အခန်း (၉၉-၁၀၀)

အပိုင်း ၉၉

အရာရှိအနည်းငယ်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ပေါင်တာ့ဟူ တစ်ယောက်တည်းသာ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်မဟုတ်ဘဲ၊ အခြားလူတိုင်းလည်း ထိုသို့ပင် ခံစားလိုက်ရကာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များ လွင့်ပါသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။ ပို၍ သတ္တိနည်းသော လူအချို့မှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ မေ့လဲသွားကြသည်။

သို့သော် ရှဲ့ကျန်းနှင့် အခြားသူများကမူ ဤလူများ၏ အခြေအနေကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။

လီပင်းသည် မျက်လုံးများ နီရဲရောင်ရမ်းနေသော သူ့ဇနီးကို နှစ်သိမ့်လိုက်ပြီး လဲကျနေသော လှေကားကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ထောင်လိုက်သည်။

လှေကားကို ထောင်ပြီးသည်နှင့် သူသည် လျင်မြန်စွာ တက်သွားပြီး သူ့ဇနီးလေးကို လက်မောင်းများထဲသို့ ဆွဲပွေ့လိုက်သည်။

လီပင်း၏ သန်မာပြီး လေးထောင့်ကျသော မျက်နှာသည် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ နှစ်သိမ့်စကားအနည်းငယ် ပြောမည်အပြုတွင် အောက်မှ ယန်အန်းနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့က သူ့ကို အမြန်ဆင်းလာရန် တိုက်တွန်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့လည်း သူတို့၏ ဇနီးများကို သွားခေါ်ရန် လိုသေးသည်။

လီပင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး သူ၏ ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်ကာ ဇနီးဖြစ်သူကို ကာကွယ်ပေးရင်း လှေကားမှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

ယန်အန်း အပေါ်သို့ တက်မည်အပြုတွင် ရှဲ့ကျန်းက အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ယန်အန်းသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို အလိုအလျောက် ရှောင်တိမ်းလိုက်စဉ် ရှဲ့ကျန်းက ချက်ချင်း လှေကားပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားပြီး သူ့ဇနီးကို ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

ယန်အန်းသည် ရှဲ့ကျန်းထံမှ ဤကဲ့သို့သော အရှက်မဲ့သည့်အပြုအမူကို ကြိုတင်မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ ဒေါသသည် သူ၏ ပုံမှန်တည်ငြိမ်မှုနှင့် အမူအရာအားလုံးကို ပျောက်ဆုံးစေခဲ့သည်။ သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှဲ့ကျန်း၊ ဟိတ်ကောင် မင်းကွာ .. ဆင်းခဲ့စမ်း။ သတ္တိရှိရင် ငါနဲ့ချစမ်း။"

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ မည်သည့်ညီအစ်ကိုက ဇနီးဖြစ်သူကို အရာအားလုံးထက် ဦးစားပေးမည်နည်း။ အကယ်၍ သူသာ ယခု အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းမယူပါက မည်သည့်အချိန်တွင် ယူရမည်နည်း။

အထူးသဖြင့် သူ့ဇနီးလေး၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ခန္ဓာကို သူ့လက်မောင်းများထဲတွင် အောင်မြင်စွာ ပွေ့ဖက်ထားနိုင်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော တုံ့ပြန်မှုကို ရရှိပြီးနောက်တွင် သူသည် လှေကားကို လုယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည့်အပေါ် ပို၍ပင် ကျေနပ်သွားသည်။

စုရှီသည်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အတော်လေး ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ သူမသည် ကိုယ်ခံပညာ အတော်အတန် တတ်ကျွမ်းသော်လည်း အစစ်အမှန် ဓားများနှင့် သေနတ်များရှေ့တွင် ထိုအရည်အချင်းများသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် အစောပိုင်းက အလွန်တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း အသက်ကို အောင့်ထားရုံသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမခင်ပွန်း၏ လက်မောင်းများထဲတွင် ရှိနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးကို သူ၏ ရင်းနှီးသော ရင်ခွင်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသောအခါ သူမသည် အမှန်တကယ် စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်တော့သည်။

အောက်တွင်ရပ်နေသော ယန်အန်းသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူတို့၏ ဇနီးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ တက်သွားသည်ကို ကြည့်နေစဉ် သူတစ်ယောက်တည်းသာ သူ့ဇနီးနှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်နိုင်ပြီး သူမကို လုံးဝ မထိတွေ့နိုင်ပေ။

သို့တိုင် ရှဲ့ကျန်း၏ ဇနီးသည် သူ၏လင်းလင်းအတွက် အသက်စွန့်ခဲ့သောကြောင့် သူ နောက်ထပ် ဘာမှပြောရန် မသင့်တော်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ သူ့ဇနီးနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံအောင် ကြည့်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမကမူ သူ့ကို လက်ပြပြီး ချိုသာစွာ ပြုံးပြနိုင်သေးသော စိတ်အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ သူ၏ ပြင်းထန်သော မျက်လုံးများသည် ရှာဖွေရေးမီးလုံးကဲ့သို့ သူမအပေါ်တွင် ရှေ့နောက်လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေပြီး သူမ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ခြင်း ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးနေသည်။

ကံကောင်းစွာပင် ရှဲ့ကျန်းသည် စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် သူ့ဇနီးကို ပွေ့ချီကာ လှေကားမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ယန်အန်း အလျင်အမြန် အမိုးပေါ်သို့ တက်သွားသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ဇနီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ချီကာ အစောင့်အကြပ်ဖြင့် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းခံနေရသော ပေါင်တာ့ဟူထံသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားပြီး မြင့်မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူ့ကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပေါင်တာ့ဟူ ယခင်က ပြသခဲ့သော မာနထောင်လွှားမှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိတော့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။

"နားလည်မှုလွဲတာပါ... ဒါတွေအားလုံး နားလည်မှုလွဲတာပါ... ခင်ဗျားတို့က စိတ်သဘောထားကြီးမြတ်တဲ့သူတွေပါ... အား..."

