အခန်း (၅၅-၅၆)

အပိုင်း ၅၅

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ဝါးကုတင်တစ်လုံးဖြင့် ပေါ်လာပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ရိုးရှင်းသောအပြုံးတစ်ခုဖြင့် စစ်သားများအား လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ "လာ၊ ဒီကောင်မလေးကို ကုတင်ပေါ်ရွှေ့ပြီး ဆရာဝန်ဆီခေါ်သွားလိုက်။ ကောင်မလေးက တော်တော် တော်တာပဲ"

စစ်သားများသည် စုရှီသည် ဖုန်ထူသောမြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကူညီရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြပြီး သူမကို ကုတင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန်ရွှေ့ကာ ဆေးကုသမှုခံယူရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

စုရှီကို အရက်ပုလင်းကမ်းပေးခဲ့သော လူငယ်စစ်သားသည် သူမ၏ သဘောတူညီချက်ကို ရရှိပြီးနောက် သူမကို ဝါးကုတင်ပေါ်သို့ ဂရုတစိုက်မတင်လိုက်သည်။

သို့သော် စုရှီသည် သူမကို ပို့ဆောင်ပေးမည့် စစ်သားများ၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ အတွင်းအင်္ဂါများ လျင်မြန်စွာ ပြန်ကောင်းမွန်လာပြီး သူမ၏ခွန်အားများ တဖြည်းဖြည်းပြန်လည်ရရှိလာသည်ကို ခံစားနေရသည်။ သူမသည် ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရနေပုံပေါက်သော်လည်း ကြီးမားသောထိခိုက်မှုမရှိခဲ့ပေ။

သူမသည် မက်မွန်အရက်၏ အာနိသင်အပြင် သူမ၏ တစ်ပိုင်းတစ်စ နတ်ဆိုးသွေးပါသော ဖွဲ့စည်းပုံသည် သူမ၏ လျင်မြန်သော ပြန်ကောင်းမွန်မှုတွင် အဓိကအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်သည်ဟု ယုံကြည်သည်။

ထို့နောက် စုရှီသည် စစ်သားအချိုကို ရှဲ့ကျန်းနှင့် သူ့အဖွဲ့ကို ကူညီရန် လွှတ်လိုက်သည်။

အချို့ဆွေးနွေးမှုများအပြီးတွင် စစ်သားနှစ်ဦးသည် စုရှီ ကို စောင့်ရှောက်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အခြားသူများသည် ရှဲ့ကျန်းနှင့် သူ့အဖွဲ့လုပ်ဆောင်နေသော နေရာသို့သွားကာ အောက်မှအခြေအနေကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ရှဲ့ကျန်းနှင့် သူ့အဖွဲ့သည် ချောမွေ့စွာဆင်းသက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် အပျက်အစီးအချို့ကို လျင်မြန်စွာဖယ်ရှားပြီး အောက်တွင် ပိတ်မိနေသော မိသားစုသုံးယောက်ကို တဖြည်းဖြည်းဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူသည် အပေါ်မှနေ၍ မိခင်ကို ခါးကုန်း၍ကာကွယ်ပေးထားပြီး မိခင်ဖြစ်သူကမူ တစ်နှစ်ခန့်အရွယ်ကလေးကို အကာအကွယ်ပေးထားသည်။

အနီးကပ်ကြည့်ရှုသောအခါ မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ချောင်းများတွင် ဒဏ်ရာများရှိနေပြီး ကလေးက ထိုလက်ချောင်းများကို မသိစိတ်ဖြင့် စို့နေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သို့သော် မိခင်မှာ သေဆုံးနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး ကလေးမှာ ဘာမှစို့လို့မရဘဲ အားကုန်ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။

မျက်ရည်များဖြင့် ရှဲ့ကျန်းသည် သေလုနီးပါးဖြစ်နေသော ကလေးကို အမျိုးသမီး၏အောက်မှ ဂရုတစိုက် ကောက်ယူလိုက်သည်။ စစ်သားများသည် သေဆုံးသွားသော မိဘနှစ်ပါးအား အလေးပြုကာ အမြင့်ဆုံးသော ဂုဏ်ပြုမှုကို ပေးခဲ့ကြသည်။

အချို့သော လူငယ်စစ်သားများသည် သူတို့အိမ်မှ မိဘများကို သတိရကာ မျက်ရည်များကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းသုတ်လိုက်ပြီး ထိုစုံတွဲကို ခွဲထုတ်ရန် ခက်ခဲသောလုပ်ငန်းကို စတင်လုပ်ဆောင်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူသည် မိခင်ကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသောကြောင့် သူတို့ ခွဲထုတ်၍မရခဲ့ပေ။

"ခေါင်းဆောင်!" လူငယ်စစ်သားများက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ အသံမှာ နွမ်းလျနေပြီး သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြိုးနဲ့အတူတူချည်ပြီး အပေါ်ကလူတွေကို ဆွဲတင်ခိုင်းလိုက်။"

"နားလည်ပါပြီ!"

အပေါ်မှလူများက ထိုစုံတွဲ၏ အလောင်းများကို ဆွဲတင်လိုက်သောအခါ လူအုပ်ကြားထဲ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"အိုး၊ စက်ရုံမန်နေဂျာ ကျန်းနဲ့ သူ့မိန်းမအတွက် အရမ်းဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာပဲ။ ကလေးရော၊ ကလေးအဆင်ပြေရဲ့လား။"

"သူတို့ရဲ့ အကြီးဆုံးသားကို အကြောင်းကြားပြီးပြီလား။ သူက မြို့ပြင်မှာ ကျောင်းတက်နေတယ်လို့ ကြားတယ်။"

"သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။"

"ကောင်းကင်ကြီးက ဘာလို့ဒီလောက်ရက်စက်ရတာလဲ။ စက်ရုံမန်နေဂျာ ကျန်းနဲ့ သူ့မိန်းမက ငါတို့လို ဆင်းရဲသားတွေအပေါ် အရမ်းကောင်းကြတာ။"

"လူကောင်းတွေက အသက်မရှည်ဘူး…"

လူအုပ်သည် တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး အချို့မှာ သူတို့၏ ဝမ်းနည်းမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ငိုကြွေးနေကြသည်။ သေခြင်းတရားသည် အမြဲတမ်း ဝမ်းနည်းမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။

