အခန်း (၈၃-၈၄)

အပိုင်း ၈၃

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော စုရှီသည်လည်း လမ်းအဝင်ဝတွင် ရပ်နေသော သူမ၏ ဦးလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားပြီး ရှဲ့ကျန်း၏ လက်မောင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

“ရပ်! အဲဒါ ကျွန်မဦးလေး၊ သူ ကျွန်မတို့ကို စောင့်နေတာဖြစ်ရမယ်”

ရှဲ့ကျန်းသည်လည်း ရွာအဝင်ဝမှ ပုံရိပ်ကို သဘာဝအတိုင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် စတီယာရင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ချက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် စိတ်ထဲတင်းကျပ်နေသော်လည်း သူ၏မောင်းနှင်မှုစွမ်းရည်မှာ မထိခိုက်ခဲ့ဘဲ ကားသည် မကြာမီမှာပင် စုချန်းကျုံးနှင့် မနီးမဝေးတွင် တည်ငြိမ်စွာရပ်တန့်သွားသည်။

ကားရပ်သည်နှင့် စုရှီသည် ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး စုချန်းကျုံးဆီသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။

အဘိုးအို၏ ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာအမူအရာကြားတွင် သူမသည် ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူ၏လက်မောင်းကို ဖက်ကာ ဆယ်ကျော်သက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်နေသည်။

သူမသည် ကစားသလို ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေး၊ ကျွန်မပြန်လာပြီ။ ဦးလေးကို လွမ်းနေတာ”

စုချန်းကျုံး၏ လည်ချောင်းထဲ တစ်စုံတစ်ခုဆို့နင့်သွားသည်။

“ဟေး၊ ဟေး၊ ဟေး။ ပြန်လာတာကောင်းတယ်၊ ပြန်လာတာကောင်းတယ်”

သူ၏ကြမ်းတမ်းပြီး အသားမာတက်နေသောလက်သည် သူ့တူမ၏ ဖွာယောင်းနေသော ခေါင်းလေးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူ့ချစ်သမီးလေး အမှန်တကယ်ပြန်ရောက်လာသည့်အတွက် အပြည့်အဝကျေနပ်သွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှဲ့ကျန်းသည်လည်း ကားထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အရပ်ရှည်ပြီး ခြေတံရှည်ကာ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော မျက်နှာအမူအရာရှိသည်။ သူသည် စုရှီ၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး လေးစားစွာပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေး၊ ကျွန်တော်က ရှီရှီရဲ့ခင်ပွန်း ရှဲ့ကျန်းပါ”

အမျိုးသား၏ အသံသည် ခိုင်မာပြီး တည်ငြိမ်သောကြောင့် စုချန်းကျုံး၏အာရုံသည် သူ့တူမထံမှ သူ့ရှေ့မှ လူငယ်သို့ ပြောင်းသွားသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကိုမှေးစင်းလိုက်ပြီး ဤအသစ်စက်စက် တူမက်ကို အကဲဖြတ်လိုက်သည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ရှဲ့ကျန်း၏လက်ဖဝါးတွင် ချွေးများစို့လာသောအခါ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် စေတနာပါပါပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မဆိုးဘူး”

အမှန်တကယ်ပင် အတော်လေးကောင်းသည်။ ဤကလေးသည် ရုပ်ချောရုံသက်သက်မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်၊ သူ့တူမသည် မျက်စိရှိသည်။

ဤစကားများကိုကြားရသောအခါ ရှဲ့ကျန်း စိတ်အေးသွားသည်။ သူသည် သူ၏ယောက္ခမထံမှ စေ့စေ့စပ်စပ်စစ်ဆေးမှုကို ခံစားခဲ့ရပြီး အဘိုးအိုက “မင်းက ငါ့တူမနဲ့မထိုက်တန်ဘူး။ ငါသဘောမတူဘူး” ဟု ပြောမည်ကို အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။

ဤသူသည် ဦးလေးဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ဖခင်မဟုတ်သော်လည်း သူ့ဇနီး၏အမြင်တွင်မူ အတူတူနီးပါးပင်ဖြစ်သည်။

သူ့ထံမှ ရိုးရှင်းသော “မဆိုးဘူး” ဟူသောစကားကို ရရှိခြင်းသည် ရှဲ့ကျန်းအတွက် ကြီးမားသောကျေနပ်မှုတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

စုရှီသည် သူမအမျိုးသား၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာကြောင့် စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး တင်းမာမှုကို အမြန်ဖြေလျှော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေး၊ ဦးလေး ကျွန်မတို့ကို ဒီမှာစောင့်နေတာလား”

သူမစကားဆုံးသည်နှင့် အသိပြန်ဝင်လာသော စုထျဲနျိုသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တာပေါ့။ မနေ့ညက ကျွန်တော် အတွင်းရေးမှူး စု ကို ဒီနားမှာလျှောက်သွားနေတာ တွေ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ခင်ဗျားတို့ ပြန်လာရင် လေးငါးရက်လောက်ကြာမယ်လို့ ထင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ တကယ်ပဲ ကားနဲ့ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ အိုး၊ ငါတို့ စု မိသားစုက တကယ်ပဲ ကောင်းစားနေတာပဲ၊ အမလေး”

ချန်ရှန်းယွင်နှင့် အခြားသူများ နောက်ခုံမှ ထွက်လာသည်နှင့် တျဲနျို၏စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။ အဘွား ချန်က ရယ်မောပြီး ဆူလိုက်သည်။

“တျဲနျို မဟုတ်တာမပြောနဲ့။ ဒီကားက ရှီရှီရဲ့ကားမဟုတ်ဘူး၊ သူတို့သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ကား”

စုထျဲနျိုသည် အနက်ရောင် ဆံပင်နှင့် ကျန်းမာသောတောက်ပမှုရှိသော ချန်ရှန်းယွင်ကိုကြည့်ရင်း မနာလိုမဖြစ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

“အိုး၊ အဒေါ်ကြီးလည်း ပြန်လာတာပဲ။ အဒေါ်ကြီးကို နှစ်နှစ်လောက်ကထက် ပိုနုပျိုနေသလို မြင်ရပါလား။ မြို့ပြဘဝက လူတွေကို ကြည့်ကောင်းအောင်ထိန်းသိမ်းပေးတယ်လို့ ပြောကြတာ မဆန်းပါဘူး”

သူမှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် စု မိသားစု၏ အဒေါ်ကြီးသည် ယခုနှစ်တွင် ခုနစ်ဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမသည် အလွန်နုပျိုနေဆဲဖြစ်သည်။

အသက်အရွယ်မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အမျိုးသမီးများသည် ချီးမွမ်းစကားကြားရသည်ကို နှစ်သက်ကြပြီး အဘွား ချန်သည်လည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ပါးစပ်မစိနိုင်အောင် ပြုံးရွှင်နေပြီး တျဲနျိုနှင့် မိသားစုကိစ္စများစွာကို စကားစမြည်ပြောဆိုနေသည်။

ယဉ်ကျေးဖော်ရွေစွာနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စုချန်းကျုံး က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

“သွားကြစို့။ အိမ်ပြန်သင့်ပြီ၊ မင်းအဒေါ်က ငန်းကြီးတစ်ကောင်လုံးပေါင်းထားတယ်၊ သူ မင်းတို့ကိုစောင့်နေတာ။ မင်းအစ်ကိုကြီးလေးယောက်၊ ကောထိုင်၊ မင်အန်းနဲ့ တခြားသူတွေလည်း ပြန်ရောက်နေကြပြီ၊ သူတို့မိသားစုတွေနဲ့အတူ လူတွေအများကြီးပဲ”

