အခန်း (၈၁-၈၂)

အပိုင်း ၈၁

သြဂုတ်လသည် ပူပြင်းလောင်မြိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။

နေရောင်ခြည်ပြင်းအား နည်းသွားသည်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် အဘွား ချန်သည် ခြံထဲရှိ သစ်ပင်အရိပ်အောက်တွင်ထိုင်ကာ ပဲပိစပ်စေ့များကို ရွေးချယ်နေသည်။

ယခုနှစ်တွင် စောစီးစွာရင့်မှည့်သော ပဲပိစပ်စေ့များသည် သြဂုတ်လပထမပတ်တွင် အကောင်းဆုံးအခြေအနေတွင်ရှိသည်။ မြေဧကဝက်ကျော်ဖြင့် သူတို့သည် ကျင်းတစ်ရာကျော် ရိတ်သိမ်းခဲ့ကြသည်။

သန့်စင်ပြီး အခြောက်လှန်းပြီးသည်နှင့် သူတို့သည် သမဝါယမတွင် ပဲပိစပ်ဆီအများအပြားနှင့် လဲလှယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ချန်ရှန်းယွင်သည် ကျောက်ခဲ‌တစ်ခုကို မြေပေါ်သို့ ပစ်ချနေစဉ် တံခါးမှတစ်စုံတစ်ယောက် လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အဘွားချန်သည် သေသေချာချာမော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မြေးမနှင့် မြေးသမက်တို့ ပြန်ရောက်လာသည်ကိုတွေ့၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားသည်။ သူမသည် သူတို့ကိုကြိုဆိုရန် အမြန်ထပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

“အို! မင်းတို့ ဘယ်တုန်းကပြန်ရောက်တာလဲ။ မြန်မြန်လာ၊ အဘွားကိုလာပြစမ်း။ J မြို့က ပျော်စရာကောင်းရဲ့လား”

ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်ကွဲကွာပြီးနောက် စုရှီသည် အဘွား ချန်ကို အလွန်လွမ်းဆွတ်နေသည်။

သူမသည် အဘွား ချန်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်ရင်း ပြုံးပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို ချစ်ခင်စွာဖက်ကာ စနောက်သလို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။

“သမီးတို့ အခုလေးတင် အိမ်ပြန်ရောက်တာ၊ ခရီးဆောင်အိတ်တွေချပြီး ရေမိုးချိုးပြီးတော့ ဒီကိုလာခဲ့တာ။ J မြို့ က တော်တော်ပျော်စရာကောင်းတယ်။ ရှဲ့ကျန်း အမေက ကင်မရာတစ်လုံးငှားပေးပြီး ဓာတ်ပုံတွေ အများကြီးရိုက်ခဲ့တယ်။ သမီးတို့ အဲဒါတွေကို ဆေးဖို့အချိန်မရသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဓာတ်ပုံတွေရပြီဆိုတာနဲ့ ရှဲ့ကျန်း အမေက သမီးတို့ဆီ ပို့ပေးမယ်လို့ပြောတယ်။ သမီး မဟာတံတိုင်းကြီးနဲ့ J မြို့က တခြားနာမည်ကြီးနေရာတွေကို သွားခဲ့တယ်။ ရှဲ့ကျန်းက သမီးကို အကုန်လိုက်ပို့ပေးတယ်။ နောက်တစ်ခါ အဘွားကိုလိုက်ပြမယ်၊ တကယ်ပျော်စရာကောင်းတယ်…”

ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမမြေးမလေးက သူမကိုမှီရင်း တတွတ်တွတ်ပြောနေသည်ကို ပြုံးရင်းနားထောင်နေသည်။ စုရှီသည် အနည်းငယ် ပင်ပန်းပုံရသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပနေပြီး J မြို့ သို့သွားသောခရီးသည် အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေသည်။ သဘာဝကျသည်၊ ရှဲ့ ဆိုသော ဤကလေးသည် ရှီရှီကို အမြဲတမ်းအလိုလိုက်ခဲ့ပြီး သူမကို မတရားမခံစားရအောင် သေချာဂရုစိုက်ပေးသည်၊ ဒါက ကောင်းလိုက်တာ။ တကယ်ကို ကောင်းလိုက်တာ။

အဘွား ချန်သည် ပျော်ရွှင်စွာပြုံးရင်း သူမ၏မြေးမ စကားကို နားထောင်နေစဉ် သူ၏မြေးသမက်က သူတို့ဘေးတွင်ထိုင်ရင်း ပဲစေ့ရွေးရာတွင် ကူညီပေးနေသည်။ ချန်သည် ပို၍ပင်ကျေနပ်သွားပြီး စနောက်လိုက်သည်။

“ရှဲ့ကျန်း အမေလို့ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ အဲဒါ မင်းအမေ မဟုတ်ဘူးလား”

စုရှီသည် အမျိုးသားကိုလှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လျှာထုတ်ပြကာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကစားသလို လိမ်လိုက်သည်။

“အဘွားက သူ့နာမည်ကို မမှတ်မိမှာစိုးလို့ပါ။ ကျွန်မနဲ့ မေမေနဲ့က တကယ်အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား၊ ရှဲ့ကျန်း?”

ရှဲ့ကျန်းသည် ချက်ချင်းသဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်”

သူ့မိခင်နှင့် သူ့ဇနီးသည် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ပြောရန်ခက်ခဲသည်၊ သူသည် သူမတို့က သားအမိနှင့် ပိုတူသည်ဟု ခံစားရပြီး သူကမူ ယောက္ခမ၏ မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းခံရသော သားမက်တစ်ယောက်နှင့်တူသည်။

အဘွား ချန်သည် သူမမြေးမ၏ နဖူးကို ဖွဖွရိုက်လိုက်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

“အခု မင်းအိမ်ထောင်ကျပြီပဲ၊ သူ့ကို နာမည်အပြည့်အစုံနဲ့ ဘာလို့ ခေါ်နေရသေးတာလဲ။ သိပ်စိမ်းကားတာပဲ”

စုရှီသည် တစ်ခဏမျှရပ်တန့်သွားပြီး အမျိုးသားကို လှည့်ကြည့်ရန် တွန့်ဆုတ်နေစဉ် သူ၏မျှော်လင့်တကြီး အကြည့်နှင့် ဆုံသွားခဲ့သည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမသည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ်ရှက်သွားပြီး ထိုတောက်လောင်နေသော မျက်လုံးနက်များကို မရင်ဆိုင်နိုင်ဘဲ ခေါင်းကို အမြန်ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ အနေရခက်သွားသဖြင့် သူမသည် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

“ယောက်မရော”

