အခန်း (၉၁-၉၂)

အပိုင်း ၉၁

အခန်းတံခါးသည် မပိတ်ထားသဖြင့် သူမ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း အဘွား၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားခဲ့သည်။

ချန်ရှန်းယွင်သည် တစ်ညလုံးနီးပါး မအိပ်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသော်လည်း စိတ်ဓာတ်မှာမူ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေသည်။

သူမမြေးမလေးကို မြင်သောအခါ သူမသည် ခေါင်းအုံးဘေးရှိ နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အိုး၊ နောက်ကျနေပြီပဲ။ အဘွား မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားတယ်ထင်တယ်။ ရှီရှီ ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ အဘွား အခုထပြီး မနက်စာ ချက်လိုက်မယ်။"

စုရှီသည် လည်ချောင်းထဲ တစ်စုံတစ်ခု ဆို့နင့်လာပြီး ရှင်းပြမရနိုင်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမသည် ချန်ရှန်းယွင်၏ အိပ်ယာဘေးသို့ အလျင်အမြန်သွားကာ သူမကို ကုတင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ပြန်တွန်းချလိုက်သည်။

"အဘွား၊ နည်းနည်းကြာကြာ အိပ်လိုက်ပါဦး။ ရှဲ့ကျန်း က မနက်စာ ချက်နေတယ်။ အဘွား လုပ်စရာမလိုပါဘူး။"

တကယ်တော့ သူတို့သည် အဘွားက စားသောက်၊ကစားရန်သာ တာဝန်ယူသင့်သည်ဟု ကြာမြင့်စွာကတည်းက သဘောတူထားသော်လည်း ချန်ရှန်းယွင်သည် အငြိမ်မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သူတို့အတွက် တစ်နေ့ သုံးနပ် ပျော်ရွှင်စွာ ချက်ပြုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့လည်း သူမကို ဆက်မတားတော့ပေ။ အဘွား ပျော်နေသမျှ ကိစ္စမရှိပေ။

ချန်ရှန်းယွင်က စနောက်ကာ ဆူလိုက်သည်။ "နင်က အရာရာတိုင်းအတွက် ရှောင်ရှဲ့ကိုပဲ အားကိုးနေတာ။ ကိုယ်တိုင်လည်း အချက်အပြုတ်နည်းနည်းပါးပါး သင်ထားဦး။"

စုရှီသည် မာနကြီးဟန်ဆောင်ကာ ဗိုက်ကိုပူလိုက်သည်။ "သမီးက ကိုယ်ဝန်ဆောင်လေ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမှာပေါ့။"

မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည့် မြစ်လေးအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် အဘွား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း သူမသည် အကျင့်အတိုင်း စကားအနည်းငယ်ကို ရေရွတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"နင် ကံကောင်းလို့ပဲ။ အိမ်မှာဆို ငါရှိတယ်၊ ရှောင်ရှဲ့နဲ့ လက်ထပ်ပြီးတော့ သူကလည်း နင့်ကို အလိုလိုက်တယ်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အဘွားက ငါတို့ ရှီရှီကို အလုပ်လုပ်စေချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ အလိုလိုက် အများကြီး ချစ်ပေးခဲ့တဲ့ ကလေးက ဘာလို့ ကြီးလာပြီး အိမ်ထောင်ကျတော့ အလုပ်လုပ်ရမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ရှီရှီ ရေ၊ ဒါက ဘဝပဲ။ အိမ်မှုကိစ္စတချို့ကို ကိုင်တွယ်တတ်အောင် သင်ယူရမယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်လက်တွဲဖော်နဲ့ တာဝန်တွေ ခွဲဝေယူတတ်အောင် သင်ယူရမယ်၊ နားလည်လား။"

"နားလည်ပါတယ် အဘွား။ အဘွားရဲ့မြေးမလေးက တော်တော်တော်ပါတယ်။ သမီးမှာ စိတ်ခံစားမှုပိုင်းမှာလည်း ဉာဏ်ရည် နည်းနည်းတော့ ရှိပါတယ်။" စုရှီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "နင် စကားတော့တတ်တယ်။"

သူတို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စနောက်နေစဉ်မှာပင် အဘွားသည် သူမ၏ မြေးနှစ်ယောက်အကြောင်း တွေးမိသောအခါ စိတ်အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမမျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် တစ်ဖန် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

စုရှီသည် နှုတ်ခမ်းကိုက်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်မေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "အဘွား၊ အစ်ကိုကြီးက အဘွားကို ပြောပြခဲ့လား။"

ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချပြီး သူမ၏ မေးခွန်းကို နောက်တစ်ခွန်းဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "နင် ဘယ်တုန်းက သိခဲ့တာလဲ။"

စုရှီသည် သူမ၏အကြည့်ကို အနေရခက်စွာ လွှဲလိုက်သော်လည်း ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သမီး လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကတည်းက သိခဲ့တာပါ။"

အဘွားချန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ၏ မြေးမလေး ဤမျှစောစောစီးစီး သိလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမ အံ့ဩစွာဖြင့် ထထိုင်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်ကြာပြီလား။ နင် မကန့်ကွက်ခဲ့ဘူးလား။"

စုရှီသည် အပြစ်ကင်းစင်စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "သမီးက ဘာလို့ ကန့်ကွက်ရမှာလဲ။"

ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမမြေးမလေး၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကြောင့် အနည်းငယ် အသက်ရှူကျပ်သွားသည်။ "ဒါပေမဲ့… ဒါပေမဲ့ သူတို့လုပ်နေတာက… မှန်တာမှ မဟုတ်တာ…"

စုရှီသည် ဖိနပ်ချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး အဘွားဘေးတွင် ကပ်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် စကားမပြောမီ စိတ်ထဲမှ စကားလုံးများကို စီစစ်လိုက်သည်။

"အဘွား၊ အစ်ကိုကြီးရော အစ်ကိုရောက သူတို့တစ်ယောက်ယောက်ကို စိတ်ထဲထည့်လိုက်ပြီဆိုရင် လက်မလွှတ်တော့မယ့် လူစားမျိုးတွေဆိုတာ အဘွားလည်း သိပါတယ်။ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး- အဘွားက သူတို့ အတူတူရှိနေတာကို ပြတ်ပြတ်သားသား သဘောမတူဘူးဆိုရင် သူတို့က အဘွားပျော်ဖို့အတွက် သဘောတူချင်တူလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ အိမ်ထောင်ပြုမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူတို့ တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးတွေအဖြစ် နေသွားကြလိမ့်မယ်၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ချစ်နေကြပေမယ့် အတူတူမနေနိုင်ကြဘူး။ အဲ့ဒီလို ခံစားချက်မျိုးက အရမ်းနာကျင်ရမှာပဲ။"

သူမသည် ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "နောက်ပြီး အဘွားလည်း သိပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်ကိုက တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ခံစားချက်ရှိလာပြီး တခြားမိန်းကလေးတွေကို သွားလက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါက အဲ့မိန်းကလေးတွေကိုပဲ နာကျင်စေမှာ၊ အဘွား မထင်ဘူးလား။"

