အခန်း (၉၃-၉၄)

အပိုင်း ၉၃

သူမကို အများဆုံး သံသယဖြစ်စေသောအရာမှာ စုရှီ၏ အစ်ကိုသည် ဖန်အန်းနှင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ ထူးကဲစွာ ခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ကြားရခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအရာအားလုံးသည် သူမအတွက် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသည်။

အသက်ငါးဆယ်ကျော် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးက သူမသည် ဆရာဝန် စုတုန်ကို မြင်သောအခါ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာနီရဲသွားသည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယွမ်ယွမ်ကို ပို၍ပင် မယုံကြည်ဖြစ်စေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် လက်တွေ့တွင် ထိုသို့မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်သောကြောင့်ပင်။ ထိုသို့သော အလှတရားများသည် ကျား၊မ မရွေးသည့် ပုံပြင်များနှင့် ပြဇာတ်များတွင်သာ ရှိသင့်သည်။

စုရှီသည် အမှန်တကယ်ပင် ဤမျှလောက် လှပလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။ သူမသည် ပြဇာတ်ထဲမှ ထွက်လာသကဲ့သို့ပင်။

ယွမ်ယွမ်သည် သူမကိုယ်သူမ လှပသည်ဟု ယူဆသော်လည်း တတိယဗိုလ်မှူးကြီး၏ ဤမိသားစုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်သောအခါ သူမသည် အလွန်သာမန်ဆန်လှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် သူမ ဆရာဝန် စုတုန်၏ ရုပ်ရည်ကို စပ်စုမိလာသည်။

သူ အမှန်တကယ်ပင် ထိုမျှလောက် ချောမောနိုင်ပါ့မလား။

စုရှီသည် ယွမ်ယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် လည်ပတ်နေသော အတွေးပေါင်းများစွာကို မသိဘဲ ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်မ အစ်မ ယွမ်လို့ပဲ ခေါ်ပါ့မယ်။ လှေပေါ်မှာ သွားစောင့်ကြရအောင်။ လင်းလင်းက နည်းနည်းနောက်ကျလောက်မယ်။ သူမက သူ့ကလေးကို အဘွားဆီ အရင်သွားပို့ရမှာ။"

ယွမ်ယွမ်သည် သူမကိုယ်သူမ ပြန်သတိရလာပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို ကူ‌ပေးမယ်။ ရှင့်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဒါကြောင့် သတိထားနော်။"

စုရှီ အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ သူမသည် အမှန်တကယ်တွင် တွဲကူရန် မလိုအပ်ဘဲ လှေပေါ်သို့ လွယ်ကူစွာ ခုန်တက်နိုင်သည်ဟု ပြောချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အစ်မ ယွမ်၏ ညင်သာသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူမသည် အလိုအလျောက်ပင် ပို "တည်ငြိမ်" စွာ ပြုမူလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် လှေပေါ်တွင် နေရာယူပြီး မကြာမီမှာပင် အဝေးမှ သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာနေသော ရှီလင်းလင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မကြာမီမှာပင် သူမသည် လှေပေါ်သို့ တက်လာပြီး အနည်းငယ် မောဟိုက်နေကာ စုရှီ ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ရေဘူးမှ တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် သူမက အော်လိုက်သည်။

"မောလိုက်တာ။ အမလေး၊ ဒီကောင်လေးက တစ်မနက်လုံး မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတာ၊ သူ့ကို ချော့ဖို့ တော်တော်ကြိုးစားလိုက်ရတယ်။"

စုရှီသည် ရှီလင်းလင်းပေါ်သို့ စင်ကျသွားသော ရေစက်များကို ဖယ်ရှားပေးရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဖြည်းဖြည်းသောက်ပါ။ ကြည့်ပါဦး၊ ကိုယ်ပေါ် အကုန် ဖိတ်ကုန်ပြီ။"

ယွမ်ယွမ်သည် သူမအိတ်ကပ်ထဲမှ သေသပ်စွာခေါက်ထားသော လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ ရှီလင်းလင်းကို ပေးပြီး ပါးစပ်သုတ်ရန် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်ဖြင့် အလှဆင်ထားသော ရိုးရှင်းသည့် လက်ကိုင်ပဝါကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ထိုပန်းကို အမည်မဖော်နိုင်သော်လည်း ပန်း၏ တည်ငြိမ်လှပမှုသည် သူမကို လက်ခံရန် တွန့်ဆုတ်စေသည်။ သူမသည် အခြားသူတစ်ဦး၏ လက်ကိုင်ပဝါကို ညစ်ပတ်စေခြင်းသည် ရိုင်းစိုင်းရာကျမည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ လျင်မြန်စွာပင် သူမသည် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်ကိုင်ပဝါကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်သည်။

သူမက စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။ "ယွမ်ယွမ်၊ ဒါကို ကိုယ်တိုင်ထိုးထားတာလား။"

ယွမ်ယွမ်သည် သူမအိတ်ကပ်ထဲမှ နောက်ထပ်လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ သူတို့နှစ်ဦးရှေ့တွင် ဖြန့်ပြပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ငယ်ငယ်က အဘွားဆီကနေ နည်းနည်းသင်ထားတာပါ။ ဒီနေ့ လက်ကိုင်ပဝါနှစ်ထည်ကို ရှင်တို့နှစ်ယောက်အတွက် တွေ့ဆုံခြင်းလက်ဆောင်အဖြစ် ယူလာခဲ့တာ။ ကျွန်မက အသက်ကြီးသူဖြစ်လို့ဆိုပြီး အထင်မသေး ကြပါနဲ့နော်။"

စုရှီရော ရှီလင်းလင်းပါ ဒါကို မထီမဲ့မြင်လုပ်ဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။ လက်ကိုင်ပဝါသည် အလွန်လှပပုံရသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် စုရှီသည် ထိုသို့သော ကောင်းမွန်သည့် လက်ကိုင်ပဝါကို ပါးစပ်သုတ်ရန် အသုံးပြုခြင်းသည် အနည်းငယ် ဖြုန်းတီးရာကျသည်ဟု ထင်မိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်ကိုင်ပဝါများကို စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် လက်ခံလိုက်ကြပြီး ယွမ်ယွမ်ကို ချီးကျူးစကားများဖြင့် ချီးမွမ်းကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချုပ်ထည်ပညာတွင် မကျွမ်းကျင်သော စုရှီနှင့် ရှီလင်းလင်း အတွက်မူ ပန်းထိုးပညာတွင် ဤမျှကျွမ်းကျင်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အလွန်အထင်ကြီးစရာကောင်းပုံရသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သူမတို့ကိုယ်တိုင် လက်ဆောင်မယူလာမိသည့်အတွက် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး ပြန်ရောက်သည့်အခါတွင် ဒီအတွက် ပြန်ကျေးဇူးဆပ်ရန် စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်ကြသည်။