သူ့ဇနီးထံမှ အခြေအနေကို ခေတ္တမျှ နားလည်ပြီးနောက် ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ရှေ့မှ လူကို ချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ သူ ခုခံချေပရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ကြားသောအခါ သူ၏ ခြေထောက်ရှည်ကို မြှောက်ကာ အားယူပြီး ပေါင်တာ့ဟူ၏ ခြေထောက်ကို ကန်ကျောက်လိုက်သည်။

ကျွတ်ခနဲ အသံစူးစူးနှင့်အတူ ပေါင်တာ့ဟူသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ကြိုးတုပ်ခံထားရသောကြောင့် သူသည် ခြေထောက်များကို ကွေးကာ လူးလှိမ့်ရင်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသမီးကို ပွေ့ချီထားသည့် ပြင်းထန်သော ထိုလူသားသည် အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားပြီး ပေါင်တာ့ဟူကို ချက်ချင်း သေချင်စိတ်ပေါက်သွားစေသည့် အေးစက်သော မှတ်ချက်တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။

"အလျင်မလိုပါဘူး၊ ဒီနားလည်မှုလွဲတာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြဖို့ ငါတို့မှာ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။"

နာကျင်စွာဖြင့် နဖူးမှ ချွေးများစီးကျနေသော ပေါင်တာ့ဟူသည် သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြားမှ သတ္တိတစ်စွန်းတစ်စကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုလူ၏ အရပ်ရှည်သော ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အသံပြာပြာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း... မင်း ဒီလိုလုပ်လို့မရဘူး။ ပြည်သူ့လွတ်မြောက်ရေး တပ်မတော်က လူကောင်းတွေကို ဘယ်လိုလုပ် အန္တရာယ်ပေးနိုင်မှာလဲ... ငါ... ငါ့မှာ အဆက်အသွယ်တွေရှိတယ်... မင်း ငါ့ကို ထိလို့မရဘူး။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ကျန်း၏ ခြေလှမ်းများသည် မယိမ်းယိုင်ဘဲ သူ့ဇနီးကို ပွေ့ချီကာ အပြင်သို့ ဆက်ထွက်ခွာသွားသည်။ သူသည် ဤလူမိုက်များနှင့် မဖြေရှင်းမီ အရင်ဆုံး သူမလုံခြုံတာ သေချာစေရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

ထိုအစား လီပင်းသည် ပေါင်တာ့ဟူ၏ အရှက်မဲ့သော အော်ဟစ်သံကို ဖြောင့်မတ်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ရှုရင်း လျှောက်သွားကာ ပေါင်တာ့ဟူ၏ အခြားခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လူတိုင်းသည် ရင်းနှီးသော အရိုးကျိုးသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ပေါင်တာ့ဟူ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တော်လှန်ရေး ကော်မတီဝင်များအားလုံး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားပြီး လေထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားနိုင်သကဲ့သို့ ကျုံ့သွားကြကာ ဤပြင်းထန်သော လူများ၏ အမျက်ဒေါသကို ရှောင်ရှားလိုကြသည်။

လီပင်း၏ အကြည့်သည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး ပေါင်တာ့ဟူကို ထိုနေရာတွင်ပင် ခဲသွားစေရန် ရည်ရွယ်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ ပုံမှန်တည်ငြိမ်မှုကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး ပေါင်တာ့ဟူသည် သူ့ဇနီးအပေါ် မကောင်းသော အတွေးများ ရှိခဲ့သည်ကို သိရှိသွား အခြေအနေကို နားလည်ပြီးနောက် လီပင်း၏ ကျောတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။

အကယ်၍ ယနေ့တွင် ဗိုလ်မှူးကြီးရှဲ့၏ ဇနီးသာ မကူညီခဲ့ပါက သူ့ဇနီး၏ ပြင်းထန်သော သဘာဝကို ထောက်ရှုလျှင် သူသည် သူ့ဇနီးလေးကို နောက်တစ်ကြိမ် မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့တွေးလိုက်ရင်း လီပင်းသည် ပေါင်တာ့ဟူကို လူသေတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်နာမည် လီပင်းပါ၊ တပ်ရင်းတစ်ခုရဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီးတစ်ယောက်ပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံတွေကို ကျွန်တော့်ကို လာရှာခိုင်းလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လီပင်းသည် မေ့လဲလုနီးပါးဖြစ်နေသော ပေါင်တာ့ဟူထံမှ သူ၏ အာရုံကို လွှဲလိုက်ပြီး သူ့ဇနီးကို သတိဖြင့် အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူ့ဇနီးသည် သူ့ထက် အသက်များစွာငယ်သည်။ အသက် ၂၇ နှစ်အရွယ်တွင် သူ အိမ်သို့ ချိန်းတွေ့မှုအတွက် ပြန်လာစဉ် သူသည် အမှတ်မထင် သူ့အတန်းဖော်၏ တူမဖြစ်သူနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး သူမသည် အလွန်လှပသော်လည်း ထိုအချိန်က သူတွင် ထူးခြားသော အတွေးများ မရှိခဲ့ပေ။

