အခန်း (၉၅-၉၆)

အပိုင်း ၉၅

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် စုရှီသည် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လူအုပ်သည် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီး လူတိုင်းသည် ဈေးဝယ်ရန်မေ့ကာ အပူတပြင်း ဆွေးနွေးငြင်းခုံနေကြသည်။

စပ်စုစွာဖြင့် စုရှီသည် အနီးနားမှ စကားပြောဆိုမှုများကို နားထောင်ရန် ကိုယ်ကိုင်းလိုက်သည်။

"ဟေ့၊ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးရဲဘော်နှစ်ယောက် အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်လို့ မင်းထင်လား။"

"သူတို့ ဘယ်ကိုပဲသွားသွား ကောင်းတဲ့နေရာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

"ဟုတ်တယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ခြောက်လအတွင်းမှာ အဲ့ဒီသွားကြီးကောင်ဂိုဏ်းရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ကောင်မလေးဘယ်နှစ်ယောက်တောင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ပြီလဲ။"

"ငါကြားတာတော့ အဲ့ဒီကောင်တွေက ကောင်မလေးတွေကို စော်ကားပြီးရင် သူတို့ကို မိန်းမပျက်တွေလို့ တံဆိပ်ကပ်၊ စီတန်းလှည့်လည်ခိုင်းပြီး လယ်တောတွေဆီကို 'ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး' အတွက် ပို့ပစ်တယ်တဲ့။ အဲ့ဒါကို မခံနိုင်တဲ့သူတချို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားကြတယ်။ နောက်လမ်းက အဘိုးကြီး နျန်ရဲ့ သမီးဆိုရင် အဲ့ဒီသားရဲတွေရဲ့ နှိပ်စက်တာခံရပြီးနောက်မှာ ရူးသွားတာ။ တကယ်ကို ဝမ်းနည်းစရာပဲ..."

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ မကြာခင်မှာပဲ အဲ့ဒီသွားကြီးကောင် သူ့အပြစ်နဲ့သူ တွေ့မှာပါ။"

"ဒါက အဲ့ဒီကောင်မလေးတွေရဲ့ အပြစ်လည်း ပါတာပဲလေ။ ဒီလောက်ချောမောလှပပြီး အပြင်ထွက်ရဲကြသေးတယ်။"

"ဟေ့ယောင် မင်းက ဘာကိုဆိုလိုချင်တာလဲ။ အဲ့ဒီကောင်မလေးတွေက ဒီလိုလူယုတ်မာတွေ ရှိနေမယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိမှာလဲ။"

"တော်ပြီ၊ တော်ပြီ။ လိုအပ်တာတွေ အမြန်ဝယ်ရအောင်။ ငါတို့က ဘာမှလုပ်ပေးနိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။"

"အား..."

စကားတစ်ခွန်းတိုင်းနှင့်အတူ စုရှီ၏ မျက်နှာသည် ပိုဖြူဖျော့လာပြီး သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် လူအုပ်ကို လျင်မြန်စွာ စစ်ဆေးကာ ရှီလင်းလင်းနှင့် ယွမ်ယွမ်ကို ရှာဖွေနေသည်။

ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမသည် မကြီးပေ။ စတုရန်းမီတာ နှစ်ရာခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသည်။ လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူမသည် ရင်းနှီးသောမျက်နှာတစ်ခုမျှ မတွေ့ခဲ့ပေ။

စုရှီ၏ နှလုံးသည် အောက်ဆုံးသို့ နစ်ဝင်သွားပြီး သူမ ခုနက ကြားခဲ့ရသော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် စကားပြောဆိုမှုများကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။

သူတို့ပြောနေသော အမျိုးသမီးများသည် တကယ်တမ်း ရှီလင်းလင်းနှင့် ယွမ်ယွမ်သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင်...

အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူကာ သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ ဒါ ထိတ်လန့်ရမည့်အချိန် မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုပြီးနောက် သဘောကောင်းပုံရသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီး၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်ထဲတွင် စုရှီ သည် ဗိုက်ဆာလျှင်စားရန် ထည့်လာသော အိတ်ထဲမှ သကြားလုံးနှစ်လုံးကို ထုတ်ကာ သူမအား ပေးလိုက်သည်။

သူမ၏ စိုးရိမ်သောကရောက်နေသော စိတ်ခံစားမှုများကို ဖိနှိပ်ကာ တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အန်တီ၊ ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲလို့ ကျွန်မ မေးလို့ရမလား။ လူတွေက အမျိုးသမီးရဲဘော်နှစ်ယောက်ကို သွားကြီးကောင်ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်က ဖမ်းသွားတယ်လို့ ပြောနေကြတယ်။ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲဟင်။"

ရုတ်တရက် သကြားလုံးလက်ဆောင်ရလိုက်သဖြင့် အမျိုးသမီးသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး မိန်းကလေး၏ မေးခွန်းကို ကြားပြီးနောက် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သကြားလုံးနှစ်လုံးကို ယူထားလိုစိတ်ကို မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပေ။

အံကြိတ်ပြီးနောက် သူမသည် လက်လှမ်းကာ ယူလိုက်ပြီး စုရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

စကားမပြောမီမှာပင် သူမသည် မိန်းကလေး၏ အလှအပကြောင့် အံ့သြသွားသည်။

မိန်းကလေးသည် ပုဝါကို ခေါင်းနှင့်မျက်နှာတွင် ပတ်ထားသော်လည်း လူအုပ်ကြား တိုးဝှေ့ရင်း လျော့ကျသွားကာ အလွန်လှပသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

အသက်ရှူမှားသွားပြီးနောက် အမျိုးသမီး၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ စုရှီကို အကာအကွယ်ရှိသော ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် လက်လှမ်းကာ စုရှီ၏ လည်ပင်းမှ ပဝါကို တင်းကြပ်စွာ ပြန်ပတ်ပေးရင်း စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အိုကွယ်၊ ကောင်မလေးရယ်၊ သမီးက အရမ်းလှတာပဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်မဆင်မခြင် ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ။ သွားကြီးကောင်က သမီးကိုတွေ့ရင် အဆုံးသတ်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ အမြန်ပြန်ပြီး ပုန်းနေတော့။"