ယွမ်ယွမ်သည် ထက်မြက်ပြီး စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည်မြင့်မားသူဖြစ်ရာ ထိုမိန်းကလေးများ၏ အနေရခက်မှုကို သတိပြုမိပြီး စနောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်မက ကျွန်မရဲ့ကျွမ်းကျင်မှုကို နည်းနည်းစောပြီး ကြွားလိုက်တာပါ။ ကြွားဝါတဲ့အတွက် ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ကြပါနဲ့နော်။"

ထိုစကားလုံးများ ထွက်လာသည်နှင့် လူတိုင်း ရယ်မောလိုက်ကြပြီး မရင်းနှီးသည့် ခံစားချက်သည်လည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူငယ်စစ်သားတစ်ဦးက လှေထွက်တော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်း သေချာထိုင်ကြရန် ကြေညာလိုက်သည်။ ဒီဇယ်အင်ဂျင် စတင်လည်ပတ်လာပြီး ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံကို ဖြစ်ပေါ်စေသော်လည်း ၎င်း၏အရှိန်သည် မည်သည့်လူသား၏ ကြိုးစားမှုနှင့်မျှ မယှဉ်နိုင်ပေ။

သူတို့သုံးဦးသည် အင်ဂျင်၏ တဖွတ်ဖွတ်သံကို ကျော်လွှားကာ အချိန်ကုန်စေရန် စကားပြောနေကြစဉ် ရှီလင်းလင်းသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောရင်း စနောက်လိုက်သည်။

"အစ်မ ယွမ်၊ ဘာလို့ ကျွန်မ ခံစားရတာက အစ်မက ရှီရှီကိုပဲ တစ်ချိန်လုံး စိုက်ကြည့်နေပြီး ကျွန်မကို တစ်ချက်တောင် မကြည့်ဘဲနေရတာလဲ။"

တကယ်တော့ စုရှီသည်လည်း အစ်မ ယွမ်က သူမကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမသည် နှစ်များတစ်လျှောက် အာရုံစိုက်ခံရခြင်းကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်ပြီး အစ်မ ယွမ်သည် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြောင်းကို ခံစားမိသည်။ ဒါက သူတို့တွင် တူညီသော လက္ခဏာတစ်ခု မျှဝေနေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ "မျက်နှာထိန်းချုပ်မှု" ကဲ့သို့သော အရာတစ်ခု…

*မျက်နှာထိန်းချုပ်မှုသည် အလှအပ သို့မဟုတ် ချောမောသော မျက်နှာကို အလွန်အရေးထားသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မကြာခဏဆိုသလို အသွင်အပြင်ကို အခြေခံ၍သာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြွေသွားတတ်သည်။*

အမှန်စင်စစ်ပင် ယွမ်ယွမ်ကို ထောက်ပြလိုက်သောအခါ သူမသည် ရှက်ရွံ့သည့် လက္ခဏာမပြဘဲ အလွန်တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"ရှီရှီက လှတယ်လေ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာပေါ့။ ရှင်တို့အားလုံး ကျွန်မကို ရယ်မှာ မကြောက်ပါဘူး။ ကျွန်မက လှတဲ့သူတွေကို ကြည့်ရတာ ကြိုက်တယ်။ ကျွန်မ မိသားစုရဲ့ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ပြီး လီပင်းနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းက သူ့ရုပ်ရည်ကြောင့်ပဲ။"

စုရှီ - “……”

ရှီလင်းလင်း - “……”

သူမ၏ ပွင့်လင်းမှုကြောင့် သူတို့ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသော်လည်း သူမ၏ ဖြောင့်မတ်သော စိတ်ဓာတ်သည် လျှို့ဝှက်တတ်သူတစ်ဦးထက် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရ ပိုလွယ်ကူကြောင်းကို သူတို့ မငြင်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှီလင်းလင်းသည် ချက်ချင်း အတင်းအဖျင်းပြောခြင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အစ်မ ယွမ်၊ ဘာလို့ အစ်မရဲ့မိသားစုက ကန့်ကွက်ခဲ့တာလဲ။"

ယွမ်ယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် နူးညံ့နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏စကားလုံးများသည် တိုက်ရိုက်ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မခင်ပွန်း လောင်လီက ကျွန်မထက် ကိုးနှစ်ကြီးတယ်။ ကျွန်မ ဒီနှစ် ၂၆ နှစ်၊ သူက ၃၅ နှစ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ သူ့ကို လိုက်တုန်းက ကျွန်မက ၁၈ နှစ်ပဲရှိသေးတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မမိသားစုက သဘောမတူတာ သဘာဝကျပါတယ်။"

စုရှီသည် ယခုအခါ နားလည်သွားပြီ၊ အစ်မ ယွမ်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် အသွင်အပြင်ရှိသော်လည်း သူမ၏ အစစ်အမှန်သဘာဝမှာ…

မမျှော်လင့်ထားသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ထုတ်ဖော်မှုတစ်ခု သူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး စုရှီနှင့် ရှီလင်းလင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အလွန်စိတ်ဝင်စားစွာ နားထောင်နေကြသည်။

သို့သော်…

တစ်ခုခုတော့ မှားနေသလို ခံစားရသည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်။

စုရှီသည် သူမ၏နှာခေါင်းကို အနေရခက်စွာ ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ ရှဲ့ကျန်းလည်း ကျွန်မထက် ရှစ်နှစ်ကြီးတယ်။"

ရှီလင်းလင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ထောင်လိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ ယန်အန်းက ကျွန်မထက် ခြောက်နှစ်ကြီးတယ်။"