ရှဲ့ကျန်း နောက်ဆုံးထွက်လာသောအခါ သူသည် တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ကလေးကို သူ့လက်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားသည်။ မထိန်းနိုင်အောင် ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုနေသော အဒေါ်အချို့သည် ဤမျှငယ်သောကလေး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းကို အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ရှဲ့ကျန်း လက်ထဲမှ ကလေးကို အလျင်အမြန်ယူလိုက်ကြသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။ "သွားကြစို့၊ ငါ့အိမ်ကိုလာခဲ့။ ငါတို့တူးထုတ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲက နို့မှုန့်နည်းနည်းရှိတယ်။ ကလေးက ဗိုက်ဆာနေမှာပဲ။"

အခက်အခဲကြုံသည့်အချိန်တွင် စစ်မှန်သောစိတ်ရင်းများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ အိမ်နီးနားချင်းများက ရှေ့ထွက်လာကြပြီး ကလေးကို အစာရှာကျွေးရန် ခေါ်သွားကြသည်။

ကျန်ရှိသောလူများသည် စက်ရုံမန်နေဂျာ ကျန်း၏ ဈာပနကို မည်သို့စီစဉ်ရမည်နှင့် သူ့ဆွေမျိုးများအား အကြောင်းကြားရမည်ကို စတင်ဆွေးနွေးကြသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် လူအုပ်သည် သူတို့၏ လုပ်ငန်းတာဝန်များဖြင့် အလုပ်များကာ စတင်ကွဲသွားကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှဲ့ကျန်းသည် စုရှီ ဝါးကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် အပြုံးတစ်ခုပေးတော့မည်အပြု သူမရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ သွေးစွန်းကွက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မှင်တက်သွားသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရှဲ့ကျန်းသည် အလွန်အမင်း စိတ်ထိခိုက်သွားသည်။ သူ့စိတ်သည် ဗလာဖြစ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံသံများကို မကြားနိုင်တော့ပေ။

သူသည် ထိုနေရာတွင် မှင်တက်စွာရပ်နေပြီး စုရှီ၏ အဝတ်အစားပေါ်ရှိ သွေးကို စိုက်ကြည့်နေကာ သူမြင်နေရသောအရာကို နားမလည်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ့ကိုနာကျင်စေသော အနီရောင်အစွန်းအကွက်သည် သူ့အမြင်အာရုံထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်လုံးများသည် သွေးရောင်လွှမ်းသွားသည်။ ကြိုတင်သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ သူသည် စုရှီဆီသို့ ပြေးသွားကာ ခလုတ်တိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ဒူးထောက်ကျသွားသည်ကိုပင် မခံစားမိပေ။ သူသည် သူမကို တင်းကျပ်စွာဖက်ထားပြီး မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ယင်နေသည်။

သေဆုံးသွားသောစုံတွဲ၏ ထိခိုက်မှုက သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ အတူရှိမည့်အနာဂတ်အတွက် အလွန်စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့စေသည်။ သူသည် သူမနှင့်အတူရှိမည့် သူ့အနာဂတ်၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို စိတ်ကူးပုံဖော်ခဲ့ပြီး သူမကိုဆုံးရှုံးရမည်၊ သူမ မရှိလျှင် သူ့ဘဝသည် မည်မျှခြောက်ကပ်သွားမည်ကို တွေးတောကာ တုန်လှုပ်စေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှဲ့ကျန်းသည် သူကြောက်ရွံ့နေသည်ကို သူ့ကိုယ်သူ ဝန်ခံလိုက်သည်။

စုရှီသည် သူ၏ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားမိသည်။ သူမသည် ဖုန်ပေနေသောလက်ဖြင့် သူ့ကျောကိုဖက်ကာ သူ၏တင်းမာနေသော ပခုံးများကို ညင်သာစွာပုတ်ပေးလိုက်သည်။ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ မထိန်းနိုင်အောင် ကျဆင်းလာပြီး သူ့ပခုံးပေါ်သို့ကျကာ သူ့ယူနီဖောင်းကို စိုစွတ်သွားစေသဖြင့် ရှဲ့ကျန်း၏ နှလုံးသားကို ပိုနာကျင်စေသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့မျက်နှာကို သူမလည်တိုင်တွင် မြှုပ်နှံလိုက်ပြီး သူမ၏ထူးခြားသော ပန်းရနံ့ကို အားပါးတရရှူသွင်းလိုက်သည်။ ထိုရနံ့သည် နာကျင်မှုကြားမှ စိတ်ကိုဖြေလျော့ပေးနိုင်ပြီး သူ၏ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံနေရသော နှလုံးသားကို အနည်းငယ်သက်သာစေသည်။

ထို့နောက် ရှဲ့ကျန်းသည် ကြိုတင်သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ ခြေထောက်များအောက် လက်လျှိုက သူမ၏ အလန့်တကြားအော်သံနှင့်အတူ သူမကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာအမူအရာကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာမှာ တင်းမာနေကာ သူ့လက်အောက်ငယ်သားများအား ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ရှာဖွေကယ်ဆယ်ရေးကို ဆက်လုပ်။ ငါ မင်းတို့မရီးကို ဆေးကုသရေးစခန်းကို ခေါ်သွားပြီး မကြာခင်ပြန်လာခဲ့မယ်။"

စစ်သားများသည် အလေးပြုကာ သူတို့၏တာဝန်များကို ဆက်လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သော အားပေးမှုကို ပေးခဲ့ကြသည်။

စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်း၏ မည်းမှောင်တင်းမာနေသော မျက်နှာကိုမြင်သောအခါ စကားလုံးများ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။ သူမသည် နားမလည်နိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရပြီး တိတ်ဆိတ်မှုက သူမကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်း၏ လက်မောင်းများထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မှီခိုနေပြီး သူ့လည်ပင်းကို တမင်တကာ ထိတွေ့ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရှက်တတ်ပြီး အလွယ်တကူ မျက်နှာပူတတ်သော ရှဲ့ကျန်း သည် ပုံမှန်မဟုတ်သလို တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ သူမကို တစ်ချက်မျှပင်မကြည့်ပေ။ သူမ၏ လုပ်ရပ်များက သူ့ကို စိတ်ဆိုးစေသည်ကို နားလည်သောအခါ စုရှီ သူ့ကိုထပ်မဆွဝံ့တော့ဘဲ အိပ်ပျော်နေဟန်ဆောင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူမကို စုတုန်၏ တဲဆီ ချီသွားခဲ့သည်။ သူမကို ဘေးကင်းစွာနေရာချပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်ပြီးနောက် သူသည် သူမကို တစ်ချက်မျှမကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားပြီး သူမ၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

