အခန်း (၅၉-၆၀)

အပိုင်း ၅၉

ထို့နောက် သူ့ဇနီး၏ စိတ်အားထက်သန်သော အကြည့်ကိုမြင်သောအခါ သူ ထရပ်ပြီး သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ တဖြည်းဖြည်း ပိုအားနည်းလာသော သူမကျောကို ညင်သာစွာပုတ်ပေးပြီး နှစ်သိမ့်စကားဆိုလိုက်သည်။

“အားယွင် အားလုံးအဆင်ပြေသွားပြီ။ ရှောင်ကျန်းက တာဝန်နဲ့ထွက်သွားပြီး ကိုယ်တို့သမီးကို သွားခေါ်တာ စုရှီ ပဲ။ ကိုယ်တို့သားက တော်တော်ကံကောင်းတာပဲ။"

သူမခင်ပွန်း၏ စကားများ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသောအခါ ထန်စစ်ယွင်သည် မျက်ရည်များကျလာသည်။

သူမသည် သူမမျက်နှာကို ခင်ပွန်း၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် မြှုပ်နှံလိုက်ပြီး အကျယ်ကြီး ငိုကြွေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းလာခဲ့သော ပုံရိပ်ကို မေ့လျော့သွားသည်။

ရှဲ့ပေါ်၏ နှလုံးသားသည် သူ့ဇနီး၏ မျက်ရည်များကို မြင်သောအခါ နာကျင်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။

သူ့မှာ အပြင်ပန်းခွန်အားရှိသော်လည်း သူ့မှာ အားနည်းချက်များလည်းရှိသည်။

သူ့ဇနီးနှင့်ကလေးများသည် သူ့အားနည်းချက်များဖြစ်ပြီး သူ့သမီးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် သူ့ဇနီးထက်မလျော့ပေ။

သို့သော် ခင်ပွန်းတစ်ဦးနှင့် ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် မည်သည့်အားနည်းချက်မျှ မပြသနိုင်ပေ၊ သို့မဟုတ်လျှင် သူ့ဇနီးနှင့်ကလေးများ ကြောက်ရွံ့သွားမည်ဖြစ်သည်။

သူမ သမက်၏ အဖြစ်အပျက် ပြီးကတည်းက ထန်စစ်ယွင်သည် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။ ယခု သူမ၏ သမီးနှင့်မြေးတို့ အခြေကျသွားသောအခါ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကောင်းကောင်းငိုချလိုက်သည်။

အရာအားလုံးကို ငိုချလိုက်ပြီးနောက် သူမ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဖိနှိပ်ထားသော စိတ်ပျက်မှုများမှာ အတော်အတန် သက်သာသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူမသည် သူမ ချွေးမအပေါ် လုံးဝယုံကြည်မှုရှိသည်။ သူမသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းပြီး ကြင်နာတတ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမ၏ သမီးသည် သူမချွေးမနှင့်အတူ ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ကျွန်းသည် အနည်းငယ်အထီးကျန်သော်လည်း ကလေးများအတွက် ပိုသက်တောင့်သက်သာရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

သို့သော် သူမ၏ သမက်ကိစ္စမှာ ရှိနေသေးသည်...

ထန်စစ်ယွင်သည် မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် စိတ်ဓာတ်များစွာ တက်ကြွလာပြီး မေးလိုက်သည်။ "အဘိုးကြီး၊ ဝမ်ယွမ် ကိစ္စရော ဘယ်လိုလဲ။ သူက နိုင်ငံထဲမှာ ငါတို့ပဲ သူ့မိသားစုအဖြစ် ရှိတာ။" သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကြည့်သည့်အကြည့်တွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှဲ့ပေါ်သည် သူ၏အရည်အချင်းရှိသော သမက်အတွက်လည်း နာကျင်မိသော်လည်း အချိန်မတန်သေးပေ။ သူက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူက နောက်ခြောက်လမှာ ဒုက္ခတချို့နဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။ ငါ သူ့ကိုဆက်သွယ်ဖို့ လူတစ်ယောက်လွှတ်ပြီးပြီ၊ သူ့ကို သည်းခံဖို့ အကြံပေးထားတယ်။ ငါ သူ့ကို ပိုကောင်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုထဲ ရောက်အောင် နည်းလမ်းရှာပေးမယ်။ အနာဂတ်မှာ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မသေချာဘူး၊ ဒါကြောင့် စောင့်ကြည့်ရဦးမှာပဲ..."

ထန်စစ်ယွင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမခင်ပွန်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို နားလည်သောကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အကြောင်းအရာကို ဆက်မဆွေးနွေးတော့ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အရာရာသည် အမြဲတမ်းလိုလိုပင် နောက်ဆုံးတွင် ပိုကောင်းလာလိမ့်မည်။ သူမ၏ သမီးသည် လမ်းမှန်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို လုံးဝယုံကြည်သည်။

သူမသမီးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသောကြောင့် သူမသည် စားမဝင်အိပ်မပျော်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယခုမူ နံနက် ခုနစ်နာရီ သို့မဟုတ် ရှစ်နာရီခန့်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူမ အလွန်ဗိုက်ဆာနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ကူညီရန် အိမ်ဖော်မရှိသောကြောင့် သူမ အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ဆောင်ရသည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာ သက်တောင့်သက်သာနေထိုင်ခဲ့သော ထန်စစ်ယွင်သည် ဤအခြေအနေနှင့် ကျင့်သားမရသေးပေ။

သူမသည် အားကိုးရာမဲ့စွာ ထရပ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကာ မေးလိုက်သည်။ "အဘိုးကြီး၊ ဒီည ခေါက်ဆွဲစားကြမလား။"

သစ်သားဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်စဉ်းစားနေသော ရှဲ့ပေါ်သည် သူ့ဇနီး ညစာချက်မည်ကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းထရပ်လိုက်သည်။

ထန်စစ်ယွင်၏ အံ့အားသင့်သောအကြည့်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူ ချောင်းဟန့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါလုပ်လိုက်မယ်။"

သူသည် ရိုးရိုးခေါက်ဆွဲပြုတ်ကိုသာ စားရသည်မှာ ငြီးငွေ့နေပြီဖြစ်သည်။

ထန်စစ်ယွင် - “…”

...