"သွားကြီးကောင်က ဘယ်သူလဲဟင်။"

"သွားကြီးကောင်က ပေါင်တာ့ဟူပဲ။ အဲ့ဒါ ငါတို့ သူ့ကွယ်ရာမှာခေါ်တဲ့နာမည်။ သူက တော်လှန်ရေးကော်မတီရဲ့ အကြီးအကဲ။ အရင်ကတော့ လူမိုက်လေးတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းတော့ လူတွေအကြောင်း သတင်းပို့၊ သူတို့အိမ်တွေကို သိမ်းပိုက်တာလုပ်လာတာ။ ဘယ်သူနဲ့ ပေါင်းမိသွားလဲတော့ မသိဘူး၊ အခုတော့ သူက အာဏာသိပ်ကြီးနေပြီ။ ဒီနားတစ်ဝိုက်က ချောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေအများကြီး သူ့ကိုရှောင်ကြတယ်။ သမီးလေးရယ်၊ သမီးက အရမ်းလှတာ..."

အမျိုးသမီး၏ မရပ်မနား စကားပြောနေသည်ကို နားထောင်ရင်း စုရှီသည် ပို၍ပင် စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"သူ့ကို နိုင်တဲ့လူတစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား။"

ဝဖြိုးသောအမျိုးသမီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဘယ်သူက နိုင်မှာလဲ။ ဘယ်လိုနိုင်မှာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက် ဒုက္ခရောက်တိုင်း သူက အပြစ်တစ်ခုခု စွပ်စွဲလိုက်တာပဲ၊ ပြီးတော့ လူတိုင်းက သူက... ဘာခေါ်လဲ... အပြစ်ပြောစရာမရှိဘူးလို့ ပြောကြတာပဲ။ ပြီးတော့ သူ့အပေါ်မှာ ကျောထောက်နောက်ခံပေးတဲ့လူလည်း ရှိတယ် ဆိုတော့ ခက်တယ်..."

အမျိုးသမီး၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် စုရှီသည် ရှီလင်းလင်းနှင့် အခြားသူများ၏ အခြေအနေအတွက် ပို၍ပင် အဆိုးမြင်လာခဲ့သည်။ သူမ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"အန်တီ၊ အဖမ်းခံလိုက်ရတဲ့ အမျိုးသမီးရဲဘော်နှစ်ယောက်က ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား။"

အမျိုးသမီးသည် ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ပြီး စာနာစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးရဲဘော်နှစ်ယောက်က သမီးရဲ့မိသားစုဝင်တွေလား။"

စုရှီ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ "သူတို့က ကျွန်မရဲ့ အစ်မတွေဖြစ်နိုင်တယ်။ တစ်ယောက်က ပန်းပွင့်ပါတဲ့ အဖြူရောင် ဂွမ်းကုတ်အင်္ကျီဝတ်ထားပြီး နောက်တစ်ယောက်က အပြာရောင်ကုတ်အင်္ကျီဝတ်ထားတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တော်တော်လေး ချောတယ်ဟုတ်?"

ဤသို့ကြားသောအခါ အမျိုးသမီး၏ အကြည့်သည် ပို၍ပင် စာနာသွားသည်။ "အဲ့ဒီကောင်မလေးနှစ်ယောက်ပဲ။ တစ်ယောက်ကိုတော့ အန်တီမြင်လိုက်တယ်၊ သူက နူးညံ့တဲ့ပုံပဲ၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ခေါင်းငုံ့ထားတယ်။ အန်တီမမြင်လိုက်ဘူး။ အန်တီပြောတာနားထောင်၊ ကောင်မလေးရယ်၊ သမီးရဲ့မိသားစုမှာ အာဏာမရှိဘူးဆိုရင် အမြန်ဆုံးထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အဲ့ဒီသွားကြီးကောင်မှာ တပည့်တွေအများကြီးရှိတယ်။ သူသာ သမီးကိုမြင်သွားရင် နတ်သမီးလေးလိုလှတဲ့ သမီးကိုလည်း သူ ဖမ်းသွားမှာပဲ။"

စုရှီသည် အမျိုးသမီးက စေတနာကောင်းဖြင့် ပြောနေမှန်း သိသော်လည်း သူမသည် မည်သို့ မျက်ကွယ်ပြုနိုင်မည်နည်း။

ရှီလင်းလင်းနှင့် သူမ၏ ရင်းနှီးသောခင်မင်မှုကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်တောင် ဒုက္ခရောက်နေသော သူစိမ်းတစ်ဦးကိုပင် သူမ လျစ်လျူရှုနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူမသည် သူတော်စင်တစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း သူမသည် ကိုယ်ပိုင်ယုံကြည်ချက်ရှိသော စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမ၏ လုပ်ရပ်များသည် ထိုစစ်ဝတ်စုံကို ဂုဏ်တင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ စုရှီ၏အကြည့်သည် အေးစက်သွားသော်လည်း သူမသည် လေသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အန်တီ၊ အဲ့ဒီသွားကြီးကောင် ဘယ်ဘက်ကို ထွက်သွားလဲဆိုတာ ကျွန်မမေးလို့ရမလား။"

အမျိုးသမီးသည် စိုးရိမ်သွားသည်။ "အိုကွယ်၊ ကောင်မလေးရယ်၊ မဆင်မခြင်တွေ မလုပ်နဲ့နော်။"

စုရှီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သွားမှာမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့အစ်မတွေကို ကယ်တင်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားရှာမှာ။ ကျွန်မတို့မိသားစုက သာမန်မိသားစုမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ သူတို့ကို ချက်ချင်းအကြောင်းကြားနိုင်တယ်၊ သူတို့ အချိန်မီရောက်လာမှာ သေချာတယ်။"