စုရှီ သစ္စာဖောက်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှဲ့ကျန်း သည် သူမကို စုတုန်ဆီသို့ ပေးအပ်ပြီးနောက် သူမအစ်ကိုကြီး၏ အမျက်ဒေါသကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရန် ထားခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော စုတုန်သည် ယခုအခါ ဒေါသထွက်နေပြီး သူ့အမျက်ဒေါသမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ စုရှီ မိနစ်အတော်ကြာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံခဲ့ရပြီး မျက်ရည်ကျလုမတတ်ဖြစ်သွားသည်။

သူမ အသက်ရှူမဝမီ ရှီးယန်နန်သည်လည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။ စုရှီသည် နောက်ဘယ်တော့မှ ထိုသို့မဆင်မခြင် မလုပ်တော့ပါဟု အသည်းအသန်နီးပါး ကတိပေးပြီးနောက်မှသာ နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း စုရှီသည် မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်နေပြီး သူမစိတ်ထဲတွင် သူမအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ ကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးများက ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူမ၏ လုပ်ရပ်များသည် သူမကိုယ်တိုင်ကိုသာ ဒဏ်ရာရစေသည်သာမက သူမချစ်မြတ်နိုးရသူများကိုပါ မလိုအပ်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်စေသည်ကို နားလည်ကာ နောက်ဘယ်တော့မှ ထိုသို့မဆင်မခြင် မလုပ်တော့ပါဟု သူမကိုယ်သူမ အကြိမ်ကြိမ် ကျိန်ဆိုနေမိသည်။

သူမအစ်ကိုများ၏ ပြင်းထန်သော ကြိမ်းမောင်းမှုများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေသော ရှဲ့ကျန်း၏ အပြုအမူတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ စုရှီသည် အပြစ်ရှိစိတ်ဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သောအခါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက နောက်ဆုံးတွင် သူမကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

...

စုရှီ နောက်တစ်ကြိမ် နိုးလာသောအခါ အခန်းထဲတွင် ရေနံဆီမီးခွက်ကို ထွန်းညှိထားပြီးဖြစ်သည်။

ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များသည် ဆောင်းဦးရာသီကို ဆိုလိုပြီး မီးခွက်၏ အလင်းရောင်သည် ပဲစေ့တစ်စေ့မျှသာ လင်းနေသည်။

အခန်းသည် မှောင်မိုက်နေသည်။

စုရှီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သတိပြန်ဝင်လာချိန်၌ သူမ၏ လက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူမသည် ကုတင်ဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ထိုသူမှာ ရှဲ့ကျန်းပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ကုတင်အစွန်းတွင် မှီကာ အိပ်ပျော်နေပြီး သူမလက်ကို သူ့လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

စုရှီသည် ထိုလူ၏ အိပ်စက်ခြင်းကို အနှောင့်အယှက်မပေးလိုသောကြောင့် မလှုပ်ဝံ့ပေ။

မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမသည် ထိုလူ၏ ထင်ရှားပေါ်လွင်သော မျက်နှာအသွင်အပြင်များကို ဂရုတစိုက် လေ့လာနေမိသည်။

သူ၏ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှုကြောင့်လားမသိပေမယ့် အိပ်ပျော်နေစဉ်မှာပင် ထိုလူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

အောက်သို့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏မြင့်မားသော နှာတံအောက်တွင် အနည်းငယ်ပါးသော နှုတ်ခမ်းတစ်စုံရှိသည်။ စုရှီသည် နှုတ်ခမ်းပါးသော အမျိုးသားများသည် မကြာခဏဆိုသလို နှလုံးသားခက်ထန်ပြီး ခံစားချက်မရှိတတ်ဟု ဆိုသောစကားကို တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသည်ကို သတိရမိသည်။

သို့သော်လည်း စုရှီသည် ဤအဆိုမှာ မတိကျဟု ထင်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ရှဲ့ကျန်းသည် ချစ်မြတ်နိုးမှုနှင့် သစ္စာရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ခံစားချက်များကို ဖော်ပြရာတွင် သိပ်မတော်ရုံသာဖြစ်သည်။ သူတို့အတူရှိနေသည့် အခိုက်အတန့်တိုင်းတွင် သူမသည် သူ့နူးညံ့မှုကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနိုင်သည်။

သူတို့၏ အချစ်နှင့် သူတို့ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှကို ပြန်စဉ်းစားရင်း စုရှီ ပြုံးလိုက်မိပြီး သူမ၏မျက်လုံးများသည် ထိုလူကိုကြည့်ရင်း ချစ်ခင်ကြင်နာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စုရှီ၏ အကြည့်မှာ အလွန်စူးရှသောကြောင့်လားမသိ၊ ထိုလူသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ထကာ သူ၏နာကျင်နေသော လည်ပင်းကို အနည်းငယ် သက်သာအောင်လုပ် လိုက်ပြီး စုရှီ၏ ရွှန်းစိုနေသော မျက်လုံးနက်များနှင့် ဆုံမိသွားသည်။ သူမ၏ ကြည်လင်ရွှန်းစိုသော မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ငုံ့ကိုင်းကာ ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာထိတွေ့လိုက်သည်။ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် အသံအက်နေသေးသော လေသံဖြင့် သူသည် နူးညံ့စွာမေးလိုက်သည်။ “ရှီရှီ နေကောင်းသွားပြီလား။"

စုရှီသည် အနည်းငယ် အိပ်ချင်နေသေးပြီး မလှုပ်ချင်ပေ။ သူမသည် ကုတင်ဘေးသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်ကိုမြင်သောအခါ သူမဘေးရှိ နေရာလွတ်ကို ချစ်စဖွယ် ပုတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အခုဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး။ မက်မွန်သီးဝိုင်ရဲ့ အာနိသင်ကို ရှင်သိသားပဲ၊ ကျွန်မ နည်းနည်းကြာကြာ လှဲနေချင်သေးလို့။ လာ၊ ကျွန်မနဲ့အတူတူအိပ်။"

