အခန်း (၈၇-၈၈)

အပိုင်း ၈၇

စုတုန် အလုပ်မှ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူ့ညီမသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လှုပ်ကုလားထိုင်တစ်ခုတွင် လဲလျောင်းနေပြီး ဗိုက်ကိုဖိကာ အကြိမ်ကြိမ် ရှိုက်သံပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော ဖီးနစ်မျက်လုံးများသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"အစားများသွားတာ မဟုတ်လား"

စုရှီသည် သက်ပြင်းချကာ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဘွားက ညီမ ဗိုက်ဆာနေတယ်လို့ပဲ ထင်နေတာ"

စုတုန်သည် ညီမဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ပြီး အစာများများစားသည့်အတွက် ဆူပူရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ် သူ့ကျောသည် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

နတ်သားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် ထိုချောမောသော လူသားသည် မျက်နှာကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ နာကျင်မှုဖြင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားပြီး မယုံနိုင်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဘွားချန်သည် လက်ကို မြှောက်ထားဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် အိမ်တွင် ဤကဲ့သို့ "ဆုံးမ" ခံရမည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

စုတုန်သည် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်နေသော ကျောကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ့ပခုံးအထိသာ ရှိသော အဘွားဖြစ်သူကို ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်ပျက်မှု ရောနှောသော အကြည့်ဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"အဘွား၊ ဒါက ဘာလုပ်တာလဲ"

အဘွားချန်၏ မျက်နှာသည် တင်းမာနေသည်။ "မင်း ခုနက ဘာလုပ်နေတာလဲ"

စုတုန်သည် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ "ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ပါဘူး!"

အဘွားသည် သူ့အား "ငါ့ကို မလိမ်နဲ့! ဘာမှမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ မင်းညီမကို ဘာလို့ ရိုက်နေတာလဲ" ဟု ဆိုလိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

စုတုန်သည် အဘွားကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပြီး မိသားစုအတွင်း သူ့အဆင့်အတန်း ထိုးကျသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ညီမဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ယခင်က အကြိမ်များစွာ ခေါက်ခဲ့ဖူးသည်။ ဘာလို့ အခုမှ ရုတ်တရက် တားမြစ်ခံရသနည်း။

မြေးဖြစ်သူ၏ မကျေမနပ်ဖြစ်နေပုံကို မြင်သောအခါ ချန်ရှန်းယွင်သည် ဆက်ဆူပူတော့သည်။ "ရှီရှီက အခု ကိုယ်ဝန်နဲ့။ သူမကို အရင်ကလို ဆက်ဆံလို့မရတော့ဘူး၊ နားလည်လား"

ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်သော စုတုန်သည် "ကိုယ်ဝန်နဲ့" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း အကြောင်းစုံကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် ပူလောင်နေသော ကျောကို လုံးဝမေ့သွားပြီး သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကြီးမားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ နွေးထွေးသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရှီရှီ မင်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား"

စုရှီသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အဘွားကို အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "အတည်မပြုရသေးပါဘူး။ မနက်ဖြန်မနက် ဆေးရုံသွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်မယ်"

အဘွားချန်သည် ပြတ်သားနေသည်။ "မင်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာ သေချာတယ်"

စုရှီသည် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ…

စုတုန်သည်လည်း ဝမ်းသာသွားသည်။ စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူ့ညီမသည် လက်ထပ်ပြီး တစ်လကျော်ပြီဖြစ်သောကြောင့် ကိုယ်ဝန်ရှိခြင်းသည် သဘာဝကျသည်ပင်။

"မင်း ဆေးရုံသွားပြီး ဆေးစစ်ကြည့်သင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေရင်တောင် အစားအများကြီး စားလို့မရဘူး။ မင်းကိုယ်တိုင်က ဆရာဝန်ဆိုတော့ ကြိုတင်ကာကွယ်ရမယ့်အချက်တွေကို သိတယ်မလား"

စုရှီ နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ အလွန်အကျွံ စားသုံးမိခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ အဘွားဖြစ်သူ၏ လက်ရာသည် အလွန်အရသာရှိပြီး ယနေ့တွင် သူမ အနည်းငယ် စိတ်ပျံ့လွင့်နေသဖြင့် မတော်တဆ အလွန်အကျွံ စားသုံးမိခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ၏ လိုက်လျောညီထွေမှုကို ကျေနပ်သဖြင့် စုတုန်သည် ညစာစားရန် ထရပ်လိုက်သည်။ သူ မထွက်သွားခင် သတိပေးလိုက်သည်။

"ရှဲ့ကျန်း ပြန်မလာခင်အထိ ဒီမှာပဲနေပြီး အနားယူ"

သူမ၏ အစ်ကိုနှင့် အဘွားနှစ်ဦးစလုံးသည် အလွန်အကျွံ စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသော်လည်း စုရှီသည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှဲ့ကျန်း မရှိသည့်အခါတိုင်း သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဤနေရာသို့ ပြန်လာနေလေ့ရှိသည်။

….

ကျွန်းပေါ်တွင် နေ့နှင့်ညကြား အပူချိန်ကွာခြားမှု မြင့်မားသည်။

ပူပြင်းသော ဩဂုတ်လတွင်ပင် ညလေသည် အနည်းငယ် အေးစိမ့်နေသည်။

တိတ်ဆိတ်သော အခန်းထဲတွင် စုရှီသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး စောင်ပါးတစ်ထည်ကို သူမ ဗိုက်ပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံထားကာ လက်များကို ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ထပ်လျက် ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျောင်းနေသည်။

ထိုအချိန်တွင်မှ သူမသည် အဖြစ်မှန်ကို စတင်ခံစားမိလာသည်။ သူမ တကယ်ပဲ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလား။

သူတို့၏ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးနောက် ထိုတစ်ညမှလွဲ၍ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများ မပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့ သတိထားခဲ့ကြသည်။ သူမသည် တစ်ညတည်းဖြင့် ကိုယ်ဝန်ရမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

အမှောင်ထဲတွင် သူမသည် ဖြည်းညင်းစွာ ဘေးစောင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်သည် အလိုအလျောက်ပင် ချပ်ရပ်နေဆဲဖြစ်သော ဗိုက်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

စုရှီသည် ရုတ်တရက် ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး တွေးလိုက်သည်… ကိုယ်ဝန်ရှိခြင်းသည် အမှန်တကယ်တွင် အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပုံပင်။ အစပိုင်းတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုမှလွဲ၍ ယခုအခါ သူမ ခံစားနေရသည်မှာ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ပျော်ရွှင်မှုသာ ဖြစ်သည်။

ဒါသည် တီဗီဇာတ်လမ်းများတွင် သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးများ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ရယ်လိုက်ငိုလိုက်ဖြစ်သည့် ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှုလှိုင်းများ မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ငြင်းမရနိုင်သည်မှာ သူမ ပျော်ရွှင်နေသည်။ ကလေးသည် သူမနှင့် ပိုတူမည်လား သို့မဟုတ် ရှဲ့ကျန်းနှင့် ပိုတူမည်လား၊ ယောက်ျားလေးဖြစ်မည်လား သို့မဟုတ် မိန်းကလေးဖြစ်မည်လားကိုပင် သူမ စတင်တွေးတောနေမိပြီပင်…

….