သူသည် လူများပြားခြင်းကို ညည်းညူနေသော်လည်း ဦးလေး စု၏မျက်နှာသည် အပြုံးများဖြင့်ပြည့်နှက်နေပြီး ရှားပါးသောမိသားစုပြန်လည်ဆုံဆည်းပွဲအတွက် ပျော်ရွှင်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

စု မိသားစုနှင့် အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးသေးပြီး စုရှီ သည် သူမဦးလေးကို ကားထဲသို့ကူညီထည့်ပေးပြီး မနာလိုဖြစ်နေသော တျဲနျိုကိုလည်း သူတို့နှင့်အတူလိုက်ပါရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

အမျိုးသားနှစ်ယောက် ထပ်တိုးလာသဖြင့် ဂျစ်ကားသည် ကျပ်တည်းလွန်းသောကြောင့် စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်း နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ကျန်းကျွင်းက အခြားသူများကို ရှေ့မှမောင်းနှင်သွားသည်။

ကားမောင်းထွက်သွားပြီးမှသာ စုရှီသည် သူမခင်ပွန်းကို ကစားသလိုကြည့်ပြီး စနောက်လိုက်သည်။

“ရှင် သိပ်စိတ်လှုပ်ရှားနေတာပဲလား။ ရှင့်လက်ဖဝါးတွေ ချွေးတွေစိုနေတာ ကျွန်မမြင်နိုင်တယ်”

ရှဲ့ကျန်းသည် အနည်းငယ်ရှက်သွားပြီး အနီးအနားမှ ရှုခင်းကို သဘောကျဟန်ဆောင်ကာ အကြည့်လွှဲလိုက်ရာ သူ့နားရွက်များ နီရဲသွားသည်။

“အဟမ်း… နည်းနည်းပါ”

စုရှီသည် ရယ်မောချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဦးလေးက ရှင့်ကို သိပ်သဘောကျပါတယ်။ သူက ဟန်ဆောင်နေတာပါ။ ယောက္ခမတစ်ယောက်ရဲ့ သာမန်တုံ့ပြန်မှုပါပဲ။ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ အနာဂတ်မှာ ကျွန်မတို့သမီး အိမ်ထောင်ကျရင် ရှင်ဘယ်လိုခံစားရမလဲ”

စုရှီသည် စနောက်ရုံသာဖြစ်သော်လည်း ရှဲ့ကျန်းသည် ၎င်းကို အလေးအနက် ထားလိုက်သည်။ သူသည် ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးကြည့်ပြီးနောက် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုချလိုက်ကာ သူ့လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သည်။

“သားတစ်ယောက်ယူကြစို့”

စုရှီ မျက်ဖြူလှန်ပြလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့သမီးဖြစ်ရင်ရော။ ကျွန်မနဲ့တူတဲ့သမီးတစ်ယောက်ရှိတာ ဘာမှားလို့လဲ”

သူ့ဇနီးနှင့်တူသောသမီး — သေးငယ်၊ နူးညံ့၊ သူမ၏ ပုံစံလေးသည် သူကိုင်တွယ်နိုင်သည်ထက် ပိုလွန်းသည်။ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် သူ့နှလုံးသား အရည်ပျော်သွားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူ၏ရပ်တည်ချက်တွင် အလွန်ခိုင်မာသော အမျိုးသားသည် နှုတ်ခမ်းကိုစေ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သမီးတစ်ယောက်ယူကြစို့”

ခဏအကြာတွင် သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူက မင်းနဲ့တူရမယ်”

စုရှီ သူ့ကို ဆက်စနောက်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ သမီးက အိမ်ထောင်ကျမှာပဲ”

ရှဲ့ကျန်းသည် လက်သီး ဆုပ်ပြီး တစ်နေ့တွင် ကြီးပြင်းလာပြီး သူ့ကိုထားသွားမည့် သမီးတစ်ယောက်ရှိမည်ဟူသော အတွေးကို မျိုသိပ်လိုက်သည်။ သူ့ချောမောသောမျက်နှာသည် ပဋိပက္ခများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူက တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ သားမက်တစ်ယောက်ရှာရမှာပေါ့”

သူ၏ရှားပါးသော ကလေးဆန်သော အမူအရာကြောင့် စုရှီ ဗိုက်နာသည်အထိ ရယ်မောလိုက်သည်။

“အမလေး၊ ရှင် သိပ်ချစ်စရာကောင်းတာပဲ”

ကျေးလက်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အမည်မသိ အပြာရောင်ပန်းပွင့်များ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပွင့်လန်းနေပြီး ညင်သာသော စမ်းချောင်းကဲ့သို့ ရှေ့သို့တန်းစီနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် နေဝင်ဆည်းဆာကို ကျောခိုင်းကာ လက်ချင်းချိတ်လျက် လျှောက်လှမ်းနေကြပြီး လေသည် ညင်သာစွာတိုက်ခတ်နေကာ လတ်ဆတ်သော ရှုခင်းပန်းချီကားတစ်ချပ်နှင့်တူသည်။

ညနေခင်းလေပြေတိုက်ခတ်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ ငွေခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့သော ရယ်မောသံများသည် အခါအားလျော်စွာ ကျေးလက်တောရွာ၏ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် ရောနှောသွားသည်။

ရုတ်တရက် ကားငယ်တစ်စီး ရွာထဲသို့ရောက်ရှိလာရာ ဟုန်ချီ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။

ကလေးများသည် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားကြပြီး ကားနောက်သို့လိုက်ကာ စုချန်းကျုံး၏ အတွင်းမှဆူပူကြိမ်းမောင်းသံကို မမှုဘဲ ကလေးငယ်များ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို မငြိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူတို့သည် ပုံမှန်အားဖြင့်ကြောက်ရွံ့ရသော မျက်နှာမည်း အတွင်းရေးမှူးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အော်ဟစ်ဆူညံကာ နောက်မှလိုက်ပြေးရင်း ပျော်ရွှင်စွာကစားနေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စုချန်းကျုံးသည် သူတို့ကိုထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အဝေးကြီးမဟုတ်ဘဲ ကားသည် မကြာမီမှာပင် စု မိသားစု၏ ခြံဝင်းရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

အိမ်နီးချင်းများသည် ဆူညံသံကိုကြားရသဖြင့် ဘာဖြစ်နေသည်ကို ချောင်းကြည့်ကြသည်။ အစပိုင်းတွင် ကားထဲမှ ခွန်အားကြီးသော လူငယ်တစ်ယောက်ထွက်လာသောအခါ မည်သူမျှသူ့ကိုမမှတ်မိကြပေ။ ကားကိုလေးစားမှုကြောင့် မည်သူမျှချဉ်းကပ်ရန်မရဲဝံ့ကြပေ။

စုချန်းကျုံးသည် ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှ ထွက်လာမှသာ လူအုပ်သည် စကားသံများဖြင့် ဆူညံသွားသည်။

“အဲဒါ အတွင်းရေးမှူး စု လား။ အတွင်းရေးမှူး စုက ဘာလို့ကားစီးနေတာလဲ”

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ အတွင်းရေးမှူး စု ကားစီးရတာ သက်သောင့်သက်သာရှိရဲ့လား”

“ကျွန်တော်… ကျွန်တော် ကားကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ဖူးတာ၊ အထင်ကြီးစရာပဲ”

“ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ အတွင်းရေးမှူး စုက တကယ်ကံကောင်းတာပဲ”

