အခန်း (၅၇-၅၈)

အပိုင်း ၅၇

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ၁၉၆၅ ခုနှစ်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

နှစ်သစ်ကူးညတွင် စုရှီ၏ အိမ်သည် ထူးထူးခြားခြား စည်ကားနေခဲ့သည်။

သူ၏ ဇာတိမြို့သို့ နှစ်သစ်ကူးရန် ပြန်သွားသော ယန်ကောကျင့်မှလွဲ၍ ရှဲ့ကျန်းနှင့် ယန်အန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး အိမ်မပြန်ခဲ့ကြပေ။

ယန်အန်းသည် ရှီလင်းလင်းက ကိုယ်ဝန်ရှစ်လကျော်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ခရီးသွားရန် မသင့်တော်သောကြောင့် နေရစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူတို့၏ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် သူ၏ ခွင့်ရက်များကို စုဆောင်းထားရန် စီစဉ်ခဲ့ပြီး စုရှီကို J မြို့ သို့ ပြန်ခေါ်သွားသောအခါ ရက်အနည်းငယ်ပို၍ ခွင့်ယူနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ နှစ်သစ်ကူးအတွက် အတူစုဝေးခြင်းသည် အထိမ်းအမှတ် သဘောသက်သက်သာဖြစ်ပြီး ရှီလင်းလင်းနှင့် စုရှီတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ပြောစရာမလိုအောင်ပင် ကောင်းမွန်သည်။

ရှဲ့ကျန်းနှင့် ယန်အန်းတို့သည်လည်း အမြဲတမ်း ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ခဲ့သောကြောင့် လူတိုင်းသည် နှစ်သစ်ကူးကို အတူတကွ ကျင်းပရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

လူ ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်သည် စားပွဲဝိုင်းတွင် စုဝေးနေကြပြီး စားပွဲပေါ်တွင် အဘွား ချန်က စေ့စေ့စပ်စပ် ပြင်ဆင်ထားသော ဟင်းလျာအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချိုချဉ်ဝက်သား၊ ဝက်ခြေထောက်ပေါင်း၊ ငါးခေါင်းနှင့် တို့ဟူးဟင်းချို၊ ငါးပေါင်း၊ ဘဲနှင့် မုန်လာဥဖြူစွပ်ပြုတ်၊ အာလူးချဉ်စပ်ကြော်၊ ဂေါ်ဖီကြော်နှင့် ဝက်သားနှင့် ကြာဇံတို့ ပါဝင်သည်။

နောင်နှစ်များတွင် သာမန်ဟု ထင်ရနိုင်သော ဤဟင်းလျာများသည် ထိုအချိန်က အတော်လေး ခမ်းနားသည်ဟု ယူဆရသည်။

မိသားစုနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သော သားမက်တစ်ဦးအနေဖြင့် ရှဲ့ကျန်းသည် နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်များကို ရက်အတော်ကြာ ကြိုတင်ပို့ပေးခဲ့သည်။ လက်ဆောင်များထဲတွင် သူငယ်ချင်းတစ်ဦးမှတစ်ဆင့် ရရှိခဲ့သော မောက်ထိုက် အရက်နှစ်ပုလင်း ပါဝင်သည်။

သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းများကြောင့် ထိုအမျိုးသားများသည် အရက်ကို ရှောင်ကြဉ်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် နှစ်သစ်ကူးညတွင် သူတို့သည် အရက်ကို ထုတ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကြွေပန်းကန်လုံးလေးလုံးကို ဖြည့်ကာ တစ်ဦးလျှင် အရက် ပေါင်ဝက်ခန့်စီ ရရှိအောင် ညီတူညီမျှ ခွဲဝေခဲ့ကြသည်။

အားရပါးရ စားသောက်ပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ညနေပိုင်း လှုပ်ရှားမှုများမှာ နည်းပါးသည်။

ရှီလင်းလင်း၏ ရှစ်လအရွယ် ကိုယ်ဝန်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ညစာစားပြီးနောက် လူစုခွဲရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

စုရှီသည် ယန်အန်းနှင့် ရှီလင်းလင်းကို ပြန်လိုက်ပို့ရင်း ရှဲ့ကျန်း၏ လက်ကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျောက်ခင်းလမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ရင်း အဝေးအနီးမှ မီးရှူးမီးပန်းများ၏ အသံများကို နားထောင်ကာ အစာကြေအောင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။

ပွဲတော်၏ ခံစားချက်သည် သိသာထင်ရှားလှသည်။ မှောင်နေသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် မီးရောင်မှိန်ဖျော့သော မိသားစုရပ်ကွက်များသည် လင်းထိန်နေပြီး ရယ်မောသံများနှင့် ပျော်ရွှင်သံများသည် အဆက်မပြတ် ပျံ့လွင့်ထွက်နေသည်။

စုရှီသည် စိတ်အားတက်ကြွစွာဖြင့် သူတို့၏ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များကို ယိမ်းနွဲ့ကာ စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ဒီည ထမင်းစားဆောင်မှာ ခဏပဲ မျက်နှာပြပြီး ထွက်လာတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။ တိုင်းမှူးကျန်းက စိတ်ဆိုးနေမှာလား"

အရက်ရှားရှားပါးပါးသာ သောက်တတ်သော ရှဲ့ကျန်း သည် အရက်ဖြူ ပေါင်ဝက်ခန့် သောက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် မူးနောက်နောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ မူးမနေသော်လည်း အနည်းငယ် ယစ်မူးနေသည်မှာ သေချာသည်။

မိန်းကလေး၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ကျန်း သည် အရက်ရှိန်ကြောင့် အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားပြီး ပျင်းရိသော၊ ရှတတ လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ တိုင်းမှူးကျန်းက သူ့မိန်းမကို ပျော်အောင်လုပ်ပေးနိုင်ရင် တကယ်တော့ ပျော်နေမှာပါ"

စုရှီသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထူထဲသော အမှောင်ထုပင်လျှင် သူ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ရှဲ့ကျန်း အရက်သောက်ပြီးနောက် ပိုပွင့်လင်းလာသည်ဟု ထင်မိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုရှီ ရုတ်တရက် ပွေ့ဖက်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကြောင့် သူမသည် အအေးဒဏ်ကို မကြောက်ဘဲ အလွန်ပါးလွှာသော ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည်သာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ရှဲ့ကျန်းကမူ လူသားမီးဖိုတစ်လုံးနှင့် တူသည်။ စုရှီသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ခံထားရသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထိုအမျိုးသား၏ ပြင်းထန်သော နွေးထွေးမှုသည် အဝတ်အစားများကို ဖြတ်၍ စုရှီဆီသို့ စိမ့်ဝင်လာပြီး သူမကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ငြောင်းသွားစေသည်။

