အခန်း (၆၅-၆၆)

အပိုင်း ၆၅

သူတို့၏ တပ်ဖွဲ့သည် လျှို့ဝှက်မှုအဆင့်မြင့်မားကြောင်း သိသင့်သည်။ ကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသော မိသားစုဝင်အားလုံးသည် လျှို့ဝှက်ချက်ထိန်းသိမ်းရေး သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ထိုးရသည်။

ဝူဟုန်မိန့်သည် တပ်ရင်းမှူး၏ နာမည်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့သည်။ ဤစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် သူမသည် ဒုက္ခရောက်နိုင်ပြီး ဗိုလ်မှူးဝူပင် ပါဝင်ပတ်သက်သွားနိုင်သည်။

သူမ နောက်ထပ် ထုတ်ဖော်ပြောကြားခြင်းမှ တားဆီးရန် သူတို့နှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ ယခင်စိုးရိမ်မှုများကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်ပြီး ဝူဟုန်မိန့်ကို အတင်းအကျပ် ခေါ်ထုတ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

စုရှီ၏ နားများက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် ရှဲ့ကျန်း၏ လက်ကို ဆွဲကာ လှည့်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ထို့နောက် တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် သူမက ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်မျက်နှာအမူအရာကို ပြောင်းလိုက်၊ ကျွန်မနဲ့ နည်းနည်း ပိုရင်းနှီးသလို လုပ်"

ရှဲ့ကျန်းသည် လျင်မြန်စွာ နူးညံ့ပြီး ချစ်ခင်သော အပြုံးကို ဆင်မြန်းလိုက်ပြီး အလိုအလျောက်ပင် ထိုမိန်းကလေး၏ ပခုံးကို ဖက်ထားကာ ဘာမှမမေးဘဲ စုရှီ၏ ဦးဆောင်မှုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

သူတို့သည် လမ်းကြားအဆုံးသို့ ရောက်မှသာ စုရှီသည် သူမ၏ တင်းမာနေသော ကြွက်သားများကို နောက်ဆုံးတွင် လျှော့ချလိုက်သည်၊ သူမ၏ ခြေထောက်များက အနည်းငယ် အားနည်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် လမ်းပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော လူအနည်းငယ်က သူတို့ကို လူမိုက်များကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စုရှီကို တစ်ဝက်ထိန်း၊ တစ်ဝက်ဖက်ကာ ပို၍ ဝေးကွာပြီး ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာသို့ ခေါ်သွားပြီး စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်း တစ်ခုခု မြင်လိုက်လို့လား ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု ကြားလိုက်လို့လား"

စုရှီသည် ချက်ချင်း အဖြေမပေးဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လှုပ်ရှားမှုများကို အာရုံခံလိုက်သည်။

အနီးအနားတွင် မည်သူမျှ မရှိကြောင်း သေချာသွားသောအခါ သူမသည် ရှဲ့ကျန်း ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပုံမှန်မဟုတ်သော လေးနက်သည့် မျက်နှာအမူအရာဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အိမ်ထဲမှာ ကြေးနန်းရိုက်တဲ့အသံ ကြားလိုက်တယ်"

ယခင်က ဝူဟုန်မေ့၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ သတင်းအချက်အလက်များကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဖွင့်ဟမှုကြောင့် ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာထားသည် တင်းမာနေခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်ဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင်မူ စုရှီ ပြောလိုက်သော စကားတိုလေးများက လေးနက်သော အဓိပ္ပာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သွေးသောက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ထက်ရှသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ဝန်းရံနေဟန် ပေါက်နေသည်။

သို့သော် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်အားလုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများက စုရှီ၏ အရည်လဲ့နေသော မျက်ဝန်းများကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ထိုမိန်းကလေးထံမှ အတည်ပြုချက်ကို တောင်းခံလိုက်သည်။ "မင်း သေချာလို့လား"

သူမကို မယုံကြည်၍ မဟုတ်ဘဲ ဤကိစ္စသည် အလွန်အရေးကြီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဗိုလ်မှူးကြီး၏ အာရုံစိုက်မှုကို မလွဲမသွေ ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး တပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ကာ မြို့တစ်မြို့လုံးကို အသေးစိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍သာ သတင်းအချက်အလက်များက မှားယွင်းနေခဲ့ပါက ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော အကျိုးဆက်များကို ကြိုတင်မှန်းဆနိုင်ပြီး အခြေအနေမှာ ကိုင်တွယ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

စုရှီသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။ သူမသည်လည်း စစ်သမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျယ်ပြန့်သော အခြေအနေမှန်ကို နားလည်သည်။ သူမသည် ဤကိစ္စ၏ အရေးပါမှုကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။

လက်ရှိတွင် သူမသည် သူ့ရှေ့တွင် သူမ၏ "ထူးခြားမှု" ကို မဖော်ထုတ်နိုင်ပေ။ သူမက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သေချာတယ်။ အသံက အရမ်းတိုးတယ်။ သာမန်လူတစ်ယောက်ဆို လုံးဝကြားမှာမဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ပြောနေရင်း စုရှီသည် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို မော့လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ မျက်ဝန်းများနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကိုသိစေချင်တာက ကျွန်မရဲ့ အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းက အရမ်းထက်တယ်။ ကျွန်မသာ ဆန္ဒရှိရင် ကီလိုမီတာပေါင်းများစွာက အသံတွေကို ကြားနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ အပြင်မှာပဲ ရပ်နေခဲ့တာလေ၊ အဲ့ဒါက ကြေးနန်းရိုက်တဲ့အသံပဲ၊ အရမ်းကို ထူးခြားတယ်။ ကျွန်မတို့ တက္ကသိုလ်က စစ်ပညာသင်တန်းတွေမှာ ဒီလိုသင်တန်းမျိုးတွေ တက်ခဲ့ရတာ၊ ကျွန်မ မှားကြားမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှဲ့ကျန်းသည် ထိုမိန်းကလေး၏ အမူအရာတွင် တင်းမာနေမှုကို မြင်နိုင်သည်။ သူသည် သူမကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်၍ နှစ်သိမ့်ပေးချင်သော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ လက်ရှိအခြေအနေက ထိုသို့သော လုပ်ရပ်များကို ခွင့်မပြုပေ။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် အမှန်တကယ် ပြဿနာရှာနေပါက သတင်းအချက်အလက်များ ထပ်ပေါက်ကြားခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်နှင့် အကူအညီတောင်းခံရန် ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်းထံသို့ ချက်ချင်း သတင်းပို့ရန် အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ ဆောင်ရွက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့တွေးမိသဖြင့် ရှဲ့ကျန်း၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် နှစ်သိမ့်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုမိန်းကလေး၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

