အခန်း (၈၅-၈၆)

အပိုင်း ၈၅

ဤအချိန်တွင် ဝမ်ယွမ်သည် ကလေးကို ရှဲ့ယင်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော အခန်းထဲတွင် ထားလိုက်ပြီး အမှောင်ထဲတွင် နွားတင်းကုပ်သို့ ခိုးပြန်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

သို့သော်လည်း ဤမျှကြာမြင့်စွာ ခွဲခွာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ဇနီးနှင့် ကလေးကို မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ မကြာသင့်ကြောင်း သိသော်လည်း ထွက်ခွာရန် ခက်ခဲနေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပြောရလျှင် ထိုအချိန်တွင် သူလုပ်သင့်သည့် အသိဉာဏ်အရှိဆုံးအရာမှာ သူ့ဇနီးကို ကျေးလက်ဒေသတွင် မနေရန် နားချခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးနှင့် ပတ်သက်၍ အခြားသူများက မတွေ့ရှိဘဲ ကံကောင်းခဲ့လျှင်ပင် ရွာမှာ နေရသည့် ဘဝသည် သူမအတွက် များစွာသော ဒုက္ခများ ဆောင်ကြဉ်းလာပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သူ ပြောမထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ယွမ်သည် သူကိုယ်တိုင်လည်း ယုတ်ညံ့သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင် သူသည် သူမ ရောက်ရှိလာမှုကို အမှန်တကယ် ပီတိဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ တည်ရှိမှုသည် သူ့ဘဝအတွက် ဆန္ဒကို ပြန်လည် မီးထွန်းပေးခဲ့သည်။

သူမ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် သူ၏သံသယအားလုံးကို သက်သာစေခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏ တည်ရှိမှုကြောင့် သူသည် သူထင်ထားသလောက် မြင့်မြတ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

အခက်ခဲဆုံးအချိန်များတွင် သူသည် သူမ၏ အဖော်ပြုမှုကို လိုချင်ခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ရသည်။

အချိန်တိုင်း ဖြစ်ရန် မလိုပေ။ တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် နှစ်ကြိမ် သူမကို မြင်ရလျှင် လုံလောက်ပြီပင်။

ဤအတွေးဖြင့် ဝမ်ယွမ်သည် အံကြိတ်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

သူသည် သူ့ဇနီးကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အပြုံးသည် သူ့ကို အလွန်အမင်း သက်ရောက်မှုရှိသဖြင့် နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

အိပ်ခန်းထဲရှိ အလင်းရောင်သည် မှိန်ဖျော့နေသည်။

နွေးထွေးသော အလင်းရောင်သည် ရှဲ့ယင်း၏ မျက်နှာကို ထွန်းလင်းပေးထားပြီး သူမ၏ ထူးခြားလှပသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အလှတစ်မျိုး ထပ်လောင်းပေးနေသည်။

သူသည် သူမကို J မြို့သို့ ပြန်ခိုင်းသင့်သည်ဟု သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့လှပသော ဇနီးသည်ကို သူနှင့်အတူ ဒုက္ခခံစားစေရန် သူ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ရှောင်ယင်းသည် ခေါင်းမာသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ တစ်စုံတစ်ခုကို စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့် နောက်ပြန်လှည့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ သူမကို ဘယ်လိုနားချနိုင်မည်နည်း။

သူသည် ဤအတွေးများနှင့် ရုန်းကန်နေစဉ် ရှဲ့ယင်းသည် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်များကို ရေနွေးဖြင့် ဆေးကြောပေးရန် ပြင်ဆင်ရင်း ကလေးများဆီမှ ညစ်ပတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပြီးနေလေပြီ။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ စူးစိုက်ပြီး နှမြောတသဖြစ်နေသော အကြည့်နှင့် ဆုံမိသည်။

ရှဲ့ယင်းသည် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဆို့နင့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဤမျှ ပိန်လှီချိနဲ့သွားသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဓားဖြင့် မွှေနေသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းစွာ နာကျင်စေခဲ့သည်။

သူ ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခတွေ ခံစားခဲ့ရပါလိမ့်။

လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက ခင်ပွန်းဖြစ်သူသည် သန့်စင်ပြီး ရုပ်ရည်ချောမောနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူမ မှတ်မိသည်။ ထိုမျက်နှာကြောင့်ပင် သူမသည် သူ့ရဲ့ ချစ်ရေးဆိုမှုကို လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ယင်းသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းထံသို့ လျှောက်သွားကာ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး တုန်ယင်စွာဖြင့် သူ၏ ချိုင့်ဝင်နေသော ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များက အမှတ်မထင် စီးကျလာပြီး တစ်စက်ချင်းစီတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဝမ်ယွမ်သည် သက်ပြင်းချကာ ဇနီးဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးရင်း သူ့ကိုယ်သူ သရော်သည့်ဟန်ဖြင့် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ် ရှောင်ယင်း မင်းအကြိုက်ဆုံး ချောမောတဲ့ မျက်နှာကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့လို့။ ကိုယ့်ကို မမုန်းပါနဲ့၊ ကိုယ်ကိုယ့်ကိုယ် ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။ မကြာခင်မှာ မင်းချစ်တဲ့ ယောကျ်ားပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာစေရမယ်”

အတိတ်ကာလတွင် ထိုကဲ့သို့သော စကားများသည် ရှဲ့ယင်းကို ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောစေနိုင်လိမ့်မည်။

သူမသည် သူ၏ ရုပ်ရည်ကို အစပိုင်းတွင် ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရပြီး နောက်ပိုင်းတွင်မှ သူ၏ စာရိတ္တကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ကြောင်း ဘယ်တော့မှ မဖုံးကွယ်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူမ အမှန်တကယ် မပြုံးနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမချစ်မြတ်နိုးရသူသည် ထိုသို့ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွသော လူတစ်ယောက်မှ ယခင်ပုံရိပ်၏ အရိပ်မျှသာ ဖြစ်သွားအောင် မည်မျှသော ဒုက္ခကို ခံစားခဲ့ရသည်ကို သူမ မတွေးဝံ့ခဲ့ပေ။

သူမ မမေးရဲခဲ့ပေ။

သို့သော် သူမ၏ လုပ်ရပ်များဖြင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားပါစေ သူသည် သူမ အချစ်ဆုံးသော ယောကျ်ားဖြစ်သည်ကို ပြသခဲ့သည်။

သူမသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ သူ၏ ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

သူမသည် မျက်လုံးများကို မမှိတ်ထားဘဲ မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် စီးကျနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်သည် အံ့ဩမှုနှင့် နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်လျှံနေသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ကျယ်ဝန်းသော မျက်လုံးများပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။