သူတို့သုံးဦး အပြန်အလှန်ကြည့်လိုက်ကြသည်…

ဒါ ဘယ်လို ရေစက်မျိုးလဲ။

ရှီလင်းလင်းသည် ယခုအခါ ပိုစိတ်အားထက်သန်နေသည်။ သူမနှင့် ယွမ်ယွမ်တို့သည် အမှန်တကယ်တွင် အသက်တူကြသည်၊ နှစ်ဦးစလုံးသည် ယခုနှစ်တွင် ၂၆ နှစ်ဖြစ်ကြသော်လည်း ရှီလင်းလင်းသည် လအနည်းငယ်ငယ်သည်။ သူမ အလွန်စပ်စုမိသည်။ ရှားပါးသော အလှပိုင်ရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ မြင်ရသော ယွမ်ယွမ်သည် ယောက်ျားတစ်ဦးကို အစပြုလိုက်ခဲ့သည်။ ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ရဲရင့်လိုက်လဲ။

သူမ၏ ညင်သာသော အမူအရာနှင့် ဖြောင့်စင်းသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ယွမ်ယွမ်သည် အသေးစိတ်မကျသော်လည်း နောက်ထပ်အသေးစိတ်အချို့ကို မျှဝေလိုက်သည်။

"လောင်လီက ကျွန်မ ဦးလေးငယ်ရဲ့ အတန်းဖော်ပါ။"

'အိုးဝိုး။'

'ဒါ တော်တော်လေး မျိုးဆက်ကွာဟမှုပဲ။'

'သူမ ဦးလေးငယ်တော့ ရူးသွားလောက်ပြီ။'

'ဒါ နည်းနည်းတော့… စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ။'

စုရှီနှင့် ရှီလင်းလင်းတို့သည် တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယွမ်ယွမ်သည် သူတို့မျက်လုံးများထဲမှ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ကြည့်ကာ ရယ်မောပြီး ရက်ရောစွာ ဆက်ပြောခဲ့သည်။

"အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မ အထက်တန်းကျောင်း နောက်ဆုံးနှစ်ကို စတက်ခါစပဲ။ တနင်္ဂနွေနေ့တစ်နေ့မှာ ကျွန်မရဲ့ဝမ်းကွဲညီမလေးကို တွေ့ဖို့ ဦးလေးငယ်ရဲ့အိမ်ကို သွားရင်း အလည်လာတဲ့ လောင်လီနဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့သွားတာ။ ကျွန်မ တစ်ချက်မြင်ရုံနဲ့ ချစ်မိသွားတာ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မ အစပြုပြီး သူ့ကို လိုက်ခဲ့တာ။"

စုရှီ - “……”

'ဘယ်လောက်တောင် လှပတဲ့ မြင်ကွင်းလဲ။'

ရှီလင်းလင်းသည် ဗိုလ်မှူးကြီး လီပင်းနှင့် ခေတ္တတွေ့ဆုံခဲ့သည်ကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်ပြီး သူ၏ နက်မှောင်ပြီး, လေးထောင့်ကျသော မျက်နှာကို စိတ်ကူးပုံဖော်ကာ သူမ၏ မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်သည်။ သူမသည် အစ်မ ယွမ်၏ ယောက်ျားရွေးချယ်မှုသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မိသည်။ သူမ၏ ယန်အန်းက ပိုဆွဲဆောင်မှုရှိသည်…

ယွမ်ယွမ်သည် အနည်းငယ်မျှဝေပြီးနောက် ယခုအခါ စုရှီနှင့် ရှီလင်းလင်းအကြောင်းကို စပ်စုလာသည်။

"ရှင်တို့နှစ်ယောက်ကရော။"

အတင်းအဖျင်းသည် လူတိုင်းမျှဝေသောအခါ ပိုပျော်စရာကောင်းသည်။

ရှီလင်းလင်းသည် နာခံစွာ လက်ထောင်လိုက်သည်။ "ကျွန်မက ကျွန်မရဲ့ ယန်အန်းနဲ့ စေ့စပ်ထားတာ။ မွေးကတည်းက စေ့စပ်ထားတာ။"

ယွမ်ယွမ်သည် ဤအဖြေကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံရပြီး သူမ၏အကြည့်ကို စုရှီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

စုရှီသည် ယွမ်ယွမ်၏ တောက်ပသော အကြည့်အောက်တွင် အနည်းငယ် အသက်ရှူကျပ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုမပြောလျှင် အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းရာကျမည်ဟု ထင်မိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုသို့သော အခြေအနေများတွင် ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ခြင်းသည် ထုံးစံပင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် အနေရခက်စွာ ခေါင်းကိုကုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရှဲ့ကျန်းနဲ့ တွေ့တုန်းက ၁၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်…"

ရှီလင်းလင်းသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည် မယုံနိုင်မှုနှင့် အံ့ဩမှုတို့ ရောထွေးနေသည်။

"ဘာ… ဗိုလ်မှူးကြီးရှဲ့က အဲ့ဒီလောက်ငယ်ငယ်လေးကတည်းက နင့်ကို ကြိုက်နေတာလား။ ရှီရှီ၊ နင် ဒါကို အရင်က တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူး။"

ယွမ်ယွမ်သည် တည်ငြိမ်နေပြီး သူမ၏အမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ အပြုံးပင်လျှင် အနည်းငယ်မျှသာ မပြောင်းလဲပေ။

စုရှီသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကိုမဲ့ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ငါတို့က မတော်တဆ တွေ့ဆုံခဲ့တာပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက တစ်ခါမှ စကားမပြောဖူးဘူး။ နောက်ပိုင်းကျတော့ ငါ့အစ်ကိုက သူ့စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီး… ကဲ၊ နောက်တော့ ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲဆိုတာ အားလုံးသိကြတဲ့အတိုင်းပဲ။"

သူမသည် သူတို့ G မြို့တွင်လည်း တွေ့ဆုံခဲ့ပုံနှင့် သူမသည် ကျွန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် အစပြုခဲ့ပုံတို့ကို ရှင်းပြရန် မလိုအပ်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုအသေးစိတ် အချက်အလက်များသည် အရေးကြီးသော တာဝန်အချို့နှင့် ပတ်သက်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယွမ်ယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ရှင်တို့နှစ်ယောက်က တကယ်ပဲ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရေစက်ပါကြတာပဲ။ အရာရာက ဒီလောက် တိုက်ဆိုင်သွားဖို့က ဘယ်လောက်များတဲ့ အခွင့်အလမ်းရှိလို့လဲ။"

စုရှီ၏ မျက်လုံးများသည် အပြုံးဖြင့် ကွေးညွတ်သွားသည်။ သူမသည် သူမနှင့် ရှဲ့ကျန်း အကြားတွင် အမှန်တကယ်ပင် အထူးဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ ပိုစိတ်လှုပ်ရှားစွာ စကားပြောကြသည့်အခါ အမျိုးသမီးများကြားတွင် စကားလက်ဆုံကျမှုသည် လွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းသွားသည်။ သူတို့ မသိလိုက်မီမှာပင် လှေသည် ဆိုက်ကပ်ပြီးဖြစ်သည်။