အဘွား ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “သူတို့ ရှောင်ကျန်းနဲ့ ရှောင်ရုန့်ကို အပြင်ခေါ်သွားကြတယ်။ မင်း အစောပိုင်းက မက်မွန်ခြံတစ်ခြံ အစားထိုး စိုက်ခိုင်းခဲ့တယ်မလား။ အခုအကုန်ပြီးသွားပြီ၊ မင်းပြန်လာပြီး ကိုင်းဆက်တာကိုပဲစောင့်နေတာ။ မိသားစုဝင်းထဲက လူတွေဆီက ကြားရတာတော့ ခေါင်းဆောင်က ကလေးတွေအတွက် မက်မွန်ခြံနားမှာ စီးလျှောလေးတစ်ခု ဆောက်ပေးထားတယ်တဲ့။ အခု မျောက်လေးတွေက နေ့တိုင်းအဲဒီကိုပြေးသွားကြပြီး တောင်တက်တာ၊ မြစ်သွားတာတွေတောင် မလုပ်ကြတော့ဘူး…”

စုရှီသည် ထိုသို့ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ကလေးများအတွက် ပျော်စရာကောင်းပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံသော ကစားကွင်းတစ်ခုရှိခြင်းသည် ကောင်းသည်ဟု တွေးမိသည်။

....

မြေးအဖွားနှစ်ယောက်သည် အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် အေးအေးဆေးဆေး စကားစမြည်ပြောဆိုကြသော်လည်း စုရှီသည် ပျင်းရိစွာ သမ်းဝေလိုက်ပြီး မျက်ရည်များဝဲလာသည်။

ချန်ရှန်းယွင်သည် အလုံအလောက်မြင်တွေ့ပြီးဖြစ်၍ သူတို့ကို မောင်းထုတ်စပြုလာသည်။

“ပင်ပန်းနေရင် သွားအိပ်ကြတော့။ နောက်မှ ညစာလာစားကြ၊ အဘွား ချက်နေတယ်။ ရထားပေါ်မှာ ရက်တွေအကြာကြီးထိုင်လာရတာ ပင်ပန်းနေရောပေါ့”

စုရှီသည် တကယ်ပင် အနည်းငယ်ပင်ပန်းနေသည်။ ထိုရက်များတစ်လျှောက်လုံး အိပ်စင်ပါသောအတွဲတွင် စီးနင်းခဲ့သော်လည်း သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။

သူမသည် ငြင်းဆန်ခြင်းမပြုဘဲ ရှဲ့ကျန်းက သူမကို အိပ်ရာသို့ မူးမေ့မေ့ဖြင့် ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို လိုက်ပါသွားသည်။

သူတို့အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် စုရှီကို အမျိုးသားက တန်းပွေ့ဖက်ပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် ချထားလိုက်သည်။

“ကျွန်မနဲ့ ခဏနေပေးပါဦး”

အိမ်သည် အလွန်သန့်ရှင်းသည်၊ အဘွား ချန် သို့မဟုတ် ရှဲ့ယင်းက သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားသည်ဖြစ်ရမည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုရှီသည် အိပ်ချင်လွန်း၍ မျက်လုံးများပင် မဖွင့်နိုင်တော့သော်လည်း ထွက်သွားရန်ပြင်နေသော အမျိုးသားကို ဆွဲထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမဘေးမှနေရာကို ပုတ်ပြကာ ချစ်စဖွယ်ပြုမူနေသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း ငြင်းဆန်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ သူသည် အဘွား ချန်၏အိမ်သို့သွား၍ ညစာပြင်ဆင်ရာတွင် ကူညီပေးရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း စဉ်းစားကြည့်သောအခါ အချိန်စောနေသေးပြီး သူ့ဇနီးလေးနှင့် နာရီဝက်ခန့် အချိန်ဖြုန်းပြီးမှ သွားနိုင်သေးသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူ့ဘောင်းဘီရှည်နှင့် အပေါ်အဝတ်များကို ချွတ်လိုက်ပြီး အိပ်ရာပေါ်သို့လူးလှိမ့်ကာ သူ့လက်ကိုဆန့်၍ သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူ့လက်ကြီးက သူမ၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာပုတ်ပေးနေသည်။

“လိမ္မာတယ်! အိပ်တော့”

စုရှီသည် သူမ၏ လက်လေးကို အမျိုးသား၏ခါးပေါ်တွင် အလိုလိုတင်လိုက်ပြီး သူမမျက်နှာကို သူ့ရင်ဘတ်နှင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သမ်းဝေပြီးနောက် သူမသည် ရှဲ့ကျန်း၏လန်းဆန်းသောရနံ့ကို ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ထိုရင်းနှီးသောရနံ့ထဲတွင် သူမသည် ချက်ချင်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ယနေ့ စု မိသားစု၏ ခြံဝင်းသည် အထူး စည်ကားနေသည်။

မိသားစုတစ်စုလုံး အတူတကွစုဝေးကြပြီး သူတို့၏ပျော်ရွှင်သော ရယ်မောသံများက လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

ညစာစားပြီးနောက် သူတို့၏ ပုံမှန်လမ်းလျှောက်ထွက်ခြင်းအစား လူတိုင်းခြံဝင်းထဲတွင် စကားစမြည်ပြောဆိုရန် နေခဲ့ကြသည်။ စုရှီသည် အခွင့်အရေးကိုအသုံးချပြီး သူမ J မြို့မှ ပြန်ယူလာသောလက်ဆောင်များကို မိသားစုဝင်များထံ တစ်ဦးချင်းစီ ဖြန့်ဝေပေးလိုက်သည်။

ရတနာလေးနှစ်ဦးသည် စုရှီက သူတို့အတွက် ချစ်ကြည်ရေးစတိုးမှ ရွေးချယ်ပေးခဲ့သော သံဖြူကစားစရာကားများကို ရရှိပြီး ချက်ချင်းပင် မြေပေါ်တွင်ထိုင်ချကာ စတင်ကစားကြသည်။ ရှဲ့ယင်းသည် အနီးတွင်ရပ်ကာ သူတို့ကို နူးညံ့သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေရင်း သူမမောင်ကို မေးလိုက်သည်။

“အဘိုးနဲ့ မေမေ၊ အဖေတို့ရော နေကောင်းကြလား”

ရှဲ့ကျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သူတို့နေကောင်းကြပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ရှီရှီက မေမေနဲ့အတူ အပန်းဖြေဖို့သွားတော့ ကျွန်တော်တို့ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ သူ့မျက်နှာရောင်က တော်တော်လေးတိုးတက်လာတယ်။ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး”

ရှဲ့ယင်းသည် ညင်သာစွာပြုံးပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးများ ပြေလျော့သွားသည်။ “ရှီရှီက သိပ်တော်တာပဲ”

ရှဲ့ကျန်းလည်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ “သူမ တကယ်တော်ပါတယ်။ ရှီရှီကို လက်ထပ်ရတာ ကျွန်တော့်ကံပဲ”