ဝမ်ယွမ်သည် ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အကြည့်ကို မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ အရှုံးပေးကာ ဇနီးဖြစ်သူကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ခေါင်းနောက်ဖက်ကို တင်းတင်းဖိထားကာ ကာလရှည်ကြာ ဝေးကွာနေသော ချစ်သူကို ပြင်းပြစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

ဤအနမ်းသည် ချိုမြိန်သော အနမ်းမဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် ခါးသက်နေသည်။

သူ့ဇနီး၏ မျက်ရည်များသည် သူတို့၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီး ငန်ကျိကျိ အရသာသည် ထိုအချိန်နှင့် ရောနှောသွားကာ သူ၏ နှလုံးကို အသက်ရှူရပ်မတတ် နာကျင်စေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ရည်များလည်း ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဤပြင်းပြသော အနမ်းတွင် နစ်မြောနေစဉ် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လန့်ဖျပ်ကာ သူတို့ ခွာလိုက်ကြပြီး စုရှီ၏ အသံသည် အပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အစ်မ၊ ခဲအို ခဏလောက် အပြင်ထွက်လာလို့ရမလား။ ဦးလေးက ရှင်တို့နဲ့ ဆွေးနွေးစရာရှိလို့တဲ့”

စုရှီ၏ အသံကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ယင်းသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မျက်ရည်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။ ယခုအခါ ပိန်လှီချိနဲ့နေသော သူမချစ်ရသူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ခြေဖျားထောက်ကာ သူ့နှုတ်ခမ်းကို ထပ်နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး နူးညံ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ရှင် အရင်သွားလိုက်၊ ကျွန်မ ကလေးတွေကို နေရာချပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းလိုက်လာခဲ့မယ်”

မျက်လုံးအနားသားများ နီရဲနေလျက် ဝမ်ယွမ်သည် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်သည်။ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု တစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး စကားလုံးများ ရှာမတွေ့တော့ပေ။

အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်သက်ပြီးနောက် သူသည် စကားတစ်ခွန်းသာ ပြန်ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

“အင်း!”

အခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဝမ်ယွမ်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ စိတ်ကိုစုစည်းရန် အသက်ပြင်းပြင်း အကြိမ်အနည်းငယ် ရှူလိုက်ပြီးနောက် လေးလံသော သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း စုပုံနေသော စိတ်ပျက်မှုအားလုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်သည် ခိုင်မာပြတ်သားသွားပြီး ယခင် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွသော လူတစ်ယောက်၏ အရိပ်အယောင်များ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ဝမ်ယွမ်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများကို လုံးဝဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းမကြီးဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ စိတ်ဓာတ်ကျနေ၍ မဖြစ်ပေ။ သူ၏ ဇနီးနှင့် ကလေးများကို ကာကွယ်ရန် လုံလောက်အောင် ရှာဖွေရမည်။

....

ဧည့်ခန်းမကြီးထဲတွင် စုရှီ၊ ရှဲ့ကျန်းနှင့် ဦးလေးစုတို့သည် ရှစ်ပြည်ထောင်စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ရံဖန်ရံခါ စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။

သူတို့ ဘာတွေ ဆွေးနွေးနေသည်ကို သူ မသိသော်လည်း သူတို့၏ ပေါ့ပါးသော အမူအရာများအရ သတင်းကောင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ပြောနိုင်သည်။

ဝမ်ယွမ်သည် သူတို့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်စဉ် စိတ်ထဲမှ လေးလံမှုတစ်ခု ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ပြုံးကာ သူ၏ ယောက်ဖအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

စုချန်းကျုံးသည် ပွင့်လင်းသော လူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် ပြောခြင်းကို မကြိုက်ပေ။ အထူးသဖြင့် သူတို့အားလုံး မိသားစုဝင်များ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အကြီးအကဲဖြစ်သူက တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက စက်ပစ္စည်းတွေအကြောင်း တော်တော်လေး သိနားလည်တယ်လို့ ရှီရှီဆီက ကြားတယ်”

ဤစကားကြောင့် ဝမ်ယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူသည် ယောက်ဖဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူက အားပေးသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် သူ၏ အရည်အချင်းများကို ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် စက်မှုအင်ဂျင်နီယာပညာကို သင်ယူခဲ့ပြီး နိုင်ငံခြားမှာ ပါရဂူဘွဲ့ ရခဲ့ပါတယ်”

စုချန်းကျုံးသည် သူ၏ တူမဖြစ်သူဆီသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “ပါရဂူဘွဲ့ဆိုတာ ဘာလဲ”

ဝမ်ယွမ်၏ ပါးစပ်သည် ခဏတာ တွန့်သွားပြီးနောက် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

စုရှီသည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူမ အဘိုးအိုကို အရှင်းဆုံးနည်းဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ကျွန်မထက်တောင် ပိုတော်တာပေါ့။ ကျွန်မက မဟာဘွဲ့ရတစ်ယောက်၊ အဲ့ဒီကနေ ဆက်ပြီး ပညာသင်ရင် ပါရဂူဘွဲ့ ဖြစ်လာတာ”

စုချန်းကျုံးသည် ချက်ချင်း အလေးအနက်ထားပြီး လေးစားသော အမူအရာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အလုပ်ကြမ်းစခန်းသို့ ပို့လိုက်သောသူသည် အမှန်တကယ်ပင် ရတနာတစ်ပါးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

အဘိုးအိုသည် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။ “ဒါက ဘာလဲဆိုတာ ငါ သိပ်နားမလည်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။ ရှီရှီက ငါ့ကို ပြောတယ်၊ မင်းက ထွန်စက်တွေ ပြင်နိုင်ပြီး လယ်ယာသုံးပစ္စည်းတွေကိုတောင် ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်တယ်ဆို”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ယွမ်သည် မည်သို့ ပြန်ဖြေရမည်ကို မသိတော့ပေ။

အတွင်းရေးမှူး စု၏ အမြင်တွင် နိုင်ငံခြားမှ ပညာသင်ပြန် ထိပ်တန်းကျောင်းသားတစ်ဦးသည် ထွန်စက်ပြင်နိုင်သူတစ်ဦးအဖြစ်သာ ရှုမြင်ခံရသည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများကြောင့် သူ၏ ယခင်မာနများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဇနီးနှင့် ကလေးများအတွက် ထွန်စက်ပြင်ခြင်းသည် ဘာမှမဟုတ်ပေ။ ဒီအလုပ်က သူတို့ကို ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခု ယူဆောင်လာနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး သူ မည်သည့်အရာမဆို လုပ်ရန် ဆန္ဒရှိသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ထွန်စက်ပြင်ခြင်းသည် သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်အတွင်းတွင် သေချာပေါက်ရှိကြောင်း၊ အပိုပစ္စည်းများ ရှိနေသမျှ သူသည် ထွန်စက်အသစ်တစ်စီးပင် တပ်ဆင်နိုင်ကြောင်း အတည်ပြု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

