အခန်း (၉၇-၉၈)

အပိုင်း ၉၇

ရှီလင်းလင်း ပြတင်းပေါက် ဖွင့်လိုက်သောအခါ ယွမ်ယွမ်သည် သူမ၏ ကိုယ်ဖြင့် ပြတင်းပေါက်ကို ကာရန် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

အခြားအရာတစ်ခုကို အတွင်းသို့ ပစ်သွင်းလိုက်သောအခါ ထိုအရာက အခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်လာသည်။ ရှီလင်းလင်းသည် ကျောက်တုံးတစ်ခုပတ်လည်တွင် ပတ်ထားသော စာလွှာကို လျင်မြန်စွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ညင်သာစွာ ပြန်ချလိုက်သည်။

စာရွက်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများက ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် တောက်ပသွားသည်။ စာသည် စုရှီထံမှ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ စာထဲတွင် အကူအညီ ခေါ်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်းနှင့် စုရှီသည် လက်ရှိတွင် အမိုးပေါ်တွင် ရှိနေပြီး သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်းရှာနေကြောင်း အသိပေးထားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှီလင်းလင်းသည် အမှန်တကယ် စိတ်အေးသွားသည်။ စုရှီအပေါ် သူမ၏ ယုံကြည်မှုသည် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသည်။

သူမသည် စာလွှာကို လုံခြုံစွာသိမ်းဆည်းရန် အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ယွမ်ယွမ်၏ ဘေးသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်သွားကာ စုရှီရောက်ရှိနေကြောင်းကို တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်သည်။

ရှီလင်းလင်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ယွမ်ယွမ်သည် အလွန်အံ့ဩသွားကာ သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမက အမိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး ရှီလင်းလင်း၏ အတည်ပြုခေါင်းညိတ်မှုကို ရရှိသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းတို့ ရောထွေးနေသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူမက ကိုယ်ဝန်နဲ့လေ။"

ရှီလင်းလင်း၏ နှာခေါင်းထိပ်တွင် ဝမ်းနည်းမှု ခံစားချက်တစ်ခု စို့တက်လာပြီး သူမ၏ အကြည့်သည် မှောင်မိုက်သွားသည်။ ဟုတ်သည်၊ စုရှီ ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်...

ထိုအချိန်တွင် အမိုးပေါ်တွင် လှဲနေသော စုရှီသည် အထဲအတွင်းရှိ စကားပြောသံအားလုံးကို ကြားနိုင်ရန် သူမ၏ အာရုံများကို မြှင့်တင်ထားသည်။

သူမသည် နောက်ဖေးခြံမှ အမိုးပေါ်သို့ ဒုက္ခခံ၍ တွားတက်လာခဲ့ပြီး မမြင်မိစေရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမသည် ရှီလင်းလင်းနှင့် ယွမ်ယွမ်တို့ အကျဉ်းချခံထားရသော အခန်းသို့ နီးပါး တွားသွားခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူမသည် အမိုးပေါ်မှ ပြတင်းပေါက်သို့ ဆင်းပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း မလှမ်းမကမ်းတွင် အစောင့်တစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်မိပါက ပိုကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုဆီသို့ ဦးတည်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

သူမသည် အမိုးပေါ်တွင် ပြားပြားဝပ်နေပြီး အမိုးကြွေပြားများကို တစ်ချပ်ချင်း ဂရုတစိုက် ဖယ်ရှားရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ အမိုးကြွေပြားများအောက်တွင် ကျူပင်များရှိနေသောကြောင့် ဖယ်ရှားရခက်ခဲပြီး အသံထွက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမသည် အချိန်ယူကာ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ခေါင်းဝင်ဆံ့ရုံမျှ အပေါက်လေးတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။

စုရှီသည် အပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ကြည့်ရန် သူမ၏ ခေါင်းကို နေရာချလိုက်စဉ်မှာပင် အဝေးမှ ရယ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး စုရှီ၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး အောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ကျသွားပြီလား...။

သူမသည် အချိန်ကြည့်ရန် လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူမ ဖုန်းခေါ်ဆိုပြီးနောက် မိနစ်လေးဆယ်နီးပါး ကြာသွားပြီဖြစ်သည်။ ရှဲ့ကျန်းနှင့် အခြားသူများ ဘယ်အချိန်ရောက်လာမည်လဲကို တွေးတောနေမိသည်။

မန်နေဂျာကော ရောက်ရှိလာမှု နှောင့်နှေးနေသောကြောင့် သူမသည် အဆိုးဆုံးအတွက်သာ ပြင်ဆင်နိုင်တော့သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အရောင်တစ်ချက် လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လင်းလင်းနှင့် အခြားသူများကို အန္တရာယ်ဖြစ်ခွင့် မပြုနိုင်ပေ။

စုရှီ၏ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ကို သိရှိထားသော ရှီလင်းလင်းသည် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိဖြင့် နားထောင်လာပြီး စုရှီသည် သူတို့၏ အပေါ်တည့်တည့်တွင် ရှိနေကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူမသည် သူမ၏ ညာဘက်ထောင့်မှ တိုးညင်းသော အသံများကို အမှန်ပင် ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံများသည် အလွန်တိုးညင်းသဖြင့် အလွယ်တကူ လွတ်သွားနိုင်သည်။ သူမသည် ယွမ်ယွမ်ကို ထောင့်သို့ဆွဲခေါ်သွားပြီး အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် အမိုးမှ တဖြည်းဖြည်း တူးထုတ်နေသော အပေါက်ငယ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ယွမ်ယွမ်သည် ရှီလင်းလင်း၏ လက်ကို နာကျင်သည်အထိ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးလုံး ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ရှီလင်းလင်းသည်လည်း ယွမ်ယွမ်ကဲ့သို့ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။