ရှဲ့ယင်းသည် အံ့အားတကြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ရှဲ့ကျန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏မောင်သည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်သောလူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အပြင်ပန်းတွင် အေးစက်သော်လည်း အတွင်းစိတ်က နွေးထွေးသည်။ သူသည် စဉ်းစားတတ်သော်လည်း ချိုသာသောစကားကို ရှားရှားပါးပါးသာပြောတတ်သည်။ သူသည် သူ့ဇနီးနှင့်တွေ့ပြီးနောက် ဤမျှပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ဒါကလည်းကောင်းသည်၊ ရှဲ့ယင်းသည် ဤသည်မှာ အိမ်ထောင်သည် စုံတွဲဖြစ်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ဟု တွေးရင်းပြုံးလိုက်မိသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ပြုံးနေသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်များကျန်ရှိနေသော သူ့အစ်မကိုကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စကားစလိုက်သည်။

“အစ်မ… ယောက်ဖကို သွားရှာချင်လား”

ရှဲ့ယင်း၏ မျက်လုံးများသည် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမပြသခဲ့သော တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားသည်။ သူမသည် သူမမောင်၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များဝဲလာကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းသိတယ်… မင်း အစ်ကိုယွမ် ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိတယ်လား။ သူ… နေကောင်းရဲ့လား။ သူ… အများကြီးခံစားခဲ့ရလား။ ငါ သူ့ကိုသွားရှာလို့ရမလား။ ဘယ်တော့သွားလို့ရမလဲ…”

သူ့အစ်မ၏ ထိတ်လန့်ပြီး စကားမဆက်မိသော တုံ့ပြန်မှုကိုမြင်ရ၍ ရှဲ့ကျန်း၏ နှလုံးသားထဲ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရှဲ့ယင်းသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အတော်လေးတည်ငြိမ်ပြီး သူသည် သူမ ဤမျှပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူက သူမကို နှစ်သိမ့်ရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။

“အစ်မ၊ သိပ်စိတ်လှုပ်ရှားမနေပါနဲ့။ ကလေးတွေ လန့်ကုန်မယ်”

ရှဲ့ယင်းသည် တစ်ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားပြီး သူမသားများဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ကစားစရာများနှင့် ကစားခြင်းကိုရပ်တန့်လိုက်ပြီး ယခုအခါ သူမကို စိုးရိမ်တကြီးကြည့်နေကြသည်ကို သူမသတိပြုမိလိုက်သည်။

ရှဲ့ယင်းသည် မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များကို ရှင်းလင်းရန် မျက်တောင်ကို ပြင်းပြင်းခတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ ကလေးများဘေးတွင် ထိုင်ချကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြုံးဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

“သားတို့ ဘာလို့မကစားကြတော့တာလဲ”

သူမ၏ အကြီးဆုံးသား ဝမ်ကျန်းသည် သူ၏လက်လေးကိုဆန့်ထုတ်ပြီး သူ့အမေ့လက်ကိုဆွဲကာ စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။

“မေမေ၊ မေမေငိုနေတာလား”

ညီငယ် ဝမ်ရုန်လည်း ရှဲ့ယင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “မေမေ၊ မငိုပါနဲ့။ ရုန်ရုန်က မေမေ့ကို အာဘွားပေးမယ်”

လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဆို့နင့်လာသဖြင့် ရှဲ့ယင်းသည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို သူမရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကျပ်စွာဖိထားလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ အသံသည် ရှတတဖြစ်နေသည်။ “မေမေမငိုပါဘူး၊ သားတို့မှားမြင်တာပါ”

ပို၍တည်ငြိမ်သော ဝမ်ရုန်သည် သူ့အမေ ရင်ခွင်မှခွာထွက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးထောင့်ကို ထိကြည့်ကာ မျက်ရည်များ အမှန်တကယ်မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှ သက်ပြင်းငယ်တစ်ခုချလိုက်သည်။

“မေမေ၊ မေမေက တကယ်စိတ်ပူအောင်လုပ်တာပဲ။ မေမေက အခုလူကြီးဖြစ်နေပြီ၊ လိမ္မာရမယ်”

သူမသား၏ စကားကြောင့် ရှဲ့ယင်းသည် မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

“ဖွီး!”

သူမနှလုံးသားသည် ချိုမြိန်ခါးသက်သောခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူမသည် အနားသို့ကိုင်းညွှတ်ပြီး သူ၏ ပိုပြီး ဖြူဖွေးနူးညံ့လာသော မျက်နှာလေးကို နမ်းရှိုက်ကာ ညင်သာစွာချော့မော့လိုက်သည်။

“မေမေက အရမ်းလိမ္မာမှာပါ။ သားတို့လည်း လိမ္မာရမယ်၊ သွားကစားကြတော့။ အဒေါ်က သားတို့အတွက် ကစားစရာတွေအများကြီးဝယ်ခဲ့တယ်”

သူတို့၏ အမေသည် တကယ်မငိုကြောင်း အတည်ပြုပြီးသည်နှင့် ကလေးငယ်များသည် တက်ကြွစွာပြန်ကစားစပြုလာကြသည်။

သူတို့ပျော်ရွှင်စွာကစားနေရင်း ရှီးယန်နန်နှင့် စုတုန်တို့ကို သူတို့ကို ပခုံးပေါ်တင်ခိုင်းပြီး ‘ပျံသန်း’ ချင်သည်ဟုပင် တောင်းဆိုကြသည်။

သူမ၏သားများ တက်ကြွသောပုံစံသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း ရှဲ့ယင်းသည် သူမ၏မောင်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

“အစ်ကို့အကြောင်းကရော”

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့အစ်မ စိုးရိမ်နေသည်ကိုသိပြီး အမှန်တရားကိုဖုံးကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသောကြောင့် သူက တိုက်ရိုက်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အစ်ကိုက အရင်က တော်တော်လေး ဒုက္ခရောက်ခဲ့တာမှန်ပေမယ့် အခုတော့ အများကြီးသက်သာသွားပါပြီ။ ခြောက်လကျော်ကြာသွားပြီ၊ အဲဒီက အခြေအနေက အရင်လိုမတင်းကျပ်တော့ဘူး။ အဖေက အစ်ကို့ကို ရှီရှီရဲ့ဇာတိမြို့ကို ပို့ဖို့စီစဉ်ထားတယ်။ ရှီရှီရဲ့ဦးလေးက ရွာအတွင်းရေးမှူးဆိုတော့ သူ့မျက်စိအောက်မှာ အစ်ကိုက ပိုပြီးသက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ဘဝကို ဖြတ်သန်းရလိမ့်မယ်…”