စုချန်းကျုံးသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားသည်။ ထိုသို့ အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦးကို အဘယ်ကြောင့် အောက်သို့ ပို့လိုက်သည်ကို သူ နားမလည်သော်လည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ နိုင်ငံအတွက် အန္တရာယ်မရှိသမျှနှင့် သာမန်ပြည်သူများ၏ ဝင်ငွေတိုးပွားရေးကို ကူညီနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး သူ ကောင်းစွာ ထောက်ခံပေးမည် ဖြစ်သည်။

မြင်းတစ်ကောင်ကို ပြေးစေချင်လျှင် မြင်းကို မြက်ကျွေးရမည်။ အဘိုးအိုသည် ပညာမတတ်သော်လည်း လည်သည်။ သူသည် တစ်ခါတည်းပင် ငါးမြှားစာ တစ်ခု ချပေးလိုက်သည်။

“ဒီလိုလုပ်ပါလား။ မနက်ဖြန် ငါ ကွန်မြူနစ်ကနေ အဲ့ဒီထွန်စက်ကို သွားဝယ်လိုက်မယ်။ မင်း ပြင်နိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး ငါက ရှောင်ရှဲ့ကို ငါတို့ရွာရဲ့ မူလတန်းကျောင်းမှာ စာသင်ဖို့ စီစဉ်ပေးမယ်။ သူမက ကောလိပ်ကျောင်းသူတစ်ယောက်လို့ ကြားတယ်။ သူမ စာသင်ချင်သမျှ ကာလပတ်လုံး၊ လယ်ယာစိုက်ပျိုးချိန်မှာ သူမ လယ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်စရာ မလိုအောင် ငါ အာမခံနိုင်တယ်”

ဝမ်ယွမ်၏ မျက်လုံးများ ဒီစကားကို ကြားသောအခါ အရောင်တောက်သွားသည်။

သူသည် ယခင်က ဇနီးဖြစ်သူ ကျေးလက်ဒေသတွင် နေရန် ဆုံးဖြတ်ပါက အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ရမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

လယ်ထဲက အလုပ်က ပင်ပန်းသည်။ ဒုက္ခမခံဖူးသော အမျိုးသမီး ရှောင်ယင်းကို မဆိုထားနှင့်၊ သူကိုယ်တိုင်ပင် မကြာခဏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတတ်သည်။

ယခုအခါ ဇနီးဖြစ်သူက မူလတန်းပြဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ပြီဆိုတော့ သူ၏ မိသားစု ဒီနေရာတွင် နေထိုင်ရမည့် အခက်အခဲကို ကောင်းစွာ ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။

သူသည် အတွင်းရေးမှူး စုနှင့် စုရှီတို့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။

အတွင်းရေးမှူး စုက သူ့ကို ယုံကြည်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူအတွက် အလုပ်တစ်ခု စီစဉ်ပေးရန် ဆန္ဒရှိခြင်းသည် ခယ်မဖြစ်သူ၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ပြီး ထိုကျေးဇူးတရားအတွက် အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်မိသည်။

စုချန်းကျုံးက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါတို့က မိသားစုတွေပဲ၊ အဲ့ဒီလို အခမ်းအနားတွေ လုပ်မနေနဲ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ အရင်ဆုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားရမယ့် အချက်အနည်းငယ်တော့ ရှိတယ်”

ဝမ်ယွမ်သည် တည့်တည့် ထိုင်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့ ပြောပါ!”

စုချန်းကျုံးသည် ပိုက်ကို အလိုအလျောက် လှမ်းယူပြီး မီးညှိရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ လက်သည် ရုတ်တရက် ဗလာဖြစ်သွားသည် .. သူ၏ ပိုက်ကို စုရှီက လုယူသွားခဲ့သည်။

အဘိုးအို၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော တူမကို ကြည့်ရင်း တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် အနေရခက်စွာ ပြုံးကာ လက်များကို ပွတ်သပ်ရင်း အနည်းငယ် တောင်းပန်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါမေ့သွားတယ်၊ ငါမေ့သွားတယ်! ဦးလေးက ညဘက် ဆေးလိပ်မသောက်ဘူးလို့ မင်းကို ကတိပေးထားတာ။ တကယ်ကို မေ့သွားတာပါ၊ ငါက စကားတည်တဲ့လူပါ”

စုရှီသည် အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ခေါင်းကိုက်မိသည်။ သူမဦးလေးသည် ခုနစ်ဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဆေးလိပ်သောက်သည့်ကိစ္စတွင် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ဆေးရွက်ကြီးသည် အကောင်းဆုံး အရည်အသွေးဖြစ်လျှင်ပင် သူ အလွန်အကျွံ မသောက်သင့်ပေ။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆုံးမလိုက်သည်။

“ဆေးလိပ်သောက်တာ ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူးလို့ ကျွန်မ ဘယ်နှစ်ခါ ပြောရမလဲ။ ဦးလေးက ဖြတ်ဖို့ ငြင်းတယ်၊ အခု အိပ်ချိန်နီးနေပြီ၊ ဘာလို့ ဆေးလိပ်သောက်နေသေးတာလဲ”

စုချန်းကျုံးသည် မလေးမစားပြုခြင်းကို သည်းခံတတ်သူတစ်ဦး မဟုတ်သလို အိမ်တွင်လည်း မည်သူမျှ သူ့ကို ဤကဲ့သို့ မပြောရဲပေ။ သူ၏ ဇနီးနှင့် သားလေးယောက်ပင် မပြောရဲပေ။

သို့သော် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ အလိုလိုက်ခဲ့သော ဤကောင်မလေးသည်သာ ဤသို့ လွတ်လပ်စွာ ပြောရဲသူဖြစ်ပြီး သူ စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ကာ အကြောင်းအရာ ပြောင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ယောကျ်ားတွေ ဆေးလိပ်သောက်တာပဲ၊ ရှောင်ရှဲ့က မင်းရဲ့ လက်အောက်မှာ အမြဲတမ်း နေရတာ လွယ်မှာမဟုတ်ဘူး”

စုရှီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ရှဲ့ကျန်းက ဆေးလိပ်မသောက်ဘူး၊ အရက်လည်း သိပ်မသောက်ဘူး!”