"မကြောက်နဲ့၊ ကိုယ်ရှိတယ်"

ထိုရိုးရှင်းသော စကားငါးလုံးကြောင့် စုရှီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ရုတ်တရက် ဝေ့တက်လာခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူမ အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသည်။ သူမသည် ငြိမ်းချမ်းသော လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် နေထိုင်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤကမ္ဘာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အတော်လေး ရိုးရှင်းနေခဲ့သည်။ ဤသို့သော ရင်တမမ ဖြစ်ရသည့် အခြေအနေမျိုးကို ယခုဘဝရော ယခင်ဘဝမှာပါ မကြုံခဲ့ဖူးပေ။

စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတာက ပုံမှန်ပင်ဖြစ်ပြီး သူလျှိုများဟူသော အတွေးမှာ လုံးဝ မယုံနိုင်စရာနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

အထူးသဖြင့် သူမစေ့စပ်ထားသူ၏ နှစ်သိမ့်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် မျက်ရည်ကျချင်စိတ် မရှိသဖြင့် အံသာကြိတ်ထားရင်း အနည်းငယ် အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မထင်တာတော့ ကြေးနန်းစက်ကို မြေကြီးအောက်မှာ ဝှက်ထားတာဖြစ်မယ်။ အဲ့ဒီအကွာအဝေးကနေဆို သာမန်လူတွေ ကြားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ မြေအောက်ခန်းတစ်ခု ရှိသင့်တယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက အရမ်းနက်ရမယ်"

မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြူဖျော့နေသော်လည်း သူမ ရရှိထားသော အသုံးဝင်သည့် သတင်းအချက်အလက်များကို ကြိုးစား၍ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် တစ်ခဏမျှ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ထိုမိန်းကလေးကို အားဖြင့် ဆွဲဖက်လိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့ ရှီရှီ၊ ကိုယ်တို့ ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်တို့ ကံကောင်းတယ်လို့ ခံစားသင့်တယ်၊ ဒီလို ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါက်လာတာသာ မဟုတ်ရင် ကိုယ်တို့ ဘာမှတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။ အခု မင်းလုပ်ရမှာက စက်ဘီးစီးပြီး ကုန်တိုက်မှာရှိတဲ့ လောင်ဖန့် ဆီကို သာမန်အတိုင်းပဲ သွားရှာလိုက်။ ဒီမှာဖြစ်နေတဲ့ အကြောင်းတွေကို သူ့ကိုပြောပြ၊ ပြီးရင် ဘာကိုမှ စိတ်မပူနဲ့တော့။ သူ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိလိမ့်မယ်"

စုရှီသည် အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို သေချာပေါက် နားလည်သည်။ သူမက အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်ပြီး မကျသေးသော မျက်ရည်များကို ပွတ်တိုက်ဖယ်ရှားကာ စိတ်ခံစားချက်များကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"သူက ယုံကြည်ရရဲ့လား"

ရှဲ့ကျန်းက ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သူက ကျွန်းပေါ်မှာ ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်း စီစဉ်ထားတဲ့ ကာကွယ်ရေး လမ်းကြောင်းတစ်ခုပဲ။ မြို့ထဲမှာ သူ့လိုလူတွေ တော်တော်များများရှိတယ်။ သူ့ကိုရှာပြီး အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်တာနဲ့ သူတို့က ကိုယ့်အတွက် အကူအညီတွေကို ချက်ချင်း စုစည်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

စုရှီသည် မိုက်မဲသူမဟုတ်ပေ။ ရှဲ့ကျန်း၏ ဆိုလိုရင်းကို သူမ သိနိုင်သည်။ သူသည် နောက်တွင်ကျန်နေခဲ့ပြီး အခြေအနေကို တစ်ယောက်တည်း စောင့်ကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ အကယ်၍ သူတို့ မရည်ရွယ်ဘဲ မိမိတို့ကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်မိပါက ရန်သူသည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားမည်မှာ သေချာသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူတို့ကို အစွမ်းကုန် တားဆီးရမည့် တာဝန်နှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ အရည်အချင်းပြည့်ဝသော စစ်သားတစ်ဦး၏ အဓိက တာဝန်ပင်ဖြစ်သည်။

စုရှီသည် ထိုအရာများအားလုံးကို နားလည်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားက စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် နာကျင်နေသော်လည်း သူ့ကို သူမနှင့်အတူ လိုက်ခဲ့ရန် တိုက်တွန်းသည့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရက်ခဲ့ပေ။

အချိန်မဆွဲလိုသောကြောင့် စုရှီသည် ထိုလူကို စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ ဘာမျှ မပြောခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမသည် မျက်ရည်များဝိုင်းနေရင်း ပြုံးပြရန် ကြိုးစားကာ ရှဲ့ကျန်း လက်ထဲမှ သော့များကို ယူလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ပြတ်သားစွာ ကိုက်ကာ လေကဲ့သို့ အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

စုရှီသည် သူမ၏ အမြန်နှုန်းကို အဆုံးစွန်အထိ တင်လိုက်ရာ အရိပ်တစ်ခုလိုပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူမ ကိုယ်သူမ ပိုမြန်မြန်၊ ဒီ့ထက်ပို၍ မြန်မြန် သွားရန် အတွင်းစိတ်မှ တိုက်တွန်းနေခဲ့သည်။ သို့မှသာ ရှဲ့ကျန်း ထံသို့ အကူအညီများကို အမြန်ဆုံး ယူဆောင်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူ... သူ့မှာ လက်နက်မပါဘူး!

