အခန်း (၆၃-၆၄)

အပိုင်း ၆၃

ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမမြေးမလေးကို ဒုက္ခများထဲတွင် မပါဝင်စေချင်ခဲ့ပေ။ စုရှီ စကားပြောရန် အခွင့်အရေးမရခင်မှာပင် သူမ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့ ယန်ဇီရယ်။ ငါ့ ရှီရှီက နင့်ကို ဆရာဝန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကူညီပေးတာက ကိစ္စမရှိပေမဲ့ သူက နင့်အတွက် ဘာလုပ်ပေးနိုင်မှာမို့လို့လဲ"

အစ်မဝူက အလျှော့မပေးချင်သေးဘဲ အတင်းပြောလေသည်။

"တကယ်တော့ အစ်မက ဆရာဝန် စုရှီကို အစ်မရဲ့ယောက်မလေးကို ဖျောင်းဖျပေးဖို့ အကူအညီတောင်းချင်တာပါ။ သူမက ပညာတတ်တွေကို အလေးစားဆုံးလူတစ်ယောက်လေ။ သူမ အရင်တုန်းကတောင်မှ ငယ်ငယ်က စာမသင်ခဲ့ရလို့ နောင်တရတယ်လို့ ပြောဖူးတယ်။ ဟုန်မိန့်က အခုဆိုရင် အစ်မနဲ့ သူ့အစ်ကိုကို ရန်သူတွေလို ကြည့်နေတာ။ အစ်မတို့ ဘာပြောပြော သူမက အစ်မတို့ သူ့ကို ဒုက္ခပေးနေတယ်လို့ပဲ ထင်နေတာ..."

စုရှီသည် အဘွား ချန်နှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြစ်နေသော အစ်မဝူကို အားမတန်မာန်လျှော့ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်မကြီး၊ ကျွန်မ မကူညီချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဓိကပြဿနာက အရင်က ဟုန်မိန့် နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆက်ဆံရေးက မကောင်းခဲ့ဘူးလေ။ သူမက အခု ကျွန်မပြောတာကို နားထောင်ချင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး"

ခြံထဲတွင် အစောပိုင်းက ဖြစ်ခဲ့သော ပဋိပက္ခကို မသိသည့် အစ်မဝူက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ခုနက ဘာဖြစ်လို့လဲ"

အဘွား ချန်က စကားကို လွှဲယူပြီး ခြံတံခါးဝတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောပြကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါက အဘွားရဲ့အမှားလည်း ပါပါတယ်။ ရှီရှီက အဘွား လဲကျမှာစိုးလို့ သူ့ကို ဆူလိုက်မိတော့ ဟုန်မိန့်ရဲ့ စိတ်ကို နည်းနည်း ထိခိုက်သွားစေတယ်။ ဟုန်မိန့် တော်တော်လေး မပျော်မရွှင်ဖြစ်သွားတာကို အဘွား သတိထားမိတယ်"

အစ်မဝူသည် ဒီလိုဖြစ်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမ အဘွား ချန်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

"အဘွား ဘာမှမဖြစ်ဘူးလား။ အဲ့ဒီ ဟုန်မိန့်ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက တကယ်ကို ဆိုးသွမ်းလာတာပဲ။ သူက အဘွားကို ဘယ်လိုလုပ် တွန်းနိုင်ရတာလဲ။ ကျွန်မသာ အဘွားထက် အသက်အနှစ်နှစ်ဆယ်ငယ်ရင်တောင် အဲ့ဒီလို လဲကျလိုက်တာနဲ့ ခါးလိမ်သွားနိုင်တယ်"

ချန်ရှန်းယွင်က ပြုံးပြီး လက်ခါပြလိုက်သည်။ "အဘွား ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ရှီရှီက အဘွားကို ထိန်းထားလိုက်တယ်။ သူမက စိုးရိမ်ပြီး ဟုန်မိန့်ကို နှစ်ခွန်းသုံးခွန်းလောက် ဆူလိုက်မိတာပါ။ နင် ငါတို့ကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့"

အစ်မဝူသည် စာလုံးများစွာ မဖတ်တတ်သော်လည်း အလွန်အကျိုးအကြောင်းသိတတ်သူဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ ဒီအကြောင်းကို ကြိုသိခဲ့လျှင် စုရှီကို အကူအညီတောင်းရန် မျက်နှာရှိမည်မဟုတ်ပေ။

"အဘွားက ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ အဘွားတို့က ကျွန်မကို စိတ်မဆိုးရင် ပြီးတာပါပဲ။ ကျွန်မမှာ အဘွားတို့ကို ဘာမှတောင်းဆိုစရာ မျက်နှာမရှိတော့ပါဘူး"

ချန်ရှန်းယွင်သည် ဝမ်ရှောင်းယန်၏ စရိုက်ကို သိသောကြောင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အပြင်ဘက်ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အစ်မဝူ၏ လက်ကို ပုတ်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။

"နောက်ကျနေပြီ။ အဒေါ် သွားရတော့မယ်။ မနက်ဖြန် နင့်ကို လာတွေ့ဦးမယ်။ နင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ဦး။ ငါက နင့်ကို စိတ်ဆိုးအောင် ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ယောက်မတစ်ယောက်အနေနဲ့ နင်က တကယ်ကို စေတနာမှန်တယ်။ ဟုန်မိန့်ရဲ့ အစ်ကိုက သူ့အတွက် စိတ်ပူနေတာ။ သူ စိတ်ငြိမ်သွားရင် ငါ သူ့ကို သွားပြောပေးမယ်။ သူက အခု ခေါင်းမာနေတာပါ။ သူနေပြန်ကောင်းလာရင် နင်တို့က သူ့ကောင်းဖို့အတွက် လုပ်ပေးနေတာဆိုတာ သူနားလည်လာမှာပါ"

အစ်မဝူသည် အဘွား ချန်က သူ့အတွက် ကြည့်ပေးနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကျေးဇူးတင်သည့် မျက်နှာအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်မလည်း ဒီကိစ္စကို စိတ်မပူချင်တော့ပါဘူး။ သူမ အသိတရားရှိလာဖို့ ကျွန်မတို့ မျှော်လင့်မနေတော့ပါဘူး။ သူမ နောက်ထပ် ပြဿနာမရှာရင်ပဲ ကျွန်မ ကျေးဇူးတင်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။ မနက်ဖြန် စောစောလာခဲ့နော်။ ကျွန်မက အိပ်ရာထဲမှာပဲ နေနေရတော့ တော်တော်ပျင်းနေတာ"

အဘွား ချန်က ကတိပေးလိုက်သည်။"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ မနက်ဖြန် မနက်စာစားပြီးတာနဲ့ နင့်ကို အဖော်လုပ်ပေးဖို့ လာခဲ့မယ်"

"ကောင်းတယ်၊ အဲ့ဒါဆို သဘောတူတယ်"

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် စုရှီသည် ရှဲ့ယင်းက ပို၍ စိတ်ပေါ့ပါးသွားပုံရသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိလိုက်သည်။

