ရှားပါးမှုကို မကြောက်ဘဲ မညီမျှမှုကိုသာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း။

မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ကျန်းဖန်သည် သော်ကရွာသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

သေချာသည်မှာ သူသည် သူ၏ မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်လည် ပြောင်းလဲဖန်တီးထားပြီး ဖြစ်သည်။

အစောက ဘာမှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သလိုပင်။

ငွေစ (၅၇၆) ပြားသည်လည်း ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ် အတွင်းသို့ သဘာဝကျစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွာသားများသည် စုန့်ဖူကွေ့ မိသားစုအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဖန်သည်လည်း နားစွင့်နေခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်စဉ်၏ အစအဆုံးကို သိရှိသွားခဲ့လေသည်။

အစပိုင်းတွင် စုန့်ဖူကွေ့သည် ကြွယ်ဝချမ်းသာလာမည့် နည်းလမ်းကို အမှန်တကယ် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းသည် ထုန်ဟယ်မြို့နယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ချုပ်ကိုင်ထားပြီး စားသောက်ဆိုင်များ၊ တည်းခိုခန်းများနှင့် ဈေးများကိုပါ ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း… ငါးရောင်းချမှု အားလုံးသည် သူတို့၏ ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်သည်။

အကယ်၍ ထိုနေရာများသို့ သွားရောက်ရောင်းချပါက နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်း သေချာပေါက် သိရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် စုန့်ဖူကွေ့သည် ထုန်ဟယ်မြို့နယ်ရှိ မြို့နေလူထုအား တိုက်ရိုက်ရောင်းချရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ အစုလိုက် မရောင်းဘဲ တစ်စစီ ခွဲရောင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏ ဈေးနှုန်းသည် ပေါက်ဈေးထက် သက်သာနေသည် မဟုတ်ပါလော။

အထူးသဖြင့် ကောက်ပဲသီးနှံဈေးနှုန်းများ မြင့်တက်နေသော ဤခေတ်ကာလတွင် ဈေးနှုန်းသက်သာသော ငါးများသည် မြို့နေလူထုအတွက် ပထမဦးစားပေး ရွေးချယ်စရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ငါးများကို ထုတ်လိုက်သည်နှင့် လျင်မြန်စွာ ရောင်းကုန်သွားလေ့ ရှိသည်။

ပြဿနာမှာ စုန့်ဖူကွေ့တို့အဖွဲ့သည် ငွေအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သော်လည်း စုန့်ဖူကွေ့က အများဆုံး ရယူခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤအချက်က အခြားတံငါသည်များကို အလွန် မကျေနပ်မှု ဖြစ်စေခဲ့ပြီး ငွေပိုမို ရရှိလိုခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည်လည်း အသက်နှင့်ရင်းရသော ကုန်သွယ်မှုတွင် ပါဝင်နေကြသဖြင့် ဤမျှနည်းပါးသော ဝေစုဖြင့် ကျေနပ်ရောင့်ရဲနိုင်ခြင်း မရှိကြချေ။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် စုန့်ဖူကွေ့သည် လောဘကြောင့် မျက်စိကွယ်နေပြီး… သူသာမရှိလျှင် ဤတံငါသည်များသည် အိမ်၌ပင် ငါးဖမ်းရင်း ရုန်းကန်နေရဦးမည်ဖြစ်ကာ ငွေရှာမည့် အခွင့်အလမ်း ရရှိမည်မဟုတ်ဟု ယူဆနေခဲ့သည်။

သူက အခွင့်အရေးပေးထားသဖြင့် သူတို့က ကျေးဇူးတင်သင့်သည်ဟု ထင်မှတ်နေသည်။ သို့သော် သူတို့က ငွေကို ပိုလိုချင်နေကြရာ သက်သက်မဲ့ ကျေးဇူးကန်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားသည်။

ထို့ကြောင့် နှစ်ဖက်အကြား တင်းမာမှုများသည် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တံငါသည်တစ်ဦးသည် ဒေါသအလျောက် နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းထံ သွားရောက်၍ စုန့်ဖူကွေ့အကြောင်း တိုင်ကြားခဲ့လေသည်။

ရလဒ်မှာ ခန့်မှန်းရ လွယ်ကူလှသည်။ သတင်းကြားသည်နှင့် စုန့်ဖူကွေ့သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ မိသားစုကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ထုန်ဟယ်မြို့နယ်မှ အခြားနေရာသို့ အလျင်စလို ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

အချိန်မီ မထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သော တံငါသည်များမှာမူ နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းသားများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရပြီး ရိုက်သတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

"အတွင်းလူအချင်းချင်း ပဋိပက္ခဖြစ်ပြီး သေသွားကြတာကိုး"

"တကယ်ပဲ... ရှားပါးမှုကို မကြောက်ဘဲ မညီမျှမှုကိုသာ ကြောက်ရမယ် ဆိုတာ အမှန်ဘဲဟ"

