အခန်း (၇၉-၈၀)

အပိုင်း ၇၉

ဇူလိုင်လ ၁၉ ရက်နေ့တွင် ရာသီဥတုသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သာယာနေဆဲဖြစ်သည်။

စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်း၏ မင်္ဂလာပွဲကို ညနေပိုင်းတွင် ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ ဤအချိန်ကို ရွေးချယ်ခြင်းတွင် အထူးအဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ အဓိကအားဖြင့် နေ့ဘက်တွင် အလုပ်လုပ်ရသော မိသားစုဝင်များနှင့် သူငယ်ချင်းများကို အဆင်ပြေစေရန်အတွက် ညစာစားပွဲကို ညနေပိုင်းတွင် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့သည် စားပွဲလေးလုံးသာ ခင်းကျင်းခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ရှဲ့ မိသားစုအတွက် အမှန်တကယ်ပင် အကျဉ်းချုံးသော ပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်သည်။

ညစာစားပွဲကို ခြံထဲတွင် ကျင်းပခဲ့သည်။ ထန်စစ်ယွင်က စုရှီ၏ အကြံပြုချက်ကို လက်ခံပြီး ငွေအနည်းငယ်စုကာ စားဖိုမှူးတစ်ဦး ငှားရမ်းခဲ့ပြီး သူ့ကို ဟင်းလျာစာရင်းနှင့် လုပ်အားခများ ပေးအပ်ကာ အစီအစဉ်များကို သူ့ဘာသာသူ စီမံခန့်ခွဲခွင့် ပေးခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် လူတိုင်းသည် ပိုသက်တောင့်သက်သာရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခံစားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ယနေ့သည် အမှန်တကယ် မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့ မဟုတ်ပေ။ ညစာစားပွဲသည် ရှဲ့မိသားစု၏ ချွေးမအသစ်ကို သူငယ်ချင်းများနှင့် ဆွေမျိုးများအား မိတ်ဆက်ပေးသည့် အခွင့်အရေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စုရှီသည် အထူးတလည် ဝတ်စားဆင်ယင်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ သို့မဟုတ် အလားတူ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ခြင်းသည် အလွန်အကျွံ ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

အစားထိုးအနေဖြင့် စုရှီသည် မင်္ဂလာဆောင်နေ့တွင် ဝတ်ဆင်ခဲ့သည့် စစ်ဝတ်စုံနှင့် ဆင်တူသော ဝတ်စုံကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ခေါင်းတွင် အနီရောင်နှင်းဆီပန်းကြီး အချို့ကို အလှဆင်ခဲ့သည်။ မိတ်ကပ်အပါးစား လိမ်းခြယ်ကာ သူမသည် ရှဲ့ကျန်း၏နောက်မှ လိုက်ပါရင်း ရှဲ့ ပေါ်နှင့် ထန်စစ်ယွင်၏နောက်မှ စားပွဲတစ်လုံးချင်းစီကို လိုက်လံဧည့်ခံခဲ့သည်။

ယနေ့ ဧည့်သည်များသည် ရှဲ့မိသားစု၏ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများသာဖြစ်ပြီး ညနေခင်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် တက်ကြွပြီး သဟဇာတဖြစ်နေသည်။

စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့ နောက်ဆုံးတွင် မျိုးဆက်သစ်များ၏ စားပွဲသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ရှဲ့ပေါ်က ဧည့်ခံခြင်းကို အဆုံးသတ်ပြီး သူ့ဇနီးကို ပင်မစားပွဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားသည်။

သို့သော် ရှဲ့ကျန်းနှင့် စုရှီတို့သည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိပေ။ ယနေ့ ရှဲ့ကျန်း၏ စိတ်ကြည်လင်နေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လူငယ်များက ရဲတင်းစွာဖြင့် စနောက်စပြုလာကြသည်။

"ရှဲ့ကျန်း၊ ဒီလောက်လှတဲ့ အစ်မကို ဘယ်လိုရခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြစမ်းပါ။"

"သွားစမ်းပါ! ရှဲ့ကျန်းက သူ့မိန်းမကို အရင်နမ်းရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! ဒီနေ့က နေ့ကောင်းရက်သာပဲ၊ သူ သေချာပေါက် နမ်းသင့်တယ်။"

"နမ်း! နမ်း!"

"နမ်း! နမ်း!"

"......"

လူငယ်များသည် ဆူညံစွာ ပျော်ပါးနေကြပြီး ရယ်မောသံများနှင့် စနောက်သံများသည် အခြားစားပွဲများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ကာ သူတို့က ထိုလူမိုက်များကို ရယ်မောပြီး ဆူပူကြသည်။ ယနေ့ သူတို့သည် ရှဲ့ကျန်း၏ ရှေ့တွင် အမှန်တကယ်ပင် ပိုရဲတင်းနေကြသည်။

ရှဲ့ကျန်းက သူတို့ကို လျစ်လျူရှုပြီး သူ့ဇနီးကို ဆွဲကာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်မှ သန့်ရှင်းသော တူများကို ကောက်ယူကာ သူမအတွက် အစားအစာများ ခပ်ပေးလိုက်သည်။ စားပွဲများကို လှည့်လည်သောက်ပြီးနောက် စုရှီသည် အတော်လေး သောက်ထားသောကြောင့် မျှတစေရန် အစားအစာ အချို့ လိုအပ်နေသည်။

ထိုစဉ် စုရှီ၏ မျက်လုံးများသည် ဖန့်ယွင်ယွင်၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ချောမောသည့် အမျိုးသားထံသို့ အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိနေပြီး သူမ သူ့ကို တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ရှဲ့ကျန်းက သူ့ဇနီးကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ ရံဖန်ရံခါ ဖန့်ယွင်ယွင်၏ ရည်းစားထံသို့ အကြည့်ရောက်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ 'မြေခွေးလိုကောင်လေး' ဟူသော စကားလုံးကို ပြန်အမှတ်ရရင်း သူ၏ မျက်နှာထားသည် အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားပြီး နားမလည်နိုင်သော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုဖြင့် ဖန့်ယွင်ယွင်၏ ရည်းစားကို မြင်ရသည်မှာ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိသွားသည်။ သူ မေးလိုက်သည်။

"ရှီရှီ မင်း ဘာကိုကြည့်နေတာလဲ။"

ထိုကောင်လေးက သူနှင့် ဘယ်လိုများ ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။