ထိုအခါမှ အမျိုးသမီးသည် သူမရှေ့မှ မိန်းကလေးကို သေချာကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူမသည် ဆင်းရဲသောမိသားစုမှ ကလေးတစ်ယောက်နှင့် မတူကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူမ၏ အသားအရေသည် ဖြူဖွေးနူးညံ့ပြီး သာမန်အိမ်ထောင်စုတစ်ခုက ပံ့ပိုးပေးနိုင်သည့်အရာ မဟုတ်သည်မှာ အမှန်ပင်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမတွင် ထိုသနားစရာ အမျိုးသမီးရဲဘော်နှစ်ဦးကို ကယ်တင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းများ အမှန်တကယ် ရှိနေနိုင်သည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ အမျိုးသမီးသည် သတိပေးစကားများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ သိသမျှကို မိန်းကလေးအား အလျင်အမြန် ပြောပြလိုက်သည်။ မပြီးခင်တွင် သူမက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်မလေးရယ်၊ သမီးက လှပေမဲ့ အန္တရာယ်ထဲကို ဒီအတိုင်းဝင်မသွားနဲ့နော်။ သမီးရဲ့မိသားစုဝင်တွေ လာတဲ့အထိ သေချာစောင့်နေနော်။"

စုရှီသည် အမျိုးသမီးကို လျင်မြန်စွာ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် တယ်လီဖုန်းရှာရန် အပြေးအလွှားသွားခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးပေးသော သတင်းအချက်အလက်များအရ ဤတော်လှန်ရေး ကော်မတီအကြီးအကဲသည် လွယ်လွယ်ကူကူ ရင်ဆိုင်နိုင်မည့်ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။ အမှန်မှာ ကော်မတီတစ်ခုလုံးသည် အတွင်းမှ ပုပ်သိုးနေပြီဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ရဲတင်းသော အပြုအမူများကို ကြည့်လျှင် သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ အင်အားစုများသည် မလွဲမသွေ အားကောင်းပြီး လက်နက်များပင် တပ်ဆင်ထားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

သူမတစ်ယောက်တည်း ရှီလင်းလင်းနှင့် အခြားသူများကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်ပေ။

သူမတွင် အင်အားဖြည့်တင်းရန် လိုအပ်သည်။

ဖုန်းကိုတွေ့ပြီးနောက် စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်း၏ ရုံးခန်းနံပါတ်သို့ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာပင် ဖုန်းဖြေကြားသူမှာ စာရေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူက ရှဲ့ကျန်းသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် ရှိနေကြောင်းနှင့် အရေးကြီးပါက နောက်မှပြန်ခေါ်ရန် အကြံပြုခဲ့သည်။

အချိန်မရှိတော့ဘူး။

ဤစကားလုံးများသည် စုရှီ၏စိတ်ထဲတွင် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် အတွေးတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး စုရှီသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို စာရေးအား အလျင်အမြန် ပြောပြကာ ရှဲ့ကျန်းနှင့် ပထမနှင့် ဒုတိယတပ်ရင်းမှ ဗိုလ်မှူးကြီးများထံသို့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး သတင်းပို့ပေးရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် စုရှီသည် နောက်ထပ်မနှောင့်နှေးရဲတော့ဘဲ တော်လှန်ရေးကော်မတီ တည်ရှိရာနေရာသို့ ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားသည်။

အမှန်မှာ သူမအတွက် အမြော်အမြင်အရှိဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်မှာ ကုန်တိုက်မှ မန်နေဂျာကောထံ အကူအညီတောင်းခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် နေရာနှစ်ခုသည် အလွန်ဝေးကွာပြီး သူမ ကုန်တိုက်သို့သွားပြီးနောက် ဤနေရာသို့ ပြန်လာပါက အားလုံးနောက်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

သူမသည် သူမ သူငယ်ချင်း၏ ဖြူစင်မှုနှင့် အသက်ကို လောင်းကြေးမထပ်နိုင်ပေ။ အနည်းငယ်မျှသော ကျရှုံးနိုင်ခြေသည်ပင် သူမ မတတ်နိုင်သောအရာဖြစ်သည်။

အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် သူမသည် 'ခမ်းနားသော စည်းလုံးမှု' ငွေစက္ကူအများအပြားကို ထုတ်ကာ ဝဖြိုးသောအမျိုးသမီးအား ပေးလိုက်သည်။

သူမအား ကုန်တိုက်မှ မန်နေဂျာကို ရှာဖွေကူညီရန်၊ သူမ၏ အမည်ကို ပြောကြားပြီး မန်နေဂျာဖန့်အား အခြေအနေကို ရှင်းပြပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ စုရှီသည် မန်နေဂျာဖန့် သတင်းရရှိပါက သူသည် ကူညီရန် သေချာပေါက် ရောက်လာမည်ဟု ယုံကြည်သည်။

ဤသည်မှာ အမျိုးသမီးသည် စိတ်ရင်းကောင်းသူဖြစ်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ နောက်ထပ်လောင်းကြေးထပ်ခြင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အမျိုးသမီးက ပိုက်ဆံကို အိတ်ထဲထည့်သွားလျှင် သို့မဟုတ် သွားရန် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေလျှင် စုရှီ လုပ်နိုင်သောအရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။

လောလောဆယ်တွင် အကောင်းဆုံးလုပ်ဆောင်ချက်မှာ သူမကိုယ်တိုင် ထိုနေရာသို့ သွားပြီး ရှီလင်းလင်းနှင့် အခြားသူများကို ကယ်တင်နိုင်မလား ကြည့်ရှုရန်ဖြစ်သည်။

ထိုအရာ မအောင်မြင်ပါက အနည်းဆုံးတော့ သူတို့အတွက် အချိန်ဆွဲပေးရန် ကြိုးစားမည်...

ဤသို့တွေးမိကာ စုရှီသည် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိကိုင်ရင်း အရှိန်မြှင့်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူမ... သူမ အချိန်မီရောက်ရမည်။

....