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း၌။

စုရှီသည် နံနက်စာကို အားရပါးရ စားသုံးခဲ့သည်။

ဆိတ်သား၊ ကြက်ဥ၊ ပေါက်စီနှင့် ဆန်ပြုတ်။ အနာဂတ်မျိုးဆက်များတွင် ဒါတွေကို ရိုးရှင်းသော အစားအစာများအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း ၁၉၆၀ ပြည့်နှစ်များတွင်မူ ဤကဲ့သို့သော အစားအစာသည် လုံးဝ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

နံနက်စာစားပြီးနောက် အဘွားချန်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ အလုပ်သွားရန် ပြင်ဆင်နေသော မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို နောက်ဆုံးမှာကြားချက်များ ပေးနေသည်။

"တုန်တုန် ဆေးရုံရောက်တာနဲ့ ရှီရှီကို စစ်ဆေးမှုလုပ်ခိုင်းဖို့ သေချာလုပ်နော်"

စုတုန်သည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူသည် အဘွားချန်ကဲ့သို့ပင် စိုးရိမ်နေသည်။ ညီမဖြစ်သူ၏ ကိုယ်ဝန်ကို အတည်ပြုပြီးသည်နှင့် သူမ အေးအေးဆေးဆေးနေနိုင်ရန် ဌာနမှူးနှင့် အလုပ်ချိန်ဇယားပြောင်းလဲမှုတစ်ခု စီစဉ်ရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။ ပထမသုံးလသည် အထူးသဖြင့် အရေးကြီးသည်။

စုရှီသည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို သူမ လုံးဝအဆင်ပြေကြောင်း ပြောပြချင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ရှိကိုယ်ခန္ဓာအခြေအနေအရ ပြောရလျှင် သူမသည် ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျနိုင်ခြေများစွာမရှိဘဲ လိုသလောက် ခုန်ပေါက်ဆော့ကစားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် သူမ ကောင်းစွာသိသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူတို့သည် အမှန်တရားကို မယုံကြည်ကြပေ။

…

မြေးများကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် ချန်ရှန်းယွင်သည်လည်း အနားမနေခဲ့ပေ။ သူမသည် အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ သစ်သားပုံးတစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး ကောက်ရိုးဦးထုပ်ဆောင်းကာ အစားအစာခြောက်နှင့် ရေကို ထုပ်ပိုးပြီး ငါးမျှားခရီးအတွက် အသင့်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ငါးမျှားခြင်းသည် တစ်ချိန်က ဝါသနာတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ တာဝန်တစ်ခုကဲ့သို့ ပို၍ခံစားရသည်။ သူမ ငါးကြီးအနည်းငယ် ဖမ်းနိုင်လျှင် သူမ မြေးမလေးသည် တစ်ပတ်လုံး ငါးဟင်းချို သောက်သုံးနိုင်သည်။

နေ့စဉ်အသားစားခြင်းသည် လက်တွေ့မကျသော်လည်း အဘွားတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိသည်။ ယနေ့ ငါး၊ မနက်ဖြန် ကြက်၊ သဘက်ခါ ဝက်သား ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမသည် မြေးမလေးအား နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အာဟာရရှိသော အရာတစ်ခုခု ရရှိစေရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။

လူများစွာသာ ဝိုင်းဝန်းကူညီကြလျှင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် မတတ်နိုင်ဟု သူမ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

အဘွားချန်သည် တံခါးကို သော့ခတ်ရင်း ကြက်အနည်းငယ် ထပ်မွေးရန် သူမကိုယ်သူမ သတိပေးလိုက်သည်။ မြေးမလေး မီးဖွားပြီး အနားယူသည့်ကာလတွင် သူမ စားသုံးရန် နှစ်ကောင်လောက် သတ်ပေးနိုင်သည်။

ထိုသို့တွေးမိသဖြင့် အဘွားချန်သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းရင်း ပစ္စည်းကိရိယာများကို ကောက်ယူကာ အဒေါ် ချန်၏ အိမ်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

….

"အတည်ပြုလိုက်ပါပြီ.. ကိုယ်ဝန် ခြောက်ပတ်ရှိပါပြီ။ ဂုဏ်ယူပါတယ် ဒေါက်တာ စုရှီ!"

သားဖွားမီးယပ်ဆရာဝန်မ ဒေါက်တာကုသည် လက်ထဲရှိ စစ်ဆေးချက်ရလဒ်များကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဂုဏ်ပြုစကားဆိုလိုက်သည်။

ဤလူငယ်စုံတွဲသည် ဤမျှလျင်မြန်စွာ ကိုယ်ဝန်ရရှိသည်ကို သူမ တိတ်တဆိတ် အံ့ဩနေမိသည်။

စုရှီသည် ဒေါက်တာကု၏ သိနားလည်သောအကြည့်အောက်တွင် အနည်းငယ် မရှက်ရွံ့ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် မျက်နှာကို တည်ငြိမ်အောင်ထားကာ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး စစ်ဆေးချက်ရလဒ်များကို ယူကာ အစ်ကိုဖြစ်သူ စုတုန် နောက်သို့လိုက်၍ သူမ၏ ရုံးခန်းဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

စုတုန်သည် သူမကို ရုံးခန်းသို့ လိုက်ပို့ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာသည် နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် နွေးထွေးနေသည်။ ရှင်းလင်းစွာပင် သူသည် သူမ၏ ကိုယ်ဝန်အတွက် သူမကဲ့သို့ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

"အတည်ပြုပြီးပြီဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ သေချာလုပ်နော်။ လုပ်သင့်တာနဲ့ မလုပ်သင့်တာတွေကို ငါသိသလို မင်းသိမှာပါ၊ ဒါကြောင့် ငါ ထပ်မပြောတော့ဘူး"

စုရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ည် သတိထားပါ့မယ်။ အစ်ကိုလည်း အလုပ်ပြန်လုပ်တော့လေ"

စုတုန်သည် သူ၏နာရီကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ငါ သွားတော့မယ်။ ဘာပဲလိုလို လူလွှတ်ပြီး ခေါ်လိုက်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုတုန်သည် လျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။

အနီးအနားတွင် မျက်လုံးများ တောက်ပနေသော သူနာပြုမလေးတစ်ဦးသည် "ချောမောသောနတ်ဘုရား" ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အိပ်မက်မက်သလို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဆရာဝန် စုရှီ၊ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဆရာဝန် စုတုန်လို ချောမောတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်တာလဲ"

စုရှီသည် လူနာမှတ်တမ်းများကို လှန်လှောကြည့်ရင်း ရယ်မောကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "ငါလည်း မချောဘူးလား"

သူနာပြုမလေးက လက်ကို ငြင်းပယ်သလို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ရှင်က မိန်းမပဲ"

ယောကျ်ားနှင့် မိန်းမကြား ကွာခြားချက်သည် အမှန်တကယ်ပင် ဤမျှ ကြီးမားသလော။ စုရှီသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး သူနာပြုမလေး၏ ခေါင်းကို သူမ၏မှတ်စုစာအုပ်ဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။

"တော်ပြီ၊ နေ့ခင်းကြောင်တောင် အိပ်မက်မက်မနေနဲ့တော့။ အလုပ်ပြန်လုပ်"

"ဟီးဟီး၊ လုပ်ပါပြီ၊ လုပ်ပါပြီ… ဒါပေမဲ့ ရှင်လည်း အေးအေးဆေးဆေးနေပါ.. ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတော့ သိပ်ပြီး အလျင်စလို မလုပ်နဲ့တော့နော်…”

"ဒေါက်တာ စုရှီ၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်!"

"ဒေါက်တာ စုရှီ၊ ရှင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလို့ ကြားတယ် ဟုတ်လား။ ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်!"

"စုရှီ၊ မိခင်လောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ"

"ဒေါက်တာ စုရှီ၊ ဘာပဲအကူအညီလိုလို ကျွန်မတို့ကို ခေါ်လိုက်ပါနော်…”

….

စုရှီသည် သတင်းများ ပျံ့နှံ့နှုန်းကို ဘယ်တုန်းကမှ လျှော့မတွက်ခဲ့ပေ။ အမှန်ပင် သူမ ထမင်းစားဆောင်တွင် နေ့လယ်စာစားနေစဉ် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လာရောက်ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြသည်။ အစားအစာခူးပေးသော ထမင်းစားဆောင်မှ အဒေါ်ကြီးပင်လျှင် ယနေ့တွင် သူမပန်းကန်ထဲသို့ အသားနှစ်တုံး အပိုထည့်ပေးခဲ့သည်။

နောက်ထပ် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးကို ပြုံးပြနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စုရှီသည် အလွန်အမင်း ပြုံးရလွန်း၍ နာကျင်နေသော ပါးပြင်များကို ပွတ်သပ်ကာ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းရင်း အစာဆက်စားလိုက်သည်။

ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို သတိမထားမိကြပါနဲ့! ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို သတိမထားမိကြပါနဲ့!

စုတုန်က ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အစာစားပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး ညီမဖြစ်သူ၏ ပါးပြင်များကို ပွတ်သပ်နေသော ပျော်စရာကောင်းသည့် အမူအရာကို ကြည့်ရင်း လာမည့်လများအတွက် သူမ၏ ပြင်ဆင်ထားသော အလုပ်ချိန်ဇယားကို ပြန်ပြောပြနေသည်။

"ငါ ဌာနမှူးနဲ့ ဆွေးနွေးပြီးပြီ။ မင်းကို အချိန်ပိုဆင်းခိုင်းတာတွေ ရှောင်ကြဉ်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေစဉ်အတွင်း ညဆိုင်းတွေလည်း တာဝန်မပေးတော့ဘူး။ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ငါ အစားထိုးဝင်ပေးမယ်"

စုရှီသည် တူကိုင်ထားရင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ "ဒီလို အထူးအခွင့်အရေးပေးတာက နည်းနည်း… မသင့်တော်ဘူးမဟုတ်လား"

စုတုန်၏ ဖီးနစ်မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူက ထိုင်ခုံတွင် အေးအေးဆေးဆေး မှီလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက မင်းတစ်ယောက်တည်းအတွက် အထူးအခွင့်အရေးပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းအားလုံးကို အတူတူပဲ ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးတယ်"

"ဒါဆို တော်သေးတယ်"စုရှီသည် စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် တွေးလိုက်သည်။ အထူးအခွင့်အရေးရရှိသူမှာ သူမတစ်ဦးတည်း မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူမ ပိုစိတ်အေးသွားသည်။ သူမသည် အလွန်အကျွံ အခွင့်အရေးပေးခြင်းကို အမှန်တကယ် မလိုချင်ခဲ့ပေ။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူမသည် ညဆိုင်းများ လုပ်နိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ယခင်ညက အံ့အားသင့်ဖွယ် ပျို့အန်ခြင်းတစ်ကြိမ်မှလွဲ၍ သူမသည် မည်သည့် မသက်မသာမှုမျှ သိပ်မခံစားခဲ့ရပေ။ သူမသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်လက္ခဏာများနှင့် ပတ်သက်၍ ကံကောင်းပုံရသည်။

“အော့…”

ဘဝသည် လူတစ်ယောက် အနည်းဆုံးမျှော်လင့်ထားသည့်အချိန်တွင် အဖြစ်မှန်ကို ပြသရသည်ကို နှစ်သက်ပုံရသည်။ စုရှီသည် ဤသရော်မှုကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း မျက်နှာရှုံ့မဲ့လိုက်မိသည်။

ထိုနေ့နံနက်စောစော၊ အိပ်ရာမှထပြီးပြီးချင်းတွင် သူမသည် ရေချိုးခန်းထဲတွင် ကုန်းကုန်းကွကွဖြင့် မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် အန်ချင်သလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သန်မာသော ရဲဘော် စုရှီသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပုံလျက်သားလဲကျသွားပြီးမှ ပျို့အန်ချင်သော ခံစားမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်သာစပြုလာသည်။

အဘွားသည် ဖြူဖျော့ပြီး ယိုင်နဲ့နေသော မြေးမလေးကို ရေချိုးခန်းထဲမှ ကူညီခေါ်ထုတ်ရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ဒုက္ခပေးမယ့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒီလောက်တောင် ဆိုးနေတာ"