အသက်အရွယ်နှင့် မျိုးဆက်ကွာဟမှုများ အလွန်များပြားခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့ဇနီးသည် သူ့ကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ လိုက်ခဲ့ပြီး ထိုကဲ့သို့ ထူးချွန်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ လိုက်ခြင်းကို ခံရသောအခါ ပင်ကိုယ်အားဖြင့် တည်ငြိမ်သော လီပင်းသည် သစ်တုံးကဲ့သို့ မခံစားရတော့ပေ။

အခက်အခဲများစွာကို ကျော်လွှားပြီး သူမကို လက်ထပ်ပြီးနောက် သူ့ဇနီးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ မပြုံးခဲ့သော်လည်း သူသည် သူမကို တန်ဖိုးထားဆဲဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ကာ ထိုကဲ့သို့သော အရှက်ရမှုနှင့် အန္တရာယ်ကို သူမအား ဘယ်တော့မှ မရင်ဆိုင်စေခဲ့ပေ။

အကယ်၍ သူ့စစ်ဝတ်စုံ၏ ကန့်သတ်ချက်များသာ မရှိပါက ခြေထောက်တစ်ချောင်းကျိုးရုံမျှနှင့် ပြီးဆုံးမည်မဟုတ်ပေ။

အခြားတစ်ထောင့်တွင် ကျန်းဟွာသည် ပျက်စီးခြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ဆက်၍ ပေါက်ကရများ ပြောနေဝံ့သော ပေါင်တာ့ဟူကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။

သူက အရိုက်ခံချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီအချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပဲ သူ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းလုံး ပျက်စီးသွားပြီ။

ကျန်းဟွာသည် ပေါင်တာ့ဟူသည် သူ၏ လက်ရှိရာထူးသို့ မည်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် တွေးတောမိသည်။ သူ မည်သည့်ကံကောင်းမှုမျိုး ရှိခဲ့သည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ သို့မဟုတ်လျှင် ဤကဲ့သို့သော ဦးနှောက်မျိုးဖြင့် သူ မည်သို့ ဤမျှအထိ ရောက်ရှိလာနိုင်မည်နည်း။

ကျန်းဟွာသည် အခြားသူများ၏ နောက်တွင် ပုန်းအောင်းရန် ကြိုးစားပြီး ထွက်ပြေးလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ စဉ်းစားနေသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် သူ၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် အရိပ်တစ်ခု ထိုးကျလာသည်။

သူ၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်ရပ်သွားပြီး အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူ၏ ခေါင်းကို ပို၍ ငုံ့ထားကာ လူအုပ်နှင့် ရောနှောပြီး ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းမှ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူ့ရှေ့မှ အရိပ်သည် သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရန် ရည်ရွယ်နေပုံရပြီး သူ၏ လမ်းကြောင်းကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ကျန်းဟွာသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို အောက်သို့ချလိုက်ရာ လက်မအနည်းငယ်အကွာမှ စစ်ဖိနပ်များကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ နှလုံးသည် အနက်ရှိုင်းဆုံးသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ့အတွက် လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

သူ၏ အတွေးများသည် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး သူ အစောပိုင်းက လုပ်ခဲ့သော အရာများကို ပြန်လည်သတိရကာ သူ၏ နဖူးမှ ချွေးစက်များ စီးကျလာသည်။

သူ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးလမ်းရှာနေစဉ်မှာပင် မယုံနိုင်လောက်သော အရှိန်ဖြင့် သူ့ဆီသို့ လာနေသော ခြေထောက်ရှည်တစ်ချောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ နောက်သို့ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူသည် ကန်ချခံလိုက်ရပြီး ခြေထောက်တစ်ချောင်း ကျိုးသွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည့် ထိုအခိုက်တွင် သူ ပေါင်တာ့ဟူကို လှောင်ပြောင်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ ပျက်စီးခြင်း နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ဘယ်တုန်းကမှ ဤမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိခဲ့ဖူးပေ။

အကြွင်းမဲ့အာဏာနှင့် သက်သေအထောက်အထားများရှေ့တွင် မည်သည့် အကွက်ချစီမံမှုမျှ အရေးမပါပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ဇနီးကို ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် အခြေချပေးပြီးဖြစ်ပြီး သူမ၏ အနည်းငယ် ပွန်းပဲ့နေသော လက်ချောင်းများကို သတိဖြင့် ကိုင်ကာ နူးညံ့စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကားထဲမှ ရှေးဦးသူနာပြုပစ္စည်းပုံးကို မွှေနှောက်ရှာဖွေတော့သည်။

"ကိုယ်တို့ပြန်ရောက်လို့ မင်းဒဏ်ရာတွေ ပျောက်သွားရင် မင်းကို သင်ခန်းစာပေးရမယ်။ မင်း တော်တော် မဆင်မခြင်လုပ်တာပဲ။ ဒီကောင်တွေက တောကြောင်တွေနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ။ မင်း တစ်ယောက်တည်း ဒီကိုလာရဲတယ်ပေါ့။"

စုရှီသည် သေချာပေါက် မဆင်မခြင်ပြုမူခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ ကြောက်ရွံ့ခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းသည် ထိုကဲ့သို့ ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူမ မည်သို့ လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မည်နည်း။ ထို့အပြင် သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ကာကွယ်နိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိသည်လည်း မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူမသည် ဤအချိန်တွင် ပြန်လည်ချေပ၍ မရကြောင်း ကောင်းစွာသိသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ဤလူသားသည် သေချာပေါက် ပေါက်ကွဲလိမ့်မည်။