ဟုန်ကျွင်း ကျွန်းပေါ်တွင်။

စာရေးသည် မရီးသုံးဦး ဤသို့သောအခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘဲ သူ့နုပျိုသောမျက်နှာပေါ်မှ ပျော်တတ်သော အမူအရာသည် ယခုအခါ လေးနက်မှုဖြင့် အစားထိုးသွားပြီဖြစ်သည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် သူသည် အချိန်မဖြုန်းဘဲ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ပြေးထွက်သွားပြီး သူ၏အမြန်နှုန်းကို အစွမ်းကုန်အသုံးပြု၍ သူ့နောက်တွင် အရိပ်တစ်ခုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ အသက်တောင်မရှူနိုင်ဘဲ ရောက်ရှိသောအခါ ပထမနှင့် ဒုတိယတပ်ရင်းမှ ဗိုလ်မှူးကြီးများသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဗိုလ်မှူးကြီး ရှဲ့ကျန်းနှင့်အတူ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမျိုးသားများသည် လက်ပိုက်ထားကြပြီး ကွင်းထဲမှ လေ့ကျင့်မှုများအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြရာ တပ်ရင်းသုံးခုကြား နောက်ထပ်ပေါင်းစပ်လေ့ကျင့်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်နေကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

စာရေးသည် အသက်ကယ်ကြိုးတစ်ချောင်းကို တွေ့လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ယခင်က မည်သည့်ဗိုလ်မှူးကြီးထံ ချဉ်းကပ်ရမည်ကို တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ယနေ့တွင် ဗိုလ်မှူးကြီးသုံးဦးလုံး ရှိနေခြင်းပင်။

နောက်တစ်ခါမစဉ်းစားတော့ဘဲ သူသည် စည်းကမ်းချက်များကို လျစ်လျူရှုကာ သူတို့ထံသို့ ပြေးသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဗိုလ်မှူးကြီး။ ဗိုလ်မှူးကြီး..."

ဆူညံသံသည် ရှဲ့ကျန်း၏ အာရုံကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းစားလိုက်သည်။ သူသည် စာရေးက သူ့ထံသို့ လက်ဝှေ့ယမ်းအော်ဟစ်ကာ ပြေးလာသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကို ဆူပူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ထိုလူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အရာရှိထံသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

ယန်အန်းနှင့် လီပင်းတို့သည် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားမိကြသည်။

သူတို့သည် ရှဲ့ကျန်း၏နောက်သို့ အလျင်အမြန်လိုက်သွားကြပြီး အနားသို့ရောက်သောအခါ အသက်မရှူနိုင်တော့ဘဲ ကိုယ်ကိုင်းကာ ဟောဟဲလိုက်နေသော စာရေး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဗိုလ်မှူးကြီး... မရီးတို့တွေ... တော်လှန်ရေးကော်မတီကလူတွေ ဖမ်းသွားကြပြီ။"

ထိုစကားများကြောင့် အမျိုးသားသုံးဦးလုံး၏ မျက်နှာများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ယန်အန်းနှင့် လီပင်းတို့သည် သူတို့၏ဇနီးများလည်း ယနေ့ ကျွန်းပေါ်မှ ထွက်သွားကြသည်ကို သတိရလိုက်သည်။

သူတို့ နောက်ထပ်မေးမြန်းတော့မည်အပြုတွင် ထာဝရဆောင်းရာသီကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး ပြတ်သားကာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်သော အသံတစ်ခုက လေထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"မင်း! ဘာ! ပြော! လိုက်! တယ်။"

စာရေးသည် အသက်အနည်းငယ် ပြန်ရှူနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ဗိုလ်မှူးကြီး၏ ခက်ထန်သောအမူအရာကြောင့် သူ တုန်လှုပ်နေသော်လည်း စကားမထစ်အောင် ကြိုးစားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပထမနဲ့ ဒုတိယတပ်ရင်းက ဇနီးတွေကို တော်လှန်ရေးကော်မတီက မိန်းမပျက်တွေဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ဖမ်းသွားကြပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မရီးစုရှီက သူတို့ကိုကယ်တင်ဖို့ သွားနေပြီဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့အကူအညီလိုတယ်လို့ အကြောင်းကြားဖို့ ဖုန်းဆက်လာပါတယ်။"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ!”

"ဘာ!"

"ဘာ!"

ထိုသိက္ခာရှိအမျိုးသားသုံးဦးသည် ချက်ချင်းပေါက်ကွဲထွက်သွားကြပြီး သူတို့၏ပုံမှန် တည်ငြိမ်အေးဆေးမှုကို လုံးဝစွန့်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာများသည် မှောင်မိုက်သွားသော်လည်း ယခုအချိန်သည် ထိတ်လန့်ရမည့်အချိန်မဟုတ်ပေ။ ကယ်တင်ခြင်းသည် အဓိကဖြစ်သည်။

ဤသို့တွေးမိပြီးနောက် အမျိုးသားသုံးဦးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ပြန်ပြေးသွားကြသည်။

အဝေးမှ စာရေးသည် သူ့ဗိုလ်မှူးကြီး၏ ကျောချမ်းဖွယ်အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အရေးပေါ်တာဝန်။ ပထမ ကင်းထောက်တပ်ခွဲ၊ တတိယနှင့် စတုတ္ထအထူးတပ်ဖွဲ့တွေ ချက်ချင်းစုစည်း။ ပစ်မှတ် - F မြို့ တော်လှန်ရေးကော်မတီ။ အချိန်ကန့်သတ်ချက် - ၄၅ မိနစ်။"

စာရေးသည် အဝေးမှ စစ်သားများ လျင်မြန်စွာ စုရုံးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။

သူသည် နောက်လှည့်ကာ ဗိုလ်မှူးကြီး၏ ရုံးခန်းသို့ အလျင်အမြန်ပြန်သွားပြီး ဗိုလ်မှူးကြီးက ခုနကမှ ပေးအပ်လိုက်သော တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။