ကုန်းပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သုံးဦးသည် စကားပြော၍ မဝသေးသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြန်လာသည့်အခါတွင် ဆက်ပြောဆိုရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

စုရှီသည် ပါဆယ်ထုပ်တစ်ခုကို အရင် ပို့ရန်လိုအပ်သည်။ ထိုအထုတ်သည် အတော်လေးကြီးမားပြီး လူတိုင်းကို သူမအတွက် စောင့်ခိုင်းခြင်းသည် မသင့်တော်ပေ။ ထောက်ပံ့ရေးသင်္ဘောသည် သုံးနာရီသာ ရပ်နားမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် အချိန်ကို အကောင်းဆုံး အသုံးချရန်လိုအပ်သည်။

ယွမ်ယွမ်သည် ဧရိယာနှင့် မရင်းနှီးသောကြောင့် သူတို့ရောက်ရှိသည့်နေ့တွင် မြို့ထဲရှိ လမ်းအနည်းငယ်ကိုသာ လျှောက်ဖူးသောကြောင့် စုရှီသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမသို့ ဈေးဝယ်ထွက်ရန် အကြံပြုလိုက်သည်။

သူမသည် စာတိုက်သို့ တစ်ဦးတည်း အရင်သွားပြီးနောက် သမဝါယမတွင် သူတို့နှင့် ပြန်တွေ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံး ကန့်ကွက်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စုရှီသည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီး သူမသည် သူမ၏ ခွန်အားကို ပြသခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် သူမကို ဇွတ် ပြန်လိုက်ပို့ခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူငယ်စစ်သားတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မတို့သုံးယောက်၊ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ ဗိုလ်မှူးကြီး ရှဲ့က ဒီမနက်ကတည်းက အစီအစဉ်တွေ လုပ်ထားပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော် အစ်မတို့ကို စာတိုက်လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။

လမ်းညွှန်ချက်များ သတ်မှတ်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် အဖွဲ့သည် အချိန်မဖြုန်းတော့ပေ။ သုံးနာရီသည် ကြာရှည်သော အချိန်ကာလဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အတော်လေး ကျပ်တည်းသည်၊ သူတို့သည် အသွားအပြန်အတွက် တစ်နာရီကျော်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် နောက်ထပ်မနှောင့်နှေးတော့ပေ။ အတူတကွ ခရီးတိုတစ်ခု လျှောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် လမ်းလေးခွဆုံတစ်ခုတွင် လမ်းခွဲကာ မိမိတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ လမ်းကြောင်းများအတိုင်း ဦးတည်သွားကြသည်။

……

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်

လမ်းတစ်ခုပေါ်ရှိ ခရိုင်ကော်မတီ ဒါရိုက်တာ၏ ရုံးခန်းအတွင်း၌

တြိဂံပုံမျက်လုံးများနှင့် ကြမ်းတမ်းသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏ရုံးကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ တိုတောင်းသော ခြေထောက်များသည် စားပွဲခုံသို့ မမီသောကြောင့် သူသည် အနီးနားရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို လှုပ်ခါရင်း ရေဒီယိုမှ လာသော တေးသံများကို နားထောင်ကာ အလွန်ကျေနပ်နေပုံရသည်။

ရုတ်တရက် တံခါးအပြင်ဘက်မှ အလျင်စလို ခြေသံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် သူ၏ အားလပ်ချိန်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးသည့်အတွက် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရုံးခန်းတံခါးသည် "ဘုန်း" ဟူသော အသံကျယ်ဖြင့် တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။

ပေါင်တာ့ဟူဟု သိကြသော တြိဂံမျက်လုံးပိုင်ရှင် အမျိုးသားသည် သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ အာဏာပါသော အသံဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထိတ်လန့်နေရတာလဲ။ အမူအကျင့်မရှိဘူးလား။"

ဝင်လာသူမှာ ပေါင်တာ့ဟူ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လက်ထောက် မုန့်အာဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျောက်ပေါက်မာ မျက်နှာသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် တောက်ပနေပြီး သူပြုံးလိုက်သောအခါ သူ၏ မလှပသော မျက်နှာသည် ပိုမိုဆိုးရွားသွားသည်။ သူသည် ပေါင်တာ့ဟူအား ဖားလိုသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါရိုက်တာ၊ ကျွန်တော် ဒါရိုက်တာ့ကို သတင်းကောင်းတစ်ခု အလျင်စလို လာတင်ပြတာပါ။"

ပေါက်တာ့ဟူက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ ရှိရင်တောင် စည်းကမ်းက စည်းကမ်းပဲ။ ငါတို့အားလုံးက ရာထူးအဆင့်အတန်းရှိတဲ့သူတွေပဲ။ သတ်မှတ်ထားတဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေအတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျင့်ကြံနေထိုင်ရမယ်။"

မုန့်အာသည် သူ့သူဌေး၏ စကားများသည် အထူးပင် ယဉ်ကျေးသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် အလိုအလျောက် ကျောကိုမတ်လိုက်ပြီး စစ်ရေးအလေးပြုခြင်းကို အဆင်မပြေစွာ တုပလိုက်ကာ လက်များကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါရိုက်တာ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ဒါရိုက်တာ ကျွန်တော်တို့ကို ရှာခိုင်းထားတဲ့ အမျိုးသမီးကို ခုလေးတင် တွေ့ခဲ့လို့ပါ။"

ပေါင်တာ့ဟူ၏ တြိဂံမျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူသည် သူ၏ ဟန်ဆောင်အမူအရာကို ချလိုက်ကာ ညစ်ညမ်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သူ ဘယ်မှာလဲ။"

အောင်မြင်မှု ခံစားချက်ဖြင့် မုန့်အာသည် ပိုပြုံးရွှင်သွားသည်။

"ကျွန်တော် ရှောင်စန်းကို သူ့ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတယ်။ သူ အခု ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဈေးကွက်သမဝါယမမှာ ရှိနေတယ်။"

ပေါင်တာ့ဟူသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူ၏ တိုတိုတုတ်တုတ်သော လက်မောင်းကို ယမ်းလိုက်သည်။