ထိုသို့တွေးလိုက်ရင်း စုရှီသည် မျက်လုံးများကို လှန်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဒဏ်ရာရနေသော လက်ကို ပြုစုပေးနေသည့် ထိုလူသားထံသို့ ပိုနီးကပ်စွာ တိုးကပ်သွားသည်။ သတိမပေးဘဲ သူမသည် သူ၏ နဖူးကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အပြုအမူကြောင့် ရှဲ့ကျန်း၏ လက်သည် တုန်ယင်သွားသည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ထိုလူဆိုးမလေး၏ ချွဲနွဲ့သောအပြုအမူကို လျစ်လျူရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ သူ၏ ခေါင်းကို မမော့ဘဲ သူမ၏ ဒဏ်ရာကို ဆက်ပိုးသတ်ပေးနေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် သူမကို သင်ခန်းစာပေးရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားသည်။

ထို့နောက် သူ၏ နဖူးသည် နောက်တစ်ကြိမ် နမ်းရှိုက်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ပြီးတော့ နောက်ထပ် အနမ်းများစွာလည်း လိုက်ပါလာသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် စကားမဆိုနိုင်တော့ပေ။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်လာခြင်းကို အတင်းဖိနှိပ်ကာ အေးစက်စွာ ဆူပူလိုက်သည်။

"မင်း ချစ်စရာကောင်းအောင် လုပ်နေရုံနဲ့ ကိုယ် မင်းကို တာဝန်မခံခိုင်းဘဲ နေမယ်လို့ မထင်နဲ့။"

စုရှီသည် သူ့ကို လုံးဝ မကြောက်ပေ။ သူမ၏ လည်ဝယ်သော မျက်လုံးနက်ကလေးများသည် တောက်ပနေပြီး ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အားကျန်း..."

ရှဲ့ကျန်းသည် သူမကို ကြည့်ရန် သူ၏ မျက်ခွံများကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ ကျဉ်းမြောင်းပြီး အေးစက်သော မျက်လုံးများတွင် မမှားနိုင်သော အဓိပ္ပါယ် ထင်ဟပ်နေသည်။ သူ သူမ ချစ်စရာကောင်းအောင် ပြုမူနေသည်ကို ကြည့်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဒါတွေက အရာထင်မည်မဟုတ်ပေ။

စုရှီသည် သူမ၏ ရယ်သံကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး နွေးထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ထိုလူသားထံသို့ ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးကပ်သွားကာ သူ တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေး မပေးမီတွင် သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို တိုက်ရိုက် နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ပွတ်သပ်ပြီးနောက် သူမသည် ကျောက်တုံးကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေသော ထိုလူသား၏ ပါးစပ်ထဲသို့ သူမ၏ လျှာငယ်လေးကိုပင် ထိုးထည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်းနှီးသော လန်းဆန်းသည့်အရသာကို မြည်းစမ်းမိသည်နှင့် သူမသည် အငိုက်မိရာမှ တက်ကြွစွာ တုံ့ပြန်လာသော ထိုလူသား၏ ပြင်းပြသော အနမ်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းခြင်းခံလိုက်ရသည်။

စုရှီ အသက်ပြန်ရှူနိုင်သည့်အချိန်တွင် သူမသည် ထိုလူသား၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ရှဲ့ကျန်းသည် သူမ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း သူ၏ အစောပိုင်း သန္နိဋ္ဌာန်ကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"လိမ်လိမ်မာမာနေပြီး မဆိုးနဲ့တော့။ မင်းကို အရင်ပြန်ပို့ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခိုင်းလိုက်မယ်။"

စုရှီသည် ချိုသာပြီး နာခံတတ်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရှင်နဲ့ အတူတူပြန်ဖို့ စောင့်လို့မရဘူးလား။"

ရှဲ့ကျန်းသည် ခေါင်းခါပြီး သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ကိုယ် အထဲကို ဝင်ပြီး အခြေအနေတွေ ရှင်းလင်းရဦးမယ်။ စစ်ရေးနဲ့ နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေက ဝင်မစွက်ဖက်သင့်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေက မင်း ပြန်ပေးဆွဲခံရတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပုရွက်ဆိတ်အုံကို တုတ်နဲ့ထိုးသလို ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ကိုယ်တို့ ဒီအတိုင်း လျစ်လျူရှုထားလို့မရဘူး။ ပြီးတော့ ပေါင်တာ့ဟူက သူ့မှာ အဆက်အသွယ်တွေရှိတယ်လို့ ကြွေးကြော်နေတာနဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီး ဒီကင်ဆာအကျိတ်တွေကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ လိုတယ်။ မဟုတ်ရင် နောက်ထပ် အပြစ်မဲ့ပြည်သူ ဘယ်နှစ်ယောက် ထိခိုက်နစ်နာရဦးမလဲ မသိဘူး။"

ခြံဝင်းကို လေ့လာစစ်ဆေးနေစဉ် ကြားခဲ့ရသည်များကို ပြန်တွေးရင်း စုရှီက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ရှင် အလုပ်သွားလုပ်တော့လေ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ပါ။ ကျွန်မကြားတာတော့ ကျန်းဟွာက ဒီမှာ တော်တော် တရားဥပဒေမဲ့တယ်တဲ့၊ သူ့ကို သေချာ စစ်ဆေးမေးမြန်းပါ။ ပြီးတော့ ဒီမှာ အနိုင်ကျင့်ခံရတဲ့သူတွေကို 'ဖိနပ်ပြတ်' ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ လယ်တောတွေဆီ ပို့တယ်တဲ့၊ အဲ့ဒါကိုလည်း စုံစမ်းရမယ်။ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ၊ အဲ့ဒီလယ်တောတွေက သူတို့နဲ့ ဆက်စပ်နေနိုင်တယ်..."