ချန်ရှန်းယွင်သည် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ မြေးမလေး၏ အမြင်ကို သဘောတူနေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မကြိုက်ဘဲ လက်ထပ်ခြင်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရားအရ မှားယွင်းပေလိမ့်မည်။

စုရှီသည် အဘွားကို ချက်ချင်း အမြင်ထုတ်ဖော်ရန် မလိုအပ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "သမီး ဒီအကြောင်းကို သုတေသနလုပ်ဖူးပါတယ်။ ဒါက သူတို့မှာ တစ်ခုခုမှားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ယောက်ျားတွေကို ချစ်တာပါ။ သူတို့ တစ်သက်လုံး ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး နေထိုင်သွားရနိုင်တယ်၊ အဲ့ဒါက တော်တော်လေး ခက်ခဲနိုင်ပေမယ့် သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရွေးချယ်ခဲ့ကြပြီးသား။ သူတို့က ဒါကို အလေးအနက်ထားတယ်ဆိုတာ အဘွား မြင်နိုင်တာပဲ။ ဒါက ကစားတာသက်သက် မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် အဘွား၊ သူတို့ အိမ်မှာရှိနေတဲ့အချိန်၊ ဒီအနွေးထွေးဆုံးနေရာမှာတော့ သူတို့ရဲ့မိသားစုဝင်တွေဖြစ်တဲ့ သမီးတို့က သူတို့ကို နားလည်ပြီး ထောက်ခံပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်မိတယ်…"

ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ တွန့်ရှုံ့နေသော လက်ကိုမြှောက်ကာ မြေးမလေး၏ ကျောကို ပုတ်လိုက်သည်၊ ဒါက နှစ်သိမ့်မှုရော အကူအညီမဲ့မှုရောကို ဖော်ပြနေသည်။

"သူတို့ ဘာလို့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး လက်မထပ်နိုင်ရတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်ခက်ခဲတဲ့ လမ်းကို ရွေးရတာလဲ။ သူတို့ အသက်ကြီးလာရင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ ကလေးတောင် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

စုရှီသည် အဘွားချန်၏ကျောကို ပြန်ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "အဘွား၊ နှလုံးသားရေးရာကိစ္စတွေကို ဘယ်သူက တကယ် ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်မှာလဲ။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်ကိုက ဒါကို တမင်ရည်ရွယ်ပြီး ရွေးချယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သမီးထင်တာတော့ သူတို့ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် အချိန်အကြာကြီး ရုန်းကန်ခဲ့ရမှာပဲ။"

ကလေးများအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူမက ထပ်ပြောသည်။ "ရှဲ့ကျန်းက ပြောတယ်၊ သမီးတို့ရဲ့ ဒုတိယမြောက်ကလေးက စု မျိုးရိုးနာမည် ယူမယ်တဲ့။"

အဘွားချန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဒါက ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲ။ မင်းယောက္ခမတွေက သဘောတူရဲ့လား။ ခဏလေး၊ ရှောင်ရှဲ့က နင့်အစ်ကိုတွေအကြောင်း သိနေတာလား။"

ဒါဆို သူမတစ်ယောက်တည်းသာ လုံးဝ အမှောင်ချခံထားရတာပေါ့။

စုရှီသည် သူမကျောရိုးတစ်လျှောက် ရှင်းပြမရနိုင်သော အအေးဓာတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှင်လိုစိတ်အရ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရှဲ့ကျန်းက ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က သိသွားတာ။ သမီးတို့ သူ့ကို မပြောပြခဲ့ဘူး။ သူ့ဘာသာ သိသွားတာ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ သူက သမီးတို့ရဲ့ဒုတိယမြောက်ကလေးကို စု မျိုးရိုးနာမည်ပေးဖို့ စပြီး အကြံပြုခဲ့တာ။"

"ရှောင်ရှဲ့က မင်းရဲ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်ကို နန်နန်ကို မကန့်ကွက်ဘူးလား။"

သူမ၏ မြေးမလေးသည် ကြီးကျယ်သော အကြံဉာဏ်များစွာ မပေးခဲ့သော်လည်း ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမမြေးများကြားရှိ ခံစားချက်များ၏ သဘောသဘာဝကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးပေ။

သို့သော် သူမမြေးမလေး ပြောသည်မှာ တစ်ခု မှန်သည်။ သူမသာ ကလေးများကို အတင်းအကျပ် ခွဲခိုင်းမည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် သူမအတွက် ထိုသို့လုပ်ကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဒါက သူတို့ကိုသာ နာကျင်စေမည်ဖြစ်ပြီး သူမ ထိုသို့မဖြစ်စေချင်ပေ။

အဘွား၏ အံ့ဩမှုမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်- လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က အနီးနားရှိ ရွာတစ်ရွာတွင် ယောက်ျားနှစ်ဦး ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့ပြီး သူတို့ ကွပ်မျက်ခံခဲ့ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ဤအဖြစ်အပျက်သည် ယောက်ျားနှစ်ဦး အတူနေခြင်းအပေါ် လူထု၏ သည်းခံနိုင်စွမ်း နည်းပါးကြောင်းကို ဖော်ပြနေသည်။

စုရှီသည် ပိုပွင့်လင်းသော ခေတ်မှ လာသူဖြစ်သောကြောင့် သူမအစ်ကိုများ၏ ခံစားချက်များကို အတော်လေး လက်ခံနိုင်စွမ်းရှိသည်။

"သူက ဘာလို့ ကန့်ကွက်ရမှာလဲ။ ဒါက အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဝပဲလေ။ သူတို့ ပျော်နေသမျှ ဒါက အရေးကြီးဆုံးပဲ။"

ရှဲ့ကျန်း အနေနှင့်မူ သူသည် ဘယ်တော့မှ စပ်စုမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ အနာဂတ်ကလေးသည် စု မျိုးရိုးနာမည်ကို ယူဆောင်နိုင်သည်ဟု သူ တက်ကြွစွာ အဆိုပြုနိုင်ခြင်းအချက်က သူသည် ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိသော သဘောထားကို ကိုင်စွဲထားကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြောရလျှင် ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ယောက်ဖများ၏ ခံစားချက်များကို စီရင်ပိုင်ခွင့် မလိုအပ်သလို မရှိဘူးဟု ခံစားရသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ ခဏမျှ ဆက်စကားပြောနေကြပြီး ရှဲ့ကျန်းက အပြင်မှ စားသောက်ရန် အချိန်ကျပြီဟု လှမ်းခေါ်သောအခါ စုရှီသည် အဘွားကို အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် မေးခွန်းများ မမေးပေ။ သူ၏ဇနီးနှင့် အဘွားတို့ ထိုင်စားကြသောအခါ သူသည် သူတို့တစ်ယောက်စီအတွက် ကြက်ဥတစ်လုံးစီ အခွံခွာပေးပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို မလိုက်သည်။

