိုအရာကိုမြင်သောအခါ စိတ်အေးသွားပြီး သူမကို အားနည်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လူတိုင်းကို ကျောခိုင်းကာ ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး ပြတ်သားခိုင်မာသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒုတိယတပ်စု၊ ငါနဲ့အတူ လူတွေဆင်းကယ်မယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့!" ရှဲ့ကျန်းနှင့်အတူ ပြင်ဆင်နေသော စစ်သားများသည် လျင်မြန်စွာ ဆင်းသွားကြသည်။

သူတို့၏ အသံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် စုရှီသည် ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် အနီးအနားရှိ လူငယ်စစ်သားကို အလန့်တကြား အော်ဟစ်စေလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ လူတိုင်း စုရှီ ပတ်ပတ်လည်တွင် အလျင်အမြန် စုရုံးလာကြပြီး အကူအညီခေါ်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

သို့သော် စုရှီသည် သူတို့ထဲမှတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ တိတ်တဆိတ် အချက်ပြလိုက်သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ ဘယ်သူ့ကိုမှမခေါ်နဲ့။ ရှဲ့ကျန်း ကို စိတ်မပူစေနဲ့။"

စုရှီသည် သူမကိုယ်သူမ အလွန်အကျွံ အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ပြီး အဆုတ်ကို ထိခိုက်မိကြောင်း သိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ပြဿနာက ပြင်းထန်ခြင်းမရှိပေ။ သူမသည် တုန်ယင်နေသောလက်များဖြင့် သူမအိတ်ထဲ၌ ကျန်ရှိနေသော မက်မွန်အရက်ကို စမ်းတဝါးဝါးရှာဖွေလိုက်သည်။

လူငယ်စစ်သား၏ မျက်လုံးများသည် စိုးရိမ်မှုကြောင့် နီရဲနေသည်။ သူ့မရီးအပေါ် ထားရှိခဲ့သော လေးစားမှုမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။

သူသည် စုရှီ၏ အိတ်ထဲမှ ကျန်ရှိနေသော မက်မွန်အရက်ကို ယူကာ ပုလင်းဖွင့်ပြီး သူမဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

တစ်ငုံ အားတင်းသောက်လိုက်ပြီးနောက် စုရှီသည် ရင်ဘတ်အောင့်ခြင်းမှ အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ပုလင်းမှ နောက်ထပ် အနည်းငယ်သောက်လိုက်ပြီး သူမပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများကို ဂရုတစိုက်သုတ်ကာ ရှဲ့ကျန်းရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ အခုတော်တော်သက်သာနေပြီ၊ အတွင်းဒဏ်ရာ နည်းနည်းရသွားတာပါ။ ရှင်တို့ ရှဲ့ကျန်းကို သွားကူညီလိုက်ပါ။ ကျွန်မ ခဏနားလိုက်မယ်။"

စစ်သားများသည် စုရှီ၏ ဘေးတွင်နေလိုသဖြင့် ရွှေ့ရန်တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း ကြည့်ရှုနေသူများထဲမှ အမျိုးသမီးအချို့ ရှေ့ထွက်လာကြသည်။ သူတို့ထဲမှ ဖုန်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက စုရှီ ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး စစ်သားများအား ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ သွားကူညီလိုက်ကြပါ။ ငါတို့ သူမကိုစောင့်ကြည့်ပေးမယ်။ ဒီမိန်းကလေးက တကယ်တော်တာပဲ၊ သူမက သန်မာတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ မင်းတို့အားလုံးက ငါတို့ အမှတ် ရှစ် ခရိုင်သစ်ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်တွေပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ သူမကို သေချာဂရုစိုက်ပေးမှာပါ။"