စုရှီက ဤစိုးရိမ်မှုများကို မပြောခဲ့လျှင်ပင် ရှဲ့ကျန်း သည် ထိုအရာများကို တွေးမိမည်ဖြစ်သည်။ သို့တိုင် သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကိုယ် ဒါတွေအားလုံး သိပါတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လီပင်းက သူ့ကို ကားထဲမှ ထွက်ရန် အချက်ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် နောက်ထပ် မနှောင့်နှေးတော့ပေ။ သူသည် သူ့ဇနီး၏ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဝမ်းဗိုက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို ဘေးရှိထိုင်ခုံပေါ်သို့ ချပေးလိုက်သည်။ သူမ အခြေကျသွားသည်ကို သေချာစေပြီးနောက် သူသည် ကားထဲမှ ခုန်ထွက်ကာ လီပင်းနှင့်အတူ တော်လှန်ရေးကော်မတီရုံး အဆောက်အအုံဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

မကြာမီပင် ရှီလင်းလင်းသည် စုရှီ၏ ကားထဲသို့ တက်လာပြီး ယွမ်ယွမ်ကိုပါ ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။

သူတို့သုံးဦးသည် ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာတွင် အတူတကွ ညှပ်ထိုင်နေကြသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေတစ်ခုမှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ယွမ်ယွမ်သည် စုရှီကို သူမ၏ ကယ်တင်မှုအတွက် အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုခဲ့သည်။

"နင်သာ စောစော မရောက်လာခဲ့ရင် ငါ့ယောက်ျားနဲ့ တခြားသူတွေ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။"

ထိုသို့ပြောနေစဉ်တွင် သူမသည် ယခုအခါ လုံခြုံနေပြီဖြစ်သော်လည်း ယွမ်ယွမ်သည် ထိုအတွေးကြောင့် မလွှဲမရှောင်သာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၀၀

စုရှီသည် ထိုင်ခုံနောက်မှီကို မှီလိုက်ပြီး တင်းမာမှုများ ပြေလျော့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ပြုံးပြီး မျက်လုံးများကို မှေးထားလိုက်သည်။

"ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲလေ။ ငါ့မှာ စွမ်းရည်ရှိနေသမျှတော့ အန္တရာယ်ကြုံနေတဲ့သူကို ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်နေလို့မရဘူး။ ကံကောင်းလို့ ရှဲ့ကျန်းတို့ အချိန်မီရောက်လာတာပဲ မဟုတ်ရင်တော့ အကျိုးဆက်က ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါ တကယ်မသိဘူး။"

ရှီလင်းလင်းသည်လည်း သနားကြင်နာစိတ်တစ်ချက် ခံစားလိုက်ရသည်။ အစောပိုင်းက အခြေအနေသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အန္တရာယ်များခဲ့သည်။

သူမသည် စုရှီ၏ လက်မောင်းကို ချိတ်ကာ သူမ၏ ဘေးတွင် မှီလိုက်သည်။ စုရှီက အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို လျှော့ပေါ့ပြောဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ရုတ်တရက် မျက်ရည်များ ဝေ့တက်လာသည်။

စုရှီသည် သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် အလွန်အန္တရာယ်များစွာကို စွန့်စားခဲ့ပြီး ထိုလုပ်ရပ်သည် သူမ ပြောခဲ့သော ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများထက် များစွာပိုသည်။ အထူးသဖြင့် သူမသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့သည် အမြဲတမ်း ညီအစ်မများကဲ့သို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဆက်ဆံခဲ့ကြသောကြောင့် ရှီလင်းလင်းသည် အလွန်ခံစားမှုပြင်းသော စကားများကို မပြောဆိုဘဲ နေလိုက်သည်။ ထိုအစား သူမသည် မျက်ရည်များကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားပြီး ထိုကျေးဇူးကို တစ်သက်တာလုံး ပြန်ဆပ်ရန် စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။ သူမသည် ပေါ့ပါးသော လေသံဖြင့် ဟန်ဆောင်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"အသက်ကယ် ကျေးဇူးကို ကိုယ်နဲ့ဆပ်ရမယ်လို့ ပြောကြတယ်။ နင် ငါ့ကို နှစ်ခါကယ်ခဲ့တယ် စုရှီ၊ ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့နောက်ဘဝကို နင့်အတွက် သီးသန့်ထားရတော့မယ်ထင်တယ်။"

စုရှီသည် ရယ်မောပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ အဲ့ဒါမလိုချင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့နောက်ဘဝက ငါ့ယောက်ျား ရှဲ့ကျန်း အတွက်ပဲ သေချာတယ်။"

ရှီလင်းလင်းသည် အလွန်အကျွံ စိတ်ပျက်အားငယ်ဟန်ဆောင်ကာ သူမ၏ နှလုံးသားကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူမသည် မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်ကာ စနောက်လိုက်သည်။

"ငါက အငယ်အနှောင်း လုပ်ပေးလို့ရတယ်လေ။"

စုရှီနှင့် ယွမ်ယွမ်တို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသံထွက်၍ ရယ်မောလိုက်ကြပြီး ထို့နောက် ထိုအီလည်လည်နိုင်မှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်သွားကြသည်။

ရှီလင်းလင်း၏ ပြောင်ချော်ချော် အပြုအမူကို မခံနိုင်သောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကာ သူမအပေါ်သို့ ခုန်အုပ်ပြီး အညှာအတာမဲ့စွာ ကလိထိုးလိုက်ကြသည်။

သူတို့သုံးဦးသည် ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

....