မကြာမီ စုရှီ၏ မျက်နှာငယ်လေးသည် အပေါက်ဝတွင် ပေါ်လာသည်။

ရှီလင်းလင်းသည် အပြင်ဘက်မှ လူများကို အသိပေးမိမည်စိုးသောကြောင့် စကားမပြောဝံ့ပေ။ ထိုအစား သူမသည် စုရှီကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ပြလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။ ဤမျက်ရည်များသည် ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် စိတ်သက်သာရာရသွားခြင်းကြောင့် ကျဆင်းလာသော မျက်ရည်များဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို သက်သာစေခဲ့သည်။

စုရှီသည် သူတို့နှစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ဆွဲတင်မည့် အမူအရာတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ စုရှီသည် သူတို့ကို အမိုးပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် သဘောတူညီကြောင်း လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ကြံရွယ်နေစဉ်မှာပင် စုရှီ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တင်းမာသွားပြီး တံခါးဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရှီလင်းလင်း၏ နှလုံးသည် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ယွမ်ယွမ်နှင့် ကြောက်ရွံ့သော အကြည့်များဖြင့် အပြန်အလှန်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူတို့သည် အပြင်ဘက်မှ ယောက်ျားများ၏ ဆူညံသော ရယ်သံများနှင့် ဆဲဆိုသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး ထိုစကားလုံးများသည် ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းကာ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ရှီလင်းလင်းသည် အမိုးပေါ်မှ ပုံမှန်မဟုတ်သော လှုပ်ရှားမှုကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် တံခါးမပွင့်မီတွင် ယွမ်ယွမ်ကို ဘေးသို့ဆွဲကာ လျင်မြန်စွာ ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

စုရှီသည် လုံလောက်အောင် မမြန်ဆန်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အချိန်သည် ထာဝရကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ကျန်းဟွာ ထွက်သွားပြီးနောက် မိနစ်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်သေးသည်။

သို့သော် မိနစ်အနည်းငယ်သည် စုရှီ၏ ကယ်ဆယ်ရေးအစီအစဉ်အတွက် လုံလောက်ခြင်းမရှိပေ။

သူတို့ အောက်ထပ်မှ တံခါးကို အားဖြင့် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ပေါင်တာ့ဟူ၏ ဆီပြန်နေသော မျက်နှာသည် အဝင်ဝတွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ တြိဂံပုံမျက်လုံးများသည် ယွမ်ယွမ်ကို ချက်ချင်း မရှာဖွေခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် ရှီလင်းလင်းကို အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်ကာ ဆုတံဆိပ်တစ်ခုကို အကဲဖြတ်နေသကဲ့သို့ သူမကို အထက်အောက် စုန်ဆန်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျေနပ်သွားသောအခါ သူက ကျန်းဟွာ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး၊ ကျန်းလေး။ မင်းက တော်တော် အလိုက်သိတာပဲ။ တစ်ခါတည်းနဲ့ ဒီလောက်လှတဲ့ အလှလေးနှစ်ယောက်ကို ကံကောင်းပြီး တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး။"

ထိုသို့ပြောနေစဉ် ပေါင်တာ့ဟူသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

သူသည် မဆင်မခြင် ပြုမူပုံရသော်လည်း သတိမလစ်ဟင်းပေ။ အခန်းထဲတွင် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်သာ ရှိနေသော်လည်း သူသည် သူ၏ လုံခြုံရေးကို အထူးဂရုပြုနေဆဲဖြစ်သည်။ သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို အမျိုးသမီးနှစ်ဦးအား ကြိုးတုပ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် သူတို့နှင့် ကစားလိုသော်လည်း မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မရလိုပေ။

စုရှီသည် သူမ၏ ရှုထောင့်မှ အခန်း၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မမြင်နိုင်သော်လည်း အသစ်ရောက်လာသူများ၏ စကားများမှ ရှီလင်းလင်းနှင့် ယွမ်ယွမ်တို့ ကြုံတွေ့နေရသော အန္တရာယ်ရှိသည့် အခြေအနေကို လုံလောက်စွာ နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။

အောက်ထပ်မှ ယောက်ျားများ၏ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော ရယ်သံများနှင့် ရှီလင်းလင်းနှင့် ယွမ်ယွမ်တို့ ရုန်းကန်နေသည့် အသံများကို ကြားသောအခါ စုရှီသည် ဆက်၍ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်တော့ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူတို့ အမှန်တကယ် ချည်နှောင်ခံရပါက သူတို့သည် အငိုက်မိသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့တွေးလိုက်ပြီးနောက် သူမသည် အစောပိုင်းက ပြင်ဆင်ထားသော ကျောက်ခဲငယ်များကို အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။ အမိုးပေါ်မှ အပေါက်မှတစ်ဆင့် သူမသည် အောက်မှ ရွေ့လျားနေသော အရိပ်များဆီသို့ ကျောက်ခဲများကို လျင်မြန်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

“အား!” ကျောက်ခဲများ ပျံထွက်သွားသည်နှင့် အော်သံများ အောက်ထပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စုရှီသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်သော်လည်း သူမ၏ အစောပိုင်း အားထုတ်မှုများအပြီးတွင် ထိုကျောက်ခဲများက မည်မျှ ပျက်စီးစေနိုင်သည်ကို သူမ သိသည်။ အခန်းအတွင်းတွင် ပေါင်တာ့ဟူ အပါအဝင် ယောက်ျားအများအပြားသည် ယခုအခါ သူတို့၏ လက်မောင်းများ သို့မဟုတ် ခြေထောက်များကို ကိုင်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

သူတို့ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သော နေရာများမှ သွေးများ စီးကျလာပြီး ပရမ်းပတာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။

