အခန်း (၇၁-၇၂)

အပိုင်း ၇၁

"မိန်းမ၊ ထတော့"

စုရှီသည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေစဉ် သူမ၏ အသက်ရှုလမ်းကြောင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပိတ်ဆို့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နူးညံ့လှသော လက်လေးကို မြှောက်ကာ ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာချောချောကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

တစ်ချက်လှည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ ပြန်အိပ်မောကျသွားသည်။

ဇူလိုင်လ၏ ရာသီဥတုသည် အတော်လေး ပူပြင်းနေပြီဖြစ်သည်။ စုရှီ လှည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ခြုံထားသော စောင်ပါးလေးသည် လျှောကျသွားသည်။

သူမ၏ ကြိုးသိုင်းဂါဝန်အောက်မှ နူးညံ့ချောမွေ့သော သိုးဆီဖြူကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့လှသည့် အသားအရေကို ဖော်ပြလိုက်၏။

ရှဲ့ကျန်းသည် နံနက်စောစောတွင် ထိုသို့သော မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်များသည် အနည်းငယ် ပိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။

သို့သော်လည်း ယနေ့လုပ်ဆောင်ရန် ကိစ္စများစွာရှိသည်ကို တွေးမိပြီး သူ၏ ဇနီးသည်မှာ ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အမှန်တကယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ ရှဲ့ကျန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ သူ့စိတ်ထဲမှ ရောင်စုံစိတ်ကူးယဉ်မှုများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး သူမကို ဆက်ချော့မော့နေရတော့သည်။

"ရှီရှီ၊ ပြန်လာမှ ထပ်အိပ်လို့ရမလား။ ဒီမနက် အဘွားချန်နဲ့ မနက်စာစားဖို့ ချိန်းထားတယ်လို့ မင်းပဲပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား"

စုရှီသည် အိပ်မက်နှင့် လက်တွေ့ကြားတွင် ဝိုးတဝါးဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ထိုအမျိုးသား၏ စကားများကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ သူမသည် ရုတ်တရက် ထထိုင်ပြီး သူ့ကို မျက်လုံးလေးမှေးကျဥ်းကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"အခု ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ"

သူ၏ ဇနီးငယ်လေး အလွန်အိပ်ချင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှဲ့ကျန်းသည် ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် ရှားရှားပါးပါး အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည်လျင်မြန်စွာဖြင့် သူမကို သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ ပွေ့တင်လိုက်ပြီး သူမ အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေစဉ်တွင် နမ်းရှိုက်လိုက်ကာ အဝတ်အစားများကို လျင်မြန်စွာ ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်နေစဉ်မှာပင် သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"၆ နာရီခွဲ ရှိပြီ။ အဘွားချန် ကိုယ်တို့ကို စောင့်နေလောက်ပြီ"

ဤသည်မှာ သူတို့ ပုံမှန် မနက်စာစားချိန်ဖြစ်သည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ စုရှီ ချက်ချင်း လန်းဆန်းသွားသည်။

သူမသည် ထိုအမျိုးသား၏ ပေါင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး အိပ်ရာထဲမှ ခုန်ထွက်လိုက်သော်လည်း အလွန်မြန်ဆန်စွာ ထလိုက်မိသဖြင့် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ယိုင်သွားနဲ့ခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် လျင်မြန်စွာဖြင့် သူမကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်သော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ "ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ။ ဘယ်နေရာမှာ နာသွားသေးလဲ"

စုရှီ သူ၏ လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ရုတ်တရက် ထလိုက်လို့ပါ။ ကျွန်မကို ချပေးဦး"

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့လက်ထဲမှ ကောင်မလေးကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။ "တကယ် ဘာမှမဖြစ်ဘူးလား"

စုရှီသည် စိုးရိမ်နေသော ထိုအမျိုးသားကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ တကယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ကျွန်မက ဖန်နဲ့လုပ်ထားတာမှ မဟုတ်တာ။ ခြေထောက်တွေ နည်းနည်း နာနေရုံပါ"

ရှဲ့ကျန်းသည် ရှားရှားပါးပါး အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ချောင်းဟန့်လိုက်သော်လည်း သူမကို မချပေးခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် သူမကို ရေချိုးခန်းသို့ တန်းပွေ့ချီသွားခဲ့သည်။

စုရှီသာ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်ခဲ့ခြင်း မရှိပါက သူသည် သူမကို ကိုယ်တိုင် မျက်နှာသစ်ပေးချင်နေမည်ဖြစ်သည်။

မင်္ဂလာဦးစုံတွဲသည် စုမိသားစု၏ ခြံဝင်းငယ်လေးထဲတွင် လန်းဆန်းတက်ကြွစွာဖြင့် ပေါ်လာခဲ့ပြီး နွေးထွေးသော ကြိုဆိုမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

အဘွားချန်သည် သူမ၏ မြေးမလေးကို ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် အကဲခတ်လိုက်ပြီး စုရှီသည် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပုံရသော်လည်း အလုံးစုံကြည့်လျှင် အတော်လေး ကောင်းမွန်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာလေးသည် ပန်းရောင်သန်းနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် တောက်ပနေရာ လူငယ်စုံတွဲသည် အတူတကွ ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နေကြသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေသည်။

ချန်ရှန်းယွင်သည် လူ့အဖွဲ့အစည်းဟောင်းတွင် နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ အချိန်ကာလများ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူမသည် အချို့သော ရိုးရာယုံကြည်ချက်များကို စွဲကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် မိသားစုအိမ်သို့ ပြန်လာပြီး သုံးရက်အကြာတွင်မှ စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာတွေ့နိုင်သည်ဟု တွေးထင်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်မိသော်လည်း လူငယ်စုံတွဲ၏ အိမ်သို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင် သူမ၏ မြေးမလေး အလွန်တက်ကြွနေပြီး သူမ၏ မြေးသမက်နှင့် ချစ်ခင်သော အကြည့်များ ဖလှယ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ လုံးဝ ပီတိဖြစ်သွားပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"လာ၊ ထိုင်ကြ၊ ငါတို့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို စောင့်နေတာ"