"သွားကြစို့၊ သွားကြစို့၊ ဒီလှပတဲ့အမျိုးသမီးကို သွားတွေ့ကြရအောင်။"

မုန့်အာသည် ချက်ချင်း လိုက်ပါသွားပြီး ကျေနပ်စေရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့မိသားစုက ဘယ်သူဘယ်ဝါလဲဆိုတာ အရင်ဆုံး မစစ်ဆေးသင့်ဘူးလား။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့…"

ပေါင်တာ့ဟူသည် လက်ယမ်းပြကာ သူ့ကို ပယ်ချလိုက်သည်။ "မင်းက အရမ်းကြောက်တတ်တာပဲ။ ဒီခေတ်ဒီအခါမှာ ရဲရင့်တဲ့သူတွေမှ တစ်ခုခုကို အောင်မြင်နိုင်မှာ။ ငါ့လိုပဲ။ ငါသာ အဲ့ဒီ ရှေးရိုးစွဲ ငတုံးတွေနဲ့ သူတို့အုပ်စုကို သတင်းပို့ဖို့ သတ္တိမရှိခဲ့ရင် ဒီမှာ ဘယ်သူအုပ်ချုပ်နေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ဒါက စွဲချက်တင်ဖို့ပဲ လိုတာ။ ငါ့မှာ ကိုင်တွယ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။"

မုန့်အာသည် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းကို ဆက်မတွေးတော့ဘဲ ပေါင်တာ့ဟူ နောက်သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ လိုက်ပါသွားသည်။ သူသည် အသားကို မစားရလျှင်တောင် ဟင်းရည်ကိုတော့ အရသာခံနိုင်သေးသည်ဟု တွေးနေသည်။ လွန်ခဲ့သောရက်ပိုင်းက သူမြင်ခဲ့သော နူးညံ့လှပသည့် အမျိုးသမီးကို ပြန်အမှတ်ရရင်း မုန့်အာ သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှု လှိုင်းလုံးတစ်ခု သူ့ကိုယ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၉၄

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှောင်ရွှီ။ မင်းအလုပ် မင်းသွားလုပ်တော့လေ။ ငါတစ်ယောက်တည်း ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ရောင်းဝယ်ရေးသမဝါယမကို သွားနိုင်ပါတယ်။" စာတိုက်မှ ထွက်လာပြီးနောက် စုရှီသည် သူမအား ထိုနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော စစ်သားငယ်လေးကို ပြုံးပြကာ ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ရွှီသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူ၏နောက်စေ့ကိုကုတ်လိုက်သည်။ "အစ်မ၊ ကျွန်တော် ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမကို လိုက်ပို့ပေးစရာမလိုဘူးလား။"

စုရှီက ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။ ငါလမ်းသိပါတယ်၊ ပြီးတော့ မင်းမှာလည်း တခြားလုပ်စရာတွေရှိမှာပဲ။ ငါ့အတွက် စိတ်မပူနဲ့ သွားသာသွားတော့။"

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ အစ်မ၊ ကျွန်တော် အခုသွားတော့မယ်နော်။ လှေက ကျွန်းကို ၁၀:၃၀ လောက်ပြန်ထွက်မှာဆိုတော့ အချိန်ကို သတိထားဦးနော်။"

"သိပါပြီ။ ကျေးဇူးပဲနော်။"

စိတ်ရင်းကောင်းသော ရှောင်ရွှီကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စုရှီသည် သူမမှတ်မိသော လမ်းအတိုင်း ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ဒီဇင်ဘာလတွင် F မြို့၏ အပူချိန်သည် သိသိသာသာ ကျဆင်းနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အေးစက်သောလေသည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို တိုက်ခတ်သွားပြီး စုရှီသည် အအေးဒဏ်ကို သိပ်မကြောက်တတ်သော်လည်း စူးရှသောလေကြောင့် သူမခန္ဓာကိုယ်မှာ အကြိမ်အနည်းငယ် တုန်တက်သွားခဲ့သည်။

စုရှီသည် ခေါင်းငုံ့ကာ လည်ပင်းတွင် ပတ်ထားသော သိုးမွှေးပဝါကို အနည်းငယ် ဖြေလျော့ပြီး မျက်နှာကိုပတ်ထားလိုက်ကာ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမဆီသို့ ဆက်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

.....

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမသည် တံခါးဖွင့်ဖွင့်ချင်းမှာပင် လူအုပ်ကြီးက အတင်းတိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ရှီလင်းလင်းသည် လူအုပ်ထဲတွင် လမ်းမလွဲသွားစေရန် ယွမ်ယွမ်၏လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များထားသော အပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ ရှုပ်ပွနေသော အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင်ပြုပြင်ပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာသော ဈေးဝယ်စာရင်းအတိုင်း လိုအပ်သောပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အရောင်းဝန်ထမ်း၏ မောက်မာသော သဘောထားရှိနေသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသည် ပိုက်ဆံနှင့် ဘောက်ချာများကို ထုတ်ပေးလိုက်ရာ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လိုအပ်သော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များအားလုံးကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

သေချာပေါက် စောစောရောက်ခြင်းသည် အောင်မြင်မှု၏ အကြောင်းရင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမတို့သာ အနည်းငယ်နောက်ကျခဲ့ပါက ပစ္စည်းအများအပြား ရောင်းကုန်သွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ဟုတ်သည်၊ ရောင်းကုန်သွားခြင်းပင်။ ပစ္စည်းဝယ်နေသူတိုင်းနီးပါးသည် ဒီလိုပင် ပြုမူကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ယဉ်ကျေးစွာ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေမည်ဆိုလျှင်တော့ ကံကောင်းပါစေဟုသာ ဆုတောင်းပေးရပေမည်။ သူတို့သည် ညမှောင်သည်အထိ ဘာတစ်ခုမှ ရချင်မှရလိမ့်မည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် အိတ်ကြီးအိတ်ငယ်များရောနှောကာ သယ်ဆောင်လာကြသည်။

ရှီလင်းလင်းသည် ယွမ်ယွမ်ကို ပစ္စည်းအချို့ ကူညီသယ်ပေးခဲ့ပြီး အေးခဲနေသော ရာသီဥတုထဲမှာတောင် သူမ၏ နှာသီးဖျားတွင် ချွေးစို့စပြုနေပြီဖြစ်သည်။

ဆူညံနေသောလူအုပ်ကြားထဲမှ သူမက အော်မေးလိုက်သည်။

"အစ်မယွမ်၊ ကျွန်မတို့တွေ အခု ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ သွားဝယ်ကြတော့မလား။"