ရုတ်တရက် အဖြစ်အပျက်များ ပြောင်းလဲသွားခြင်းက ယောက်ျားများကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး ကြောက်ရွံ့ကာ ပုန်းအောင်းရန် နေရာရှာနေကြသည်။ အခန်းထဲတွင် သစ်သားဗီရိုအချို့ရှိပြီး ၎င်းတို့သည် ကျည်ဆန်များကို မတားဆီးနိုင်သော်လည်း စပ်စုသော မျက်လုံးများမှ ယောက်ျားများကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။ သူတို့ ပုန်းအောင်းနေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဘယ်သူလဲကွ။ ထွက်ခဲ့စမ်း၊ ဒီ သူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်။"

ထိုအချိန်တွင် ရှုထောင့်ကြောင့် တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သော ကျန်းဟွာသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းနေသော ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် မယုံနိုင်စွာဖြင့် ထိုကျောက်ခဲကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ကျောက်ခဲတစ်လုံးက အသားထဲသို့ ထိုကဲ့သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်သည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ဒါက သေနတ်ကဲ့သို့ပင် ထိရောက်လှသည်။

ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

ဘယ်ဘက်ခြေထောက်တွင် ထိမှန်သွားသော ပေါင်တာ့ဟူသည် သူ၏ သွေးထွက်နေသော ဒဏ်ရာကို ဖိကိုင်ထားသည်။ သူက ခါးမှ သေနတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"ရှောင်ကျန်း၊ သွားရှာစမ်း အဲ့ဒီ အကောင်ကို။ ငါ သူ့ကိုမိရင် သူ သေပြီပဲ။"

ကျန်းဟွာသည် အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အန္တရာယ်ရှိသည့် အခြေအနေတွင် အမိန့်ပေးခံရခြင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မိသည်။ သို့သော် သူသည် သူ၏ မကျေနပ်မှုကို မပြဝံ့ပေ။ သူသည် လေးစားသမှုရှိသော ဟန်ပန်ကို ဆက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး သူ၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ကာ နံရံကို ကပ်လျက် တံခါးအပြင်ဘက်သို့ သတိဖြင့် ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီး အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် နေလိုက်သည်။

လူတိုင်းက ကျောက်ခဲများသည် နောက်ဘက်မှ လာသည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသော်လည်း ရှုပ်ထွေးနေစဉ်အတွင်း ကျောက်ခဲများ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို မည်သူမျှ အမှန်တကယ် မမြင်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် သူတို့၏ နောက်ဘက်ရှိ တံခါးမှ လာသည်ဟု အလိုလို တွေးထင်ခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်း တံခါးကို စောင့်ကြပ်ရန် အာရုံစိုက်နေစဉ် စုရှသည် အမိုးပေါ်မှ အပေါက်ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ဖုံးလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့သွားလိုက်သည်။

ဆူပူမှုကြောင့် အနီးအနားတွင် တပ်စွဲထားသော ယောက်ျားများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို လျစ်လျူရှုမိစေကာ သူမအတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။ ခေါင်မိုးစွန်းရှိ အုတ်ကြွပ်တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမသည် ညင်သာစွာ ခုန်ချပြီး ပြတင်းပေါက်နား ကပ်လျက် ညင်သာစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ရှီလင်းလင်းနှင့် ယွမ်ယွမ်တို့သည် ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် နေရာယူထားပြီးဖြစ်ပြီး ရှီလင်းလင်းသည် စုရှီ၏ ပုံရိပ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် သူမသည် အလိုအလျောက် ယွမ်ယွမ်ကို ဆွဲကာ ပြတင်းပေါက်ကို ကွယ်ထားလိုက်သည်။

အချိန်သည် အရေးကြီးပြီး စုရှီသည်လည်း သေနတ်ကိုင်ဆောင်ထားသော ပေါင်တာ့ဟူ ဦးဆောင်သည့် တံခါးအပြင်ဘက်မှ အာရုံစိုက်နေသောအုပ်စုကို သတိပေးမိမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

ရှီလင်းလင်းကို လက်ဟန်အမူအရာ အနည်းငယ်ဖြင့် အချက်ပြပြီးနောက် ရှီလင်းလင်းသည် နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် ယွမ်ယွမ်၏ နောက်တွင် ပုန်းအောင်းကာ ပြတင်းပေါက်သို့ သတိဖြင့် တက်သွားလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းယိုင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး စုရှီသည် သူမကို အမိုးပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

စုရှီ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သူမသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်လျက် အမိုးပေါ်တွင် ပြားပြားဝပ်နေပြီး အနည်းငယ်မျှသော အသံကိုပင် မပြုလုပ်ရဲပေ။

ထို့နောက် သူမသည် စုရှီက အောက်သို့ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ကယ်တင်ပြီးဖြစ်သော ရှီလင်းလင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်နေခဲ့သော ယွမ်ယွမ်သည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်နေမိသည်။ သူမသည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် သွားချင်းရိုက်ခတ်နေသည့်အသံကို အတင်းဖိနှိပ်ရန် သူမ၏ ပါးကို ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ထားလိုက်သည်။

ကယ်ဆယ်မှုကို စောင့်ဆိုင်းရခြင်းသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သကဲ့သို့ပင်။ ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပါက သူမတို့ ဖော်ထုတ်ခံရမည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အချိန်သည် နှေးကွေးသော ရွေ့လျားမှု အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံကို 'ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း' ဟူ၍ စည်တီးသကဲ့သို့ ထင်ရှားစွာ ကြားနေရသည်။ ထိုကျယ်လောင်သောအသံက သူမကို ထိုင်းမှိုင်းသွားစေသော်လည်း သူမ ဘာမှမလုပ်ရဲပေ။

မည်မျှကြာသွားသည်ကို ပြောရန်ခက်ခဲစဉ်မှာပင် သူမ၏ တောင့်တင်းနေလုနီးပါးဖြစ်နေသော ကျောကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ညင်သာစွာ တို့ထိလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူမ အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပါက ထိုကဲ့သို့ တင်းမာနေသော အခြေအနေတွင် ထိုတို့ထိလိုက်ခြင်းက သူမကို သေချာပေါက် အော်ဟစ်စေလိမ့်မည်။