ရှဲ့ယင်း၏ လက်ဖဝါးသည် အနည်းငယ်တုန်ယင်သွားသည်။

ခြောက်လကျော်ကြာ စိုးရိမ်ပူပန်ပြီးနောက် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမခင်ပွန်း၏ သတင်းကို ရရှိခဲ့သည်။ မျက်ရည်များနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ ရောထွေးနေသောခံစားချက်များဖြင့် လွှမ်းမိုးနေသဖြင့် သူမ၏ စိတ်သည် ကောက်ရိုးပုံရှုပ်ထွေးနေသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး “ကောင်းလိုက်တာ! ကောင်းလိုက်တာ!…” ဟု တတွတ်တွတ်ပြောနေရုံမှလွဲ၍ ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ပေ။

ဤတစ်ခေါက် သူ့ဖခင်နှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သည်များကို စဉ်းစားပြီးနောက် ရှဲ့ကျန်းသည် နှုတ်ခမ်းကိုဖိလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်ပြန်လာတော့ အဖေနဲ့ကျွန်တော် လက်ရှိအခြေအနေကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်၊ အစ်ကို့အခြေအနေက ကာလတိုအတွင်းမှာ တိုးတက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ယုံကြည်တယ်။ နှစ်အနည်းငယ်ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ်… ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုတောင်ဖြစ်နိုင်တယ်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပြင်ဆင်ထားဖို့လိုတယ်”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှဲ့ယင်းသည် ကလေးများဘက်မှ တမင်လှည့်ထွက်သွားပြီး သူမ၏ကျဆင်းနေသောမျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်လိုက်သည်။

သူမသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်ကာ မျက်လုံးများကိုပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမ၏အကြည့်ထဲတွင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုသာကျန်ရှိနေတော့သည်။ သူမသည် သူမမောင်ကိုကြည့်ပြီး ကြေညာလိုက်သည်။

“ငါ သူ့ကိုသွားရှာမယ်”

ရှဲ့ကျန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် သူ့အစ်မ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် အံ့အားမသင့်ခဲ့ပေ။ ရှဲ့ယင်းသည် နူးညံ့ပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အလွန်ခိုင်မာသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

“ကလေးတွေကိစ္စကရော”

ရှဲ့ယင်းက မဆိုင်းမတွပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ငါ သူတို့ကိုခေါ်သွားမယ်”

ရှဲ့ကျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “အရမ်းခက်ခဲလိမ့်မယ်”

သို့သော် ရှဲ့ယင်း၏မျက်လုံးများသည် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားဟန်ရှိသည်။ “ငါမကြောက်ဘူး။ ငါတို့က မိသားစုတစ်ခုပဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အတူတူရှိသင့်တယ်။ အစ်ကိုယွမ်နဲ့ အတူရှိနေသရွေ့ တစ်သက်လုံး တောမှာနေရရင်တောင် ငါလက်ခံနိုင်တယ်”

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့အစ်မ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် အံ့အားမသင့်ခဲ့ပေ၊ အမှန်တကယ်တွင် သူသည် သူ့ယောက်ဖသတင်းကိုရရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူသာ သူမနေရာတွင်ရှိပါက သူလည်း ထိုသို့ပင်ပြုလုပ်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူမကို ထပ်စည်းရုံးရန်မကြိုးစားတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“အလျင်မလိုပါနဲ့။ ကျွင့်ဇီက မကြာခင် ကျွန်တော့်ကိုလာတွေ့လိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို အစ်မကို အဲဒီကိုမောင်းပို့ခိုင်းမယ်။ မဟုတ်ရင် စိတ်မအေးဘူး”

ရှဲ့ယင်းသည် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ရယ်မောနေသော သူမ၏ သားများဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ စိုးရိမ်သောကအတွေးများကို မျိုသိပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမတစ်ယောက်တည်းသာဆိုလျှင် သူမသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မစောင့်ဆိုင်းတော့ပေ၊ သို့သော် သူမ၏ ငယ်ရွယ်သောသားနှစ်ယောက်ကို တွေးမိသောအခါ သူမသည် သူမ၏ တုန်လှုပ်နေသောနှလုံးသားကိုငြိမ်သက်စေရန် အသက်ပြင်းပြင်းအနည်းငယ် ရှူသွင်းလိုက်သည်။

….

အပြန်လမ်းတွင် စုရှီသည် သူမခင်ပွန်း၏ လက်ကြီးကိုကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ယောက်မက ခဲအိုကိုသွားရှာချင်တာလား”

ရှဲ့ကျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်! နှစ်ရက်လောက်နေရင် ကျွင့်ဇီက ဝိုင်နည်းနည်းဝယ်ဖို့လာလိမ့်မယ်။ ကိုယ် သူ့ကို အစ်မကိုပြန်ပို့ဖို့မောင်းခိုင်းမယ်၊ အဲဒီလိုဆို ကိုယ်စိတ်အေးရတယ်”

စုရှီသည် ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ “ကျွန်မမှာ ခွင့် လေး၊ငါးရက်လောက်ကျန်‌ လောက်သေးတယ်။ မနက်ဖြန် ဒါရိုက်တာဆီက အချိန်နည်းနည်းတောင်းပြီး ကျန်းကျွင့် လာတဲ့အခါ အစ်မနဲ့အတူ သူတို့ကိုလိုက်ပို့မယ်”

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ဇနီး၏ ယှက်နွယ်နေသော လက်ချောင်းများကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ဆွဲသွင်းကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး။ ကျွင့်ဇီက ဒါကိုကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။ မင်း မကြာသေးခင်က ခရီးသွားရတာ ပင်ပန်းနေပြီ”

စုရှီက ပြုံးပြီးပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “တကယ်တော့ အစ်မအတွက်တင် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ အိမ်မပြန်ဖြစ်တာ နှစ်နှစ်နီးပါးရှိပြီ။ ရှင်သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်မငယ်ငယ်ကတည်းက ဦးလေးက ကျွန်မကို သူ့သမီးအရင်းလိုဆက်ဆံခဲ့တာ။ အခု ကျွန်မအိမ်ထောင်ကျပြီဆိုတော့ သူ့ကိုပြန်တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုပဲ”

ရှဲ့ကျန်း ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ “အခုချက်ချင်းဆုံးဖြတ်ဖို့ အလျင်မလိုပါနဲ့။ မနက်ဖြန် ကိုယ် ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်းကိုမေးကြည့်မယ်။ ကိုယ့်မှာလည်း ခွင့်ရက်နည်းနည်းကျန်သေးတယ်၊ မနက်ဖြန် ဖျက်သိမ်းဖို့စီစဉ်ထားတာ။ မင်းပြန်သွားဖို့သေချာတယ်ဆိုရင် ကိုယ်မင်းနဲ့အတူလိုက်သွားဖို့ နည်းလမ်းရှာမယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းရဲ့ ‘အဖေ’ ကို သူ့သားမက်ကို တွေ့ခွင့်ပေးသင့်တယ်”

စုရှီက တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ “ရှင် အချိန်ရှာနိုင်ပါ့မလား”