သူမခင်ပွန်း၏ စိတ်အခြေအနေကို သတိမမူမိဘဲ စုရှီက သူ့အနားသို့ တိုးကပ်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ယွင်ယွင်ရဲ့ ရည်းစားက နည်းနည်း ရင်းနှီးနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။"

ရှဲ့ကျန်းက သူ့ခေါင်းကိုလှည့်ကာ သေချာကြည့်လိုက်သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် အခြားသော စိတ်ခံစားချက်များအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားပါက ထိုကောင်လေးသည် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသော်လည်း သူ ဘယ်မှာမြင်ဖူးသည်ကို ပြန်မမှတ်မိနိုင်ပေ။

လူနှစ်ဦး၏ အကြည့်များသည် သိပ်မသိမ်မွေ့ပေ။ ဖန့်ယွင်ယွင်နှင့် သူမ၏ ချစ်သူပင် သတိပြုမိပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယွင်ယွင်က တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဘာကြည့်နေကြတာလဲ။"

စုရှီက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ငါ နင့်ရဲ့ ချစ်သူကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလို ခံစားနေရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုမှ ပြန်မှတ်မိလို့ မရဘူး။"

ယွင်ယွင်၏ ချစ်သူ၊ ကုအန်း အမည်ရှိသူသည် ဒါကိုကြားသောအခါ သူက စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်းကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါကာ သေချာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အရင်က မတွေ့ဖူးကြဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။"

ဤစုံတွဲသည် ရုပ်ရည်ဖြစ်စေ၊ စိတ်နေစိတ်ထားဖြစ်စေ အမှန်တကယ်ပင် ထူးချွန်လှသည်။ သူတို့နှင့် တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဖူးလျှင်ပင် သူ မမေ့နိုင်ပေ။

စုရှီက သူမ အမှတ်မှားသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ သူမ ရှဲ့ကျန်း၏ လက်မောင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မှတ်မိပြီ! မနှစ်က၊ ငါတို့ မြို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သွားတုန်းက မိန့်လီက ရစ်နေတဲ့အချိန်မှာ လမ်းပေါ်မှာ သူ့ကို တွေ့ခဲ့ကြတယ်။ ရှင့် မှတ်မိလား။"

သူ့ဇနီးထံမှ ထိုသို့သော ရှင်းလင်းသည့် အရိပ်အမြွက်ကြောင့် မှတ်ဉာဏ်ကောင်းသော ရှဲ့ကျန်းသည် ထိုလူကို ချက်ချင်း ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။ ထိုကံမကောင်းသော ကောင်လေး မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် သူက ကုအန်းသည် ထိုစဉ်က အရာရာကို ပြတ်သားစွာ ကိုင်တွယ်ခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး သူ့အတွက် အနည်းငယ် အားကျမိသည်။

"နင်တို့ ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ။ ငါတို့ ကုအန်းနဲ့ တကယ်တွေ့ဖူးကြတာလား။" ဖန့်ယွင်ယွင်က ပို၍ပင် စူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြလာသည်။

ကုအန်းက ထပ်မံငြင်းဆိုခြင်း မပြုမီ စုရှီက လူတိုင်း၏ စူးစမ်းသော အကြည့်များအောက်တွင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက မနှစ်က စက်တင်ဘာလလောက် ဖြစ်မယ်။ မင်း F မြို့မှာ ရှိနေခဲ့တာလား။"

ကုအန်းက အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူတို့ တကယ် တွေ့ဆုံခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်နေတာလား။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးကို ရှာဖို့ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာ။"

စုရှီက လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ "ဒါပဲ! မင်းကို အမျိုးသမီးရဲဘော်တစ်ယောက်က မှားယွင်းစွပ်စွဲခဲ့တာကို ငါမှတ်မိတယ်၊ ပြီးတော့ ရှဲ့ကျန်းနဲ့ ငါက လူအုပ်ထဲမှာ မတော်တဆ ရှိနေခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် မင်းက ငါတို့ကို မမြင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့က မင်းကို မှတ်မိနေတယ်။"

ကုအန်းက ရုတ်တရက် နားလည်သွားပြီး တစ်နှစ်ခန့်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော မတရားသည့် ကပ်ဘေးကို ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။ ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်တိုင်း သူ အနည်းငယ် ပျို့အန်ချင်စိတ် ခံစားနေရဆဲပင်။ ယွင်ယွင်၏ စူးစမ်းမေးမြန်းသော အကြည့်အောက်တွင် သူက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

မည်သူမျှ ထိုသို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုး ဖြစ်ပွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြဘဲ သူတို့အားလုံး အသစ်အဆန်းတစ်ခု သင်ယူလိုက်ရကြောင်း ပြောဆိုကြသည်။

ဖန့်ယွင်ယွင်က ချီးကျူးလိုက်သည်။ "အရမ်းကောင်းတယ်၊ ရဲဘော် ကုအန်း။ ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ ပုံစံကို ဆက်ထိန်းထားပါ။"

ကုအန်းက သူ့ချစ်သူကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြရုံသာ ပြုံးပြလိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦး ဆက်ဆံရေးကောင်းကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

စုရှီက တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်သည်။ "သူတို့ ဒီအကြောင်းကို မိသားစုကို ဖွင့်ပြောပြီးပြီလား။"

ရှဲ့ကျန်းက အသံကိုနှိမ့်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။ "ဖြစ်လောက်တယ်။"

"ဖန့်မိသားစုက မကန့်ကွက်ဘူးလား။"

"အဘိုးဖန့်ရဲ့ မျက်နှာထားကို ကြည့်လေ၊ သူက ကန့်ကွက်ခဲ့တဲ့ပုံ မပေါက်ဘူးလား။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူ အံကြိတ်နေတာနေမှာ။"

စုရှီက အဘိုးဖန့်သည် အစောပိုင်းက ဧည့်ခံစဉ်တွင် မလွှဲသာမရှောင်သာ လုပ်နေရသည့် ပုံစံပေါက်နေသည်ကို ပြန်အမှတ်ရပြီး နားမလည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မကတော့ ကုအန်းနဲ့ ယွင်ယွင်က တော်တော်လေး လိုက်ဖက်တယ်လို့ ထင်တယ်။ ငါးနှစ်ငယ်တာက ကိစ္စကြီး မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