ကျန်းဖန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် သုံးသပ်မိလိုက်သည်။

မူလက ဤသည်မှာ အတူတကွ ငြိမ်းချမ်းစွာ လုပ်ကိုင်လျှင် အားလုံး အကျိုးရှိမည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကံဆိုးစွာဖြင့် တံငါသည်များသည် တံငါသည်များသာ ဖြစ်နေကြပြီး အမြော်အမြင် တိုတောင်းလွန်းကာ အကျိုးအမြတ်ကို မျှဝေလိုစိတ် မရှိကြချေ။

ရလဒ်အနေဖြင့် အားလုံး ပျက်စီးဆုံးရှုံးရခြင်းပင်။

နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိမည့် အခြေအနေ ဖြစ်သင့်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ဇာတ်သိမ်းခဲ့ရသည်။

အစကတည်းက ဝင်ရောက်မပတ်သက်ခဲ့ခြင်းမှာ မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အကျိုးစီးပွား ပြဿနာများကြောင့် သူပါ ပြိုလဲသွားနိုင်ပေသည်။

သူပါ ရောယောင် ပါဝင်ပတ်သက်သွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။

အမှန်စင်စစ် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များသည် ဤခေတ်ကာလမှ ဖြစ်ပွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ယခင်ဘဝကပင် ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုးကို မကြာခဏ ကြားဖူးခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ထာဝရ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော လူ့သဘောသဘာဝ ဖြစ်ပုံရသည်။

သို့သော် ဤကိစ္စသည် သူနှင့် မသက်ဆိုင်သဖြင့် ဆက်လက် အာရုံစိုက်မနေရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ တွေးတောရင်း ကျန်းဖန် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

"ယောကျာ်း... နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းက တို့မိသားစုကို ပစ်မှတ်ထားနေတယ်လို့ ကြားတယ်"

စုဝေဝေသည် ကျန်းဖန်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ရှာသည်။

စောစောက ရွာလယ်ကွင်းပြင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သူမ ကိုယ်တိုင် မမြင်တွေ့ခဲ့သော်လည်း သတင်းများက ရွာတစ်ရွာလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီးဖြစ်၏။ သော်ကရွာ တစ်ရွာလုံး၏ လစဉ်ကြေး နှစ်ဆတိုးသွားကြောင်း သူမ သိရှိထားသည်။

သူတို့မိသားစု ဆိုလျှင် နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်း အကြီးအကဲလော့၏ သီးသန့် ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရပြီး လစဉ်ကြေး သုံးဆ ပေးဆောင်ရန် သတ်မှတ်ခံလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ သာမန်တံငါသည် မိသားစုတစ်စုအတွက်ဆိုလျှင် ကပ်ဘေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး အိပ်ပျော်နိုင်မည်ပင် မဟုတ်ချေ။

"မပူပါနဲ့... လော့ကျန့်က တို့တွေကို ဘယ်တော့မှ ခြိမ်းခြောက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ကျန်းဖန်သည် စုဝေဝေကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

ဘာ…

စုဝေဝေ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်မိသည်။ ခင်ပွန်းသည်၏ ဆိုလိုရင်းကို သူမ အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း သူက ဘာမှမဖြစ်ဘူးဟု ပြောမှတော့ ဘာမှမဖြစ်လောက်ဟု ယူဆလိုက်ပြီး သိပ်မစိုးရိမ်တော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် သူမ မျက်နှာလေး ရဲသွားပြီး ကျန်းဖန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"လူဆိုးကြီး... နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ တွေးနေပြန်ပြီ"

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရောက်လာပြီး ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေသည့် လက်တစ်ဖက်ကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒါက မဟုတ်ကဟုတ်က မဟုတ်ပါဘူး... ဘဝရဲ့ အရေးကြီးကိစ္စပါ"

ကျန်းဖန်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်ပြီး စုဝေဝေကို ပွေ့ချီကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။

ကုတင်လေး လှုပ်ယမ်းသွားလေသည်။

အပြင်လောကမှ ပရမ်းပတာ ရှုပ်ထွေးမှုများသည် အခန်းထဲမှ လူနှစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိသကဲ့သို့ပင်။

သူတို့သည် ရှားပါးလှသော ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှု အခိုက်အတန့်ကို ခံစားနေကြလေသည်။

......

ညနေစောင်း အချိန်တွင် ထုန်ဟယ်မြို့နယ်ရှိ နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်း ဌာနချုပ်၌ ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ် လီလေ နှင့် အကြီးအကဲ အသီးသီးတို့သည် ဤနေရာတွင် စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ အလွန် လေးနက်တည်ကြည်နေကြသည်။

ဤသည်မှာ နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းအတွက် ကြုံတောင့်ကြုံခဲ အကျပ်အတည်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

မျက်ခုံးနီ သူပုန်တပ်သည် နန်းတော်၏ စစ်တပ်ကို အနိုင်ယူလိုက်ပြီး တားဆီး၍မရနိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချီတက်လာနေရာ မကြာမီ ထုန်ဟယ်မြို့နယ်သို့ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်း အနေဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ တုံ့ပြန်ဆောင်ရွက်ခြင်း မရှိပါက လုံးဝ မျိုးပြုန်းသွားမည့် အရေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည်။

"ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ... လော့ကျန့် ဘယ်ရောက်နေလဲ... လော့ကျန့် ဘယ်သွားနေတာလဲ"

ဂိုဏ်းချုပ် လီလေ အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် အကြီးအကဲတစ်ဦးက ပျက်ကွက်နေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပေ။

တကယ့်ကို လွန်လွန်းလှသည်။

နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်း မပျက်စီးသေးခင်မှာပင် အတွင်းပိုင်းမှ အကြီးအကဲများက စတင် ပြိုကွဲနေကြပြီလော။

"ဂိုဏ်းချုပ်... ဒီနေ့ အကြီးအကဲလော့ ငါးဒိုင်ကနေ ပြန်လာတုန်း..."