စုရှီသည် သူမ၏ လက်လေးကို မြှောက်ကာ သူ့ခါးပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ရှဲ့ကျန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကိုယ် အရမ်းပျော်နေလို့ မင်းကို ဖက်ထားချင်ရုံပါပဲ"

စုရှီသည် ခေါင်းစောင်းကြည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှင် မူးနေတာလား"

ရှဲ့ကျန်းသည် တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အသံသည် နက်ရှိုင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။ "တကယ်မူးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ နည်းနည်း ခေါင်းမူးနေရုံပါ။ ခဏနေရင် ကောင်းသွားမှာပါ"

"ဒါဆို ဘာလို့ အရမ်းပျော်နေရတာလဲ"

"ကိုယ်တို့ နှစ်သစ်ကူးကို အတူတူ ဖြတ်သန်းနေကြတာလေ။ ကိုယ် တကယ်ကို ပျော်တယ်"

စုရှီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် ထိုသို့သော ရိုးရှင်းသည့်အရာတစ်ခုက ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်ပြီး တိကျသော ထိုအမျိုးသားကို ကလေးတစ်ယောက်လို ပျော်ရွှင်စေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ အကြည့်သည် နူးညံ့သွားသည်။ "ဒါဆို ရှင် ဒီထက်ပိုပြီး ပျော်ချင်သေးလား"

ရှဲ့ကျန်းသည် အနည်းငယ် မူးဝေနေသဖြင့် ငုံ့ကာ သူ့မေးကို သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်ပြီး မျက်လုံးမှေးကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အင်း"

စုရှီ အကြံပြုလိုက်သည်။ "ဒါဆို ရှင် ဒီည ကျွန်မအခန်းမှာ ဘာလို့ မအိပ်တာလဲ"

ရှဲ့ကျန်းသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး အရက်ရှိန်သည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။ သူသည် သူမကို ပွေ့ဖက်ထားရာမှ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့လက်များကို သူမ ပခုံးများပေါ်တွင် တင်ကာ မယုံနိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။

"မင်း… မင်းအခန်းမှာ အိပ်ရမယ်"

စုရှီသည် ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မက ကျွန်မ အဘွားနဲ့ အတူတူနေတာလေ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ကျန်းသည် စိတ်သက်သာရာရရမည်လား သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်ရမည်လား မသေချာတော့ပေ၊ သူ့အမူအရာသည် ခဏတာမျှ ထိုနှစ်မျိုးလုံး ရောထွေးနေခဲ့သည်။

စုရှီသည် ထိုအမျိုးသား၏ အမူအရာကို မြင်ပြီး အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ အားလပ်ရက်အတွင်း ရှဲ့ကျန်းကို နောက်တစ်ခါ အရက်သောက်ခိုင်းလျှင် ကောင်းမည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။ သူ မူးနေချိန်တွင် အလွန် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

ထိုမိန်းခလေးက ထိုသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှဲ့ကျန်းသည်လည်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ရုတ်တရက် သူသည် စုရှီ၏ လက်ကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

စုရှီက မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သွားမလို့လဲ"

ရှဲ့ကျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဝတ်အစားတွေ သွားယူမလို့"

"ကျွန်မက အဘွားနဲ့ အတူတူအိပ်တာလေ။ ရှင့်အနေနဲ့ သွားဖို့လိုသေးလို့လား"

"လိုတာပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ်တို့ ပိုနီးစပ်လာတာပေါ့"

"အစ်ကိုက ရှင့်ကို ရိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား"

"သူ ကိုယ့်ကို မနိုင်ပါဘူး"

"..."

မှောင်မိုက်တိတ်ဆိတ်သော တောအုပ်ထဲတွင် လေတိုးသံ တရှဲရှဲသည် လူငယ်စုံတွဲကြားမှ တိုးတိုးလေးပြောဆိုသံများကို တဖြည်းဖြည်း ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူတို့၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားလုံးများကို မကြားနိုင်သော်လည်း လက်ချင်းချိတ်ထားမှု၊ ရံဖန်ရံခါ အကြည့်ချင်းဆုံမှုနှင့် သူတို့ကြားမှ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုမှုများသည် သူတို့၏ ချစ်ခင်ကြင်နာသော အချစ်ကို ဖော်ပြနေသည်။

......

"စုရှီ၊ ငါ့ရုံးခန်းကို လာခဲ့"

၆၆ ခုနှစ်၏ နွေဦးရာသီတွင် ပန်းများပွင့်လန်းပြီး မြက်ပင်များ စိမ်းစိုလာသောအခါ နွေဦးရာသီ၏ ရောက်ရှိလာမှုသည် ဟုန်ကျွင့်ကျွန်းပေါ်ရှိ စိမ်းလန်းမှုအားလုံးကို နိုးထစေခဲ့သည်။

ခြောက်လကြာ အလုပ်သင်ဆင်းပြီး တင်းကျပ်သော အကဲဖြတ်မှုများအပြီးတွင် စုရှီသည် ဆရာဝန်အဖြစ် အပြည့်အဝ တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထိုနေ့လယ်တွင် သူမ နေ့လယ်စာစားပြီး မကြာမီပင် စုရှီ သည် ဒါရိုက်တာထံမှ ဆင့်ခေါ်ခြင်းကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ဒါရိုက်တာဟဲ၏ အမူအရာသည် အလွန် တည်ကြည်နေသည်။ မကောင်းသော ရှေ့ပြေးနိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားနေရသော်လည်း စုရှီ၏ အမူအရာသည် မပြောင်းလဲဘဲ ဒါရိုက်တာဟဲ၏ ခြေလှမ်းများနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ရှေ့သို့သာ လျှောက်သွားကြသည်။

ဒါရိုက်တာဟဲသည် လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းနေပြီး စုရှီ၏ နှလုံးသားသည် ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း ပို၍ လေးလံလာခဲ့သည်။

ရုံးခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ဒါရိုက်တာဟဲသည် စုရှီကို တံခါးပိတ်ရန် ပြောပြီး သူမ၏ နားထင်များကို ပွတ်သပ်ကာ စုရှီကို ထိုင်ရန် အမူအရာပြလိုက်သည်။

စုရှီ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် တာဝန်ဖြင့် အပြင်ထွက်နေသော ရှဲ့ကျန်းနှင့် ရှီးယန်နန်တို့ကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်ကာ သူတို့ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာလားဟု တွေးမိသည်။

ထို့နောက် သူမ ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမက ဆေးရုံတွင် ရှိနေသောကြောင့် ရှဲ့ကျန်း သို့မဟုတ် သူမ၏ အစ်ကို တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါက သူမ သိပြီးဖြစ်ပေမည်။

'ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ။'

'သူတို့ မတော်တဆမှုတစ်ခု ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီး ကျွန်းပေါ်ရှိ ဆေးရုံသို့ အချိန်မီ မပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်မလား။'