ရှဲ့ကျန်း သူ့နားကို မယုံနိုင်ဖြစ်သွားရသည်။

သူသည် နာရီသုံးဆယ်ကျော်ကြာ အနားမယူဘဲနေခဲ့ခြင်းက သူ့ကို စိတ်အထင်မှားစေတာလားဟုပင် သံသယဝင်မိသည်။

သူ့ဇနီး‌လောင်းက သူ့ကို... အတူတူအိပ်ရန် ဖိတ်ခေါ်နေသည်တဲ့လား။

"ဂလု!" ရှဲ့ကျန်း၏ လည်စေ့သည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။

စုရှီသည် ထိုလူ လုံးဝမလှုပ်ရှားဘဲ သူ၏အကြည့်ပင် အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမသည် သူ့ကို ကြောက်လန့်စေမိသည်ကို သိလိုက်သောအခါ သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်နှာကို အုပ်ထားချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူမသည် အမှန်တကယ် မည်သည့်မကောင်းသော အကြံမျှမရှိပေ။ သူမသည် ရှဲ့ကျန်း ထိုသို့လဲလျောင်းနေရခြင်းမှာ မသက်မသာဖြစ်မည်ဟု ထင်ရုံသာဖြစ်သည်။

သူမတို့သည် စေ့စပ်ပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် ကုတင်တစ်ခုတည်း အတူမျှဝေခြင်းသည် ဘာများမှားယွင်းမည်နည်း။

ထိုသို့စဉ်းစားရင်း စုရှီ ပိုမိုပြတ်သားလာသည်။ သူမသည် ထိုလူ၏ လက်ဖဝါးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ခိုင်မာသော ဆွဲအားဖြင့် သူ့ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူမ၏လက်မှ အားကြောင့် သူ စိတ်အထင်မှားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း လုံးဝသေချာသွားသည်။

သူ့ဇနီးလောင်းသည် အမှန်တကယ်၊ သူ့ကို အတူတူအိပ်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်!

ကုတင်တစ်ခုတည်းတွင်!!

သူသည် ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များကို အလျင်အမြန်ချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့တက်၍ ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို သူ့လက်မောင်းများထဲ ပွေ့ဖက်လိုက်ရာ ထိုအရာအားလုံးသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ ခွန်အားကို ခံစားမိရင်း စုရှီသည် သူမမျက်နှာကို သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် မြှုပ်နှံလိုက်ပြီး သာယာသောလေသံဖြင့် ညင်သာစွာရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဘယ်မှမသွားပါဘူး!" ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်လုံးများသည် ကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူသည် သူ့မေးကို ထိုမိန်းကလေး၏ ခေါင်းထိပ်တွင် ပွတ်သပ်ကာ အနည်းငယ် တင်းမာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ထွက်ပြေးရဲရင်ပြေး၊ ကိုယ် မင်း တင်ပါးကိုရိုက်မှာ။"

စုရှီသည် မကြောက်ပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ပွေ့ဖက်ထားပြီး ပြီးပြည့်စုံစွာ လိုက်ဖက်ညီနေသည်။

သူမ၏ လက်များသည် ထိုလူ၏ခါးပေါ်တွင် တင်ထားပြီး သူမက ချိုသာစွာပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး။"

ထို့နောက် သူမ ထိုလူ၏ တိုးညှင်းသော ရယ်သံများကြားတွင် သေးငယ်ပြီး ကြောက်ရွံ့သောလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ကျွန်မကို စိတ်မဆိုးတော့ဘူးမလား။"

ထိုမိန်းကလေး၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်နေသော ရှဲ့ကျန်း၏ လက်က ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် သူ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းကို စိတ်မဆိုးပါဘူး။"

စုရှီသည် ထိုလူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခေါင်းတိုးကာ ကိစ္စဟောင်းတစ်ခုကို ပြန်အစဖော်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ မယုံဘူး! ရှင် ခုနက တကယ်ကြမ်းတမ်းခဲ့တာ။"

ရှဲ့ကျန်း၏ လည်ပင်းသည် သူမ၏ ပွတ်သပ်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ယားယံလာသောကြောင့် သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ထိုမိန်းကလေး၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်ကို သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းကို တကယ်စိတ်မဆိုးပါဘူး။ ကိုယ်က… ကိုယ်က မင်းကို အန္တရာယ်ထဲရောက်အောင် ထားမိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ စိတ်တိုနေတာ။"

စုရှီသည် ထိုလူ၏ အသံထဲမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်နေသည့် လေသံကိုကြားရသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားထဲ နာကျင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ အနည်းငယ်ခွာရန် ရုန်းကန်လိုက်သည်။

ထိုလူကို မော့ကြည့်ကာ သူမသည် အလျင်စလိုပြောလိုက်သည်။ "ရှင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လိုအပြစ်တင်လို့ရမှာလဲ။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။"

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့လက်များထဲမှ လှပသောမိန်းကလေးငယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် နတ်သမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းပြီး လိမ္မာပါးနပ်ကာ အားနည်းပုံပေါက်သော်လည်း အကျပ်အတည်းကာလတွင် သတ္တိရှိရှိ ရပ်တည်ခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ချိန်က သူ၏ကံကောင်းခြင်းကို အံ့ဩခဲ့ပြီး ဤသို့ထူးချွန်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး သူ့ဘဝထဲသို့ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ကိုချစ်မြတ်နိုးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။

သူသည် သူတို့အတူ အချိန်များစွာရှိလိမ့်မည်ဟု အမြဲယုံကြည်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယနေ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်၏ လက်မောင်းများထဲတွင် သေဆုံးသွားသောစုံတွဲသည် သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်စေခဲ့ပြီး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော မိန်းကလေး၏မြင်ကွင်းသည် သူ့ကို ပိုကြောက်လန့်စေခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မတော်တဆမှု သို့မဟုတ် မနက်ဖြန် မည်သည့်အရာက အရင်ရောက်လာမည်ကို မည်သူမျှမသိနိုင်ကြောင်း သူနားလည်သွားခဲ့သည်။

ဤအတွေးဖြင့် သူ ခေါင်းငုံ့ကာ ထိုမိန်းကလေး၏ အကြည့်ဖြင့် ဆုံလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများကို နူးညံ့စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထိုလူသည် ရုတ်တရက် လည်ချောင်းထဲတွင် ဆို့နင့်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း အနည်းငယ်ရှူရှိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် အသံအက်အက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရှီရှီ၊ ကိုယ်တို့ပြန်သွားရင်… လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်ကြရအောင်။"