စုရှီတို့အား ကျွန်းသို့ ပြန်လည်လိုက်ပါပို့ဆောင်ရန် တာဝန်ကျသော စစ်သားတစ်ဦးသည် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေကြသော မရီးသုံးယောက်ကို ကြည့်နေမိသည်။ ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းနေသည်ကို သူနားမလည်သော်လည်း ပြန်ပေးဆွဲခံရသည့် အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် သူတို့၏ အခြေအနေနှင့် လျင်မြန်စွာ အသားကျနိုင်စွမ်းကို မလေးစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ အမှန်ပင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှသည်။

ထို့ပြင် သူသည် ပြန်ပေးဆွဲသမား ဆယ်ဦးကျော်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျည်ဆံဒဏ်ရာများကိုလည်း ပြန်လည်သတိရမိသည်။ ထိုဒဏ်ရာများကို မည်သည့်လက်နက်များက ဖြစ်စေခဲ့သည်ကို သူ မသိသော်လည်း ထိုမြင်ကွင်းက သူ့အား ကြောက်ရွံ့မှုရော လေးစားမှုကိုပါ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

လုံးဝ အကူအညီမဲ့နေပုံရသော ဤအမျိုးသမီးသုံးဦးသည် တော်လှန်ရေးကော်မတီမှ လူယုတ်မာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ယောက်တည်းနီးပါး ရှင်းပစ်နိုင်ခဲ့သည်။

ပြောနိုင်သည်မှာ ဗိုလ်မှူးကတော်ကတော့ ဗိုလ်မှူးကတော်ပါပဲ။

စစ်ကား စတင်ထွက်ခွာသောအခါ စုရှီနှင့် အခြားသူများသည် ကားနောက်ခန်းတွင် လုံခြုံစွာထိုင်လိုက်ရင်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မှီကာ ငိုက်မျဉ်းနေကြသည်။ သူတို့ကို ကားတစ်စီးက ကျော်တက်သွားပြီး တော်လှန်ရေးကော်မတီရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်ကို သူတို့ သတိမပြုမိလိုက်ကြပေ။

ကားပေါ်မှ လူလေးဦး လျင်မြန်စွာ ဆင်းလာကြသည်။

ရှေ့ဆုံးတွင် အသက်ငါးဆယ်အရွယ် ခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူသည် တော်လှန်ရေးကော်မတီကို ဝန်းရံထားသော စစ်သားများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးတွင် တကယ့်သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး တင်းကျပ်သော ဝန်းရံမှုကို ဖွဲ့စည်းထားသည်။

စစ်သားတစ်ဦးချင်းစီ၏ အကြည့်များသည် ရှေ့တည့်တည့်သို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး မားမားမတ်မတ်ရပ်ကာ တည်ငြိမ်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ ထိုအမျိုးသား၏ မျက်လုံးများက တစ်ချက် လက်သွားသည်။

သူတို့သည် သာမန်စစ်သားများ မဟုတ်ကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် အဆောက်အအုံထဲမှ စစ်သားငယ်တစ်ဦး ပြေးထွက်လာသည်။ ထိုအမျိုးသားကို မြင်သောအခါ သူက အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ ယုံကြည်ချက်ရှိသောပုံစံဖြင့် အလေးပြုလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူး ပိုင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဗိုလ်မှူးကြီးက အတွင်းထဲမှာ ခင်ဗျားကို စောင့်နေပါတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူနှင့်အတူပါလာသော အတွင်းရေးမှူးငယ်မှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။ ဗိုလ်မှူးကြီးတစ်ဦးသည် ဒေသဆိုင်ရာ အဆင့်အတန်းအရ ခရိုင်အဆင့် ကေဒါတစ်ဦးမျှသာဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာမူ F မြို့၏ အမြင့်ဆုံးအရာရှိဖြစ်သည်။ ဤသို့ပြုမူခြင်းမှာ အမှန်ပင် ရဲတင်းလွန်းလှသည်။

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်မှာမူ အတော်လေး တည်ငြိမ်နေသည်။ သူက ဒေါသထွက်တော့မည့် သူ့အတွင်းရေးမှူးကို လက်ကာပြပြီး တားလိုက်ကာ လူငယ်စစ်သားလေးအား ဖော်ရွေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လမ်းပြပေးပါ"

လူငယ်စစ်သားလေး၏ နောက်မှ အနီးကပ်လိုက်ပါရင်း အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် ကျန်းလုထံမှ လက်ခံရရှိခဲ့သော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ပြန်လည်သတိရကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မှောင်မိုက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ့အလုပ်တွင် ပေါ့ဆမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူတို့က သူ့အား နေရာတကျဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်သည်ကို အပြစ်တင်၍မရပေ။

တော်လှန်ရေးကော်မတီသည် မြေရှင်များဖြစ်သော လု မိသားစုပိုင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို သိမ်းပိုက်ထားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်များအတွင်း မြေရှင်များကို နှိမ်နင်းစဉ်က လု မိသားစုသည် ထွက်ပြေးခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းတို့ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ခြံဝင်းကျယ်ကြီးနှင့် ပြည့်စုံသော ဤနှစ်ထပ်အဆောက်အအုံသည် တော်လှန်ရေးကော်မတီမှ ရုံးခန်းအဖြစ် ဖိအားပေး သတ်မှတ်ခြင်းမခံရမီ အချိန်အတော်ကြာ လစ်လပ်နေခဲ့သည်။