ကိုယ်ဝန်ရှိကြောင်း သိရှိပြီး သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် စုရှီ သည် လက္ခဏာများ မည်မျှလျင်မြန်စွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို အံ့ဩနေမိသည်။ ကိုယ်ဝန်အကြောင်း မသိခင်က သူမ အဆင်ပြေနေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ပျို့အန်ခြင်းနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းတို့သည် နာရီစက်ကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

တစ်ခုတည်းသော နှစ်သိမ့်မှုမှာ ယခုအချိန်အထိ သူမသည် နံနက်ခင်းများတွင်သာ နေမကောင်းဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ အလုပ်ကို မထိခိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမသည် အနည်းငယ် အနားယူရန် ထိုင်လိုက်ပြီး အားနည်းသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ယောက်ျားလေးဖြစ်ဖြစ်၊ မိန်းကလေးဖြစ်ဖြစ် အတူတူပါပဲ။ လအနည်းငယ်လောက်ဆိုရင် ဒီပျို့အန်တာတွေ ကျော်လွှားနိုင်မှာပါ"

ချန်ရှန်းယွင်သည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဖူးသူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို များစွာမေ့လျော့နေပြီဖြစ်သည်။ ယခု မြေးမလေး ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏နှလုံးသားကို ဆွဲကိုင်လှုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

"အဘွား လင်းလင်းကို ဖုန်းခေါ်ထားတယ်၊ သူ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သမီးဗိုက်ထဲက နေမကောင်းတာကို သက်သာအောင် ဆီးဖြူသီးချဉ်တွေနဲ့ ပြန်လာလိမ့်မယ်။ အဘွားမှာ အချိန်ပိုရှိရင် ကိုယ်တိုင်လုပ်ပေးမှာ"

"အဲ့ဒါတွေက တကယ် အထောက်အကူပြုလို့လား"

"ဟုတ်တာပေါ့! မနှစ်က လင်းလင်း ကိုယ်ဝန်ရှိတုန်းက မှတ်မိလား။ သူ အစပိုင်းမှာ အရမ်းနေမကောင်းဖြစ်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီဆီးဖြူသီးချဉ်တွေက အများကြီး ကွာခြားသွားစေခဲ့တယ်" အဘွားချန်သည် စုရှီကို ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် ကမ်းပေးရင်း ညင်သာစွာဖြင့် စားရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

စုရှီသည် သူမဆန်ပြုတ်ကို ဇွန်းဖြင့်ခပ်စားရင်း လင်းလင်း၏ နံနက်ခင်းပျို့အန်ခြင်းသည် ထိုဆီးဖြူသီးချဉ်များဖြင့် များစွာ သက်သာသွားခဲ့သည်ကို ပြန်သတိရသွားသည်။

….

ထိုနေ့တွင် ဆေးရုံသည် အထူးသဖြင့် အလုပ်များနေသည်။

အလုပ်စတင်ပြီးနောက် စုရှီသည် အသက်ရှူချိန်ပင် မရခဲ့ပေ။ သူမသည် ခွဲစိတ်မှုနှစ်ခုတွင် ကူညီခဲ့ပြီး လက်ထောက်ဆရာဝန်တစ်ဦးအဖြစ် နာရီပေါင်းများစွာ ရပ်နေခဲ့ရသည်။

သန့်ရှင်းရေးတာဝန်များ ပြီးဆုံးပြီးနောက် စုရှီသည် လည်ပင်းကို ဆန့်တန်းကာ နာကျင်နေသော ခါးကို နှိပ်နယ်ရင်း ရုံးခန်းသို့ ပြန်လျှောက်လာစဉ် ရက်အနည်းငယ်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရသော ခင်ပန်းဖြစ်သူကို တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အလိုအလျောက်ပင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ "ရှင့်လေ့ကျင့်ရေး ပြီးသွားပြီလား"

ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်လုံးများသည် ပြင်းပြသော နွေးထွေးမှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သူသည် လျှောက်လာပြီး စုရှီ၏ ခွဲစိတ်ခန်းသုံးဦးထုပ်နှင့် အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီကို ဂရုတစိုက် ချွတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နာရီက ပြီးသွားပြီ"

ရုံးခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ရှဲ့ကျန်းသည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

စုရှီ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နေ့လယ် ၁၂:၃၀၊ နေ့လယ်စာ စားချိန်ဖြစ်သောကြောင့် သူမ များများစားစား မပြောခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက် သူမသည် လွယ်ကူစွာ ချီမခံလိုက်ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းတွင် သူမသည် ရုံးခန်းနောက်ဘက်ရှိ ကုတင်ငယ်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေလေပြီ။ ကစားသလို သက်ပြင်းချရင်း သူမသည် သူ့လက်မောင်းကို ပျင်းရိစွာ ပုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းစူဟန် ဆောင်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ထမင်းမစားရသေးဘူး"

ရှဲ့ကျန်းသည် ငုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ချောမောသော မျက်နှာသည် သူမနှင့် နီးကပ်လာကာ သူ့မျက်နှာတွင် ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း ဝမ်းမြောက်နေသည့် အမူအရာမျိုးထင်‌ဟပ်နေသည်။ သူ၏ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများသည် သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာပေါ်တွင် တဝဲလည်လည်ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ နဖူးမှ ရှည်လျားနက်မှောင်သော မျက်တောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော ရေကဲ့သို့သော မျက်လုံးများဆီသို့၊ ထို့နောက် သူမ၏ သေးငယ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော နှာခေါင်းဆီသို့၊ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ နူးညံ့စွာ ဖိတ်ခေါ်နေသော နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၈၈

အစပိုင်းတွင် သူသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်ရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး သူမနှင့် နီးကပ်စွာနေချင်ခဲ့သည်။ သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲလုနီးပါးဖြစ်နေသော ပျော်ရွှင်မှုကို သူမနှင့် မျှဝေရန် တောင့်တနေခဲ့သည်။ သူသည် သူမရှိနေခြင်းကို ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ ရနံ့အား လုံးဝ စွဲလမ်းနေခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏နူးညံ့ပြီး မွှေးကြိုင်သော နွေးထွေးမှုကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူမသည် သူ၏ တရားဝင်ဇနီးဖြစ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် သူသည် ပိုလောဘကြီးလာပြီး ရည်ရွယ်ထားသကဲ့သို့ အရသာခံရုံဖြင့် မရပ်တန့်နိုင်တော့ပေ။