သူမ ရှဲ့ကျန်းကို တံခါးဝတွင် နှုတ်ဆက်သည့်အခါ စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင် အစ်မကို ဘာတွေပြောလိုက်လို့လဲ။ သူက တော်တော်လေး လန်းဆန်းတက်ကြွနေတာပဲ"

အရင်ကလို ပြုံးနေသည့်အခါမှာတောင်မှ သူမ၏ မျက်ခုံးများက စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် တွန့်ချိုးနေခဲ့သည်။

နွေဦးရာသီ၏ ချမ်းစိမ့်စိမ့် ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ရှဲ့ကျန်းက လက်မြှောက်ကာ စုရှီ၏ ပါးမှ အအေးဓာတ်ကို သုတ်ပေးလိုက်ပြီး မေးခွန်းကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။

"ချမ်းနေလား"

စုရှီက သူ့လက်ဖဝါးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ မချမ်းပါဘူး။ ကျွန်မလက် ဘယ်လောက်နွေးလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး"

ရှဲ့ကျန်းက သူ့လက်ကို ဖြန့်ပြီး သူမလက်လေးကို သူ့လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူမပြောသည့်အတိုင်း သူမ၏ လက်သည် အမှန်တကယ် နွေးထွေးနေသည်ကို ခံစားမိပြီး သူမ မချမ်းလောက်ဟု ယုံကြည်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ့်သူငယ်ချင်းဟောင်းကို ယောက်ဖရဲ့ သတင်းစုံစမ်းခိုင်းထားလို့ အစ်မက ပျော်နေတာပါ"

စုရှီ ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ "ဒါဆို အစ်မက ခဲအိုကို သွားရှာတော့မှာလား"

ရှဲ့ကျန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး စုရှီ၏ ဉာဏ်ကောင်းပုံကို အံ့ဩမနေတော့ပေ။

"ဒါက အချိန်ကာလတစ်ခုပဲ လိုတော့တာပါ"

စုရှီသည် သူမ၏ နှင်းဆီရောင် နှုတ်ခမ်းလေးများကို စေ့လိုက်သည်။

"... အရမ်း ပင်ပန်းမှာပဲ"

ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက မှောင်မိုက်သွားသည်။

"ကိုယ်ထင်တာတော့ အစ်မက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပြင်ဆင်ပြီးသားဖြစ်မှာပါ။ ရှီရှီ၊ အစ်မနဲ့ ယောက်ဖက ကိုယ်တို့လိုပဲလေ။ သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရမ်းချစ်ကြတာ။ ဒါကြောင့်... မင်း နားလည်မှာပါ"

စုရှီ နားလည်သည်။ အကယ်၍ ဤအခြေအနေက သူမနှင့် ရှဲ့ကျန်း ကြားတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူမ၏ ရွေးချယ်မှုများသည် ရှဲ့ယင်းနှင့် အလားတူဖြစ်မည်ဟု ထင်မိသည်။

တကယ်တော့ သူမသည် ရှဲ့ယင်းလောက်ပင် တည်ငြိမ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ချစ်ရသူက ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်ကို သိလျက်နှင့် ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ အရာအားလုံးကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ရှဲ့ယင်း၏ ခင်ပွန်းနှင့် ပြန်လည်ဆုံဆည်းလိုသော အရေးတကြီးဖြစ်မှုနှင့် ခက်ခဲမှုများကြားမှ ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာမှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သည်။

သို့သော်လည်း... သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားနေရဆဲပင်။

စုရှီ၏ မျက်နှာအမူအရာက မကောင်းလှပေ။ ရှဲ့ကျန်းက အနည်းငယ် စိုးရိမ်စွာဖြင့် ကိုင်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

စုရှီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲမှ သူမလက်ကို ရုန်းကာ သူ့ခါးကို ဖက်လိုက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ချစ်ခင်စွာ မှီလိုက်သည်။ သူမ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ နည်းနည်း ဝမ်းနည်းသွားလို့ပါ"

ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်လုံးများက နူးညံ့ကြင်နာမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူက ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ် နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်။ ဒီကာလပြီးလို့ အခြေအနေက မတိုးတက်သေးဘူးဆိုရင် အဖေက ယောက်ဖရဲ့ ဒုက္ခကို မျက်ကွယ်ပြုမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

စုရှီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အကောင်းမြင်စိတ် မရှိနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမက ဤဘေးဒုက္ခမှာ ဆယ်နှစ်ကြာမြင့်ခဲ့သည်ကို သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ခဲအိုက ရှင့်အကူအညီမရခင်အထိ တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား။ ရှင် အပြင်မှာ မြင်ခဲ့ရသလောက်တော့ အဲ့ဒီလူတွေရဲ့ အခြေအနေက အရမ်းခက်ခဲတယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ကျန်းသည် သူပြန်လာရာလမ်းတွင် မြင်ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းများကို ပြန်သတိရသွားသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက တဖြည်းဖြည်း တင်းတင်းစေ့သွားသည်။

"ယောက်ဖက စာပေသမားတစ်ယောက်ဆိုပေမဲ့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာတဲ့သူပါ။ သူက အစ်မနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို အရမ်းချစ်တယ်။ သူတို့အတွက်ဆို သူ တောင့်ခံနိုင်မှာပါ။ ပြီးတော့ အဖေက သူနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာတွေ့ပြီးလောက်ပြီလို့ ကိုယ် ယုံကြည်တယ်။ မျှော်လင့်ချက်ရှိနေသရွေ့ ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲနေပါစေ သူ တောင့်ခံနိုင်မှာပဲ မဟုတ်လား"

ရှဲ့ကျန်းသည် ရှဲ့ပေါ် ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ရှဲ့ပေါ် သည် ဝမ်ယွမ်နှင့် စောစီးစွာ ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး အချိန်သတ်မှတ်ချက်တစ်ခု ပေးထားခဲ့သည်။

စုရှီသည် စိုးရိမ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရှဲ့ကျန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထပ်တိုးဝင်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကြားရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ရှင် ခဲအိုက ဘယ်မြို့မှာ ရှိနေလဲဆိုတာ သိလား"

ရှဲ့ကျန်းက ပြန်ဖြေသည်။ "H ပြည်နယ်မှာ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က ယေဘုယျနေရာလောက်ပဲ သိတာ။ တိကျတဲ့နေရာအတွက်တော့ ကိုယ့်သူငယ်ချင်း ကျွင်းဇီကို စောင့်ရမယ်။ သူ့နာမည်က ကျန်းကျွင့်တဲ့။ သူ့ဆီက သတင်းကို စောင့်နေတာ။ ကျွင်းဇီက အစိုးရဝန်ထမ်းမဟုတ်တော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်တယ်"

H ပြည်နယ်ဟု ကြားသောအခါ စုရှီသည် ထိုလူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဝိုင်းစက်တောက်ပသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် ရှဲ့ကျန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်း စကားပြောပြီးသောအခါ ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး မဟူရာကျောက်မျက်ရတနာကဲ့သို့ လှပသော သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မီးလျှံကဲ့သို့ တောက်ပလာပြီး သူ့ကို "လာပါ၊ ကျွန်မကို မေးလိုက်ပါ။ ကျွန်မမှာ လျှို့ဝှက်ချက်ရှိတယ်" ဟု ပြောနေသည့် ချစ်စဖွယ်အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းက ရယ်ချင်သွားပြီး လိုက်လျောညီထွေစွာဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

စုရှီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် မေ့သွားပြီလား။ ကျွန်မရဲ့ ဇာတိက H ပြည်နယ်လေ"

ရှဲ့ကျန်းက နားမလည်သေးပေ။ "ကိုယ် သိပါတယ်။ ကိုယ်တို့ ပထမဆုံးအကြိမ် မင်းရဲ့ ခရိုင်ဆေးရုံမှာ တွေ့ခဲ့ကြတာလေ။ မင်းက H ပြည်နယ်ကဆိုတာ ကိုယ် ဘယ်လို မေ့နိုင်မှာလဲ"

စုရှီက ရှဲ့ကျန်းကို တုံးလိုက်တာ ဆိုသည့် မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ သူ့လက်မောင်းကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ ခဲအိုကို ကျွန်မတို့ရဲ့ ဟုန်ချီထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကို ပြောင်းပေးဖို့ ကြိုးစားလို့ရတယ်။ သူ ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အလုပ်ကြမ်းနဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးဆိုတာ အလုပ်ကြမ်းနဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးပဲလေ။ သူသာ ကျွန်မဦးလေးရဲ့ ရွာမှာဆိုရင် သူ့အတွက် အများကြီး ပိုကောင်းသွားမှာ"

ရှဲ့ကျန်းက မသိသော်လည်း စုရှီ ကတော့ သိသည်။ ဒါသည် ဆယ်နှစ်ဖြစ်ပြီး၊ ခြောက်လ သို့မဟုတ် တစ်နှစ်မဟုတ်သောကြောင့် တကယ်ကို ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှသည်။

ရှဲ့ကျန်းက ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရူးမလေးရယ်၊ H ပြည်နယ်က အကြီးကြီးပဲလေ။ နေရာ ဝေးနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

စုရှီက သူ့ကို အားပေးလိုက်သည်။ "တကယ်တမ်းကျတော့ နီးနေရင်ရော။ ကျွန်မတို့ မျှော်လင့်ချက်ထားရမယ်"

ရှဲ့ကျန်းက နားလည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းပြောတာ မှန်တယ်"

စုရှီက မျက်လုံးများကွေးညွှတ်သွားအောင် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"စကားမစပ်၊ ရှင် အဲ့ဒီဝိုင်ကို ရှင့်သူငယ်ချင်းဆီ ပို့လိုက်ပြီလား"

ရှဲ့ကျန်းက ပြန်ဖြေသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ် မင်းကို ပြောတော့မလို့။ သူက အဲ့ဒီဝိုင်ကို အရမ်းစိတ်ဝင်စားနေတယ်"

စုရှီက ခေါင်းစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားတာလို့ သူ့ကို ပြောလိုက်လား"

ရှဲ့ကျန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မပြောရသေးဘူး။ ပြီးတော့ ကိုယ်မှာ ပစ္စည်းရနိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းရှိတယ်လို့လည်း မပြောရသေးဘူး။ ကိုယ်တို့ ဒီကိစ္စကို ထပ်ဆွေးနွေးသင့်တယ်"

စုရှီက ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ "လောလောဆယ်တော့ ဝိုင်ရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်ကို သူ့ကို မပြောကြရအောင်။ ကျွန်မတို့ တိုက်ရိုက် အရောင်းအဝယ်လုပ်ပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု အကြိမ်အနည်းငယ်လုပ်ပြီးမှ အခြေအနေဘယ်လိုရှိလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့"

ရှဲ့ကျန်းက ကန့်ကွက်စရာမရှိဘဲ စုရှီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် လက်ချင်းတွဲကာ ခဏကြာ စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် စကားနည်းသူဖြစ်ပြီး သူသည် အထူးသဖြင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော လူစားမျိုးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူချစ်ရသောသူနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ထိုစုံတွဲသည် အချင်းချင်း ပြောစရာစကား မကုန်နိုင်အောင် ရှိနေပုံရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မျက်နှာထားတင်းမာ မည်းမှောင်နေသော ရှီးယန်နန်က "ပျော်ပွဲဖျက်" နေရာမှ ဝင်လာပြီး ချစ်ခင်နေကြသော စုံတွဲကို ခွဲလိုက်သည်။

သူတို့ လမ်းခွဲကြသည့်အခါ နှစ်ယောက်သား နောက်အားလပ်ရက်တွင် မြို့ထဲသို့ အတူသွားရန် အစီအစဉ်ဆွဲလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ လက်ထပ်ပွဲရောက်ရန် နှစ်လကျော်သာ လိုတော့သည်။ မြို့ထဲတွင် ပစ္စည်းများ ဝယ်ရန် အချိန်ကျပြီဖြစ်သည်။

ဧပြီလ၏ နွေးထွေးသော နွေဦးရာသီတွင် မြက်ပင်များ ပေါက်ရောက်ပြီး ငှက်များ ပျံသန်းနေကာ တောင်တန်းများနှင့် လယ်ကွင်းများမှာ စိမ်းစိုသောအရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မနှစ်က သူတို့ တောစပ်သို့ ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးခဲ့သော မက်မွန်ပင် ဒါဇင်ခန့်ပင် နူးညံ့သော ပန်းရောင်ပန်းပွင့်များဖြင့် ဖူးပွင့်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း ရှဲ့ကျန်းသည် အချိန်က နားမလည်နိုင်လောက်အောင် နှေးကွေးနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သူသည် အချိန်က ပြက္ခဒိန်စာမျက်နှာများကို လှန်လိုက်သလို လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး လပြည့်နေ့သို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသွားစေရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။

ထိုနေ့သည် သူတို့၏ လက်ထပ်ပွဲရက် ဖြစ်သည်။

အားလပ်ရက်တွင် ရှဲ့ကျန်းသည် မိုးမလင်းသေးခင် နံနက်စောစောကတည်းက စု မိသားစုအိမ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ နံနက်စာစားပြီးနောက် သူ စုရှီကို မြို့ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် ရှဲ့ကျန်းက နှစ်ရက်ကြို စီစဉ်ထားသော စားဖိုဆောင်အဖွဲ့မှ ထောက်ပံ့ရေးလှေဖြင့် သွားခဲ့ကြသည်။

အင်ဂျင်တပ်ဆင်ထားသော လှေသည် ဆူညံသော်လည်း လှော်ခတ်ခြင်းထက် များစွာ ပိုမြန်သည်။ သူတို့ ကမ်းပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ ခုနစ်နာရီပင် မထိုးသေးပေ။

သူတို့သည် ကုန်တိုက်သို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့ကြသော်လည်း ရောက်ရှိသည့်အခါ ကုန်တိုက်တံခါးများမှာ ပိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် လူများစွာ စုရုံးနေကြပြီဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ မင်္ဂလာဆောင်ပြင်ဆင်မှုအများစုမှာ ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ အဓိကပစ္စည်းအများစုကိုလည်း စီစဉ်ပြီးဖြစ်သည်။