ရှဲ့ကျန်း းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒါက ကိုယ့်ခွင့်ရက်ပဲလေ၊ ကိုယ်က အချိန်ဇယားညှိရုံပဲ။ အရေးတကြီး အလုပ်တွေမရှိရင် မင်းနဲ့အတူ ပြန်လိုက်နိုင်သင့်တယ်။ ကိုယ် ကျွင့်ဇီနဲ့ အလှည့်ကျမောင်းမယ်။ မင်းအိမ်ကို ရောက်ဖို့ နှစ်ရက်လောက်ကြာလိမ့်မယ်။ မင်းပြန်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုတော့ အဘွား ချန်ကို သူမိသားစုဆီ ပြန်တွေ့ချင်လားလို့ မေးကြည့်ပါလား”

စုရှီသည် ပျော်ရွှင်မှုအား ခံစားလိုက်ရပြီး အဘွား ချန်သည် ဤနေရာတွင် နှစ်နှစ်နီးပါးနေထိုင်ခဲ့ပြီး အိမ်ပြန်လည်ပတ်ချင်နေမည်ဟု တွေးမိသည်။

“မနက်ဖြန် အဘွားကိုမေးကြည့်မယ်။ အဘွားက ပြန်ချင်နေလောက်တယ်”

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၈၂

သူတို့၏ အိမ်လေးသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်တွင် ကြယ်များလင်းလက်နေသည်။

စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်းက ခြံဝင်းတံခါးကို သစ်သားတန်းဖြင့် လုံခြုံအောင် ပိတ်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမစကားပြောတော့မည်အပြုတွင် ကြိုတင်သတိမပေးဘဲ သူက သူမကို ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပွေ့ချီကာ မြေပြင်မှမြှောက်လိုက်သည်။

သူမသည် အံ့အားသင့်စွာအော်လိုက်ပြီး ရှဲ့ကျန်း၏ လည်ပင်းကို အလိုလိုဖက်လိုက်ကာ စနောက်သလို နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။

“ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်မြင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ရှဲ့ကျန်းသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အိမ်ထဲသို့ဝင်သွားရင်း တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းယောက်ျားက ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာသိတယ်၊ ကိုယ်စစ်ဆေးပြီးပြီ၊ ဘေးမှာမြင်မယ့်သူတစ်ယောက်မှမရှိဘူး”

စုရှီသည် သူ့နားရွက်ကိုဆွဲကာ ကြမ်းတမ်းဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ “ရှင် သတိထားသင့်သေးတယ်! တစ်ယောက်ယောက်မြင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကျွန်မတို့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းအတွက် မကောင်းဘူး”

အမျိုးသားသည် သူမနှင့်မငြင်းခုံခဲ့ပေ။ သူသည် သူတို့၏ အိပ်ခန်းတံခါးသို့ အမြန်ရောက်သွားပြီး လျင်မြန်သောလှုပ်ရှားမှုဖြင့် ခြေဖြင့်ကန်ဖွင့်ကာ စုရှီကို အိပ်ရာပေါ်တွင်ချထားလိုက်သည်။

သူသည် ချက်ချင်းလိုက်ပါလာပြီး သူမ၏စကားလုံးအားလုံးကို အနမ်းဖြင့်ဖမ်းယူရန် ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် လျှပ်စစ်မီးမရှိဘဲ ပြတင်းပေါက်မှ မှိန်ဖျော့သောဆည်းဆာရောင်သာ ဝင်ရောက်နေသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် အားအလွန်ကြီးပြီး သူမကို သားရဲကောင်ကဲ့သို့ အလောတကြီးနှင့် ပြင်းထန်စွာနမ်းရှိုက်နေသည်။ စုရှီသည် သူမ၏ မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး အမျိုးသား၏ တောက်လောင်နေသော ခြေလှမ်းများနှင့် လိုက်မီရန် အကောင်းဆုံးကြိုးစားနေသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ၏မျက်လုံးများသည် ချစ်စဖွယ်အနီရောင်သို့ပြောင်းသွားပြီး သူမအသက်မရှူနိုင်တော့မည့်အချိန်တွင် အမျိုးသားသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမကိုလွှတ်ပေးလိုက်သည်။

သူ၏လက်တစ်ဖက်သည် သူမ၏ အဝတ်အစားအောက်သို့ လျှောဝင်သွားပြီး ကျန်တစ်ဖက်က သူမလက်ကောက်ဝတ်များကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။ သူ၏နွေးထွေးသော အသက်ရှုသံသည် သူမ၏အရေပြားကို ပွတ်တိုက်သွားရင်း သူကပြောလိုက်သည်။

“ရှီရှီ နေ့လည်ကစကားကို ဆက်ပြောကြရင်ဘယ်လိုလဲ”

အနမ်းကြောင့်မူးဝေပြီး လုံးဝအားအင်ကုန်ခမ်းနေသော စုရှီသည် သူမ၏မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများကို ရှုပ်ထွေးစွာပုတ်ခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“ဘာလဲ”

သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်သောအကြည့်သည် နုံအပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသောကြောင့် ရှဲ့ကျန်း၏ နဖူးပေါ်မှ သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သံကဲ့သို့မာကျောလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ အံကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ကိုယ့်ကို မတူတဲ့နာမည်တစ်ခုသုံးသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား”

ထိုအခါမှသာ စုရှီသည် ‘ခင်ပွန်း’ ၏အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းစူပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ရှဲ့ကျန်းက ကောင်းနေတာပဲမဟုတ်လား”

အမှန်တကယ်တွင် သူမသည် စိတ်ထဲတွင် နာမည်များစွာစဉ်းစားခဲ့သော်လည်း မည်သည့်နာမည်ဖြစ်စေ သူမကိုရှက်ရွံ့စေသည်။

အဓိကအားဖြင့် အမျိုးသား၏ နာမည်သည် စာလုံးတစ်လုံးတည်းသာဖြစ်သောကြောင့် မည်သို့ခေါ်ဆိုစေကာမူ အနေရခက်စေသည်။

အမျိုးသားသည် သူ့ဇနီး၏ အတွင်းစိတ်ထဲရှိ ပြဿနာကို မသိဘဲ သူမကို ပို၍ပင်အနီးသို့ ခြယ်လှယ်စွာ အားဖြင့်ဆွဲသွင်းကာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ်တို့က အိမ်ထောင်ကျပြီးသား။ ကိုယ်မင်းကို ရှီရှီ လို့ခေါ်တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းလည်း ကိုယ့်ကို ချစ်စနိုး နာမည်တစ်ခုခေါ်စေချင်တယ်”

ဤသို့ကြားရသောအခါ ရှက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း စုရှီသည် သူမှန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူမခင်ပွန်းကို နာမည်အပြည့်အစုံဖြင့် ခေါ်ဆိုခြင်းသည် အတော်လေးစိမ်းကားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

“အာ…အားကျန်း?”