သူသည် ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်ရင်း ပိုနီးကပ်စွာ မှီလိုက်ပြီး သူတို့ကြားရှိ နေရာလွတ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ လျှာသည် သူမ၏ချိုမြိန်မှုထဲသို့ စွန့်စားဝင်ရောက်သွားပြီး သူမ၏နူးညံ့သော လျှာကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိကာ သူမကို ပြင်းပြပြီး အဆုံးမရှိသော အနမ်းတစ်ခုဖြင့် ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

သူ၏နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာသည် ပြင်းထန်စွာ ပူလောင်နေပြီး သူမကိုလည်း ပူနွေးလာစေသည်။ ရင်းနှီးသော ရနံ့ဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသော စုရှီသည် မကြာမီ မူးဝေလာပြီး သူ့အနမ်းထဲတွင် ပျောက်ဆုံးသွားတော့သည်…

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်ကို သူမ မသေချာတော့ဘဲ သူမ၏ဗိုက်မှ ဆန္ဒပြသံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူသည် အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"ဗိုက်ဆာလား?"

သူမ၏ ပန်းနုရောင် နှုတ်ခမ်းများသည် ယခုအခါ အနီရောင်တောက်တောက်ဖြစ်အောင် နမ်းရှိုက်ခံထားရပြီး အနည်းငယ် စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်ကာ သူ့ကို ချစ်ခင်တောင့်တသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ချိုသာစွာ ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း ဗိုက်ဆာတယ်!"

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဇနီးလေးကို မနည်းထိန်းချုပ်နေရသည်။ မိမိကိုယ်ကို အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ရန် အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်ရင်း သူမ၏ ပန်းနုရောင် နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် လျင်မြန်ပြီး ညင်သာသော အနမ်းအနည်းငယ် မ‌ချွေဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် စားပွဲပေါ်ရှိ ထမင်းချိုင့်များကို ဖွင့်ရန် မထချင်ဘဲ ထရပ်လိုက်ရသည်။

အိမ်ချက်ဟင်းလျာများ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့သည် အခန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

စုရှီသည် ပို၍ပင် ဗိုက်ဆာလာပြီး သူ့ကို နောက်မှဖက်ရန် ထရပ်လိုက်ကာ အလူမီနီယမ်ဘူးများထဲရှိ အစားအစာများကို ကြည့်ရန် ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်။ သူမ ကစားသလို မေးလိုက်သည်။

"ရှင် အဘွားဆီ သွားခဲ့တာလား"

လက်ရာမြောက်သော ဟင်းလျာများသည် ကန်တင်း၏ လက်ရာမဟုတ်သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ဇနီးဖြစ်သူ သူ့အနားတွင် ချွဲနွဲ့နေသည်ကို နှစ်သက်စွာဖြင့် ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဘူးသုံးဘူးလုံးကို ဖွင့်ပြီးနောက် သူသည် သူမကို ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်သို့ ချီမတင်ပေးပြီး တူတစ်စုံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"စားတော့! ဗိုက်ဆာတယ်လို့ ပြောတယ်မလား"

စုရှီသည် အမှန်တကယ် ဆာလောင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် တစ်မနက်လုံး အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး အားအင်များစွာ သုံးခဲ့ရသည်။

စုရှီသည် ဆာလောင်မှုကို သက်သာစေရန် အနည်းငယ် စားပြီးနောက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းများ ထည့်ပေးနေပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ သိပ်မစားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမသည် လျင်မြန်စွာပင် သူ့ကိုလည်း စတင်ခူးခပ်ပေးကာ အထည်အိတ်ထဲမှ ဖြူဖွေးသော ပေါက်စီတစ်လုံးကို ယူပြီး သူ့ကို ကမ်းပေးရင်း တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ရှင်လည်း စားလေ! ကျွန်မကိုပဲ အာရုံစိုက်မနေနဲ့"

ရှဲ့ကျန်း၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ပြုံးရယ်သွားပြီး ပေါက်စီကို လက်ခံကာ အားရပါးရ စားသောက်တော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြပြီး စားသောက်ပြီးသောအခါ ဘူးသုံးဘူးနှင့် ပေါက်စီခြောက်လုံးကို ကုန်စင်အောင် စားသုံးခဲ့ကြသည်။

အလူမီနီယမ် ထမင်းချိုင့်များတွင် အစားအစာ အတော်အတန် ပါဝင်သည်။ ရှဲ့ကျန်းသည် စားနိုင်သူအဖြစ် လူသိများသော်လည်း စုရှီသည် သူမလည်း အတော်အတန် စားသုံးခဲ့သည်ကို မငြင်းနိုင်ပေ။

သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လှဲလျောင်းကာ ပြည့်အင့်နေသော ဗိုက်ကို ကိုင်ရင်း သူက အိတ်ထဲသို့ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဆေးကြောထားသော ပန်းကန်များကို ထုပ်ပိုးနေသည်အား ကြည့်နေသည်။ သူမ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင် သိသွားပြီလား"

ရှဲ့ကျန်းသည် ခဏရပ်တန့်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ် ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းပဲ အဘွားက ပြောတယ်"

စုရှီ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ရှင် အံ့ဩသွားလား"

ရှဲ့ကျန်းသည် လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်က အဘွားချန်သည် ဇနီးဖြစ်သူ ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်း သတင်းဝေမျှခဲ့သည့်အချိန်ကို ပြန်သတိရသွားသည်။ သူ အလွန်အံ့ဩသွားသဖြင့် ချော်လဲလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် အိတ်ကို အမြန်ချည်ပြီး ကုတင်ဆီသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းကာ သူမဘေးတွင် လှဲလျောင်းလိုက်သည်။

လက်တစ်ဖက်သည် သူမဗိုက်ပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် တင်ထားပြီး အခြားတစ်ဖက်သည် သူမကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပွေ့ဖက်ထားသည်။ သူ၏နက်ရှိုင်းပြီး နူးညံ့သောအသံတွင် မထိန်းချုပ်နိုင်သော ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ် အံ့ဩသွားတယ်၊ တကယ်တော့ လုံးဝ မပြင်ဆင်ထားဘူး! အဘွားက ကိုယ့်ကို ပြောတုန်းက ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ မိနစ်ပိုင်းလောက် ဗလာဖြစ်သွားတယ်"

စုရှီသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ လွယ်ကူစွာ တိုးဝင်ကာ သူ့ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမ နူးညံ့သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို…ရှင် ပျော်လား"