အကြောင်းအရာသည် အောင်မြင်စွာ မပြောင်းလဲသွားသဖြင့် စုချန်းကျုံးသည် နှာခေါင်းကို ပွတ်ကာ ဆက်ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ”

ရှဲ့ကျန်းသည် ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းကာ သိမ်မွေ့စွာ ကူညီလိုက်သည်။ “ဦးလေးက ယောက်ဖကို အကြံဉာဏ်ပေးမလို့ပဲ ရှိသေးတယ်”

အဘိုးအိုသည် ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး တူမဖြစ်သူနှင့် မျက်လုံးချင်းမဆုံအောင် ရှောင်ကာ ဝမ်ယွမ်ကို တတွတ်တွတ် ပြောဆိုတော့သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! ငါဆိုလိုတာက မင်း ရလဒ်တချို့ မရသေးခင်အထိ နွားတင်းကုပ်မှာပဲ နေသင့်တယ်။ ရံဖန်ရံခါ တစ်ညနှစ်ညလောက် လာနေတာ အဆင်ပြေပါတယ်၊ လူတွေနဲ့ ရှောင်နေရုံပဲ”

ဝမ်ယွမ်သည် နားလည်ကြောင်း ညွှန်ပြကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရံဖန်ရံခါဖြစ်လျှင်ပင် ဇနီးနှင့် ကလေးများနှင့်အတူ နေခွင့်ရသည့်အတွက် သူ ကျေးဇူးတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယွမ်၏ စိတ်ရှင်းလင်းမှုကို ကျေနပ်ဟန်ဖြင့် အဘိုးအိုက ဆက်ပြောခဲ့သည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်း ထွန်စက်ကို ပြင်ပြီးသွားရင်၊ ဖြစ်နိုင်ရင် လယ်ယာသုံးပစ္စည်း တစ်ခုနှစ်ခုလောက်လည်း လုပ်ပေး။ ဒါမှ ရွာသားတွေ အကျိုးရှိမှာ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်း ပြန်ပြောင်းလာဖို့ ဆုံးဖြတ်ရင် ဘယ်သူမှ ဘာမှပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ရွာသားတွေက အရမ်းရိုးသားတဲ့လူတွေ၊ ဒီမြေကွက်လေးပေါ်မှာ ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်။ သေချာပေါက် မင်း အရည်အချင်းရှိကြောင်း သက်သေပြနိုင်ရင် ငါ မင်းကို ကွန်မြူနစ်ကို ထောက်ခံပေးဖို့ တွန့်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့မှာ သိပ်ပြီး လုပ်ပိုင်ခွင့် မရှိပေမယ့် မင်း ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် တိုက်ပွဲဝင်နိုင်တယ်။ မင်းက ပညာတတ်တစ်ယောက်၊ မင်းကို နေ့တိုင်း လယ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်ခိုင်းနေတာက မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ဖြုန်းတီးရာကျတယ်။ မင်း ကွန်မြူနစ်က လူတွေကို အထင်ကြီးအောင် လုပ်နိုင်ရင်၊ တရားဝင်ရာထူး မရနိုင်ပေမယ့် လယ်ကွင်းထဲကနေ လွတ်မြောက်ခွင့် ဒါမှမဟုတ် အပိုဝင်ငွေတချို့ ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးရှိတယ်”

ဝမ်ယွမ်၏ မျက်လုံးများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူသည် ဤဖြစ်နိုင်ခြေများအကြောင်းကို မရေမရာ တွေးထားခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ရှင်းလင်းစွာ မစဉ်းစားရသေးပေ။

ယခု အတွင်းရေးမှူး စုက ဤမျှ ရှင်းလင်းစွာ ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်သောအခါ သူ၏ တစ်ချိန်က မှောင်မိုက်ပြီး ချုပ်ချယ်ခံထားရသော ဘဝသည် ရုတ်တရက် အရောင်အသွေးများဖြင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပြီး သူ၏ နှလုံးသားကို အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သည်။

သူက အာမခံလိုက်သည်။ “စိတ်ချပါ အတွင်းရေးမှူး စု၊ ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပြီး လယ်ယာသုံးပစ္စည်းအမျိုးအစားသစ်တွေကို အမြန်ဆုံး ဒီဇိုင်းထုတ်နိုင်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်!”

စုချန်းကျုံးသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်! မင်း ယုံကြည်မှုရှိနေသမျှ အဆင်ပြေပါတယ်။ အရည်အချင်းရှိတဲ့လူက လဲကျမှာကို မကြောက်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က အမြဲတမ်း ပြန်ထနိုင်မယ်ဆိုတာ သိလို့ပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းက မင်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနိုင်ပြီး ကွန်မြူနစ်ကတောင် မင်းရဲ့မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်”

ဝမ်ယွမ်သည် ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှု ခံစားလိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် နိုင်ငံခြားမှ သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည့်အတွက် မကျေမနပ်ဖြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် နောင်တရခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူသည် ဤမျှော်လင့်ချက်ရှိသော နိုင်ငံအတွက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ပြန်လာရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။

မတရားသော ဆက်ဆံမှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်တွင်ပင် သူသည် ဤမြေကို ချစ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာတွင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော လူများ အလွန်များပြားလွန်းသောကြောင့်ပင်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၈၆

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း၌။

ကောင်းကင်သည် မှောင်ရီပျိုးနေပြီး ညသည် အပြည့်အဝ မကုန်ဆုံးသေးပေ။

ရွာသားအများစုသည် မထသေးသော်လည်း စုရှီနှင့် အခြားသူများသည် ခရီးထွက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ယောက်ဖဖြစ်သူကို နေရာချထားပြီးနောက် စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့သည် အချိန်နှင့်အမျှ ပြန်လည်ထွက်ခွာရန် ပြေးလွှားနေကြသည်။

စုမိသားစုတစ်ခုလုံးသည် စောစောထပြီး စုရှီနှင့် အခြားသူများကို နှုတ်ဆက်ရန် တံခါးဝတွင် စုရုံးနေကြသည်။

နှုတ်ဆက်ပွဲများသည် အမြဲတစေ ချိုမြိန်ခါးသက်ဖွယ်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့မည်ကို သူတို့ မသိကြပေ။

စုရှီ၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲလာပြီး ရှဲ့ယင်းနှင့် ကလေးများကို ပွေ့ဖက်ကာ အခက်အခဲတစ်စုံတစ်ရာ ကြုံတွေ့ပါက ဦးလေးထံ ဆက်သွယ်ရန် သတိပေးလိုက်ပြီး သူတို့သည် မိသားစုဝင်များဖြစ်သောကြောင့် မစိမ်းကားသင့်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