စုရှီသည် သူမ၏ စိုးရိမ်သော အတွေးများနောက်သို့ လိုက်ပါတော့မည်အပြုတွင် ဒါရိုက်တာဟဲက စကားစပြောလိုက်သည်။ သူမသည် စုရှီကို ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ် အခုပြောမယ့်အရာက မင်းအတွက် တော်တော်လေး တုန်လှုပ်စရာဖြစ်နိုင်တယ်။ ကြားပြီးတဲ့နောက်မှာ မင်း ကြောက်ရွံ့တာ ဒါမှမဟုတ် ရွံရှာတာမျိုး ခံစားရနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘယ်လိုပဲ ဆုံးဖြတ်ပါစေ၊ အဒေါ်တို့က လေးစားမှာပါ"

စုရှီသည် ပိုရှုပ်ထွေးလာပြီး ပိုစိုးရိမ်လာသည်။ ရှဲ့ကျန်း တစ်ခုခုဖြစ်သွားသကဲ့သို့ အသံထွက်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုရှီသည် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်များကို ဒါရိုက်တာ၏ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ကာ အရေးတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ရှဲ့ကျန်း တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား။ သူ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

ဒါရိုက်တာဟဲသည် စုရှီက ထိုမျှလောက် အထင်လွဲသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ အလျင်အမြန် လက်ကာပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ရှဲ့ကျန်းက အဆင်ပြေပါတယ်"

စုရှီ၏ ခြေထောက်များသည် အားနည်းသွားပြီး သူမသည် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်ကျသွားသည်။

ရှဲ့ကျန်း အဆင်ပြေကြောင်း ကြားသိရ၍ သူမ စိတ်သက်သာရာရသွားသော်လည်း ထို့နောက် သူမ တွေးမိသည်။

"ဒါဆို ကျွန်မအစ်ကိုလား"

သို့သော် ထိုအချက်သည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ အစ်ကိုဖြစ်သူ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ပါက ဒါရိုက်တာက သူမကို အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့သော စကားများ ပြောရမည်နည်း။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဒါရိုက်တာဟဲက ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "မင်းအစ်ကိုလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကောက်ချက်ချ မစောပါနဲ့"

စုရှီ၏ ပခုံးများ ပြေလျော့သွားပြီး သူမသည် နားထင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ အနည်းငယ် ခေါင်းကိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါရိုက်တာ၊ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပါ။ ဒါရိုက်တာက ကျွန်မကို ဆက်ခန့်မှန်းခိုင်းနေရင် ကျွန်မ စိတ်မရှည်တော့ဘူး"

ဒါရိုက်တာဟဲသည် စုရှီ၏ စိုးရိမ်သော တုံ့ပြန်မှုများကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး အခြေအနေသည် လေးနက်သော်လည်း အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်နှာတွင် တောင်းပန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် စုရှီ။ ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောမိဘူး"

ဒါရိုက်တာဟဲက ပြုံးနိုင်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ စုရှီ၏ စိုးရိမ်စိတ်သည် အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။

"ဒါရိုက်တာ ဘာကိစ္စလဲ"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဒါရိုက်တာဟဲသည် တည့်တိုး ပြောလိုက်သည်။ "ရှဲ့ကျန်းမှာ အစ်မတစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား"

စုရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ သိပါတယ်။ သူ့နာမည်က ရှဲ့ယင်း ပါ။ ကျွန်မတို့ စေ့စပ်တုန်းက သူ ကျွန်မကို လက်ဆောင်တစ်ခု ပို့ပေးခဲ့တာ မှတ်မိပါတယ်။ သူမက ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဒါရိုက်တာဟဲ၏ အမူအရာသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ တည်ကြည်သွားသည်။ "ရှဲ့ကျန်းက မင်းကို ပြောပြဖူးလားတော့ မသိဘူး၊ ရှဲ့ကျန်းရဲ့ အစ်မ ရှဲ့ယင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က လက်ထပ်ခဲ့တယ်။ သူ့ခင်ပွန်းက ဝမ်ယွမ်ဆိုတဲ့ နိုင်ငံခြားပြန် သုတေသီတစ်ယောက်ပဲ။ သူက အရမ်း အရည်အချင်းရှိတယ်၊ သူ့အလုပ်အကြောင်း အသေးစိတ်တော့ မပြောတော့ဘူး၊ မင်းသိပ်မသိတာက ပိုကောင်းတယ်။ ငါ မင်းကို ပြောပြရမှာက အရာအားလုံး အဆင်ပြေခဲ့ပေမဲ့ ဒီနှစ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ… နိုင်ငံတော်သစ္စာဖောက်မှု လုပ်နေတယ်လို့ မရည်ရွယ်ဘဲ တိုင်ကြားခဲ့တယ်။ အခု သူက H ပြည်နယ်ကို အလုပ်ကြမ်းနဲ့ ပြန်လည်သင်ကြားရေးအတွက် ပို့ခံထားရတယ်။ အခြေအနေက အရမ်းရုတ်တရက် ဖြစ်သွားတာ။ ရှဲ့ယင်းနဲ့ သူတို့ရဲ့ အမွှာသားနှစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဝမ်ယွမ်က သူငယ်ချင်းတွေကို တရားဝင် ကွာရှင်းကြောင်းနဲ့ သူတို့ ဆက်ဆံရေးဖြတ်တောက်ပြီးဖြစ်ကြောင်း လူသိရှင်ကြား ကြေညာခိုင်းခဲ့တယ်"

စုရှီသည် ပြန်လာသော သုတေသီအကြောင်း ကြားသည့်အချိန်မှစ၍ ဘာဖြစ်လာမည်ကို သံသယဝင်နေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ဒါရိုက်တာဟဲက ဆက်ပြောသည်နှင့်အမျှ စုရှီ၏ မျက်နှာသည် ပို၍ မဲမှောင်လာသည်။

"ရှင့် ကျွန်မကို ခေါ်တာက ရှဲ့ကျန်းရဲ့ အစ်မ တစ်ခုခုဖြစ်သွားလို့ မဟုတ်လား။ ဦးလေး ရှဲ့နဲ့ အန်တီ စစ်ယွင်တို့ကော ဘယ်လိုလဲ။ သူတို့ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ဒါရိုက်တာဟဲသည် ထိုမိန်းမငယ်လေး မည်မျှ ထက်မြက်သည်ကို အထင်ကြီးသွားသည်။ "ရှဲ့ပေါ်နဲ့ စစ်ယွင်က အဆင်ပြေပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ခိုင်မာတဲ့ နောက်ခံရှိတဲ့ ဝါရင့်တော်လှန်ရေးသမားတွေပါ။ နိုင်ငံရပ်ခြားက သားမက်တစ်ယောက်တည်းကလည်း အချိန်မီ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ခဲ့တော့ သူတို့ ထိခိုက်မှုမရှိခဲ့ဘူး"