ယမန်နေ့က တာဝန်မှ ပြန်ရောက်လာသော ရှဲ့ကျန်းသည် စည်းမျဉ်းအရ နှစ်ရက် အနားယူခွင့်ရှိသည်။ သို့သော် အဖွဲ့သည် မကြာသေးမီက အတော်လေး အလုပ်များနေသောကြောင့် သူသည် ယနေ့ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားလေ့ကျင့်မှုတွင် မပါဝင်သော်လည်း သင်တန်းတက်ရန် လိုအပ်သေးသည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး အလုပ်သွားရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် အလျင်စလို စားသောက်ပြီးကြသည်။

စုရှီသည် သူမ၏ ပန်းကန်အလွတ်ကို ချလိုက်ပြီးနောက် ပါးစပ်ကိုသုတ်လိုက်သည်။ "အဘွား၊ နည်းနည်းကြာကြာ အိပ်လိုက်ပါဦး။"

ချန်ရှန်းယွင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဖြစ်ဘူး၊ မင်းအစ်ကိုက ဆေးရုံမှာ လဲနေတုန်းပဲ။ သူ့ခြေထောက်ကျိုးနေတယ်။ သူ့အတွက်ရော တုန်တုန် အတွက်ရော ဟင်းရည်ချက်ပေးရမယ်။ မနေ့က သူ့ကို ပြန်မလာခိုင်းခဲ့ဘူး။ အခု သူ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပူနေမလဲဆိုတာ ငါ မတွေးတတ်ဘူး။"

စုရှီက ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို အဘွား မကန့်ကွက်တော့ဘူးပေါ့။"

အဘွားချန်က တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ သဘောမတူသေးဘူး။ အဘွား အသက်ရှူချိန်ယူဖို့ လိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ငါ့မြေးတွေပဲလေ။ ငါ သူတို့ကို တကယ် ကျောခိုင်းနိုင်ပါ့မလား။"

စုရှီသည် အဘွားချန်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီကာ စနောက်လိုက်သည်။ "အဲ့လိုလုပ်လို့ မရဘူး။ အဘွားက သမီးတို့ကို မလိုချင်တော့ရင်တောင် သမီးတို့က အဘွားကို ခေါင်းမာမာနဲ့ ကပ်တွယ်နေမှာ။"

နောက်ဆုံးတွင် ချန်ရှန်းယွင်သည် အပြုံးတစ်ခု ပြလိုက်သည်။ "တော်ပြီ၊ မလိမ်မာတဲ့ကောင်မလေး။ မြန်မြန် အလုပ်သွားတော့။ အဘွား အဆင်ပြေပါတယ်။"

စုရှီသည် ထရပ်လိုက်ရင်း ရယ်မောပြီး မထွက်ခွာမီမှာပင် ချီးကျူးစကားတစ်ခွန်း မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ "ဟုတ်တာပေါ့၊ ရဲဘော် ချန်ရှန်းယွင်က ဘယ်သူ့ကိုမှ အရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာကို စိတ်ပူစရာရှိလို့လဲ။"

အဘွားက ရယ်မောရင်း ဆူလိုက်သည်။ "သွား၊ သွား၊ သွား!"

စုရှီသည် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောရင်း ပြေးထွက်သွားပြီး ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ခင်ပွန်းကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အဘွားက ကျွန်မထင်ထားတာထက် ပိုပြီး စိတ်သဘောထား ပွင့်လင်းတယ်။"

"အဘွားက သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အရမ်းချစ်တာကိုး။" ရှဲ့ကျန်းက ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ယောက်ဖများလည်း ထိုနည်း၎င်းဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ အဘွား ချန်က သူ့ယောက်ဖများ၏ ဆက်ဆံရေးကို ပြတ်ပြတ်သားသား ကန့်ကွက်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် သူမ၏ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်နာကြလိမ့်မည်ဟု သူယုံကြည်သည်။

အဘွား ချန်အပေါ် သူတို့၏အချစ်သည်လည်း ထိုနည်း၎င်းပင် အားကောင်းသည်။

"ဟုတ်တာပေါ့။" စုရှီက ယုံကြည်ချက်ရှိစွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် လက်လှမ်းကာ စုရှီ၏ လက်လေးကို သူ့လက်ဖဝါးထဲသို့ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းကို ဆေးရုံဆီ အရင် ပို့ပေးမယ်။"

စုရှီသည် သူ့လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ရှင့်အလုပ် အလျင်မလိုဘူးလား။ ကျွန်မကို အရင် လိုက်ပို့ရင် အဖွဲ့ကို နောက်ကျနေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ရှဲ့ကျန်းသည် သူမ၏လက်လေးကို ညှစ်ပြီး ထိုအခိုက်အတန့်ကို အရသာခံလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီရက်ပိုင်းက ကိုယ့်အတွက် အနားယူရက်တွေပဲလေ။ နည်းနည်းနောက်ကျတာ ကိစ္စမရှိဘူး။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကလေးရဲ့အမေကို အလုပ်လိုက်ပို့တာက အရမ်းအရေးကြီးတယ်။"

စုရှီသည် သူ့ကိုမော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပနေကာ သူတို့၏ ယှက်နွယ်ထားသော လက်များကို စနောက်ကာ ယမ်းလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကလေးရဲ့အဖေ။"

သူ့ဇနီးလေးသည် အလွန်ချစ်စရာကောင်းသောကြောင့် ရှဲ့ကျန်း၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

သူသည် သူ့ပါးကို လက်ဖြင့်ထောက်ထားလိုက်သော်လည်း လူအများရှေ့တွင် မဆင်မခြင် ပြုမူခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်လိုက်သည်။ ထိုအစား သူသည် သူမ၏ပခုံးများကို လက်မောင်းတစ်ဖက်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပတ်ရစ်လိုက်ပြီးမှ လွှတ်လိုက်ကာ သူမကို ဆေးရုံဆီသို့ တည်ကြည်စွာ ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် နောက်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ဝေးလံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ခံစားချက်မရှိတဲ့ အစ်ကိုကြီးက အခု ဘယ်လိုမျက်နှာထားမျိုး ရှိနေမလဲဆိုတာ ရုတ်တရက် မြင်ချင်လာတယ်…"

ရှဲ့ကျန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မင်းကတော့ တကယ် ပြဿနာရှာတဲ့ ကောင်မလေးပဲ။"

စုရှီသည် ဆေးရုံသို့ရောက်ပြီးနောက် သူမ၏အစ်ကိုကြီးကို ချက်ချင်း သွားမရှာခဲ့ပေ။

ဒါရိုက်တာက အရေးပေါ်အစည်းအဝေးခေါ်ထားပြီး နံနက်ပိုင်း အကျဉ်းချုပ်တင်ပြမှုအပြီးတွင် စုရှီ နောက်ထပ် ခွဲစိတ်မှုတစ်ခုကို တက်ရောက်ရသေးသည်။ သူမ အရာအားလုံးကို အပြီးသတ်လိုက်ချိန်တွင် နေ့လယ်စာစားချိန် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