ယွမ်ယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေမလိုဘူး။ ဝယ်ယူရေးတာဝန်ခံ စစ်သားလေးက အဲ့ဒါတွေ ငါ့အတွက် ယူလာပေးပြီးပြီ။"

ရှီလင်းလင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဘာတွေဝယ်ဖို့ကျန်သေးလဲ။"

ယွမ်ယွမ်သည် သူတို့၏စာရင်းထဲမှ ပစ္စည်းများကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမမှာ ပစ္စည်းပြတ်နေတာ နည်းနည်းရှိတယ်။ တခြားဟာတွေတော့ အကုန်ရပြီ၊ ဒါကြောင့် အပြင်ထွက်ပြီး ရှီရှီကို သွားစောင့်ကြရအောင်။"

ရှီလင်းလင်းသည် သူမ၏လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ ကိုးနာရီကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကိုကြည့်ပြီး ငြင်းခုံနေ၍ အကျိုးမရှိမှန်းသိကာ ယွမ်ယွမ်၏နောက်သို့ အလျင်အမြန်လိုက်ခဲ့သည်။

"အဲ့ဒီအလှလေးက ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ရောင်းဝယ်ရေးသမဝါယမထဲ ဝင်သွားတာ သေချာလို့လား။"

ထိုအချိန်တွင် ပေါင်တာ့ဟူသည် တပည့်တစ်ဒါဇင်ခန့်နှင့်အတူ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမ၏ ဝင်ပေါက်သို့ အလျင်စလို ရောက်လာခဲ့သည်။

အတွင်းဘက်တွင် လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေပြီး နေရာကို ခဏတာစူးစမ်းကြည့်ရှုပြီးနောက် သူသည် ထိုအလှလေးကို မတွေ့ခဲ့ပေ။ သူသည် မုန့်အာကို စေ့စေ့ကြည့်ရန် နောက်လှည့်လိုက်ရာ သူ၏တြိဂံပုံမျက်လုံးများထဲတွင် ဆိုးယုတ်သော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မုန့်အာသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ့လက်ကိုမြှောက်ကာ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာ၊ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခင်ဗျားကို လိမ်ရဲမှာလဲ။ ရှောက်စန်းကျိုက်က သူ့မျက်စိနဲ့တပ်အပ်မြင်လိုက်တာပါ။"

မုန့်အာ၏ဘေးတွင် ရှောက်စန်းကျိုက်ဟုခေါ်သော ဆယ်ကျော်သက်တစ်ဦးရှိပြီး သူသည် ပေါင်တာ့ဟူ၏ အကြည့်နှင့်ဆုံသောအခါ အလိုလိုတုန်လှုပ်သွားပြီး စကားထစ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ…ဒါရိုက်တာ၊ ကျွန်တော် သေချာပါတယ်။"

ပေါင်တာ့ဟူသည် သူ့မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ရာ မျက်လုံးပေါက်က ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးဖြစ်သွားပြီး အတွင်း၌ တလက်လက်တောက်ပနေသော လောဘရမက်ကို ခဏတာ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။

"သူတစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားတာလား။"

ရှောက်စန်းကျိုက်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ သူက တခြားအမျိုးသမီးရဲဘော်တစ်ယောက်နဲ့ အတူတူဝင်သွားတာ။ သူတို့နှစ်ယောက်တည်း။"

ပေါင်တာ့ဟူသည် နောက်ထပ်မေးခွန်းအနည်းငယ် မေးချင်သေးသော်လည်း သူ၏အမြင်အာရုံထောင့်စွန်းတွင် သူတောင့်တနေခဲ့သော အလှလေးသည် အိတ်မျိုးစုံကိုသယ်ဆောင်ကာ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမမှ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် အရင်အတိုင်းပင် လွန်စွာလှပနေခဲ့သည်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုလှိုင်းလုံးတစ်ခုသည် သူ့ထံသို့ ရိုက်ခတ်လာပြီး သူ၏တြိဂံပုံ မျက်လုံးများသည် အဝေးရှိ ယွမ်ယွမ်ထံသို့ လောဘကြီးစွာ စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူ၏အကြည့်သည် အလွန်သိသာသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။ ယွမ်ယွမ်သည် ပေါင်တာ့ဟူ ရှိရာဘက်သို့ အလိုလို လှည့်ကြည့်မိသည်။ သူတို့မျက်လုံးများ ဆုံမိသောအခါ သူမသည် ခဏကြောင်သွားပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်သည် ရှီလင်းလင်းကို သူမ၏ နောက်တွင် ကွယ်ထားရန် အလိုအလျောက် ရွှေ့လျားသွားသည်။

ရှီလင်းလင်းက ယွမ်ယွမ်ထက် စင်တီမီတာအနည်းငယ်ပုပြီး ရုတ်တရက်လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိကာ စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။ "ရှီရှီ ရောက်လာပြီလား။"

သူမပြောနေရင်း ယွမ်ယွမ်၏နောက်မှ ချောင်းကြည့်ရန် ကိုယ်ကိုင်းလိုက်သည်။

သို့သော် ယွမ်ယွမ်သည် သူမကို ညင်သာစွာ ဆူလိုက်သည်။ "မလှုပ်နဲ့။"

သူမ၏ အသံသည် တိုးသော်လည်း လေသံမှာမူ လေးနက်နေခဲ့သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် ချက်ချင်း နေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်သွားပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်မယွမ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ယွမ်ယွမ်သည် သူမအား အမှန်တရားကို မဖုံးကွယ်ခဲ့ပေ။ "ဟိုဘက်မှာ လူတစ်စုက ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ မင်းမျက်နှာကို မပြနဲ့၊ အသာလေး ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမထဲကို ပြန်ဝင်သွား။"

ယွမ်ယွမ်၏ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုမှာ အလွန်ရိုးရှင်း၏။ တစ်ဖက်မှ အရပ်ပုသောလူသည် သူမကို အာရုံစိုက်နေပြီး သူ၏အကြည့်သည် စေးကပ်ကာ လောဘကြီးနေသည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိသည်။

သူမသည် ထိုကဲ့သို့သော အကြည့်မျိုးကို ယခင်က ကြုံဖူး၏။ လှပစွာကြီးပြင်းလာသူဖြစ်၍ သူမ၏ဘဝတစ်လျှောက်တွင် လူမိုက်အနည်းငယ်ထက်မက ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