ရှဲ့ကျန်းက ခေါင်းခါပြီး စုရှီကို အစားအစာတစ်လုတ် ခွံ့ကျွေးကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါတစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ အဘိုးဖန့်က သူ့မြေးမလေးကို စစ်သားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်စေချင်တာ။ ကုအန်းက နိုင်ငံရေးမှာ ပါဝင်နေလောက်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ဆိုရင် သူက ကွင်းဆင်းပြီး ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို လေ့ကျင့်နေရဦးမှာ၊ အဲ့ဒါက ခက်ခဲမှာ သေချာတယ်။ အဘိုးကြီးက သူ့မြေးမလေးကို သူနဲ့အတူ ဒုက္ခခံစားစေချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

စုရှီက နားလည်သွားသည်။ ထိုသို့သော ကိစ္စများသည် သူတို့လို ပြင်ပလူများအတွက် လက်လှမ်းမမီနိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း သူမက အဆုံးတွင် အဘိုးဖန့် အလျှော့ပေးလိမ့်မည်ဟု ခံစားမိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အဘိုးကြီးသည် ဖန့်ယွင်ယွင်ကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်သောကြောင့် သူမကို အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်စေချင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ကုအန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးချွန်သော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ ယခု သဘောမတူလျှင်ပင် ဒါသည် ယာယီ မကျေနပ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

….

နောက်ရက်များတွင် စုရှီသည် အမြဲတမ်းနီးပါး အလုပ်များနေခဲ့သည်။

တစ်ရက်တွင် သူမက ယောက္ခမနှင့် ဈေးဝယ်ထွက်ပြီး နောက်တစ်ရက်တွင် ဖန့်ရှင်းသို့မဟုတ် ဖန့်ယွင်ယွင်နှင့်အတူ အရသာရှိသော အစားအစာများကို စားသောက်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ အမျိုးသမီးအချို့သည် ယောက်ျားများမပါဘဲ အတူတူ အပြင်ထွက်ကြပြီး သူတို့သည် အလွန် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာထား ပိုမည်းမှောင်လာသောအခါမှသာ စုရှီက သူမ၏ သူငယ်ချင်းများထံမှ နောက်ဆုံး ဖိတ်ကြားချက်နှစ်ခုကို ငြင်းဆန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးနှစ်ရက်ကို သူမ၏ မင်္ဂလာဦးခင်ပွန်းအတွက် ချန်ထားလိုက်သည်။

"ရှင် တကယ် စိတ်ဆိုးနေတာလား။ ကျွန်မက စဉ်းစားမိတာ၊ အမေ့ကို နောက်ဘယ်လောက်ကြာမှ ပြန်တွေ့ရမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်မအစ်မကြောင့် အမေက သိပ်မပျော်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ကျွန်မက ဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီး သူ့ကို ပျော်အောင်လုပ်ပေးချင်လို့ပါ။ ငါတို့မှာ နောင်မှာ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိဦးမှာပဲလေ။"

ထိုညနေ သူတို့အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စုရှီက ထိုလူ၏ ပခုံးကို မှီကာ ချွဲနွဲ့စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းက အမှန်တကယ် စိတ်မဆိုးပေ။ သူ့ဇနီး နေ့တိုင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြန်လာသည်ကို မြင်ရသည်မှာ သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေသည်။

သို့သော် ထိုပျော်ရွှင်မှုနှင့်အတူ သူ အနည်းငယ် မသက်မသာ မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်သောကြောင့် သူ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာက သူ့ဇနီးလေးကို ပျင်းရိစေမည်ကို စိုးရိမ်မိခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူ၏ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် ဇနီးသည် ဤမျှ တက်ကြွသော အရွယ်တွင် သူတို့မိခင်၏ စိတ်ခံစားချက်များကို သူ့သားဖြစ်သူထက်ပင် စောစီးစွာ သတိပြုမိလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် နာကျင်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက မိန်းကလေးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဦးခေါင်းထိပ်ကို နမ်းလိုက်ကာ သူ၏အသံသည် နိမ့်ကျပြီး ရှတတ ဖြစ်နေသည်။

"ကိုယ် စိတ်မဆိုးပါဘူး။ မင်းကို ဘယ်လိုများ စိတ်ဆိုးနိုင်မှာလဲ။ မင်း နေ့တိုင်း ဒီလောက်ပျော်နေတာကို မြင်ရတော့ ကိုယ်နည်းနည်း စိုးရိမ်မိတာ။"

စုရှီက သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ကို မြှောက်ကာ ထိုလူကို ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏အသံက နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာကို စိုးရိမ်နေတာလဲ။"

"စိုးရိမ်တာက... ကိုယ်က အရမ်းတိတ်ဆိတ်တယ်၊ ကိုယ်က မင်းကို ပျော်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ မင်းက ကိုယ့်ကို ပျင်းစရာကောင်းတယ်လို့ ထင်သွားမှာကိုပဲ။"

ရှဲ့ကျန်းက သူ့ဇနီးရှေ့တွင် သူ၏ စစ်မှန်သော စိတ်ခံစားချက်များကို ဘယ်တော့မှ မဖုံးကွယ်ပေ။ သူက သူအစစ်အမှန်ကို သူမရှေ့တွင် ချပြရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ ဤသည်မှာ မျက်နှာပျက်စရာဟု ခံစားရသော အမျိုးသားအများစုနှင့် မတူပေ။

စုရှီက သူမခါးကို မတ်ပြီး သူ့ကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်လိုများ အဲ့လိုတွေးနိုင်ရတာလဲ။"

ရှဲ့ကျန်းက ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့ဇနီးလေး၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး သူ၏ ခံစားချက်များကို မည်သို့ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရမည်ကို မသိဖြစ်နေသည်။

"ကိုယ်က မင်း တက်ကြွတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မကြိုက်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ငါတို့ ချိန်းတွေ့ထွက်တဲ့အခါ မင်း ပစ္စည်းတွေဝယ်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားတာ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။"

စုရှီက ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်မှီလိုက်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ရှုပ်ထွေးမှုကို မြင်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ခင်ပွန်းက မတူဘူးလေ။ မိန်းကလေးတွေ အတူတူ ဈေးဝယ်ထွက်တဲ့အခါ ဒီလိုပဲ။ ကျွန်မ သေချာမရှင်းပြတတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အတူရှိနေတဲ့အခါ နည်းနည်းပိုပြီး လွတ်လပ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ရှင့်နဲ့ဆိုရင်တော့ မတူဘူး။"