သူမ အကြောက်လွန်နေပြီ!

မိန်းကလေးက တစ်ချက်မျှ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြေးထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှဲ့ကျန်းသည် သူမ ပတ်ဝန်းကျင်၏ လုံခြုံမှုကို အတည်ပြုပြီးကြောင်း သိလိုက်သည်။

ဤသို့တွေးမိသဖြင့် ရှဲ့ကျန်းသည် အခွင့်အရေးကို အရယူလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ခြေတစ်လှမ်းကျဲကျဲ လှမ်းကာ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားပြီး လုံးဝ ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုအချိန်တွင် သူ့ကို တမင်တကာ ရှာဖွေမည်ဆိုပါက ခုနလေးကတင် ရှိနေခဲ့သော အရပ်မြင့်မြင့်နှင့် တောင့်တင်းသော ထိုသူမှာ ယခုအခါ လမ်းကြားထဲရှိ မည်သည့်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။

ဒါသည် သဘာဝအတိုင်း ပုန်းခိုရန် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ကျန်း အတွက်မူ ပြီးပြည့်စုံလှ၏!

ရန်သူအတွက်လည်း ထိုနည်းတူပင်!

...

တစ်ဖက်တွင်မူ စုရှီသည် စက်ဘီးကို ဆွဲထုတ်ပြီးနောက် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မစီးရဲပေ။ အနီးအနားတွင် အပေါင်းအပါများ ရှိနေမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူမရှိကြောင်း သေချာမှသာ သူမသည် ထိုသို့သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြေးရန် လုံခြုံသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ယခု လမ်းပေါ်တွင် လူသိပ်မများသော်လည်း ဟိုတစ်ယောက် ဒီတစ်ယောက်တော့ ရှိနေသေးသည်။

အကယ်၍ သူမ အလွန်မြန်မြန် စီးနင်းပြီး မသမာသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိပါက အလွန် စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် နေရောင်ခြည်က နွေးထွေးနေပြီး စုရှီ၏ ကျောပြင်မှာ ချွေးစေးများဖြင့် စိုစွတ်နေပြီဖြစ်သည်။

ချစ်ရသူ အန္တရာယ်ကျရောက်နေသည်ကို သိသော်လည်း အရာများစွာကို စိုးရိမ်နေရသဖြင့် ကယ်ဆယ်ရေးအတွက် အချိန်ကြာရှည်စေခြင်းသည် ခံနိုင်ရက်စရာ မရှိအောင် နှိပ်စက်လွန်းလှသည်!

သူမသည် အံကြိတ်ကာ မျက်နှာအမူအရာကို ညှိပြီး စက်ဘီးကို ဆက်နင်းနေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

စုရှီသည် ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် ပိုမြန်မြန် စီးနင်းသော်လည်း ကုန်တိုက်သို့ ရောက်ရန် မိနစ်နှစ်ဆယ်ကျော် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

စက်ဘီးကို ရပ်ပြီးနောက် သူမသည် အဆောက်အအုံထဲသို့ အမြန်လမ်းလျှောက်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် မန်နေဂျာဖန့်က အထည်ကောင်တာတွင် ကူညီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင် စုရှီသည် ပူနေသော ဒယ်အိုးပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို အားတင်းကာ ဖန်တီးထားခဲ့သည်။

သူမသည် မန်နေဂျာဖန့်ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသော်လည်း သူမ ဘာမှမပြောရသေးမီ သူက သူမကို သတိထားမိသွားသည်။

သူသည် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ နောက်ကို အလိုလို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းကို မတွေ့သောအခါ သူက ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ညီမလေး၊ မင်းတို့တွေ အပြင်ထွက်လည်ကြတယ် ထင်နေတာ။ ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်လာကြတာလဲ။ လောင်ရှဲ့ရော ဘယ်မှာလဲ"

မန်နေဂျာဖန့်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် အနီးအနားမှ ဈေးဝယ်သူများသည် စုရှီကို မနာလိုသော အကြည့်များဖြင့် လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

အချို့အကြည့်များက စပ်စုနေပြီး အချို့က မနာလိုဖြစ်ကာ အချို့က မထီမဲ့မြင်ပြုကြပြီး အခြားသူများမှာမူ စုရှီနှင့် အသိမိတ်ဆွေများက ပစ္စည်းကောင်းများကို လုယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အထူးသတိထားနေကြသည်။

သို့သော်လည်း လူအများစုမှာ မနာလိုစိတ်သာ အများဆုံးဖြစ်ကြသည်။ ကုန်တိုက်မှ ဝန်ထမ်းများကို သိကျွမ်းခြင်းသည် လိုချင်သမျှကို အလွယ်တကူ ရနိုင်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤသို့သော ပူလောင်နေသည့် မျက်လုံးများစွာ၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုမှုအောက်တွင် စုရှီသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်!

သာမန်နေ့များတွင် ဤသည်မှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ရုပ်ရည်ကြောင့် ကြည့်ရှုခံရခြင်းကို သူမ ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့မှာတော့ မတူပေ။

လူများစွာက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အမွေးအမျှင်တိုင်း ထောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သူမကို ကြည့်နေသော ထိုလူများတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု သူမ ထင်မြင်ပြီး သူတို့ကို မသင်္ကာစိတ် မဝင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဒါကအကျိုးအကြောင်း မဆီလျော်မှန်း သူမ သိသော်လည်း သူမထံသို့ ဦးတည်နေသော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုရန်သာ ကြိုးစားနိုင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသော်လည်း အပေါ်ယံတွင်မူ စုရှီသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှဲ့ကျန်းက ကျွန်မကို အပြင်မှာ စောင့်နေတယ်၊ ကျွန်မက သော့ပြန်ပေးဖို့ လာတာပါ"