ရှဲ့ကျန်းသည် သူမလှုပ်ရှားမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး နဖူးပေါ်တွင် ချွေးတစ်စက် ထွက်ပေါ်လာကာ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဖြည်းဖြည်းလုပ်။ အဘွားက ပထမသုံးလက နုနယ်တယ်လို့ ပြောတယ်"

စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်းက ပြင်းထန်သော အကျပ်အတည်းတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်ကို မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"အဆင်ပြေပါတယ်" သူမက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "ကျွန်မကိုယ်တိုင်က ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပါ၊ ရှင် သိပ်ပြီး စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သန်မာတယ်၊ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အခုချက်ချင်း နာရီဝက်လောက် ပြေးရင်တောင် လုံးဝ အဆင်ပြေမှာ"

ရှဲ့ကျန်းသည် ကျီစားသလို ပြုံးရင်း သူမ၏ မျက်ခွံများပေါ်တွင် လျင်မြန်သော အနမ်းတစ်ပွင့် ချီးမြှင့်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ့်ကို အဲ့လို မခြောက်ပါနဲ့။ ပြေးတာကို ကျော်လိုက်ကြရအောင်"

ထို့နောက် ရိုသေလေးစားမှု အနည်းငယ်ဖြင့် သူသည် သူမနဖူးကို နမ်းရှိုက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ရှီရှီ ကိုယ် တကယ်ကို ပျော်တယ်။ ကိုယ်တို့ ကလေးတစ်ယောက် ရတော့မယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် စုရှီသည် သူမ နှာခေါင်းထဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် မျက်နှာကို သူ့ရင်ဘတ်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း တကယ်ကို ပျော်တယ်။ ဒီည အမေ့ကို အတူတူ ဖုန်းခေါ်ပြီး ကိုယ်ဝန်အကြောင်း ပြောပြကြရအောင်၊ ဟုတ်ပြီလား"

ရှဲ့ကျန်းသည် အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။ သူ့အသက်အရွယ်တွင် သူနှင့်ရွယ်တူများသည် မူလတန်းကျောင်းတက်နေသော ကလေးများ ရှိနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ ယခု သူ ဖခင်တစ်ဦး ဖြစ်တော့မည်ဆိုတော့ သူ့အဘိုးနှင့် မိဘများသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြမည်ကို သူ သိသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့၏ အစီအစဉ်များသည် နေ့လယ်စာစားချိန် မကုန်မီ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အရာရှိငယ်တစ်ဦး အပြေးအလွှား ဝင်လာပြီး ရှဲ့ကျန်း ကို အရေးတကြီး ခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် အရေးပေါ်တာဝန်တစ်ခုကို တုံ့ပြန်ရန် ရှိပြီး လေ့ကျင့်ရေးအပြီး အနားယူကာလသည် ရုတ်တရက် ဖျက်သိမ်းခံလိုက်ရသည်။

စုရှီသည် ရုံးခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ရှဲ့ကျန်း သူ့ရဲဘော်နှင့်အတူ ပြေးထွက်သွားသော နောက်ကျောကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထူးဆန်းသော မသက်မသာဖြစ်မှုတစ်ခု လှုပ်ရှားလာသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမသည် ညင်သာပြီး သူမကိုယ်သူမ သရော်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

ကိုယ်ဝန်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ခံစားမှု ပိုလွယ်လာသည်။

…..

ထိုနေ့ညနေ၊ သူမ၏ အလုပ်ချိန် ပြီးဆုံးပြီးနောက် စုရှီသည် အိမ်သို့ အလျင်စလို မပြန်ခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူမသည် ဖုန်းငှားရန် ဒါရိုက်တာ ဟဲ၏ ရုံးခန်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ထန်စစ်ယွင်နှင့် သူမဦးလေး၊ နှစ်ဦးစလုံးထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုကာ သူမ၏ ကိုယ်ဝန်သတင်းကို ဝေမျှခဲ့သည်။

သူတို့၏ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ တုံ့ပြန်မှုများကို သူမ အံ့ဩမနေခဲ့ပေ။ သူမ မတားဆီးခဲ့လျှင် သူမ၏ ယောက္ခမနှင့် အဒေါ်သည် သူမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် လာရောက်ရန် ချက်ချင်း ပြင်ဆင်နေကြမည်မှာ သေချာသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် သတင်းကောင်းမှလွဲ၍ စုရှီသည် သူမ ဦးလေးထံမှလည်း ပျော်ရွှင်ဖွယ် သတင်းအချို့ ရရှိခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းတွင် သူမ၏ခဲအို ဝမ်ယွမ်သည် ထွန်စက်တစ်စီးကို ပြင်ဆင်ရုံသာမက ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော လယ်ယာသုံးကိရိယာနှစ်ခုကိုလည်း ဖန်တီးခဲ့သည်။ ဤကိရိယာသစ်များသည် ရွာသားများ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို များစွာ တိုးတက်စေခဲ့ပြီး အလံနီ ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့တစ်ခုလုံးတွင် သူအား မြင့်မားစွာ လေးစားခြင်းကို ရရှိစေခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ ထူးခြားသော စွမ်းဆောင်မှုများကြောင့် ဝမ်ယွမ်သည် သူ ယာယီနေထိုင်ခဲ့သော တင်းကုပ်မှ ထွက်ခွာခွင့်ရခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူသည် မကြာသေးမီက မူလတန်းပြဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်လာသော သူ့ဇနီးနှင့်အတူ နေထိုင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

သူမ ဦးလေး၏ အဆိုအရ ရွာသားအားလုံးသည် ဝမ်ယွမ်၏ တီထွင်ဉာဏ်ကြောင့် အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ရိုးသားပြီး လက်တွေ့ကျသော စိတ်ထဲတွင် ယခုအခါ ဝမ်ယွမ်ကို ထူးခြားသော ပညာတတ်တစ်ဦး၊ သူတို့အတွက် ပိုထိရောက်သော လယ်ယာသုံး ကိရိယာများကိုပင် တီထွင်‌နိုင်သူတစ်ဦးအဖြစ် ရှုမြင်ကြသည်။ သူတို့၏ အသိုင်းအဝိုင်းတွင် နေထိုင်ခြင်းကို သူတို့ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဒါက သူတို့ကို အနည်းငယ်မျှပင် အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့ပေ။ အာဏာပိုင်များမှ တစ်စုံတစ်ယောက် စစ်ဆေးရန် လာရောက်ပါက ဝမ်ယွမ် သည် အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် ယာယီအားဖြင့် တင်းကုပ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့နိုင်သည်။

…..