စုရှီသည် ရှက်တတ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် သူမ၏ ဂုဏ်ပုဒ်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ခွေးခြေခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ အဘွားချန် ကမ်းပေးသော ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

မြေအိုးခွက်ကို မြှောက်ကိုင်လိုက်ကာ သူမက တစ်ငုံကို အရသာခံ သောက်သုံးပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အဖွား ချက်တာက အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကြက်တစ်ကောင် ထပ်သတ်လိုက်တာလဲ။ သမီးတို့အိမ်မှာ ကြက်တွေ ရှိလို့လား"

အဘွားချန်သည် သူမ၏ မြေးသမက်အတွက်လည်း တစ်ပန်းကန် ခပ်ထည့်ပေးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရှိတာပေါ့၊ အဘွား နွေဦးကတည်းက မွေးထားတာ။ သုံးလေးလသား ကြက်ဖလေးတွေက အနူးညံ့ဆုံးပဲ"

ယခုအခါတွင် အိမ်တိုင်းသည် ကြက်အကောင်ရေ အကန့်အသတ်ဖြင့်သာ မွေးမြူထားရသော်လည်း ဟုန်ကျွင့် ကျွန်းသည် ဝေးလံခေါင်ဖျားသောကြောင့် တပ်ဝင်းအတွင်းမှ မိသားစုတိုင်းသည် အပိုအနည်းငယ် မွေးမြူထားကြသည်။ အာဏာပိုင်များက ဒါကို မျက်စိမှိတ်ပေးထားကြသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် မိသားစုတိုင်းသည် စားဝတ်နေရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရသဖြင့် ကြက်အနည်းငယ်ပိုမွေးကာ ကြက်ဥအပိုများ ထုတ်လုပ်နိုင်ခြင်းသည် အတော်လေး အကျိုးရှိသည်။

ဟင်းချိုသည် အမှန်တကယ် နူးညံ့ပြီး အထူးသဖြင့် ကြက်ပြုတ်ရည်သည် စုရှီ သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် မကြုံဖူးခဲ့သော အရသာတစ်မျိုးဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အဘွားချန်သည် ရက်ရောစွာဖြင့် ကြက်နှစ်ကောင် သတ်ခဲ့ပြီး ဟင်းချိုအိုးကြီးတစ်အိုးကို ပြုတ်ထားခဲ့သည်။ ဝမ်ကျန့်နှင့် ဝမ်ရုန်တို့ ကလေးငယ်များပင်လျှင် သူတို့၏ မိခင်က ခွံ့ကျွေးရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ တစ်ယောက်စီသည် သူတို့၏ ဖောင်းအိနေသော လက်များဖြင့် ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်းစီကို ကိုင်ထားပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်မှ ဆီများ ယိုစီးကျသည်အထိ အားရပါးရ စားသောက်နေကြသည်။

ကြက်စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို သောက်သုံးပြီးနောက် စုတုန့်သည် သူ့ယောက်ဖထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘယ်အချိန် သွားကြမှာလဲ"

ရှဲ့ကျန်းသည် စုရှီက ကြက်မြစ်များ စားရသည်ကို ကြိုက်မှန်းသိသောကြောင့် သူ့ပန်းကန်ထဲမှ ကြက်မြစ်များကို သူ့ဇနီးဆီ ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် စုတုန့်ကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"၁၀ နာရီလောက်မှ ထွက်ကြရအောင်။ ကျွန်တော်တို့ နေ့လယ်လောက်ဆို မြို့ထဲကို ရောက်သင့်တယ်၊ ပြီးတော့ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ပြောင်းစီးမယ်။ ညဘက် ဧည့်ဂေဟာမှာ အနားယူပြီး မနက်ဖြန်မနက် ၈ နာရီ ၁၀ မိနစ်မှာ ရထားစီးမယ်"

ရှဲ့ကျန်းသည် တစ်လခွင့်ယူသည်မှာ ရှားပါးလှပြီး သူတို့၏ မင်္ဂလာပွဲအတွက် J မြို့သို့ ပြန်ရန် အချိန်အလုံအလောက်ရရှိစေရန် မနှစ်ကတည်းက သူ၏ ခွင့်ရက်များကို စုဆောင်းထားခဲ့သည်။

ဒါက လူငယ်စုံတွဲ သဘောတူထားသော အစီအစဉ်ဖြစ်သည် - စစ်တပ်တွင် အခမ်းအနားတစ်ခု ကျင်းပပြီးနောက် J မြို့တွင် နောက်တစ်ကြိမ် အခမ်းအနားတစ်ခု ကျင်းပရန် ဖြစ်သည်။

ရှီးယန်နန်သည်လည်း သူမ၏ စားစရာတွေထဲတွင် နစ်မွန်းနေသော သူ့ညီမကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ပစ္စည်းတွေ အကုန်ထုပ်ပိုးပြီးပြီလား"

သူမ အစ်ကို၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသောအခါ စုရှီသည် ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှဲ့ကျန်းကို မေးကြည့်"

ရှီးယန်နန် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူက အေးစက်စွာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ "နင့်မှာ ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် မရှိဘူးလား"

စုရှီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ညီမယောကျာ်းမှာ လက်တွေရှိတယ်၊ ဒါနဲ့တင် လုံလောက်ပြီ"

သေချာပေါက် သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဤမျှလောက် ပျင်းရိမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ထိုအမျိုးသားသည် အရူးတစ်ယောက်လို ပြုမူနေသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် သူမ သပ်ရပ်ရှင်းလင်းရန် အင်အားမရှိခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ဒီကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စများကို သူမ၏ အစ်ကိုဆီ ရှင်းပြရန် မလိုအပ်ပေ။

"ယောကျာ်း" ဟု ရည်ညွှန်းခံရသော ထိုအမျိုးသား ရှဲ့ကျန်းသည် နူးညံ့သော အမူအရာရှိပြီး သူ့ကိုယ်သူ အလွန်ကျေနပ်နေပုံရသည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ အားလုံး ထုပ်ပိုးပြီးပါပြီ"

ရှီးယန်နန်သည် နောက်ထပ် စကားမပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အစာစားခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်လျှင် ပိုကောင်းမည်။ ယနေ့သည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် နေ့မဟုတ်ပေ။

….