နောက်တစ်နေ့နံနက်၊ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် စုရှီသည် အိပ်ရာမှထနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သူမတွင် နံနက်ခင်းအပြေးလေ့ကျင့်သည့် အကျင့်ရှိသည်။

အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ပြီးနောက် စုရှီသည် အပြင်ထွက်လိုက်ပြီး ရှဲ့ယင်း၏ အခန်းမှ အသံအချို့ကို ချက်ချင်းကြားလိုက်ရသည်။

အသံများကို တမင်တကာ တိုးညှင်းအောင်နှိမ့်ထားပြီး သူတို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးလိုသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

စုရှီ သူမ၏လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ငါးနာရီသာရှိသေးသည်။ သူမသည် တံခါးသို့ချဉ်းကပ်ကာ လက်မြှောက်ပြီး ညင်သာစွာခေါက်လိုက်သည်။

တံခါးသည် အလျင်အမြန်ပွင့်လာသည်။ တစ်ညတာအနားယူပြီးနောက် ရှဲ့ယင်းသည် ယခင်နေ့ကထက် များစွာပိုကောင်းနေပုံရသည်။ သူမက ပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှီရှီ မင်းလည်း စောစောထတာလား။ ဝင်ခဲ့လေ။ အဝတ်အစား လာယူတာလား။"

စုရှီသည် အနည်းငယ်စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အထဲသို့ဝင်လိုက်သည်။ "အဝတ်အစားတွေကိုတော့ မနေ့ညက ကျွန်မယူပြီးသွားပြီ။ အစ်မအခန်းထဲက အသံတွေကြားလို့ လာကြည့်တာ။ မနေ့ညက ကောင်းကောင်းမအိပ်ပျော်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီလောက် အစောကြီး နိုးနေတာလဲ။"

ရှဲ့ယင်း & "မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ပါတယ်။ ကလေးတွေက စောစောနိုးကြလို့ပါ။ အမေတစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီးတဲ့နောက် တို့ရဲ့အချိန်ဇယားက သူတို့ပတ်လည်မှာပဲ လည်ပတ်နေတော့တာ။"

သူမစကားပြောနေစဉ် ရှဲ့ယင်းသည် သူမ၏ ခြေထောက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ကလေးများသည် သူမခြေထောက်များကို မှီခိုတွယ်ကပ်နေကြသည်။

ကလေးများသည် စုရှီကို စူးစမ်းစွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကလေးများကို မမွေးမြူဖူးသလို သူတို့ကို သိပ်အာရုံမစိုက်ဖူးသော စုရှီသည် ရှဲ့ယင်း၏ စကားများကြောင့် စိတ်အေးသွားသည်။

သူမသည် လှပသော ကလေးငယ်နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့၏ တောက်ပဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးများသည် သူမအပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။

စုရှီ တောက်ပစွာပြုံးလိုက်ပြီး သူတို့နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံရန် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်သည် တစ်ပုံစံတည်းတူညီကြပြီး တစ်ယောက်စီသည် သူတို့မိခင်၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်စီကို ကိုင်ထားကာ စုရှီကို စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် သတိကြီးစွာ လေ့လာနေကြသည်။

ကလေးငယ်များတွင် ဖြူဖွေးနူးညံ့သော အသားအရေနှင့် ဖောင်းအိနေသော ပါးပြင်များ၊ ရွှန်းစိုနေသော မျက်လုံးကြီးများ၊ ချစ်စရာကောင်းသော နှာတံလေးနှင့် ဆူထွက်နေသော နှုတ်ခမ်းများရှိသည်။ သူတို့နှင့်ပတ်သက်သည့် အရာအားလုံးသည် ချစ်စရာကောင်းပြီး စုရှီ၏ နှလုံးသားကို တလှပ်လှပ်ဖြစ်စေသည်။

မနေ့က အခြေအနေသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသောကြောင့် သူမသည် ကလေးများ၏ မျက်နှာကို သေချာကြည့်ရှုရန် အခွင့်အရေးမရခဲ့ပေ။ ယခု အနီးကပ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် စုရှီ အံ့ဩတကြီးဖြစ်ကာ ဒီကလေးငယ်များ မည်မျှချစ်စရာကောင်းသည်ကို တွေးမိသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် လခြမ်းကွေးပုံစံဖြစ်သွားပြီး ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့နာမည်တွေက ဘယ်သူတွေလဲ။"

ကလေးများ၏ ကမ္ဘာတွင်လည်း အလှအပနှင့် ရုပ်ဆိုးခြင်းကို ခံစားသိရှိနိုင်သည်။ ဝမ် မိသားစု အမြွှာများသည် သုံးနှစ်အရွယ်မှာပင် သူတို့ဖခင်၏ ဉာဏ်ရည်ကို အမွေဆက်ခံခဲ့ပြီး အတော်အတန် ပီသစွာ စကားပြောနိုင်သည်။

သူတို့သည် စုရှီ၏ ကြင်နာမှုကို ခံစားမိသောကြောင့်လားမသိ၊ အကြီးဖြစ်သူသည် အနည်းငယ်သတိထားနေဆဲဖြစ်သော်လည်း နူးညံ့သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီးပါ။ ကျွန်တော့်နာမည်က ဝမ်ကျန်း ပါ။"

အခြားကလေးသည် သူ့အစ်ကိုစကားပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ကလေးဆန်သောလေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ဝမ်ရုန်ပါ၊ ညီလေးပါ။"

စုရှီသည် သူတို့၏ ချစ်စရာကောင်းသော အသံများကြောင့် ပိုစိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏အပြုံးမှာ ပိုချိုမြသွားသည်။ "ဒါဆို၊ တို့ရဲ့ ကျန်းကျန်းနဲ့ ရုန်ရုန်က ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ တီလေးနဲ့အတူ အရသာရှိတာတွေ သွားရှာစားချင်လား။"