သူသည် ကုန်တိုက်မှ မန်နေဂျာ ကောကို ဖုန်းခေါ်ရမည်။

ထို့နောက် အရာအားလုံးကို ဗိုလ်မှူးကြီးထံ ပြန်လည်အစီရင်ခံရမည်။

စစ်တပ်ကို စုစည်းခြင်းသည် အထက်အရာရှိ၏ ထောက်ခံမှုလိုအပ်သည်။

တိုတိုပြောရလျှင် အခြေအနေသည် သိသိသာသာ ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၉၆

အေးခဲနေသော ဆောင်းရာသီတွင် အအေးဓာတ်က အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်နေသည်။

စုရှီသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းနှင့် မျက်နှာကို လုံခြုံစွာ ပတ်ထားပြီး ပြေးလွှားနေကာ ကြမ်းတမ်းသော ရာသီဥတုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အခြေအနေတွင် နဖူးနှင့် လက်ဖဝါးများ၌ ချွေးစေးများ ပျံနေသည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားပြီးနောက်တွင် သူမသည် နောက်ဆုံး၌ သူမ၏ ပန်းတိုင်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရှေ့တွင် လူအုပ်ကြီးတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် လင်းလင်းနှင့် ယွမ်ယွမ်တို့၏ လက်များကို နောက်ပြန်ကြိုးတုပ်ခံထားရပြီး လူအုပ်ကြီးအလယ်တွင် ဖမ်းဆီးခံထားရသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

စုရှီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်လိုက်ရာ သူမရှေ့တွင် လူအယောက်နှစ်ဆယ်ခန့်ရှိသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူတို့တွင် လက်နက်များ ပါရှိနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမသည် အနီးကပ် မချဉ်းကပ်ဝံ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤအခြေအနေတွင် သူမတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း စုရှီသည် ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သာမန်ဖြတ်သွားဖြတ်လာ တစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ အုပ်စု၏ နောက်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ရွေ့သွားလိုက်သည်။

မကြာမီပင် လူအုပ်ကြီးသည် အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

စုရှီသည် အမြင်အာရုံ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အဝင်ဝတွင် "F မြို့ တော်လှန်ရေးကော်မတီ" ဟု ရေးသားထားသော အဖြူအမည်း ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှေ့တံခါးမှ ဝင်ရောက်ရန်မှာ ရွေးချယ်စရာတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများက လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ ကော်မတီ၏ တည်နေရာသည် လူနေထိုင်ရာ ဝန်းကျင်တွင်ရှိပြီး စည်ကားနေသောကြောင့် အမိုးပေါ်သို့ တက်ရန်မှာလည်း လက်တွေ့မကျပေ။ အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် နည်းလမ်းမှာ နောက်ဘက်သို့ ပတ်သွားရန် နည်းလမ်းရှာပြီး အခြေအနေကို ပြန်လည်အကဲဖြတ်ရန် ဖြစ်သည်။

လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် စုရှီသည် သူမ၏ မျက်လုံးများသာ မြင်နိုင်စေရန် ပဝါကို တင်းကြပ်စွာ စည်းနှောင်လိုက်ပြီး တော်လှန်ရေးကော်မတီ၏ နောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သော လမ်းကြားဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

"အခုချက်ချင်း အထဲဝင်စမ်း။" အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည့် တာဝန်ရှိသူများထဲမှ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် တောင့်တင်းသော လူတစ်ယောက်က ရှီလင်းလင်းကို အဆောက်အအုံထဲသို့ တွန်းထိုးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အပြုအမူကြောင့် ရှီလင်းလင်းသည် ယိုင်နဲ့ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူမ၏ ဒူးများနှင့် တံတောင်ဆစ်များက ကြမ်းပြင်နှင့် နာကျင်စွာ ပွတ်တိုက်မိကာ သူမ၏ နှုတ်မှ စူးရှသော အော်သံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မျက်ရည်များက သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝေ့တက်လာသော်လည်း သူမသည် သွားများကို ကြိတ်ထားကာ ခေါင်းကို မမော့ဘဲ တုန်ယင်လျက် ကြောက်ရွံ့စွာ ပုန်းအောင်းနေပြီး မော့ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည်။

ယွမ်ယွမ်ကိုမူ ပေါင်တာ့ဟူက မျက်နှာသာပေးသောကြောင့် ပိုကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခံခဲ့ရသည်။

သူမကို တွန်းနေသော လူက သူမကို အခန်းထဲသို့ ညင်သာစွာ တွန်းပို့လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ယွမ်ယွမ်က ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးရှေ့တွင် ခေါင်းမော့ရင်ကော့၍ ရပ်နေစဉ် အမျိုးသားများစွာက သူမကို တပ်မက်သော အပြုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

"ဒီကောင်မလေးက ရုပ်ချောရုံတင်မကဘူး စိတ်လည်းတော်တော်မာတဲ့ပုံပဲ။ ငါတို့ အလှည့်ကျပြီးသွားရင် သူ ဒီလောက် ခေါင်းမာနေဦးမလားဆိုတာ ကြည့်ချင်သေးတယ်၊ ဟား ဟား..."

ထိုလူက စကားပြောနေရင်း ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေသော ယွမ်ယွမ်၏ ပါးပြင်များကို လှမ်းကိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော ထိုအမျိုးသမီးက သူ၏ ပေါင်ကြားကို တိုက်ရိုက်ကန်ကျောက်လိုက်ခြင်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

အညှာအတာမဲ့သော ကန်ချက်တစ်ခုက ထိုလူကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစေပြီး သူ၏ အထိအခိုက် မခံနိုင်သော နေရာကို ကိုင်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။

တော်လှန်ရေးကော်မတီထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးသည့်တိုင် ထိုအမျိုးသမီးက ခုခံရန် ကြိုးစားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

အထူးသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူသည် နာကျင်မှုမှ သက်သာလာသောအခါ သူ၏ အကြည့်သည် အဆိပ်ပြင်းလာပြီး ယွမ်ယွမ်ကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်တော့မည့် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုအကြည့်က ယွမ်ယွမ်ကို ကြောက်လန့်စေပြီး သူမသည် အလိုအလျောက် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်မိကာ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် ထိုလူက ရုတ်တရက် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော ရယ်သံတစ်ခုပြုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်မလေး၊ နင် စောင့်နေလိုက်။ အခုလောလောဆယ်တော့ နင့်ကို ငါ ဘာမှမလုပ်နိုင်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါရိုက်တာ ပျော်ပါးလို့ပြီးသွားရင် နင် သေချင်စိတ်ပေါက်သွားလိမ့်မယ်။ ငါ့နာမည် လျန် မဟုတ်တော့ဘူးလို့တောင် ကျိန်ရဲတယ်။"

ထိုလူ၏ အဆိပ်ပြင်းသော အကြည့်နှင့် မကောင်းသော စကားလုံးများက လန့်နေသော ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော ယွမ်ယွမ်ကို ပိုကြောက်လန့်စေခဲ့သည်။ သို့တိုင် သူမသည် အားနည်းသည့် အရိပ်အယောင် မပြမိစေရန် နာကျင်မှုကို အသုံးပြု၍ သတိပေးသည့်အနေဖြင့် သူမ၏ ပါးပြင်အတွင်းသားကို ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ထားလိုက်သည်။

ယခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လူက ပြောလိုက်သည်။

"တော်လောက်ပြီ။ ဒါရိုက်တာက ပစ္စည်းတွေသွားယူနေတယ်။ သူ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာ။ မင်းကို ဒီပုံစံနဲ့တွေ့ရင် သူ တစ်ခုခုပြောလိမ့်မယ်။ မင်း အရင်ပြန်နှင့်လိုက်၊ ဒါရိုက်တာပြီးသွားရင် မင်းကိုသိအောင် တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်မယ်။"

သူသည် ဤလူအနည်းငယ်၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပုံရပြီး အရပ်ရှည်ကာ ခန့်ညားထည်ဝါသည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာသည် အခြားယောက်ျားများ၏ အရေးတကြီးဖြစ်နေမှုနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေသည်။ သူ၏ ဂရုမစိုက်သော အကြည့်က ယွမ်ယွမ်ကို ကျော်ဖြတ်ကြည့်ရှုသွားပြီး၊ သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသမီးသည် အလောင်းတစ်လောင်း ဖြစ်နေပြီးသကဲ့သို့ပင်။

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လျန် မျိုးရိုးနာမည်ရှိသော လူက ဘာမှထပ်မပြောရဲတော့ပေ။ ထိုအစား သူက မျက်နှာပေါ်မှ ရန်လိုမှုကို ဖိနှိပ်ကာ မြှောက်ပင့်သော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းပြုံးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို ကျန်း။ အစ်ကိုက ကျွန်တော့်အပေါ် အမြဲတမ်းပဲ အလေးထားစဉ်းစားပေးတယ်။"

အစ်ကိုကျန်းသည် သူတို့နှင့်မတူ၊ ဤလူ၏ လက်ထဲတွင် သွေးစွန်းခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ ရက်စက်မှုက သူ့ကို ပေါင်တာ့ဟူ၏ လေးစားမှုကို ရရှိစေပြီး အရေးပါသော ရာထူးတစ်ခုကို ပေးအပ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။

ပေါင်တာ့ဟူ၏ စိတ်ထဲတွင် အစ်ကိုကျန်း၏ အဆင့်အတန်းသည် မြှောက်ပင့်တတ်သော မုန့်အာထက် များစွာမြင့်မားသည်။

ထိုအချက်ကို သိရှိသွားသော လျန့်အာ့ကော၏ မျက်နှာသည် ပိုမို၍ ရိုကျိုးလာသည်။ သူက ယွမ်ယွမ်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မကျေမနပ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခါးကိုင်းကာ အခြားသူများ၏ အကူအညီဖြင့် ထွက်ခွာသွားရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်တော့သော်လည်း ယွမ်ယွမ်သည် လုံးဝ စိတ်မလျှော့ရဲပေ။ သူမ၏ မျက်နှာသည် သတိဝီရိယဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရှီလင်းလင်း၏ ရှေ့တွင် အကာအကွယ်ပေးကာ ရပ်နေသည်။ ဤအစ်ကို ကျန်းသည် ပေါင်တာ့ဟူ ထက်ပင် ပိုကြောက်စရာကောင်းသည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျန်းဟွာသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး သူ့နောက်မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

သူသည် သူတို့ထံသို့ ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ယွမ်ယွမ်သည် ထိုလူသား ပိုမိုနီးကပ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ အာရုံကြောများ တင်းမာလာပြီး လက်ဖဝါးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားကာ ခြေတစ်လှမ်းမျှ နောက်မဆုတ်ဘဲ ရပ်နေသည်။

ကျန်းဟွာသည် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာဖြင့် ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဤအမျိုးသမီးများသည် သူ့အောက် များစွာနိမ့်ကျနေသည်။

အကယ်၍ ပေါင်တာ့ဟူ ချမှတ်ထားသော ကန့်သတ်ချက်များသာ မရှိပါက ဤအမျိုးသမီးက သူ့ကို ကြည့်သည့်အကြည့်သည် သူမ၏မျက်လုံးများကို ဖောက်ထုတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်စေလောက်သည်။

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ကျန်းဟွာသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူ၏လျှာကိုသပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ကိုမြှောက်ကာ ယွမ်ယွမ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်အထိ အားဖြင့် တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