ဤအချိန်တွင် ရာသီဥတုသည် အပူဆုံးဖြစ်ပြီး အစားအသောက်များကို ရထားပေါ်တွင် လတ်ဆတ်အောင် မထားနိုင်ပေ။ ချန်ရှန်းယွင်သည် လူငယ်စုံတွဲအတွက် သူတို့၏ ခရီးစဉ်အတွင်း စားသုံးရန် အသားခြောက်အချို့ကိုသာ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ပြီး အခြားဘာမျှ ယူဆောင်မသွားစေခဲ့ပေ။

စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့ နှစ်ဦးလုံးသည် သန့်ရှင်းမှုကို အလေးထားသူများ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏ အဝတ်အစားများချည်းပင် ခရီးဆောင်သေတ္တာတစ်လုံး ပြည့်သွားပြီး ကျန်တစ်လုံးတွင်မူ စုရှီက ရှဲ့ မိသားစုမှ လူကြီးများအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော လက်ဆောင်များ ပါဝင်သည်။

ဒီအချိန်တွင် ခရီးဆောင်သေတ္တာများသည် သော့ကုဒ်ပါသော ရှေးဟောင်းပုံစံ သေတ္တာကြီးများနှင့် တူသည်။ ထိုသေတ္တာကြီးတို့သည် ခိုင်ခံ့သော အစိမ်းရောင် ကင်းဗတ်စဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး တာရှည်ခံကာ ကြည့်ကောင်းသည်။ ဤခရီးဆောင်သေတ္တာနှစ်လုံးကို စုတုန့်က သူ၏ ညီမအတွက် မင်္ဂလာလက်ဆောင်အဖြစ် သူ၏ ယခင်ကောလိပ်အတန်းဖော်တစ်ဦးမှတစ်ဆင့် မှာယူကာ ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ဒီခရီးဆောင်သေတ္တာများတွင် လှည့်လည်နိုင်သော ဘီးများ မပါရှိဘဲ လက်ဖြင့် သယ်ဆောင်ရန် လိုအပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ခွန်အားအလုံအလောက်ရှိသဖြင့် ခရီးဆောင်သေတ္တာနှစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ရန် အဆင်ပြေသည်။

အမှန်တကယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာမှာမူ ပြည်နယ်မှ ရထားသည် J မြို့သို့ တန်းရောက်ရှိနိုင်သော်လည်း တစ်ပတ်လုံးလုံး ကြာမြင့်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒီခရီးသည် သက်သောင့်သက်သာ ခရီးစဉ်တစ်ခုတော့ မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် ခေတ်မီသယ်ယူပို့ဆောင်ရေး၏ အဆင်ပြေမှုကို ကြုံတွေ့ဖူးခဲ့သော စုရှီသည် မလွှဲမရှောင်သာမှလွဲ၍ ခရီးဝေးသွားရန် အမှန်တကယ် မလိုလားခဲ့ပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်၏ ကန့်သတ်ချက်များသာ မရှိပါက စုရှီ သည် ကိုယ်ပိုင်ကားတစ်စီးကို အမှန်တကယ် ဝယ်ယူလိုခဲ့သည်။ သူမနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့ နှစ်ဦးလုံးတွင် ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် ငွေကြေးအင်အား ရှိသည်။ ထိုအမျိုးသားက သူ၏ ဘဏ်စာအုပ်ကို ပေးအပ်ခဲ့သည့်နေ့ကို သူမ မှတ်မိနေသေးပြီး အတွင်းမှ ပမာဏသည် သူမကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

သေချာပေါက် ထိုသည်ကလည်း အတွေးတစ်ခုမျှသာဖြစ်သည်၊ ကားဝယ်ခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံး နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်အတွင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

….

ထိုနေ့နံနက်စောစောတွင် လူငယ်စုံတွဲသည် မနက်စာစားပြီးနောက် ဧည့်ဂေဟာမှ ရထားဘူတာရုံသို့ တန်းထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ရထားဘူတာရုံသို့ နာရီဝက်စော၍ ရောက်ရှိသောအခါ စိမ်းလန်းရှည်လျားသော ရထားသည် ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ရှိနေပြီးဖြစ်ကာ ဘူတာရုံသည် အိတ်အမျိုးမျိုးကို သယ်ဆောင်နေသော လူများဖြင့် စည်ကားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုရှီသည် လက်ဗလာဖြစ်နေပြီး ရှဲ့ကျန်းသည် ခရီးဆောင်သေတ္တာနှစ်လုံးဖြင့် ရုန်းကန်နေရကာ သူတို့သည် လူအုပ်ကြားမှ ရထားဆီသို့ သွားနေကြသည်။

သူတို့သည် အိပ်စင်လက်မှတ်များ ဝယ်ယူထားပြီး ယခင်က ရထားစီးဖူးသဖြင့် သူတို့၏ အခန်းကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ရဲဘော်တစ်ဦးကို လက်မှတ်ဝယ်ခိုင်းခဲ့ပြီး အပေါ်နှင့်အောက် အိပ်စင်များကို အထူးရွေးချယ်ခဲ့ရာ စုရှီသည် အပေါ်တွင် အိပ်နိုင်ပြီး သူက အောက်တွင် နေကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဂရုစိုက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ အခန်းသည် လစ်လပ်နေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ခရီးဆောင်သေတ္တာများကို အိပ်ရာအောက်သို့ လျင်မြန်စွာ တွန်းထည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးလွယ်အိတ်ကို အောက်အိပ်စင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူ၏ ဇနီးသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လက်ဖြင့် ယပ်ခတ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ ပြတင်းပေါက်ကို အနည်းငယ် တွန်းဖွင့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အရမ်းပူလို့လား"

စုရှီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်၊ လူအုပ်ထဲမှာ နည်းနည်း မူးသွားလို့ပါ။ ခဏနားလိုက်ရင် ကောင်းသွားမှာပါ။ ကျွန်မက အပူဒဏ်ကို သိပ်မခံစားရဘူးဆိုတာ ရှင်လည်း သိသားပဲ"