ချစ်စရာကလေးနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏မိခင်ကို အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးကြီးများမှာ တောင့်တမှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ကလေးများသည် အမှန်တကယ်ပင် ဗိုက်ဆာနေကြသည်။ ရှဲ့ယင်းသည် ဟန်ဆောင်နေခြင်းမဟုတ်ပေ၊ သူမသည် သူတို့အတွက် နို့ဖျော်ပေးရန် စီစဉ်နေသည်။ စုရှီ၏ အကြံပြုချက်ကို ကြားသောအခါ သူမသည် တစ်ကိုယ်ရေသုံးပစ္စည်းများကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အရင်ဆုံး မနက်စာသွားစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကလေးများသည် သူမကို အနည်းငယ် စိမ်းနေသေးသည်ကို သတိပြုမိသော စုရှီသည် သူတို့ကို ချီပိုးရန် အတင်းမတိုက်တွန်းတော့ပေ။ ထိုအစား သူမသည် ရှဲ့ယင်းဆီမှ တစ်ကိုယ်ရေသုံးပစ္စည်းများကို ယူလိုက်ပြီး ရှဲ့ယင်းက ကလေးတစ်ယောက်စီကို လက်တစ်ဖက်စီဖြင့် ကိုင်ကာ သူတို့အတူတူ မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။

မီးဖိုချောင်တွင် အဘွား ချန်သည် နံနက်စာကို စတင်ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုပေါ်တွင် အိုးတစ်လုံးသည် အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခုနှင့်အတူ ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး အိုးထဲမှ နို့နံ့သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူတို့ရောက်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ အဘွား ချန်သည် ကလေးများကို အလွန်ချစ်ခင်စွာကြည့်ပြီး ရှဲ့ယင်းနှင့် ခဏတာ စကားစမြည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ဘေးတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးဖြတ်နေသော စုတုန်ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "တုန်တုန် ရှီရှီ ထပြီ။ မီးဖိုပေါ်က ဆိတ်နို့ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်၊ ပြီးရင် သွားပြေးတော့။ ငါတို့ဒီမှာ တော်တော်အလုပ်များနေတယ်။"

စုတုန်သည် "အင်း" ဟု ခပ်ပေါ့ပေါ့တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အိုးကို အဝတ်စဖြင့်ပတ်ကာ အနီးအနားရှိ စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး ကလေးငယ်များ လက်လှမ်းမမီစေရန် အနည်းငယ် တွန်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ရှဲ့ယင်း ဘက်သို့လှည့်ကာ နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အစ်မယင်း၊ ကောင်းသော နံနက်ခင်းပါ။ ဆိတ်နို့က ကလေးတွေအတွက်ပဲ။ ဗီရိုထဲမှာ ပန်းကန်တွေရှိတယ်၊ သူတို့အတွက် နို့ထည့်ပေးပါဦး။ ပြီးတော့ အဘွားကိုလည်း နို့ကိစ္စကူညီပေးလိုက်ပါ။ ရှီရှီနဲ့ ကျွန်တော် မနက်ခင်းအပြေးသွားလိုက်ဦးမယ်။"

စုတုန်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးအမူအရာသည် ရှဲ့ယင်းကို ဤမရင်းနှီးသောအိမ်တွင် အချိန်အတော်ကြာနေထိုင်ခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားစေသည်။ အထူးသဖြင့် စုတုန်က သူမကို အဘွား ချန်ကိုကူညီရန် တောင်းဆိုသောအခါ သူမသည် အလိုအလျောက်ပင် စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်သွားပြီး သူ့ကိုပြုံးပြကာ နားလည်ကြောင်းပြရန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

စုရှီနှင့် စုတုန် ထွက်သွားပြီးနောက် ရှဲ့ယင်းသည် ဇွန်းတစ်ချောင်းဖြင့် အိုးထဲမှ ဆိတ်နို့ကို ကလေးများအတွက် ပန်းကန်အလွတ်နှစ်လုံးထဲသို့ ခပ်ထည့်လိုက်သည်။

နို့အေးဖို့ စောင့်နေစဥ် အချိန်ကိုအခွင့်ကောင်းယူကာ ရှဲ့ယင်းသည် ကလေးများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ခေါ်သွားသည်။

သူတို့ပြီးစီး၍ မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် ဆိတ်နို့၏ အပူချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အနေတော်ဖြစ်သည်ကို သေချာပြီးနောက် သူမသည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် တင်ပေးပြီး သူတို့၏ ပန်းကန်များမှ ကိုယ်တိုင်သောက်စေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အဘွား ချန်ကို နံနက်စာပြင်ဆင်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သည်။

သူမ၏ အပြင်ပန်းတည်ငြိမ်မှုကြားမှ ရှဲ့ယင်း၏ နှလုံးသားသည် ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် အလှမ်းဝေးနေသည်။ သူမသည် စု မိသားစုက သူမ၏ဒုက္ခကို စစ်မှန်သောနွေးထွေးမှုဖြင့် လက်ခံရုံသာမက ကလေးများအတွက် ဆိတ်နို့ကို ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူမခင်ပွန်း မတော်တဆမှုဖြစ်ပြီးကတည်းက သူမ၏ မိသားစုမှလွဲ၍ အခြားမည်သူ့ထံမှမျှ ကြင်နာမှုကို မရရှိခဲ့ပေ။ တစ်ချိန်က ရွှင်လန်းခဲ့သော သူငယ်ချင်းများပင် ဝမ်ယွမ်၏ အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် သူမကို ကပ်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ ရှောင်ဖယ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် သူမနှင့်သူမ၏ ကလေးများကို မထီမဲ့မြင်ပြုသည့်အကြည့်ဖြင့်သာ ကြည့်ရုံကလွဲပြီး မလိုလားကြပေ။

သူမတို့သည် ကူးစက်တတ်သောရောဂါတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ပင်။

သူမသည် ဒီနေရာသို့ ရောက်လာသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်မိသည်။ သူမသည် စု မိသားစု၏ ကြင်နာမှုကို ရှင်းလင်းစွာမြင်နိုင်ပြီး ထိုအရာက သူမကို စွမ်းအင်သစ်များဖြင့် ပြည့်စေသည်။

ရှဲ့ယင်းသည် ကံကြမ္မာကို အပြစ်တင်တတ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့ဖူးပေ။ ဤမျှလောက် လှည့်လည်သွားလာပြီး မတည်ငြိမ်မှုများစွာ ကြုံတွေ့ပြီးနောက် သူမကိုယ်သူမ အသားကျဖို့ ကြိုးစားရန် အချိန်လုံလောက်ပြီဟု ခံစားရသည်။

သဘဝသည် ပိုဆိုးမလာတော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် တိုးတက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အရာရာသည် ပိုကောင်းလာမည်မဟုတ်ပါလား။

သူမသည် ရှေ့ကိုမျှော်ကြည့်ရန်နှင့် ချက်ပြုတ်ခြင်းကဲ့သို့ အခြေခံကျသောအရာတစ်ခုကို သင်ယူခြင်းဖြင့် စတင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမ ဝမ်ယွမ်နှင့် ပြန်ဆုံစည်းသည့်နေ့ ရောက်သောအခါ သူမသည် လူမှုရေးပွဲလမ်းများတွင်ရော မီးဖိုချောင်တွင်ပါ ထူးချွန်နိုင်သော ထူးခြားသည့်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လာရမည်ဟု သန္နိဋ္ဌာန်ချထားသည်။

...