ထိုသို့ပြောရင်း စုရှီသည် သူမ လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော သော့များကို မန်နေဂျာဖန့်ထံသို့ မြှောက်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ လက်မကို လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ဖြင့် ပူးကာ "၇" ပုံစံ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူတို့ မရောက်လာမီ ရှဲ့ကျန်း သင်ပေးထားသော လျှို့ဝှက်ကုဒ် ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ လျှို့ဝှက်အချက်ပြမှု ဖြစ်သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် လွန်ခဲ့သော ခဏက ပြုံးနေခဲ့သော မန်နေဂျာဖန့်သည် တစ်စက္ကန့်မျှ တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။ မည်သူမျှ သတိမပြုမိမီ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆူပူလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီကောင်လေး! တံခါးဝရောက်နေတာတောင် အစ်ကို့ကို ဝင်မနှုတ်ဆက်လို့ ဆူပစ်ရမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မန်နေဂျာဖန့်သည် သူ၏ လုပ်လက်စ တာဝန်ကို အခြားတစ်ယောက်ထံ လွှဲပေးလိုက်ပြီး လက်များကို နောက်ပစ်ကာ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်ထွက်သွားသည်။

သူသည် စုရှီကို အတူခေါ်သွားရန် မမေ့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"လာ၊ အဲ့ဒီကောင်စုတ်လေးကို သွားတွေ့ရအောင်၊ သူ့အစ်ကိုရှေ့မှာတောင် ဟန်တွေ လုပ်နေသေးတယ်"

သူတို့သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောရင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ ရယ်မောရင်း လမ်းလျှောက်ထွက်သွားကြသဖြင့် မည်သူမျှ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားသည်ကို မခံစားမိကြပေ။

....

မန်နေဂျာဖန့် သည် စုရှီကို သူ့ရုံးခန်းသို့ တန်းခေါ်ဆောင်သွား၏။

တံခါးစောင့်ရန် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို ခေါ်ပြီးနောက် သူသည် တံခါးကိုပိတ်ကာ စုရှီကို မသေမချာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း..."

သူသည် အစောပိုင်းက အမူအရာသည် တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သတိဖြင့် စကားစလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် စုရှီသည် သူမ၏ အစောပိုင်း အပြုံးအရိပ်အယောင်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီးဖြစ်သည်။

သူမသည် ပုံမှန် ချိုမြိန်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမူအရာအစား အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူမ၏ အစောပိုင်း တွေ့ရှိမှုနှင့် ရှဲ့ကျန်း၏ နောက်တွင် ကျန်နေခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လျင်မြန်ရှင်းလင်းစွာ ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်ရာတွင် သူမသည် ကြေးနန်းစက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းကို ရှဲ့ကျန်းကြောင့်ဟု အမည်တပ်ခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ကာကွယ်ရင်း မန်နေဂျာဖန့်ကိုလည်း သတင်းအချက်အလက်၏ တိကျမှန်ကန်မှုကို လျင်မြန်စွာ ယုံကြည်စေနိုင်ခဲ့သည်။

စုရှီက သတင်းအချက်အလက်များကို ဆက်ပြောပြနေစဉ် မန်နေဂျာဖန့်၏ အစပိုင်းက ဖော်ရွေသော မျက်နှာထားမှာ တင်းမာလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ခုနက ဖော်ရွေသော စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးနှင့် မတူတော့ပေ!

သူသည် စုရှီ၏ စကားများကို မယုံသင်္ကာ မဖြစ်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှဲ့ကျန်းသည် ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာကို သူ ကောင်းစွာ သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုသတင်းက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ရဲဘော်များ၏ တင်းကျပ်သော ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့၌ ပိုးမွှားများ ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူ အမှန်တကယ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

အကယ်၍သာ ရှဲ့ကျန်းသည် ယနေ့ ဒီအခြေအနေကို မတော်တဆ မတွေ့ရှိခဲ့ပါက ဒီကိစ္စသည် ပိုဆိုးရွားစွာ ကြီးမားလာပြီး လူအများအပြားကို ဘေးဒုက္ခရောက်စေနိုင်သည်ဟူသော အတွေးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

လွတ်လပ်ရေးမရမီက သူလျှိုများကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကြေကွဲဖွယ်ရာများကို သူ ပြန်သတိရမိသည်။

မန်နေဂျာဖန့်သည် ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွားပြီး ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများ သီးထွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားကာ စားပွဲပေါ်ရှိ တယ်လီဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

သူသည် ဖုန်းနံပါတ်များကို စနှိပ်လိုက်သည်။

မန်နေဂျာဖန့်သည် ဝန်ထမ်းများ စီစဉ်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် စုရှီသည် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သူမသည် ရှဲ့ကျန်း အပ်နှင်းခဲ့သော တာဝန်ကို မပြီးမြောက်သေးပေ။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူမအား ဤတာဝန်ကို ပေးအပ်စဉ်က မည်မျှ တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေခဲ့သည်ကို တွေးမိရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အလိုလို မှောင်မိုက်သွားသည်။

ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ မိသားစုအတွက် တကယ်ကို ရှက်စရာပဲ!

တကယ်တော့ မန်နေဂျာဖန့်သည် ဖုန်းအနည်းငယ်သာ ခေါ်ဆိုခဲ့ပြီး စုစုပေါင်းအချိန်မှာ နှစ်မိနစ်ပင် မပြည့်ပေ။

ရှဲ့ကျန်းအတွက် စိတ်ပူနေဆဲဖြစ်သော စုရှီသည် အမြန်ဆုံး ပြန်သွားချင်စိတ်ဖြင့် စက္ကန့်တိုင်းကို နာကျင်စွာ ဆွဲဆန့်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၆၆

မန်နေဂျာဖန့် ဖုန်းအားလုံး ခေါ်ဆိုပြီးသည်နှင့် စုရှီက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာဖန့်၊ ရှဲ့ကျန်းက ကျွန်မကို ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်းဆီ ဖုန်းခေါ်ပေးဖို့ ပြောတယ်"

မန်နေဂျာဖန့်သည် တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ဖုန်းခေါ်ဆိုရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားသည်။ ဒါက သတင်းပို့ခြင်းထက် ပိုသည်မှာ သေချာသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် စုရှီက ဗိုလ်မှူးကြီးထံ အထူးတလည် ဖုန်းခေါ်ရန် လိုအပ်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအခြေအနေတွင် ဗိုလ်မှူးဝူ၊ ဝူကန့်လည်း ပါဝင်နေရမည်မှာ သေချာသည်။