သူမနောက်တွင် ပုန်းနေခဲ့သော ရှီလင်းလင်းသည် ယခုအခါ ကျန်းဟွာ၏ အကြည့်ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဤအချိန်တစ်လျှောက်လုံး ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော ရှီလင်းလင်းသည် ယွမ်ယွမ် လဲကျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမကို ကူညီရန် အလိုအလျောက် ပြေးသွားချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ကျန်းဟွာက သူမ၏ မေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အပေါ်သို့ အားဖြင့် ဆွဲမလိုက်သောကြောင့် ရှီလင်းလင်းသည် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်မိပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာလေးသည် မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ကျန်းဟွာ၏ မျက်လုံးများက လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ "ဒါဆို နင်ကလည်း တော်တော်လှတာပဲကိုး။ ပုန်းနေတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ရှီလင်းလင်း ရုန်းကန်နေစဉ် သူ၏ လက်ကို လျှော့ပေးလိုက်ပြီး ဟန်ဆောင် ကြင်နာပြကာ သူမ၏ အသားအရေ နူးညံ့မှုကို အရသာခံနေသကဲ့သို့ သူ၏ လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ပေါင်တာ့ဟူက နင့်ကို သတိမထားမိသေးတော့၊ အခုကစပြီး နင်က ငါ့အပိုင်ပဲ။"

ထိုသို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြေညာပြီးနောက် ကျန်းဟွာသည် ရှီလင်းလင်းကို ဖမ်းရန် နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းလိုက်သည်။

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ရှီလင်းလင်းသည် ယွမ်ယွမ်ထံသို့ ပြေးသွားသော်လည်း သူမထံသို့ ရောက်သည့်အခိုက်တွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး တိုးညင်းစွာ ငိုရှိုက်နေကာ ကြောက်တတ်ပြီး သတ္တိမရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖြစ် ကောင်းစွာ သရုပ်ဆောင်နေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် သူမသည် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းက မည်သည့်ပြဿနာကိုမျှ ဖြေရှင်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ပြန်ပေးဆွဲခံရသည့် အတွေ့အကြုံကြောင့် သူမသည် ယန်အန်းဆီမှ အခြေခံ ကိုယ်ခံပညာအချို့ကို သင်ယူထားခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ ဖိနပ်အောက်ခံတွင် ဓားလေးတစ်ချောင်းကို ဝှက်ထားခဲ့ပြီး ယခုအခါ ယွမ်ယွမ်၏ နောက်တွင် ကုန်းကုန်းကွကွဖြင့် ဝှက်ထားသော လက်နက်ကို ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယွမ်ယွမ်သည် ကိုယ်တိုင်ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း ရှီလင်းလင်း၏ ရှေ့တွင် မားမားမတ်မတ်ရပ်ကာ ကြောက်စရာကောင်းအောင် အသံကိုပြု၍ ပြောရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မ ညီမကို ခေါ်သွားရဲရင် ကျွန်မ ဒီနေရာမှာပဲ နံရံနဲ့ ခေါင်းပြေးဆောင့်ပြီး သေလိုက်မယ်။ ပေါင်တာ့ဟူက ကျွန်မလို မိန်းကလေးမျိုးကို သဘောကျလောက်တယ်လို့ ကျွန်မ ယုံတယ်။ ကျွန်မသာ သေသွားရင် ရှင်လည်း ရှင်းပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူမ၏ စကားအဆုံးတွင် ယွမ်ယွမ်၏ အသံသည် တုန်ယင်နေသည်။ သူမသည် အလွန်ကြောက်လန့်နေသည်၊ သူမ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး၊ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းသည် သေချာပေါက် ဘေးဒုက္ခကို ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

သူမလုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ အချိန်ဆွဲရန်ဖြစ်သည်။ စုရှီက သူတို့မရှိတော့သည်ကို သတိပြုမိမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို ရှာဖွေရန် သေချာပေါက် လာလိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။

မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းလေး ရှိနေသရွေ့ သူမသည် ထိုအရာအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရမည်ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမရှေ့မှ လူကို ရှီလင်းလင်းအား ခေါ်ဆောင်သွားခွင့် မပြုနိုင်ပေ။

ယွမ်ယွမ်သည် အမှန်တကယ်ပင် မှန်ကန်စွာ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့သည်။ ကျန်းဟွာသည် ပေါင်တာ့ဟူနှင့် အာဏာလုရန် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဆန္ဒရှိခဲ့သော်လည်း အချိန်အခါ မသင့်သေးဟု သူခံစားရသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက်နှင့် သူ၏ ရာထူးကို အန္တရာယ်ပြုရန် မလိုအပ်ပေ။

ထိုသို့တွေးရင်း သူသည် လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ကျန်းဟွာသည် သူ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပေါင်တာ့ဟူသည် လှပသော အမျိုးသမီးများအပေါ် အမြဲတမ်း ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ပြင်းပြသည်ကို နားလည်သည်။ သူ အားရသည်အထိ သူ၏ လူများကို လက်ဖျားနှင့်ပင် ထိခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ၊ ထို့ကြောင့် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ယခုအချိန်အထိ လုံခြုံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့တွေးလိုက်ရင်း ကျန်းဟွာက မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါက ပေါင်တာ့ဟူ မှမဟုတ်တာ၊ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ဒီလောက် အငမ်းမရဖြစ်မနေဘူး။ နင့်အကြံက မဆိုးဘူး၊ နင် တော်တော်ပါးနပ်တာပဲ။ ဒီနေ့ အလှလေးနှစ်ယောက် ခေါ်လာတယ်လို့ ပေါင်တာ့ဟူကို သွားပြောလိုက်မယ်။ ဟဲဟဲ... အတူတူ ကစားဖို့ အလှလေးနှစ်ယောက်...ကျွတ်စ် ကျွတ်စ် ကျွတ်စ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းဟွာသည် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး ယွမ်ယွမ်၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်ရှုရင်း မထင်ရှားသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ တံခါးမပိတ်မီတွင် သူက ခြိမ်းခြောက်သံဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ထွက်ပြေးဖို့ စိတ်တောင်မကူးနဲ့။ ငါ့ညီအစ်ကိုတွေ အပြင်မှာ စောင့်နေတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့လည်း မစဉ်းစားနဲ့။ နင်တို့သာ သေရဲသေကြည့်၊ ငါ ပျော်ပါးပြီးသွားရင် နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို အဝတ်တွေချွတ်ပြီး လမ်းပေါ် ပစ်ထုတ်ထားလိုက်မယ်..."