ဤနေရာတွင် ဒါရိုက်တာဟဲသည် သူမ၏ လည်ချောင်း ခြောက်သွေ့လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ထရပ်ကာ သူမကိုယ်တိုင်နှင့် စုရှီအတွက် ရေတစ်ခွက်စီ ငှဲ့လိုက်သည်။

သူမ၏ လည်ချောင်းကို ရှင်းလင်းရန် အနည်းငယ်သောက်ပြီးနောက် သူမက ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ရှဲ့ပေါ်နဲ့ စစ်ယွင်တို့က အရမ်းခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတယ်။ ပြဿနာရဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခုခုက အာရုံစိုက်မှုတွေကို ဆွဲဆောင်လိမ့်မယ်။ ရှဲ့ယင်းနဲ့ အမွှာတွေကို အိမ်မှာ ထားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လူတော်တော်များများအတွက်က ဆက်ဆံရေး ဖြတ်တောက်ပြီးပြီဆိုပေမယ့် ကလေးနှစ်ယောက်က ဝမ်မျိုးရိုးရဲ့ ကလေးတွေပဲ။ သူတို့က သုံးနှစ်ပဲရှိသေးပေမယ့် သူတို့ကို သည်းမခံနိုင်တဲ့သူတွေအတွက်ကတော့ သူတို့က… အပြစ်တစ်ခုလို့ သတ်မှတ်ခံရတုန်းပဲ"

စုရှီ ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ "ဒါဆို ဦးလေး ရှဲ့နဲ့ အန်တီ စစ်ယွင်က ကျွန်မအစ်မကို ဟုန်ကျွင့်ကျွန်းကို ပို့ချင်နေတာလား"

ဒါရိုက်တာဟဲသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အခုချိန်မှာ မင်းရဲ့ ဦးလေး ရှဲ့ နဲ့ အန်တီရော၊ သူတို့နဲ့ နီးစပ်တဲ့ ငါတို့ရောကို မရိုးသားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူတွေက စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။ ဦးလေး ရှဲ့က ရှဲ့ယင်းနဲ့ ကလေးတွေကို ကာကွယ်နိုင်ပေမယ့် ကျင်မြို့ မှာ နေတာက နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မယ်။ ကလေးတွေက ငယ်သေးတယ်၊ သူတို့ ကြီးပြင်းဖို့အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု လိုအပ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဦးလေး ရှဲ့က သူတို့ကို အပြင်ပို့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်"

အမှန်စင်စစ် သူတို့ကို ဤနေရာသို့ ပို့ခြင်းသည် သားဖြစ်သူကို အန္တရာယ်ထဲသို့ မထည့်နိုင်ဟု ဆိုလိုသည်။

ရှဲ့ မိသားစု၏ အကြီးအကဲသည် ရှဲ့ကျန်း၏ အထူးစစ်ဘက်ဆိုင်ရာ တပ်ဖွဲ့နှင့် လျှို့ဝှက်ချက် အဆင့်မြင့်မားမှုကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့သည်။ တိကျသော လိပ်စာကို သိရှိသူမှာ လူအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်မှုမှာ သားဖြစ်သူ၏ ဇနီးလောင်းက ကန့်ကွက်မှုများ ရှိမရှိပင်ဖြစ်သည်။

ဒါသည် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်မှု မရှိနိုင်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သိရှိသွားပါက သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ရှဲ့ကျန်းကို ကြိုအသိပေးရန် စဉ်းစားခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ သတင်းစကားပို့ခြင်းသည် အလွန်အန္တရာယ်များပြီး ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းကို မခံနိုင်ပေ။

သူတို့သည် မိသားစုကို အရင်ဆုံး အပြင်သို့ ပို့ပြီး နောက်ဆက်တွဲကိစ္စများကို နောက်မှ ဖြေရှင်းရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာက အဆင်မပြေပါက သူတို့သည် အခြားဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို ရှာဖွေမည်ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ မိသားစု၏ အကြီးအကဲ လျစ်လျူရှုမိနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူ့သားသည် တာဝန်ဖြင့် အပြင်ရောက်နေပြီး J မြို့ ရှိ အခြေအနေကို လုံးဝမသိရှိခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် ဤအချက်ကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီး သူ့သားနှင့် အနာဂတ်ချွေးမလောင်းအပေါ် ထားရှိသော မျှော်လင့်ချက်များကြောင့် ဆက်လုပ်ဆောင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

စုရှီ တည့်တိုးပင် မေးလိုက်သည်။ "အစ်မနဲ့ ကလေးတွေ အခုဘယ်မှာလဲ"

ဒါရိုက်တာဟဲသည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ စုရှီ က ရှောင်ယင်းကို တိုက်ရိုက် "အစ်မ" ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှ စုရှီ၏ အခြေအနေအပေါ် ထားရှိသော သဘောထားသည် အကောင်းဘက်မှဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိနိုင်သည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူမနှင့် လောင်ရှဲ့တို့သည် စုရှီ ငြင်းဆန်နိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသည်။

ရှဲ့ယင်းနှင့် ကလေးများသည် အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း လူအများအပြားသည် သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စိုးရိမ်မှုကြောင့် ဒုက္ခကို ရှောင်ရှားခြင်း သို့မဟုတ် ပါဝင်ပတ်သက်ရန် ငြင်းဆန်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကြမည်ဖြစ်သည်။

စုရှီက တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်းလက်ခံလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဒါရိုက်တာဟဲသည် စုရှီ၏ ပြတ်သားမှုကြောင့် အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။

"မင်းသိတယ်မဟုတ်လား၊ ငါတို့က ကလေးတွေရဲ့ အဖေအကြောင်းကို အပြင်လူတွေကို ဘာမှပြောမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူကွယ်လွန်သွားပြီလို့ပဲ ပြောမှာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က သိသွားရင် မင်းကို တိုက်ရိုက်ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ပေမယ့် ရှဲ့ကျန်းနဲ့ မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်။ ရှဲ့ကျနရဲ့ အလုပ်အကိုင် တိုးတက်မှုကိုတောင် သက်ရောက်မှုရှိနိုင်တယ်။ မင်း အဲ့ဒါကို မစိုးရိမ်ဘူးလား"

စုရှီ ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူမက ရှဲ့ကျန်းရဲ့အစ်မပဲ မဟုတ်လား"

'ဒါကြောင့် သူမက မိသားစုဝင်ပဲ။ မိသားစုဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အကျိုးအမြတ်နဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို ထည့်စဉ်းစားစရာမလိုဘူး'

အကယ်၍ စုတုန် သို့မဟုတ် ရှီးယန်နန်တို့သာ အလားတူအခြေအနေတွင် ရှိနေပါက စုရှီသည် သူမ၏ စေ့စပ်ထားသူကလည်း ထိုသို့သော ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်လိမ့်မည်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်သည်။

ဒါရိုက်တာဟဲက ထပ်မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ မိသားစုနဲ့ ဒီအကြောင်းကို မဆွေးနွေးတော့ဘူးလား"