“……”

“ဟေး၊ အဲဒါ အဒေါ် ယွင် မဟုတ်လား။ ဘာလို့ဒီလောက်နုပျိုနေတာလဲ”

“ဟေး! နောက်တာမဟုတ်ဘူး၊ အဒေါ်ကြီးက ခုနစ်ဆယ်ကျော်တာ မှတ်မိတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဆံပင်တွေမည်းနေသေးတာလဲ”

“သူမ ပျော်ရွှင်နေရမှာပေါ့၊ လုံးဝအသက်ကြီးပုံမပေါ်ဘူး”

ချန်ရှန်းယွင် ကားထဲမှထွက်လာသောအခါ လူအုပ်ကြားမှ အငွေ့အသက်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လူတိုင်းသည် သူမ၏ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသောအသွင်အပြင်ကို စူးစမ်းပြီး မနာလိုသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုကြသည်။ ရွာသူအဘွား ချန် တစ်ယောက်သည် အသက်ကြီးလာသောအခါ သူမမြေးများ၏ ကောင်းမွန်စွာစောင့်ရှောက်မှုကြောင့် မြို့သို့သွား၍ ထောက်ပံ့သောရိက္ခာများကို ခံစားရလိမ့်မည်ဟု မည်သူကထင်မည်နည်း။

သူမ၏ ပန်းရောင်သန်းနေသော မျက်နှာရောင်ကိုသာကြည့်ပါ — စကားလုံးများမလိုအပ်ပေ၊ သူမသည် ကံကောင်းသောဘဝကို ခံစားခဲ့ရသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

ဝမ်ကွေ့ကျစ်နှင့် စုရှီ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုလေးယောက်သည်လည်း ဆူညံသံကိုကြားရပြီး ခြံထဲမှထွက်လာကြရာ ကားကိုမြင်ရ၍ သူတို့၏မျက်လုံးများသည် အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

သို့သော် စတုတ္ထမြောက် အစ်ကိုစုသည် အတွေ့အကြုံအနည်းငယ်ရှိပြီး သူတို့၏ဖခင်ကို လူအုပ်ထဲမှ ကယ်တင်ရန် အမြန်စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကွေ့ကျစ် အသိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူမသည် တိုးများလာသော ရွာသားများကိုသတိပြုမိပြီး တင်းမာသောမျက်နှာထားကာ သူမ၏လက်များကို ခါးတွင်ထောက်၍ သူတို့ကိုမောင်းထုတ်လိုက်သည်။

“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ။ အားလုံးပဲ မြန်မြန်လူခွဲကြ။ ညစာစားချိန်ရောက်ပြီ။ မင်းတို့အားလုံး ငါ့အိမ်တံခါးဝမှာ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ။ ကြည့်ဖို့ပဲလာတာဆိုရင် အိမ်ပြန်ပြီး လူတွေကိုငြိမ်းချမ်းစွာနေခွင့်ပေးကြ။ သူတို့ လမ်းမှာရက်ပေါင်းများစွာကြာခဲ့တယ်”

ချန်ရှန်းယွင်သည် နောက်ဆုံးတွင် လူအုပ်ထဲမှတိုးထွက်လာပြီး အဝတ်အိတ်တစ်လုံးကို ဝမ်ကွေ့ကျစ်ထံသို့ ပြုံးလျက်ပေးလိုက်သည်။

“ဒါက ရှီရှီ ဝယ်ခဲ့တဲ့သကြားလုံး။ ရွာကကလေးတွေကို ဖြန့်ဝေပေးလိုက်”

ဝမ်ကွေ့ကျစ်သည် အိတ်ကိုယူပြီး သူမလက်ထဲတွင်ချိန်ကြည့်ရာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ ဤအိတ်သည် ပေါင်အနည်းငယ်လေးရမည်။ ဤမျှကောင်းသောအရာများကို အပြင်လူများအား အဘယ်ကြောင့်ပေးရမည်နည်း။ သကြားလုံးသည် အဖိုးတန် ကုန်ပစ္စည်းဖြစ်သောကြောင့် ဖြုန်းတီးရာကျသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

စုချန်းကျုံးသည် သူ့ဇနီးကို အလွန်သိသည်၊ သူမသည် နာမည်ကြီး ကပ်စေးနှဲတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့သားများကို စုရှီနှင့် အခြားသူများကို ခြံထဲသို့ခေါ်ဆောင်သွား၍ နားနေရန်အမိန့်ပေးပြီး သူသည် သူ့ဇနီးထံမှ အဝတ်အိတ်ကိုယူကာ ကြည့်ရှုနေသောရွာသားများကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ကဲ၊ ကဲ၊ ကလေးတို့။ သကြားလုံးအတွက် အဘိုးဆီလာခဲ့ကြ။ မင်းတို့ဝေစုရပြီဆိုရင် အိမ်ပြန်လို့ရပြီ”

ကလေးများသည် သကြားလုံးများရှိသည်ဟု ကြားသည်နှင့် ကားပတ်လည်တွင် စုရုံးနေခြင်းကို ချက်ချင်းရပ်တန့်လိုက်ပြီး တန်းစီကာ အတွင်းရေးမှူး စု သကြားလုံးဝေပေးသည်ကို နာခံစွာစောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

လွန်ခဲ့သောအချိန်က တည်ထောင်ခဲ့သော ဆပ်ပြာစက်ရုံကြောင့် ရွာသည် မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း အများကြီးတိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း သကြားလုံး၏ ဆွဲဆောင်မှုသည် ကလေးများအတွက် မတွန်းလှန်နိုင်စရာဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

စုရှီသည် သကြားလုံး အများအပြားဝယ်ခဲ့ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လာရောက်ကြည့်ရှုသော လူကြီးများပင် တစ်ယောက်လျှင် နှစ်တုံးစီရရှိကြပြီး အားလုံးပြုံးရွှင်နေကြသည်။

သူတို့သည် သကြားလုံးကို အထူးတလည် တပ်မက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပွဲတော်အငွေ့အသက်ကို ပို၍ခံစားခြင်းဖြစ်သည်။ ရွာသားများအတွက် စု မိသားစု၏ ကလေးများသည် အောင်မြင်မှု၏ သင်္ကေတတစ်ခုဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ဒုတိယအိမ်ထောင်စုမှ ကလေးများဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ်ကဆိုလျှင် သူတို့သည် ထိပ်တန်းပညာရှင်များဖြစ်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဂုဏ်သတင်းနှင့်အတူ အိမ်ပြန်လာပြီး ရွာသားများအတွက် သကြားလုံးယူဆောင်လာရန် သတိရခြင်းသည် သူတို့၏ မူလဇာစ်မြစ်ကိုမမေ့ကြောင်းနှင့် အသိတရားရှိကြောင်းပြသနေသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ လူအုပ်သည် အကြောင်းမဲ့မနေတော့ဘဲ သူတို့မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။ လူစုခွဲသွားပြီး ကားငယ်ပတ်လည်တွင် ကလေးငယ်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။

စုချန်းကျုံးသည် သူတို့ကိုဂရုမစိုက်ဘဲ အိတ်အလွတ်ကိုသယ်ဆောင်ကာ နောင်တတကြီးဖြင့်ညည်းညူနေသော စိတ်ပျက်နေသည့် ဝမ်ကွေ့ကျစ်ကို အိမ်ထဲသို့ပြန်ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

.........