ဤနေရာတွင် စုရှီက ထိုလူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ရင်ခွင်ထဲသို့ ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှင်နဲ့မတွေ့ခင်က ကျွန်မ ဘယ်လို လက်တွဲဖော်မျိုး လိုချင်တယ်ဆိုတာ လုံးဝ မသိခဲ့ဘူးလို့ သေချာပြောနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ရှင်နဲ့တွေ့တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မတွေးမိတာက 'ဒီလူက ဘယ်လိုများ ဒီလောက်ချောနိုင်ရတာလဲ။ သူက ငါ့ရဲ့အလှအပအမြင်နဲ့ ကွက်တိပဲ!' အဲ့ဒါက ကျွန်မတို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံတုန်းကပေါ့။"

စုရှီက သူမ၏အကြည့်ကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး နွေးထွေးမှုဖြင့် အရည်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများရှိသည့် ထိုလူနှင့် အနမ်းတစ်ခု မျှဝေလိုက်သည်။ သူမက ဆက်ပြောသည်။

"နောက်ပိုင်း G ပြည်နယ်မှာ ရှင်နဲ့ ပြန်တွေ့တော့ ကျွန်မ တကယ်ကို ပျော်ခဲ့တာ။ ရှင့်တို့ကို ကျွန်မနေရာမှာ နေရာချထားပေးပြီးတော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို ရှာဖို့သွားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအချိန်မှာ ရှင်က ထွက်သွားနှင့်ပြီ။ ကျွန်မ တော်တော်လေး စိတ်ပျက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အထပ်တွေအပေါ်အောက် ရှာခဲ့ပေမယ့် ရှင်ထားခဲ့တဲ့ ဘာပစ္စည်းမှ မတွေ့ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ကြတော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ... အဲ့ဒီနောက်မှာ ကျွန်မ ရှင့်အကြောင်းကို မကြာခဏ တွေးမိပေမယ့် ကျွန်မအစ်ကိုကို ရှင့်အကြောင်းမေးဖို့ ရှက်နေခဲ့တယ်။"

ဤလောကတွင် ဤမျှ ချိုမြိန်သော စကားများ မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။ ရှဲ့ကျန်းသည် ပျားရည်တွင် စိမ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုချိုမြိန်မှုက သူ့ကို အနည်းငယ် မူးဝေသွားစေသည်။

သူ၏ ဇနီးလေးသည် သူ့ကို ဤမျှကြာအောင် သဘောကျခဲ့သည်ကို သူ တစ်ခါမျှ မသိခဲ့ပေ။ သူက သူမကို အစကတည်းက သဘောကျခဲ့သလိုပင်။

သူက သူ့ဇနီးလေးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားပြီး သူ၏ လက်ကြီးက သူမ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ရှီရှီ၊ ကိုယ်တို့က အတူတူပဲ။ နှစ်တွေကြာသွားပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်က ကိုယ် မင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ မှတ်မိခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက မင်းကို ပတ်သက်သွားမှာစိုးလို့ ကိုယ်မင်းအခန်းထဲမှာ ဘာအချက်အလက်မှ မချန်ထားခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်း ကိုယ်မင်းကို မဆက်သွယ်ခဲ့တာက ကိုယ်အရမ်း ရဲတင်းလွန်းတယ်လို့ မင်းထင်မှာ စိုးလို့။ ကိုယ်သာ သိခဲ့ရင်..."

သူသာ သိခဲ့လျှင် သူက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဖွင့်ပြောပြီး တစ်နှစ်ကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးခဲ့ပေ။

စုရှီက မေးလိုက်သည်။ "ရှင်သာ ဘာကိုသိခဲ့ရင်လဲ။"

"ကိုယ်သာ သိခဲ့ရင် ကိုယ်ရေးထားတဲ့ ဖွင့်ပြောစာတချို့ကို ပို့ခဲ့သင့်တယ်။"

စုရှီက ထိုလူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများက အရောင်တောက်နေသည်။

"စာတွေလား။ ကျွန်မ ကြည့်ချင်တယ်။"

ရှဲ့ကျန်းက သူ့ဇနီးလေး၏ နဖူး၊ နူးညံ့သော နှာတံနှင့် ပန်းနုရောင် နှုတ်ခမ်းများကို အကြိမ်ကြိမ် နမ်းရှိုက်ကာ ချိုမြိန်စွာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဟုန်ကျွင့် ကျွန်းကို ပြန်ရောက်ရင် မင်းကိုပြမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား။"

စုရှီက ထိုလူ၏ နူးညံ့သော အနမ်းများအောက်တွင် ကျရှုံးသွားသည်နှင့်အမျှ သူမသည် စာများအကြောင်း အတွေးများကို တဖြည်းဖြည်း မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

သူမက သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်လေးကို မြှောက်ကာ သူ၏ ရှပ်အင်္ကျီကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုမော့ကာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာသည် ပန်းရောင်သန်းနေပြီး သူမခင်ပွန်း၏ ညင်သာသော ချစ်ခင်မှုကို ရှက်ရွံ့စွာ လက်ခံလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းက သူမကို ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်ပြီး သူမဘေးဘက်တွင် သူ့ကိုယ်သူ လက်ထောက်ကာ သူ့ကိုယ်အလေးချိန်ကို ထိန်းထားပြီး အခြားတစ်ဖက်ကမူ သူတို့၏ အနမ်းများ ပိုပြင်းပြလာသည်နှင့်အမျှ ဖြည်းညှင်းစွာ အောက်သို့ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ နူးညံ့သော အနမ်းများကြားတွင် သူက ဆက်တိုက် ရေရွတ်နေသည်။

"ရှီရှီ... ကိုယ် မင်းကို ချစ်တယ်! ကိုယ် မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်!"

"ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို ချစ်တယ်။"

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၈၀

“ကလင်၊ ကလင်၊ ကလင်! ကလင်၊ ကလင်၊ ကလင်!”