သူမသည် သူမနှင့် ရှဲ့ကျန်းကို ဖုန်းခေါ်ရန်လည်း အားပေးပြီး အရာအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း မခံစားရန် သတိပေးခဲ့သည်။

နှလုံးသားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော စကားများသည် ရှဲ့ယင်းကို ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မျက်နှာအပ်ကာ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ငိုကြွေးစေခဲ့သည်။

စုရှီသည် သူမ၏ ဦးလေးနှင့် ဝမ်းကွဲများကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး အမြဲတစေ တင်းမာနေတတ်သော အဒေါ်ပင်လျှင် ထိုအချိန်တွင် အထူးသဖြင့် ကြင်နာနေဟန်တူသည်။

ဝမ်ကွေ့ကျစ်သည် သူမ ပြင်ဆင်ထားသော စားသောက်ဖွယ်ထုပ်များကို တူမက်ဖြစ်သူဆီိသို့ ပေးအပ်ပြီးနောက် စုရှီကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကျောကို ခပ်ပြင်းပြင်း ပုတ်ပေးရင်း မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ဆူပူလိုက်သည်။

“ဒီကောင်မစုတ်လေး၊ မကြာခဏ ပြန်လာလည်ဖို့ သေချာလုပ်။ နင့်ဦးလေးက အသက်ကြီးလာပြီ၊ ဘယ်နှစ်ခါလောက် ထပ်တွေ့ခွင့်ရမလဲ ဘယ်သူသိမလဲ”

အဒေါ်၏ ရှားရှားပါးပါး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမှုသည် စုရှီကို မျက်ရည်များ ထိန်းရန် ခက်ခဲစေသောကြောင့် မျက်ရည်တို့သည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ စီးကျလာခဲ့သည်။

သူမသည် ဦးလေးဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်တိုးဝင်လိုက်ပြီး ရှိုက်သံဖြင့် ကတိပေးလိုက်သည်။ “ဦးလေး၊ သမီး ဦးလေးကို ပြန်လာတွေ့ဖို့ အချိန်ဖယ်ထားပါ့မယ်”

ဦးလေး စုသည် သူ့ “ကလေးမလေး” ၏ ကျောကို ပုတ်ပေးရင်း သူ့ အသံသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ထူထဲနေသည်။

“အရူးမလေး၊ မင်းအဒေါ်စကားကို နားမထောင်နဲ့၊ အလုပ်က အရေးကြီးတယ်”

စုရှီက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သမီး ဦးလေးကို လွမ်းရင်ရော”

စုချန်းကျုံးက လက်ကို ပြတ်သားစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “မင်းဦးလေးကို လွမ်းရင် ပြန်လာခဲ့!”

“ဒါဆို ဦးလေးလည်း သမီးဆီ လာလည်လေ!”

“ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ! နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အငြိမ်းစားယူပြီးရင် မင်းကို လာရှာမယ်!”

“ကတိနော်!”

“ကတိ!”

“ဦးလေး… သမီး သွားတော့မယ်!”

“အာ! သွားတော့! လမ်းမှာ သတိထားသွား!”

“အင်း…”

နေသည် အရှေ့တွင် ထွက်၍ အနောက်တွင် ဝင်ပြီး လူတို့သည် ခွဲခွာခြင်း၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားကြရသည်။

မျက်လုံးများနီရဲလျက် စုရှီသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တိုးဝှေ့နေပြီး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသော သူမဇာတိမြေ၏ ရှုခင်းကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

ရှဲ့ကျန်းသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ မျက်ရည်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။ “မငိုပါနဲ့။ အခွင့်အရေးရရင် ပြန်လာကြမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား”

သူမကို သိကျွမ်းခဲ့တာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူ့ဇနီးလေး ဤကဲ့သို့ငိုသည်ကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူမသည် အမြဲတစေ အလွန်သန်မာနေပုံရပြီး သူမ မျက်ရည်ကျသည်ကို မြင်ရသည်မှာ သူ့နှလုံးသားကို နာကျင်စေသည်။

ရှေ့ခုံတွင် ထိုင်နေသော အဘွားချန်သည်လည်း မျက်ရည်များကို သုတ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း မြေးမလေးကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“တော်ပြီ ရှီရှီ မငိုနဲ့တော့။ နောက်နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် နင့်ဦးလေး အငြိမ်းစားယူတဲ့အခါ နင် သူနဲ့ နင့်အဒေါ်ကို နင်နဲ့အတူတူ နေဖို့ ခေါ်လာလို့ရတယ်”

စုရှီက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ သူမ၏ ဦးလေးသည် သူမနှင့်အတူ ဟုန်ကျွင်း ကျွန်းသို့ ဘယ်တော့မှ လိုက်လာမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း…

သူမသည် ကိုယ်ဟန်ကို မတ်လိုက်ပြီး ကျန်းကျွင့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။

“အစ်ကိုကြီး ကျန်း ဒီကားက ဘယ်လောက်ကျလဲ”

ကျန်းကျွင့်သည် မျက်ခုံးပင့်ကာ စတီယာရင်ကို ကိုင်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါ့ကို ကျွင့်ဇီ လို့ပဲ ခေါ်ပါ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကားဝယ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား”

စုရှီက ရှဲ့ကျန်းဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဖြစ်နိုင်မလားဟင်”

ရှဲ့ကျန်း သည် သူမ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ “ဖြစ်နိုင်ပါတယ်! ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ တစ်စီးဝယ်ဖို့ သိပ်အကြံမပေးချင်ဘူး!”

စုရှီသည် သူတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေတွင် ကားတစ်စီးဝယ်ခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အာရုံစိုက်မှုများစွာကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ရှဲ့ မိသားစု၏ အဆင့်အတန်းကြောင့် သူတို့ကို စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးခြင်း၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်စေကြောင်း သိသည်။

သူမ ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မက ဒီအတိုင်း မေးကြည့်တာပါ!”

ရှဲ့ကျန်း အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်!”