သူ၏ စကားလုံးများသည် အမှန်တကယ်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် ယွမ်ယွမ်ကို မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်တော့သည်အထိ တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

တံခါးပိတ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားကာ မျက်ရည်များ တသွင်သွင်စီးကျလာပြီး ချွေးစေးများက သူမ၏ အဝတ်အစားများကို စိုရွှဲသွားစေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှီလင်းလင်းသည် သူမ၏ ဖိနပ်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော ဓားလေးကို ထုတ်ယူပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုဓားကို ယွမ်ယွမ်၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးလိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ယွမ်ယွမ်၏ ထိုင်းမှိုင်းနေသော စိတ်သည် ကြည်လင်လာသည်။ သူမသည် ထိုအရာကို သူမ၏ မျက်နှာရှေ့သို့ ယူလာပြီး အမြင်ကို ကွယ်နေသော မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ရာ ဒါက လက်ဖဝါးထက်မပိုသော အလွန်သေးငယ်သည့် ဓားမြှောင်တစ်လက်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူမ ကြက်သေသေသွားပြီး ခဏအကြာတွင် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်ကရတာလဲ။ နင့်အတွက်ရော။"

ထိုအချိန်တွင် ရှီလင်းလင်းသည် ယခင်ကလို ကြောက်တတ်သော မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ပေ။ သူမက သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ နောက်ထပ် ဓားမြှောင်ငယ်တစ်ခုကို ထုတ်၍ ယွမ်ယွမ်ကို ပြလိုက်သည်။

"ငါ အရင်က ပြန်ပေးဆွဲခံခဲ့ရဖူးတယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာ ယန်အန်းက ငါ့ကို စိတ်မချလို့ ငါ့ဖိနပ်တွေ အကုန်လုံးမှာ ဓားသေးသေးလေးတွေ ဝှက်ပေးထားတယ်။ နင် ဒါကို သေချာသိမ်းထား၊ ရှီရှီက ငါတို့ကို အချိန်မီ မကယ်နိုင်ခဲ့ရင် ဒါက ငါတို့ရဲ့ အသက်ကယ်ကြိုးပဲ။"

သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ အေးစက်သော အထိအတွေ့နှင့် ရှီလင်းလင်း၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာက ယွမ်ယွမ်ကို တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာစေသည်။ သူမက ဓားမြှောင်ကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ရှီလင်းလင်း နားသို့ကပ်ကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှီရှီက ငါတို့ပျောက်နေတာကို သတိထားမိမှာပါ။ သူ ငါတို့ကို ကယ်ဖို့ လူရှာရင် တစ်နာရီလောက် ကြာနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟို ကျန်း ဆိုတဲ့လူက ပေါင်တာ့ဟူက ပစ္စည်းတွေ သွားယူနေပြီး မကြာခင် ပြန်လာတော့မယ်လို့ ပြောသွားတယ်။ ငါတို့ အဲ့ဒီလောက်ကြာအောင် ဘယ်လို အချိန်ဆွဲကြမလဲ။"

ရှီလင်းလင်းသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့သည် မြေပြင်မှ လေးမီတာမှ ငါးမီတာခန့် အမြင့်တွင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခုန်ချလျှင် ဘာမှမကျိုးပဲ့တောင်မှ သူတို့သည် သေချာပေါက် အာရုံစိုက်ခံရပြီး အဖမ်းခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဤလွတ်မြောက်ရေးလမ်းကြောင်းသည် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် သူမသည် ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ကြာမှာမဟုတ်ဘူး။ ရှီရှီ အမြန်ဆုံး ရောက်လာမှာ သေချာတယ်။"

ရှီလင်းလင်းသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းအပေါ် မယိမ်းမယိုင်သော ယုံကြည်မှုရှိသည်။ ယခုအခါ သူတို့၏ ညီအစ်မသံယောဇဉ်ကို မခွဲခြားဘဲ၊ သူတို့ အချင်းချင်း မသိကြသေးသည့် အချိန်ကပင် ရှီရှီသည် သူမကို ပြန်ပေးဆွဲသမား၏ လက်ထဲမှ ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ရှီရှီသည် မကြာမီ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။

သို့သော် ယွမ်ယွမ်က စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ သူမက ရှီရှီကို ရှီလင်းလင်းလောက် နားမလည်သည့်အပြင် သူမ၏ စိုးရိမ်စိတ်က ပိုမိုမြင့်တက်လာသည်။

"သူ ဘာလုပ်မှာလဲ။ သူက ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့၊ နူးညံ့ပြီး ပျော့ပျောင်းနေတာ၊ ဒီလိုအန္တရာယ်ကို ဘယ်လိုလုပ် ယူနိုင်မှာလဲ။ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နောင်တရနေရလိမ့်မယ်။"

ရှီလင်းလင်းက သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် သူတို့သည် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ဦးလုံး စိုးရိမ်သော အကြည့်များဖြင့် အပြန်အလှန်ကြည့်ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် ပြတင်းပေါက်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ရိုက်ခွဲဖွင့်လှစ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ရှီလင်းလင်း၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်ပလာသည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်အောက်သို့ သတိဖြင့် ရွေ့သွားပြီး သစ်သားဘောင်ကို အပြင်ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

သူတို့သည် ဒုတိယထပ်တွင်ရှိပြီး မြေပြင်မှ လေးမီတာမှ ငါးမီတာခန့် အကွာတွင် ရှိသည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ထိုအမြင့်မှ ခုန်ချနိုင်မည်မဟုတ်ဟု သံသယရှိသောကြောင့် ပြတင်းပေါက်အောက်တွင် အစောင့်ချထားခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေရင်း ရှီလင်းလင်းသည် အောက်ထပ်မှ ပဲ့တင်ထပ်လာသော ရယ်သံများကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသည်။ အသံအရ လူအတော်များများ ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားပြီး ထို့ကြောင့် အစောင့်မရှိခြင်း ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

သူတို့သည် ထိုအမျိုးသမီးများ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း ယုံကြည်စိတ်ချနေကြသည်။