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၅၆

'သူ့ကို လက်ထပ်ရမယ်ဟုတ်လား'

သူမ အတော်လေး ဆန္ဒရှိပုံပေါ်သည်။

သူမတို့နှစ်ဦး၏ အနာဂတ်ဘဝကို အတူတကွ စိတ်ကူးကြည့်ရင်း သူမ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားလာမိသည်။

သို့သော်လည်း…

"ကျွန်မ အသက် ၂၀ တောင် မပြည့်သေးဘူး…"စုရှီက နူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စုရှီဆီမှ ကန့်ကွက်သည့်ပုံ မပေါ်သည်ကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ကျန်းသည် တိုးတိုးလေး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် စုရှီ၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ ငုံ့နမ်းပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ ကိုယ်တို့ ကြိုတင်ပြီး စာရင်းတင်ထားလို့ရတယ်။ မင်းအသက် ၂၀ ပြည့်တာနဲ့ ချက်ချင်း လက်ထပ်ကြမယ်လေနော်"

စုရှီ၏ မွေးနေ့သည် လပြက္ခဒိန်အရ မေလ၏ ၁၅ ရက်နေ့ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကို ထည့်တွက်ကြည့်ပါက နှစ်ဝက်ကျော်ပင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူမတို့နှစ်ဦး၏ ချစ်သူသက်တမ်း တစ်နှစ်နီးပါး ရှိနေလောက်ပြီဖြစ်၍ လက်ထပ်ခြင်းသည် အတော်လေး သဘာဝကျသည်။

ထိုသို့စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်ပြီးနောက် စုရှီသည် သူမ၏ လက်လေးကို မြှောက်ကာ ထိုအမျိုးသား၏ ချောမောသော မျက်နှာကို အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းကို 'မွ' ဟူသော အသံကျယ်ကျယ်ထွက်အောင် ပြင်းပြင်းလေး နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုအမျိုးသား၏ အကြည့်များ နက်ရှိုင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက စနောက်သည့်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့အိမ်ရဲ့ သခင်က ဘယ်သူဖြစ်မှာလဲ"

'ကျွန်မတို့အိမ်' ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် ရှဲ့ကျန်းကို အထူးသဖြင့် ပျော်ရွှင်စေခဲ့ပြီး ဗိုလ်ကြီး ရှဲ့၏ နှလုံးသားကို ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ဖူးပွင့်စေခဲ့သည်။

သူ့စိတ်ထဲရှိ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးအမျိုးမျိုးကို လျစ်လျူရှုကာ ထိုချောမောသော အမျိုးသားသည် ချက်ချင်း ကြေညာချက်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ကိုယ်တို့အားလုံး မင်းစကားကိုပဲ နားထောင်မှာပါ"

စုရှီသည် ကျေနပ်သော အမူအရာဖြင့် သူမ၏ မေးလေးကို အနည်းငယ် မော့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကဲ ပြောပါဦး၊ ရှင့်ရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးက သိပ်ကို ကျက်သရေရှိပြီး ထူးထူးခြားခြား နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အလိုက်သိတတ်တယ် မဟုတ်လား"

ရှဲ့ကျန်းသည် စုရှီ၏ နီရဲလာသော နားရွက်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း သူက သူမ၏ ရှက်သွေးဖြာနေမှုကို ဖော်ထုတ်မပြဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။

မြှောက်ပင့်ပြောဆိုရာတွင် တရားဝင်လေ့ကျင့်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ဖူးသော ထိုအမျိုးသားသည် မြှောက်ပင့်သော စကားလုံးများကို ပြောတတ်လာခဲ့သည်။

"ကိုယ့်ရဲ့ ရှီရှီက အမြဲတမ်း သိပ်ကို လှပပြီး၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ရက်ရောတဲ့ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးပဲ"

စုရှီသည် တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ထိုအမျိုးသား၏ လည်ပင်းထဲသို့ တိုးဝှေ့ကာ စနောက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပွတ်သပ်နေလိုက်သည်။ "မြှောက်နေလိုက်"

သူ၏ စေ့စပ်ထားသော မိန်းကလေးက သူ့အား ပွတ်သပ်နေသည်ကို ခံစားရသောအခါ ရှဲ့ကျန်း၏ အကြည့်များမှာ နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ သူစကားပြောသောအခါ သူ့အသံသည် ရှတတဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင်… နတ်သမီးလေးက ကိုယ့်ကို နမ်းချင်လားဟင်"

စုရှီသည် ထိုသို့သော စကားလုံးများ ထိုအမျိုးသားထံမှ ထွက်လာသည်ကို မယုံနိုင်ပုံဖြင့် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ သူမ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် အနေအထားကြောင့် သူမသည် ထိုအမျိုးသား၏ လှုပ်ရှားနေသော လည်ဇလုတ်ကိုသာ မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

ထူးဆန်းစွာပင် စုရှီသည် သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများကို ဖွင့်ကာ ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော နေရာကို ကိုက်လိုက်မိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် အရာအားလုံးသည် ချာချာလည်သွားပြီး စုရှီ သည် ပြင်းထန်သော အနမ်းတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။

ချစ်သူများကြားမှ ညင်သာသော အနမ်းများသည် အမြဲတမ်း ချိုမြိန်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ မကြာမီတွင် သူတို့သည် တစ်ဦး၏ အသက်ရှုသံများထဲတွင် နစ်မျောသွားကြပြီး အလွန်အမင်း နူးညံ့သော ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုတွင် ရစ်ပတ်နွယ်ယှက်သွားကြတော့သည်။

...