စုရှီသည် သူမ၏ မိသားစုကို ယုံကြည်သော်လည်း ဤကိစ္စကို သူတို့ကို အသိပေးရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

သူမက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သူတို့ကို ဒီအကြောင်း နောက်မှ ပြောပြပါ့မယ်။ ဒါနဲ့ အစ်မက အခုဘယ်မှာလဲ"

ဒါရိုက်တာဟဲက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှဲ့ယင်းနဲ့ ကလေးတွေက မြို့ထဲမှာ။ သူမက တည်းခိုခန်းတစ်ခုရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ထားခဲ့ပြီး မင်းသဘောတူတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ကျွန်းကို လာချင်ခဲ့တာ။ သူမက ရှဲ့ကျန်း အဝေးရောက်နေမယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘဲ ငါကနေတစ်ဆင့်ပဲ မင်းကို ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့တယ်"

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၅၈

စုရှီ သူမလက်ကောက်ဝတ်ရှိ နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ နေ့လယ် ၁ နာရီ ကျော်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့ကို သွားခေါ်ရန် အချိန်ကျန်သေးသည်။

သူမ ဒါရိုက်တာဟဲကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာ၊ ကျွန်မ နေ့တစ်ဝက်ခွင့်ယူပြီး အစ်ကိုနဲ့ အဘွား ချန်ကို အသိပေးမယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ကို ချက်ချင်းပြန်ခေါ်ဖို့ ထွက်သွားပါ့မယ်"

ဒါရိုက်တာဟဲ စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်"

စုရှီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။ ဒါရိုက်တာပြောသလိုပဲ တစ်ယောက်ယောက်က ဒါရိုက်တာကို စောင့်ကြည့်နေနိုင်တယ်။ ကျွန်မပဲ သွားသင့်တယ်။ နေရောင်ရှိတုန်း ကျွန်းကို သွားတာက ပိုလုံခြုံပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်မတို့က ခေါင်းဆောင် ကျန်းကို အသိပေးရုံပဲ လိုတယ်။ အပြင်လူတွေအတွက် အထောက်အထားအတု သုံးလို့ရပေမယ့် ခေါင်းဆောင် ကျန်းကိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားလို့မရဘူး"

ဒါရိုက်တာဟဲ လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင် ကျန်းက အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ သူနဲ့ စကားပြောပြီးပြီ"

စုရှီသည် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင် ကျန်း"

ဒါရိုက်တာဟဲ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "အိုး၊ ငါ ဒါကို မပြောမိဘူးလား။ ခေါင်းဆောင် ကျန်းရဲ့ ဇနီးနဲ့ ငါက ညီအစ်မဝမ်းကွဲတွေလေ၊ ဒါကြောင့်…"

စုရှီသည် သူမတွင် မေးခွန်းပေါင်း တစ်သန်းလောက် ရှိနေသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ထိုမေးခွန်းများကို မေးသင့်မေးထိုက်ခြင်း ရှိမရှိ သူမ မသေချာခဲ့ပေ။

ဒီတော့ အဒေါ် အစောက ဖော်ပြခဲ့တဲ့ လေးနက်တဲ့ အခြေအနေက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ သတင်းအချက်အလက် ကန့်သတ်ထားတဲ့ ဒီခေတ်မှာ၊ အထီးကျန် ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်မှာ အမြင့်ဆုံးခေါင်းဆောင်က မိသားစုဝင်ဖြစ်နေတဲ့အခါ ဘာများ မလုံခြုံစရာရှိလို့လဲ။

သူမ အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားသည်။

...

ရှဲ့ယင်း၏ အခြေအနေကို သူမ၏ အစ်ကိုနှင့် အဘွား ချန်တို့အား ရှင်းပြပြီးနောက် စုတုန်သည် အံ့အားသင့်စရာမရှိဘဲ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထောက်ခံခဲ့သည်။

အဘွား ချန်သည် ထိုသို့သော မိသားစုကွဲကွာခြင်း ဇာတ်လမ်းများကို မခံစားနိုင်သောကြောင့် မျက်ရည်များပင် သုတ်ခဲ့သည်။ မျက်ရည်ဝဲသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်စပြုလာသည်။

"ကလေးတွေ သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။ ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုးကို ဘယ်သူများ ဒီလောက် ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ မသိဘူး…"

စုရှီသည် သူတို့ကို သွားခေါ်ရန် ထွက်ခွာတော့မည်အပြုတွင် အဘွား ချန်သည် စုရှီ၏ ပစ္စည်းများကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အခန်းသို့ပင် ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့သည်။

သူမသည် သူမသားမက်လောင်း၏ လူပျိုအဆောင်သို့ ရောက်ဖူးပြီး ထိုနေရာတွင် ကုတင်တစ်လုံး၊ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင်တစ်လုံးမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိခဲ့ပေ။

ဒါသည် မိသားစုတစ်စုအတွက် နေထိုင်ရန် နေရာမဟုတ်ပေ၊ အထူးသဖြင့် ၃ နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်နှစ်ဦးနှင့်ဆို ပိုဆိုးသည်။ သူတို့၏ အိမ်တွင် နေထိုင်ခြင်းသည် ပို၍ သင့်တော်သည်။

အလုပ်များနေသော အဘွား ချန်သည် သူမသားမက်လောင်း၏ အစ်မအပေါ် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်ကို ပေးရန် ပိုအရေးကြီးသည်ဟု ခံစားမိသည်။ အထူးသဖြင့် ဤအခြေအနေတွင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ သေချာပေါက် ကြိုဆိုချင်၏။

ထို့ကြောင့် အဘွား ချန်သည် မီးဖိုချောင်တွင် ပစ္စည်းများ ရှာဖွေစပြုပြီး ကြက်တစ်ကောင်ကိုပင် သတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဟင်းလျာအများအပြား ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးခြင်းသည် ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ကာ အားရပါးရ ညစာတစ်နပ် ပြင်ဆင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

....