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နောက်တောင်ခြေ၊ နွားတင်းကုပ်ရှေ့မှ စမ်းချောင်းဘေးတွင် ဝမ်ယွမ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှရွှံ့များကို စမ်းချောင်းရေဖြင့် ဆေးကြောနေသည်။ သူသည် သန့်ရှင်းမှုကို အလွန်ဂရုစိုက်သည်၊ တစ်နေ့တာအလုပ်လုပ်ပြီးနောက် သူသည် သူ့လက်သည်းအောက်များကိုပင် တစ်ခုချင်းစီ စိတ်ရှည်စွာသန့်စင်ခဲ့သည်။

သူကိုယ်တိုင်သန့်ရှင်းပြီးသည်နှင့် ဝမ်ယွမ်သည် နွားတင်းကုပ်သို့ အလျင်အမြန်မပြန်ခဲ့ပေ။

အစား သူသည် အနီးအနားမှ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင်ထိုင်ကာ အဝေးမှ လိမ္မော်နီရောင်တိမ်လွှာများကို ကြည့်ရင်း အတွေးလွန်နေပြီး ရှားပါးသော အပန်းဖြေချိန်ကို ခံစားနေသည်။

လွန်ခဲ့သောလဝက်ကျော်က ဤနေရာသို့ပြောင်းရွှေ့ခံရပြီးကတည်းက ဝမ်ယွမ်သည် ဘဝက အများကြီးပိုလွယ်ကူသည်ဟု တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် အလုံအလောက်စားနိုင်ပြီး နေ့တိုင်းအဆုံးမရှိသောအလုပ်များနှင့် ရင်ဆိုင်နေရခြင်းမရှိတော့ပေ။

ရွာသားများသည် သူ့ကိုရှောင်ကြဉ်ကြသော်လည်း သူတို့သည် သူ့ကိုစော်ကားခြင်း သို့မဟုတ် ရိုက်နှက်ခြင်းမပြုကြဘဲ ရွာအတွင်းရေးမှူး၏ ရံဖန်ရံခါဂရုစိုက်မှုအောက်တွင် သူသည် ပညာတတ်လူငယ်များနှင့်တူသော ဘဝကိုနေထိုင်ခဲ့သည်။

သူ့ဘဝသည် နှိမ့်ကျနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူခံစားခဲ့ရသော အမှောင်မိုက်ဆုံးအချိန်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အများကြီးပေါ့ပါးနေသည်။ သူသည် ဤသို့သောဘဝကို မည်မျှကြာအောင်ခံစားရမည်ကိုသာ မသိခဲ့ပေ။

သူ့ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသည်အထိ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရသော အချိန်များတွင် သူသည် အရှက်ကွဲခြင်းကိုမခံနိုင်ဘဲ မိမိကိုယ်ကို သတ်သေသွားသော လူများကိုမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူသည်လည်း စိတ်ယိုင်နဲ့ခဲ့ပြီး အဆုံးသတ်ရန်စဉ်းစားခဲ့သည်။

သူသည် ဝမ်ယွမ် ဖြစ်သည် — ထူးခြားသောပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမဟုတ်သော်လည်း ပညာတတ်မျိုးဆက်ရှည်လျားသော ချမ်းသာသောမိသားစုတွင် မွေးဖွားခဲ့သည်၊ သူ့တွင် စာပေပညာရှင်တစ်ဦး၏ မာနရှိပြီး ထိုသို့သောအရှက်ကွဲခြင်းကို မည်သို့ခံနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် သူ့ယောက္ခမ၏ စကားများကို ပြန်သတိရတိုင်း သူသည် အံကြိတ်ပြီး ဇွဲရှိရှိဖြင့် ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။ သူဆက်ရှင်သန်ရမည်၊ ရှောင်ယင်းနှင့် သူ၏သားများသည် သူ့ကိုလိုအပ်နေသေးပြီး သူလည်း သူတို့ကိုလိုအပ်သည်။

သူသေလို့ မရသေးပေ။

သို့သော် သူသည် ဤဘဝသည် မည်သည့်အချိန်တွင်အဆုံးသတ်မည်ကို မသိခဲ့၊ မည်သည့်အချိန်တွင် သူ့ဇနီး၊ကလေးများနှင့် ပြန်ဆုံစည်းနိုင်မည်ကိုမသိခဲ့ချေ။

သူ့ဇနီးကိုတွေးမိသဖြင့် ဝမ်ယွမ်သည် မျက်လုံးများကိုနှိမ့်ချလိုက်ပြီး စီးဆင်းနေသောမြစ်ကို ဗလာကျင်းစွာစိုက်ကြည့်နေကာ သူ့နှလုံးသားသည် နာကျင်နေသည်။

ရုတ်တရက် သူ့လက်ဖဝါးထက်မကြီးသော ငါးငယ်တစ်ကောင်သည် မြစ်ထဲတွင် သူ့ရှေ့မှဖြတ်သွားသည်။

ငါးသည် သူ့အမြီးကိုခါလိုက်သည်နှင့် ရေလှိုင်းများသည် စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူ၏ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ပိန်လှီသောမျက်နှာကို ဝါးသွားစေသည်။

ဝမ်ယွမ်သည် ထရပ်ရင်း ခါးသက်သည့် အပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့ဇနီးသည် သူ၏လက်ရှိအခြေအနေတွင် သူ့ကိုမှတ်မိဦးမည်လားဟု သူတွေးမိသည်။ သူတို့မတွေ့ဆုံခြင်းက ပိုကောင်းနိုင်သည်၊ မဟုတ်လျှင် သူမသည် မျက်ရည်ကျလိမ့်မည်မှာသေချာသည်။

သူသည် ထိုအရာကိုမခံနိုင်ပေ။

နွားတင်းကုပ်ရှေ့တွင် အမျိုးသားတစ်ယောက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကိုလက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

“ဝမ်ယွမ်! ဝမ်ယွမ်!”

ဝမ်ယွမ်သည် အသံနောက်သို့လိုက်လျက် သူ့အကြည့်ကိုစူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းရေးမှူး၏ အငယ်ဆုံးသားဖြစ်ကြောင်းတွေ့လိုက်ရသည်။

နွားတင်းကုပ်သည် အတော်လေးအစွန်အဖျားကျသည်၊ အတွင်းရေးမှူးက ရံဖန်ရံခါ အစားအသောက်အနည်းငယ် ခိုးကျွေးသည်မှလွဲ၍ ပုံမှန်အားဖြင့် အခြားလူများမရှိပေ။

ယခုအခါ အတွင်းရေးမှူး၏ အငယ်ဆုံးသား ဤနေရာသို့လာသည်ကိုမြင်ရသဖြင့် သူနှင့်ကိစ္စရှိသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။ ဤသို့သိမြင်လိုက်သဖြင့် ဝမ်ယွမ်သည် သူ့ခြေလှမ်းများကိုအရှိန်မြှင့်ပြီး နွားတင်းကုပ်သို့ အလျင်အမြန်သွားလိုက်သည်။

ဘာဖြစ်နေသည်ကို မေးမြန်းရန်မမီခင် စုအန်းက စပြောလိုက်သည်။

“မင်း အခုချက်ချင်း ငါ့အိမ်ကို ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရမယ်။ ငါ့အဖေက မင်းနဲ့ဆွေးနွေးစရာရှိတယ်”

ဝမ်ယွမ်သည် ဘာအကြောင်းလဲဟု မမေးဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြီး လိုက်ပါရန်ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

စုအန်းသည် ဝမ်ယွမ်၏ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကိုကြည့်ပြီး တွန့်ဆုတ်သွားကာ အကြံပြုလိုက်သည်။