ဒီပစ္စည်းများစွာကို ဒေသတွင်း၌ ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများစွာကို ဝယ်ယူ၍မရသောကြောင့် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်အတွင်း J မြို့မှ ပို့ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဖြစ်သည်။

ထိုပစ္စည်းများ အားလုံးကို ခေါင်းဆောင် ကျန်းက ရှဲ့ကျန်းအား ချထားပေးသော အိမ်တွင် သိမ်းဆည်းထားသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် တပ်ရင်းမှူးအဆင့် အရာရှိဖြစ်သောကြောင့် တိုက်ခန်းမရဘဲ စုရှီ၏ မိသားစုအိမ်နှင့် အပြင်အဆင် ဆင်တူသော အိမ်တစ်လုံး ရရှိခဲ့သည်။ အိပ်ခန်းသုံးခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းပါသော အိမ်ဖြစ်သည်။

စုရှီသည် သန့်ရှင်းမှုကို အလေးထားကြောင်း သိသောကြောင့် ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့အားလပ်ချိန်များကို အသုံးပြုကာ အိမ်ကို ထုံးဖြူသုတ်၍ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဒါသည် ခေတ်မီဆေးသုတ်ခြင်းနှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း အခြားအိမ်များ၏ သတင်းစာဖြင့် ကပ်ထားသော နံရံများထက် ပို၍ သန့်ရှင်းသည်။

တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ထိမိလျှင် ထုံးဖြူမှုန့်များ ပေကျံလွယ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် စုရှီ၏ မိသားစုအိမ် အပြင်အဆင်အတိုင်း ခြံထဲတွင် သီးခြားရေချိုးခန်းငယ်တစ်ခုကိုလည်း တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

အိမ်သည် စုရှီ၏ မိသားစုအိမ်ရှေ့ တည့်တည့်တွင် တည်ရှိသည်။ အိမ်က ကျယ်ဝန်းပြီး လူငယ်စုံတွဲအတွက် သက်တောင့်သက်သာရှိသည်။

အိမ်ရရှိပြီးနောက် ရှဲ့ကျန်းနှင့် အဘွား ချန်တို့သည် ပစ္စည်းများကို ဆက်တိုက် ထပ်ဖြည့်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏အိမ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပြည့်စုံလာသည်ကို ကြည့်ရင်း စုရှီ အလွန်ကျေနပ်နေမိသည်။

သူတို့ ယနေ့မြို့သို့ သွားရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရေနွေးအိုး၊ ကြွေပန်းကန်များ၊ အိုးများ စသည့် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းအချို့ကို ဝယ်ယူရန်ဖြစ်သည်။ ထိုပစ္စည်းတို့ကို စုရှီ၏ နှစ်သက်မှုအတိုင်း ရွေးချယ်ရမည်ဖြစ်သည်။

ယခင်က ရှဲ့ကျန်း တာဝန်ထမ်းဆောင်နေစဉ် စုရှီသည် သူမတို့၏ အိမ်ငယ်လေးအတွက် ဤပစ္စည်းများကို အတူတကွ ရွေးချယ်ဝယ်ယူခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားမိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ယခုအချိန်အထိ နှောင့်နှေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တကယ်တော့ အိုးတွေ၊ ခွက်တွေနဲ့ တခြားပစ္စည်းတွေ ဝယ်ရင်တောင် ကျွန်မတို့ သိပ်သုံးဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ပြီးရင်လည်း အဘွား အိမ်မှာပဲ စားကြမှာပဲ"

စုရှီ၏ ချက်ပြုတ်သည့်လက်ရာမှာ သာမန်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ အပ်ချုပ်စွမ်းရည်မှာလည်း ညံ့ဖျင်းသည်။ မနှစ်က ရှဲ့ကျန်းအတွက် ဝတ်စုံတစ်စုံ ချုပ်ရန် လပေါင်းများစွာ သင်ယူခဲ့ပြီး အောင်မြင်သလိုလို မအောင်မြင်သလိုလိုပင်။

သူမ အားလပ်ချိန်များတွင် သင်ယူခဲ့သော်လည်း ဒါသည် သူမက အခြားသူများကို ပြသသည့် "ပါရမီရှင်လေး" ပုံရိပ်နှင့် အတော်လေး ကွာခြားနေသည်။ သူမ၏ ဓာတ်ပုံရိုက်သကဲ့သို့ မှတ်သားနိုင်စွမ်း(Photographic Memory)သည် အပ်ချုပ်သည့်အခါ အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။ သူမ၌ အသိပညာနှင့် စူးရှသော မျက်လုံးများရှိသော်လည်း သူမ၏ လက်များက လိုက်မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ခွဲစိတ်ဒဏ်ရာများကို လှပစွာ ချုပ်နိုင်သော်လည်း အဝတ်အစားချုပ်ရာတွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဒုက္ခရောက်ရသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုသည်က အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

ပိုဆိုးသည်မှာ နွေရာသီဝတ်စုံကို ချုပ်ပြီးချိန်တွင် ရာသီဥတုက အေးလာသောကြောင့် နောက်နှစ်အထိ သိမ်းထားခဲ့ရသည်။

စုရှီသည် အတော်လေး ပြီးပြည့်စုံမှုကို လိုလားသူဖြစ်သည်။ သူမသည် အဝတ်အစားများကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖြဲလိုက် ပြန်ချုပ်လိုက် လုပ်ခဲ့ပြီး အထည်နှစ်စကို ဖြုန်းတီးပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အဘွား ချန်က ဖြုန်းတီးလိုက်သော အထည်စများကို သူမအတွက် အရွယ်အစားပြန်ညှိပေးနိုင်ခဲ့သည်၊ သို့မဟုတ်လျှင် စုရှီသည် ဒုက္ခအကြီးအကျယ် ရောက်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

သတင်းကောင်းမှာ ရှဲ့ကျန်းသည် သူမ၏ နှေးကွေးသော တိုးတက်မှုကို လုံးဝ စိတ်မဆိုးဘဲ အလွန်ကျေနပ်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အဒေါ်စစ်ယွင်က သူမ အပ်ချုပ်တတ်သည်ကို သိသောအခါ အပ်ချုပ်စက်တစ်လုံးကို အထူးတလည် ပို့ပေးခဲ့သည်။

စုရှီသည် ဤကိစ္စကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အဝတ်အစားများ မချုပ်ချင်တော့ဘဲ အပ်ချုပ်စက်မှာ အိမ်သစ်တွင် ဖုန်တက်နေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ခါမျှ အသုံးမပြုခဲ့ဖူးပေ။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၆၄

ရှဲ့ကျန်းသည် သူမ၏ အိမ်ထောင်သည်ဘဝအပေါ် တွေးခေါ်ပုံကို ကြားရ၍ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်တို့ ဒီပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ဖို့တော့ လိုသေးတယ်။ အဲ့ဒါတွေမရှိရင် အိမ်က နည်းနည်း ဟာတာတာကြီး ဖြစ်နေမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဘွား ချန် အိမ်မှာ စားတာက တော်တော်ကောင်းတယ်ဆိုတာကိုတော့ သဘောတူတယ်။ အဘွားကို ရိက္ခာလက်မှတ်တွေနဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ပေးလိုက်ကြမလား"