ရှဲ့ကျန်းသည် သူဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကိုတင်းကျပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် တပ်မက်မှုများ တောက်လောင်လာသည်။ သူ့အသက်ရှုသံသည် ပိုပြင်းထန်လာပြီး သူ၏ရင်ဘတ်သည် အလျင်အမြန် နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်လာသည်။ သူ၏အသံသည် ရှတတဖြစ်သွားပြီး တိုးတိုးလေးသာ ထွက်လာသည်။

“ကလေးလေး၊ နောက်တစ်ခါပြောပါဦး”

စုရှီသည် သူမ၏ ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းလေးများကို နာခံစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ချိုသာစွာပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အားကျန်း!”

တုံ့ပြန်မှုအဖြစ် အမျိုးသားသည် သူမကို တောက်လောင်သောအနမ်းဖြင့် လွှမ်းခြုံလိုက်ပြီး သူတို့ကို တက်ကြွသော တပ်မက်မှု ပင်လယ်ထဲသို့ ကျဆင်းစေခဲ့သည်။ သူတို့၏ အသက်ရှုသံများ ရောထွေးသွားပြီး လေထဲတွင် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကြာရှည်စွာစွဲကျန်ရစ်သော ချိုမြိန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

အချိန်သည် သူတို့နှစ်ဦးလုံး သတိမပြုမိဘဲ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ပင်ပန်းပြီးအိပ်ချင်နေသော စုရှီသည် သူမ၏နားထဲတွင် အမျိုးသား၏ စိတ်အားထက်သန်သောစည်းရုံးမှုကိုခံစားနေရပြီး ‘အားကျန်း’ ဟု နောက်တစ်ကြိမ်ပြောရန် တိုက်တွန်းနေသည်…

….

နောက်တစ်နေ့၌။

စုရှီသည် မနက်စာစားရန်လာသောအခါ သူမ၏ အစီအစဉ်များကို အဘွား ချန်နှင့် မျှဝေခဲ့သည်။

အဘွား ချန်သည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားပြီး အိမ်ကိုမလွမ်းဘူးဆိုလျှင် လိမ်ရာကျမည်ဟု ပြောသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူမအနည်းငယ်လွမ်းဆွတ်နေသည်မှာ စုရှီ၏အဒေါ်၊ စကားထက်မြက်သော ဝမ်ကွေ့ကျစ်ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူမတွင် စိုးရိမ်မှုတစ်ခုရှိသည်။ “ငါတို့လူအများကြီး ပြန်သွားကြမှာဆိုတော့ ကားကဆံ့ပါ့မလား”

စုရှီက သူမကိုစိတ်ချစေရန် ပြောလိုက်သည်။ “ဆံ့မှာပေါ့! မဆံ့ရင် သမီး အဘွားကိုပြောမှာမဟုတ်ဘူး”

အဘွား ချန်သည် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို အမြန်စားသောက်ပြီး တူကိုချကာ လူတိုင်းအတွက် ယူဆောင်သွားဖို့ ပစ္စည်းများရှာဖွေရန် အိမ်ထဲသို့ အမြန်ပြန်ဝင်သွားသည်။

….

“ဆရာဝန် စုရှီ၊ ပြန်လည်ကြိုဆိုပါတယ်”

“ဆရာဝန် စုရှီ၊ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်”

“ဆရာဝန် စုရှီ၊ J မြို့ က လှရဲ့လား”

စုရှီသည် လူငယ်တစ်ယောက်နှင့်အတူ ဆေးရုံထဲသို့ဝင်လာပြီး သူမတွေ့သမျှလူတိုင်း ဆရာဝန်များနှင့် သူနာပြုများအပါအဝင် အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ သူမသည် သူမအိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ သကြားလုံးအနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မေးခွန်းအမျိုးမျိုးကိုဖြေကြားရင်း ဝေငှရန်မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပေ။

ဆေးရုံဒါရိုက်တာကို တွေ့သောအခါ သူမသည် နောက်ဆုံးသကြားလုံးအနည်းငယ်ကို သူမအားပေးလိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာပြောလိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာ၊ ဒါရိုက်တာ့အတွက် ကံကောင်းခြင်းနည်းနည်းဆောင်ကြဉ်းပေးပါစေ”

ဒါရိုက်တာဟဲသည်လည်း ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူမသည် စုံတွဲအပေါ် အမြဲတမ်းမျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီးထားခဲ့ပြီး အချိန်သည် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး အိမ်ထောင်ကျသွားခဲ့သည်။

ခဏစကားစမြည်ပြောပြီးနောက် ဒါရိုက်တာဟဲ ကပြောလိုက်သည်။ “မင်း မနေ့ကမှပြန်ရောက်တာ၊ ဘာလို့မနားနေတာလဲ။ မင်းမှာ ခွင့်ရက်တော်တော်များများ ကျန်သေးတာ ငါမှတ်မိတယ်”

စုရှီက ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ တစ်ရက်နားဖို့စီစဉ်ထားပေမယ့် အစ်ကို့ဘက်က သတင်းရတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရလို့ ကျွန်မခွင့်ရက်ကို ရက်အနည်းငယ်ညှိလို့ရမလားဆိုတာ ဒါရိုက်တာနဲ့ ဆွေးနွေးဖို့လာခဲ့တာ”

ဒါရိုက်တာဟဲသည် သူမ၏စာဖတ်မျက်မှန်ကိုပင့်တင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘာကိစ္စလဲ”

စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်း သူမအား မနေ့ကပြောခဲ့သည်များကို ရွေးချယ်ပြီး သူမအားပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ဒါရိုက်တာဟဲ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမှုသည် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ သူမသက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ရှောင်ယင်းက သူ့ခင်ပွန်းနဲ့ပြန်လည်ဆုံစည်းရတာကောင်းပါတယ်။ အချိန်အကြာကြီးခွဲနေရတာ မလွယ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးတော့ ဒုက္ခရောက်မှာပဲ”

စုရှီ ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။ “ယောက်မက ဆန္ဒရှိတာ”

ဒါရိုက်တာဟဲက ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တာပေါ့! သူတို့အားလုံးက ကလေးကောင်းတွေပဲ။ မင်းက စဉ်းစားတတ်တယ်။ ခွင့်ရက်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါဌာနမှူးနဲ့ပြောပြီး သူ့ကို မင်းအတွက် ညှိပေးခိုင်းမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရက်အများကြီး ခွဲလို့မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် ငါ့အတွက် ဒီမှာရှင်းပြရခက်လိမ့်မယ်”

စုရှီသည် သူမနားလည်ကြောင်းပြသရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မတို့ အိမ်မှာ တစ်ညပဲနေပြီး ပြန်လာဖို့စီစဉ်ထားပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ရှဲ့ကျန်းနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းက အလှည့်ကျမောင်းလို့ရတယ်၊ ဒါကြောင့် သိပ်ပင်ပန်းမှာမဟုတ်ဘူး”