မနက်ခင်း ကိုးနာရီကျော်အချိန်တွင် ရှဲ့အိမ်ထောင်စု၏ တယ်လီဖုန်းသည် တက်ကြွစွာ မြည်လာခဲ့သည်။

ထန်စစ်ယွင်သည် တယ်လီဖုန်းဘေးတွင်ထိုင်ရင်း လက်သည်းနီဆိုးရန် အလုပ်ရှုပ်နေခိုက်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဖုန်းကိုကိုင်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးဖော်ရွေစွာ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက်၊ တစ်ဖက်ဆိုဖာတွင် သတင်းစာဖတ်နေသော ရှဲ့ကျန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ရှောင်ကျန်း သားအတွက်ဖုန်း၊ ကျန်းကျွင့်ဆီက”

ရှဲ့ကျန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဖုန်းကိုင်ရန် ထသွားသည်။ သူ တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မင်း ဘယ်တော့ပြန်လာမှာလဲ”

တစ်ဖက်မှ ကျန်းကျွင့်က တစ်စုံတစ်ခုပြောလိုက်ရာ ရှဲ့ကျန်း ကောင်းကောင်းမကြားလိုက်ပေ။ သူက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ငါ ခဏနေရင် ထွက်လာခဲ့မယ်” သူ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သည်။

စုရှီသည် ထိုနေ့တွင် အိပ်ရာထနောက်ကျပြီး ခုမှပင် အိပ်ရာမှထလာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် မနက်စာစားနေဆဲဖြစ်ပြီး ကြွပ်ရွသော အီကြာကွေးတစ်ကိုက်ကို ကိုက်ရင်း စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

“ရှင် အပြင်သွားမလို့လား”

ရှဲ့ကျန်းသည် သတင်းစာကိုခေါက်ပြီး သူမထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ ဝါးလိုက်သောအခါ ဖောင်းကားလာသည့် ပါးလေးများကို လက်ဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ သူမ၏ ကစားသလို မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အသံများကြားမှပင် သူက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမအား စိတ်ချစေရန် ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်တို့ အတူတူ အပြင်သွားကြမှာ”

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မနေ့က မေမေနဲ့ အပြင်သွားဖို့ ချိန်းထားတယ်လေ” စုရှီသည် ပါးစပ်ထဲမှ စားစရာကိုမျိုချရင်း ညင်သာစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထန်စစ်ယွင်သည် သူတို့၏စကားပြောဆိုသံကို ကြားသွားပြီး လက်ကို လျစ်လျူရှုသလို ယမ်းပြလိုက်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက် သွားကြပါ၊ မေမေက နားရတာနဲ့ အတော်ပဲ။ ဒီရက်ပိုင်းတွေ နေ့တိုင်းအပြင်ထွက်နေရလို့ ပင်ပန်းနေပြီ”

သူမ၏ယောက္ခမက မသွားတော့သောကြောင့် စုရှီ လည်း အတင်းမတိုက်တွန်းတော့ပေ။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ကျန်းကျွင့်ကို စောင့်မနေစေရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသောကြောင့် စုရှီသည် သူမ၏မနက်စာကို အမြန်စားသောက်လိုက်သည်။ ရှဲ့ကျန်း ပန်းကန်များ သိမ်းဆဲနေစဉ် သူမသည် အဝတ်အစားလဲရန် အခန်းထဲသို့ အပြေးပြန်သွားသည်။

သူငယ်ချင်းများနှင့် တွေ့ဆုံမည်ဖြစ်သောကြောင့် စုရှီသည် စစ်ဝတ်စုံကို မဝတ်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အပြာရောင်ပန်းပွင့်ပုံစံများပါသော ချစ်စရာကောင်းသည့် အဖြူရောင်ဂါဝန်ကို ရွေးချယ်ပြီး ခြေချောင်းလုံးသားရေဖိနပ်တစ်စုံနှင့် တွဲဖက်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ သူမသည် ဆံပင်ကို ဆံထုံးသာ ရိုးရှင်းစွာ စည်းနှောင်လိုက်ပြီး မိတ်ကပ်မလိမ်းဘဲ ဝိုင်နှစ်ပုလင်းကိုယူကာ လှေကားမှ အမြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူမ အနည်းငယ်ပို၍ လှလှပပ ဝတ်ဆင်ချင်သည်။ ဘယ်အမျိုးသမီးက ကြည့်ကောင်းချင်စိတ်မရှိဘဲ နေမည်နည်း။ သို့သော် သူမသည် သတိထားသင့်သည်ဟု ခံစားနေရသည်၊ အသက်ရှင်ရေးက ပိုအရေးကြီးသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း အသေးစိတ် ပြင်ဆင်မှုများမရှိဘဲပင် ရှဲ့ကျန်းသည် သူမ၏ဝတ်စုံနှင့် သူမ မည်မျှလှပနေသည်ကို သတိမပြုဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ဇနီးလေးသည် ချစ်စရာကောင်းပြီး မည်သို့ပင်ဝတ်ဆင်စေကာမူ ကြည့်ကောင်းနေသည်။ သူတို့သည် အများအားဖြင့် စစ်ဝတ်စုံများဝတ်ဆင်သောကြောင့် သူမကို ဂါဝန်နှင့်မြင်ရခြင်းသည် ရှားပါးသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

သူသည် သူမခေါင်းပေါ်တွင် စုစည်းထားသော ဆံထုံးကို ကစားသလို ညှစ်လိုက်ရာ သူမထံမှ ဟန်ဆောင်မျက်စောင်းထိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် သူသည် သူမလက်ထဲမှ အိတ်ကိုယူကာ ပင့်မြှောက်လိုက်ရင်း သူ့မိခင်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

တွေ့ဆုံရန်နေရာသည် စစ်တပ်ဝင်းနှင့် အနည်းငယ်အလှမ်းဝေးသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏စက်ဘီးကို မိနစ်လေးဆယ်နီးပါးစီးနင်းပြီးနောက်မှ နောက်ဆုံးတွင် ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

စုရှီသည် နောက်ခုံမှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ခြေထောက်များကိုဆန့်ကာ ထုံကျင်နေသော တင်ပါးကို သက်သာအောင်လုပ်လိုက်သည်။ သူမသည် ရှေ့မှ ယိုယွင်းနေသော စီဟဲယွမ် (လေးထောင့်ခြံဝင်းပါအိမ်)ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ရှဲ့ကျန်း၊ ကျွန်မ ဒီလို စီဟဲယွမ် မျိုးကို သဘောကျတယ်! ဝယ်ချင်တယ်!”

ရှဲ့ကျန်းသည် စက်ဘီးကို ဒေါက်ထောက်ပြီး လက်မြှောက်ကာ တံခါးကိုခေါက်လိုက်သည်။ သူ့ဇနီး၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူက တည့်တိုးပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ရတယ်၊ ကိုယ် ကျွင့်ဇီကို အကဲခတ်ခိုင်းထားမယ်။ သင့်တော်တာတစ်ခုတွေ့ရင် ဝယ်လိုက်ကြမယ်!”

“ဝိုး ! ငါ့ညီအစ်ကိုက တကယ့်ကို ညီအစ်ကို စစ်စစ်ပဲ! သဘောကောင်းလိုက်တာ!”