စုရှီသည် သူမ၏ အစ်ကိုနှစ်ယောက်အကြောင်း တွေးရင်း ကန်တင်းတွင် မစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုအစား သူမသည် အစားအသောက်ကိုယူကာ အစ်ကို နန်နန်၏ ဆေးရုံခန်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ သူမ မနက်က မတွေ့ခဲ့ရသော အစ်ကိုကြီးသည်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် သစ်သားကုလားထိုင်တစ်လုံးတွင် ထိုင်နေပြီး ခြေထောက်များကို မြှောက်ထားလျက် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော အစ်ကို နန်နန်နှင့် စကားစမြည်ပြောနေသည်။

စုရှီသည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ အစ်ကိုကြီး၏ သက်သောင့်သက်သာရှိသော အမူအရာကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ကြည့်လို့ဝပြီလား။" ထိုတည်ကြည်ခန့်ညားသော အမျိုးသားက သူ၏ရှည်လျားသော ခြေထောက်များကို ချိတ်လျက် ကုလားထိုင်တွင် ပျင်းရိစွာ မှီထိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သူသည် ညီမဖြစ်သူကို မနေ့ညက ဖြစ်ရပ်များမှ မကျေနပ်မှုများ ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပြနေသော အေးစက်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

စုရှီ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး အစ်ကိုကြီးသည် မဖြစ်စလောက် အရာကို အရေးလုပ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူသည် ယခင်ကထက် ပိုခန့်ညားလာပြီး ရှင်းပြမရနိုင်သော လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသည့် ခံစားချက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်ဟု သူမ ထင်မိသည်။

သူ အခုအချိန်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်နေရမည် မဟုတ်လော။

သူမ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်များ တိုးပွားလာသဖြင့် သူမသည် ဆေးရုံခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာပြီး ရှီးယန်နန် ဘက်သို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။"အစ်ကို နန်နန်၊ နေလို့ကောင်းရဲ့လား။"

ရှီးယန်နန်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါတယ်။ နောက်နှစ်ရက်လောက်ဆို အိမ်ပြန်ပြီး နားလို့ရလောက်ပြီ။"

စုရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် မနေ့က သူ့ဆေးမှတ်တမ်းကို ကြည့်ခဲ့ပြီးဖြစ်၍ စိုးရိမ်စရာမရှိကြောင်း သိထားသည်။ လအနည်းငယ် ဂရုတစိုက် အနားယူလိုက်လျှင် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

သူမ စကားပြောရင်း စားရန် နေ့လယ်စာဘူးကို ဖွင့်လိုက်စဉ် အနီးနားရှိ စားပွဲလေးပေါ်တွင် သန့်ရှင်းသော နေ့လယ်စာဘူးများစွာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

စုရှီ သဘောပေါက်သွားသည်။ "အဘွား လာသွားတယ် မဟုတ်လား။"

စုတုန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပန်းချီကားဆန်သော မျက်နှာသွင်ပြင်တွင် ကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ထင်ရှားနေသည်။

အဘွားသည် သူတို့နှင့် စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် စကားပြောဆိုခဲ့ဟန်တူသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူတို့၏ အမူအရာများ ဒီလောက် ပေါ့ပါးနေမည် မဟုတ်ပေ။

စုရှီသည် သူတို့ကို စိတ်ကြည်လင်စွာ တွေ့ရသည့်အတွက် သဘာဝအတိုင်း ပျော်ရွှင်မိသည်။ မည်သိုပင်ဆိုဆို အတိတ်ကာလများတွင် သူမ၏ အစ်ကိုများသည် တစ်စုံတစ်ခုဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ အမြဲတစေ အနည်းငယ် တင်းကြပ်နေပုံရသည်။ ဤအသစ်တွေ့ရှိသော ပေါ့ပါးမှုသည် သူတို့ ယခင်က မပြသခဲ့ဖူးသော အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော်…

"အစ်ကိုကြီး၊ အပြင်မှာတော့ နည်းနည်းလောက် လျှော့ပြုံးသင့်တယ်ထင်တယ်။ အရမ်းဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းတယ်။ အစ်ကို့ကြောင့် အစ်ကို နန်နန်မှာ ဘယ်လောက်များတဲ့ အချစ်ပြိုင်ဘက်တွေကို တွန်းလှန်ရမလဲ။"

စုတုန် - …

....

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

အဘွားချန် အတွက်မူ သူမ၏ မြေးနှစ်ယောက်အပေါ်ထားရှိသော ခံစားချက်များသည် အစပိုင်းတွင် အနေရခက်ခြင်းမှ နှစ်လကျော်အတွင်း တည်ငြိမ်လက်ခံနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အပြည့်အဝ သဘောမတူသေးသော်လည်း ပထမဆုံး သိရှိခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားချက်များကို မခံစားရတော့ပေ။

စုရှီ၏ အမြင်တွင် အဘွားချန်သည် အခြေခံအားဖြင့် အရာရာကို သူတို့၏သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်စေရန် လွှတ်ထားသည့် စိတ်ဓာတ်ကို မွေးမြူလိုက်ပုံပင်။

သို့သော် သူမ၏ အစ်ကိုများအတွက်မူ ဤပြောင်းလဲမှုသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကောင်းမွန်သော သတင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ကောင်းမွန်သောအရာများသည် လူတို့ကို တက်ကြွလန်းဆန်းစေသည်။

အထူးသဖြင့် တစ်နေ့လုံး ပြုံးနေသော စုတုန်အတွက်မူ နွေးထွေးမှုနှင့် တည်ကြည်ခန့်ညားမှုကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စု မိသားစုခြံဝင်းသို့ ပြေးလာကြသော ချွေးမလောင်းတစ်အုပ်ကို ဆွဲဆောင်နေသည်။

သူတို့တွင် တိကျသော ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ သူတို့သည် အလှတရားကို ခံစားရန် စိတ်ထားဖြင့်သာ လာကြခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ "အလှကြိုက်သူများ" ဟုသိကြသော မျိုးစိတ်သည် ခေတ်ကာလကို အမှန်တကယ် ခွဲခြားခြင်းမရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၉၂

"နင် ကိုယ်ဝန်ငါးလကျော်နေပြီ၊ ဘာလို့ ဗိုက်မပူသေးတာလဲ။" တစ်ရက် စုရှီ အလုပ်မှ အိမ်ပြန်ရောက်လာစဉ် အလည်ရောက်နေသော ရှီလင်းလင်းက သူမကို စကားပြောရန် ဘေးသို့ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဒီဇင်ဘာလဖြစ်ပြီး စုရှီသည် ပွယောင်းယောင်းဖြစ်နေသော ပါးလွှာသည့် ဂွမ်းထိုးအင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သာ သူမကို မသိပါက သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်ဟု အမှန်တကယ် ခန့်မှန်းမိမည်မဟုတ်ပေ။