ပါ့ရှင်း ခရိုင်ရှိ ဘေးဒုက္ခကျရောက်ရာ နေရာသည် ကျယ်ပြန့်လှပြီး ခရိုင်တစ်ခုလုံးနီးပါး အပျက်အစီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

တစ်ပတ်အကြာတွင် စုရှီနှင့် သူမ၏ အဖွဲ့သည် ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် အသိပေးချက်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

နောက်ဆက်တွဲ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေး ကြိုးပမ်းမှုများကို သက်ဆိုင်ရာ ဌာနများက ဆောင်ရွက်သွားမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့ ထွက်ခွာကြသောအခါ စုရှီနှင့် အခြားသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများသည် ထရပ်ကား၏ နောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေကြသည်။ ဒေသခံနေထိုင်သူ အများအပြားသည် သူတို့ကို လိုက်ပါပို့ဆောင်ရန် ဆန္ဒအလျောက် ထွက်လာကြပြီး လူတိုင်းသည် သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုရှီသည် သူမ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို စွဲကိုင်ကာ အသက်ကယ်တင်သော ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်လာခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ပတ်ကျော်ကြာ အလုပ်များခဲ့ပြီးနောက် ကျွန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဒါရိုက်တာဟဲသည် ကယ်ဆယ်ရေးသမားများ၏ ပင်ပန်းမှုကို နားလည်သဖြင့် လူတိုင်းကို အလှည့်ကျ အနားယူရန် ရက်ရောစွာ စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

စုရှီသည် အနားယူရန် ပထမအသုတ်တွင် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ပါဝင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ နားရက်တွင် သူမသည် မည်သည့်နေရာသို့မှ မသွားဘဲ အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်စက်ခဲ့သည်။ သူမ ကောင်းစွာအိပ်စက်ပြီး နိုးလာသောအခါ နေ့လယ်စာစားချိန်နှင့် အံကိုက်ဖြစ်နေသည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် စုရှီသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ငိုက်မျဉ်းလာသည်။ သူမသည် အိမ်၏ ခေါင်မိုးစွန်းအောက်ရှိ ပလက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ မျက်လုံးများကို မှေးစင်းထားပြီး အနီးအနားတွင် ဖိနပ်ခုံ ပြုလုပ်နေသော အဘွား ချန်နှင့် စကားစမြည်ပြောနေခဲ့သည်။

ကောက်ရိုးဦးထုပ်ဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားကာ ပလက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ရှေ့နောက်ယိမ်းနွဲ့ကာ လုံးဝ အပန်းဖြေနေသောဟန်ဖြင့် စုရှီက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ဘွားဘွား၊ သမီး မနက်ဖြန် အလုပ်သွားရင် လက်ထပ်စာချုပ် တင်တော့မယ်"

ချန်ရှန်းယွင်သည် သဘောတူသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စာရင်းတင်သင့်တဲ့ အချိန်ရောက်ပြီပဲ။ နင်တို့ ချစ်သူဖြစ်နေတာ လနဲ့ချီနေပြီ။ အခုမတင်ရင် လူတွေက အတင်းပြောကြတော့မှာ"

စုရှီသည် သူမ၏ ဦးထုပ်ကို မလိုက်ပြီး ထထိုင်ကာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော အဘွား ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဘွား၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အေးတိအေးစက်နိုင်ရတာလဲ။ အဘွား သမီးကို မလွမ်းဘူးလား"

အဘွား ချန်သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ရယ်မောကာ ဆူငေါက်လိုက်သည်။ "သိပ်ပြီး ဒရာမာ မများစမ်းပါနဲ့"

စုရှီသည် ပြုံးလိုက်ပြီး အရိုးမရှိသကဲ့သို့ ပုံစံဖြင့် ပလက်ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်လှဲချလိုက်သည်။

အဘွား ချန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "တုန်တုန်က သူ့ချစ်သူကို ဘယ်တော့မှ ငါ့ဆီ ခေါ်လာပြမလဲ မသိဘူး"

သူမသည် သူမ၏ အကြီးဆုံးမြေး ချစ်သူရနေပြီဖြစ်ပြီး အဝေးတစ်နေရာမှ ချစ်သူဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် ကြားသိခဲ့ရသည်။ သူ့ချစ်သူ ထွက်ပြေးသွားမှာကိုပင် သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။

"အဘွား၊ မနေ့က ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ဖို့ လယ်ကွင်းတွေဆီ သွားမယ်လို့ ပြောတယ်ဘမဟုတ်လား။ လယ်ကွင်းတွေကို သွားကြည့်ကြရအောင်လေ။ မဟုတ်ရင် သမီး ပြန်အိပ်ပျော်သွားလိမ့်မယ်" စုရှီသည် ခေါင်းမွေးများ ထောင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်လွှဲလိုက်သည်။

အဘွား ချန်သည် သူမ၏ မြေးမလေးအတွက် စိုးရိမ်သောစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နင်က ပင်ပန်းနေသေးတာ မဟုတ်လား။ အိပ်ချင်ရင် အိပ်လိုက်လေ။ လယ်ကွင်းထဲက အလုပ်တွေအတွက် နင်စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး"

ယခင်နေ့က ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် စုရှီ၏ မျက်နှာသည် သိသိသာသာ ပိန်ကျသွားခဲ့သည်။

သို့သော် စုရှီသည် ပလက်ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ထနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

"သမီး ဆက်မအိပ်နိုင်တော့ဘူး။ အိပ်လိုက်ရင် ဒီည အိပ်မပျော်ဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန် အလုပ်ဘယ်လိုသွားရမလဲ"

အဘွား ချန်သည် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားပြီး ဆက်မတိုက်တွန်းတော့ပေ။ သူမသည် ကိုင်ထားသော အပ်ချုပ်တောင်းကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီး စုရှီကို အိမ်ထဲသို့ ပစ္စည်းများ ယူသွားခိုင်းလိုက်သည်။

စုရှီ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ချန်ရှန်းယွင်သည် အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

သူမသည် ကောက်ရိုးဦးထုပ်ဆောင်းထားပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ဝါးတောင်းတစ်လုံးကို ဆွဲထားကာ ထိုတောင်းထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်မျိုးစေ့အချို့နှင့် ပေါက်တူးငယ်တစ်လက် ပါရှိသည်။

စုရှီသည် အဘွား ချန်ဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ ဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ အဘွား ချန်၏ လက်မောင်းမှ တောင်းကို ယူပြီး ကိုယ်တိုင်ဆွဲလိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ရှိခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေအရ နေလောင်ဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး အသားမမည်းသော်လည်း အဘွား ချန်ကမူ သူမကို နေပူကြောက်သည်ဟု ထင်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့် စုရှီသည် ဦးထုပ်ကို လိမ်လိမ်မာမာ ဆောင်းခဲ့ရသည်။