အချိန်သည် တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီး တစ်ပတ်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားကာ ရှဲ့ယင်းသည် စုမိသားစု၏ အိမ်တွင် ပိုသက်တောင့်သက်သာရှိလာခဲ့သည်။

မိသားစုဝင်းအတွင်း နေထိုင်သူများသည် ရုတ်တရက်ပေါ်လာသော ရှဲ့ယင်းကို သဘာဝအတိုင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ရှိကြသည်။ သို့သော် အဘွား ချန်နှင့် အစ်မကြီးဝူ တို့က ရှင်းပြပြီးနောက် တစ်ရက်အတွင်း ဝင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် သူမ၏အခြေအနေကို သိရှိသွားကြသည်။

အသစ်ရောက်ရှိလာသူ ရှဲ့ယင်းကို တပ်ရင်းမှူး ရှဲ့၏ ဝမ်းကွဲအစ်မအဖြစ် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ သူမ၏ မိသားစုမှ အမျိုးသားများသည် ဘူမိဗေဒဆိုင်ရာ စူးစမ်းလေ့လာမှုများတွင် ပါဝင်ကြပြီး မကြာခဏဆိုသလို အိမ်နှင့်ဝေးကွာကာ တောင်တန်းနက်များနှင့် တောနက်များထဲသို့ စွန့်စားသွားလာကြသည်။

လက်ရှိအပြင်ဘက်တွင် မငြိမ်မသက်မှုများနှင့် အိမ်တွင်လူမရှိခြင်းတို့ကြောင့် တပ်ရင်းမှူးရှဲ့သည် သူမကို ကျွန်းပေါ်သို့ ခဏတာလာရောက်နေထိုင်ရန် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ အထီးကျန်နေထိုင်ရခြင်း အကြောင်းရင်းများကို သူတို့ အတိအကျ မဖော်ပြခဲ့သော်လည်း လူတိုင်းသည် တပ်ရင်းမှူးရှဲ့ ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မမှာ အလွန်လှပသောကြောင့် စိုးရိမ်စရာဖြစ်သည်ဟု တိတ်တဆိတ် ထင်ကြေးပေးကြသည်။

ဤဇာတ်ကြောင်းကို စုရှီက ဒါရိုက်တာဟဲ နှင့် ဆွေးနွေးပြီး ခေါင်းဆောင် ကျန့်၏ သဘောတူညီချက်ကို ရရှိပြီးနောက် အတည်ပြုခဲ့သည်။ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ဖိတ်ခေါ်မည့်အစား သူတို့သည် အစကတည်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဖြစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့က မတူညီသော အထောက်အထားတစ်ခုကို စီစဉ်ပေးချင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရှဲ့ယင်း၏ မျက်နှာသည် ထန်စစ်ယွင်နှင့် အလွန်ဆင်တူသောကြောင့် သူတို့မပတ်သက်ဟု မည်သူမျှ ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။

မိသားစုဝင်းအတွင်းရှိ လူများစွာသည် ထန်စစ်ယွင်ကို ယခင်က မြင်ဖူးကြသည်။ ရှဲ့ယင်းသည် သူမနှင့် မပတ်သက်ဟု မည်သည့်ပြောဆိုချက်ကိုမဆို သူတို့ သံသယဝင်ကြလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ရှဲ့ယင်းသည် ထန်စစ်ယွင်ညီမ၏ မိသားစုမှ ကလေးဖြစ်သည်ဟု ဇာတ်လမ်းတစ်ခုဖန်တီးလိုက်ပြီး ထန်စစ်ယွင်နှင့် သူမ၏ညီမသည် အမြွှာများဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ ရုပ်ချင်းဆင်တူမှုကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် လူများက ယုံကြည်ကြသည်။ ပထမဦးစွာ သူတို့သည် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ လိမ်လည်ရန် မလိုအပ်ဟု ခံစားရသည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် ကျွန်းပေါ်သို့ လာရောက်သူတိုင်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးပြီးဖြစ်ပြီး တကယ့်ပြဿနာရှိသူ မည်သူမဆို ကျွန်းပေါ်သို့ ဘယ်တော့မှ ရောက်လာမည်မဟုတ်ပေ။

စုရှီသည် အဘယ်ကြောင့် "ခဏတာနေထိုင်ခြင်း" ဖြစ်သည်ကိုလည်း ဂရုတစိုက် စဉ်းစားခဲ့သည်။ ရှဲ့ယင်း၏ အရိပ်အမြွက်များအရ သူမသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ရှာဖွေရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပုံရသည်။

ထို့ကြောင့် စုရှီသည် အနည်းငယ် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ထားရန် ဆုံးဖြတ်ကာ ဒါကို ခဏတာနေထိုင်ခြင်းဟု ဆိုခဲ့သည်။ အကယ်၍ ရှဲ့ယင်းသည် ကြာကြာနေဖြစ်ခဲ့ပါက သူမသည် နောက်ထပ် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော ရှင်းပြချက်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိမ့်မည်။

ထိုနေ့ အလုပ်ပြီးနောက် စုရှီကို အဘွား ချန်က ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အတွက် နံနံပင်အချို့ကို လယ်ကွင်းသို့ သွားခူးရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

တစ်ယောက်တည်းသွားရန် စိတ်မပါသောကြောင့် စုရှီသည် ရှဲ့ယင်းကို အတူခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ရှဲ့ယင်းသည် သူမ၏ ကလေးငယ်နှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာရသောကြောင့် သူတို့အားလုံး နံနံပင်အနည်းငယ်အတွက် အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဤသည်က အဘွား ချန်ကို ရယ်မောပြီး ခေါင်းခါစေခဲ့သည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၆၀

တစ်ဖက်တွင် ရှည်လျားပြီး ခက်ခဲသော တာဝန်မှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော ရှဲ့ကျန်းသည် ခေါင်းဆောင် ကျန့်ဆီသို့ အရင်အစီရင်ခံခြင်းမပြုဘဲ ဆက်သွယ်ရေးအခန်းသို့ အပြေးသွားခဲ့သည်။