သူနှင့် လက်မထပ်ခဲ့လျှင် သူ့ဇနီးလေးသည် များစွာသောကိစ္စများကို စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။

စုရှီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဒါက ရှင့်အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းဆိုရင်တောင် ကားဝယ်တာက ရွေးချယ်မှုကောင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သိသာတဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တစ်ခု၊ ပြီးတော့ ပိုက်ဆံ ဘယ်ကလာလဲဆိုတာ ကျွန်မ ရှင်းပြလို့မရဘူး။ အိမ်လိုမျိုး လူတွေ သတိမထားမိနိုင်တဲ့အရာနဲ့ မတူဘဲ ကားက လူတိုင်းမြင်နိုင်တယ်။ ကျွန်မက အရမ်းရိုးရိုးရှင်းရှင်း တွေးလိုက်မိတာ”

ရှဲ့ကျန်းသည် သူမနဖူးကို နမ်းရှိုက်ကာ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ တွေးတောနေသည်။ “တကယ်တော့ မင်း ကားဝယ်စရာ မလိုပါဘူး”

စုရှီက သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် သူမ၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ သပ်ပေးရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

“မင်း ပြန်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို ကားငှားပေးလို့ရတယ်”

စုရှီ၏ မျက်လုံးများ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် အရောင်တောက်သွားသည်။ “ဖြစ်နိုင်လို့လား။ တကယ် ငှားလို့ရလား”

ရှဲ့ကျန်းသည် ကလေးတစ်ယောက်လို ငိုလိုက်ရယ်လိုက်ဖြစ်နေသော သူ့ဇနီးလေး၏ ဆံပင်ကို ဆော့ကစားသလို ဆွဲဖွရင်း ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ရတာပေါ့!”

မင်း စိတ်ခံစားမှုတွေ ပြင်းထန်ပြီး ထပ်မငိုသရွေ့ ဘာမဆို အဆင်ပြေပါတယ်!

စုရှီသည် ကျေနပ်သွားပြီး ထိုယောကျ်ား၏ ကျယ်ပြန့်သော ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်တိုးဝင်ကာ နှစ်စဉ် ရက်အနည်းငယ် အားလပ်ရက်ယူပြီး ပြန်လာမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အချိန်သည် အရေးကြီးသည်။

သူတို့သည် ဤလမ်းကြောင်းအတိုင်း ယခင်က ခရီးသွားခဲ့ဖူးသောကြောင့် အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် အပြန်လမ်းတွင် အသွားက မောင်းနှင်ခဲ့သည်ထက် ပိုမြန်ဆန်စွာ မောင်းနှင်ခဲ့ကြသည်။

အလျင်စလိုဖြစ်စေ၊ အေးအေးဆေးဆေးဖြစ်စေ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် နောက်တစ်နေ့ ညနေပိုင်းတွင် ဟုန်ကျွင်းကျွန်းသို့ ပြန်ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဇနီးမောင်နှံသည် မက်မွန်ဝိုင် ပေါင်တစ်ထောင် တင်ဆောင်သွားပြီး အလုပ်လုပ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကျန်းကျွင့်ကို လိုက်ပို့ခဲ့ကြသည်။

အနားယူချိန်မရှိဘဲ တစ်လကြာ အားလပ်ရက်ယူထားသော ဇနီးမောင်နှံသည် သူတို့၏ အလုပ်များသော ဘဝထဲသို့ ပြန်ကျဆင်းသွားကြသည်။

ထိုနေ့တွင် တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် စုရှီသည် အိမ်သို့ ရောက်လာသောအခါ အဘွားချန်သည် ခြံထဲတွင် ထိုင်နေပြီး အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန်ဖြင့် ကောင်းကင်ကို ကြောင်ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုရှီ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ချန်ရှန်းယွင်သည် အမြဲတစေ ပျော်ရွှင်သော အဖွားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မပျော်ရွှင်သော အမူအရာကို ရှားရှားပါးပါးသာ တွေ့ရသည်။

သူမသည် ခြံထဲရှိ ကျောက်စားပွဲပေါ်သို့ အိတ်ကို ပစ်တင်လိုက်ပြီး အဘွားချန် ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ “အဘွား၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

အဘွားချန်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ရှီရှီ အလုပ်က ပြန်လာပြီလား။ မင်းအစ်ကို မင်းနဲ့အတူ ပြန်မလာဘူးလား”

စုရှီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်မ အလုပ်ပြီးတော့ အစ်ကိုက ခွဲစိတ်မှုတစ်ခု လုပ်ရမှာမို့ သူ နောက်ကျမှ ပြန်လာမှာ”

ချန်ရှန်းယွင်သည် ပြုံးကာ မီးဖိုချောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း တတွတ်တွတ်ပြောဆိုနေသည်။

“ဒါဆို ညစာကို ငါတို့နှစ်ယောက်တည်း စားရမှာပေါ့။ ဘာစားချင်လဲ။ အဘွားချန်ု ဟင်းမချက်ရသေးဘူး”

စုရှီသည် အဘွားချန်၏ နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်သွားခဲ့သည်။ “ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်တည်းလား။ ခေါက်ဆွဲဆိုရင်ရော”

ချန်ရှန်းယွင်သည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ကျနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိပြီး ခေါက်ဆွဲသည် အမြန်လုပ်နိုင်သောကြောင့် ရွေးချယ်မှုကောင်းတစ်ခုဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ထိုသို့တွေးမိသဖြင့် သူမသည် မုန်ညင်းပင်အနည်းငယ် ဆွဲနုတ်ရန်နှင့် ကြက်ဥနှစ်လုံး ယူရန် ခြံထဲသို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ကြက်ဥခေါက်ဆွဲသည်လည်း အတော်လေး အရသာရှိသည် မဟုတ်လော။

စုရှီသည် အဘွားချန်၏ ယခင် စိတ်အခြေအနေကို စဉ်းစားနေဆဲဖြစ်ပြီး ချန်ရှန်းယွင် နောက်သို့ ခြေလှမ်းတိုင်း လိုက်ကာ သူမကို အဘယ်အရာက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်ကို ရှာဖွေရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။

ချန်ရှန်းယွင်သည် မြေးမလေး၏ တွယ်ကပ်မှုကို ဖယ်ရှားရန် ခက်ခဲသည်ကို တွေ့ရှိပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“မနေ့ညက တုန်တုန်ကို သူ့ကောင်မလေးနဲ့ ဘယ်တော့ မိတ်ဆက်ပေးမလဲလို့ မေးလိုက်တယ်၊ သူတို့ တွဲနေတာ တစ်နှစ်ရှိပြီလေ။ သူက ငါ့ကို ပြောတယ်… ကောင်မလေးက ဒုက္ခတစ်ခုခု ရောက်သွားတယ်တဲ့။ မင်း ယုံနိုင်လား။ အဲ့လို ကောင်မလေးကောင်းတစ်ယောက်က… ဘယ်လိုလုပ် သေသွားနိုင်မှာလဲ။ အဲ့ဒီ ခေါင်းမာတဲ့ကောင်လေး၊ နောက်ပိုင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေတာက ငါ့နှလုံးသားကို နာကျင်စေတယ်…”