သူတို့အားလုံးသည် ဟုန်ကျွင်းကျွန်းမှ လာသော စစ်သားများဖြစ်ကြပြီး လောင်ဝူသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို လူတိုင်းသိကြသည်။

စစ်မြေပြင်တွင် မယိမ်းယိုင်ခဲ့သော ဤကဲ့သို့သော ကတိတည်သော လူတစ်ယောက်သည် ဒီလို ဒေါသထွက်ဖွယ် အခြေအနေတွင် ထိမိကာ လဲကျသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ပညာအရည်အချင်း နည်းပါးသော ကျေးလက်စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဝူကန့်၏ ခက်ခက်ခဲခဲ ရရှိထားသော အနာဂတ်သည် သူ့ညီမဖြစ်သူကြောင့် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက တွေးနိုင်မည်နည်း။

သူ၏ ရဲဘော်များကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေသည်မှာ ဤကိစ္စသည် လောင်ဝူနှင့် မသက်ဆိုင်လျှင်ပင် သူ၏ စစ်မှုထမ်းဘဝမှာ သေချာပေါက် အဆုံးသတ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

အချို့အရာများသည် စုပေါင်းပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းသို့ မဦးတည်နိုင်သော်လည်း သူလျှိုလုပ်ငန်းသည် အလွန်အထိခိုက်မခံသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ဤသို့သော အထိခိုက်မခံသော အချိန်တွင် လောင်ဝူသည် ပြင်းထန်သော အကျိုးဆက်များမရှိဘဲ လွတ်မြောက်လာပါက ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းကာ အိမ်ပြန်နိုင်ခြင်းသည် ကံကောင်းသော ရလဒ်တစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်!

ထိုသို့တွေးမိသဖြင့် မန်နေဂျာဖန့်သည် လက်သီးဆုပ်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ တစ်ချက်ထုချလိုက်သောအခါ ကျွတ်ခနဲ အသံထွက်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍သာ အမျိုးသမီးရဲဘော်တစ်ဦး ရှိမနေခဲ့ပါက သူသည် ကျိန်ဆဲချင်စိတ် ပေါက်လာမည်မှာ သေချာသည်!

လောင်ဝူက တကယ်ကို ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေတာပဲ!

သို့သော်လည်း သူ၏ ရဲဘော်အတွက် စိတ်ပျက်နေသော်ငြား ရှဲ့ကျန်းကဲ့သို့ပင် စည်းကမ်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်ရမည်ကို သူ သိသည်။

သို့သော် သူသည် ဉာဏ်ကောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ဤရာထူးကို ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ကျန်းက ဘာလို့သူကိုယ်တိုင် ဖုန်းမခေါ်ဘဲ စုရှီကို ခေါ်ခိုင်းသည်ကို သူ မကြာမီ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်လာသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် စုရှီက ဆရာဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဗိုလ်မှူးကြီးနှင့် စကားပြောနိုင်ပြီး သူမရှေ့တွင် အဘိုးကြီး၏ ဒေါသမှာ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားနိုင်ကာ ဗိုလ်မှူးဝူနှင့် ပတ်သက်သော အခြေအနေကို ပိုမိုထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ တင်းမာသော အမူအရာကြားမှပင် သူ စုရှီအတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ စေတနာကောင်းက တင်းမာမှုကို လျော့ကျစေရန် အထောက်အကူပြုမည်ဟုသာ သူ မျှော်လင့်နိုင်ခဲ့သည်။

—o—o—o—

ဟုန်ကျွင်းကျွန်းပေါ်တွင်။

ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်းသည် တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ဖုန်းချလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲလုနီးပါးတော့ မဖြစ်ပေ။

အမှန်တကယ်တော့ မန်နေဂျာဖန့်သည် ရှဲ့ကျန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လျှော့တွက်ခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် စုရှီကို သူကိုယ်တိုင်ထက် ဖုန်းခေါ်စေချင်ခဲ့သည်။

ဒါသည် အဘိုးကြီး၏ စိတ်ခံစားချက်များကို တည်ငြိမ်စေရန်၊ ဗိုလ်မှူးဝူနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စကို ပိုအေးဆေးစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ခြင်းကြောင့်က တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်း၏ ကျန်းမာရေးအတွက် ဖြစ်သည်။

ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်းသည် လွတ်လပ်ရေးမရမီခေတ်မှ ယနေ့အထိ မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲခဲ့ရသဖြင့် အတိတ်တွင် အလွန်အမင်း ဒုက္ခခံစားခဲ့ရသည်။

သူသည် အသက်ငါးဆယ်ကျော်သာ ရှိသေးသော်လည်း ကျန်းမာရေးပြဿနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝူကန့်သည် ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်းနှင့်အတူ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သဖြင့် ခေါင်းမာသော အဘိုးကြီးသည် စိတ်ဖိစီးမှုကို မခံနိုင်ဘဲ ဆိုးရွားစွာ တုံ့ပြန်မည်ကို ရှဲ့ကျန်း စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်းနှင့် သိပ်မရင်းနှီးသေးသော စုရှီသည် ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ထံသို့ သတင်းပို့ရန် လာခဲ့သည်။

တကယ်တော့ လူတိုင်းက ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်း၏ ကြံ့ခိုင်မှုကို လျှော့တွက်ပြီး အလွန်အကျွံ စိုးရိမ်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ မုန်တိုင်းဒဏ်ကို ခံခဲ့ရပြီးနောက် သူ မမြင်ဖူးသောအရာ မရှိတော့ပေ။

သူ ဒေါသထွက်သည်မှာ မှန်သော်လည်း အသိတရားတော့ မလွတ်ပေ။

အသက်အနည်းငယ် ရှူသွင်းရှူထုတ်ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်းသည် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းညှိပြီးဖြစ်သည်။

တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် သူသည် ယန်အန်း၏ ရုံးခန်းသို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