သူ့တာဝန်သည် နှစ်လကျော်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး သူ မရှိသည့်အချိန်တွင် အပြင်လောကသည် အကြီးအကျယ်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူပြန်လာသည့်လမ်းတွင် နေရာတိုင်းတွင် အနီရောင်ကြွေးကြော်သံများနှင့် ဖမ်းဆီးခံရသူများကို ဆိုလိုသည့် အနီရောင်လက်ပတ်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

အနည်းငယ် စုံစမ်းမေးမြန်းပြီးနောက် သူ့စိတ်သည် လေးလံသွားသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း ဉာဏ်ထက်မြက်သူဖြစ်ပြီး အချက်အလက်များကို ဆက်စပ်ကြည့်ပြီးနောက် ပင်လယ်ရပ်ခြားနှင့် ဆက်သွယ်မှုရှိသော သူ့ယောက်ဖသည် ပစ်မှတ်တစ်ခုဖြစ်လာမည်ဟု သူနားလည်လိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ...

ထိုအတွေးက သူ့ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေသည်။

ကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ ပထမဦးစားပေးမှာ ဆက်သွယ်ရေးအခန်းသို့ အပြေးသွားရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်တွင် တိုက်ရိုက်ဖုန်းခေါ်ဆိုခြင်းသည် သူ့ဖခင်အတွက် အခက်အခဲဖြစ်စေမည်ကို သူစိုးရိမ်မိသည်။

ဤအချက်ကို စိတ်ထဲတွင်ထားကာ ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အေးစက်သွားသည်။ သူသည် ဦးတည်ရာကို အလျင်အမြန်ပြောင်းပြီး ခေါင်းဆောင် ကျန့်၏ ရုံးခန်းဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

"ဒေါက်! ဒေါက်! ဒေါက်!" ရှဲ့ကျန်းသည် ခေါင်းဆောင် ကျန့်၏ ရုံးခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့!" ခေါင်းဆောင်ကျန့်၏ ရင်းနှီးသော အသံကျယ်ကြီးသည် အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှဲ့ကျန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင် ကျန့်သည် သူဖတ်နေသော စာရွက်စာတမ်းများကို ချထားလိုက်ပြီး ရှဲ့ကျန်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးတစ်ခုဖြစ်တည်လာပြီး သူ့ကို အနားသို့လာရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ "မင်းပြန်လာပြီလား။ လာထိုင်။ မစ်ရှင်က ဘယ်လိုလဲ။"

ရှဲ့ကျန်းသည် ခေါင်းဆောင် ကျန့်ကို အလေးပြုလိုက်ပြီးနောက် တင်းမာသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်၊ သူ၏ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ တောင့်တင်းနေပြီး သူ့လက်များကို သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားသည်။

ခေါင်းဆောင် ကျန့်သည် အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။ သူသည် ရှဲ့ကျန်း၏ တင်းမာသော အမူအရာက တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာပြီးမြောက်ခဲ့သည်ကို ဆိုလိုသော်လည်း ပိုအရေးကြီးသော ဆွေးနွေးစရာတစ်ခုခုရှိသည်ဟု သူသံသယဝင်မိသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရှဲ့ကျန်းသည် တည့်တိုး စပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေး၊ ကျွန်တော့်မိသားစု ဘယ်လိုနေလဲ။"

ခေါင်းဆောင်ကျန့်သည် သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ဆီက တစ်ခုခုလိုတဲ့အခါ ငါက 'ဦးလေး' ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ တခြားအချိန်တွေမှာ မင်း ငါ့ကို အဲ့လိုခေါ်တာ ဘယ်တော့မှ မကြားဖူးပါလား။"

ရှဲ့ကျန်းသည် တင်းမာသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါက စည်းကမ်းနဲ့မညီလို့ပါ။"

သို့သော် သူ၏တင်းမာနေသော အမူအရာသည်လည်း အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ ခေါင်းဆောက် ကျန့်၏ နောက်ပြောင်နေသည့် အမူအရာက သူ့မိသားစု အဆင်ပြေနိုင်ဖွယ်ရှိသည်ကို ညွှန်ပြနေသည်။

ခေါင်းဆောင် ကျန့် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။ "အခု 'ဦးလေး' လို့ခေါ်တာက သင့်တော်လို့လား။"

ရှဲ့ကျန်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင် ကျန့်သည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ "စုရှီက မင်းကို ဘာများကြည့်ပြီး ကြိုက်သွားလဲမသိဘူး၊ မင်းက အမြဲတမ်း ဒီလောက် တည်တင်းပြီး စကားနည်းတာ။"

ရှဲ့ကျန်းသည် ခေါင်းဆောင် ကျန့်ကို ဆက်စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း သူ့အကြည့်မှာ ယခုအခါ ပိုအေးစက်နေသည်။ ရှင်းနေသည်မှာ ခေါင်းဆောင် ကျန့်၏ စုရှီ အပေါ် မှတ်ချက်ပေးမှုများကို သူ မကြိုက်ပေ။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ အကြောင်းအရာကို ပြန်ဆက်ကြရအောင်။ ငါ မင်းကို မခေါ်သင့်ဘူး။ 'ဦးလေး' က စကားစမြည်ပြောချင်ရုံပါ။ ကိစ္စတချို့ကို သိချင်လို့" ခေါင်းဆောင်ကျန့်က ပြောရင်း ထကာ ရေတစ်ခွက်ငှဲ့ပြီး ရှဲ့ကျန်းဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဤအချိန်ကို အသုံးပြု၍ ဘာပြောရမည်ကို စဉ်းစားရင်း ခေါင်းဆောင် ကျန့်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့မိသားစုက ပြဿနာတချို့နဲ့ ကြုံတွေ့နေရတယ်။"