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ချိန်က မောက်မာခဲ့သော တော်လှန်ရေးကော်မတီဝင်များသည် ယခုအခါ စိတ်ဓာတ်ကျနေသောပုံစံဖြင့် ထောင့်တစ်နေရာတွင် စုပုံနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အထူးသဖြင့် မကြာသေးမီက နာမည်ကြီးနေသူ ပေါင်းတာ့ဟူ မှာ ရွှံ့တစ်တုံးကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် သွေးကွက်ကြီးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူသည် သတိလစ်နေသလား သေနေသလား မကွဲပြားဘဲ သူ့မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ အသက်မဲ့နေသည်။

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးတွင် ပြန့်ကျဲနေသော သွေးကွက်များကို ကြည့်လိုက်ရာ အတွေ့အကြုံများစွာရှိသော သူပင်လျှင် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် ကျောချမ်းသွားမိသည်။

ခဏလေးအတွင်းက အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့သော အတွင်းရေးမှူးမှာ ဆိုဖွယ်မရှိတော့ဘဲ သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်ကာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ရပ်နေမိသည်။

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် သူ၏ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ကာ အိတ်ကပ်လေးလုံးပါ စစ်အရာရှိများထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။

"ရဲဘော်၊ ဒီလူတွေ ဘာလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ပြောရရင် ခင်ဗျားတို့ ဒီလိုမျိုး ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လုပ်လိုက်တာက တကယ်ပဲ သင့်တော်ရဲ့လား"

သူက တော်လှန်ရေးကော်မတီမှ အကျင့်ပျက်ခြစားသူများကို ကာကွယ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ စစ်တပ်၏ လက်လှမ်းမှုမှာ အနည်းငယ် ကျယ်လွန်းသည်ဟု ခံစားမိရုံသာ ဖြစ်သည်။

လီပင်းသည် ခန့်ညားသော ယန်အန်းနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်သွားသည်။ ဒီလူက ဘာလို့ သူ့ကို လာမေးနေရတာလဲ။ သူက အနိုင်ကျင့်လို့ လွယ်တဲ့ပုံ ပေါက်နေလို့လား။

အမှန်တကယ်တော့ လီပင်း မှန်းဆခဲ့သည်မှာ မမှားပေ။ ယန်အန်းနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့၏ အေးစက်ပြီး ချဉ်းကပ်ရခက်သော အမူအရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လီပင်း၏ လေးထောင့်ကျသော မျက်နှာနှင့် တည့်မတ်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထားက သူ့ကို မေးခွန်းမေးရန် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်တို့ လွန်လွန်ကျူးကျူး ဘာမှ မလုပ်ထားပါဘူး" လီပင်းက တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုနေသော လူအုပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ဒါက ဘာမှမဟုတ်ဘူးလား"

လီပင်းက အမှန်တရားကို ပြောနေသကဲ့သို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တရားဝင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခုခံကာကွယ်မှုရဲ့ ရလဒ်ပါ"

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် "ခင်ဗျား နောက်နေတာဖြစ်မယ်" ဟူသော အမူအရာဖြင့် အရာရှိကို ကြည့်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ယန်အန်းထံ ချဉ်းကပ်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဒီရဲဘော်ကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ မသိဘူး။ ကျွန်တော့်နာမည်က ပိုင်ပါ၊ F မြို့ရဲ့ အတွင်းရေးမှူးပါ။ ဒီလူတွေ ဘာပြစ်မှု ကျူးလွန်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြပေးလို့ ရနိုင်မလား"

ယန်အန်းက အတွင်းရေးမှူး ပိုင်ထံသို့ အေးစက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် မေးကြည့်လိုက်ပေါ့"

ထိုသို့ပြောပြီး ယန်အန်းက သူ့မေးကို လဲကျနေသော လူယုတ်မာအုပ်စုဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်ရာ သူ့အမူအရာမှာ အလွန်တရာ မောက်မာလှသည်။

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် သူ၏ရှေ့မှ လူများ၏ လျစ်လျူရှုသော သဘောထားကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဒေါသထွက်လာသည်။ သူက အေးစက်စွာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သူတို့ကို သေချာပေါက် မေးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ လူတွေကို ဒီလောက်အထိ နာကျင်အောင် လုပ်ထားတာပဲ။ ရှင်းပြချက်တစ်ခုတော့ ပေးသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား"

သို့သော် ယန်အန်းမှာမူ မျက်လုံးပင် ပင့်ကြည့်ရန် စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။

ဤပေါ့ဆသော သဘောထားက သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကြောင့် လူသိများသော အတွင်းရေးမှူး ပိုင်ကိုပင် သိသိသာသာ တင်းမာသွားစေသည်။ သူက သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်စေရန် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူကာ တိတ်တဆိတ် သတိပေးနေမိသည်။

'တခြားသူတွေအပေါ် ကြင်နာပါ။ တခြားသူတွေအပေါ် ကြင်နာပါ'

ဤသို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သူက ရှဲ့ကျန်း ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုမှာ ပို၍ပင် အဟန့်အတားဖြစ်သွားရသည်။

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်က စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် ရှဲ့ကျန်းက ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်သွားပြီး မှတ်စုစာအုပ် လှန်လှောနေသော စစ်သားငယ်တစ်ဦးကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်မှာ ပြောစရာစကားမရှိတော့ပေ။