“မင်း တခြားတစ်ခုခုလဲဝတ်ချင်လား”

ဝမ်ယွမ်ကပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

အဝတ်အစားလဲခြင်းသည် အရေးမကြီးပေ၊ အားလုံးသည် ဖာထေးရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ ဘာများထူးခြားမည်နည်း။

ဝမ်ယွမ် အဝတ်အစားလဲရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည်ကိုမြင်ရသဖြင့် စုအန်းသည် ထပ်မတိုက်တွန်းတော့ပေ။

သို့သော် ဝမ်ယွမ်သည် သူ့မျက်နှာပေါ်မှ ပဋိပက္ခဖြစ်နေသောအမူအရာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်အကင်းပါးပြီး စုအန်း နောက်သို့လိုက်နေစဉ် ဤလည်ပတ်မှု၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို စဉ်းစားနေသည်။

ရုတ်တရက် သူတစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ သူ့ရင်ဘတ်သည် တင်းကျပ်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ၏လက်များပင် တုန်ယင်လာသည်။

ဖြစ်နိုင်မလား…

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၈၄

တစ်ဖက်တွင်မူ

စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် အိမ်သို့လမ်းလျှောက်ပြန်ရောက်လာကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ဆုံခဲ့ကြသော မိသားစုသည် အဓိကအခန်းတွင် စားပွဲဝိုင်းနှစ်ခုခင်းကျင်းထားပြီး အနီးကပ်ထိုင်ကာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ဇာတ်လမ်းများကို စကားစမြည်ပြောဆိုမျှဝေနေကြသည်။

အခန်းထဲတွင် ရယ်မောသံများ ရံဖန်ရံခါ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး တက်ကြွသောအငွေ့အသက်ကို ဖန်တီးနေသည်။

ရှဲ့ယင်း တစ်ယောက်တည်းသာ အနည်းငယ်စိတ်မတည်ငြိမ်ဖြစ်နေပုံရသည်။

သူမသည် ပြုံးရန်ကြိုးစားနေသော်လည်း သူမ၏ အကြည့်သည် အပြင်ဘက်သို့ မကြာခဏရောက်သွားတတ်သည်။

လူငယ်စုံတွဲသည် သူတို့အစ်မ၏ တုံ့ပြန်မှုကိုသတိပြုမိပြီး သနားစိတ်တစ်ချက်ခံစားလိုက်ရသည်။

စုရှီသည် သူမဦးလေးအနားသို့ ပိုနီးကပ်စွာတိုးကပ်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေး၊ ခဲအိုက… ဘယ်လိုနေလဲ”

စုချန်းကျုံးသည် ရှဲ့ယင်းကိုလှမ်းကြည့်ပြီး နားလည်စွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက ညင်သာစွာပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“သူ့အခြေအနေက ထူးခြားတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါသူ့ကို နွားတင်းကုပ်မှာနေဖို့ စီစဉ်ပေးထားတယ်။ ခဏလေးစောင့်ပါဦး၊ ငါ ရှောင်စစ်ကို သူ့ကိုသွားခေါ်ခိုင်းထားတယ်။ ငါတို့က လူတချို့ကိုရှောင်ပြီး နောက်ဘက်ကနေ ကွေ့ပတ်သွားရမယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အချိန်ကိုက်ရင် သူ မကြာခင်ရောက်လာလိမ့်မယ်”

သတင်းရသည်နှင့် စုရှီသည် ချက်ချင်းထရပ်ပြီး ရှဲ့ယင်း၏ ဘေးသို့သွားကာ အသေးစိတ်ကို သူမအားတိုးတိုးလေးပြောပြလိုက်သည်။

အမှန်ပင် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို မကြာမီတွေ့ရမည်ကိုသိသောအခါ ရှဲ့ယင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

သူမသည် စုချန်းကျုံးကို ကျေးဇူးတင်စွာကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မျက်ရည်များဖြင့် ပြောင်လက်လာသည်။

ယဉ်ကျေးမှုကိုဂရုမစိုက်ဘဲ သူမသည် အမြွှာနှစ်ယောက်ကိုလက်ဖြင့်ဆွဲကာ ခြံဝင်းထဲတွင်ရပ်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ငေးကြည့်နေသည်။

သူမတတ်နိုင်လျှင် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်စောင့်နေချင်သော်လည်း စပ်စုသောမျက်လုံးများ မြင်သွားမည်ကိုကြောက်ရွံ့ပြီး ၎င်းသည် သူမကိုယ်တိုင်အတွက်သာမက စု မိသားစုအတွက်ပါ ဒုက္ခဖြစ်စေနိုင်သည်။

သူမအစ်မ၏ စိတ်သောကကိုမြင်ရသဖြင့် စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်းနှင့်အတူပူးပေါင်းပြီး ရှဲ့ကျန်းနှင့်အတူ သူတို့သည် ကလေးတစ်ယောက်စီကိုချီကာ တံခါးအတွင်းဘက်တွင်ရပ်ပြီး သူမနှင့်အတူ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

မည်မျှအချိန်ကြာသွားသည်ကို သူတို့မသိကြသော်လည်း ညနေစောင်းသည် တဖြည်းဖြည်းကျရောက်လာသည်။

အဓိကအခန်းတွင် ဆီမီးခွက်များထွန်းထားပြီး အပြင်ဘက်တွင် ခြင်များသည် ပို၍များပြားလာသည်။ ကလေးကိုချီထားသော စုရှီသည် ပိုးမွှားများကိုကာကွယ်ရန် သူမခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်လှုပ်ယမ်းနေပြီး ထိုသို့ပြုလုပ်နေစဉ် ရှဲ့ယင်းကို သူမနှင့်အတူ ဆွဲခေါ်ရန်မမေ့ခဲ့ပေ။

သူမသည် ကလေးကို ခြင်များမှလွတ်မြောက်ရန် အိမ်ထဲသို့ပြန်ခေါ်သွားတော့မည်အပြုတွင် အရပ်ရှည်သောပုံရိပ်နှစ်ခုသည် အဝေးတွင်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပုံရိပ်များသည် ပိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့သည် ပိုရှင်းလင်းလာသည်။

စုရှီသည် ပုံရိပ်များထဲမှတစ်ယောက်သည် သူမ၏ စတုတ္ထဝမ်းကွဲ၊ စုအန်း ဖြစ်ကြောင်းမှတ်မိပြီး အခြားတစ်ယောက်၊ ဝါးလုံးကဲ့သို့ပိန်လှီသောလူသည်… သူမ၏ ခဲအိုဖြစ်ရမည်။

စုရှီသည် သူမခဲအို၏မျက်နှာကို သေသေချာချာမကြည့်မီမှာပင် ရှဲ့ယင်းသည် မျက်ရည်များကျနေပြီဖြစ်ပြီး ရှဲ့ကျန်းသာ သူမကိုတင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်မထားပါက သူမသည် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြေးထွက်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ

ဝမ်ယွမ်သည်လည်း အခြေအနေမကောင်းလှပေ။

သူ့ဇနီးကိုမြင်လိုက်သည်နှင့် သူ့ဇနီးမှလွဲ၍ အခြားလူတိုင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူသည် ဤမျှလောက် ရင်ကွဲဖွယ်ငိုကြွေးနေသော အမျိုးသမီးကို ဗလာကျင်းစွာစိုက်ကြည့်နေသည်။