ရှဲ့ကျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တင်းမာသွားပြီး သူ့မျက်လုံးများသည် စူးရှစွာဖြင့် ခေါင်းဆောင် ကျန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ခေါင်းဆောင် ကျန့်သည် ရှဲ့ကျန်း စိုးရိမ်နေသည်ကို နားလည်သောကြောင့် ရှဲ့ မိသားစုနှင့် ပတ်သက်သည့် အခြေအနေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း အသေးစိတ်ပြောပြလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းဆောင် ကျန့်သည် ရှဲ့ကျန်းကို အနည်းငယ် အသိအမှတ်ပြုသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ "မင်းက အကဲဖြတ်တော်တယ်။ စုရှီက တကယ်တော်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ ဟဲချုံး ဆီကကြားရတာတော့ စုရှီက ရှောင်ယင်းရဲ့ အခြေအနေကို သိသိချင်း တစ်ခဏလေးမှ ချီတုံချတုံမဖြစ်ဘူးတဲ့။ သူမက ကျွန်းကနေ ချက်ချင်းထွက်ပြီး သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာတယ်၊ သူတို့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အခြေချနိုင်အောင် အစစအရာရာ စီစဉ်ပေးတယ်၊ ကလေးတွေရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဌာနကနေ ဆိတ်နို့တောင် ဝယ်ပေးသေးတယ်။ သူမက သတ္တိရှိရုံတင်မကဘူး၊ စိတ်ထားလည်းကောင်းတယ်။ မင်း သူမကို ရထားတာ တော်တော်ကံကောင်းတာပဲ…"

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ယောက်ဖ မတော်တဆမှုဖြစ်သည်ကို ပထမဆုံးကြားရသောအခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အေးစက်သောခံစားမှုတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ့ဇနီးလောင်းသည် သူ့အစ်မကို ပြတ်ပြတ်သားသား အိမ်သို့ပြန်ခေါ်လာသောအခါ သူ့စိတ်ခံစားချက်များသည် တစ်မိနစ်အတွင်း အေးခဲခြင်းမှ ပူလောင်ခြင်းသို့ အကြီးအကျယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး ဤမျှကြီးမားသောပြောင်းလဲမှုက သူ့ကို မူးဝေသွားစေလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

သို့သော်လည်း ရှဲ့ကျန်းသည် ခေါင်းဆောင်ကျန့် ပေးသော အကျဉ်းချုံးရှင်းပြချက်မှတစ်ဆင့် လွန်ခဲ့သောတစ်လကျော်အတွင်း ရှဲ့ မိသားစု ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခြေအနေကို သိရှိနိုင်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ဤသို့သော အထိခိုက်မခံနိုင်သောအချိန်တွင် သူ၏နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဇနီးလောင်းသည် အဘွား ချန်နှင့် အစ်ကိုကြီးတို့နှင့်အတူ သူ့အစ်မကို သတ္တိရှိရှိ အိမ်သို့ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပြီး သူမကို စဉ်းစားချင့်ချိန်မှုရှိရှိဖြင့် ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နှလုံးသားနှစ်ခုလုံး နွေးထွေးမှုဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသော နွေးထွေးသောနွေဦးရာသီတွင် နှစ်မြှုပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ရှီရှီ နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့်အတွက် တစ်ဖန်ကျေးဇူးတင်မိပြန်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အတက်အကျ မငြိမ်နေသော စိတ်ခံစားချက်များကို စုစည်းကာ ခေါင်းဆောင် ကျန့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေး၊ ကျွန်တော် အကူအညီတစ်ခုတောင်းချင်ပါတယ်။"

ခေါင်းဆောင် ကျန့်သည် "ဦးလေး" ဟု တစ်ဖန်ပြန်အခေါ်ခံရသောအခါ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး ထိုကောင်စုတ်ကို စိတ်ထဲမှကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဘာအကူအညီလဲ။"

ရှဲ့ကျန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဦးလေးရဲ့ဖုန်းကို ငှားသုံးချင်ပါတယ်။"

ခေါင်းဆောင် ကျန့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဒါလေးပဲလား။"

ရှဲ့ကျန်းက တည်ကြည်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အပြင်က အခြေအနေတွေကို ကျွန်တော့်အတွက် စောင့်ကြည့်ပေးပါ။"

ခေါင်းဆောင် ကျန့်သည် ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ရယ်မောကာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းရင်း ထရပ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ မင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေရှိရင် စကားပြောတဲ့အခါ သတိထား။"

ရှဲ့ကျန်း နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင် ကျန့် ထွက်သွားသည်နှင့် သူသည် သူ့ငယ်သူငယ်ချင်း၏ အိမ်သို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ဖုန်းကို သူ့သူငယ်ချင်း၏ မိခင်က အလျင်အမြန်ဖြေဆိုခဲ့သည်။ သူမကို သူ့သူငယ်ချင်းကို ခေါ်ပေးရန် တောင်းဆိုပြီးနောက် ရှဲ့ကျန်း စိတ်ရှည်စွာစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူ့သူငယ်ချင်း၏ ရင်းနှီးသောအသံသည် လိုင်းပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ကောင်စုတ်၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီလား။ အရင်က ငါဖုန်းဆက်တုန်းက မင်းကို ခေါ်မရဘူး။"

ရှဲ့ကျန်း နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်ကွေးညွတ်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာလိုလို့လဲ။"

"ဘာလိုလို့လဲ ဟုတ်လား။ မင်းအရင်က ငါ့ကိုပို့ပေးတဲ့အရက်၊ အဲ့ဒါဘယ်ကရတာလဲ။ အဲ့ဒါ ပစ္စည်းကောင်းပဲ။ မင်းဆီမှာ ကျန်သေးလား။ ရှိရင် ငါ့အတွက် နည်းနည်းယူခဲ့ပေး။"

ရှဲ့ကျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါ မင်းအတွက် အရက်ယူပေးနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါအရေးမကြီးဘူး။ ကျွင့်ဇီ မင်းအားတဲ့အခါ ဘယ်သူ့ကိုမှ အနှောင့်အယှက်မပေးဘဲ ငါ့မိသားစုကို အသိပေးဖို့ နည်းလမ်းရှာပေး။ ငါ ကျွန်းကိုပြန်ရောက်ပြီလို့ပဲ ပြောလိုက်။"

ကျွင့်ဇီ သို့မဟုတ် ကျန်းကျွင့်သည် သူငယ်ချင်း၏ ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်သော်လည်း ထပ်မမေးဘဲ အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။