ဒါရိုက်တာဟဲသည် ကျေနပ်ပုံရသည်။ “ကြားရတာဝမ်းသာပါတယ်။ မင်းကံကောင်းတယ်၊ ဆေးရုံက မကြာသေးခင်က သိပ်အလုပ်မများဘူး၊ မဟုတ်ရင် ငါမင်းအတွက် အချိန်ရှာပေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး”

စုရှီသည် ကျေးဇူးတင်စွာ ပြုံးပြီးပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်မက အမြဲတမ်း တော်တော်ကံကောင်းပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ဒါရိုက်တာလို ကောင်းမွန်တဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုတွေ့ဆုံနိုင်မှာလဲ”

ဒါရိုက်တာဟဲသည် ရယ်မောပြီး သူမကို အသာအယာပုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမကိုမောင်းထုတ်ရန် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“စကားချိုချိုလေးတွေနဲ့ မင်းလွတ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ မြန်မြန်အလုပ်သွားလုပ်တော့”

စုရှီသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ဘဲ ပျော်ရွှင်သောအပြုံး‌လေးဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

........

ညနေခင်းတွင် လိမ္မော်နီရောင် နေဝင်ဆည်းဆာသည် အဝေးဆီမှ ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပစွာ လွှမ်းခြုံနေပြီး ကျေးလက်တောရွာ၏ တောင်တန်းများနှင့် ရေပြင်တို့ကို လှပသော ဇာပုဝါ တစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသလိုပင်။

စုချန်းကျုံးသည် ဆေးတံကို သွားကြားတွင်ညှပ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရွာထဲသို့ဝင်သော လမ်းတစ်လျှောက် ရှေ့နောက် လျှောက်လှမ်းနေသည်။

အခါအားလျော်စွာ သူသည် အဝေးသို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်တတ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်မျှော်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဖြတ်သွားသော ရွာသားတစ်ဦးဖြစ်သူ စုထျဲနျိုက သူ့ကိုပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “အတွင်းရေးမှူး စု၊ ခင်ဗျားတူမကို စောင့်နေပြန်ပြီလား”

စုချန်းကျုံးက ပြုံး၍ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့တူမအကြောင်းပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ကြမ်းတမ်းသောမျက်နှာထက်တွင် ကြင်နာပြီး ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားသော အပြုံးတစ်ပွင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အနီးအနားရွာများတွင် စု မိသားစုမှ ထူးချွန်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မည်သူက မသိဘဲနေမည်နည်း။

အိမ်ပြန်ရန် အလျင်မလိုသော စုထျဲနျိုသည် ခဏရပ်၍ စကားစမြည်ပြောဆိုကာ လယ်ကွင်းများထဲမှ စောစောစိုက်သော စပါးများကို မည်သည့်အချိန်တွင် စတင်ရိတ်သိမ်းမည်ကို ဆွေးနွေးပြီး တကျူး၏ မိသားစုက သူ့သမီးအတွက် တင်တောင်းကြေး ယွမ်ရှစ်ဆယ် တောင်းဆိုခဲ့သည့်အကြောင်း အတင်းအဖျင်းပြောဆိုနေသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ရွာမှ သာမန် အတင်းအဖျင်းများသာ ဖြစ်သည်။

မပြန်မီတွင် စုထျဲနျိုသည် သူ့ကို သတိပေးချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

“အတွင်းရေးမှူး စု၊ စုရှီက တစ်နေ့ကပဲ ဖုန်းဆက်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ရထားနဲ့ခရီးသွားရင် လေးငါးရက်လောက်ကြာတယ်လို့ ကြားတယ်။ ခင်ဗျား အခုစောင့်နေစရာ မလိုပါဘူး။ မသိတဲ့သူတစ်ယောက်ယောက်သာဆိုရင် ခင်ဗျားကို သတို့သမီးစောင့်နေတယ်လို့ ထင်သွားနိုင်တယ်”

စုချန်းကျုံးသည် ကလေးများက ကားမောင်းပြန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြရန် စိတ်မကူးဘဲ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့က အသက်ကြီးတဲ့ သတို့သမီးတွေလိုပဲ မဟုတ်လား။ သူ့ကိုမတွေ့ရတာ တစ်နှစ်ကျော်နေပြီ၊ အဲဒီကလေးက အိမ်ထောင်တောင်ကျနေပြီ”

စုထျဲနျိုသည် ဤအကြောင်းကို လုံးဝမသိခဲ့ပေ။ စု မိသားစုက တမင်ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူတို့က ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် မလုပ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် မပြန်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အနီးအနားမှ ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူသည် သူ့ခါးနောက်မှ ဆေးတံကိုထုတ်ယူပြီး အတွင်းရေးမှူး စု ထံမှ မီးခြစ်ငှားကာ မီးခိုးများမှုတ်ထုတ်စပြုလာသည်။

သို့သော် သူသုံးသောဆေးရွက်ကြီးသည် အပေါဆုံးအမျိုးအစားဖြစ်ပြီး စုချန်းကျုံးမှာမူ စုရှီနှင့် အခြားသူများ လွန်ခဲ့သောနှစ်များက ပို့ပေးခဲ့သော အကောင်းစားဆေးလိပ်များကို သောက်သုံးနေခဲ့သည်။

မီးခိုးအနည်းငယ်မှုတ်ပြီးနောက် စုထျဲနျိုသည် လှည့်ပတ်နေသော မီးခိုးများကြားမှ အဝေးမှ စပါးခင်းများကို ကြည့်ရင်း စူးစမ်းသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“စုရှီ က အိမ်ထောင်ကျသွားပြီလား။ ကျွန်တော်က သူကျောင်းတက်နေတုန်းပဲ ထင်နေတာ”

ရွာသားများသည် သတင်းများနှင့် အနည်းငယ်အဆက်အသွယ်ပြတ်နေပြီး တက္ကသိုလ်အတန်းများ ရပ်ဆိုင်းထားသည်ကို သူတို့မသိခဲ့ကြပေ။ နောက်ဆုံးတွင် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရသုံးဦးထွက်ပေါ်ခဲ့သော စု မိသားစုမှလွဲ၍ ရွာထဲတွင် အခြားမည်သူမျှ ထိုသို့သောအခွင့်အရေးများ မရရှိခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် သူတို့၏ ဗိုက်ကိုဖြည့်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး သူတို့၏အားအင်အားလုံးကို ကုန်ဆုံးစေကာ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုပြုရန် အချိန်မကျန်တော့ပေ။

စုချန်းကျုံးသည်လည်း မတ်တပ်ရပ်ရသည်ကို ပင်ပန်းလာပြီး စုထျဲနျို ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

“သူမနှစ်က ဘွဲ့ရသွားပြီ၊ မဟာဘွဲ့တောင် ပြီးသွားပြီ”