သူတို့ အိမ်မှထွက်သည်နှင့် စုရှီသည် အဘွား ချန်က အိမ်နီးချင်းခြံဝင်းဆီသို့ တန်းတန်း သွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အဘွား ချန်သည် ဘေးအိမ်မှ အမျိုးသမီးဝူနှင့် သူငယ်ချင်းကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အသက် အနှစ်နှစ်ဆယ် ကွာဟသော်လည်း ထိုအချက်သည် သူတို့၏ ခင်မင်မှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

စုရှီ သိသလောက်ဆိုလျှင် ချန်ရှန်းယွင် ကြားသိခဲ့သော မိသားစုရပ်ကွက်အကြောင်း အတင်းအဖျင်းတိုင်းသည် အမျိုးသမီးဝူထံမှ မကြာခဏ ပျံ့နှံ့လာခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အသက်ကွာဟသော်လည်း မည်သည့်နေရာသို့ သွားသည်ဖြစ်စေ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အတူရှိနေရသည်ကို ပျော်မွေ့ကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းပြီး လှပသော မြေးမလေး အတူရှိနေသော်လည်း အဘွား ချန်သည် အမျိုးသမီးဝူကို အလိုလိုပင် အတူလိုက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးဝူသည် မကြာမီပင် သူမ၏ ခြံဝင်းမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး အဘွား ချန်ကဲ့သို့ပင် ဝတ်ဆင်ထားကာ အရပ်ရှည်ပြီး ကျက်သရေရှိသော မိန်းကလေးကို ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"အာ၊ ဒီနေ့ ဒေါက်တာ စုရှီလည်း ရှိနေတာပဲလား။ အဘွား ချန်နဲ့အတူ လယ်ကွင်းထဲ လိုက်သွားမလို့လား"

စုရှီ ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အစ်မ၊ ကျွန်မကို စုရှီလို့ပဲ ခေါ်ပါ။ အားလပ်ရက်ရတာ ရှားလို့ အဘွား ချန်နဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ထွက်တာပါ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုရှီ၏ အကြည့်သည် အမျိုးသမီးဝူ၏ နောက်တွင်ရှိသော မိန်းကလေးထံသို့ ရောက်သွားသည်။ သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ထိုမိန်းကလေးသည် သူမနှင့် ရွယ်တူခန့် ရှိပုံရသည်။

သူမ၏ တစ်ဖက်ရှိ မိန်းကလေးသည်လည်း စုရှီကို စူးစမ်းစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် သိပ်မကြီးသော်လည်း ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး သူမသည် အတော်လေး အပြစ်ကင်းစင်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

စုရှီ၏ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုနေမှုကို သတိပြုမိသောကြောင့် ဖြစ်မည်၊ အမျိုးသမီးဝူသည် လမ်းလျှောက်ရင်း ထိုမိန်းကလေးကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်မ ယောက်ျားရဲ့ ညီမလေးပါ။ သူမက ဒီမှာ အိမ်ထောင်ဖက်လာရှာတာ။ ကျွန်မပြောရရင် ကျွန်မတို့ တပ်က စစ်သားတွေက တော်တော်ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်မယောက်မက ရုပ်ရည်လည်းချောပြီး အလုပ်လည်းကြိုးစားတယ်၊ အိမ်မှုကိစ္စရော အပြင်အလုပ်ပါ နိုင်နင်းတယ်။ သူ့ကို လက်ထပ်ရတဲ့ ဘယ်မိသားစုမဆို ကံကောင်းမှာပဲ"

အမျိုးသမီးဝူသည် တဲ့တိုးဆန်ဆန် ချီးကျူးလိုက်ရာ ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာသည် ရှက်သွေးဖြင့် နီရဲတောက်သွားပြီး မြေကျင်းတူးကာ ပုန်းနေချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

ချန်ရှန်းယွင်သည် ထိုမိန်းကလေး၏ ရုပ်ရည်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ဒီကောင်မလေးက တော်တော်ကြည့်ကောင်းတာပဲ၊ ဝဝဖြိုးဖြိုးနဲ့ သန်မာလိုက်တာ၊ အိမ်မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုစုပျိုးထောင်ထားတာ ထင်ရှားတယ်"

စုရှီသည် သူမမျက်နှာကို ဖုံးလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည် - အို အဘွားရယ်၊ လူတွေကို ဒီလို ချီးကျူးရလားလို့။ အမျိုးသမီးဝူက အဘွားနဲ့ အဆက်ဖြတ်သွားမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား။

ထို့နောက် အမျိုးသမီးဝူ၏ အားရပါးရ ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ကျွန်မလည်း ဒီလိုပဲထင်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ယောက်မလေးက အတော်လေးကို ကောင်းပါတယ်"

စုရှီ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ချီးကျူးစကားကို ပျော်ရွှင်စွာ ခံယူနေသော အမျိုးသမီးဝူနှင့် သူမ၏ ယောက်မလေးကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်ရင်း လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဒီတော့ အရယ်ခံရမယ့် လူက တကယ်တော့ သူမကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေခဲ့တာလား။

စုရှီသည် လယ်ကွင်းထဲတွင် သုံးနာရီကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး အဘွား ချန်ကို မြေဆွရာတွင် ကူညီကာ လက်ရှိရာသီတွင် စိုက်ပျိုးနိုင်သော တရုတ်မုန်ညင်း၊ ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် ကြက်သွန်မြိတ်ကဲ့သို့သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်အများအပြားကို စိုက်ပျိုးပေးခဲ့သည်။

နေဝင်ချိန်တွင် အဘွား ချန်သည် မြေကြီးထဲမှ မုန်လာဥနီအချို့ကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီး ထိုမုန်လာဥနီတို့ဖြင့် အသုပ်တစ်မျိုးလုပ်ကာ ညစာအတွက် ဆန်ပြုတ်နှင့် စားရန် စီစဉ်ခဲ့သည် - ထိုသည်က စုရှီအလွန်ကြိုက်နှစ်သက်သော လန်းဆန်းစေသည့် အရသာမျိုးဖြစ်သည်။

ပြန်လမ်းတွင် အဘွား ချန်သည် ဆက်၍ စကားစမြည်ပြောနေခဲ့သည်။ "နောက်ဆယ်ရက်လောက်ဆိုရင် မုန်လာဥဖြူတွေ အားလုံးကို ရိတ်သိမ်းဖို့ လိုတော့မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် နင့်ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ရှောင်ရှဲ့တို့ ပြန်ရောက်လောက်ပြီ မဟုတ်လား"