စကားပြောရင်း အဘွားချန်သည် မျက်ရည်များ သုတ်နေတော့သည်။

စုရှီသည် ဤအခြေအနေဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ဘဲ ခဏတာမျှ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။

သူမသည် အစ်ကိုကြီး၏ အစီအစဉ်များကို မသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ အဘွားချန်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

သူမသည် ကလေးရရန် ကြိုးစားနေကြောင်းကိုပင် ပြောပြပြီး အဘွားချန်ကို မြေးတစ်ယောက် ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတစ်ပါးကို နှစ်သိမ့်ရာတွင် နှစ်တွေကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် သူမနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့သည် လာမည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ကလေးယူရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။

သူတို့သည် ချိုမြိန်သော လူငယ်စုံတွဲဘဝကို အပြည့်အဝ မခံစားရသေးဟု ခံစားရပြီး ထို့အပြင် သူမသည်လည်း ငယ်သေးသဖြင့် ကလေးများအတွက် အလျင်စလိုလုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများကို လျစ်လျူရှုခဲ့သော လက်ထပ်ပြီး ပထမဆုံးညမှလွဲ၍ ဇနီးမောင်နှံသည် ထိုအချိန်မှစ၍ အလွန်သတိထားခဲ့ကြသည်။

အဘွားချန်၏ မကြာမီကာလအတွင်း မြေးတစ်ယောက် ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်များသည် အနည်းငယ် ရည်မှန်းချက်ကြီးလွန်းနေပုံရသည်။

စုရှီသည် နှစ်သိမ့်မှုကြောင့် ယခုအခါ အပြုံးကြီးကြီးပြုံးနေသော အဘွားချန်ကို ခိုးကြည့်ပြီး မျက်လုံးများ လှည့်ပတ်နေစဉ် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ ကိုယ်ဝန်မရနိုင်လျှင် သို့မဟုတ်… အဟမ်း… ကံကြမ္မာ မဖန်သေးလို့ပဲ ဖြစ်မည်။

ဟုတ်တယ်… ဟုတ်တယ်!

ဒါက စေတနာကောင်းနဲ့ လိမ်ညာတဲ့ လိမ်ညာမှုလေးတစ်ခုပင်။ စုရှီသည် ကျောမတ်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ စိတ်ကို လှည့်စားရန် ကြိုးစားလုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

အဘွားချန်သည် သူမမြေးမလေး၏ အတွေးလေးများအကြောင်းကို မသိရှိပေ။

ထိုအချိန်တွင် အဘွားအိုသည် အထူးသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေသည်ဟု ခံစားရပြီး သူမ၏ မြေးမလေးအကြောင်းကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ သူမ မြေးလေးများသည် မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည်မှာ သေချာသည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သောအခါ ချန်ရှန်းယွင် သည် သူမ၏ ပိန်လှီသော မြေးမလေးကို ကြည့်ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။ စုရှီသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ပိန်လှီနေရသနည်း။ သူမကို အာဟာရဖြည့်ရန် လိုအပ်သည်။

ဤအတွေးဖြင့် သူမသည် ပေါင်ကို ရိုက်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်။

အိမ်တွင် ငါးတစ်ကောင် ကျန်သေးသည်ကို သူမ မှတ်မိပြီး မြေးမလေးကို အားပြန်ပြည့်စေရန် ဟင်းတစ်ခွက် ချက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မဆိုင်းမတွပင် ချန်ရှန်းယွင်သည် မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာပြီး ငါးတစ်ကောင်ကို ကိုင်ကာ ခြံထဲရှိ ရေတွင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ သူမ စုရှီနား ဖြတ်သွားစဉ် သူမသည် ပေါင်နှစ်ပေါင်ခန့်လေးသော မြက်ငါးကြင်းကို မြေးမလေးဆီသို့ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပို၍ကပ်ပေးကာ ကြွားဝါလိုက်သည်။

“ဒီငါးကို အဖွားက မနေ့က ညနေပိုင်းမှာ မင်းအဒေါ်နဲ့အတူ ငါးမျှားသွားရင်း ဖမ်းခဲ့တာ!”

အမှန်ပင် အဘွားချန်သည် မိသားစုဝင်းထဲတွင် သိပ်မလှုပ်ရှားသော ဒုတိယတပ်ရင်းမှ တပ်ရင်းမှူး၏ ဇနီးဖြစ်သူ မိတ်ဆွေသစ်တစ်ဦး ရရှိခဲ့သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်၊ သူမသည် ငါးမျှားဝါသနာအိုးတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမနှင့် သိကျွမ်းပြီးနောက် အဘွားချန်သည်လည်း ထိုလှုပ်ရှားမှုကို ချစ်မြတ်နိုးလာပြီး ဦးထုပ်တစ်လုံးဆောင်းကာ ရေဗူးတစ်လုံးကိုင်ဆောင်ပြီး မလေးထိုင်ခုံပေါ်တွင် နေ့ရက်များကို ကုန်ဆုံးကာ အဒေါ် ချန် နောက်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ လိုက်၍ ငါးမျှားခဲ့သည်။

စုရှီနှင့် အခြားသူများသည် အဘွားချန်သည် သူမချစ်မြတ်နိုးသော အရာတစ်ခုကို ပျော်မွေ့နေသည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူမ ဤမျှကြီးမားသော ငါးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် သူမကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ချီးကျူးပြီး ၎င်းကို ယူကာ ကိုယ်တိုင်သတ်ရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ကံမကောင်းသော အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ငါးညှီနံ့သည် သူမ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အမှတ်မထင် ဝင်လာသောအခါ စုရှီသည် ချက်ချင်း ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အန်ထုတ်မိရာ အဘွားချန်ကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် စုရှီသည် ကျောက်ခုံတန်းတစ်ခုသို့ ယိုင်နဲ့စွာ လျှောက်သွားပြီး ခါးကိုင်းကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်အန်လိုက်သော်လည်း ဘာမှထွက်မလာသဖြင့် အနည်းငယ် နေသာထိုင်သာရှိသွားသည်။

ထို့နောက် သူမသည် အဘွားချန် ကမ်းပေးသော ရေကို လက်ခံပြီး ပါးစပ်ဆေးရန် ရေချိုးခန်းသို့ သွားကာ ခြေထောက်များ တုန်ယင်လျက် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမ အံ့ဩစွာဖြင့် အပြင်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ဗိုက်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော အဘွားချန်၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြီး ထိုအကြည့်နှင့်အတူ တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုလည်း ပါရှိသည်။