တံခါးသည် အတွင်းမှ ပွင့်လာပြီး ကြံ့ခိုင်သောကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်၊ ကြမ်းတမ်းသောအသွင်အပြင်နှင့် ယောက်ျားပီသသော အရှိန်အဝါရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူသည် သူတို့ကို အေးအေးဆေးဆေး အမူအရာဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ စုံတွဲ၏စကားပြောဆိုသံကို ကြားလိုက်ရသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် စက်ဘီးကို အတွင်းသို့ယူဆောင်ရန် လှည့်လိုက်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“ဒါက ကျွင့်ဇီ၊ ကိုယ့်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း”

စက်ဘီးကို သေချာစွာထားပြီးနောက် သူသည် စုရှီ၏ လက်လေးကိုကိုင်ကာ သူ၏နောက်ပြောင်တတ်သော သူငယ်ချင်းကိုကြည့်လိုက်သည်။

“ကျွင့်ဇီ၊ ဒါက ငါ့မိန်းမ။ မင်း သူ့ကို မရီးလို့ခေါ်လို့ရတယ်”

ကျန်းကျွင့်က ပြုံးစိစိလုပ်လိုက်သည်။ “အရှက်မရှိလိုက်တာ! မင်းက ငါ့ထက် သုံးရက်ပဲကြီးတာကို”

သူက စနောက်နေသော်လည်း စုရှီကိုကြည့်သောအခါ သူ၏ကြမ်းတမ်းမှုသည် အနည်းငယ်ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ သူက ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“မရီး၊ ကျွန်တော့်ကို ရှဲ့ကျန်း ခေါ်သလို ကျွင့်ဇီလို့ပဲခေါ်ပါ”

စိတ်ထဲတွင် သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သူနှင့် ရှဲ့ကျန်းသည် မြေပဲ‌တစ်‌တောင့်ထဲမှ မြေပဲ‌စေ့နှစ်‌စေ့ကဲ့သို့ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်ဟုဆိုလျှင် ချဲ့ကားရာမကျပေ။ သူ၏ငယ်သူငယ်ချင်း အချစ်တွေ့သွားသည်ကိုသိရ၍ သူပျော်ရွှင်မိသော်လည်း ရှဲ့ကျန်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သော အမျိုးသမီးအပေါ်တွင်လည်း သူအလွန်သိချင်နေမိသည်။

သူမသည် ဤမျှနူးညံ့ပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဟုတ်တယ်၊ ကောင်မလေး!

သူမသည် အလွန်ငယ်ရွယ်သောကြောင့် ရှဲ့ကျန်းကို သူမအသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဟု မေးရန်ပင် သူတွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ သူမသည်… အသက်နှစ်ဆယ်လောက်၊ ဟုတ်တယ်မလား။

ဒါဆို သူ့သူငယ်ချင်းက ဒီလိုကောင်မလေးမျိုးကို ကြိုက်တာလား။

သူမသည် အလွန်နုနယ်ပုံရပြီး သူ၏ကျယ်လောင်သောအသံက သူမကို လန့်သွားစေမည်လားဟု သူတွေးမိသည်။ သူ အသံကို နည်းနည်းလျှော့သင့်လား။

သို့သော်လည်း သူအံ့အားသင့်စွာပင်၊ နုနယ်ပုံရသော အမျိုးသမီးသည် လုံးဝစိတ်မပူဘဲ တောက်ပစွာပြုံးလိုက်သည်။ အခြားသူများကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် သူရှိနေခြင်းကို မနှစ်မြို့ဖွယ်ပြခြင်းမျိုးမရှိဘဲ သူမ၏လေသံသည် ပျော်ရွှင်နေသည်။

“မင်္ဂလာပါ၊ ကျွင့်ဇီ! ရှင့်အကြောင်းကို ရှဲ့ကျန်း ဆီကနေ အရင်ကတည်းက ကြားဖူးပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”

'ဝိုး၊ ဒီမရီးက… သတ္တိရှိသားပဲ!'

'ကျွတ်စ် ကျွတ်စ် ကျွတ်စ်… ဒါပေမဲ့ သဘာဝကျပါတယ်။ ရှဲ့ကျန်းက ငိုကြွေးတတ်တဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင် သူ အဲဒါကို ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်မိမှာပဲ။'

သူသည် စုံတွဲကို အထဲသို့ခေါ်ဆောင်သွားရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို မရီးက စီဟဲယွမ် တစ်လုံး တကယ်ဝယ်ချင်တာလား”

စုရှီက စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ ဒီလိုအိမ်ပုံစံကို တကယ်ကြိုက်တယ်”

ကျန်းကျွင့်က နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ မရီးက J မြို့ မှာတောင် မနေဘူးလေ။ နေလို့မရရင် တစ်လုံးဝယ်ထားလို့ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ။ မရီး J မြို့ ကို ပြန်ပြောင်းလာဖို့ စီစဉ်နေတာလား”

ကျန်းကျွင့်သည် ဤအချက်ကြောင့် အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အစပိုင်းတွင် စုရှီ အပေါ် သူ၏ပထမဆုံး အမြင်မှာ သူမသည် သူ့သူငယ်ချင်း၏ ဇနီး.. ငယ်ရွယ်၊ လှပပြီး လေးစားခံရသော ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်သည်ဟူ၍သာ။ သူမသည် ရှဲ့ကျန်းနှင့် အလွန်လိုက်ဖက်ပုံရသည်။

သို့သော် သူသည် ဤမိန်းကလေးသည် လှပရုံသာမက အလွန်ပါးနပ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ရှဲ့ကျန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအတွက် ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုဝယ်ရန် သူမကို တစ်စုံတစ်ရာပြောထားလားဟု မေးချင်စိတ်ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော်လည်း ထိုမျက်လုံးချင်းဆုံသည့် ခဏတာအတွင်း သူသည် သူ့သူငယ်ချင်း၏ မျက်လုံးထဲမှ ဂုဏ်ယူမှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်လိုက်ရသည်။

ကျန်းကျွင့်သည် အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်သွားသလို ပြုံးလိုက်သည်။

အထဲသို့ရောက်သောအခါ ကျန်းကျွင့် သည် သူတို့ကိုထိုင်ရန်ဖိတ်ခေါ်ပြီး အခန်းထဲသို့ဝင်ကာ အသစ်စက်စက် ရေဒီယိုတစ်လုံးကို ယူလာပြီး သူတို့ရှေ့တွင် ချထားလိုက်သည်။

“မင်းတို့မင်္ဂလာဆောင်ကို ငါမလာနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် လက်ဆောင်အ‌နေနဲ့ အစားပြန်ပေးတာ”