သူမသည် ရှီလင်းလင်းကို နောက်ဆုတ်စေချင်သည်မှာ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပထမအကြောင်းရင်းမှာ ရှီလင်းလင်းက သူမထက် အလှမလျော့သည့်အပြင် ယနေ့တွင် သူမကို ကူညီရန် စေတနာသက်သက်ဖြင့် လိုက်လာခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအကြောင်းရင်းမှာ အကယ်၍ ရှီလင်းလင်းကို ဤလူများ သတိမထားမိပါက အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် အကူအညီတောင်းရန် အခွင့်အရေးရှိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမလုပ်နိုင်သည်မှာ ဆုတောင်းခြင်းသာဖြစ်သည်။ စုရှီသည် ဤအချိန်တွင် ရောက်မလာပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်းရမည်။ မဟုတ်ပါက ထိုမိန်းကလေး၏ ရုပ်ရည်နှင့်ဆိုလျှင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ဆိုးရွားသောရလဒ်ကို သူမ ကြိုတင်မြင်ယောင်နေမိပြီဖြစ်သည်။

ပြန်ပေးဆွဲခံရဖူးသည့် အတွေ့အကြုံရှိသော ရှီလင်းလင်းသည် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေများကို အထူးသတိထားတတ်ပြီး အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို မသိနားမလည်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

ယွမ်ယွမ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမသည် စိတ်ထဲတွင် အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာသုံးသပ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးအတွက် အကောင်းဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချက်ချင်းချလိုက်သည်။

သူမသည် ခေါင်းကို အသာငုံ့ကာ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမထဲသို့ တိတ်တဆိတ်ပြန်ဝင်ရန် လှည့်လိုက်သည်။

သို့သော် အစီအစဉ်များသည် ရည်ရွယ်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

သူမ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့် နောက်မှ လှောင်ပြောင်ပြီး မောက်မာသော အသံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လာကြစမ်း၊ ဒီမိန်းမပျက်နှစ်ယောက်ကို ငါ့အတွက် ဖမ်းချည်ထားလိုက်စမ်း။"

ရှီလင်းလင်းနှင့် ယွမ်ယွမ်တို့သည် မည်မျှပင် ထက်မြက်ကြစေကာမူ ဤလူရမ်းကားဂိုဏ်းက သူတို့ကို လူအများရှေ့တွင် ဤသို့ အသရေဖျက်လိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

ရှီလင်းလင်းသည် ပြေးချိန်မရလိုက်ပေ။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူမကို လူတစ်ဒါဇင်ခန့်က ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။

ပေါင်တာ့ဟူသည် လက်များကို နောက်ပစ်ထားပြီး မုန့်အာက ဘေးတွင်လိုက်ပါလာကာ သူ၏တပည့်များက အလှလေးများကို အောင်မြင်စွာ ဝိုင်းထားနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျေနပ်စွာဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဝင်ပေါက်မှ ဆူညံသံသည် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမအတွင်းရှိ လူအုပ်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်ပြီး သူတို့သည် စပ်စုစွာ လှမ်းကြည့်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ ပေါင်တာ့ဟူ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည်လည်း ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူသည် ဤဒေသတွင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပြီး လူအုပ်ကြားထဲတွင် တီးတိုးစကားများ စတင်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သွားကြီးကောင် ပြန်လာပြန်ပြီ။ ဟူး၊ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးရဲဘော်နှစ်ယောက် သူ့ကို ဘယ်လိုများ သွားစမိလဲမသိဘူး။"

"တခြားဘာဖြစ်ရမှာလဲ။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးရဲဘော်နှစ်ယောက် ဘယ်လောက်လှလဲ မင်းမမြင်ဘူးလား။ အဲ့ဒီတော့ အဲ့ဒီ သွားကြီးကောင် လူယုတ်မာရဲ့ ပစ်မှတ်ဖြစ်သွားတာပေါ့။" အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ဒီကောင်မလေး နှစ်ယောက်ကလည်း တကယ်ပါပဲ။ ဒီလောက်ရုပ်ချောနေပြီး ဒီလောက်ပေါ်ပေါ်တင်တင် သွားလာရဲတယ်။ သွားကြီးကောင်ရဲ့ အာရုံစိုက်တာခံရဖို့ဆိုတာ အချိန်ပိုင်းပဲလိုတော့တာ..." နောက်တစ်ဦးက ဝင်ပြောသည်။

"ရှူး။ အသံတိုးတိုးနေကြစမ်း။ သူကြားသွားမယ် သတိထား..." သတိပေးသော စကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပေါင်တာ့ဟူသည် လူအုပ်ပြောနေသည်ကို မကြားနိုင်သော်လည်း အခြားသူများ သူ့ကိုကြောက်ရွံ့ခြင်းကို သဘောကျနေခြင်းမှတော့ သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ အာဏာ၏ အကျိုးကျေးဇူးပင်ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်က သူသည် ဇနီးတစ်ယောက်ပင် မယူနိုင်သော လူမိုက်လေးတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင် တော်လှန်ရေးကော်မတီ၏ ဒါရိုက်တာဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ခဲ့ပါမည်နည်း။

ပိုက်ဆံ၊ အာဏာနှင့် အမျိုးသမီးများနှင့် သူလိုချင်တာကို ယူနိုင်ပြီး သူလိုချင်တာ ရှိသမျှကို လုယူနိုင်ခဲ့သည်။

သူ ယခင်က မော့ကြည့်ခဲ့ရသော ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ သူ့ရှေ့တွင် အရှက်တကွဲ ခေါင်းငုံ့နေသည်ကို မြင်ရတိုင်း သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။

သူသည် ယွမ်ယွမ်ထံသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်သွားပြီး လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က တွေ့ခဲ့သော ဤအလှလေးကို ကြည့်ကာ သူ့မျက်လုံးများသည် မကွယ်မဝှက်သော ကိလေသာစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အရမ်းလှတယ်။ တကယ်ကို လှတယ်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာက ခဏတာမြင်လိုက်ရသည်ထက် ပိုလှသည်။

သူ အတူနေခဲ့ဖူးသော အမျိုးသမီးတိုင်းထက် ပိုလှသည်။

ပေါင်တာ့ဟူ၏ ညစ်ညမ်းသောအတွေးများသည် လုံးဝပေါ်လွင်နေပြီး သူသည် အလှလေး၏ပါးကို ထိရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

သူထိမိတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ယွမ်ယွမ်သည် လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