စုရှီက လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အလွန်နာခံတတ်သောပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ တွေးနေတာ။ ကျွန်မ တကယ် မချက်ချင်ဘူး။ ကျွန်မက အချက်အပြုတ် ညံ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချိန်ဇယားတွေကလည်း မတည်ငြိမ်ဘူး။ ကျွန်မ အပျင်းကြီးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး"

ရှဲ့ကျန်းက သူမ ချက်ပြုတ်ရန် ဝန်လေးနေသည်ကို ထောက်မပြခဲ့ပေ။ သူက ပြုံးပြီး သဘောတူလိုက်သည်။

"ကိုယ် နားလည်ပါတယ်။ အဘွား ချန်က ကိုယ့်ကို ဒီအကြောင်း ပြောပြီးပြီ။ ကိုယ့်တို့ လက်ထပ်ပြီးရင် အခုလိုပဲ အဲ့ဒီမှာ ဆက်စားလို့ရတယ်။ အစ်မ ထွက်သွားပြီးရင် ကိုယ့်တို့ အဘွား ချန်ဆီ ခဏခဏ သွားလည်တာဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့ကို ကိုယ်တို့နဲ့ အတူနေခိုင်းတာဖြစ်ဖြစ် လုပ်လို့ရတယ်"

ရှဲ့ကျန်းသည် ချက်ပြုတ်ခြင်းကို ရှောင်လွှဲရန် ကြိုးစားနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ စုရှီက မနှစ်သက်သောကြောင့် သူကိုယ်တိုင် ထိုတာဝန်ကို ယူခဲ့သည်။ သူသည် မနှစ်ကတည်းက အဘွား ချန်ဆီမှ ချက်ပြုတ်နည်းကို သတိရှိရှိ သင်ယူခဲ့သည်။ သူ့လက်ရာသည် ချန်ရှန်းယွင်နှင့် မယှဉ်နိုင်သေးသော်လည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်။

သူသည် ထိုအချိန်က အဘွား ချန်၏ အသက်အရွယ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ သဘောတူခဲ့သည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုများသည် သူတို့၏ မြေးများကို အနီးအနားတွင် အမြဲရှိစေလိုကြသည်။ ဒီတာဝန်သည် မခက်ခဲသောကြောင့် သူသည် သက်ကြီးသူ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို သဘာဝကျကျ ဖြည့်ဆည်းပေးချင်ခဲ့သည်။

အများဆုံးတော့ သူသည် အနည်းငယ် ပို၍ လုံ့လဝီရိယရှိရုံသာပင်။ အချိန်ရသရွေ့ သူသည် ချက်ပြုတ်ရာတွင် ကူညီပေးပြီး အဘွား ချန်ကို မပင်ပန်းစေရန် ကြိုးစားမည်ဖြစ်သည်။

စုရှီသည် ထိုလူက အဘွားနှင့် သီးသန့် ဆွေးနွေးပြီးဖြစ်သည်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာပြီး ချိုသာစွာ မကျေမနပ်ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို ဘာလို့ မပြောရတာလဲ"

ရှဲ့ကျန်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကိုယ်က ဒါကို ကိစ္စကြီးမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်လို့ မင်းကို ပြောဖို့ မေ့နေတာပါ"

စုရှီက နောက်ထပ် တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။ "တံခါးတွေ ဖွင့်ပြီ၊ တံခါးတွေ ဖွင့်ပြီ"

ဤအော်သံသည် အချက်ပြသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လူအုပ်သည် ချက်ချင်း မငြိမ်မသက် ဖြစ်သွားသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ကုန်တိုက်ရှေ့တွင် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသူများ ရှိနေသောကြောင့်ပင်၊ သို့မဟုတ်လျှင် လူများစွာ တွန်းထိုး တိုးဝှေ့နေခြင်းဖြင့် လူနင်းမှု အလွယ်တကူ ဖြစ်ပွားနိုင်သည်။

ရှဲ့ကျန်းနှင့် စုရှီတို့သည် နောက်ဘက်သို့ ရောက်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် တွန်းထိုးဝင်ရောက်သည့်အခါ အခြားသူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ကုန်တိုက်မန်နေဂျာကို တန်းသွားရှာကြသည်။

အသိအကျွမ်းရှိခြင်းက အရာရာကို လွယ်ကူစေသည်။

စုရှီတို့ ဈေးဝယ်ပြီးချိန်တွင် နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူတို့သည် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်နှင့် ပိုအကျွမ်းတဝင်ဖြစ်လာသည်နှင့်အမျှ ဝယ်ယူထားသော အထုပ်အပိုးကြီးငယ်များကို မန်နေဂျာရုံးခန်းတွင် တန်းထားခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် မန်နေဂျာ၏ စနောက်သော အကြည့်များအောက်တွင် သူတို့သည် ငှားထားသော စက်ဘီးသော့ကို ယူကာ ပျော်ရွှင်စွာ ချိန်းတွေ့ရန် ထွက်သွားကြသည်။

ဒါသည်... သူတို့၏ ယနေ့အတွက် အဓိကရည်ရွယ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် စက်ဘီးရုံမှ စက်ဘီးတစ်စီးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် နောက်ထိုင်ခုံတွင် ထူထဲသော ကူရှင်တစ်ခုကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ ခြေထောက်ရှည်ကို စက်ဘီးပေါ်သို့ ခွတင်လိုက်ပြီး ခြေတစ်ဖက်ကို နင်းခုံပေါ်တင်ကာ အခြားတစ်ဖက်ကို မြေပေါ်တွင် ထောက်ထားရင်း စုရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တက်၊ ကိုယ်တို့ စက်ဘီး စီးကြမယ်"

သူမ၏ စေ့စပ်ထားသူသည် စက်ဘီးစီးနေသည့်တိုင် အလွန်ခန့်ညားနေပြီး လူတို့ကို သူ့အား တမ်းတစေသည်။ အဲ့ဒီ့ ခြေတံရှည်ကြီးများကို ကြည့်ပါဦး။

စုရှီ၏ နှုတ်ခမ်းက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားပြီး သူမသည် လျင်မြန်စွာ တက်လိုက်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုလူ၏ ခါးကို ဖက်ထားရင်း စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ကူရှင်ပါလာတာလဲ"

ရှဲ့ကျန်းက သူ၏ ခြေတံရှည်ဖြင့် တွန်းလိုက်ရာ စက်ဘီးသည် ရှေ့သို့ လျှောထွက်သွားသည်။

"လောင်ဖုန်းကို ယူခိုင်းထားတာ"

လောင်ဖုန်းသည် ကုန်တိုက်၏ မန်နေဂျာဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို လောင်ဖုန်း ကြားသောအခါ "မင်းခုတော့ ကြည့်ပါဦး" ဟု လှောင်ပြောင်သည့်အလား မျက်နှာအမူအရာက သူ့ကို အနည်းငယ် ရယ်ချင်စိတ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