သူမကိုယ်သူမ အတင်းတည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားပြီးနောက် ယွမ်ယွမ်သည် ယောက်ျားများ၏ ကျောပြင်ကို တင်းကျပ်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ သတိဖြင့် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ ရှေ့ဆုံးမှ လူဖြစ်သူ ကျန်းဟွာ တံခါးအပြင်သို့ ထွက်သွားသည်နှင့် သူမသည် အံကြိတ်ကာ ပြတင်းပေါက်တွင် လျင်မြန်စွာ ထိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ ကော်လံကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ့ပါးသွားပြီး အမိုးပေါ်သို့ အလွယ်တကူ ဆွဲတင်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ပျော့ခွေနေသော ခြေလက်များက နောက်ဆုံးတွင် အမိုးခေါင်မိုးပေါ်သို့ ဖိကပ်မိပြီး ရောက်ရှိနှင့်နေပြီဖြစ်သော ရှီလင်းလင်း၏ ဘေးတွင် နားနေသည့်တိုင် သူမသည် သတိမဝင်သေးပေ။

ချက်ချင်းပင် စုရှီသည် နောက်မှလိုက်လာပြီး အမိုးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤယောက်ျားများ၏ လက်ထဲတွင် သေနတ်များသာ မရှိပါက သူမသည် ဒီလောက်ထိ သတိထားနေရမည်မဟုတ်ပေ။ လူနှစ်ယောက်ကို ဆွဲခေါ်လာသည့်တိုင် သူမသည် သူတို့အားလုံးကို အနိုင်ယူနိုင်သည်။

အုပ်စုသည် ငြိမ်သက်စွာ နေနေကြသည်။ စုရှီသည် ထွက်ပြေးနေစဉ်တွင် အသံမထွက်စေရန် ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း ရှီလင်းလင်းနှင့် ယွမ်ယွမ်တို့မှာမူ ကွဲပြားသည်။ သူတို့တွင် ဤဘဝ သို့မဟုတ် ယခင်ဘဝမှဖြစ်စေ သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများမရှိဘဲ ကိုယ်ခံပညာလည်း လုံးဝမရှိပေ။

သူတို့၏ နောက်ထပ်လွတ်မြောက်ရေး လမ်းကြောင်းကို စဉ်းစားနေစဉ် အမိုးအောက်မှ ရုတ်တရက် အော်သံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါရိုက်တာ၊ ဟိုမိန်းမနှစ်ယောက် ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ချသွားပြီ။"

ပေါင်တာ့ဟူသည် ဗီရိုတစ်ခုဘေးတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး အစပိုင်းတွင် သေနတ်တစ်လက်ကိုင်ကာ တံခါးပေါက်ကို ချိန်ရွယ်ထားပြီး လူဆိုး မျက်နှာပြသည်နှင့် ပစ်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သူသည် ခဏတာ သတိလစ်ဟင်းမှုက သူ၏နောက်မှ အလှလေးကို ပျောက်ကွယ်သွားစေမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်မှုတို့က သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး ဒါရိုက်တာတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ အခွင့်အာဏာကို စိန်ခေါ်ခံနေရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ သူ့ကို အလေးမထားကြပုံရသည်။

ပေါင်တာ့ဟူသည် ကျူးကျော်သူများကို လိုက်ဖမ်းရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အမိန့်ပေးတော့မည်အပြုတွင် ကင်းထောက်ခြင်းမှ ပြန်ရောက်လာခါစဖြစ်သော ကျန်းဟွာ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒါရိုက်တာ၊ ကျွန်တော် အခုလေးတင် အပြင်ကို တစ်ပတ်ပတ်ပြီး ညီအစ်ကိုတချို့နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူတို့ သံသယဖြစ်စရာ လူတစ်ယောက်မှ မတွေ့ခဲ့ဘူး။"

ပေါင်တာ့ဟူသည် လူမိုက်တစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။ သို့မဟုတ်လျှင် သူသည် စာမတတ်သူဘဝမှ အရာရှိတစ်ဦးအဖြစ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းပြောချင်တာက တိုက်ခိုက်သူတွေရဲ့ အဓိကရည်မှန်းချက်က ဟိုမိန်းမနှစ်ယောက်ကို ကယ်ဖို့ဆိုတဲ့ သဘောလား။"

ကျန်းဟွာသည် သွေးစွန်းနေသော ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော်တို့လူတွေကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့တဲ့အရာပဲ။"

ပေါင်တာ့ဟူသည် ၎င်းကိုယူကာ အနီးကပ် စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်ရှုပြီး မယုံနိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျောက်ခဲလား။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

ကျန်းဟွာ၏ မျက်လုံးများက မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"သူမသာ လက်နက်တစ်မျိုးမျိုး သုံးခဲ့တယ်ဆိုရင်ရော။"

ထိုကဲ့သို့သော လက်နက်မျိုးကို ကျေးလက်ဒေသများရှိ မုဆိုးများက အသုံးများကြသည်။ လက်နက်သည် အနည်းငယ် ကြီးမားသော်လည်း သေစေနိုင်စွမ်း ကြီးမားသည်။ သို့သော် သူသည် ထိုလက်နက်နှင့်အတူ ကျောက်ခဲများကို အသုံးပြုသည်ဟု မကြားဖူးပေ။ သို့သော် ဤသည်မှာ မေးခွန်းထုတ်ရမည့်အချိန်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် သေနတ်မဟုတ်သရွေ့ သူ မကြောက်ပေ။

တရားခံများကို ဖမ်းမိသည်နှင့် သူတို့သည် မည်သည့် ဘီလူးသရဲမျိုးပင်ဖြစ်စေ သူ၏ အမိန့်အောက်တွင် လိမ်လိမ်မာမာ နေကြရမည်သာ။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၉၈