တစ်ဖက်တွင်မူ စုရှီသည် ပို၍ ကံကောင်းခဲ့သည်။ သင်္ဘောဆိပ်တွင် ဆယ်မိနစ်မျှသာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် သူမသည် ယခင်နှစ်က အသုံးပြုခဲ့သော သစ်သားလှေအဟောင်းကိုပင် စီးနင်းခဲ့သည်။

လှေသူကြီးသည် ယခင်နှစ်က အဘိုးအိုပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် စုရှီကို ကောင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။ အကြောင်းမှာ သူမသည် သူမြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အလွန်လှပသော မိန်းမပျိုလေးဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို မှတ်မိစေခဲ့သည်။

စုရှီသည် ကမ်းသို့ သွားရာလမ်းတွင် အဘိုးအိုနှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုရင်း နောက်ဆုံးတွင် နေ့လယ် သုံးနာရီခန့်တွင် ရောက်ရှိခဲ့သည်။

သူမသည် အဘိုးအိုကို နှစ်ယွမ် ပေးကာ ထိုနေရာတွင် ခဏစောင့်နေရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူမသည် တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ပြန်လာမည်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ပြန်လိုက်ပို့ရန် လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

စုရှီသည် ရှဲ့ယင်း တည်းခိုနေသော တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်သောအခါ နောက်ထပ် မိနစ်နှစ်ဆယ် ကြာသွားခဲ့သည်။

စုရှီသည် သူမ၏ ဆံပင်ကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

အထဲမှ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံတစ်ခု မကြာမီ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်… ဘယ်သူလဲ"

စုရှီ ပျော်ရွှင်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။ "အစ်မ၊ စုရှီ ပါ"

အတွင်းမှ လူသည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသည်နှင့် တံခါးကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ စုရှီကို မြင်သောအခါ သူတို့ ကိုင်ထားသော သစ်သားချောင်းကို ချက်ချင်း လွှတ်ချလိုက်သည်။

ရှဲ့ယင်းသည် အန်တီ စစ်ယွင်နှင့် အလွန်တူပြီး ပုံစံခွက်တစ်ခုတည်းမှ သွန်းလောင်းထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အန်တီ စစ်ယွင်၏ အေးစက်သော ကျက်သရေနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရှဲ့ယင်းသည် ပိုနူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာရှိသည်။

သူမသည် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေပုံရသည်။ စုရှီက သူမကို လာရှာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမ မလုံမလဲ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းကို သိပါတယ်။ ရှောင်ကျန်းက မင်းရဲ့ဓာတ်ပုံကို ပို့ပေးဖူးတယ်။ မင်းက ဓာတ်ပုံထဲမှာထက် အပြင်မှာ ပိုလှတယ်"

ထိုသည်က စစ်မှန်သော ချီးကျူးစကားဖြစ်သည်။ ရှဲ့ယင်း သည် သူမ၏ ရုပ်ရည်ကြောင့် အမြဲတမ်း ချီးကျူးခံခဲ့ရပြီး သူမသည် တပ်ဝင်းထဲတွင် အလှဆုံးအမျိုးသမီးဟု အမှန်တကယ် သတ်မှတ်ခံရသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ၏ မိခင်က ရှောင်ကျန်း၏ ချစ်သူသည် သူမထက်ပင် ပိုလှသည်ဟု ပြောသောအခါ သူမသည် ယုံရခက်ခဲ့သည်။ သူမက အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များကို ဂရုစိုက်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ မောင်ငယ်လေးက နောက်ဆုံးတွင် လက်တွဲဖော်တစ်ဦး ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး သူမ၏ မိခင်သည် ချစ်ခင်တွယ်တာစိတ်ဖြင့် ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။

ရှောင်ကျန်းက သူတို့နှစ်ဦး၏ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ပို့ပေးခဲ့မှသာလျှင် သူမမောင်၏ စေ့စပ်ထားသူသည် မည်မျှလှပသည်ကို သူမကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အနည်းငယ် ဝါးနေသော နှစ်လက်မအရွယ် ဓာတ်ပုံထဲတွင်ပင်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် လောကကြီးတွင် ထိုမျှလောက် လှပနိုင်သော လူများ ရှိနေသည်ကို သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

ယခု စုရှီကို လူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရသောအခါ ရှဲ့ယင်း သည် ဓာတ်ပုံများက သူမ၏ အလှကို အပြည့်အဝ မဖော်ပြနိုင်ဟု ခံစားမိသည်၊ စုရှီသည် အပြင်တွင် ပို၍ပင် လှပနေသည်။

သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် နူးညံ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်တို့ဖြင့် စုရှီသည် နူးညံ့ပြီး ကျက်သရေရှိသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးအဖြစ် ပေါ်လွင်နေသည်။ သူမကို မြင်ရခြင်းသည် ရှဲ့ယင်းကို စိတ်ချသွားစေပြီး စုရှီသည် သူမ စိုးရိမ်ခဲ့သော လူစားမျိုး မဟုတ်သည့်အတွက် သူမ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ရှဲ့ယင်း၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း စုရှီသည် အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်မ၊ အစ်မကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့ လာတာပါ"

ရှဲ့ယင်း၏ ခေါင်းသည် အံ့အားသင့်စွာ မော့တက်လာပြီး ကြိုတင်သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ မျက်ရည်များသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အတားအဆီးမရှိ ကျဆင်းလာတော့သည်။

......

"အော်၊ ပြန်လာကြပြီလား။ ဒါ ရှောင်ယင်းပဲဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဝင်ခဲ့၊ ဝင်ခဲ့။" ချန်ရှန်းယွင်သည် မှိန်ဖျော့သောအလင်းရောင်ထဲမှ သူမမြေးမလေးနောက်တွင် ရပ်နေသော အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် မိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူမသည် ထိုမိန်းကလေးကို မှတ်မိလိုက်သည်၊ မိန်းကလေးသည် သူမ၏မိခင်နှင့် အလွန်တူသောကြောင့် မှားနိုင်စရာအကြောင်း မရှိပေ။

ဤမျှ ရင်းနှီးသောမျက်နှာနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အဘွား ချန်သည် ချက်ချင်း စိမ်းသက်သော ခံစားချက်မျိုးမရှိဘဲ နွေးထွေးစွာ အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

သူမ၏ သားငယ်ကို ပွေ့ချီထားသော ရှဲ့ယင်းသည် အဘွားအို၏ နွေးထွေးပြီး ချစ်ခင်ဖွယ်အပြုံးကို မြင်သောအခါ သူမ၏ စိုးရိမ်သောကရောက်နေသော နှလုံးသားသည် တဖြည်းဖြည်းတည်ငြိမ်သွားသည်။

သူမ၏ နှာခေါင်းထိပ်သည် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်လာပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသော်လည်း ငိုမချမိအောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ်ဆို့နင့်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဘွား ချန်၊ အနှောင့်အယှက်ပေးမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။"

ချန်ရှန်းယွင်သည် စုရှီ၏ လက်မောင်းထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူ့ကို ပွေ့ချီပြီးနောက် သူမသည် အလိုအလျောက်ပင် သူ့ကို လွှဲသိပ်လိုက်ပြီး အသံကိုနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေစရာမလိုပါဘူး၊ ငါတို့အားလုံးက မိသားစုတွေပဲ။ မြန်မြန်ဝင်ခဲ့၊ အထဲရောက်မှ စကားဆက်ပြောကြတာပေါ့။ ဒီနွေဦးအကုန်ရဲ့အအေးက ချမ်းစိမ့်စိမ့်နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် အထဲဝင်ပြီး ပူပူနွေးနွေးဟင်းချိုသောက်ပြီး နွေးနွေးထွေးထွေးနေ။ အအေးမိလို့မှ မရတာ ဟုတ်တယ်မလား။"