ရှဲ့ကျန်းသည် ထိုအကြောင်းကို သိပြီးသားဖြစ်သည်။ "ခဏလှဲပြီး နားချင်လား"

စုရှီသည် အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသလို ခံစားနေရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကြောင့် သူမသည် ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အလွန်အိပ်ရေးပျက်ခဲ့ပြီး သူမ ရှဲ့ကျန်း၏ အကြံပြုချက်ကို ငြင်းဆန်မနေတော့ပေ။

သူမသည် အပေါ်အိပ်စင်ပေါ်တွင် လှဲချပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အနားယူလိုက်သည်။

သူမ တကယ်တမ်း အိပ်ပျော်သွားမည် မဟုတ်သည်ကို သူမ သိသည်။ ရထားသည် မထွက်ခွာသေးဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံသံများသည် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ သို့သော် ထိုသို့ လှဲနေရုံမျှဖြင့်ပင် သူမ၏ ကျောနှင့် ခြေထောက်များသည် အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

စုရှီ အိပ်ပျော်ခါနီးအချိန်တွင် အခြားခရီးသည်နှစ်ဦးသည် အခန်းထဲသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"အစ်ကို၊ မြန်မြန်လုပ်"

တက်ကြွပြီး ပျော်တတ်ပုံရသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အသံတွင် ချွဲနွဲ့သည့် စိတ်မရှည်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသော်လည်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ မကောင်းခဲ့ပေ။

"ဖြည်းဖြည်းလာ၊ နောက်တစ်ခါ ချော်မလဲနဲ့ဦး"

နွေးထွေးသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံက ပြန်ဖြေလိုက်ရာတွင် ကူကယ်ရာမဲ့သော ချစ်ခင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ကျွန်မ ၁၈ နှစ်ရှိပြီ၊ ကျွန်မကို ကလေးလေးတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံပါနဲ့တော့" မိန်းကလေး၏ လေသံထဲ၌ စိတ်တိုမှုများ ထင်ရှားနေသည်။

"ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ တောင်းပန်ပါတယ်"

စုရှီသည် ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ အပေါ်အိပ်စင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်လျက် လှဲနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် ကွေးတက်သွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ အသက်ကို မေ့လျော့ကာ သူမ၏ အစ်ကိုများနှင့် ဆော့ကစားသလို စကားနိုင်လုခဲ့သည်ကို ပြန်အမှတ်ရမိသည်။

"အာ၊ ဒီမှာ လူတစ်ယောက် ရှိနေပြီးသားပဲ။ အစ်ကို၊ တို့တွေ တိတ်တိတ်နေကြရအောင်၊ အပေါ်က အစ်မ အိပ်ပျော်နေပုံပဲ"

သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် အပေါ်အိပ်စင်တွင် လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ တက်ကြွသော မိန်းကလေး၏ အသံသည် ရုတ်တရက် တိုးသွားသည်။

စုရှီသည် ဤမိန်းကလေးမှာ အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။ အနည်းငယ် ချွဲနွဲ့တတ်သော်လည်း သူမသည် အလွန်စဉ်းစားပေးတတ်ပုံရသည်။

မိန်းကလေးသည် ဤမျှ ယဉ်ကျေးသောကြောင့် စုရှီသည် အိပ်ပျော်နေဟန် ဆက်ဟန်ဆောင်ရန် ရှက်ရွံ့သွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ထထိုင်လိုက်သည်။

မိန်းကလေးသည် စုရှီ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေခဲ့ပြီး သူမ ထထိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ၊ ကျွန်မ အစ်မကို နှိုးလိုက်မိလား"

စုရှီ ခေါင်းလှည့်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော မိန်းကလေးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ စိတ်ကူးထားသည့်အတိုင်းပင်။ လှပစွာ ဝတ်စားထားသော ချစ်စရာကောင်းသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ တကယ် အိပ်ပျော်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဝိုး၊ အစ်မက အရမ်းလှတာပဲ။ ကျွန်မ အစ်မထက် ပိုလှတဲ့သူကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

ရှင်းရှင်းဟု အမည်ရသော မိန်းကလေးသည် စုရှီ၏ အလှကို ယခုမှ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားအရ သူမသည် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးဖြစ်မည်ဟုသာ ယူဆခဲ့သော်လည်း ဤမျှလောက် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှလေးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

စုရှီသည် ရှင်းရှင်းဟု အမည်ရသော မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် အပြုံးဖြင့် ကွေးညွှတ်သွားသည်။ ဒီကောင်မလေးမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမ၏ မိသားစုက အလိုလိုက်ခံထားရသော မင်းသမီးငယ်လေး ဖြစ်ရမည်၊ သူမသည် အလွန်အပြစ်ကင်းစင်ပုံပင်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ရှင်းရှင်းကလည်း အရမ်းလှပါတယ်"

"ဟုတ်တာပေါ့။ ကျွန်မကလည်း အရမ်းလှတာပဲ။ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား၊ အစ်ကို"

ရှင်းရှင်းသည် စုရှီ၏ ချီးကျူးစကားကို အလွန်နှစ်သက်ပုံရပြီး သူမ၏ အစ်ကိုဆီသို့ လှည့်ကာ ချီးကျူးစကားကို မျှော်လင့်နေသည်။

နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော အစ်ကိုသည် စုရှီကို ပြုံးပြကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မိန်းကလေးဘက်သို့ လှည့်ကာ ချစ်ခင်စွာဖြင့် ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ်တို့ ရှင်းရှင်းက အလှဆုံးပဲ"

ရှင်းရှင်းသည် လှပသော အစ်မအပေါ် ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားလာပုံရသည်။ အားမနာဘဲ သူမသည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူမ၏ လက်လေးများကို စုရှီ၏ အပေါ်အိပ်စင်ပေါ်တွင် တင်ကာ စုရှီ၏ စစ်ယူနီဖောင်းကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မနာမည် ဖန့်ရှင်းပါ၊ ကျွန်မ အသက် ၁၈ နှစ်ပါ။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ အိမ်နီးချင်းပါ၊ သူ့နာမည်က တုန့်ယွင် ပါ။ အစ်မနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"