ပေါင်တာ့ဟူသည် ရက်စက်သော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချပြီးနောက် သူသည် အဝတ်စတစ်စကို ဆုတ်ဖြဲကာ သူ၏ ဒဏ်ရာရနေသော ခြေထောက်တွင် စည်းနှောင်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အကူအညီဖြင့် ယိုင်နဲ့စွာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ခုံးများက တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးနေပြီး သူ၏ အကြည့်သည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အဆိပ်ပြင်းဆုံး မြွေကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ သူက စုရုံးနေသော လက်အောက်ငယ်သားများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟိုမိန်းမနှစ်ယောက် သေချာပေါက် အဝေးကြီး မရောက်သေးလောက်ဘူး။ လိုက်သွားကြစမ်း။ သူတို့ကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်တဲ့သူကို ဒုတိယဒါရိုက်တာရာထူး တိုးပေးမယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ကျန်းဟွာ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားပြီး ပေါင်တာ့ဟူ၏ မဆင်မခြင် အမိန့်ပေးမှုအပေါ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ သူသာ လောဘဖြင့် မျက်စိမကွယ်ခဲ့ပါက ညီအစ်ကိုအများအပြား ဒဏ်ရာရမည်မဟုတ်ပေ။

အာဏာခွဲဝေရန် ဒုတိယဒါရိုက်တာရာထူးသို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရာထူးတိုးပေးမည်ဆိုသည့် အတွေးသည် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ ဒါရိုက်တာဖြစ်စေ၊ ဒုတိယဒါရိုက်တာဖြစ်စေ ထိုရာထူးသည် သူ၊ ကျန်းဟွာ၏ နေရာသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အတွေးများ လှည့်ပတ်နေသော်လည်း ကျန်းဟွာ၏ မျက်နှာသည် တောင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် သူသည် အမိုးခေါင်မိုးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အမိုးပေါ်ရှိ ရှားစောင်းပင်စည်တစ်ထောင့် ပျက်စီးနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူသည် အခန်းထဲတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး ထိုတစ်နေရာတည်းသာ ပြဿနာရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို နှိုးဆွလိုက်သည်။

သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတ်ပြီး အဖမ်းမခံရဘဲ ဘေးမသီရန်မခ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းသည် သူ၏ တန်ပြန်ထောက်လှမ်းရေးစွမ်းရည်များ အတော်လေးကောင်းမွန်ကြောင်း သက်သေပြရန် လုံလောက်သည်။

ထိုသို့တွေးလိုက်ရင်း ကျန်းဟွာသည် ပေါင်တာ့ဟူထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ၏ နားနားကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ အမိုးပေါ်မှာ ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်၊ ကျွန်တော်တို့လူတွေကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်တဲ့သူနဲ့အတူပေါ့။"

ကျန်းဟွာ၏ အသံသည် အလွန်တိုးညင်းသဖြင့် အခန်းထဲရှိ အခြားဒဏ်ရာရသူများက သူ့ကို လုံးဝ မကြားလိုက်ပေ။

သို့သော် အမိုးခေါင်မိုးပေါ်မှ အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသော စုရှီသည် သူ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ အခြေအနေသည် ဆိုးရွားလှသည်။ အောက်ထပ်တွင် လူများသည် မကြာခဏ ဝင်ထွက်သွားလာနေပြီး အချို့မှာ တုတ်များ၊ အချို့မှာ ဓားများ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ စုရှီနှင့် အခြားသူများသည် ဒုတိယထပ်ရှိ အမိုးခေါင်မိုးပေါ်တွင် ကပ်နေကြသော်လည်း မြေပြင်မှ ခုနစ်မီတာ သို့မဟုတ် ရှစ်မီတာခန့် အမြင့်တွင် ရှိနေပြီး ပုံမှန်အမြင်အာရုံ မြင်နိုင်သည်ထက် ကျော်လွန်နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မော့ကြည့်ပါက သူတို့ကို မြင်တွေ့နိုင်သေးသည်။

အခြေအနေများ ဆိုးရွားနေပုံရစဉ်မှာပင် ပိုဆိုးရွားလာသည်။ ယခု တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ အမိုးပေါ်တွင် ရှိနေသည်ဟု ခန့်မှန်းမိသွားသောအခါ စုရှီသည် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်အာရုံကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အမှန်စင်စစ် သူမသည် မကြာမီပင် အိမ်ထဲမှ သေနတ်မောင်းတင်သံများကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ နှလုံးသည် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပုန်းအောင်းရန် အချိန်မရဘဲ မတ်တပ်ထရပ်ကာ တစ်ယောက်ကို ဆွဲပြီး ဘေးချင်းကပ် အမိုးခေါင်မိုးပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားလိုက်သည်။

သူမ ရွေ့လျားလိုက်သည်နှင့် သူမတို့ဆီမှ ထွက်လာသော ဆူညံသံက ချက်ချင်း အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်တွင်ပင် ဘန်း ဘန်း ဘန်း။ဟူ၍ သေနတ်ပစ်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျည်ဆန်အများအပြားသည် သူတို့အပေါ်မှ အုတ်ကြွပ်များကို ထိုးဖောက်ကာ အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသည်။

အကယ်၍ စုရှီသာ လျင်မြန်စွာ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပါက သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် သေချာပေါက် ပစ်ခတ်ခံရပြီးလောက်ပြီဖြစ်သည်။

စုရှီ ဆွဲခေါ်လာသော ရှီလင်းလင်းနှင့် ယွမ်ယွမ်တို့သည် အမိုးကြွေပြားများကို ထိုးဖောက်သွားသော ကျည်ဆန်များကို ကြည့်ရင်း ကြောက်လန့်တကြား အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။

အောက်ထပ်တွင် ပေါင်တာ့ဟူ၏ မာနကြီးသော အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း! တကယ်ပဲ အမိုးပေါ်မှာ ပုန်းနေတာပဲ။ မြန်မြန်လုပ်၊ ညီအစ်ကိုတွေကို အပေါ်တက်ပြီး ဖမ်းခိုင်းလိုက်စမ်း။"