ရှဲ့ကျန်းသည် ဟန်မဆောင်ဘဲ လက်ခံလိုက်သည်၊ သူတို့သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ ဒီလို ဟန်ဆောင်မှုတွေ မလိုအပ်ပေ။

ကျန်းကျွင့်သည် စုံတွဲ၏အပြုအမူကို ကျေနပ်သွားပြီး သူတို့အတွက် လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

“ဒါက စစ်မှန်တဲ့ တာ့ဟုန်ပေါင်း ဘယ်လိုလဲ။ တော်တော်ရက်ရောတယ်မလား”

( တာ့ဟုန်ပေါင်း - ဝတ်ရုံနီကြီးဟုလည်းသိကြ။ ဖူးကျန်းခရိုင်ရှိ ဝူရိတောင်တန်းများတွင် စိုက်ပျိုးသော တန်ဖိုးကြီးပြီး ရှားပါးသည့် တရုတ်အူလောင် လက်ဖက်ခြောက် )

ရှဲ့ကျန်းသည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“မဆိုးဘူး”

ကျန်းကျွင့်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “တော်ပါတော့၊ ဟန်မဆောင်ပါနဲ့တော့! ဒါပေမဲ့ မင်းတို့တကယ်ပဲ စီဟဲယွမ် တစ်လုံးဝယ်ဖို့ စီစဉ်နေကြတာလား။ မင်းတို့လိုချင်ရင် ငါကူရှာပေးလို့ရတယ်”

ရှဲ့ကျန်းက စုရှီကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဤအရာများအပေါ် သိပ်ပြီး ဆန္ဒမရှိသော်လည်း သူ့ဇနီးလေးသာ ကြိုက်နှစ်သက်လျှင် သူတို့ဝယ်နိုင်ပါသည်။

စုရှီသည် လက်တွေ့ကျသောလူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူမအတွက် တာ့ဟုန်ပေါင်းသည် အထူးတလည် အရသာမရှိပေ။ ကျန်းကျွင့်၏ စကားကိုကြားသောအခါ သူမ ချက်ချင်းခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်! အခုက ဝယ်ဖို့အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ”

ကျန်းကျွင့်က သူမကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ “လုံးဝမှန်တယ်! မရီးက အမြော်အမြင်ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘတ်ဂျက်ရှိလား။ စီဟဲယွမ်တွေကြားမှာ ဈေးနှုန်းကွာခြားမှုကြီးကြီးမားမားရှိတယ်”

စုရှီသည် သူမရှေ့မှ အိမ်ကိုအကဲဖြတ်လိုက်သည်။ “ဒီ စီဟဲယွမ်က ခြံဝင်းပုံစံအိမ်လား။ အခုဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲလို့ မေးလို့ရမလား”

ကျန်းကျွင့်သည် သူ့ထိုင်ခုံ နောက်သို့မှီထိုင်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လဲလျောင်းနေသည်။ “ဘာလို့မေးလို့မရရမှာလဲ။ ဒါကို ငါ မနှစ်ကဝယ်ခဲ့တာ၊ ခြံဝင်းပုံစံအိမ်အစစ်ပဲ။ ဈေးမကြီးပါဘူး၊ ယွမ် ၆,၀၀၀ နဲ့ရခဲ့တာ”

ယွမ်ခြောက်ထောင်သည် ထိုခေတ်အခါက ဈေးပေါသည်မဟုတ်ပေ။ ထိုအချိန်က အလုပ်သမားများစွာ၏ လစာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက မစားမသောက်ဘဲ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်နီးပါးစုဆောင်းရပေမည်။

ထို့အပြင် ဤ စီဟဲယွမ်သည် အလွန်မကြီးပေ၊ စတုရန်းမီတာနှစ်ရာအောက်ပင်ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော်လည်း သူမအတွက် ထိုဈေးနှုန်းသည် တကယ်ပင်ပေါသည်။ သူမနှင့် ရှဲ့ကျန်းတွင် ယွမ်နှစ်သိန်းကျော်စုဆောင်းငွေရှိသောကြောင့် တစ်ဝက်ကိုထုတ်၍ အိမ်တစ်လုံးဝယ်ခြင်းသည် အတော်လေး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပုံရသည်။ သူမက တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မရဲ့ ဘတ်ဂျက်က ယွမ် ၁၀၀,၀၀၀ လောက်ရှိတယ်။ အဲဒီဘတ်ဂျက်ထဲမှာ ဝယ်လို့ရတာမှန်သမျှ၊ အကောင်းဆုံးကတော့ ခြံဝင်းသုံးဆင့်ပါတဲ့ ပုံစံကိုရှာဖို့ပဲ။ အနာဂတ်မှာ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေနဲ့ အတူတူနေဖို့ ပိုအဆင်ပြေလိမ့်မယ်”

နောက်ပိုင်းငွေရှာခြင်းအတွက်မူ အခွင့်အရေးသင့်သောအခါ အခြားပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုကို အမြဲဝယ်ယူနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ယွမ်တစ်သိန်း!

ကျန်းကျွင့်သည် သူ့မရီးသည် ငွေသုံးရာတွင် ဤမျှရဲရင့်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူ့သူငယ်ချင်းတွင် ငွေမည်မျှရှိသည်ကို သူခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် သိသည်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အတူတူရှာဖွေခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ထိုငွေအားလုံးကို အိမ်တစ်လုံးပေါ်တွင် သုံးစွဲခြင်းသည် များလွန်းသည်မဟုတ်ပါလား။

သူသည် ရှဲ့ကျန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူသည် သူ့ဇနီး၏ လက်ချောင်းများကို ချစ်ခင်စွာကစားနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းကျွင့်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တစ်ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားသည်။ ဒါဆို သူရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ရှဲ့ကျန်းက ဒီလိုမျိုးလား။ သူ့မိန်းမနဲ့ ဒီလောက်ကပ်တွယ်နေတာလား။ သူ ကျောချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့သူငယ်ချင်း၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိပြီး သူဘာကိုစိုးရိမ်နေသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။ သူက တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းမရီး ပြောသလိုပဲလုပ်လိုက်။ ဒီငွေက သူ့ငွေပဲ”

သူ့မရီးရဲ့ ဝင်ငွေလား။

ဖြစ်နိုင်မလား…?