သူသည် စုအန်းက သူ့ကိုဆွဲခေါ်သွားသည်ကိုသာ အားကိုးနိုင်ပြီး လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ့ဇနီးရှေ့တွင် တည့်တည့်ရပ်လိုက်သောအခါ ဝမ်ယွမ်သည် အသိပြန်ဝင်လာပြီး ဤသည်မှာ အိပ်မက်မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် လက်မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏တစ်ချိန်က ကျဉ်းမြောင်းသော ရင်ဘတ်ကိုဖွင့်လိုက်ကာ မျက်လုံးများဝေဝါးနေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသောအပြုံးတစ်ပွင့်ရှိသည်။ သူ့အသံသည် တုန်ယင်နေသည်။

“ရှောင်ယင်း၊ ဒီလောက်ကြာကြာခွဲနေပြီးမှ ကိုယ့်ကိုဖက်မပေးတော့ဘူးလား”

ရှဲ့ယင်းသည် နောက်ထပ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူမခင်ပွန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်လိုက်သည်။

သူမ၏ ခုန်ပေါက်အားသည် အလွန်ပြင်းထန်သောကြောင့် ပိန်လှီသောအမျိုးသားသည် သူ့ဟန်ချက်ကို ပြန်ထိန်းရန် ခြေတစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ရှဲ့ယင်း၏ ရင်ကွဲဖွယ်ငိုသံများကြားတွင် သူသည် သူမကို တင်းကျပ်စွာဖက်ထားလိုက်ပြီး ပျောက်ဆုံးသွားပြီးပြန်တွေ့ရသော အဖိုးတန်ရတနာတစ်ပါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ဘယ်တော့မှမလွှတ်တော့ပေ။

သူသည် သူ့မျက်နှာကို သူမပခုံးတွင်မြှုပ်ထားလိုက်ပြီး မျက်ရည်များသည် သူမ၏ နက်မှောင်သောဆံပင်ထဲသို့ စီးကျသွားသည်။

သူသည် တုန်ယင်နေသော ရှောင်ယင်းကို နှစ်သိမ့်စကားအနည်းငယ် ပြောချင်နေစဉ်မှာ ကလေးငိုသံနှစ်ခုသည် ရုတ်တရက် လေထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး စုံတွဲကိုထိတ်လန့်သွားစေကာ သူတို့၏အာရုံကို လွှဲပြောင်းသွားစေသည်။

စုရှီ၏ရင်ခွင်ထဲတွင်ရှိနေသော ဝမ်ကျန်းသည် သူ၏ ဖောင်းအိနေသော လက်လေးများကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူ့အမေက သူ့ကိုချီစေချင်နေသည်။

“မေမေ! ဝူးဝူး… မေမေ၊ မငိုပါနဲ့”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှဲ့ကျန်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးသည် ဆင်းရန်ရုန်းကန်နေသည်။

ရှောင်ယင်းသည် သူမမျက်ရည်များကို အလျင်အမြန်သုတ်လိုက်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်စီကို လက်တစ်ဖက်စီတွင်ချီကာ သူတို့ကို ဆက်တိုက်နှစ်သိမ့်နေသည်။

“ကလေးတို့၊ မငိုပါနဲ့၊ မေမေက သိပ်ပျော်လို့ပါ။ ကြောက်စရာမလိုပါဘူး”

သုံးနှစ်အရွယ် အမြွှာများသည် အထူးသဖြင့်ပါးနပ်ပြီး သူတို့မိခင်၏ စကားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမယုံကြည်ကြပေ။ သူတို့သည် သူတို့အမေကို တွယ်ကပ်နေပြီး ခေါင်းများထိကာ နှစ်ယောက်စလုံးသူမနှင့်အတူ ငိုကြွေးနေကြရာ စုရှီနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးများကိုလည်း ဝေဝါးသွားစေသည်။

ရှဲ့ယင်းသည်လည်း ငိုချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် အရှုံးပေးနေသော — ချဉ်းကပ်ချင်သော်လည်း ကလေးများကို ကြောက်လန့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသော — သူမ၏ ခင်ပွန်းကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လည်ချောင်းသည် တင်းကျပ်သွားပြီး သူမသည် ရှတတအသံဖြင့် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“ကျန်းကျန်း၊ ရုန်ရုန် မေမေက အဖေ့ကိုရှာတွေ့သွားလို့၊ ဒါတွေက ပျော်ရွှင်တဲ့မျက်ရည်တွေပါ”

ဤမျှကြာမြင့်ပြီးနောက် သူတို့၏ ဖခင်အကြောင်းကြားရသဖြင့် ကလေးနှစ်ယောက်သည် အလိုလိုမော့ကြည့်ကာ သူ့ကိုရှာဖွေလိုက်ကြသည်။

သူတို့ ဝမ်ယွမ်၏အကြည့်နှင့်ဆုံသောအခါ ညီငယ်သည် သူ့ကိုမမှတ်မိသော်လည်း အစ်ကိုကြီးသည် အချိန်အတော်ကြာထိတ်လန့်စွာစိုက်ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက်ငိုကြွေးကာ ပိန်လှီသောအမျိုးသားထံသို့ လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး ငိုယိုလိုက်သည်။

“အဖေ… ဝူးဝူး… အဖေ၊ ကျန်းကျန်းကိုဖက်ပါ။ ကျန်းကျန်းက လိမ္မာခဲ့တယ်… ဝူးဝူး… အဖေ၊ မသွားပါနဲ့… ဝူးဝူး…”

ကလေး၏ စင်ကြယ်သောစကားလုံးများသည် ဝမ်ယွမ်

၏ နှလုံးသားကို အထက်မြက်ဆုံးဓားကဲ့သို့ ထိုးဖောက်သွားပြီး သူအသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလောက်အောင် နာကျင်စေခဲ့သည်။

အရှက်ကွဲခံရစဉ် မျက်ရည်တစ်စက်မကျခဲ့သော သူ့ကို စိတ်ခံစားမှုများ မထိန်းချုပ်နိုင်အောင်ဖြစ်စေရန် လုံလောက်သည်။

သူသည် သူ၏လက်များကိုဆန့်ထုတ်ပြီး သူ့ဇနီးနှင့်ကလေးများနှစ်ဦးစလုံးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ငိုကြွေးလိုက်သည်…

ဖြစ်နိုင်လျှင် စုရှီသည် ချစ်သူစုံတွဲတစ်တွဲကို ခွဲပစ်သည့် လူကြမ်း အမှန်တကယ် မဖြစ်ချင်ခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ဒီမိသားစုသာ ဒီလိုဆက်၍ ငိုကြွေးနေမည်ဆိုလျှင် ခြင်စာဖြစ်ရုံသာမက အိမ်နီးနားချင်းများကိုပါ ထွက်လာစေနိုင်သည်။ ဒီလိုဆိုရင် အတော်လေး အရှက်ရဖွယ် ကောင်းပေလိမ့်မည်။

ခြင်ရိုက်ရင်း မျက်ရည်သုတ်ရင်းဖြင့် စုရှီသည် ရှဲ့ယင်း၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ရှိုက်သံကို ထိန်းချုပ်လျက် သတိပေးလိုက်သည်။ “အစ်မ၊ အထဲအရင်ဝင်ကြရအောင်။ တခြားလူတွေ ကြားသွားမှာစိုးလို့”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ယင်းသည် ခင်ပွန်းသည်ကို ဖက်ထားရာမှ ချက်ချင်း ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ သူမ၏ နီရဲဖူးယောင်နေသော မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေဆဲဖြစ်သော်လည်း စုရှီ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော တောက်ပမှုတစ်ခု သူမ၏ အကြည့်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုတောက်ပမှုက ပုလဲတစ်လုံးပေါ်မှ ထူထဲလှသည့် ဖုန်တစ်လွှာကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏ မူလတောက်ပမှုကို ပြန်လည် ထုတ်ဖော်ပြလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ရှဲ့ယင်းသည် ဝမ်ရုန်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ထားပြီး အခြားတစ်ဖက်ဖြင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အသားမာတက်နေသော လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ စုရှီ နောက်သို့လိုက်၍ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