ချန်ရှန်းယွင်၏ ချစ်ခင်ဖွယ်အမူအရာနှင့် ရိုးသားသောစကားများသည် အလွန်သဘာဝကျလှသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မြေးများကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ပင်၊ သူမသည် ရှဲ့ယင်းကို သူမ၏အဘိုးအား သတိရစေပြီး သူမကို ပို၍စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်စေသည်။

စုရှီသည် သူမသယ်ဆောင်လာသော အထုပ်ကို သူတို့ကိုနှုတ်ဆက်ရန် ထွက်လာသည့် စုတုန်ဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် ရှဲ့ယင်း၏ အေးစက်နေသောလက်ကိုဆွဲကာ အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ "အစ်မ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ ပြောခဲ့တယ်လေ၊ အိမ်ကလူတိုင်း အစ်မရဲ့အခြေအနေကို သိကြတယ်။ အေးအေးဆေးဆေးပဲ အခြေချလိုက်ပါ။"

ရှဲ့ယင်းသည် စုရှီကို နောက်တစ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် သူမ၏ ခြေလှမ်းများနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

ကလေးသည် အိပ်ပျော်နေသောကြောင့် သူတို့ကို အရက်နေရာချထားပေးရန် လိုအပ်သည်။

ကလေးကို လက်မောင်းထဲတွင် ပွေ့ချီထားသော အဘွား ချန်သည် လျင်မြန်စွာလှုပ်ရှားကာ စုရှီ၏ အခန်းသို့ ရှေ့မှဦးဆောင်သွားသည်။

သူမသည် သတိပေးစကားလည်း ဆိုလိုက်သေးသည်။ "တုန်တုန် ခရီးဆောင်အိတ်တွေကို အခန်းထဲမှာထားပြီးရင် အစားအသောက်တွေသွားပြင်လိုက်။ လူတိုင်း ဗိုက်ဆာနေလောက်ပြီ။"

ရှဲ့ယင်းသည် အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော စုတုန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူသည် သူမယောက်မ၏ အစ်ကိုဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ည ၇ နာရီကျော်သာ ရှိသေးပြီး မှိန်ဖျော့သောအလင်းရောင်အောက်တွင် ရှဲ့ယင်းသည် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် လူငယ်တစ်ဦး၏ ဝိုးတဝါးပုံရိပ်ကိုသာ မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမသည် ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ စုရှီ နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားလိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် ခြံဝင်းကိုဖြတ်ကျော်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ချန်ရှန်းယွင်သည် အလွန်စဉ်းစားပေးတတ်ပြီး ခံစားချက် နက်ရှိုင်းသူဖြစ်သည်။ စုရှီ သူတို့ကို သွားခေါ်စဉ်က သူမသည် အိပ်ရာခင်းအားလုံးကို အသစ်များဖြင့် လဲလှယ်ပေးထားပြီး ဥယျာဉ်ထဲမှ ဆောင်းရာသီစံပယ်ပန်းခက်အချို့ကိုပင် ဖြတ်ကာ အိပ်ရာဘေးစားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းအိုးထဲတွင် ထိုးပေးထားသည်။

ဤသေးငယ်သော အချက်လေးသည် အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝါကျင့်ကျင့်အလင်းရောင်အောက်တွင် နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။

ရှဲ့ယင်းသည် အသိအမြင်မရှိသူမဟုတ်ပေ၊ သူမနှင့် ကလေးများကို ခြွင်းချက်မရှိ လက်ခံသည့် စု မိသားစုအတွက် ပို၍ပင် ကျေးဇူးတင်မိသည်။

သူမသည် ကလေးများကို အိပ်ရာပေါ်တွင် တင်ပေးပြီး စောင်ခြုံပေးလိုက်သည်။

သူတို့၏ အပြစ်ကင်းပြီး ချစ်စရာကောင်းသော အိပ်မောကျနေသည့် မျက်နှာများကိုမြင်ပြီး မည်သည့်နေရာတွင် ဒုက္ခရောက်နေသည်ကိုမသိသော သူမ၏ ခင်ပွန်းအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ရှဲ့ယင်း၏ နှာခေါင်းထိပ်သည် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်လာပြီး တစ်ဖန်ငိုချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်း မတော်တဆမှုဖြစ်ပြီးကတည်းက ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ ကျခဲ့သော မျက်ရည်များသည် သူမ၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် ကျခဲ့ဖူးသည်ထက် ပိုများသည်။

ကလေးများကို စောင်ခြုံပေးခြင်းကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ်အသုံးပြုကာ ရှဲ့ယင်းသည် သူမ၏မျက်ရည်များကို လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အဘွား ချန်ကို ပြုံးပြ၍ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်သည်။

အခန်းကို သူမအတွက် အထူးပြင်ဆင်ပေးထားသည်ကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။

သူမ၏ နှလုံးသားသည် မရေမတွက်နိုင်သော ကျေးဇူးတင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုခံစားချက်များသည် ရိုးရှင်းပြီး လှိုက်လှဲသော စကားတစ်ခွန်းအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူမ၏ အရှုပ်ထွေးဆုံးနှင့် အားကိုးရာမဲ့ဆုံးအချိန်တွင် သူမ၏ ယောက်မက ပြုံးပြပြီး သူမကို အိမ်သို့ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်ကို သူမ အမြဲတမ်းသတိရနေမည်ဟု တွေးမိသည်။

ပြီးတော့ ဒီအိမ်က... မယုံနိုင်လောက်အောင် နွေးထွေးလှသည်။

...

J မြို့။

စစ်တပ်ဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌။

ထန်စစ်ယွင်သည် သာမန်မျက်နှာနှင့် အလွန်ရိုးရှင်းသော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုဖြင့် ဖုန်းဘေးတွင် မငြိမ်မသက်ထိုင်နေသည်။ "ရှောင်ယင်း မရောက်သေးဘူးလား။ သတင်းဘာမှမပို့ဘူး။ သူမ ဘယ်ရောက်နေလဲမသိဘူး။" သူမသည် ဖုန်းကို အခါအားလျော်စွာ လှမ်းကြည့်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို တီးတိုးရေရွတ်နေမိသည်။

အစီအစဉ်အရဆိုလျှင် ရှောင်ယင်းသည် သူမ၏ခရီးဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေသင့်ပြီဖြစ်သော်လည်း တစ်ခဏမျှပင် သတင်းမပို့သောကြောင့် မိခင်သည့်သူမသည် စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤကာလအတွင်း ကမ္ဘာကြီးသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသောကြောင့် လူတိုင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

သူမသမက်ဖြစ်သူ၏ အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် ထန်စစ်ယွင်သည် အလွန်အမင်းစိတ်ထိခိုက်ကာ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး အသက်တော်တော်ကြီးသွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