အခြားသူများ အံ့ဩရုံသာမက သူကိုယ်တိုင်ပင် ရှီရှီနှင့် တွေ့ပြီးနောက် သူ့ဘဝသည် ဤသို့ ဖြစ်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် သန်မာပြီး နွေးထွေးသော လေပြေကို ဆန့်ကျင်ကာ လျင်မြန်စွာ နင်းနေသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် အတော်အတန် ခရီးရောက်သွားကြသည်။

သူတို့ စကားစမြည်ပြောနေစဉ် မြေပြင်၏ မညီညာသော အပိုင်းကို ဖြတ်ကျော်သွားရာ ရှဲ့ကျန်းက စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။ ကူရှင်နဲ့ဆိုတော့ တင်ပါးက နာသေးလား"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" သူ့ချစ်သူထံမှ အဖြေမရသောကြောင့် ရှဲ့ကျန်းသည် ဘရိတ်ကို ဆွဲ၊ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးငယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

စုရှီသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ခုနက ဝူဟုန်မိန့်ကို မြင်လိုက်သလိုပဲ"

ရှဲ့ကျန်းက အလိုအလျောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲ"

စုရှီက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် မမှတ်မိဘူးလား။ ရက်အနည်းငယ်က အဘွားကို တိုက်မိမလို ဖြစ်သွားတဲ့ ကောင်မလေးလေ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ခံစားချက်မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသည်။

"သူ့မှာ ဘာများ ထူးခြားနေလို့လဲ"

စုရှီ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ထိုလူ၏ ခါးနားရှိ ရှပ်အင်္ကျီကို ဆွဲလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဝင်မပါချင်ပေမဲ့ အစ်မဝူက အဘွားအပေါ် အရမ်းကောင်းတယ်။ ကျွန်မတို့ သုံးယောက်က တော်တော် အလုပ်များကြတယ်၊ ကံကောင်းလို့ အစ်မဝူ က အဘွား ကျွန်းပေါ်ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း သူနဲ့ အဆင်ပြေတယ်။"

ရှဲ့ကျန်းက နားလည်သွားသည်။ "ဒါဆို မင်း ဘာအကြံပေးချင်တာလဲ"

စုရှီက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "မနေ့က အဘွား ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်။ ဗိုလ်မှူး ဝူက ဝူဟုန်မိန့်ကို သူ့ဇာတိကို ပြန်ပို့ဖို့ စီစဉ်နေတာတဲ့။ သူမက ဘယ်လိုလုပ် မြို့ထဲ ရောက်နေတာလဲ။ ပြီးတော့ သူမနဲ့အတူ ယောက်ျားတစ်ယောက်လည်း ပါတယ်"

ရှဲ့ကျန်းက ထိုအမျိုးသမီး၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။"သူ့နောက်ကို လိုက်ကြည့်ချင်လား"

စုရှီ တကယ်တော့ ဝန်လေးနေမိသည်။ ဝူဟုန်မိန့်သည် ကလေးမဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက် ရှိသူဖြစ်သည်။ သို့သော် အစ်မဝူက အဘွား ချန်ကို အမြဲတမ်း စဉ်းစားပေးပုံကို တွေးမိသောအခါ သူမသည် လျစ်လျူရှုရန် စိတ်မလုံဖြစ်မိသည်။

ခဏအကြာတွင် စုရှီက စိတ်ပျက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ သူ့နောက်ကို အဝေးကနေ လိုက်ကြည့်လိုက်မယ်။ သူမ ဘယ်သွားတယ်ဆိုတာ သေချာသွားရင် ဗိုလ်မှူး ဝူကို ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်"

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ဇနီးလောင်း ပြောသည်ကို နားထောင်လိုက်သည်။ စက်ဘီးစီးခြင်းက အနီးကပ်လိုက်ရန် ခက်ခဲစေသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် အနီးအနားတွင် စက်ဘီးရပ်နားရန်နေရာတစ်ခု ရှိပြီး အဘိုးအိုတစ်ဦးက စက်ဘီးများကို ကြည့်ရှုပေးနေသည်။ အဖိုးအခအနည်းငယ်ပေးပြီးနောက် သူတို့သည် စက်ဘီးများကို ထိုနေရာတွင် ထားခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ဝူဟုန်မိန့်ကို မြင်ခဲ့သော ဦးတည်ရာအတိုင်း လိုက်သွားကြပြီး လျင်မြန်စွာပင် သူမနောက်သို့ အမှီလိုက်သွားကြသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့သည် ထိုလူနှစ်ယောက်၏ နောက်သို့ ရောက်သွားကြသည်။

လမ်းကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ လမ်းသည် ကွေ့ကောက်နေပြီး မီတာအနည်းငယ်တိုင်းတွင် အကွေ့တစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

နှစ်ယောက်စလုံးသည် လေ့ကျင့်ထားသော စစ်သားများဖြစ်ကြပြီး အထူးသဖြင့် ရှဲ့ကျန်းသည် ကိုယ်ဖျောက်ရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သည်။

ရှေ့မှ လူများသည် သာမန်လူများဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် သင့်လျော်သော အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းကာ ဘေးကင်းသော အကွာအဝေးတွင် နေခဲ့ကြသည်။

စုရှီသည် အာရုံခံစားမှု အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး သူတို့သည် မီတာရာပေါင်းများစွာ ကွာဝေးနေသော်လည်း နောက်ခံဆူညံသံများကို ပိတ်လိုက်သည်နှင့် ရှေ့မှ နှစ်ယောက်၏ စကားပြောဆိုသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်ခဲ့သည်။

သူမသည် သူတို့ကို မမြင်နိုင်သော်လည်း စုရှီသည် သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေခဲ့သည်။

သူမ နားထောင်လေလေ တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ခံစားလာရလေလေ ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ဇနီးလောင်း၏ မျက်နှာအမူအရာက တဖြည်းဖြည်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

စုရှီက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဝူဟုန်မိန့် နဲ့ သူ့အဖော်က ညနေပိုင်းမှာ အဖွဲ့တစ်ခုဖွဲ့ပြီး ပင်လယ်ရပ်ခြားနဲ့ ဆက်သွယ်မှုရှိတဲ့လူတွေ ဒါမှမဟုတ် ပညာတတ်ဝန်ထမ်းတွေပိုင်တဲ့ နေရာတွေကို သွားဖျက်ဆီးပြီး သူတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်စရိတ်အဖြစ် သုံးဖို့ ငွေရှာဖို့ စီစဉ်နေကြတယ်လို့ ကြားလိုက်တယ်..."