သူ့ ညီအစ်ကို သူ့ဆီသို့လာသောကြောင့် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်နေရမည်ဖြစ်သည်။ ကျန်းကျွင့် တွင် ကျွမ်းကျင်မှုများစွာမရှိသော်လည်း သူ့မှာ အလွှာပေါင်းစုံမှ သူငယ်ချင်းများစွာရှိသည်။ သတင်းစကားတစ်ခုပို့ဆောင်ခြင်းသည် သူ့အတွက် ရိုးရှင်းသောတာဝန်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ကျန်းကျွင့်သည် ရှဲ့ကျန်းနှင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရင်းနှီးခဲ့ပြီး အတူကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ နှောင်ကြိုးမှာ ခိုင်မာသည်။ "မင်းမှာ ငါကူညီဖို့ တခြားဘာလိုသေးလဲ။"

ကျန်းကျွင့်သည် ရှဲ့ကျန်း၏ အစ်မ ရှဲ့ယင်းကိုလည်း သူ့အစ်မအရင်းကဲ့သို့ မှတ်ယူထားသည်။ ရှဲ့ယင်း J မြို့မှ ထွက်ခွာသွားစဉ်က ကျန်းကျွင့်သည် သူမကို ကူညီပြီး လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။

ရှဲ့ကျန်း သူ့ယောက်ဖအကြောင်းကို တွေးမိသည်။ သူ့သူငယ်ချင်းသည် ယုံကြည်စိတ်ချရပုံ မပေါ်သော်လည်း သူသည် အတော်လေးစွမ်းဆောင်နိုင်သောကြောင့် ရှဲ့ကျန်း တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။ "သူဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ငါ့ကိုရှာပေး။"

ကျန်းကျွင့် ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။ သူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ မကြာခင် သတင်းရလိမ့်မယ်။ သတင်းရရင် မင်းကိုဖုန်းဆက်မယ်။"

ထိုအာမခံချက်ကြောင့် ရှဲ့ကျန်း သက်ပြင်းချကာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ သူ့လေသံကို နူးညံ့စေလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပဲ ကျွင့်ဇီ"

ကျန်းကျွင့် အနည်းငယ်တုန်လှုပ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သွားစမ်းပါ၊ သွားစမ်းပါ၊ သွားစမ်းပါ။ မင်းငါ့ကို လန့်သေအောင်လုပ်နေတာပဲ။ မင်း ငါ့ကို တကယ်ကျေးဇူးတင်ချင်ရင် ရိုးသားစမ်းပါ။ ငါက ဂျေးများတတ်တဲ့သူမဟုတ်ဘူး၊ ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ အရင်တစ်ခေါက်က ဆေးဝိုင်ကိုပဲ ယူခဲ့။"

ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တင်းမာသွားပြီး သူက အေးစက်စွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "လိုချင်ရင် ပိုက်ဆံပေးဝယ်။"

ကျန်းကျွင့်၏ မျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ ချက်ချင်းပေါက်ကွဲသွားသည်။ "မင်း ခုနကပဲ ငါ့ကိုကျေးဇူးတင်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်မလား။"

ရှဲ့ကျန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို ဖုန်းထဲက ကျေးဇူးတင်ပြီးပြီ။"

ကျန်းကျွင့် မယုံနိုင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒါပဲလား။ ဒါ မင်းကျေးဇူးတင်တာလား။"

ရှဲ့ကျန်း မလှုပ်မယှက်နေကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဖုန်းချပြီး ငါ့အတွက် သတင်းအမြန်ဆုံးရအောင်လုပ်။"

ကျန်းကျွင့်သည် မယုံနိုင်သေးဘဲ တစ်ဖက်မှ ဖုန်းချသွားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် ကျန်း မိသားစုတစ်ခုလုံး ကျန်းကျွင့်၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ရှဲ့ကျန်း၊ ခွေးကောင်စုတ်၊ ငါစကားပြောလို့မပြီးသေးဘူးကွ။"

......

နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် မိသားစုဝင်းသည် သစ်ရွက်မရှိဘဲ အညွန့်သစ်များ ထွက်ကာစ သစ်ပင်များကဲ့သို့ အထီးကျန်ဆန်သောပုံ မပေါက်နေပေ။

အိမ်ထောင်စုတိုင်း၏ အိမ်ခေါင်မိုးများထက်တွင် မီးခိုးငွေ့တို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို နွေးထွေး၍ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ပျင်းရိစွာ တလိပ်လိပ်တက်နေလေသည်။

စုရှီ၏ ဘယ်ဘက်လက်ထဲတွင် မြေကြီးများပေကျံနေသော နံနံပင်အနည်းငယ်ကို ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်က ဝမ်ရုန်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူမသည် သူ၏ ခုန်ပေါက်နေသော ခြေလှမ်းများနှင့်အညီ လိုက်လျှောက်ရင်း အိမ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လာခဲ့သည်။

အခါအားလျော်စွာ သူမသည် ရှဲ့ယင်းနှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုနေတတ်သည်။

ရုတ်တရက် စုရှီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"စကားမစပ် အစ်မ၊ ရှဲ့ကျန်း ပြောတာ အစ်မက ဂီတသင်ခဲ့တယ်လို့ အရင်က ကြားဖူးသလိုပဲနော် ဟုတ်လား"

ရှဲ့ယင်းက ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း၊ ဟုတ်တယ်"

"ဒါဆို အစ်မက ကျွန်းပေါ်ကကျောင်းမှာ ကလေးတွေကို ဂီတနည်းနည်းလောက် သွားသင်ပေးဖို့ စဉ်းစားကြည့်ပါလား"

စုရှီသည် ရှဲ့ယင်းက အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေသည်ကို မကြာခဏ သတိထားမိတတ်ပြီး သူမ၏ ယောက်မသည် သူ့ခင်ပွန်းအကြောင်း တွေးနေမည်ကို သိနေသည်။

ရှဲ့ယင်းသာ အလုပ်တစ်ခုခုရှိပါက သူမ၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။

ရှဲ့ယင်း ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ထို့နောက် ခေါင်းခါကာ ငြင်းလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း၊ ငါ ဘယ်လောက်ကြာကြာ လုပ်နိုင်မလဲ မသိဘူး"

စုရှီသည် သူမ၏ စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ကာ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ရှဲ့ယင်းကို ပြုံးပြပြီး စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်။

"ဒီအပတ် ကျွန်မ အားတယ်။ မြို့ထဲခဏသွားမလို့ စီစဉ်ထားတယ်။ အစ်မ လိုတာများ ရှိသေးလား"