သူသည် အခြေအနေကို အတိုချုပ် ရှင်းပြပြီး ရှဲ့ကျန်း နှင့် သူ့အဖွဲ့ကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် ကျွန်းပေါ်မှ အမြန်ဆုံးဆင်းခွာနိုင်ရန် စစ်သားတစ်တပ်ခွဲကို ရွေးချယ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ရန်သူမည်မျှ စိမ့်ဝင်နေသည်ကို သူတို့ မည်သူမျှ မသိကြပေ။ လူတစ်ရာကျော်ပါသော တပ်ခွဲတစ်ခွဲသည် ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့အဖြစ် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင် အားဖြည့်တပ်များ လိုက်ပါလာမည် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအနည်းငယ်ကို လျင်မြန်စွာ အဆုံးသတ်ပြီး အစီအစဉ်များ ဆက်တိုက်ချမှတ်ပြီးနောက် ကျွန်းတစ်ကျွန်းလုံးတွင် အရေးပေါ် စုဝေးခရာသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အမိန့်မရရှိသေးသော စစ်သားများပင် အကောင်းဆုံးအခြေအနေဖြင့် စေလွှတ်ခံရရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် ရပ်နေကြသည်။

အပြင်ဘက်တွင် လူများစွာ ပြေးလွှားနေသော အသံများကို နားထောင်ရင်း ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်းသည် တစ်ခဏမျှ မျက်လုံးများကို ပင်ပန်းစွာ မှိတ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ရံတော်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူ့ကိုမှ မနှောင့်ယှက်နဲ့။ ဝူကန့်နဲ့ သူ့မိန်းမကို သွားထိန်းချုပ်လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့!"

ကိုယ်ရံတော်သည် အံ့အားသင့်သော်လည်း မေးခွန်းများ မမေးဘဲ အလေးပြုကာ အစီအစဉ်များ ပြုလုပ်ရန် လှည့်ထွက်သွားသည်။

သူ တံခါးဝသို့ ရောက်ခါနီးတွင် ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဝူကန့်ကို ငါကိုယ်တိုင် နောက်မှ စကားလာပြောမယ်လို့ ပြောလိုက်။ သူ အဖွဲ့အစည်းကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ဘာမှ မလုပ်ထားသရွေ့ စိတ်မပူဖို့ ပြောလိုက်"

နောက်ဆုံးတွင် ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်းသည် သူ့ လက်အောက်ငယ်သား၏ နှလုံးသားကို အေးစက်သွားစေရန် မခံနိုင်ဘဲ ဝူစုံတွဲကို စိတ်သက်သာရာရစေရန်အတွက် စည်းကမ်းမညီသော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောကြားခဲ့သည်။

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ ပြတ်သားပြီး ကျောမှာ မတ်မတ်ဖြစ်နေသည်။

သူသည် စားပွဲပေါ်တွင် ရှိနေသော စစ်ဦးထုပ်ကို ကောက်ယူကာ ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ပြီး အပြင်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် နိုင်ငံကို ကာကွယ်သော ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်! အရာအားလုံးကို နိုင်ငံ၏ အကျိုးအတွက် ဦးစားပေးရမည်!

....

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…

စုရှီသည် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

မန်နေဂျာဖန့်သည် ရဲဘော်တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို လျင်မြန်စွာ စုစည်းလိုက်သည်။

ရန်သူက သူတို့ကို မတွေ့ရှိစေရန် ကာကွယ်ရင်း အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိနိုင်ရန် သေချာစေရန်အတွက် လူတိုင်းသည် စက်ဘီးများကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဘတ်စ်ကားကို စီးခဲ့ရသည်။

သူတို့သည် ဤသို့သော ရဲရင့်သော်လည်း မထင်မရှားသော နည်းလမ်းဖြင့် သူတို့၏ ဦးတည်ရာသို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ဤအချိန်မှာပင် စုရှီသည် ဘတ်စ်ကားမောင်းသူသည်လည်း စစ်တပ်မှ ခန့်အပ်ထားသော အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။

ဘတ်စ်ကား၏ အမြန်နှုန်းသည် စက်ဘီးတစ်စီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရပေ။ သူတို့သည် ဆယ်မိနစ်မပြည့်မီ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ ဦးတည်ရာ လမ်းကြားသို့ ရောက်သောအခါ စုရှီသည် သံသယဖြစ်ဖွယ် လက္ခဏာများ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မန်နေဂျာဖန့်က တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဆင်း၍ ကင်းထောက်ရန် အမိန့်ပေးသောအခါ သူမ မတားဆီးခဲ့ပေ။

ရှေ့မှ ကင်းထောက်များထံမှ အချက်ပြမှု ရရှိပြီးနောက် သာမန်နိုင်ငံသားများအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော စစ်သားအားလုံးသည် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်းလာကြသည်။ သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်သော နားလည်မှုဖြင့် လျင်မြန်စွာ လူစုခွဲသွားကြသည်။

ဤလူများထဲတွင် အချို့က ကျောပိုးအိတ်များကို သယ်ဆောင်ထားပြီး အချို့က လေးလံသော ဝန်ထုပ်များကို ထမ်းထားကြကာ အချို့ကမူ ဖာထေးထားသော အဝတ်အိတ်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။ တြိဂံပုံ ပဝါများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်များကို အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ထည့်ကာ လမ်းတလျှောက် အလျင်အမြန် သွားနေသူများပင် ရှိသည်။

အကယ်၍သာ ကိုယ်တိုင်မမြင်ရဘဲ အခြေအနေကို မသိရှိပါက မည်သည့် သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာကိုမျှ တွေ့ရှိမည် မဟုတ်ဟု စုရှီ တွေးမိသည်။

ဘတ်စ်ကား မောင်းထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မန်နေဂျာဖန့်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် သိသာသော ဒေါသဖြင့် စုရှီကို ဆူပူလိုက်သည်။

"စစ်ဆရာဝန် စုရှီ၊ မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ။ မင်းကို ဘတ်စ်ကားနဲ့ ပြန်သွားဖို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ ဒီစစ်ဆင်ရေးက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်၊ မင်း အမြန်ပြန်ဖို့ လိုတယ်။ ဒါက မင်းပါဝင်ပတ်သက်သင့်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး"