စုချန်းကျုံး မိသားစုသည် ခြံထဲမှ ဆူညံသံကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကြားသိခဲ့သော်လည်း၊ လင်မယားနှစ်ယောက် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် ကြားဝင်စွက်ဖက်ရန် မသင့်တော်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ လူတိုင်းဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မိသားစု၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော စုချန်းကျုံးသည် မိသားစုလေးယောက်၏ ဖူးယောင်နေသော မျက်လုံးများကို သတိမထားမိသကဲ့သို့ ပြုမူလိုက်သည်။ သူက အပြုံးနှင့်အတူ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “လာကြ၊ ထမင်းစားဖို့ထိုင်ကြ။ အစားအစာတွေ အေးကုန်ပြီ၊ မင်းတို့ကို စောင့်နေတာ”

ဤရိုးရှင်းလှသော စကားသည် စိတ်ရင်းမှန်လှသဖြင့် ဝမ်ကျန်းကို ပွေ့ထားရင်း အနည်းငယ် အနေရခက်နေသော ဝမ်ယွမ်၏ မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း နီရဲသွားစေပြန်သည်။

သူသည် မျက်လုံးထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖုံးကွယ်ရန် ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ဇနီးနှင့် ယောက်ဖဖြစ်သူတို့၏ ကြားတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူစိမ်းတစ်ယောက်ထံမှ ဤကဲ့သို့သော ရိုးသားသည့် ကြင်နာမှုကို မရရှိခဲ့သည်မှာ ရာစုနှစ်တစ်ခု ကြာသွားသကဲ့သို့ သူ့စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုသို့တွေးမိသဖြင့် သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့ကာ ရှိနေသူအားလုံး၏ မျက်နှာများကို အမြန်တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်ခဲ့ပေ။ လူတိုင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ဖော်ရွေကြသည်။ ကလေးများပင်လျှင် သူ့ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး မည်သည့် မကောင်းသော အငွေ့အသက်မှ မရှိခဲ့ပေ။

ဤအချက်က အမြဲတစေ တင်းမာနေခဲ့သော ဝမ်ယွမ်ကို တဖြည်းဖြည်းနှင့် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားစေခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် အမြဲတစေ ခြိုးခြံချွေတာတတ်သော အဒေါ်သည် ပုံမှန်အတိုင်း မဟုတ်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်မနေခဲ့ချေ။ ချွေးမအချို့နှင့်အတူ ဤခေတ်အတွက် ဇိမ်ခံဟင်းလျာများဖြစ်သည်မှာ သေချာသော စားသောက်ပွဲတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

အသားဟင်းများပင်လျှင် များစွာရှိပြီး အာလူးနှင့် ငန်းပေါင်းအိုးကြီးတစ်အိုး၊ ကြက်သားမှိုပေါင်း၊ ငါးဆားနယ်နှင့် အသားဆားနယ်၊ ဝက်သားကြာဇံပေါင်းတို့ ပါဝင်ကာ ထိုဟင်းလျာအားလုံးကို စားပွဲ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ထင်ရှားစွာ ချထားသည်။

ဤဟင်းလျာ တစ်မျိုးချင်းစီသည် စုရှီနှင့် သူမ၏ မိသားစုကို မိသားစုဝင်များက နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုကြောင်း ကိုယ်စားပြုနေသည်။

မိသားစုနှစ်စုသည် နှစ်နှစ်နီးပါး မတွေ့ခဲ့ကြပေ။ နောက်ဆုံးတွင် အတူတကွ စုစည်းမိသောအခါ ပြောမကုန်နိုင်သော စကားများ ရှိနေခဲ့သည်။ ဖန်ခွက်ချင်းတိုက်ခတ်သံများနှင့် နှုတ်ခွန်းဆက်စကားများ ဖလှယ်ကြသည့်အကြားတွင် ပတ်ဝန်းကျင်သည် သက်ဝင်လှုပ်ရှား၍ စည်ကားနေခဲ့သည်။

ဦးလေးသည် မက်မွန်ဝိုင်ခွက်ကို သောက်ရင်း မြေပဲစားရင်းဖြင့် အနည်းငယ် မူးနေလေပြီ။ သူက မျက်နှာနီရဲလျက် ညည်းတွားလိုက်သည်။ “တုန်တုန်နဲ့ နန်နန်လည်း ပြန်လာနိုင်ရင် ငါတို့မိသားစု တကယ်ကို ပြည့်စုံသွားမှာပဲ”

စုရှီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “အနာဂတ်မှာ အခွင့်အရေးတွေ ရှိမှာပါ။ ဒီတစ်ခေါက် ဦးလေးတို့ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပြီး ကျွန်မတို့နဲ့အတူ နှစ်အနည်းငယ်လောက်နေပြီးမှ ပြန်လာလို့ ရတာပဲ”

စုချန်းကျုံးသည် တူမဖြစ်သူ၏ သားသမီးဝတ္တရားကျေပွန်မှုကြောင့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ “ဟား ဟား ဟား! အရူးမလေးကတော့၊ နှစ်အနည်းငယ် ဟုတ်လား။ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲလေးယောက်က မြို့မှာ နာမည်ကြီးနေမှာပေါ့။ ငါ ဘယ်ကိုမှ မသွားဘူး၊ ရွာမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီးရှိတော့ ငါ ထားခဲ့လို့မဖြစ်ဘူး”

သို့သော် ရွာ၏ ကိစ္စများသည် လွယ်လွယ်နှင့် ဘေးဖယ်ထား၍ရသော အရာများ မဟုတ်ပေ။ သူ လှုပ်ရှားသွားလာနိုင်သ၍ ရွာသူရွာသားများအတွက် အကျိုးကျေးဇူးများ ပိုရရှိရန် တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ လိုအပ်သည်။

စုရှီသည် ကျေးလက်ဒေသများ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို နားလည်သည်။ ရွာခေါင်းဆောင်များအတွက် သတ်မှတ်ထားသော အငြိမ်းစားယူသည့် အသက်အရွယ် အမှန်တကယ် မရှိပေ။ ရွာသားများ ယုံကြည်နေသည့် ကာလပတ်လုံး သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ အလုပ်လုပ်ကြသည်။

ဦးလေးသည် လူထုအတွက် သူ့ကိုယ်သူ နှစ်မြှုပ်ထားသော အတွင်းရေးမှူးကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အဘိုးအိုကို သူနှင့်အတူ ခေါ်ထားပြီး သားသမီးဝတ္တရားကျေပွန်မှုကို မပြသနိုင်သည့်အတွက် နောင်တရသော်လည်း အဘိုးအို၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုလည်း သူ ထောက်ခံသည်။

သူမသည် သူ့ထံသို့ မက်မွန်ဝိုင်ကို ပုံမှန်ပို့ပေးပြီး ကျန်းမာရေးအတွက် ကူညီရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း… လူထုအတွက် လက်တွေ့ကျသော အလုပ်များလုပ်ရန် စဉ်းစားရင်း စုရှီသည် သူ၏ သားကို ပေါင်ပေါ်တင်ကာ စကားပြောနေသော ခဲအိုထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ တစ်ဖက်လှည့်သွားပြီး ရှဲ့ကျန်း၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ခဲအိုက အရင်က ဘာမေဂျာ သင်ခဲ့လဲလို့ မေးလို့ရမလား”