သူ့အကြည့်သည် စူးရှသွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့မည်အပြုတွင် သူ့ဘေးရှိ မုန့်အာက တားလိုက်သည်။

မုန့်အာသည် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာ၊ ကျွန်တော်တို့ လူအများရှေ့မှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ပုံမပျက်အောင် ထိန်းရမယ်။ ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့က အမှန်ဘက်က ဖြစ်နေရမယ်။"

ပေါင်တာ့ဟူသည် သူ၏ခဏတာ စိတ်လွတ်သွားခြင်းမှ ပြန်လည်သတိဝင်လာသည်။ သူ စိတ်မြန်သွားသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ အလှလေးက အရမ်းလှလွန်းသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမကို ဖမ်းမိထားပြီဖြစ်၍ ဤချက်ပြီးသား ဘဲသည် ပျံသန်းထွက်ပြေးသွားမည်ကို သူ မစိုးရိမ်တော့ပေ။

သူသည် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြောင့်မတ်သော အာဏာပိုင်တစ်ဦး၏ အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမိန်းမပျက်နှစ်ယောက်ကို ပြန်ခေါ်သွား။ ဒီလိုဆိုးရွားတဲ့လူစားတွေကို လွှတ်ထားလို့မဖြစ်ဘူး။ သူတို့ကို နောက်မှ လူထုရှေ့မှာ စီတန်းလှည့်လည်ခိုင်းမယ်။ သူတို့ကို မြို့လုံးကျွတ် ရှုတ်ချရမယ်။"

သူ၏စကားများကြောင့် လူအုပ်အတွင်း ပို၍ပင် ဆူညံသွားပြီး အားလုံးက ယွမ်ယွမ်နှင့် ရှီလင်းလင်းအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြသည်။

ယွမ်ယွမ်သည် အလွယ်တကူ အဖမ်းမခံရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ သူမသည် ရှီလင်းလင်း၏ရှေ့တွင် ရပ်တည်ကာ သူမလက်ထဲရှိသမျှဖြင့် သူမကို ဖမ်းရန်ကြိုးစားနေသော တပည့်များကို ရိုက်နှက်နေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လောကကြီးတွင် ဤကဲ့သို ရွံမုန်းစရာကောင်းသော လူများရှိနိုင်သည်ဟု သူမ တကယ်မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဒေါသမီးလျှံများသည် သူမ အကြည့်ထဲ တောက်လောင်နေပြီး သူမက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှင်တို့က ဘာမို့လို့ ကျွန်မကို လာဖမ်းရတာလဲ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံးက စစ်သားဇနီးတွေနော်။ ရှင်တို့ စစ်ဘက်တရားရုံးကို မကြောက်ဘူးလား။"

သူတို့သည် စစ်သည်ဇနီးများဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ ပေါင်တာ့ဟူ၏ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲဖြစ်သွားသည်။ တော်လှန်ရေးကော်မတီ၏ ဒါရိုက်တာရာထူးသို့ တက်လှမ်းလာကတည်းက F မြို့အနီးတွင် စစ်တပ်တစ်ခု အမှန်တကယ်ရှိသည်ကို သူသိထားသည်။

သို့သော် ထိုတပ်၏ တည်နေရာအတိအကျကို မည်သူမျှ မသိပေ။

သူသည် သူ့ရှေ့မှ အလှလေးကို သံသယဖြင့် စေ့စေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ သာမန်အဝတ်အစားများနှင့် အဝတ်ပေါ်ရှိ ဖာထေးရာများကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူ့ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ပေါင်တာ့ဟူသည် စနစ်ကို ကောင်းစွာနားလည်သည်ဟု ယုံကြည်သည်။ မိသားစုဝင်များကို စစ်တပ်နှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ရန် အနည်းဆုံး တပ်ခွဲအဆင့်အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ရန်လိုအပ်ပြီး ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော ဗိုလ်ကြီးတစ်ဦးပင်လျှင် မိသားစုကို ခေါ်ဆောင်ခွင့်ရှိသည်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများသည် ရှားပါးသည်။

ဒါဆိုရင် ဒီအမျိုးသမီးက တပ်ရင်းမှူးတစ်ယောက်ရဲ့ ဇနီးဖြစ်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် နုံချာစွာ ဝတ်ဆင်ထားနိုင်မှာလဲ။

တပ်ရင်းအဆင့်အရာရှိ၏ ဇနီးဖြစ်ရန်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုအဆင့်သို့ရောက်သူများသည် အများအားဖြင့် အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ အောင်မြင်မှုစောသော လူငယ်အချို့ရှိလျှင်တောင် သူတို့သည် အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်များ ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။

ဤအလှလေးသည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ရုံသာ ရှိပုံရသည်။ ရှင်းနေသည်မှာ ဒါက ခြောက်လှန့်ခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ယခင်က လူများစွာသည် သူ့ကို ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းများဖြင့် ခြောက်လှန့်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အမြဲတမ်း သူတို့၏ ဟန်ဆောင်မှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဤကဲ့သို့တွေးမိသောအခါ သူသည် အေးစက်စွာဖြင့် သွားပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ငါက စစ်သည်ဇနီးတစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှ မဝေဖန်ဖူးဘူး။ လာစမ်း၊ သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ပြီး ခေါ်သွားလိုက်စမ်း။"

ယွမ်ယွမ်သည် သူမ၏ အထောက်အထားကို ထုတ်ဖော်ပြီးနောက်တွင်ပင် ဤလူများသည် အတားအဆီးမရှိ ပြုမူလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုသည် သူမ နှလုံးသားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

သူမသည် သူမကိုယ်သူမအတွက်သာမက ရှီလင်းလင်းကိုပါ ဤအခြေအနေထဲသို့ ဆွဲသွင်းမိသည့်အတွက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် အဝတ်စတစ်ခုကို သူမပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သဖြင့် သူမ နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို လူတစ်ဒါဇင်ခန့်က နိုင်နင်းရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူလွန်းလှသည်။

သူတို့မည်သို့ပင် ရုန်းကန်နေပါစေ၊ လူအုပ်ထံမှ အကူအညီကို မည်မျှပင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှာဖွေနေပါစေ၊ အားလုံးသည် အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။ ပေါင်တာ့ဟူနှင့် သူ့ဂိုဏ်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်တွင် မည်သူမျှ သူတို့ကို ကူညီရန် ရှေ့ထွက်မသွားရဲကြပေ။