မန်နေဂျာဖန့်သည် သူ၏ အာရုံလွဲနေခိုက်တွင် ဘတ်စ်ကားမောင်းသူနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသင့်သော စုရှီသည် အမှန်တကယ် ကျန်နေခဲ့မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ယခင်က သူမကို အခြေအနေများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ရဲရင့်ပြီး တည်ငြိမ်ကာ ဉာဏ်ရှိသည်ဟု ချီးကျူးခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု သူမကို မြင်သောအခါ သူက သူမကို အလွန်အမင်း စွန့်စားလွန်းသည်ဟု ထင်မြင်သည်။ ဤသည်မှာ ယခင်က ရန်ပွဲများတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ခြင်းနှင့် မတူဘဲ သူမကိုယ်သူမ အန္တရာယ်တွင်းသို့ ပစ်ချနေခြင်းပင် မဟုတ်ပါလား။

စုရှီသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း စစ်သားတစ်ယောက်ပဲ"

မန်နေဂျာဖန့်မှာ စိတ်မရှည်တော့ပေ။ "မင်းက စစ်သား ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဌာနခွဲ မတူဘူးလေ။ မေ့နေပြီလား။ မင်းက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပဲ။ အခြေအနေက အရေးကြီးနေတာ၊ ပြဿနာ မရှာဘဲ ရှောင်လို့မရဘူးလား"

စုရှီသည် အချိန်ဖြုန်းရုံသာ ဖြစ်မည်ဟု ခံစားရသဖြင့် အများကြီး ရှင်းပြချင်စိတ် မရှိပေ။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထောင့်တစ်နေရာသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားကာ အုတ်ခဲငယ်တစ်ခြမ်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

မန်နေဂျာဖန့်၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်ထဲတွင် သူမသည် အနည်းငယ် အားစိုက်လိုက်ရာ အုတ်ခဲငယ်တစ်ခြမ်းသည် သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ထဲတွင် အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်။

မန်နေဂျာဖန့် - “...”

စုရှီအေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါ လုံလောက်ရဲ့လား"

အကယ်၍သာ သူမသည် ဤလူများ၏ အစီအစဉ်များကို နှောင့်ယှက်မိမည်ကို မစိုးရိမ်ခဲ့ပါက သူမ တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားခဲ့မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

မန်နေဂျာဖန့်သည် တံတွေးကို ကြိုးစားမျိုချလိုက်ပြီး စုရှီ လက်ထဲမှ ပြုတ်ကျလာသော အပိုင်းအစငယ်တစ်ခုကို အလိုလို ကောက်ယူကာ ညှစ်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါက အမှန်တကယ် အုတ်ခဲဖြစ်ပြီး အမြင်မှားခြင်း မဟုတ်ပေ။

မိန်းကလေး၏ အေးစက်သော အကြည့်နှင့် ဆုံသောအခါ သူက ထစ်ငေါ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါက ဖြစ်နိုင်... ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"

လုံးဝဖြစ်နိုင်သည်!

စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောဘဲ စုရှီ၏ အထင်ကြီးဖွယ် ခွန်အားကို ယုံကြည်သွားသော မန်နေဂျာဖန့်သည် သူမအား သစ်သားသေနတ်တစ်လက် ပေးကာ လမ်းကြားထဲသို့ နာခံစွာ လိုက်ပါသွားသည်။

အကယ်၍သာ အခြေအနေကြောင့် မဟုတ်ပါက အသက်သုံးဆယ်ကျော် ဒီလူသည် လောင်ရှဲ့က ဤကဲ့သို့သော မိန်းကလေးကို မည်သည့်နေရာမှ ရှာတွေ့ခဲ့သည်ကို အံ့ဩရင်း မြေကြွက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်မိပေလိမ့်မည်။ သူမသည် အလွန်နူးညံ့ပြီး မြင်သာသော ကြွက်သားများ မရှိသော်လည်း မယုံနိုင်လောက်သော ခွန်အားရှိသည်မှာ သိပ္ပံနည်းကျ မဖြစ်နိုင်ပေ။

စုရှီ လမ်းကြားထဲသို့ ဝင်ပြီး မကြာမီ ရှဲ့ကျန်းသည် ဝူဟုန်မေ့၏ ချစ်သူ၏ အိမ်မှ မီတာတစ်ဆယ်ခန့်အကွာရှိ ယိုယွင်းနေသော အမိုးတစ်ခုပေါ်မှ လျှောဆင်းလာသည်။

စုရှီ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပသွားပြီး သူ့ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်ကာ ထိုလူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား?"

ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ တစ်ခဏမျှ နူးညံ့သွားသည်။ "ကိုယ် ဘာမှမဖြစ်ဘူး! စိတ်မပူနဲ့"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သူတို့သုံးဦးကို စွန့်ပစ်ထားသော အိမ်တစ်လုံးထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး မန်နေဂျာဖန့် ဘက်သို့ လှည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"လောင်ဖန့်၊ မင်းတို့ ဘယ်နှယောက် လာကြတာလဲ"

မန်နေဂျာဖန့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါအပါအဝင် ဆယ့်ခြောက်ယောက်"

စုရှီက ထပ်ပြောသည်။ "ကျွန်မ အပါအဝင် ဆယ့်ခုနစ်ယောက်"

မန်နေဂျာဖန့် - “...”