"ရှင်းရှင်း၊ မင်း ဒီလိုလုပ်နေရင် သူ့ကို အနားယူဖို့ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေလိမ့်မယ်"

တုန့်ယွင်သည် သူတို့၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို နေရာချနေရင်း စုရှီကို ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ခပ်တန်းတန်း တောင်းပန်ကာ မိန်းကလေးကို ဆွဲခေါ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၇၂

စုရှီ၏ စရိုက်အရဆိုလျှင် သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ထပ်၍ များများစားစား ပြောဆိုမည် မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် မောင်နှမနှစ်ယောက်၏ ခပ်တန်းတန်း အမူအရာကို သတိပြုမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အပြင်ထွက်သည့်အခါ သတိထားနေခြင်းသည် သာမန်ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေသော ချစ်စရာကောင်းသည့် မိန်းကလေးကို မြင်သောအခါ စုရှီ တည့်တိုးပြောလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ ကျွန်မလည်း တကယ် အိပ်ပျော်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဖန့်ရှင်း၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ကျွန်မနာမည်က စုရှီပါ၊ ကျွန်မ အသက်က ၂၀ ပါ"

ထို့နောက် စုရှီ၏ ရှေ့တွင် အံ့အားသင့်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ မိန်းကလေး၏ အမူအရာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် စီချွမ် ပြဇာတ်မှ မျက်နှာဖုံးပြောင်းသည့်အလား ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမသည် တုန့်ယွင်၏ လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး စုရှီ၏ အိပ်ရာပေါ်သို့ ကိုင်းညွှတ်ကာ တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဝိုး၊ အစ်မက ကျွန်မထက် နှစ်နှစ်ပဲ ကြီးတာပဲ။ အစ်မက စစ်ယူနီဖောင်းနဲ့ဆိုတော့ ဖျော်ဖြေရေးအဖွဲ့ကလား"

စုရှီ - "......"

တုန့်ယွင်သည် သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးလိုက်ပြီး သူတို့ကြားမှ အကွာအဝေးသည် လျော့နည်းသွားကာ နားမလည်နိုင်သော ရဲဘော်ကို အနေရခက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရဲဘော် စုရှီ။ ကျွန်တော့်ညီမက လှတဲ့လူတွေနားမှာဆိုရင် နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားတတ်လို့ပါ၊ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့"

ဖန့်ရှင်းသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မက လှတဲ့လူတွေကို ကြည့်ရတာ ကြိုက်လို့... အိုး"

သူမ အမှန်တရားကို လွှတ်ခနဲ ပြောမိသွားသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤလှပသော အစ်မက သူမကို လူဆိုးတစ်ယောက်ဟု ထင်သွားမည်လား။

ဖန့်ရှင်း၏ သူ့လျှာသူပင် မျိုချချင်လောက်အောင် ရှက်ရွံ့နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ စုရှီ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ အပြုံးသည် ဖူးပွင့်နေသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ တက်ကြွပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ သူမအပေါ် ခံစားချက်ရှိနေသော တုန့်ယွင်ထံမှ အကြည့်များကို ပိုဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ဖန့်ရှင်း၏ မျက်လုံးများသည် စုရှီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပစွာ စူးစိုက်နေခဲ့သည်။

စုရှီသည် မိန်းကလေး၏ ပွင့်လင်းမှုကို စိတ်ဝင်စားဖွယ်တွေ့ရှိပြီး ထိုမြင်ကွင်းနှင့် ထူးဆန်းစွာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မနှစ်က သူမ အန်တီ စစ်ယွင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က... မဟုတ်ဘူး၊ ယခုအခါတွင် သူမသည် သူမကို အမေဟု ခေါ်သင့်သည်။ မနှစ်က သူမ၏ ယောက္ခမနှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က သူမသည် ဤကဲ့သို့ပင် ကြယ်ကိုမြင်သော လကဲ့သို့ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

စုရှီသည် တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ပြီး အိပ်ရာထဲမှ လျင်မြန်စွာ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ ဖန့်ရှင်း အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်စဉ်တွင် သူမသည် မိန်းကလေး၏ ခေါင်းကို ဆော့ကစားသလို ပုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မကို ရှီရှီလို့ပဲ ခေါ်နိုင်တယ်၊ ကျွန်မက ဖျော်ဖြေရေးအဖွဲ့က မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပါ"

ဖန့်ရှင်းသည် အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားပုံရသည်။ "ဆ... ဆရာဝန်လား"

ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်သူ တုန့်ယွင်သည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။"မင်းက စစ်ဘက်ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား"

စစ်ယူနီဖောင်းဖြင့် အမြင်ခံထားရသော စုရှီသည် အံ့ဩစရာဟု မထင်ခဲ့ပေ။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မက စစ်ဘက်ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပါ"

"ဝိုး၊ အစ်မ ရှီရှီ၊ အစ်မက အရမ်းတော်တာပဲ။ အသက် ၂၀ ပဲရှိသေးပြီး ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မအစ်ကို တုန့်ယွင်ကလည်း ဆေးပညာ လေ့လာနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဒီနှစ်မှ ဘွဲ့ရတာ။ သူက အသက် ၂၄ နှစ်ရှိပြီ… အရမ်းအိုနေပြီ"

ဖန့်ရှင်းသည် မူလက သူမ၏ အစ်ကိုကို အထင်ကြီးလေးစားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ရထားပေါ်ရှိ ဤလှပသော အစ်မနှင့် တွေ့ဆုံရသောအခါ သူမ ပို၍ပင် အထင်ကြီးသွားသည်။

တုန့်ယွင်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး သူက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါက အသက် ၂၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ငါ မအိုသေးဘူး"

"ဒါပေမဲ့ အစ်မက အသက် ၂၀ နဲ့ ဆရာဝန်ဖြစ်နေပြီလေ" ဖန့်ရှင်းက ထောက်ပြလိုက်သည်။

တုန့်ယွင် - "..."