ထိုသို့ပြောနေစဉ် ပေါင်းတာ့ဟူသည် ဒဏ်ရာရနေသော ခြေထောက် ထော့နဲ့ထော့နဲ့နှင့် သေနတ်ကို ကိုင်ကာ ကျိန်ဆဲရင်း အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။

"အဲ့ဒီ ကောင်မစုတ်လေးတွေ တော်တော်ပြေးနိုင်တာပဲ။ သူတို့ကိုမိရင် ငါ သတ်ပြီး ခွေးကျွေးဖို့ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ပစ်မယ်။"

စုရှီက ရှီလင်းလင်းကို အခြားအမိုးတစ်ခုပေါ်သို့ ချပေးလိုက်စဉ် သူမက စုရှီကို အမြန်ထွက်ပြေးရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ရှီရှီ၊ သူတို့မှာ သေနတ်တွေပါတယ်။ ငါတို့ကို စိတ်မပူနဲ့၊ သွားတော့။"

စုရှီသည် တစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်နိုင်သည်ကို သူမ ကောင်းစွာသိသည်။

ယွမ်ယွမ်သည် ကြောက်လန့်နေသော်လည်း သူမက တုန်ယင်စွာဖြင့် အကြံပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ နင် မြန်မြန်သွားပြီး ငါတို့ကို ကယ်ဖို့ လူရှာ။ နင် ငါတို့ကို ခေါ်သွားရင် နင် လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

အောက်ထပ်မှ လူအုပ်ကြီးသည် ပိုကြီးမားလာပြီး တုတ်များနှင့် ဓားများ ကိုင်ဆောင်ထားသော ယောက်ျားဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် အမိုးပေါ်မှ သုံးယောက်ကို ပြင်းထန်စွာ ကျိန်ဆဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွမ်ယွမ်နှင့် ရှီလင်းလင်းတို့၏ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားသည်။ သူတို့သည် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

အသက်အနည်းငယ်ရှူချိန်အတွင်းမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် လှေကားတစ်စင်းကို သယ်ဆောင်လာပြီး အပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် စုရှီကို အရေးတကြီး ဆွဲလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံတွင် မျက်ရည်များစွက်လျက် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ရှီရှီ၊ နင် သွားရမယ်။ တစ်ယောက်ယောက် လွတ်နိုင်ရင် အဲ့ဒါ နင်ပဲ ဖြစ်သင့်တယ်။"

စုရှီသည် ထိုအချိန်တွင် ထွက်ခွာသွားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အောက်ထပ်မှ လူများသည် ဒေါသထွက်နေကြပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ ထွက်သွားပါက လင်းလင်းနှင့် အစ်မယွမ်တို့ ဘာဖြစ်သွားမည်ကို သူမ စိတ်ကူးထဲမှာပင် မတွေးဝံ့ပေ။

တစ်ခုတည်းသော နှစ်သိမ့်စရာအတွေးမှာ လေ့လာကြည့်ရှုပြီးနောက် ပေါင်တာ့ဟူနှင့် ကျန်းဟွာ တို့သာ သေနတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို သူမ သိရှိသွားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့ မပစ်ခတ်နိုင်မီတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်သရွေ့ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ စိတ်ထဲတွင်တွေးရင်း သူမသည် အစောပိုင်းက ပြင်ဆင်ထားသော အိတ်ကပ်ထဲမှ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ယူလိုက်ပြီး ပေါင်တာ့ဟူနှင့် သူ၏လူများ ဝင်းထဲတွင် ပေါ်လာသည်နှင့် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

စုရှီသည် အောက်ထပ်မှ လှုပ်ရှားမှုကို အာရုံစိုက်နေစဉ်မှာပင် သူမသည် ရုတ်တရက် ဆူညံသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီး သူမ၏ နားများက ထောင်သွားသည်။

သူမသည် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စစ်သုံးယာဉ်အများအပြားသည် ဖုန်မှုန့်များ ထစေလျက် တစ်ကီလိုမီတာ သို့မဟုတ် နှစ်ကီလိုမီတာအကွာမှ သူတို့ဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုရှီ၏ စိတ်ထဲတွင် သေချာမှုတစ်ရပ် စီးဝင်လာပြီး သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"နောက်တစ်မိနစ်လောက် ထိန်းထား။ ငါ ရှဲ့ကျန်းတို့ရဲ့ စစ်ကားတွေကို မြင်နေရပြီ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမိုးပေါ်တွင် လှဲနေသော ယွမ်ယွမ်နှင့် ရှီလင်းလင်းတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှု လွန်ကဲလွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်လုမတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ဤအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ သေရတော့မည်ဟု ထင်နေစဉ်တွင် နောက်ဆုံးတွင် အကူအညီ ရောက်ရှိလာသည်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ယွမ်ယွမ်သည် စုရှီ တစ်ယောက်တည်း အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်စေလိုခြင်း မရှိပေ။

အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် သူမသည် သူမဘေးရှိ ရှီလင်းလင်းကို ပုတ်ကာ အနီးအနားမှ လှေကားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်ဖဝါးထဲတွင် ဓားမြှောင်လေးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် သန္နိဋ္ဌာန်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့၏ ခြေထောက်များ တုန်ယင်နေသော်လည်း သူတို့သည် လှေကားဆီသို့ ပြတ်သားစွာ ရွေ့လျားသွားပြီး အပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစားသူမည်သူ့ကိုမဆို လှေကားပေါ်မှ တွန်းချရန်၊ ထိုသို့မအောင်မြင်ပါက သူတို့၏ ဓားများကို အသုံးပြု၍ အဆုံးသတ်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် ရှိနေကြသည်။