စုရှီသည် တတိယလမှစ၍ ကိုယ်ဝန်ဆောင် မအီမသာဖြစ်ခြင်းကို မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။ ဤအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာသွေးရောင်သည် လန်းဆန်းနေပြီး သူမ၏ ကိုယ်ဟန်သည် ပေါ့ပါးကျော့ရှင်းနေသဖြင့် ရှီလင်းလင်းကို မယုံနိုင်လောက်အောင် မနာလိုဖြစ်စေသည်။ သူမသည် ပြင်းထန်သော ကိုယ်ဝန်ဆောင် မအီမသာဖြစ်ခြင်းကို ခံစားခဲ့ရသည့် သူမ၏ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာလကို ပြန်တွေးမိသည်။ ထို့အပြင် သူမသည် ကိုယ်အလေးချိန်တက်ပြီး အစက်အပြောက်များ ထွက်ခဲ့သည်။

ကလေးမွေးပြီးနောက် သူမသည် လက်ရှိအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ရပြီး ထိုသို့ဖြစ်နေသည့်တိုင် သူမသည် ကိုယ်ဝန်မဆောင်မီကထက် ဆယ်ပေါင်နီးပါး ပိုဝနေသေးသည်။

စုရှီသည် လက်ကိုနွေးစေရန် ရေနွေးခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။ ရှီလင်းလင်း၏ စကားကိုကြားသောအခါ သူမသည် အဝတ်များကို တင်းကြပ်လိုက်ရာ သိသိသာသာမထင်ရှားသော ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်း၏ အနည်းငယ်ကွေးညွတ်မှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် မမြင်ရမှာလဲ။ ငါက အဝတ်ထူထူဝတ်ထားလို့ပါ။"

ရှီလင်းလင်းသည် သူမသား၏ သွားရည်များကို တစ်ရှူးဖြင့် သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ နင် ဝမလာဘူးလေ။ ငါ့ ရှောင်ပေါ် ကို မွေးတုန်းက ငါ ပေါင်လေးဆယ်လုံး ဝတက်လာတာ။"

စုရှီသည် လက်လှမ်းကာ ဝကစ်ကစ် ကလေးငယ်၏ ပါးကို ထိုးလိုက်ရာ ရယ်သံနှင့် သွားရည်တစ်မျှင်ကို ပြန်ရလိုက်သဖြင့် သူမ၏အပြုံးသည် ပိုကြီးမားသွားသည်။

အမှန်ပင် ကလေးများသည် အချစ်စရာအကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် စနောက်ကာ ဆူငေါက်ရင်း သူမ၏ လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ "သူ့ကို မထိနဲ့။ သွားသေးသေးလေးနှစ်ချောင်း ပေါက်ခါစမို့ တစ်နေ့လုံး သွားရည်တွေကျနေတာ။ နေ့တိုင်း လက်ကိုင်ပုဝါ ဘယ်နှထည် လျှော်ရမှန်းတောင် မသိဘူး။"

စုရှီသည် သွားမရှိသေးသော ကောင်လေးငယ်ကြောင့် အသည်းစွဲသွားသည်။ သူမသည် အလိုအလျောက် သူမ၏ အနည်းငယ်ပူနေသော ဗိုက်ကို ထိလိုက်ပြီး သူမ၏ ကလေးသည် ရှီရှီ၏ ရှောင်ပေါ်ထက် ပိုချစ်စရာကောင်းမည်မှာ သေချာသည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်။ ထိုသို့သော မိခင်တစ်ယောက်၏ ယုံကြည်မှုပင်၊ မိခင်တိုင်းသည် ဤစိတ်ထားကို မျှဝေကြဟန်တူသည်။

"နင် မနက်ဖြန် နားရက် ယူမှာလား။"

ရှီလင်းလင်းသည် သူမ၏သားအတွက် ပန်းသီးဖျော်ရည်တစ်ဇွန်းခပ်ပေးပြီးနောက် သူမကိုယ်တိုင် တစ်ကိုက်စားလိုက်ပြီးမှ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။

စုရှီသည် ရေသောက်ရင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "နင်က ငါ့ရဲ့ နားရက်တွေကို တော်တော်သိနေသလိုပဲ။"

ရှီလင်းလင်းသည် သူမကို မသိသည့်အတွက် ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။

"နင် မနက်ဖြန်အတွက် အစီအစဉ်ရှိလို့လား။"

စုရှီက ပြန်ဖြေသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ရှီလင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းနှစ်က ဗိုလ်မှူးကြီးအသစ်က လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ကျွန်းပေါ်ရောက်လာတယ်။"

စုရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ ဤအကြောင်းကို သိထားသည်။ ယခင်ဗိုလ်မှူးကြီး ယန်ကောချင်းသည် J မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ခံခဲ့ရသည်။ ဒါသည် ရာထူးတူပြောင်းရွှေ့ခြင်းမျှသာဖြစ်သော်လည်း J မြို့က မတူပေ။ အခွင့်အလမ်းများ ပိုပေးနိုင်ပြီး မြို့တော်မှ အရာရှိများသည် အဆင့်တစ်ဆင့်မြင့်သည်ဟု အမြဲတစေ ပြောစမှတ်ပြုကြသည်။

စုရှီ ခေါင်းညိတ်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှီလင်းလင်းက ဆက်ပြောခဲ့သည်။

"ဗိုလ်မှူးကြီးရဲ့ဇနီးက မနက်ဖြန်ည စားပွဲနှစ်ဝိုင်းတည်ခင်းကျင်းပမယ်။ သူမက ဒီမှာအသစ်ဖြစ်ပြီး နေရာနဲ့ မရင်းနှီးသေးတော့ မြို့ထဲလိုက်ပြဖို့ ငါ့ကို အကူအညီတောင်းတယ်။ ငါလည်း ငြင်းဖို့ အားနာတာနဲ့ နင်လည်း လိုက်ချင်လိုက်ဦးမလားလို့ တွေးမိတာ။"

စုရှီ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမ ယောက္ခမထံသို့ တစ်စုံတစ်ခု ပို့ရန်လိုအပ်သောကြောင့် သွားလျှင်လည်း မထိခိုက်ပေ။ သူမ သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။ "ဗိုလ်မှူးကြီးရဲ့ဇနီးက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရ လွယ်ကူရဲ့လား။"

ရှီလင်းလင်းသည် သူမသားအတွက် သစ်သီးဖျော်ရည်တစ်ဇွန်း ထပ်ခပ်ပေးပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ သူမနဲ့ သိပ်စကားမပြောဖူးသေးပေမယ့် အဆင်ပြေပုံရပါတယ်။ သူမက တော်တော်လှတယ်၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ပုံစံမျိုး။"

စုရှီသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်းသည် မည်သို့မည်ပုံဖြစ်သည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ အစ်မ ရှဲ့ လိုမျိုးလား။ သို့မဟုတ်…

"လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က နင့်ကို ငါ ပထမဆုံးတွေ့တုန်းကလိုမျိုးလား။"

လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က ရှီလင်းလင်းသည် အတွေ့အကြုံမရှိသေးဘဲ သဘာဝအားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သူဖြစ်သည်၊ ယခုမူ သူငယ်ချင်းများရှေ့တွင် လုံးဝ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်ပြီဖြစ်သည်။

ရှီလင်းလင်း သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မတူဘူးလေ။ ငါ့ဟာက ဟန်ဆောင်နူးညံ့တာ၊ သူ့ဟာက အစစ်အမှန်နူးညံ့တာ။ သူက စကားပြောတာ နူးညံ့ချိုသာတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးထင်တယ်။"

စုရှီက ရယ်လိုက်သည်။ "သူမက ပြဿနာရှာတတ်တဲ့သူ မဟုတ်သရွေ့ အားလုံးအဆင်ပြေပါတယ်။"

နောက်ဆုံးတွင် ဟုန်ကျွင်း ကျွန်းပေါ်တွင် တပ်ရင်းအဆင့် မိသားစု သုံးစုသာရှိသည်။ ဇနီးသုံးယောက် မတည့်ကြဘဲ အမြဲတစေ ပြဿနာရှာနေမည်ဆိုလျှင် အလွန်စိတ်ဆင်းရဲစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

ယခင်ဗိုလ်မှူးကြီး၏ ဇနီးသည်မှာ စိတ်ထားဖြောင့်စင်းသော မြောက်ပိုင်းသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူတို့သုံးယောက် အတော်လေး အဆင်ပြေခဲ့ကြသည်။ စုရှီသည် ဇနီးအသစ်သည် ပြဿနာရှာရတာကို နှစ်သက်သူတစ်ဦး မဖြစ်ဖို့ အမှန်တကယ် မျှော်လင့်နေသည်။

....

ထိုည ဆယ်နာရီတွင် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

စုရှီသည် ကုတင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်ရင်း သေးငယ်သော ဆွယ်တာတစ်ထည်ကို မကျွမ်းမကျင် ထိုးနေသည်။ အရွယ်အစားအရ ဒါက ကလေးအတွက် ရည်ရွယ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

တကယ်တော့ စုရှီ၏ ကလေးသည် လာမည့်နှစ် မေလတွင် မွေးဖွားရန်ရှိပြီး ထိုအချိန်တွင် ရာသီဥတုက ဆွယ်တာဝတ်ရန် ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်လာမည့် မိခင်တစ်ဦး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ အားလပ်ချိန်ရတိုင်း စုရှီသည် ကလေးအတွက် အဝတ်အစားများ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုသည် ပြီးပြည့်စုံခြင်းနှင့် အလှမ်းဝေးနေဆဲဖြစ်ပြီး အလေအလွင့်ဖြစ်သော အထည်ပမာဏသည် သူမထုတ်လုပ်နိုင်သည်ထက် ပိုများသော်လည်း သူမသည် စိတ်အခြေအနေကောင်းစွာဖြင့် မမောမပန်း ထိုးနေဆဲဖြစ်သည်။

စုရှီသည် သူမဆွယ်တာဘေးရှိ ချည်ထိုးပန်းပွင့်တစ်ပွင့်နှင့် ရုန်းကန်နေစဉ် ခြံထဲမှ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ နားများ စွင့်ကားသွားပြီး ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြန်လည်တည့်မတ်လိုက်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး မျက်လုံးများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းလာသည်။

သေချာသည်မှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် အိပ်ခန်းတံခါး တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး ရှဲ့ကျန်းသည် ရွှံ့များ ပေကျံလျက် ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ့ဇနီးလေး နိုးနေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ အိပ်ယာဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ သူမ၏ နီရဲသောနှုတ်ခမ်းလေးကို ညင်သာစွာ နမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ။"

စုရှီသည် သူမ၏ အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးများကို မှေးစင်းပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အိပ်မပျော်သေးလို့ ကလေးအတွက် ဆွယ်တာထိုးနေတာ။ ရှင့်မှာ ရွှံ့တွေချည်းပဲ၊ အရင်ဆုံး သွားဆေးလိုက်ဦး။ ရှင့်အတွက် ရေနွေးပြင်ထားပေးတယ်၊ ရေအေးကို တန်း မသုံးရဘူးနော်။"

သူမ၏ ပွစိပွစိပြောဆိုသံသည် တစ်နေ့လုံး အလုပ်များနေခဲ့သော ရှဲ့ကျန်းအတွက် အထူး ချိုမြိန်နေသည်။ သူ မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် နမ်းရန် ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆက်မထိုးနဲ့တော့။ နောက်ကျနေပြီ၊ မျက်စိထိခိုက်လိမ့်မယ်။"

သူ့ဇနီးသည် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို နာခံစွာ စတင်သိမ်းဆည်းသည်ကို မြင်သောအခါ ရှဲ့ကျန်း ကျေနပ်သွားပြီး စုရှီ ပြင်ဆင်ပေးထားသော ညဝတ်အိပ်ရာဝင်ဝတ်စုံကို ယူကာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ရေချိုးခန်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

မကြာသေးမီက စစ်ခရိုင်တွင် ပြိုင်ပွဲကြီးတစ်ခုရှိပြီး သူတို့သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း နောက်ကျသည်အထိ လေ့ကျင့်နေခဲ့ကြရကာ ရွှံ့များ ပေကျံလျက် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ အိမ်ပြန်လာကြရသည်။

စုရှီသည် သူ ရေနွေးဖြင့် ချိုးရန် ဦးတည်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်နယ်နေသော မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများကို မြင်ရသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားသည် နာကျင်သွားသည်။

လဝက်ကျော်ကြာအောင် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် စောစောထွက်ပြီး နောက်ကျမှ ပြန်လာခဲ့သည်။ တပ်ရင်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေနှင့် အရာရာတိုင်းတွင် ပြီးပြည့်စုံမှုကို လိုလားသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် စစ်သားများထက် ပိုကြိုးစားပြီး ပိုဒုက္ခခံခဲ့ရသည်။

ဤသို့တွေးမိရင်း သူမ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး သူမ၏ ချည်ခင်နှင့် ချည်ထိုးအပ်များကို လျင်မြန်စွာ သိမ်းဆည်းကာ အထည်အိတ်တစ်လုံးထဲသို့ ထည့်ပြီး ဘေးရှိ သစ်သားကုတ်အင်္ကျီစင်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် အိုးထဲမှ မက်မွန်ဝိုင်ဇွန်းကြီးတစ်ဇွန်းကို ခပ်ယူလိုက်သည်။

အာရုံစူးစိုက်ပြီးနောက် သူမသည် အနှစ်ကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူလိုက်ရာ ပဲပိစပ်စေ့အရွယ် အစက်တစ်စက်ကို ရရှိခဲ့ပြီး ထိုအစက်ကို မက်မွန်ရည်စက်ဟု သူမ ခေါ်သည်။