စုရှီသည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူတို့၏ မောင်နှမဆက်ဆံရေးက ချိမြိန်‌သည့် ငယ်သူငယ်ချင်း‌ တွေကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မိ၏။

"အစ်မက အတန်းကျော်တက်ခဲ့တာလား"

ဖန့်ရှင်းသည် စုရှီကို ကြယ်ရောင်လင်းလက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

စုရှီသည် အောက်အိပ်စင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ လေးတန်း ကျော်တက်ခဲ့တယ်"

ဖန့်ရှင်းသည် သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် အောက်အိပ်စင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး စုရှီကို အထင်ကြီးလေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှီရှီ၊ အစ်မက အရမ်းတော်တာပဲ"

တုန့်ယွင်သည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ ဒါက အမှန်တကယ်ပင် အထင်ကြီးစရာကောင်းသည်။

"ဘယ်တက္ကသိုလ်မှာ တက်ခဲ့လဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား"

စုရှီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပြောရတာ ဘာမှမမှားပါဘူး။ ကျွန်မ G ပြည်နယ်က ပထမဆုံး စစ်ဆေးတက္ကသိုလ်မှာ တက်ခဲ့တာ"

ဖန့်ရှင်း - ... အရမ်းတော်တာပဲ။ သူမသည် ဆေးကျောင်းများ၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များကို သိပ်နားမလည်သော်လည်း သူမ၏ အစ်ကိုကို မေးမြန်းတော့မည်အပြုတွင် အခန်းတံခါး ပွင့်လာသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ရေအိမ်မှ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူသည် အခန်းထဲမှ လူသစ်နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ စုရှီဆီသို့ စိုစွတ်နေသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါတစ်ထည်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒီအေးစက်နေတဲ့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါနဲ့ မျက်နှာသစ်လိုက်၊ ပူတယ် မဟုတ်လား"

တုန့်ယွင်နှင့် ဖန့်ရှင်းတို့ တစ်ပြိုင်ထဲ အော်ပြောလိုက်ကြသည်။

"ရှဲ့ကျန်း၊ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီကိုရောက်နေတာလဲ"

စုရှီသည် တဘက်ကိုယူ၍ သူမ၏လည်ပင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ အေးမြသော ခံစားမှုက သက်တောင့်သက်သာရှိလှသဖြင့် သူမသည် ပီတိဖြစ်ကာ မျက်လုံးများကို မှေးစင်းထားလိုက်သည်။ “ရှင်တို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိကြတာလား” သူမက မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ဇနီးအနားတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ချထားသော သူ၏အိတ်ထဲမှ စစ်သုံးရေဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ ရေတစ်ခွက်ငှဲ့လိုက်သည်။ သူသည် ထိုခွက်ကို စုရှီ၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ ညင်သာစွာတေ့ပေးရင်း နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ရေနည်းနည်းသောက်လိုက်ဦး။ ဘယ်လိုနေသေးလဲ။ နေလို့ကောင်းသွားပြီလား”

စုရှီသည် များများစားစားမစဉ်းစားဘဲ ထိုအမျိုးသား၏ လက်ထဲမှ ရေနွေးကိုယူကာ မော့သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက အားမရှိသလို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ရပါတယ်။ တကယ်တော့ သိပ်မပူတော့ဘူး။ ကြည့်ပါဦး၊ ချွေးတောင်မထွက်တော့ဘူး။ ရှင့်နဖူးမှာသာ ချွေးတွေထွက်နေတာ”

ထိုအမျိုးသား အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ စုရှီ၏ညရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် လည်ပင်းပေါ်မှ တဘက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏နဖူးပြင်ထက်မှ ချွေးများကို သုတ်ပေးရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပင် သတိမထားမိဘဲ ပြုမူနေကြသော သူတို့နှစ်ဦး၏ ရင်းနှီးကြင်နာသော အပြုအမူများကြောင့် တစ်ဖက်တွင်ထိုင်နေသော လူငယ်စုံတွဲမှာ မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်ထွက်မတတ် အံ့ဩမှင်သက်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

ခဏအကြာတွင် ဖန့်ရှင်းသည် တံတွေးကို အနိုင်နိုင်မျိုချလိုက်ပြီး တုန့်ယွင် အနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါ ရှဲ့ကျန်း မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် ရုပ်တူနေတာလား”

တုန့်ယွင်သည် သူ့နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိမ်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “သူ ခုနကဝင်လာတုန်းက ငါတို့ကိုကြည့်သွားတဲ့အကြည့်ကို မင်းမေ့သွားပြီလား”

ဖန့်ရှင်းသည် ချက်ချင်း နိုးကြားသွားတော့သည်။ ဟုတ်သားပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပထမဆုံးမြင်လိုက်ရစဉ်က ရှဲ့ကျန်း၏မျက်နှာထက်တွင် ခက်ထန်ပြီး မခန့်လေးစားအမူအရာမျိုး ရှိနေခဲ့သည်။ ဒါက… ဒီလှပတဲ့အစ်မကြောင့်များလား။

ဝိုး… တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။

တုန့်ယွင်သည် သူ၏မေးကို ပွတ်သပ်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူက ရှေ့သို့ငိုက်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

“ငါ အခုမှသတိရတယ်။ မနှစ်က အန်တီစစ်ယွင်က ရှဲ့ကျန်းမှာ ရည်းစားရှိတယ်လို့ ဝင်းထဲမှာပြောတာကို အမေပြောလို့ ကြားဖူးတယ်။ သူ့ရည်းစားက တော်တော်ထူးချွန်တဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက်တဲ့။ ဒီကောင်မလေးပဲ ဖြစ်ရမယ်”

ဖန့်ရှင်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “အိုး ဟုတ်သားပဲ။ ကျွန်မလည်း အဲဒါကို မှတ်မိသွားပြီ။ အမေပထမဆုံးပြောတုန်းက ကျွန်မ မယုံခဲ့ဘူး။ ဒီဝံပုလွေဆိုးကြီးက တကယ်ရည်းစားရသွားပြီး အဲ့လောက်လှတဲ့တစ်ယောက်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မယုံနိုင်ဘူး။ တကယ်မတရားဘူး”

စုရှီ - “……”

ရှဲ့ကျန်း - “……”