စုရှီသည် မုန်လာဥဖြူ ရိတ်သိမ်းခြင်းနှင့် ဒုတိယအစ်ကို သို့မဟုတ် ရှဲ့ကျန်းတို့ကြားက ဆက်စပ်မှုကို နားမလည်သော်လည်း သူမ ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သူတို့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်ရောက်မှာပါ၊ စိတ်မပူပါနဲ့"

ချန်ရှန်းယွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မပူဘဲ နေနိုင်မလဲ။ နင်တို့ ဆရာဝန်တွေ အပြင်ထွက်သွားရင် ပိန်ကျပြီး ပြန်လာကြတယ်။ ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခခံခဲ့ရလဲ မသိဘူး၊ စစ်သားတွေအတွက် မလွယ်ပါဘူး"

စုရှီသည် ဤအချက်ကို မငြင်းနိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့ လမ်းခွဲခဲ့စဉ်က ထိုအမျိုးသားများ မည်မျှ ပိန်ကျသွားခဲ့သည်ကို တွေးမိရင်း သူမ တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။

သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ စိတ်အခြေအနေများကို ညှိယူပြီးနောက် စုရှီသည် ရေတွင်းနားတွင် ထိုင်ချကာ အဘွား ချန်ကို ရေငင်ရာတွင် ကူညီပေးရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အဘွား၊ ဘာလို့ အန်တီဝူရဲ့ ညီမကို 'ဝဖြိုးသန်မာတယ်' လို့ ပြောရတာလဲ။ အဲ့ဒါ တကယ်ပဲ ချီးကျူးစကားလား"

စုရှီသည် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ထိုသို့ ချီးကျူးခြင်းသည် သူမကို ပျော်ရွှင်စေနိုင်မည် မဟုတ်ဟု ထင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် စိတ်ထားကောင်းသူဖြစ်၍ နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် ပြုံးပြနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အဘွား ချန်သည် ဓားဖြင့် မုန်လာဥနီများကို အခွံခွာရင်း စုရှီ၏ စိုးရိမ်မှုကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"နင်က နားမလည်ပါဘူး။ မိသားစုတော်တော်များများက အဲ့ဒီလို ဇနီးမျိုးကို တကယ်ကြိုက်ကြတယ်။ ငါပြောတာက ချီးကျူးစကားပဲ"

စုရှီ - “...”

'တကယ်လား…?'

သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ ကျစ်လစ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုသို့သော 'ချီးကျူးစကား' ပြောခဲ့လျှင် သူမ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ချေ။ ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားရုံဖြင့်ပင် သူမ၏ လက်သီးများ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်မိသည်။

စုရှီသည် 'ထွားကျိုင်းကြမ်းတမ်းခြင်း' သို့မဟုတ် 'သွယ်လျနူးညံ့ခြင်း' သည် ပို၍လှပလားဟူသော ဆွေးနွေးမှုကို ဆက်မလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒါသည် ခေတ်ကာလများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အလှအပဆိုင်ရာ စံနှုန်းများ ကွဲပြားမှုပင်ဖြစ်သည်။

သူမသည် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ "ဒု-ဗိုလ်ကြီးဝူ က အသက်လေးဆယ်ကျော်ပြီ မဟုတ်လား။ သူ့ညီမက ကျွန်မနဲ့ ရွယ်တူလောက်ပဲ ရှိပုံရတယ်"

အဘွား ချန်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီခေတ်မှာ ကလေး ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ရှိတာက တော်တော်လေး အဖြစ်များတယ်။ မောင်နှမတွေကြားမှာ အသက် အနှစ်နှစ်ဆယ် ကွာဟတာက ပုံမှန်ပါပဲ"

စုရှီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်က နည်းနည်းများလွန်းတယ် မဟုတ်လား"

အဘွား ချန်သည် ဘက်လိုက်တတ်သူဖြစ်သည်။ "ဟဲ့၊ သူတို့က သဘောတူရင် ပြီးတာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ နင်ကတော့ အဲ့လိုလုပ်လို့မရဘူး။ ရှောင်ရှဲ့နဲ့ လက်ထပ်တဲ့အခါ အဲ့လောက်အများကြီး မယူရဘူး။ ကလေးတစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်ဆို လုံလောက်ပြီ"

စုရှီ စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ ဘာလို့လဲ"

ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမ၏ မြေးမလေးကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "နင် ဆေးပညာသင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကလေးမွေးတာက မိန်းမတွေအတွက် အန္တရာယ်မရှိဘူးလား"

စုရှီ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဘွားက အဲ့ဒါကိုလည်း သိတာပဲလား"

ချန်ရှန်းယွင်သည် သန့်စင်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို မီးဖိုချောင်သို့ ယူသွားရင်း လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သိတာပေါ့၊ နင့်အဘိုးက တစ်သက်လုံး ဆရာဝန်လုပ်လာတာလေ။ မဟုတ်ရင် ငါက နင့်အဖေတစ်ယောက်တည်းကို ဘယ်လိုလုပ်မွေးနိုင်မှာလဲ"

စုရှီ၏ ဖခင်အကြောင်း ပြောမိသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ စိတ်အခြေအနေသည် အနည်းငယ် ညှိုးငယ်သွားသည်။

စုရှီသည် အဘွား ချန်ကို သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုတွင် နစ်မွန်းမနေစေချင်သောကြောင့် အဘွား ချန်ကို အာရုံလွှဲရန် စနောက်သည့် စကားအချို့ဖြင့် အကြောင်းအရာကို အမြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် အကောင်းမြင်တတ်သော အဘွား ချန်သည် စုရှီ၏ ချွဲနွဲ့မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုတို့ကြောင့် အားရပါးရ ပြန်လည်ရယ်မောလာခဲ့သည်။

နေသည် တဖြည်းဖြည်း ဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ ညနေခင်း၏ လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်းသည် နေရောင်ခြည်ကို အစားထိုးကာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို နီရဲသွားစေခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် လှပသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှင့်တူပြီး အစုအဝေးများ၊ အကွက်အကွင်းများဖြင့် တစ်ခုချင်းစီသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ထည်ဝါမှုကို ပြသနေသည်။