နှစ်များတစ်လျှောက် စုရှီသည် အနည်းငယ် မကျွမ်းကျင်ရာမှ နည်းစနစ်ကို ကျွမ်းကျင်လာသည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမသည် မက်မွန်သီးနှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့်အရာကိုမဆို လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် မက်မွန်ရည် တစ်စက်ကို လက်ဖက်ရည်အိုးထဲသို့ ထည့်ကာ ရေနွေးလောင်းထည့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် မက်မွန်ရနံ့သင်းသင်းတစ်ခု ပျံ့လွင့်လာပြီး ရနံ့သည် သင်းပျံ့ပြင်းရှရှဖြစ်နေသဖြင့် စုရှီ မြည်းစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် တံတွေး မြိုချလိုက်မိသည်။

စုရှီသည် သူမကိုယ်သူမ ညှဉ်းပန်းတတ်သူတစ်ဦး မဟုတ်သောကြောင့် သူမသည် သူမအတွက် တစ်ခွက်ဖျော်ပြီး ခွက်နှစ်ခွက်လုံးကို အိပ်ယာဘေးစားပွဲပေါ်တွင် တင်ကာ ခင်ပွန်းပြန်လာတာကို စောင့်ရင်း စောင်အောက်သို့ ပြန်ဝင်ခွေနေလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ရေချိုးရာတွင် အထူး လျင်မြန်သည်။ သူ၏ ညစ်ပတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဆပ်ပြာရည်တွင် စိမ်ပြီး အိပ်ခန်းသို့ ပြန်လာချိန်တွင် ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ ကြာမြင့်သည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားသည် ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ စုရှီသည် အတွင်းသို့ ရွှေ့ပေးလိုက်ပြီး ရှဲ့ကျန်း၏ လက်ထဲမှ တဘက်ကို သဘာဝအတိုင်း လက်ခံလိုက်ကာ သူ ကုတင်အစွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် သူ့ကို တစ်ခွက် ကမ်းပေးရင်း သူ၏ စိုစွတ်နေသော ဆံပင်များကို စသုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါ ဘာလဲ။"

ရှဲ့ကျန်းသည် ခွက်ကိုမပြီး ကြည့်လိုက်သော်လည်း မက်မွန်ရနံ့သင်းသင်းကို အနံ့ရလိုက်သည်။ သူ့ဇနီး ရှင်းမပြမီမှာပင် သူ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ သူ့အစာအိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်နေ့တာလုံး၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ အရည်ပျော်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့သွေးကြောများမှ ကြွက်သားတိုင်းသို့ နွေးထွေးမှု ပျံ့နှံ့သွားကာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပေါ့ပါးသွားစေသည်။

"ဒါက ကျွန်မ မက်မွန်သီးကနေ ထုတ်ထားတာ။ ပမာဏက နည်းပေမယ့် ညတိုင်း တစ်ခွက်သောက်ရင် ရှင့်ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းတယ်။" စုရှီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ အကြည့်သည် နူးညံ့သွားပြီး ဒါသည် သူ့ဇနီးလေး၏ နောက်ထပ်လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူ များများမမေးဘဲ ခေါင်းကိုမော့ကာ ကျန်ရှိနေသော အရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခွက်အလွတ်နှစ်ခွက်ကို အပြင်သို့ယူသွားကာ ဆေးကြောရင်း ပါးစပ်ကိုပါ ဆေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မနက်ဖြန် အပြင်သွားမယ်။"

လင်မယားနှစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ် စုရှီက ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အလိုအလျောက်ပင် ခင်ပွန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ နောက်တစ်နေ့အတွက် သူမ၏ အစီအစဉ်များကို အသိပေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏ကိုယ်အနေအထားကို ချိန်ညှိလိုက်ပြီး သူမ ပိုသက်သောင့်သက်သာ အနားယူနိုင်ရန်အတွက် သူ့လက်မောင်းကြွက်သားများကို ဖြေလျှော့ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"မင်းတစ်ယောက်တည်းလား။" သူ၏ လေသံမှာ ပူပန်မှုများ ရောစွက်နေသည်။

သူမ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှီလင်းလင်း၊ ဗိုလ်မှူးကြီးရဲ့ဇနီး တို့နဲ့အတူ သွားမှာ။ ကျွန်မထင်တာတော့ သူတို့ မနက်ဖြန်ည ညစာစားပွဲကျင်းပမယ်ထင်တယ်။ ရှင့်ရော သိလား။"

ရှဲ့ကျန်းက ပျင်းရိစွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "အင်း၊ သိတယ်။ ဗိုလ်မှူးကြီး လီပင်းက နေ့လယ်က ကိုယ်နဲ့ ယန်အန်းကို ပြောသွားတယ်။"

စုရှီသည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ရောက်ရှိလာသော ဗိုလ်မှူးကြီးအသစ်နှင့် မတွေ့ဖူးသေးပေ။ သူမသည် သူနာပြုများထံမှ တီးတိုးစကားအချို့သာ ကြားဖူးသည်။ သူတို့ပြောသည်မှာ ဤဗိုလ်မှူးကြီးသည် ကျေးလက်ဒေသမှ လာသူဖြစ်သော်လည်း အလွန်အရည်အချင်းရှိပြီး အသက်သုံးဆယ်ကျော်သာရှိသေးကာ ထူးခြားစွာ ခန့်ညားသည်ဟု ဆိုကြသည်။ သူမ စပ်စုလိုက်သည်။

"ဗိုလ်မှူးကြီးအသစ်က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။"

ရှဲ့ကျန်းက တည့်တိုး အကဲဖြတ်လိုက်သည်။ "သူက အလုပ်ကို အလုပ်နဲ့တူအောင် လုပ်တတ်တဲ့သူပဲ၊ အရည်အချင်းရှိပြီး ထက်မြက်တယ်။ အခုထိတော့ သူ တော်တော် တော်ပုံရတယ်။"

အသေးစိတ်ကတော့ အချိန်ယူမှသာ သိနိုင်ပေမည်။

"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ နောက်တန်းက မနက်ဖြန် မြို့ထဲကို ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ သွားမယ်။ သူတို့မှာ ကားရှိတော့ ကျွန်မတို့လည်း ဗိုလ်မှူးကြီးရဲ့ဇနီးနဲ့အတူ လျှောက်ကြည့်ဖို့ လိုက်သွားမယ်။ ရှီလင်းလင်းက သူမက လူကောင်းတစ်ယောက်လိုပဲလို့ ပြောတယ်။" စုရှီက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် အသာပြုံးပြီး သူမနဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။ "မင်း သူတို့နဲ့ ဝင်ဆံ့ဖို့ အရမ်းကြီး ကြိုးစားစရာမလိုပါဘူး။ မင်း ပျော်ရွှင်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ။"