သတင်းကောင်းကို ဝေမျှပြီးနောက် စုရှီသည် စကားပြောဆိုမှုများမှ ရရှိသည့် ပျော်ရွှင်မှုများကြောင့် အိမ်ပြန်လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပြုံးရွှင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ဒါရိုက်တာ ဟဲနှင့် ယဉ်ကျေးဖော်ရွေသော စကားအနည်းငယ်ပြောဆိုပြီးနောက် ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့် အိမ်သို့ လျှောက်ပြန်လာခဲ့သည်။

စုရှီ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကျောက်စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော ရှီလင်းလင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် မျက်နှာထက်ပင် ပိုကြီးသော ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကိုကိုင်ကာ ပျစ်နှစ်သော ငါးဟင်းရည်ကို သောက်သုံးနေပြီး အလည်လာသူတစ်ဦးကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ အိမ်ရှင်မတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။

"ဟေး၊ ပြန်လာပြီလား။ လာ၊ လာ၊ ဟင်းရည်လာသောက်။ အဘွားရဲ့ ငါးဟင်းရည်က တကယ်ကောင်းတာပဲ။ အရင်ကဆို ငါးဟင်းရည်ကို ငြီးနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ထပ်တောင်သောက်ချင်သေးတယ်။ အဘွားက တကယ် လက်ရာကောင်းတာပဲ။"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ရှန်းယွင်သည် လင်းလင်း၏ ငါးလအရွယ် ကလေးငယ်ကို ချီပိုးကာ ခြံဝင်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ချော့မြူနေသည်။ ကလေးငယ်က ရယ်မောသံများဖြင့် တုံ့ပြန်နေသဖြင့် သူမ၏မျက်နှာတွင်လည်း အပြုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။

စုရှီက ပခုံးလွယ်အိတ်ကို ချလိုက်ရင်း သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို နောက်ပြောင်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "နင်ကတော့ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာလိုပဲ သက်သောင့်သက်သာရှိနေတာပဲနော်။ ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ။"

ရှီလင်းလင်းသည် နူးညံ့သော တို့ဟူးတစ်ဖတ်ကို အရသာခံစားပြီးနောက် ဘေးရှိ ပါဆယ်ထုပ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ခုလေးတင် ပြန်ရောက်တာ။ အိမ်တောင်မပြန်ရသေးဘူး၊ နင့်ကို ဆီးသီးခြောက်လေးတွေ လာပေးတာ။ ကဲ၊ ဘယ်လိုလဲ။ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား၊ ဟမ်။"

စုရှီက ရယ်လိုက်သည်။ "ဪ၊ နင်က အလကားစားဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူးလား။"

ရှီလင်းလင်းက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောသည်။ "ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ပေါ်တင်ကြီးပြောလိုက်တော့ အရသာပျက်သွားတာပေါ့။"

စုရှီက မျက်ဖြူ လှန်လိုက်သည်။ "ဗိုလ်မှူးကြီး ယန်က နင့်ကို လာမကြိုဘူးလား။"

ရှီလင်းလင်းသည် ဟင်းရည်ကို တစ်ငုံ ထပ်သောက်လိုက်ပြီး ကျေနပ်မှုကြောင့် မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားသည်။

"သူက ငါဘယ်အချိန်ပြန်လာမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ လာလိုက်တာ။ သူ့ကို လာကြိုခိုင်းစရာ မလိုပါဘူး။"

သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ ပီတိဖြစ်နေသော မျက်နှာကိုကြည့်ရင်း စုရှီ၏ အစာစားချင်စိတ်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်သဖြင့် သူမသည် မီးဖိုချောင်သို့သွားကာ ငါးဟင်းရည်တစ်ပန်းကန် ခပ်ယူပြီး ရှီလင်းလင်းနှင့်အတူ စားပွဲတွင် လာထိုင်လိုက်သည်။

"အိမ်မှာ ကိစ္စတစ်ခုခုရှိလို့လား။ ဘာလို့ အလျင်စလို ပြန်သွားတာလဲ။"

ထိုသို့ပြောလိုက်သောအခါ ရှီလင်းလင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "တခြား ဘာဖြစ်ရမှာလဲ။ ရှီဝမ်ဝမ်က ထောင်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမလို ဟန်ဆောင်ပြပြီး သူ့ကို အပြင်ထုတ်ပေးဖို့ နည်းလမ်းရှာပေးပါဆိုပြီး ငါ့အဖေ့ကို တောင်းပန်ခိုင်းဖို့ ငါ့တတိယဦးလေးကို ဖိအားပေးနေတာလေ။"

စုရှီသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှီလင်းလင်းကို ပြန်ပေးဆွဲမှု၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူ ရှီဝမ်ဝမ်မှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သတိရသွားသည်။

"သူမ တကယ် သတ်သေဖို့ ကြိုးစားတာလား။"

ရှီလင်းလင်းသည် ဟင်းရည်အကြွင်းအကျန်ကို သောက်သုံးပြီးနောက် လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် ပါးစပ်ကိုသုတ်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး။ ဟန်ဆောင်ပြနေတာ။ တကယ်သာ သတ္တိရှိရှိနဲ့ လုပ်ရဲတယ်ဆိုရင် ငါ သူ့ကို နည်းနည်းလေးစားမိမှာ။"

စုရှီသည် စပ်စုစွာဖြင့် ငါးအရိုးများကို ဖယ်ရှားရင်း မေးလိုက်သည်။ "နင့်အဖေက ဘာပြောလဲ။"

ရှီလင်းလင်းက မျက်နှာမဲ့လိုက်သည်။ "ငါ့အဖေက ကူညီဖို့ ဘယ်တော့မှ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ငါက ရှီဝမ်ဝမ်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ခွင့်လွှတ်တယ်ထားဦး၊ သူက ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခံထားရပြီးသား။ ငါ့အဖေသာ ပါဝင်ပတ်သက်ရင် စည်းကျော်ရာ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ အထူးသဖြင့် အခုလိုအချိန်မှာ သူ့အမှားကို စောင့်ဖမ်းချင်နေတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိနေတယ်။ ရှီဝမ်ဝမ်က စောစောထွက်ချင်တယ်ဆိုရင် အကျင့်ကောင်းလို့ ပြစ်ဒဏ်လျှော့ပေါ့ပေးတာကိုပဲ မျှော်လင့်ရမှာပဲ။ အဲ့ဒီအခါကျမှ နှစ်အနည်းငယ် စောပြီး ထွက်ရနိုင်ချေရှိမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီ့ထက်စောပြီး ထွက်ဖို့လား။ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

စုရှီသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ မျက်နှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာသည်ကို သတိပြုမိကာ မေးလိုက်သည်။ "အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို သဘောတူလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ နင်ပြန်သွားတော့ ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။"

ရှီလင်းလင်းက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့ရဲ့ တတိယဦးလေးပဲလေ။ သူက ငါ့အဖေရဲ့ ညီအစ်ကိုအရင်းဆိုတော့ အဖေက သူ့ကို သိပ်ပြီး ခက်ခက်ခဲခဲဖြစ်အောင် လုပ်လို့မရဘူး။ ငါ့အနေအထားက မတူဘူး။ ငါက အိမ်ထောင်သည်တစ်ယောက်ဖြစ်သလို ဒီကိစ္စမှာလည်း နစ်နာသူပဲ။ ငါကသာ ပြတ်ပြတ်သားသား သဘောမတူဘူးဆိုရင် အဖေက ငါ့ခံစားချက်ကို ထည့်စဉ်းစားရမှာပဲ။"

စုရှီက သူမကျောကို နှစ်သိမ့်သလို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ နင့်ဦးလေးက အသိဉာဏ်မရှိတဲ့သူမှ မဟုတ်တာ။ နင် မပြန်သွားရင်တောင် သူက သဘောတူမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နောက်ပြီး ရှီဝမ်ဝမ်ကလည်း သူ့အပြစ်နဲ့သူ ခံနေရတာပဲ။ သူ့လိုလူမျိုးအတွက် စိတ်ဆိုးနေရတာ မတန်ပါဘူး။"

ရှီလင်းလင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဒေါသထွက်တာ သက်သက်တော့ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ ရှီဝမ်ဝမ်က ခြေထောက်ပေါ် တက်ထိုင်နေတဲ့ ဖားပြုတ်လိုပဲ၊ ကိုက်လည်း မကိုက်နိုင်ဘဲနဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖို့တော့ တော်တော်ကောင်းတယ်။"

စုရှီသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ ဥပမာပေးစကားကြောင့် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမ ထပ်နှစ်သိမ့်စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရှီလင်းလင်းသည် သူ့အလိုလို စိတ်ပြန်ကြည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ အိတ်ကြီးထဲမှ ပစ္စည်းများကို စတင်ရှာဖွေထုတ်လိုက်သည်။ ချဉ်စပ်ဆီးသီးခြောက် အိုးကြီးတစ်လုံးအပြင် အခြားကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများစွာလည်း ပါဝင်သည်။ အဘွားသုံး ပေါင်ဒါ၊ မုယောစပါးအဆီအနှစ်၊ ချောကလက်နှင့် သရေစာအချို့၊ ပြီးတော့ ချည်သားစစ်စစ် အထည်ကြီးတစ်စလည်း ပါဝင်သည်။

မကြာမီမှာပင် အိတ်သည် ပိန်ချပ်သွားသော်လည်း ခုံတန်းရှည်နှစ်ခုလုံးတွင် ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ရှီလင်းလင်းသည် ယခုအခါ သူမ၏ ပစ္စည်းအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည့် အိတ်လွတ်ကို ချည်လိုက်ပြီး ပစ္စည်းပုံနှစ်ပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒါတွေအကုန်လုံးက နင့်အတွက်။"

စုရှီသည် မယုံနိုင်စွာဖြင့် မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်လိုက်သည်။ "တကယ်ကြီးလား။ ဒါတွေအကုန်လုံးကို ငါ့အတွက်ပဲ သယ်လာတာလား။"

ရှီလင်းလင်းက နဖူးမှချွေးကို သုတ်လိုက်သည်။ "နင်ကရော ဘယ်လိုထင်လို့လဲ။ ငါ့အမေက နင်ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်လို့ ကြားလိုက်တာနဲ့ ငါ့ထက်တောင် ပိုစိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး နင့်ကိုပေးဖို့ ပစ္စည်းတွေ ရှာဖွေတော့တာပဲ။ ငါသာ ပိုသယ်နိုင်ခဲ့ရင် ဒီ့ထက်တောင် ပိုများဦးမှာ။"

ဤသည်ကိုကြားရသောအခါ စုရှီ၏နှလုံးသားထဲ ချိုမြိန်မှုနှင့် ကျေးဇူးတင်မှုတို့အား ရောထွေးခံစားလိုက်ရသည်။ "အန်တီက တကယ်စေတနာကောင်းတာပဲ။ ဒါတွေက များလွန်းတယ်။"

ရှီလင်းလင်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့က တစ်သက်လုံး ခင်မင်သွားရမယ့် ဆက်ဆံရေးမျိုးရှိတာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း နင် ငါ့မိသားစုကို ပေးခဲ့တာတွေက အများကြီးပဲ။ အဲ့ဒီ မက်မွန်ဝိုင်တစ်ပုလင်းတည်းနဲ့တင် ဒါတွေအားလုံးထက် တန်နေပြီ။"

စုရှီ အံ့ဩသွားသည်။ "နင် ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

ရှီလင်းလင်းက နာကျင်သွားသော ဟန်ပန်ကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ "ငါ့အဖေမှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူက နောက်ဆုံးတော့ နှစ်ပုလင်းရလာပြီး အဖေ့ကို တစ်ပုလင်းခွဲပေးခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအခါကျမှ ဒါက ဘယ်လောက်ဈေးကြီးလဲဆိုတာ ငါသိသွားတာ။ နင်က ငါ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ဘူး။ အဲ့တုန်းက ငါတောင် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ နှစ်ပုလင်း ခွဲသောက်လိုက်သေးတယ်။ အခုပြန်တွေးကြည့်မှ ရင်နာဖို့ကောင်းတယ်။"

စုရှီသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေသော ပုံစံကိုကြည့်ကာ ရယ်လိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့အိမ်လုပ်ဝိုင်ဆိုတာ နင်လည်းသိသားပဲ။ အပြင်မှာရောင်းတဲ့ဟာတွေက ကုန်ကျစရိတ်နဲ့ ဘယ်လိုနှိုင်းယှဉ်လို့ရမှာလဲ။ နင်တို့ကို အလကားမြည်းစမ်းဖို့ ပေးနိုင်လောက်အောင်တော့ ငါတတ်နိုင်ပါသေးတယ်။"

ရှီလင်းလင်းသည် စုရှီ၏လက်မောင်းကို ချိတ်ရင်း ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါကြားချင်နေတာက အဲ့ဒါပဲ။"