ကျန်းကျွင့်က ငတုံးမဟုတ်ပေ။ “အဲဒီဝိုင်က မရီးဆီကလား”

ဤမျှငယ်ရွယ်သူတစ်ယောက်တွင် ဤမျှလောက်သော ပိုင်ဆိုင်မှုများရှိနေခြင်းသည် ထူးခြားလှသည်။ သူစဉ်းစားနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ထိုအံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော မက်မွန်ဝိုင်ပင်ဖြစ်သည်။

စုရှီက ပြုံးပြီး သူမအိတ်ထဲမှ ဝိုင်နှစ်ပုလင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ချက်တာ။ ပြောဖို့မရည်ရွယ်ခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မတို့ လွှတ်ခနဲပြောမိသွားပုံပဲ။ ကြည့်ပါဦး၊ ဒါတွေက အဆင့်မတူတဲ့ နှစ်မျိုး”

ကျန်းကျွင့်သည် သူ့မရီးတွင် ဤသို့သောစွမ်းရည်ရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် သူ့သူငယ်ချင်းအပေါ် မနာလိုစိတ်တစ်ချက် ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

ဒါက ဘယ်လိုကံမျိုးလဲ။ ငယ်ရွယ်၊ လှပ၊ ပညာတတ်ပြီး ငွေလည်းရှာနိုင်တဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့တာလား။ ဒါကတော့ လွန်လွန်းတယ်! သူ ကိုယ်တိုင် ဘယ်တော့မှ ဇနီးတစ်ယောက်ရှာတွေ့နိုင်မလဲဟု တွေးရင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

ကျန်းကျွင့်သည် သူ့သူငယ်ချင်းကို ဘေးတိုက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မနာလိုမှုက သူ့ကို ရုပ်ဆိုးစေသည်။

ကြည့်ပါဦး … သူ့မျက်လုံးများသည် မနာလိုမှုကြောင့် ပုံပျက်နေသည်။

သူသည် ဤသို့ခံစားနေရသော်လည်း ဝိုင်ကိုမြင်လိုစိတ်ပြင်းပြနေဆဲဖြစ်သည်၊ သူသည် ဒါကို အချိန်အတော်ကြာစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဝိုင်ပုလင်းများသည် အမှန်တကယ်တွင် စုရှီ သေသေချာချာ ဆေးကြောထားသော ပဲငံပြာရည်ပုလင်းများဖြစ်သည်။

သူမသည် ဖော့ဆို့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါ ဝိုင်၏ ကြွယ်ဝသောရနံ့သည် လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ကျန်းကျွင့်သည် မျက်လုံးများကိုမှေးစင်းလိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပဲ အနံ့က! မရီး၊ ဒီဝိုင် ဘယ်လောက်များများရှိလဲ။ ကျွန်တော် အကုန်လိုချင်တယ်”

စုရှီသည် အိမ်ရှိလက်ကျန်ပမာဏကို ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။

ယခုနှစ်ထုတ်လုပ်မှုကို မပါဝင်ဘဲ သူမတွင် အတော်လေးကျန်သေးသည်။

“ကျင်းတစ်ထောင်လောက်တော့ ရှိမယ်ထင်တယ်”

ကျန်းကျွင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤမျှကောင်းသောဝိုင်ကို အများအပြား ထုတ်လုပ်နိုင်သလား။ သူမ ငွေများစွာရှာဖွေနိုင်ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။ သူ၏မနာလိုစိတ်သည် ပိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့အတွက် ဤသည်မှာ သတင်းကောင်းပင်ဖြစ်သည်၊ ဝိုင်များလေကောင်းလေဖြစ်သည်။

ဒါကို တစ်နိုင်ငံလုံးဖြန့်ချိနိုင်လျှင် အကုန်လုံး အစီအစဉ်တကျ တွက်ကြည့်လျှင် များသည်ဟုပင် မယူဆနိုင်ပေ။

ပမာဏကိုအတည်ပြုပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် နှစ်စဉ်ထောက်ပံ့မည့်ပမာဏနှင့် ဈေးနှုန်းများကို ဆွေးနွေးကြပြီး သူငယ်ချင်းများဖြစ်သောကြောင့် အသေးစိတ်ကို လျင်မြန်စွာ သဘောတူညီလိုက်ကြသည်။

အဓိကသဘောတူညီချက်တစ်ခုကို ချုပ်ဆိုပြီးနောက် သုံးဦးစလုံး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေကြသည်။

ကျန်းကျွင့်သည် သူ၏နာရီကိုစစ်ဆေးကြည့်ရာ နေ့လည်နီးပါးဖြစ်နေပြီကို သိလိုက်ရသည်။ သူက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး ကြေညာလိုက်သည်။

“သွားကြစို့! ငါ စားသောက်ဆိုင်မှာ စားပွဲတစ်ဝိုင်း ကြိုမှာထားတယ်။ ငါတို့စားရင်းနဲ့ ကုန်ပစ္စည်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးလို့ရတယ်။ ဒီလိုတန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတွေနဲ့ဆို ငါ သိပ်စိတ်မချဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ များသောအားဖြင့် ကားမောင်းပြီး ပို့ပေးလိမ့်မယ်…”

သူတို့ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် သူတို့သည် ခြံဝင်းမှထွက်ခွာပြီး ကျန်းကျွင့်၏ ဂျစ်ကားထဲသို့တက်ကာ စားသောက်ဆိုင်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

….

ပြန်လည်ဆုံဆည်းခြင်းများသည် အမြဲတမ်း တဒင်္ဂသာဖြစ်ပြီး ခွဲခွာခြင်းများသည် အထူးသဖြင့် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလှသည်။

J မြို့၏ ရထားဘူတာတွင် စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့သည် ထန်စစ်ယွင်နှင့် သူတို့၏ သူငယ်ချင်းများဖြစ်သော ဖန့်ရှင်းနှင့် ဖန့်ယွင်ယွင်တို့ကို နှုတ်ဆက်ကာ ပြန်လမ်းခရီးအတွက် ရထားပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။

နောက်ထပ် ခုနစ်ရက်နှင့် ခုနစ်ည ကြမ်းတမ်းသောခရီးနှင်ပြီးနောက် သူတို့သည် တစ်လကြာမတွေ့ခဲ့ရသော ဟုန်ကျွင့် ကျွန်းသို့ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ နေ့လည်သုံးနာရီပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

စုံတွဲသည် အမြန်ရေမိုးချိုးသန့်စင်လိုက်ကြပြီး နားနေရန်မကြိုးစားဘဲ စု မိသားစုအိမ်ရှိ အဘွား ချန်ထံသို့ ချက်ချင်းသွားရောက်လည်ပတ်ကာ သူတို့ပြန်ရောက်ကြောင်း အသိပေးခဲ့ကြသည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း