စုရှီသည် နားလည်ကြောင်းညွှန်ပြရန် "အင်း-အင်း" ဟု အသံနှစ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ သူတို့ အဆင်မပြေပါက သူမသည် ရိုးရှင်းစွာ ရှောင်ရှားလိုက်မည်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အလုပ်များနေပြီး အကြောင်းပြချက်များ ရှာရန်မလိုအပ်ပေ။ သို့သော် သူမတို့ ကောင်းမွန်စွာ အဆင်ပြေလျှင် အလွန်ကောင်းလိမ့်မည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်သည်ဇနီးများကြား မညီညွတ်မှုသည် သူတို့၏ ခင်ပွန်းများအပေါ် အကျိုးသက်ရောက်မှု မကောင်းနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"အိပ်တော့လေ။ မနက်ဖြန် မြို့ထဲသွားရမှာ။"

ရှဲ့ကျန်းသည် နောက်ထပ် အနည်းငယ် စကားပြောပြီးနောက် သူမကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဒါသည် သူမကို အိပ်ပျော်စေရန် ချော့မြူသည့် သူ၏အကျင့်တစ်ခုဖြစ်သည်။

စုရှီသည် သူမ မျက်နှာလေးကို သူ့ရင်ဘတ်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ အနည်းငယ် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်နေ့နံနက်စောစော မီးဖိုချောင်တပ်ဖွဲ့၏ လှေကို အမီလိုက်ရမည်ဟု တွေးမိရင်း သူမသည် ဂျီမကျဘဲ မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ ခင်ပွန်းသည်၏ ရင်းနှီးသောရနံ့ကြား လျင်မြန်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

သူ့ဇနီး ချက်ချင်းနီးပါး အိပ်ပျော်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှဲ့ကျန်း ခေါင်းကိုငုံ့ကာ သူမပါးကို နမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူ့လက်ကို သူမ၏ အနည်းငယ်ပူနေသော ဗိုက်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။ သူသည်လည်း မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ အိပ်စက်ခြင်းသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

......

စုရှီ ခရာသံကြောင့် နိုးလာသောအခါ သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း အိပ်ချိန်အနည်းငယ် ထပ်ယူရန် မကြိုးစားဘဲ လျင်မြန်စွာ ထကာ မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏တပ်သို့ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ပြီး သူ ကုန်တင်သင်္ဘောသို့ ပို့ပေးခဲ့သော ပါဆယ်ထုပ်အကြောင်း အသေးစိတ် ရေးထားသည့် မှတ်စုတစ်စောင်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။

သူသည် မနက်စာကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားပြီး အိုးထဲတွင် နွေးအောင်ထားခဲ့သည်။

စုရှီသည် သူမ နှလုံးသားထဲ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ထွက်ခွာရန် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ ခြံထဲတွင် လှန်းထားသော အဝတ်အစားများကို ကြည့်ရင်း သူမသည် သူမခင်ပွန်းအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပြီး သူ မည်သည့်အချိန်က ထခဲ့သည်ကို တွေးနေမိသည်။

စုရှီသည် မနက်စာကို လျင်မြန်စွာ စားသောက်ပြီးနောက် သက်သောင့်သက်သာရှိသော အဝတ်အစားများ လဲကာ အိတ်တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဆိပ်ကမ်းသို့ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့သည်။

အဝေးမှ သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသွင်အပြင်နှင့် နူးညံ့သော အမူအရာရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဆိပ်ကမ်းတွင် ရပ်ကာ သူမဘက်သို့ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စုရှီသည် ဤသူမှာ ဗိုလ်မှူးကြီးလီပင်း၏ ဇနီးဖြစ်ရမည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သေချာသည်မှာ စုရှီ အနီးသို့ ရောက်သွားသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမကို အံ့ဩစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးမှ သဘောပေါက်ကာ ရှက်ရွံ့စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ရှင့်က တတိယတပ်ရင်းက ဗိုလ်မှူးကြီးရဲ့ ဇနီးဖြစ်မယ်ထင်တယ်။"

စုရှီသည် သူမအပေါ် ပထမဆုံးအထင်အမြင် ကောင်းမွန်သွားသည်။ သူမသည် ဤပျော့ပျောင်းစွာ ပြောဆိုတတ်သော အမျိုးသမီးကို သဘောကျသည်။ သူမ ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုင်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မက ရှဲ့ကျန်းရဲ့ ဇနီးပါ။ ကျွန်မနာမည်က စုရှီပါ။ အားမနာဘူးဆိုရင် ကျွန်မကို ရှီရှီလို့ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ မိသားစုနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက အဲ့လိုပဲ ခေါ်ကြတာ။"

သူမသည် သူမကို မျက်စိထဲတွင် သဘောကျပြီး သူမခင်ပွန်း လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်၏ ဇနီးဖြစ်သောကြောင့် စုရှီ သည် ဖော်ရွေသော အမူအရာကို ပြသရန် အားမနာခဲ့ပေ။

ဗိုလ်မှူးကြီး၏ဇနီး ယွမ်ယွမ်သည် ပိုနွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမတွင် လခြမ်းပုံ မျက်လုံးများရှိပြီး တောက်ပနေကာ သူမ၏အပြုံးသည် သူမကို အလွန်ခင်မင်ဖွယ်ကောင်းပုံရစေသည်။

"ဒါဆို ကျွန်မ ရှင့်ကို ရှီရှီလို့ခေါ်မယ်နော်။ ကျွန်မ နာမည်က ယွမ်ယွမ်ပါ။ ကျွန်မက ရှင့်ထက် အသက်နည်းနည်းကြီးလောက်မယ်။ အားမနာဘူးဆိုရင် ကျွန်မကို အစ်မ ယွမ်လို့ခေါ်နိုင်ပါတယ်။"

ယွမ်ယွမ်သည် တတိယဗိုလ်မှူးကြီး၏ မိသားစုသည် ဤမျှလောက် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရ လွယ်ကူပြီး မာနမရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူမကို အမှန်တကယ် စိတ်သက်သာရာရစေသည်။ သူမ ကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်လာသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း ဤမိသားစုအကြောင်း ကောလာဟလအချို့ကို အခြားသူများထံမှ ကြားသိခဲ့ရသည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူတို့ပြောသည်မှာ သူမသည် ပညာတတ်၊ လှပပြီး ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်ကာ သူမ၏ အလုပ်တွင် ကျွမ်းကျင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သူမ၏ အစ်ကိုနှစ်ယောက်စလုံးသည်လည်း အထင်ကြီးစရာကောင်းသည်ဟု သူတို့က ပြောကြသည်။

ယွမ်ယွမ်သည် ဤအရာများသည် ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်းဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် မည်မျှလောက် လှပနိုင်မည်နည်း။ သူမကိုယ်တိုင်သည် သူမဇာတိမြို့၏ အလှဘုရင်မဟု လူသိများပြီး အလှအပအတွက် ချီးကျူးခံရကာ ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်သောကြောင့် ကောလာဟလများကို ကြားသောအခါ သူမသည် နားထောင်ခဲ့သော်လည်း အပြည့်အဝ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။