ရှဲ့ကျန်းသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းနားလည်သွားပြီး တက်ကြွစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“စက်မှုအင်ဂျင်နီယာလို့ ထင်တယ်။ သူ့ကို အသေးစိတ် မမေးဖူးဘူး၊ သူက လျှို့ဝှက်ယူနစ်တစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ သိပ်စပ်စုလို့ မကောင်းဘူးလေ”

စုရှီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်ပသွားသည်။ ပညာရပ်နယ်ပယ်ကို သိရခြင်းသည် သူမအတွက် လုံလောက်ပေပြီ။

သူမသည် သူမ၏ အကြံဉာဏ်ကို ရှဲ့ကျန်းနှင့် မျှဝေလိုက်သည်။

“ဦးလေးက ကျွန်မကို ပြောဖူးတာ မှတ်မိတယ်။ ကွန်မြူးမှာ ထွန်စက်တစ်စီးရှိတယ်တဲ့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က ဝယ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ မနှစ်က ပျက်သွားပြီး ဘယ်လိုမှ ပြင်လို့မရဘူးတဲ့။ အဲ့ဒီမှာ ဖုန်တက်ပြီး ထားထားတာ။ အဲ့ဒါကို ဘယ်လိုပြန်ဝယ်လို့ရမလဲဆိုတာ ဦးလေးကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်မယ်။ ပျက်နေတဲ့ ထွန်စက်က ဈေးပေါမှာ သေချာတယ်။ ပြီးရင် ခဲအိုကို အဲ့ဒါကို ပြင်ခိုင်းလို့ရတာပေါ့။ အဲ့ဒါက ရွာကို အကျိုးပြုမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားမှာ။ ဘယ်သူသိမလဲ၊ ခဲအို နွားတင်းကုပ်ကနေ ပြောင်းပြီး ကျွန်မတို့ရယ် အစ်မရယ်နဲ့အတူ နေလို့ရသွားနိုင်တာပဲဟာ။ ဘယ်လိုထင်လဲ”

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ဇနီးလေးက သူ့အစ်မကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးနေသည်ကို သိသဖြင့် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကျေးဇူးတင်တာကို အသိအမှတ်ပြသည့် အနေဖြင့် စားပွဲအောက်မှ စုရှီ၏ လက်လေးကို ညင်သာစွာ ညှစ်လိုက်သည်။

သူသည် ဤအစီအစဉ်၏ ဖြစ်နိုင်ခြေများကို စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည့် အသေးစိတ် အချက်အလက် အားလုံးကို စစ်ထုတ်လိုက်သည်။ ဒါသည် အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ထွန်စက်ပြင်တာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး၊ ယောက်ဖက လယ်ယာသုံးပစ္စည်းတွေကိုလည်း ပိုကောင်းအောင်လုပ်ပြီး လုပ်အားခက်ခဲမှုကို လျှော့ချပေးနိုင်တယ်။ ရေရှည်အကျိုးပြုနိုင်မှသာ သူက ရွာတစ်ရွာလုံး၊ ဒါမှမဟုတ် ကွန်မြူနစ်တစ်ခုလုံးရဲ့ အကာအကွယ်ကို ရနိုင်မှာ”

အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦးသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နိုင်သည်။ သူနှင့် သူ့ဇနီးလေး၏ အကြံပြုချက်များ မရှိလျှင်ပင်၊ သူ့အစ်မ၏ ခင်ပွန်းသည် အခြေကျသွားသည်နှင့် သူ၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးအရ ရှေ့ဆက်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ခင်ပွန်း၏ အတည်ပြုချက်ကို ရရှိပြီးနောက် စုရှီသည် အချိန်မဆွဲဘဲ ချက်ချင်း သူမ ဦးလေးနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

စုချန်းကျုံးသည် နားထောင်ရင်း ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ပြနေပြီး ဝမ်ယွမ်ကို ရှားပါးသော ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်နေသည်။ သူ၏ အကြည့်သည် ပြင်းထန်လောင်ကျွမ်းနေသဖြင့် ဝမ်ယွမ်ကို ပို၍ပင် မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

...

ညစာစားပြီးနောက် အချိန်သည် ရှစ်နာရီနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ကွေ့ကျစ်သည် ချွေးမအချို့ကို စားပွဲပေါ်မှ ကျန်ရှိနေသော ပန်းကန်များကို ရှင်းလင်းရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

စုရှီကမူ သူမ ယူဆောင်လာသော လက်ဆောင်များကို ဝေပေးလိုက်သည်။ ပစ္စည်းများသည် အထူးတလည် ရှားပါးခြင်း ဒါမှမဟုတ် ကြီးကျယ်ခမ်းနားခြင်း မရှိပေ။

အမျိုးသမီးများသည် အဓိကအားဖြင့် အထည်၊ အဝတ်အစား သို့မဟုတ် သားရေဖိနပ်လေးများ ရရှိကြပြီး၊ အမျိုးသားအများစုမှာ စီးကရက်များ ရရှိကြကာ ကလေးများမှာ အဝတ်ဖိနပ်အချို့ အပါအဝင် အရုပ်များ ရရှိကြသည်။ လက်ဆောင်တစ်ခုစီကို စုရှီက မြို့သို့ ခရီးသွားစဉ်အတွင်း တစ်ဦးချင်းစီ၏ နှစ်သက်မှုအလိုက် ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားသော လက်ဆောင်များကို ရရှိသောအခါ လူတိုင်းသည် ပို၍ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြပြီး သူတို့၏ လက်ဆောင်များကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားကာ လက်မလွှတ်ကြပေ။

အထူးသဖြင့် ကလေးများသည် တစ်နေကုန် ပြေးလွှားနေသည်ကို မေ့သွားလောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ချွေးများဖြင့် အနံ့ထွက်နေသော ခြေထောက်များကို လျစ်လျူရှုကာ အားလုံးသည် သူတို့၏ ဖိနပ်အဟောင်းများကို ချွတ်ပြီး သူငယ်ချင်းများကို ကြွားဝါရန် ဖိနပ်အသစ်များ လဲစီးရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

အမျိုးသမီးများသာလျှင် အာဏာတစ်မျိုးကို ကျင့်သုံးကာ ကလေးများဆီမှ ဖိနပ်များကို ဆွဲယူနိုင်ခဲ့ပြီး ဖိနပ်အသစ်မစီးမီ ခြေထောက်ဆေးရမည်ဟု ဆူပူကြိမ်းမောင်းကြသည်။

ဒီအတောအတွင်း အားရပါးရ စားသောက်ပြီးနောက် စုရှီ နှင့် အခြားသူများသည် ရှဲ့ယင်း၏ မိသားစုကို ဘေးချင်းကပ်ရှိ သူတို့၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

အဘွားချန်သည် ဟုန်ကျွင်း ကျွန်းသို့ သွားသောအခါ အဒေါ်ဖြစ်သူထံတွင် သော့တစ်ချောင်း ထားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် အိမ်သည် နှစ်နှစ်နီးပါး လူမနေဘဲ ရှိခဲ့သော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ပြီး ခြံဝင်းထဲတွင်လည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ပြည့်နှက်နေကာ သက်ရှိတို့၏ တက်ကြွမှုဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်။

စုရှီက ပြုံးကာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ “အစ်မ၊ အခု စားဖို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ရှိပြီ!”