စုရှီ၏ စိတ်သည် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ မယုံနိုင်စွာဖြင့် သူမ လက်သည်လည်း အလိုအလျောက် ဗိုက်ဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

"မြန်မြန်လုပ်လေ၊ ဘာလို့ အဲ့ဒီမှာ ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေသေးတာလဲ။ အရင်ထိုင်လိုက်ဦး။ နေလို့မကောင်းဘူးလား။ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာပဲဖြစ်ရမယ်။ အိုး၊ အဘွား မြစ်ရတော့မယ်။ သမီးက တကယ်ကို ကံကောင်းတဲ့ကလေးပဲ၊ အဘွားအတွက် မြစ်တစ်ယောက်လိုချင်တယ်လို့ ပြောပြီးပြီးချင်းမှာပဲ ကိုယ်ဝန်ရှိလာတယ်! ဟားဟား…”

ချန်ရှန်းယွင်သည် ကြောင်ငေးနေသော သူမ မြေးမလေးကို ဆွဲကာ ကျောက်ခုံတန်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

သူမနှုတ်မှ စကားများ တရစပ်ထွက်နေပြီး အသံထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ချေ။ အဘွားချန်သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်နေသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး လေထဲတွင် ပေါ့ပါးစွာ လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ မိသားစုထဲသို့ မျိုးဆက်သစ်တစ်ဦး မရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အဘွားချန်သည် သူမမြစ်လေးကို မကြိုဆိုဘဲ ဘယ်လိုလုပ် နေနိုင်မည်နည်း။

သံစဉ်မမှန်သော သီချင်းငယ်တစ်ပုဒ်ကို ညည်းရင်း ချန်ရှန်းယွင်သည် မီးဖိုချောင်သို့ အမြန်သွားကာ သစ်သားပုံးတစ်လုံးကို ယူလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ လူးလွန့်နေဆဲဖြစ်သော ငါးကို ထည့်လိုက်ကာ မြေးမလေးအား အနံ့အသက်များ မနှောက်ယှက်စေဖို့ သတိထား သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ပုံးကို သူမမြေးမလေးနှင့် ဝေးဝေးတွင် ကိုင်ထားပြီး ပျို့အန်စေမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ဆပ်ပြာတုံးတစ်တုံးကို ယူကာ ငါးညှီနံ့များ လုံးဝပျောက်ကင်းသွားသည်အထိ လက်များကို ပွတ်တိုက်ဆေးကြောလိုက်သည်။

သူမ လက်များကို နှာခေါင်းသို့ ကပ်ကာ အနံ့အသက်အနည်းငယ်မျှပင် မကျန်တော့ကြောင်း သေချာအောင် စစ်ဆေးပြီးမှ မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားကာ နို့မလိုင်တစ်ခွက်ကို ပြင်ဆင်ပြီး အတွေးလွန်နေဆဲဖြစ်သော မြေးမလေးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

စုရှီသည် သူမလက်ထဲသို့ နွေးထွေးသော အရာတစ်ခု ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမအား ကြောင်ငေးနေရာမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်ထဲရှိ ရေနွေးငွေ့ထနေသော ခွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အဘွားဖျော်စပ်ထားသော မွှေးရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အိပ်မက်ထဲတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရင်း မေးလိုက်သည်။

"အဘွား၊ သမီး တကယ်ပဲ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား"

ချန်ရှန်းယွင်သည် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဘွားကတော့ တော်တော်လေး သေချာတယ်။ သမီး နောက်ဆုံး ဓမ္မတာလာတာ ဘယ်တုန်းကလဲ"

စုရှီ၏ ရာသီစက်ဝန်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မှန်ကန်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ အများဆုံး တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်သာ စောတတ်သည်။

စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဤလတွင် တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက် နောက်ကျနေနိုင်သည်ကို သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

မကြာသေးမီက သူမ အလွန်အလုပ်များနေခဲ့သဖြင့် သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ဤကဲ့သို့တွေးမိသဖြင့် သူမသည် ခွက်ကို ဘေးရှိ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အနောက်တိုင်းဆေးပညာကို လေ့ကျင့်သင်ကြားခဲ့သော်လည်း တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာကိုလည်း အနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းထားရာ သူမကိုယ်သူမ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်နိုင်လောက်အောင်တော့ တတ်ကျွမ်းသည်။

ခဏအကြာတွင် ချောမွေ့ပြီး လိမ့်နေသော သွေးခုန်နှုန်းကို ခံစားမိသဖြင့် သူမ၏ မျက်ခုံးများ ပြေလျော့သွားရသည်။ သွေးခုန်နှုန်းမှာ "ချောမွေ့သောသွေးခုန်နှုန်း" ကို ညွှန်ပြနေသည်။

ဒါကိုမြင်သောအခါ ချန်ရှန်းယွင်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား"

စုရှီ ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်မနက် ဆေးရုံအလုပ်သွားတဲ့အခါ ပိုသေချာအောင် စစ်ကြည့်လိုက်မယ်။ အခုချက်ချင်းတော့ လုံးဝသေချာတယ်လို့ ပြောလို့မရသေးဘူး"

ဆေးပညာရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ချောမွေ့သောသွေးခုန်နှုန်းသည် ကိုယ်ဝန်ရှိခြင်းကို အမြဲတစေ မဆိုလိုပေ။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အစိုဓာတ်များလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် မျိုးဥကြွေခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပြီး အလားတူ သွေးခုန်နှုန်းကို ပြသနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း သူမကျန်းမာရေးကို သိရှိသောကြောင့် စုရှီသည် သူမ အမှန်တကယ် ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်းကို လုံးဝနီးပါး သေချာနေခဲ့သည်။

အဘွားသည် မနက်ဖြန်တွင် အတည်ပြုမည်လား မပြုမည်လားကို လုံးဝဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူမအတွက်မူ မြေးမလေးသည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။

လအနည်းငယ်အတွင်းတွင် သူမသည် ယောက်ျားလေးဖြစ်စေ၊ မိန်းကလေးဖြစ်စေ မြစ်တစ်ယောက် ပွေ့ချီရတော့မည်ဟူသော အတွေးသည် သူမအား စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တက်ကြွနေစေခဲ့သည်။

အဘွားချန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားလာသောအခါ စုရှီ မည်သို့ပင် တားဆီးရန် ကြိုးစားစေကာမူ အရသာရှိသော ဟင်းလျာမျိုးစုံကို စတင်ချက်ပြုတ်တော့သည်။