အတိတ်ကာလတွင် သူမသည် သူမ၏အသွင်အပြင်ကို ထိန်းသိမ်းရန် အားထုတ်ခဲ့မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ထိုသို့လုပ်ရန် စိတ်မပါတော့ပေ။

ထန်စစ်ယွင်သည် သူမဘေးတွင် နက်နဲစွာ စဉ်းစားတွေးတောနေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ထိုင်နေသည့် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အဘိုးကြီး၊ တစ်ခုခုပြောပါဦး။"

ရှဲ့ပေါ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ပိုစိုးရိမ်လာသော သူ့ဇနီးကို ဖက်ကာ နှစ်သိမ့်ရန် သူမပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "သတင်းမကြားရတာက သတင်းကောင်းပဲ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ ရှောင်ယင်း နောက်ကိုလိုက်ဖို့ လူတစ်ယောက် စီစဉ်ထားတယ်။ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် သူ ငါ့ကိုသေချာဖုန်းဆက်မှာပါ။"

ထန်စစ်ယွင်သည် ဤအစီအစဉ်ကို မသိသော်လည်း သူမ၏ သမီးနောက်သို့ တစ်စုံတစ်ယောက် လိုက်စောင့်ရှောက်နေသည်ကို သိရသောအခါ အနည်းငယ်စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

သို့သော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် တဖြည်းဖြည်းပို၍ဆိုးရွားလာသော အခြေအနေကို တွေးမိသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး စိုးရိမ်တကြီးပြောလိုက်သည်။ "အိမ်ကိုဖုန်းဆက်ပြီး အားလုံးအဆင်ပြေရဲ့လားလို့ စစ်ဆေးပြီးပြီလား။"

ရှဲ့ပေါ် သည် အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားသောသူဖြစ်ပြီး ထိုင်နေစဉ်မှာပင် သြဇာအာဏာရှိသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူ့အကြည့်မှာ အေးစက်ပြီး တင်းမာနေသည်။ "ငါတို့သမီးက ဘာအမှားမှ မလုပ်ထားဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို လာစော်ကားရင်တောင် ရှဲ့မိသားစုက အလွယ်တကူ ကစားလို့ရတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး။"

ထန်စစ်ယွင်သည် သူမခင်ပွန်းကို လုံးဝယုံကြည်သည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် ရှဲ့ပေါ် သည် အမြဲတမ်း တည်ကြည်ပြီး သြဇာအာဏာရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူတို့၏ သမီးကို အဝေးသို့ပို့လိုက်ခြင်းမှာ သူမကြောင့် အရှုပ်အရှင်းထဲပါသွားမည်ကို ကြောက်သောကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူမအတွက် ပိုသန့်ရှင်းသော နေထိုင်မှုပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ပေးစွမ်းရန်ဖြစ်သည်။

J မြို့တွင်နေခြင်းသည် သူမကို အန္တရာယ်ရှိသော ကောလာဟလများနှင့် ကြုံတွေ့စေနိုင်သည်။

ထန်စစ်ယွင်သည် သူမခင်ပွန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီလိုက်ပြီး သူမမျက်နှာတွင် စုရှီနှင့် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံစဉ်က ပြသခဲ့သော မာနကြီးသည့်အမူအရာများ မရှိတော့ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် သူမ၏ ကလေးများအတွက် စိုးရိမ်နေသော သာမန်မိခင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ သူမသည် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ကောင်စုတ် ရှဲ့ကျန်း၊ သူက ဘာလို့အခုထိ သတင်းဘာမှမပို့သေးတာလဲ။ ရှောင်ယင်းက သတင်းပို့လို့မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူကရော မရဘူးလား။"

ရှဲ့ပေါ်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။ သူသည် အားယွင်ကို အလွန်အမင်း စိတ်မပူစေချင်သောကြောင့် မပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နာရီအနည်းငယ်အစောပိုင်းက သူသည် သူ့သမီးကို တိတ်တဆိတ်လိုက်ပါပို့ဆောင်ရန် လွှတ်လိုက်သောလူများထံမှ သတင်းအချက်အလက်များစွာ ရရှိပြီးဖြစ်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် တာဝန်တစ်ခုဖြင့် ထွက်သွားပြီး ယခုမူ သူ့ဇနီးလောင်းကသာ အရာရာကို ကိုင်တွယ်ရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့စဉ်းစားမိသောအခါ ရှဲ့ပေါ်၏ တင်းမာသောမျက်နှာတွင်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု လက္ခဏာများ ပေါ်လာသည်။ မကြာသေးမီက ပြဿနာများ အလွန်များပြားနေပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရန် ရုန်းကန်နေရသည်။

အခြေအနေသည် အလွန်အလျင်စလိုဖြစ်ခဲ့ပြီး ဒါက အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် မသင့်လျော်ပေ။ သူသည် သူ့သမီး၏ ပြဿနာများကြောင့် သူ့သားနှင့်ချွေးမကြားတွင် မည်သည့်ကွဲလွဲမှုမျှ မဖြစ်ပေါ်စေလိုပေ။

သူသည် သူနှင့်မတွေ့ဖူးသေးသော ချွေးမသည် သူ့ဇနီးနှင့်သားတို့ ဖော်ပြခဲ့သကဲ့သို့ အမှန်တကယ်ကောင်းမွန်ပါစေဟု မျှော်လင့်မိသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ကျန်ရှိသောတစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာမှာ ဟဲချုံးအား ရှောင်ယင်းကို ယာယီလက်ခံထားရန် တောင်းဆိုရမည်ဖြစ်သော်လည်း ဒါကနောက်ဆုံးနည်းလမ်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ရှဲ့ပေါ်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လှည့်ပတ်နေစဉ်မှာပင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသော ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မြည်လာသည်။

ထန်စစ်ယွင်သည် လန့်သွားပြီး ဖုန်းကို ဘီလူးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်ကာ ခုန်ထလိုက်သည်။

ရှဲ့ပေါ်သည် ဖုန်းကိုင်ရန် ချီတုံချတုံဖြစ်နေသော သူ့ဇနီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖုန်းလက်ကိုင်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

ဖုန်းဖြေဆိုပြီးနောက် ရှဲ့ပေါ် သည် တစ်ဖက်မှလူနှင့် သာမန်စကား အနည်းငယ် ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် စကားစမြည် ပြောနေသကဲ့သို့ တစ်ဖက်မှလူက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုးကြီး ရှဲ့ ခင်ဗျားက ကံကောင်းတဲ့လူပဲ။"

ဤသို့ မရေမရာပြောဆိုလိုက်ခြင်းသည် ရှဲ့ပေါ် အား အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်းနားလည်စေသည်။

သူ၏ ပုံမှန်တင်းမာသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားပါးသောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဖုန်းခေါ်ဆိုသူနှင့် စကားအနည်းငယ်ထပ်ပြောပြီးနောက် သူ ကျေနပ်စွာဖြင့် ဖုန်းချလိုက်သည်။