စုရှီသည် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မျက်စိထောင့်မှ လှမ်းမြင်လိုက်သော်လည်း သူတို့ကို မတားဆီးပေ။ သူမသည် ယခုအခါ လုံးဝ ယုံကြည်မှုရှိနေသည်။

သူမ၏ အကြည့်သည် အောက်ထပ်မှ လူများအပေါ်တွင် စူးစိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ပေါင်တာ့ဟူနှင့် ကျန်းဟွာတို့ သတိဖြင့် ခေါင်းပြူထွက်လာသည်နှင့် သူမ၏ မျက်လုံးများက စူးရှသွားပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ ကျောက်ခဲအများအပြားကို လျင်မြန်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ မည်သူမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်မီတွင် အော်သံနှစ်ခုသည် လေထဲတွင် ထိုးဖောက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပေါင်တာ့ဟူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူ၏ ခြေထောက်နှင့် ပုခုံးနှစ်ခုစလုံးသည် ကျောက်ခဲများဖြင့် ဒဏ်ရာရရှိသွားသည်။

ကျန်းဟွာသည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ပြီး အခြားလူတစ်ယောက်ဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ညာဘက်လက်တွင် ထိမှန်သွားပြီး သူ၏ သေနတ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

သူသည် ချက်ချင်း ကုန်းချလိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်လက်ဖြင့် သေနတ်ကို ဖုံးအုပ်ရန် လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီတွင် ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သော စုရှီသည် နောက်ထပ် လက်မနှေးတော့ပေ။ ခေါင်မိုးပေါ်မှ သူမ၏ အားသာသော အနေအထားမှနေ၍ သူမသည် အောက်မှ ပြန့်ကျဲနေသော လူအုပ်ကို လုံးဝမညှာဘဲ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

မကြာမီပင် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ခေါင်းများကို ဖုံးအုပ်ထားသူများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားကြသည်။ ခြေမြန်လက်မြန်ဖြင့် ပုန်းအောင်းရာနေရာများတွင် ခိုလှုံသူအချို့ပင်လျှင် နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်မလာရဲကြတော့ပေ။

ဒဏ်ရာရနေသော ကျန်းဟွာသည် သူ၏ မျက်စိကို မယုံနိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အပေါ်မှ အမျိုးသမီး မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမမြင်ရသူက၊ သူ၏ လက်ဗလာဖြင့်သာ ကျောက်ခဲများဖြင့် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ဒါက အမှန်တကယ် ပုံမှန်လူသားတစ်ယောက်၏ စွမ်းရည်ဟုတ်ရဲ့လား။

သို့သော် သူမ၏ စွမ်းရည်များက မည်မျှပင် ကြောက်စရာကောင်းစေကာမူ သူမ၏ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ပြုမူပုံက သူမသည် သာမန်လူတစ်ယောက်သာဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေသည်။ သူမသည် လူသားဖြစ်သရွေ့ သေနတ်ကို ကြောက်ရွံ့ရမည်သာ။ ကျန်းဟွာသည် ကျောက်ခဲများကို ရှောင်တိမ်းရန် လှိမ့်လိုက်ပြီး ကျောက်တိုင်တစ်ခုနောက်တွင် ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

သူ၏ ပုန်းအောင်းရာနေရာကို လုံခြုံအောင် ပြုလုပ်ပြီးသည်နှင့် သူသည် သတိဖြင့် ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီး စုရှီကို သူ၏ သေနတ်ဖြင့် ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဘေးရှိ အပြာရောင်အုတ်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး အပေါက်ငယ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့သော ပျံသန်းလာသည့် ကျောက်ခဲတစ်လုံးကြောင့် ထိတ်လန့်တကြား နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

ကျန်းဟွာ၏ မျက်ဆံများသည် တုန်လှုပ်မှုဖြင့် ကျုံ့သွားပြီး သူ အသက်ရှူမှားသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်သည် ပိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော ရန်သူတစ်ယောက်ရှိနေပြီး သူ သူမကို အပြတ်မရှင်းနိုင်ပါက သူ ဘယ်လို စိတ်အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်နိုင်မည်နည်း။ သူသည် နေ့စဉ် သူ၏ လည်ပင်းအတွက် စိုးရိမ်နေရလိမ့်မည်။

ထိုသို့ စိတ်ထဲတွင်တွေးရင်း သူက အပြင်ဘက်မှ လူများကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"အပြင်ထွက်နိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူမဆို သွားပြီး အကူအညီခေါ်စမ်း။ သေနတ်တွေ ယူခဲ့။ ဒီမိန်းမကို လုံးဝ လွတ်မသွားစေရဘူး၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ကိုယ့်လည်ပင်းကိုယ်တောင် ကယ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများကို ဖိကိုင်ကာ လူးလှိမ့်နေသော ဒဏ်ရာရသူများကို ကြည့်နေသူများသည် သူတို့၏ ဖြူဖျော့နေပြီဖြစ်သော မျက်နှာများက ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပိုဖြူဖျော့သွားသည်။

သို့သော် သူတို့အားလုံး ကျန်းဟွာ၏ စကားကို သဘောတူကြသည်။ အမှန်စင်စစ် ယနေ့တွင် ဤအမျိုးသမီးကို လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးလိုက်ပါက သူမ၏ ရက်စက်မှုကို ကြည့်လျှင် သူတို့ အသတ်ခံရရင်တောင် တရားခံကို ရှာတွေ့မည်မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယခုအချိန်အထိ သူတို့သည် သူမ ဘယ်လိုပုံစံရှိသည်ကိုပင် မသိကြသေးပေ။

ဤသို့ တွက်ချက်ပြီးနောက် တံခါးအနီးရှိ အချို့သူများသည် တိတ်တဆိတ် အပြင်သို့ ရွေ့လျားလာကြသည်။

စုရှီသည် သေနတ်ကိုင်ထားသော လူနှစ်ယောက်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများမှ ပူလောင်သော နာကျင်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ ကျောက်ခဲများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူတို့ ခေါင်းပြူထွက်လာသည်နှင့် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် ရှိနေသည်။

အကူအညီခေါ်ရန် ကြိုးစားနေသူများအတွက်မူ သူမ လုံးဝ မစိုးရိမ်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှဲ့ကျန်းနှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိနှင့်နေပြီဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

.....