"မမျှော်လင့်ဘဲ လမ်းမှာ လုပ်ကြံခံရပြီး သေဆုံးသွားပါပြီ"

"နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းက လက်ရွေးစင် ဂိုဏ်းသားတချို့လည်း အသတ်ခံလိုက်ရပါတယ်"

အကြီးအကဲတစ်ဦးက ချက်ချင်း ဝင်ရောက်တင်ပြလိုက်သည်။

ဘာ…

ထိုစကားကို ကြားရသော် ဂိုဏ်းချုပ် လီလေ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ... ဘယ်သူက အကြီးအကဲလော့ကို လုပ်ကြံတာလဲ... အကြီးအကဲလော့က အရွတ်ကြွက်သား သန့်စင်ခြင်း အဆင့် သိုင်းပညာရှင်လေ... ဘယ်သူက သူ့ကို သတ်နိုင်မှာလဲ"

တစ်ဖက်လူသည် နောက်ကျနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပေ။

ဤအခြေအနေသည် နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းအတွက် ပိုမို ဆိုးရွားသော အနေအထား ဖြစ်လာစေသည်။

"သေချာတော့ မသိပါဘူး... အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာမှာ သဲလွန်စ သိပ်မကျန်ခဲ့တဲ့အတွက် ဘာမှ စုံစမ်းလို့မရခဲ့ပါဘူး"

"အမှန်တိုင်းပြောရရင် ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် အင်အားစုတွေရဲ့ လက်ချက်လို့ သံသယရှိပါတယ်"

"ရန်သူတွေက ကျွန်တော်တို့ ဒုက္ခရောက်နေတာသိတော့ လဲနေတုန်း ထပ်ကန်ချင်ကြပုံရတယ်"

အကြီးအကဲ အများအပြား ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည်လည်း သဲလွန်စ ရှာဖွေလိုကြသော်လည်း လူသတ်သမားသည် အလွန် သတိကြီးလွန်းလှသည်။

အလောင်းဖျောက် ရေစင်ကိုပင် အသုံးပြုပြီး အလောင်းများကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။

ဤအချက်က အကြီးအကဲလော့နှင့် သူ့လူများ၏ သေဆုံးရသည့် အကြောင်းရင်းနှင့် သဲလွန်စများကို ရှာဖွေ၍ မရအောင် ဖြစ်သွားစေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဆန့်ကျင်ဘက် အင်အားစုများကို ဦးစွာ သံသယဝင်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုအင်အားစုများမှသာလျှင် နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲကို သတ်ဖြတ်နိုင်မည့် စွမ်းရည်နှင့် ရည်ရွယ်ချက် ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။

"ဟက်... နှံကောင်လိုကောင်တွေ"

"ငါတို့ ဒုက္ခရောက်နေတုန်း ထွက်လာကြတယ်ပေါ့"

"နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်း ဒီကပ်ဘေးကို ကျော်လွှားပြီးတာနဲ့ တစ်ကောင်ချင်းစီကို လိုက်ရှာပြီး လက်စားချေပစ်မယ်"

ဂိုဏ်းချုပ် လီလေ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အံကြိတ်လိုက်သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် သံသယရှိသော အမည်စာရင်း အချို့ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်သည် လက်စားချေရမည့်အချိန် မဟုတ်သေးပေ။

မျက်ခုံးနီ သူပုန်တပ် ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်ပြီး နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းသည်လည်း ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

မထွက်ပြေးပါက အားလုံး ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

လော့ကျန့် သေဆုံးမှုသည် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသော်လည်း ဤအချိန်တွင် သိပ်ပြီး အရေးမပါလှချေ။

အများဆုံးမှ တစ်ခဏတာ ဝမ်းနည်းရုံသာ ရှိသည်။

အခွင့်အရေးရလျှင် လော့ကျန့်အတွက် လက်စားချေပေးမည် ဖြစ်သည်။ မရလျှင်လည်း ဒီအတိုင်း ထားလိုက်ရုံသာ ရှိတော့၏။

လူဟူသည် အမြဲတမ်း ရှေ့ကိုသာ ကြည့်ရမည် မဟုတ်ပါလော။

သူတို့သည် လော့ကျန့်နှင့် သွေးသားတော်စပ်သူများ မဟုတ်သဖြင့် သူ့အတွက် အကြီးအကျယ် လက်စားချေပေးရန် ဝန်လေးနေကြပေသည်။

…