အဆုံးတွင် စုရှီ၏ အသံသည် ကျယ်လာသည်။

ဤသည်မှာ စုရှီ၏ နူးညံ့သော စကားလုံးများသာ ဖြစ်သည်၊ မူရင်းစကားမှာ သူမ ပြန်ပြောရန်ပင် ခက်ခဲလောက်အောင် ကြမ်းတမ်းလှသည်။

သူမသည် မနှစ်က မိန်းကလေးကို အမှတ်ရနေသေးသည်၊ အဘွား ချန်က သန်မာပြီး ဝဖြိုးသည်ဟု ချီးကျူးခဲ့ရာ ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မြင်ခဲ့ရသည်မှာ ဖြူစင်မှုနှင့် ရိုးသားမှုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘေးဒုက္ခတစ်ခုပြီးနောက် အမျိုးမျိုးသော နတ်ဆိုးမိစ္ဆာများ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လူ့သဘာဝသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမှန်တကယ် ကြောက်စရာကောင်းနိုင်သည်။

ရှဲ့ကျန်းလည်း အံ့ဩသွားသည်။ ယနေ့ ကမ်းပေါ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် သူသည် မြို့ထဲရှိ အခြေအနေက ရက်အနည်းငယ်ကထက် ပို၍ တင်းမာနေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

သူတို့သည် အချိန်ကြောင့် မနှစ်မြို့ဖွယ် မြင်ကွင်းအချို့ကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သော်လည်း မြို့တစ်မြို့လုံးသည် အမျိုးမျိုးသော အနီရောင်ကြွေးကြော်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အလျင်အမြန် သွားလာနေကြပြီး စကားပင် မပြောကြပေ။

ဤအကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားရင်း ရှဲ့ကျန်း၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသော ဝန်ထုပ်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် စုရှီက မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာမှ စကားပြောသံများကို မည်သို့ ကြားနိုင်သည်ကို မမေးခဲ့ပေ။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ဇနီးလောင်းတွင် သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိသည်ကို အမြဲတမ်း သိခဲ့သော်လည်း သူသည် ထိုလျှို့ဝှက်ချက်များကို တက်ကြွစွာ ဖော်ထုတ်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူမက မပြောရန် ရွေးချယ်ခဲ့လျှင် သူမတွင် အကြောင်းပြချက်များ ရှိရမည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

"သူတို့ တခြား ဘာပြောသေးလဲ" ရှဲ့ကျန်းသည် သူမ မျက်နှာတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့် အမူအရာ တိုးလာသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

စုရှီသည် တိုးပွားလာသော စိတ်ပျက်မှုကို ငြိမ်သက်စေရန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလူက ပြောတယ်... ဝူဟုန်မိန့်ရဲ့ အစ်ကိုက အရာရှိဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို သူတို့ အသုံးချပြီး တခြားသူတွေကို ခြိမ်းခြောက်လို့ရတယ်တဲ့။ အဲ့ဒီနည်းနဲ့ သူတို့က ခေါင်းဆောင်တွေဖြစ်ပြီး ပိုရနိုင်တယ်တဲ့"

ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်လုံးများက စူးရှပြီး အေးစက်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပသွားသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက ဖြောင့်တန်းသော မျဉ်းတစ်ကြောင်းအဖြစ် စေ့သွားပြီး ရှင်းလင်းစွာ ဒေါသထွက်နေသည်။ စစ်မှုထမ်းများ ပါဝင်ပတ်သက်မှုက သူ့သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

သူကဲ့သို့ ရှေ့တန်းတွင် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော စစ်သားများ၏ မိသားစုများသည် အိမ်တွင် ရှိနေကြပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုသို့သော အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ယုတ်မာသော လုပ်ရပ်များ ပြုလုပ်ခြင်းသည် ဒေါသထွက်စရာပင်။

သူသည် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ကောင်းစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း သူ့လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားခဲ့သည်။

"ဒါဆို အဲ့ဒီလူက လောင်ဝူ မိသားစုက အဲ့ဒီအရူးမကို စိတ်ဝင်စားတာက ဒီအကြောင်းကြောင့်လား"

စုရှီသည် ဝူဟုန်မိန့်ကို အရူးဟု ခေါ်ခြင်းသည် အတော်လေး သင့်လျော်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

"ကျွန်မ ထင်တာတော့ အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ။ ကျွန်မကြားရသလောက်တော့ ဒီလူက အေးစက်ပြီး ဆိုးယုတ်ပေမဲ့ တွက်ချက်တတ်တဲ့သူဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။ ကျွန်မက ဝူဟုန်မိန့်ကို အထင်သေးတာ မဟုတ်ပေမဲ့ အဲ့လိုလူမျိုးက သူ့ကို စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်ဘူး"

အခြားကိစ္စများတွင် ရှဲ့ကျန်းနှင့် စုရှီတို့ လုပ်နိုင်သောအရာမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ဒါသည် အချိန်အခါ ပြောင်းလဲမှု၏ ကိစ္စဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ဝူဟုန်မိန့်က ဗိုလ်မှူး ဝူ၏ ရာထူးကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခြင်းကို ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

ရှဲ့ကျန်းနှင့် စုရှီတို့သည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီး တစ်ယောက်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တစ်ယောက် နားလည်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ဦးစွာ ဝူဟုန်မိန့်ကို မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ပြုလုပ်ပြီး ဗိုလ်မှူး ဝူဆီ တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ဗိုလ်မှူး ဝူသည် မည်သည့် သွေဖည်မှုကိုမဆို သည်းမခံသော စည်းကမ်းရှိသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဝူဟုန်မိန့်သည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေရမည်မဟုတ်ပေ။

ဤအတွေးဖြင့် သူတို့သည် ခြေလှမ်းများကို မြန်ဆန်စေသော်လည်း ဝူဟုန်မိန့်ဆီသို့ ပေါ့ပါးစွာ ဆက်ရွေ့လျားသွားကြသည်။

သူတို့သည် မီတာနှစ်ရာခန့် အကွာသို့ ရောက်သောအခါ ဝူဟုန်မိန့်သည် ထိုလူ၏နောက်သို့ လိုက်ကာ ခြံဝင်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို အဝေးမှ မြင်လိုက်ရသည်။

စုရှီ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရှဲ့ကျန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက အဲ့ဒီလူရဲ့ အိမ်ဖြစ်နိုင်လား"

ရှဲ့ကျန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ဤဧရိယာသည် မြို့၏ ဆင်းရဲသော နေရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ခြံဝင်းတစ်ခုစီတွင် မိသားစု ဆယ်စုခန့် နေထိုင်ကြသည်။

အိမ်ထောင်စုတစ်ခုစီသည် စတုရန်းမီတာ နှစ်ဆယ်မှ သုံးဆယ်ထက် မပိုသော နေရာကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး လူများစွာ ကြပ်တည်းစွာ နေထိုင်ခြင်းသည် သာမန်ပင်ဖြစ်သည်။

ကျဉ်းမြောင်းသော အိမ်ရာအခြေအနေကြောင့် လမ်းကြားများမှာ ကျဉ်းမြောင်းကွေ့ကောက်နေသည်။ စုရှီတို့ နောက်ယောင်ခံလိုက်လာသည်ကို မတွေ့ရှိခြင်း၏ အကြောင်းရင်းတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ ဤအချက်ကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ကျန်းက သုံးသပ်လိုက်သည်။ "မင်း အရင်က ပြောဖူးတယ် ဝူဟုန်မိန့် ရဲ့ အဖော်က ဆင်းရဲတဲ့ မိသားစုက လာပြီး သူတို့အိမ်က မကြီးဘူးတဲ့။ ဒီမှာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါက မြို့ထဲမှာ အဆင်းရဲဆုံး နေရာပဲ"