ရှဲ့ယင်းက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ ငါလည်း အားမနာတော့ပါဘူး။ ငါ ဝယ်စရာလေး နည်းနည်းရှိတယ်။ ငါတို့ပြန်ရောက်ရင် နင့်အတွက် စာရင်းလုပ်ပေးမယ်လေ"

သူတို့နှစ်ယောက်သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စကားပြောရယ်မောရင်း ပြန်လာခဲ့ကြပြီး မကြာမီ စု မိသားစု နေထိုင်သည့် ခြံဝန်းဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် အဖြူရောင်နံရံနှင့် အပြာရောင်အုတ်ကြွပ်မိုးများအနီးတွင် မမျှော်လင့်ထားသော လူတစ်ယောက်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရသည်။

စုရှီနှင့် ရှဲ့ယင်းတို့သည် သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာနေသော ထိုလူကို ကြည့်ရင်း အချင်းချင်း အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး ပြုံးလိုက်ကြသည်။

အရပ်ရှည်ပြီး ခြေတံရှည်သော ရှဲ့ကျန်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှဖြင့် စုရှီ၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ စုရှီဆီမှ နံနံပင်ကို ယူလိုက်ပြီးနောက် ရွှံ့များပေကျံနေသော သူမလက်ကို သူ့လက်ထဲထည့်ကာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူသည် စုရှီကို ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် ချစ်ခင်ခြင်းအပြည့်ပါသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်မှသာ သူသည် သူ့အစ်မဖြစ်သူကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုရန် လှည့်လိုက်သည်။ သူမသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့စဉ်ကထက် အနည်းငယ် ပိန်သွားသော်လည်း အသားအရေမှာမူ ကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဒါတွေအားလုံးဟာ သူ့ရဲ့စေ့စပ်ထားသူလေးကြောင့်ဆိုတာ သူသိသည်။ ဤသို့တွေးမိသောအခါ ရှဲ့ကျန်းသည် စုရှီ၏ လက်လေးကို ညင်သာစွာ ညှစ်မိလိုက်တာကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှဲ့ယင်းသည် သူမမောင်လေးမှာ စကားနည်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိပြီး ဤကောင်လေး တစ်သက်လုံးတစ်ယောက်တည်း အဖော်မဲ့ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်ခဲ့ဖူးသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူ ရည်းစားရနေပြီဟု ကြားသောအခါ သူမသည် စိတ်သက်သာရာရသလို စပ်စုချင်စိတ်လည်း ဖြစ်မိသည်။ အကယ်၍သာ သူမကလေးများ ငယ်လွန်းမနေခဲ့ပါက သူ့ "ဇနီးလောင်းလေး" ကို ကြည့်ရန် အရင်နှစ်က သူမအမေနှင့်အတူ လိုက်လာခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် သူမ အံ့ဩမိဆုံးအရာမှာ ရေခဲတုံးလိုဖြစ်နေသော သူမမောင်သည် မည်သို့မည်ပုံ ချစ်သူရသွားခဲ့သနည်း ဆိုသည့်အချက်ပင်။

ယခုမူ သူက စုရှီ၏ လက်လေးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းကိုင်ထားပြီး ထိုမိန်းကလေးကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာအပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ပျော်ရွှင်သလို လွန်စွာလည်း ကြည်နူးမိလေသည်။

'ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်လဲ' ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။ 'အိမ်မှာမွေးထားတဲ့ ဝက်ကလေးက နောက်ဆုံးတော့ မုန်လာဥ တူးတတ်သွားပြီပဲ — လတ်ဆတ်ပြီး နုဖတ်နေတဲ့ မုန်လာဥလေးကိုပေါ့'

သူမ မောင်ဖြစ်သူကို စကားအနည်းငယ်ပြောဆိုပြီးမှ ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့် ရှဲ့ယင်းသည် ထိုစုံတွဲကြား မသိမသာ အကြည့်ဖလှယ်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ"

သူမသည် အလိုက်သိပြီး ရင့်ကျက်သော အစ်မတစ်ယောက်ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အချိန်အကြာကြီးခွဲခွာပြီးနောက် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြသည့် စုံတွဲတစ်တွဲ၏ ချိုမြိန်သောအချိန်ကို ဘယ်တော့မှ အနှောင့်အယှက်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

ရှဲ့ကျန်းက ရိုးရှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ခုလေးတင်"

ရှဲ့ယင်း နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်သည်။ နှစ်နှစ်ကျော် မတွေ့ရသည့် သူမ၏ ဆိုးပေပေမောင်လေးက သူမကို စကားသုံးခွန်းသာ ပြန်ဖြေသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် သူ၏ တိတ်ဆိတ်သော သဘာဝကို မည်သို့ သည်းခံနိုင်တာလဲဟု တွေးရင်း စုရှီအတွက် စာနာမိသွားသည်။

သူမသည် ရှဲ့ကျန်း၏ လက်ထဲမှ နံနံပင်ကို ယူလိုက်ပြီး စုရှီ၏လက်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော သူ့ဦးလေးကို စပ်စုသလို မော့ကြည့်နေသော ဝမ်ရုန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

သူမ သူတို့ကို သတိပေးလိုက်သည်။ "ငါ ပြန်တော့မယ်။ အဘွား ချန်က နံနံပင်ကို စောင့်နေတယ်။ နင်တို့နှစ်ယောက် လမ်းခဏလျှောက်ပြီး ညစာစားဖို့ မိနစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း ပြန်လာခဲ့"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ရှဲ့ယင်းက သူမ၏သားများကို ခေါ်လိုက်သည်။ "ဦးဦးနဲ့ ဒေါ်ဒေါ်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပါဦး"

လည်ပင်းကိုဆန့်ကာ အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေကြသည့် ကလေးများသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဤဦးလေးသည် သူတို့အဖေထက်ပင် အရပ်ရှည်လွန်းနေသည်။

ကလေးဆန်သော သက်ပြင်းချသံနှင့်အတူ ကောင်လေးများသည် သူတို့၏ နူးညံ့သောအသံများဖြင့် ပြောလိုက်ကြသည်။ "ဦးဦးနဲ့ ဒေါဒေါ် တာ့တာ"

သူ့တူလေးနှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ ရှဲ့ကျန်း၏ တင်းမာနေမြဲ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် နူးညံ့သွားသည်။ သူသည် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ သူတို့၏ ခေါင်းများကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နောက်မှတွေ့မယ်"