ဖန့်ရှင်း၏ တိုးတိုးလေးပြောသည်ဟု ထင်ရသောစကားများသည် တကယ်တမ်းတွင် ကျဉ်းမြောင်းသောအခန်းလေးထဲ၌ စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့က အတိုင်းသားကြားနေရသည်။ စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်း၏ အနည်းငယ်မည်းမှောင်သွားသော မျက်နှာကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်ချင်စိတ်ကို ခဏထိန်းထားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်မိတော့သည်။

သူမ၏ ရယ်သံသည် တစ်ဖက်တွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေသော လူနှစ်ယောက်ကို လန့်သွားစေခဲ့ပြီး သူတို့သည် အံ့ဩစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

ထိုနှစ်ယောက်သည် ရှဲ့ကျန်း၏ မည်းမှောင်သော မျက်နှာအမူအရာကြောင့် အလွန်လန့်သွားကာ အလိုလိုပင် အနောက်သို့ အနည်းငယ်ရွှေ့သွားကြသည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းက ထိုနှစ်ယောက်ကို ခြိမ်းခြောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်းကို စိတ်လျှော့စေရန် သူ၏လက်ကို ညင်သာစွာ ညှစ်လိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏လက်ဖဝါးကြီးကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ဇနီးသည်၏ နူးညံ့သေးသွယ်သော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူ၏စိတ်အခြေအနေမှာ ပြေလျော့သွားပြီး စုရှီဘက်သို့လှည့်ကာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“ရှီရှီ၊ ဒါက ကိုယ်နဲ့ဝင်းတစ်ခုတည်းမှာနေတဲ့ တုန့်ယွင်နဲ့ ဖန့်ရှင်းတဲ့”

ထို့နောက် သူသည် တစ်ဖက်မှ လူနှစ်ယောက်ကို အေးစက်သောမျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါ မင်းတို့ရဲ့မရီး။ ငါတို့ လက်ထပ်ပြီးသွားပြီ”

တုန့်ယွင်နှင့် ဖန့်ရှင်းတို့သည် ရှဲ့ကျန်း၏ ကွဲပြားသောဆက်ဆံပုံကို ခံစားမိသောကြောင့် နောက်ထပ်စကားများများမပြောရဲကြတော့ပေ။ သူတို့သည် စုရှီကို နာခံစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပြီး တုန့်ယွင်သည် အစောပိုင်းက ခပ်တန်းတန်းဖြစ်နေသော အမူအရာကို ဖယ်ရှားကာ နွေးထွေးသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက မရီးပဲ။ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ”

စုရှီလည်း အတော်လေးတိုက်ဆိုင်သည်ဟု ထင်မိသည်။ သူမသည် ရှဲ့ကျန်း၏ အိမ်နီးနားချင်းများကို တွေ့လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သလို ရှဲ့ကျန်း၏ အမူအရာအရ မိသားစုများကလည်း အဆင်ပြေကြပုံရသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် တဘက်ကို သူတို့ဘေးရှိ ကုတင်ဘောင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်ပြီး ရထားစထွက်သည်နှင့် လျှော်ဖွပ်ရန် စီစဉ်ထားလိုက်သည်။ လူအများက ရေသုံးထားသောကြောင့် သူ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။

“တုန့်ယွင် ဒီမှာရှိတာတော့ ငါနားလည်နိုင်တယ်။ သူက ဘွဲ့ရခါစဆိုတော့ Q ပြည်နယ်ကနေ J မြို့ကိုပြန်တာ၊ ငါတို့နယ်မြေကို ဖြတ်သွားရမှာ သဘာဝကျတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကရော ဖန့်ရှင်း”

ထိုသည်က ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ဖန့်ရှင်းကို သူမငယ်စဉ်က ဆိုးသွမ်းပြီး မိဘများက ရှဲ့ကျန်းထံ လေ့ကျင့်ရန်ပို့ခဲ့သည့်အချိန်ကို ပြန်သတိရသွားစေသည်။ သူမသည် အလိုလိုပင် တုန်ယင်သွားပြီး လိမ်ညာရန် မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ… ကျွန်မ တုန့်ယွင်ကို လာရှာတာ”

ရှဲ့ကျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “မင်းတစ်ယောက်တည်းလား”

ဖန့်ရှင်း၏ မျက်နှာသည် ညှိုးငယ်သွားသည်။ “...ဟုတ်ကဲ့”

ရှဲ့ကျန်းက အေးစက်စွာဖြင့် မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ “မင်း တော်တော်သတ္တိရှိတာပဲ”

သူသဘောကျရသူလေး မျက်ရည်ဝဲတော့မည်ကို မြင်သောအခါ တုန့်ယွင်သည် သူမကို သူ၏နောက်သို့ အမြန်ကာကွယ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကို၊ သူ့ကိုအပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ကျွန်တော့်အမှားပါ”

ရှဲ့ကျန်းသည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ့ကို အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါပေါ့၊ မင်းအမှားပဲ။ ဟိုမှာတစ်ခုခုဖြစ်လို့ ဒီကောင်မလေးက မင်းကိုလာရှာဖို့ ခိုးထွက်လာတာဖြစ်ရမယ်”

ဖန့်ရှင်းသည် တုန့်ယွင်၏ နောက်မှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး ကျေနပ်စေရန် ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုရှဲ့ကျန်း၊ အစ်ကိုက အရမ်း တော်တာပဲ”

တုန့်ယွင်သည် ဖန့်ရှင်းကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း ကိုယ့်ရဲဘော်အချင်းချင်း သစ္စာဖောက်နေတာလား”

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ဇနီးငယ်လေးကို ကောက်ချီကာ ကုတင်ပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ မှီထိုင်နိုင်စေရန် နေရာချပေးရင်း ထိုနှစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ပြောစမ်း၊ ဘာကိစ္စအတွက်လဲ”

ဖန့်ရှင်းသည် ချက်ချင်း စ၍ ပေါက်ပေါက်ဖောက်တော့သည်။ “အစ်ကို ရှဲ့ကျန်း၊ အစ်ကိုက ကျွန်မအစ်ကိုရဲ့အတန်းဖော် ဘယ်လောက်ဆိုးလဲဆိုတာ မသိလို့။ သူမက အစ်ကို့ဆီကနေ ကျွန်မရဲ့အထက်တန်းကျောင်းလိပ်စာကို ခိုးပြီးတော့ သူ့ရည်းစားပါလို့ ကျောင်းကို စာပို့တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မကို အစ်ကို့နားမှာ မကပ်ဖို့ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က ငယ်ငယ်ကတည်းက စေ့စပ်ထားပြီးသားလေ။ သူမက အရမ်းဆိုးတာပဲ… ဘာညာဘာညာဘာညာ…”