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့လက်တွဲဖော်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သိသည်။

သူသည် စုရှီကို လုံခြုံသော နေရာတွင် ထားလိုသော်လည်း သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိသောကြောင့် တမင်တကာ တားဆီးမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သူမ၏ အထင်ကြီးဖွယ် ခွန်အားဖြင့် သူမကိုယ်သူမ ကာကွယ်ဖို့ရာက ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ နေချင်သရွေ့ သူ ကန့်ကွက်မည် မဟုတ်ပေ။

သေချာပေါက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ သူသည် ဤနေရာကို မိနစ်လေးဆယ်ကျော် စောင့်ကြည့်ခဲ့ပြီး ခြံဝင်းကို အကြိမ်များစွာ တိတ်တဆိတ် ကင်းထောက်ခဲ့သည်။

ဒါသည် သူတို့၏ အဓိက အခြေစိုက်စခန်း မဟုတ်ကြောင်း သူ ၉၀% သေချာနေသောကြောင့် အန္တရာယ်ရှိသော လူအနည်းငယ်၊ ဖြစ်နိုင်လျှင် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသင့်သည်။

ရှဲ့ကျန်း သူတို့နှစ်ဦးကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အကြမ်းဖျင်း အတည်ပြုပြီးပြီ၊ အဲ့ဒီခြံဝင်းထဲမှာ ဝူဟုန်မေ့ အပါအဝင် အိမ်ထောင်စု ကိုးစု နေထိုင်တယ်။ သူနဲ့ နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကိုပါ ရေတွက်ရင် စုစုပေါင်း လူ ဆယ့်တစ်ယောက် ရှိတယ်၊ အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသား လေးယောက်၊ မွေးကင်းစတစ်ယောက်နဲ့ အမျိုးသမီး ခြောက်ယောက်"

စုရှီသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ မကောင်းသော်လည်း ဤလူသည် အန္တရာယ်ကို စွန့်စားခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သိနေသောကြောင့် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

မန်နေဂျာဖန့်က ပြောလိုက်သည်။ "ခြံဝင်းထဲက တခြား အိမ်ထောင်စု ရှစ်စုကရော"

ရှဲ့ကျန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အချိန်မလောက်ဘူး၊ အကြမ်းဖျင်းပဲ သိနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွေ့အကြုံအရတော့ ဒီလူတွေက သာမန်ပြည်သူတွေပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်"

မန်နေဂျာဖန့်က နားလည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါတို့ သတိမလစ်လို့ မဖြစ်ဘူး။ ငါတို့လူတွေ မကြာခင် ဒီမှာ စုဝေးကြတော့မယ်။ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သူတွေကို တားဆီးဖို့ ဝင်ပေါက်ထွက်ပေါက်အားလုံးကို စောင့်ကြည့်ဖို့ အနည်းငယ် ချန်ထားသင့်တယ်"

ရှဲ့ကျန်းသည် ဤအစီအစဉ်ကို သဘောတူပြီး စုရှီ ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ကိုယ်တို့ လှုပ်ရှားတဲ့အခါ မင်းက အမြင့်ဆုံးနေရာကို ရှာပြီး ခြံဝင်းထဲက လူတိုင်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ကြည့်သင့်တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ စကားပြောဆိုမှုတွေကိုလည်း ဂရုစိုက်ပါ။ မင်း လုပ်နိုင်မလား"

စုရှီက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့!"

မန်နေဂျာဖန့်သည် ဒါသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အလွန်အကျွံ တောင်းဆိုခြင်းဖြစ်သည်ဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးမိစဉ် မိန်းကလေးက အုတ်ခဲကို လက်ဗလာဖြင့် ချေမွခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ရုတ်တရက် သတိရလာသည်။ သူ သူ့စကားလုံးအားလုံးကို ချက်ချင်း မျိုချလိုက်သည်။

ကောင်းပြီ! သူ စိတ်မပူတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ရှဲ့ကျန်း၏ တင်းမာသော အမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် စုရှီကို လုံးဝယုံကြည်မှု မရှိဘဲ လိုက်ပါခွင့်ပြုမည် မဟုတ်သည်မှာ ရှင်းနေသည်။

စုရှီ၏ နားများ ရုတ်တရက် ထောင်သွားသည်။ "တစ်ယောက်ယောက် လာနေတယ်။ သူတို့ရဲ့ ခြေသံတွေက သတိထားနေပုံပဲ၊ ကျွန်မတို့လူတွေ ဖြစ်လောက်တယ်"

မန်နေဂျာဖန့်သည် ဘာမှမကြားခဲ့ပေ၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် သူမ၏ ယခင် ခွန်အားပြသမှုကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် စုရှီကို ထူးချွန်သော လူပုဂ္ဂိုလ်များ အမျိုးအစားထဲသို့ မသိစိတ်မှ ထည့်သွင်းလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူသည် ကျဉ်းမြောင်းသော ထွက်ပေါက်မှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားသည်။

နှစ်မိနစ်အကြာတွင် သူသည် သူ့နောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် လိုက်ပါလျက် ပြန်ရောက်လာသည်။

ဤသို့ဖြင့် အသက်ရှူသံများမှလွဲ၍ တိတ်ဆိတ်နေသော ယိုယွင်းနေသည့် အိမ်ငယ်လေးထဲတွင် လူတိုင်းသည် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း စုဝေးမိကြသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ယာယီကွပ်ကဲမှု တာဝန်ကို ယူကာ လူတိုင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ လုပ်ဆောင်မည့် အစီအစဉ်များကို လျင်မြန်စွာ စုစည်းလိုက်သည်။ အရာအားလုံးကို တစ်ကြိမ်ထပ်မံ အတည်ပြုပြီးနောက် အဖွဲ့သည် တင်းမာသော မျက်နှာထားများဖြင့် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကာ ကျရှုံးမှုကို လက်မခံသော သန္နိဋ္ဌာန်ဖြင့် အနီးအနားရှိ ခြံဝင်းသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု ရှိနေသေးသော်လည်း ယခင်က ခံစားခဲ့ရသော အားနည်းမှုမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။ ထိုလူ၏ အရပ်မြင့်ပြီး တောင့်တင်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်ရင်း သူမ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းလိုက်သည်။

"ဘေးကင်းစွာ ပြန်လာခဲ့ပါ!"

ထို့နောက် လူတိုင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခြံစည်းရိုးကို ကျော်တက်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားစဉ် သူမသည် အကြည့်ကို တင်းမာလိုက်သည်။ ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် သူမဘေးရှိ နံရံကို တွန်းကန်လိုက်ပြီး ထိုအရှိန်ကို အသုံးပြုကာ နံရံထိပ်ပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ရှဲ့ကျန်း အစောပိုင်းက ညွှန်ပြခဲ့သော အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူမတွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် တာဝန်ရှိသည်!

စစ်သားတစ်ဦး၏ တာဝန်ပင်!