“ဘွဲ့လွန်ကျောင်းသားဆိုတာ ဘာလဲ။ စုရှီက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ မဟုတ်ဘူးလား”

ဤသို့ကြားရသောအခါ စုချန်းကျုံးသည် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြုံးရွှင်ကာ ခါးကိုမတ်လိုက်သည်။

“သူမက အဲဒီထက်တောင် ပိုတော်သေးတယ်။ ဘွဲ့လွန်ကျောင်းသားဆိုတာ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ဖြစ်တာထက် ပိုပြီးဆက်တက်ရင် ရတဲ့ဘွဲ့ပဲ”

စုထျဲနျိုသည် အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ဘွဲ့လွန်ကျောင်းသားများအကြောင်း ယခင်က တစ်ခါမှမကြားဖူးခဲ့ဘဲ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဖြစ်ခြင်းသည် ပညာရေး၏ အထွတ်အထိပ်ဟု အမြဲထင်ခဲ့သည်။ သူ မနာလိုသောလေသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

“ဝိုး၊ စုရှီ က အံ့ဩစရာပဲ။ ငါတို့ စု မိသားစုက ဘိုးဘွားတွေရဲ့ သင်္ချိုင်းကနေ မီးတောက်နေရမယ်။ စုတုန် ထက်တောင် ပိုကောင်းသလိုပဲ”

စုချန်းကျုံးသည် သူ၏ကလေးများအကြောင်း ချီးမွမ်းစကားကြားရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး အားရပါးရရယ်မောလိုက်သည်။

“စုတုန်လည်း ဘွဲ့လွန်ကျောင်းသားပဲ၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ကလေးကောင်းတွေပါ”

စုထျဲနျိုသည် ချက်ချင်း လေးစားစိတ်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ့ယောက္ခမ၏ရွာသို့ သွားလည်မည်ကို စဉ်းစားရင်း သူသည် ဤအကြောင်းကို ကြွားဝါရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့ရွာတွင် ဘွဲ့လွန်ကျောင်းသားများ ထွက်ပေါ်ခဲ့သည်၊ ၎င်းသည် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရများထက်ပင် ပို၍အထင်ကြီးစရာကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။

'နှစ်ယောက်တောင်မှပဲ! အင်း၊ အင်း၊ ဘယ်လောက်အထင်ကြီးစရာကောင်းလိုက်လဲ။'

ခဏတာမနာလိုဖြစ်ပြီးနောက် စုထျဲနျိုသည် နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“စုရှီရဲ့ လက်တွဲဖော်က ဘာအလုပ်လုပ်လဲ။ ငါတို့ စု မိသားစုက ဒီလောက်ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းတွေ ထုတ်လုပ်နိုင်တာဆိုတော့ သူ့လက်တွဲဖော်ကလည်း ထိပ်တန်းဖြစ်ရမှာပဲနော်”

သူ့တူမ၏ခင်ပွန်းအကြောင်းပြောမိသဖြင့် စုချန်းကျုံး သည် အနေရခက်သွားသည်။

စုရှီသည် သူ့အစ်ကို၏သမီးဖြစ်သော်လည်း သူမ၏မိဘများသည် နိုင်ငံတော်အတွက် အလုံးစုံမြှုပ်နှံထားပြီး ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသည်။ သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို အလွန်အလိုလိုက်ခဲ့ပြီး မြို့သို့သွားတိုင်း မုန့်များနှင့် ကစားစရာများကို အမြဲယူဆောင်လာပေးကာ ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်တွင် အပြင်လူတစ်ယောက်ယောက်က ခေါ်ဆောင်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက တွေးထင်နိုင်မည်နည်း။

ဤသို့တွေးမိသဖြင့် စုချန်းကျုံး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။

သူသည် ဆေးတံကို အနီးအနားမှ ကျောက်တုံးနှင့်ခေါက်လိုက်ပြီး အဝေးသို့စိုက်ကြည့်နေကာ တုံ့ပြန်ရန်မလိုလားတော့ပေ။

အတွင်းရေးမှူး စုထံမှ တုံ့ပြန်မှုမရရှိသဖြင့် စုထျဲနျို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စုချန်းကျုံး၏ မျက်နှာကြီးကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ့နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဘာ… ဘာဖြစ်လို့လဲ။ စုရှီရဲ့ ခင်ပွန်းက… မကောင်းဘူးလား”

ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ သူတို့ စု မိသားစုတွင် ဤမျှကောင်းမွန်သော အမျိုးသမီးများရှိသည်၊ သူကတော့ အသုံးမကျတဲ့လူတစ်ယောက်နဲ့ မညားလောက်ပါဘူး။ စုထျဲနျိုသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အတွေးများကြောင့် လန့်သွားပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး။

စုချန်းကျုံးသည် သူ၏ဘေးမှ မိုက်မဲသောလူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း ဘာမဟုတ်တာတွေ တွေးနေတာလဲ။ သူ့ယောက်ျားက အရာရှိတစ်ယောက်။ သူသာ မကောင်းရင် ငါ့တူနှစ်ယောက်က သဘောတူပါ့မလား”

စုထျဲနျိုသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ဝါကျင့်ကျင့်သွားများကို ဖော်ပြကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အင်း၊ ဒါဆို ခင်ဗျား ဘာလို့မျက်မှောင်ကြုတ်နေတာလဲ။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုစိတ်မပူဘဲနေနိုင်မှာလဲ”

စုချန်းကျုံးသည် တုံ့ပြန်ရန် စိတ်မကူးတော့ပေ။ သူတကယ်ခံစားနေရသည်မှာ သူ့တူမသည် အိမ်ထောင်ပြုရန် အသက်ငယ်လွန်းသည်ဟု ထင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် စုထျဲနျိုသည် သူ့ဆေးတံကိုထုပ်ပိုးရန် ထရပ်လိုက်ပြီး အဝေးတွင် ကြီးမားသောအမည်းရောင်အရိပ်တစ်ခု သူတို့ဆီသို့ လှိမ့်လာနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

“အတွင်းရေးမှူး စု၊ တစ်ခုခု ဒီဘက်ကို လှိမ့်လာနေသလိုပဲ”

သူသည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး မြင်နိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဤသို့ကြားရသောအခါ စုချန်းကျုံးသည်လည်း ချက်ချင်းထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့အကြည့်ကို စူးစိုက်လိုက်ရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တစ်စုံတစ်ခု အမှန်တကယ်ပင် အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အရိပ်သည် ပို၍နီးကပ်ပြီး ရှင်းလင်းလာသောအခါ စုထျဲနျိုသည် ထစ်ငေါ့စွာပြောလိုက်သည်။

“ကားတစ်စီးနဲ့ မတူဘူးလား”

စုချန်းကျုံးလည်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် သူ့ဆေးတံကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကောက်ယူကာ ချဉ်းကပ်လာသော ယာဉ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။