တော်လှန်ရေးကော်မတီ၏ တံခါးဝအပြင်ဘက်တွင် စစ်သုံးဂျစ်ကားအများအပြား ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ အစိမ်းရောင် ယူနီဖောင်းဝတ် စစ်သားများသည် နောက်ခန်းများမှ လျင်မြန်စွာ ခုန်ချလာကြပြီး သူတို့ ဗိုလ်မှူးကြီး၏ လက်ဟန်အမူအရာဖြင့် စစ်သားအုပ်စုတစ်စုသည် လျင်မြန်စွာ လူစုခွဲကာ ဝင်းခြံကို တင်းကျပ်သော ဖွဲ့စည်းမှုဖြင့် ဝန်းရံလိုက်ကြသည်။

အစပိုင်းတွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သံများနှင့် လှုပ်ရှားမှုအသံများကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရသော အိမ်နီးချင်းများသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး သူတို့၏ တံခါးများကို ပိတ်ကာ အပြင်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် မချောင်းကြည့်ဝံ့ကြတော့ပေ။

ရှဲ့ကျန်း၏ ယာဉ်သည် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသည်။ သူသည် ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှ ခုန်ချလာပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် အေးစက်နေသည်။ သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အထူးတပ်ဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်၍ တံခါးကို ဦးစွာ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်စေသည်။

တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ အတင်းအကျပ် ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်နှင့် ရှဲ့ကျန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဒဏ်ရာရသူများကို လေ့လာစစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သူတို့ကို လက်နက်ဖြုတ်လိုက်။ အကုန်လုံးကို ကြိုးတုပ်ထား။"

အမိန့်အတိုင်း အစစ်အမှန် သေနတ်များနှင့် ကျည်အစစ်များဖြင့် လက်နက်တပ်ဆင်ထားသော စစ်သားနှစ်ဆယ်ကျော်သည် လျင်မြန်ပြီး ထိရောက်စွာ လှုပ်ရှားကြပြီး သူတို့၏ ခြေလှမ်းများသည် တစ်ပြေးညီဖြစ်သည်။ ပေါင်တာ့ဟူနှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ရှုပ်ထွေးမှုကြားတွင် သူတို့သည် လူတိုင်းကို လျင်မြန်စွာ နှိမ်နင်းလိုက်ကြသည်။

ပေါင်တာ့ဟူက ပုံမှန် ထောင်လွှားမောက်မာလှသော်လည်း အထူး စစ်သားများကို ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိပေ။

အနီးကပ်နောက်မှလိုက်ပါလာသော ယန်အန်းနှင့် လီပင်း တို့သည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်ကာ စစ်သားများကို သေနတ်များဖြင့် ဆက်စောင့်ကြပ်ရန် လက်ဟန်ပြရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး အဆောက်အဦးအတွင်းတွင် ပတ်လည်ဝိုင်းရံဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။

တင်းမာသော မျက်နှာအမူအရာနှင့် ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါရှိသော စစ်သားဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခြင်းက ဝင်းခြံကို စစ်အစိမ်းရောင်ပင်လယ်တစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်လိုက်သည်။

ဒဏ်ရာများစွာရရှိပြီး ယခုအခါ ကြိုးတုပ်ခံထားရသော ပေါင်တာ့ဟူသည် သူ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများကို ယာယီမေ့လျော့သွားပြီး လုံးဝ ထိုင်းမှိုင်းသွားသည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးဘဲ၊ ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိမီတွင် အိတ်ကပ်လေးလုံးပါသော ဦးဆောင်အရာရှိတစ်ဦးက သူ၏ဘက်သို့ မည်းမှောင်ပြီး ပြင်းထန်သော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုအကြည့်တစ်ချက်တည်းကပင် သူ၏ ဘဝတွင် မုန်တိုင်းများစွာကို မြင်ဖူးသည်ဟု ဂုဏ်ယူနေသော ပေါင်တာ့ဟူ၏ ကျောရိုးထဲသို့ အအေးဓာတ်များ စိမ့်ဝင်သွားစေသည်။ သူသည် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်များအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သိလိုစိတ်တို့ ရောထွေးနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။ စစ်သားတွေက သူတို့ကို ဘာလို့ ကြိုးတုပ်နေကြတာလဲ။

ရုတ်တရက် ပေါင်တာ့ဟူ၏ တြိဂံပုံမျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရသည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကမ္ဘာသည် မှောင်မိုက်သွားပြီး မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

သူ မည်မျှပင် ကြောက်ရွံ့နေ သို့မဟုတ် နောင်တရနေစေကာမူ ထိုလူသုံးယောက်သည် သူ အကြောက်ဆုံးအဖြေကို လျင်မြန်စွာ ပေးအပ်လိုက်ကြသည်။

ခြံဝင်း၏ ကြောက်စရာကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် အရပ်ရှည်သော လူသုံးယောက်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

ခြေလှမ်းကျဲများဖြင့် သူတို့သည် အဆောက်အအုံ၏ ခေါင်မိုးစွန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

တစ်ပြေးညီဖြစ်စွာ သူတို့သည် အမိုးပေါ်မှ အမျိုးသမီးကို အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး တစ်သံတည်းဖြင့် နှစ်သိမ့်လိုက်ကြသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့၊ ချစ်လေး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပေါင်တာ့ဟူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် မေ့လဲသွားနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကာ သူ၏ ဗလာဖြစ်နေသော စိတ်ထဲတွင် စကားလုံးနှစ်လုံးသာ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

"ပြီးသွားပြီ"