စုရှီက တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ကျွန်မတို့ ဝင်ပြီး တန်းဖမ်းလိုက်ရမလား။ အဲ့ဒါက မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား"

ခုနက အပြင်ဘက်တွင် သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တိတ်တဆိတ် ခေါ်သွားရန် အလွန်လွယ်ကူသည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူတို့သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံကို ကြားနေရသောကြောင့် ခြံထဲတွင် လူများစွာ ရှိနေသည်မှာ ရှင်းနေပြီး အခြေအနေကို ပို၍ ရှုပ်ထွေးစေသည်။

ရှဲ့ကျန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားကြည့်ရအောင်။ အဆင်မပြေရင် လောင်ဝူကို ဖုန်းခေါ်ပြီး သူ့ကို ဖြေရှင်းခိုင်းလိုက်မယ်"

စုရှီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဗိုလ်မှူးဝူသာ လာမယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး နှစ်နာရီကြာမှာ။ အဲ့ဒီမတိုင်ခင် ဝူဟုန်မိန့် က အမှားလုပ်မိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ရှဲ့ကျန်း၏ အကြည့်များက အနည်းငယ် မှေးကျဥ်းသွားသည်။

"သူက အရွယ်ရောက်ပြီးသားပဲ၊ သူလုပ်တဲ့ အမှားတွေက သူ့ရွေးချယ်မှုပဲ။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခိုင်းဘူး။ ကိုယ် လိုက်လာတာက သူ့အတွက် မဟုတ်ဘူး၊ လောင်ဝူရဲ့ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် စစ်မှုထမ်းသက်တမ်းအတွက် နှမြောလို့"

ရှဲ့ကျန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ဝူဟုန်မိန့်၏ ကံကြမ္မာသည် သူ့အတွက် အရေးမကြီးပေ။

သူသည် လူများသည် သူတို့၏ လုပ်ရပ်များအတွက် တာဝန်ယူသင့်သည်ဟု အမြဲတမ်း ယုံကြည်သည်။

စုရှီသည် ဒီအချက်ကို ကောင်းစွာ နားမလည်ပေ။ "အဲ့ဒါက ဗိုလ်မှူးဝူကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ရှဲ့ကျန်း၏ နှုတ်ခမ်းက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ဒီလိုကိစ္စမျိုးက သိပ်ပြီး သက်ရောက်မှုရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်တို့က လောင်ဝူအတွက် သက်သေထွက်ပေးလိုက်မယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို တမင်တကာ ပစ်မှတ်ထားမနေသရွေ့တော့ ဒါက ကိစ္စကြီးမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ခေါင်းဆောင် ကျန့်လုက အဲ့ဒီလိုလူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး"

စုရှီ စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဗိုလ်မှူး ဝူကို မထိခိုက်သရွေ့ သူမအတွက် အဆင်ပြေသည်။

သူမသည် ဝူ မိသားစုအပေါ် ကောင်းသော အထင်အမြင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့ ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို ကြည့်မနေနိုင်ပေ။

ပြီးတော့ ထိုသို့သော ပြဇာတ်ဆန်လွန်းသည့် အကြောင်းပြချက်ကြောင့်တော့ မဖြစ်စေလိုပေ။

စုရှီသည်လည်း မှတ်ချက်ပေးရန် အားမတန်မာန်လျှော့ ဖြစ်မိသည်။ သူမသည် "ဖခင်ကို လှည့်စားခြင်း" ဟုသာ ကြားဖူးသော်လည်း ဒါသည် "အစ်ကိုကို လှည့်စားခြင်း" ဟု ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ဗိုလ်မှူး ဝူ တို့သည် ထိုသို့သော ဒုက္ခပေးသည့် ညီမတစ်ယောက်နှင့် မည်သို့ ရလာခဲ့သည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဒုက္ခများကြားမှ စုရှီသည် အကယ်၍ သူတို့သည် ဝူဟုန်မိန့်ကို ယခု ခေါ်သွားနိုင်လျှင် မည်သည့် မကောင်းသော အခြေအနေများကိုမဆို ဖယ်ရှားရန် ချက်ချင်းလုပ်ဆောင်တာသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု တွေးမိသည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် နှစ်ယောက်သားသည် လမ်းသွားလမ်းလာများကဲ့သို့ ယိမ်းနွဲ့ကာ ဝူဟုန်မိန့် ဝင်သွားသော အခန်း၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားကြသည်။

ထို့နောက် ရှဲ့ကျန်းသည် ခြံဝင်းထဲမှ ကျယ်လောင်သော အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ငါလား။ ငါက ငါတို့ ဟုန်မိန့်လို လူမျိုးကို တန်ဖိုးထားတာပေါ့။ ငါ့ကျွင့်ကျွင့်ကလည်း နင့်ကို ကြိုက်တယ်။ ဟုန်မိန့်က အရမ်းကံကောင်းတာပဲ၊ သူက ဖင်ကြီးတော့ အနာဂတ်မှာ ငါ့အတွက် ဝတုတ်တုတ် ကလေးလေးတွေ ဆယ်ယောက် ရှစ်ယောက်လောက် မွေးပေးနိုင်မှာ သေချာတယ်"

စုရှီ - "..."

ရှဲ့ကျန်း - "..."

ဒီအနည်းငယ် စော်ကားသလို သက်ရောက်သော စကားများကို ပြောခဲ့သော်လည်း ဝူဟုန်မိန့်မှာ အလွန်ဝမ်းသာနေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူမ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျေနပ်နေသော အသံက အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။

"ဟုတ်တာပေါ့။ ကျွန်မက ကံကောင်းလို့ပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ဗိုလ်မှူးရဲ့ ညီမ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"အိုး၊ ကြားတာတော့ ဒုတိယဗိုလ်မှူးဆို။ ရာထူးပိုမြင့်တဲ့သူ တစ်ယောက်ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား" သိသာသော မထီမဲ့မြင်ပြုမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လှောင်ပြောင်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ဝူဟုန်မိန့်သည် သူမ၏ ကြွားဝါမှုက နောက်ကြောင်းပြန်သက်ရောက်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပုံပင်။ သူမ အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်လဲ။ တပ်ရင်းမှူးအစစ်က ကျွန်မတို့ အိမ်နီးချင်း ဆရာဝန်မနဲ့ လက်ထပ်တော့မှာ။ ဗိုလ်မှူးကြီး ရှဲ့ကျန်းနဲ့ ဆရာဝန် စုရှီတို့က ကျွန်မနဲ့ တကယ်ကို ရင်းနှီးကြတယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ကျန်းနှင့် စုရှီတို့၏ မျက်နှာများမှာ အိုးအောက်ခြေကဲ့သို့ မည်းမှောင်သွားသည်။