ရှဲ့ကျန်းသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သူ့နဖူးကို ပွတ်လိုက်သည်။ “မင်း ငတုံးလား။ ဒါကို ယုံလိုက်တယ်ပေါ့။ အတည်ပြုဖို့ ဖုန်းမဆက်ကြည့်ဘူးလား”

ဖန့်ရှင်းသည် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး မတရားခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ “သူ ကျွန်မကို ဓာတ်ပုံတောင် ပို့လိုက်သေးတယ်။ အဲဒါက အစ်ကိုက သူမနဲ့ အတူတူရိုက်ထားတဲ့ပုံပဲ။ ကျွန်မ အစ်ကို့ကို ဖုန်းဆက်ဖို့ကြိုးစားတော့ ကျောင်းက သူ မရှိဘူးလို့ပြောတယ်… ကျွန်မ… ကျွန်မ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘူး။ အစ်ကို့ကို လူကိုယ်တိုင်မေးသင့်တယ်လို့ ထင်လိုက်တာ။ သူ တကယ်လို့ ကျွန်မကို မကြိုက်တော့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မသူ့ကို ထပ်မနှောင့်ယှက်တော့ဘူးလေ…”

“မဟုတ်တာတွေ။ မင်းအစ်ကို တုန့်က မင်းကို ဘယ်တုန်းက မကြိုက်လို့လဲ။ လျှောက်မတွေးနဲ့။ ကိုယ် မင်းကြီးလာတာကို အမြဲစောင့်နေခဲ့တာ။ မင်းအသက် ၂၀ ပြည့်တာနဲ့ ကိုယ်တို့လက်ထပ်ကြမယ်”

တုန့်ယွင်သည် နောက်ထပ်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ထိုကောင်မလေးကို သူ့လက်ဖဝါးထဲတွင် တယုတယထားခဲ့ပြီး အိမ်သို့ခေါ်ဆောင်သွားရန် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။ ထိုသို့သော ရင်နာစရာစကားများကို သူ မကြားချင်ပေ။

ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒါဆိုရော။ မင်း ဘာလို့ အဲ့ဒီမိန်းမနဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့တာလဲ”

တုန့်ယွင်သည် သူ၏ယခင်က နူးညံ့သောအမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိတ်လန့်စွာဖြင့် လက်များကို ယမ်းလိုက်သည်။

“အစ်ကိုရာ၊ အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို နားမလည်သေးဘူးလား။ ဘွဲ့ယူဖို့နီးနေပြီဆိုတော့ အတန်းက အဖွဲ့လိုက်ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ စီစဉ်တာလေ။ အမှတ်တရအနေနဲ့ အတူတူဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့ အတန်းဖော်တွေအများကြီးပဲ။ အဲ့ဒီနေ့က ကျွန်တော် အများကြီးရိုက်ခဲ့တာ၊ သိပ်ပြီးမစဉ်းစားမိဘူး။ သူ့မှာ မရိုးသားတဲ့စိတ်ရှိမှန်း ကျွန်တော်ဘယ်လိုသိမှာလဲ။ ကျွန်တော် အန်ချင်စိတ်တောင်ပေါက်တယ်။ ကံကောင်းလို့ ရှင်းရှင်း ဘာမှမဖြစ်တာ။ သူ့ကိုတစ်ခုခုသာဖြစ်သွားရင် သူ့ကိုလွယ်လွယ်နဲ့ခွင့်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဘွဲ့လက်မှတ်လည်း ယူခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး”

သူ၏စကားအဆုံးတွင် တုန့်ယွင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အေးစက်သွားသည်။ သူတယုတယထားသော ကောင်မလေးက သူ့ကိုရှာရန် Q ပြည်နယ်အထိ ခရီးထွက်လာပြီး မျက်လုံးများနီရဲရောင်ကိုင်းကာ သူမကိုမကြိုက်တော့ဘူးလားဟု မေးသည်ကို စဉ်းစားမိရုံနှင့်ပင် သူ၏နှလုံးသားသည် နာကျင်စွာဖြင့် လိမ်ချိုးခံရသလို ဖြစ်သွားသည်။

ဖန့်ရှင်းသည် သူမ၏လက်လေးကို တုန့်ယွင်၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး သူလှည့်ကြည့်လာသောအခါ ချိုသာစွာပြုံးပြလိုက်သည်။

တုန့်ယွင်သည် နွေးထွေးသောအပြုံးကို ပြန်တုံ့ပြန်မည်အပြုတွင် သူ့ဘေးမှ ဝံပုလွေဆိုးကြီး၏ အေးစက်သောနှာမှုတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“မင်းက ခုထိ ရူးနေတုန်းပဲ။ မိန်းမတစ်ယောက်က မင်းအပေါ်စိတ်ရှိမရှိတောင် မခွဲခြားနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ မင်းမှာရည်းစားရှိနေမှတော့ တခြားမိန်းမတွေအားလုံးနဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခု ထားသင့်တယ်။ ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းလိပ်စာကို အဲ့လောက်လွယ်လွယ်ကူကူ ရသွားတာဆိုတော့ မင်း လေ့ကျင့်မှုတွေလိုနေပုံပဲ”

“လေ့ကျင့်မှု” ဟူသောစကားကို ကြားသောအခါ တုန့်ယွင် မတုန်ယင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ထိုဝံပုလွေဆိုးကြီး၏ လက်သီးရိပ်အောက်တွင် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် သူတကယ် လှည့်စားခံခဲ့ရသည်ကို သိသောကြောင့် အံကြိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ ကျွန်တော့်အမှားပါ အစ်ကို။ ရထားပေါ်ကဆင်းတာနဲ့ ကျွန်တော် လေ့ကျင့်ခန်းပိုလုပ်ပါ့မယ်”

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ သိသေးသားပဲ”