'ခင်ဗျားတို့အားလုံးမှာ ပြဿနာ တစ်မျိုးမျိုးတော့ ရှိနေပုံပဲ။'

သူ၏ အတွင်းရေးမှူးက သူ့နားနားကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူး၊ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ သူတို့က ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မရှိဘူး၊ ရဲကို ဖုန်းခေါ်လိုက်ရမလား"

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လက်ကို ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ခဏစောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့"

သူက အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူ့ရှေ့တွင် ဤစစ်သားများ၏ ရဲတင်းမှုက အချက်နှစ်ချက်ထဲမှ တစ်ခုကိုသာ ဆိုလိုနိုင်သည် - သူတို့ လုံးဝမှန်ကန်နေခြင်း သို့မဟုတ် သူတို့တွင် အားကောင်းသော နောက်ခံရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားမလည်ဘဲ အခြေအနေကို ပိုဆိုးရွားအောင် မလုပ်ချင်သောကြောင့် သူက သတိဖြင့် ချဉ်းကပ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဤသို့ သဘောပေါက်သွားသောအခါ သူက သူ့ဒေါသကို ချုပ်တည်းပြီး လက်ရှိအခြေအနေ၏ အခက်အခဲများကို သူ့ကိုယ်သူ သတိပေးလိုက်သည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော အချို့အရာများကို သည်းမခံနိုင်သော်လည်း သူက သတိထားရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက အဖြေရရန် နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူက အဖြစ်အပျက် အစအဆုံးကို စုံစမ်းရန် လူငယ်စစ်သားတစ်ဦးထံသို့ တိုက်ရိုက်ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် အေးစက်သော တုံ့ပြန်မှုကို မကြုံတွေ့ရတော့ပေ။ လူငယ်စစ်သားလေးက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အသေးစိတ်ကို တစ်ခုချင်းစီ ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူ နားထောင်နေရင်း အတွင်းရေးမှူး ပိုင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ မှောင်မိုက်လာပြီး ဤပြဿနာအားလုံးကို ဖြစ်စေခဲ့သော တော်လှန်ရေးကော်မတီမှ ထိုလူမိုက်များကို အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ကောင်းလိုက်တာ… ကောင်းလိုက်တာ။ သူတို့က ဗိုလ်မှူးကြီးသုံးယောက်ရဲ့ ဇနီးတွေကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖမ်းဆီးတဲ့အထိ လုပ်ရဲကြတယ်။ ဘယ်လောက်တောင် မောက်မာလိုက်ကြလဲ။

ထိုလူများက သူ့ကို ပေါ့ဆမှုအတွက် လက်ညှိုးမထိုးခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် ဤအကြောင်းကို စဉ်းစားလေလေ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ တာဝန်သိစိတ်သာ မရှိပါက သူက လှည့်ထွက်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဘယ်လို ရှုပ်ထွေးမှုမျိုးလဲ။

သူ စိတ်ပျက်လွန်း၍ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် အခြားစစ်သားငယ်တစ်ဦးက သူ့ထံသို့ စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် စာရင်းစာအုပ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး သူ့ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း စာမျက်နှာများကို လျင်မြန်စွာ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် မှားယွင်းစွာ စွပ်စွဲခံခဲ့ရသော လူများ၏ အမည်များနှင့် အပြစ်မဲ့မိန်းကလေးများ၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များ၊ သူတို့ကို မည်သည့်အမျိုးသားများ၏ အိပ်ရာသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည့် တိကျသော ရက်စွဲများကို သေသပ်စွာ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဒါက ပေါင်တာ့ဟူ၏ လက်ရာဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

ဤစာရင်းစာအုပ်သည် အခြားသူများကို ခြိမ်းခြောက်ရန် အသုံးပြုသော ရာဇဝတ်မှုမှတ်တမ်းနှင့် ဘဏ္ဍာရေးစာရင်းစာအုပ် နှစ်မျိုးလုံးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်။ အကောင်းပါလွန်နေပြီ။

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် သူ့ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ခဲ့သော လူတစ်ယောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားခဲ့သည်။

သူက ပေါင်တာ့ဟူထံသို့ ဒေါသတကြီး လျှောက်သွားပြီး သူရင်ဆိုင်နေရသော အန္တရာယ်ကို လုံးဝမသိပုံရသော ထိုလူကို မဆိုင်းမတွ ကန်ကျောက်မှုများ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်တွင် ရှဲ့ကျန်းနှင့် သူ၏ ရဲဘော်များကဲ့သို့ ခွန်အားမရှိသော်လည်း သူ၏ ကန်ကျောက်မှုများမှာ သတိလစ်နေသော ပေါင်တာ့ဟူကို နာကျင်မှုဖြင့် နိုးထလာစေရန် လုံလောက်သည်။

ပေါင်တာ့ဟူသည် ညည်းညူရင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်းရေးမှူး ပိုင်၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာကို သူ့အပေါ်မှ တွေ့လိုက်ရသည်။ မည်သူဖြစ်သည်ကို သိလိုက်သောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး သူ အလျင်အမြန် အော်ဟစ်ငိုယိုကာ ပြောလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူး၊ အတွင်းရေးမှူး! ဒီစစ်သားယုတ်တွေ ရူးနေကြပြီ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဘက်က ရပ်တည်ပေးရမယ်။ ကျွန်တော် ဘာအမှားမှ မလုပ်ထားဘူး"

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် ဤအခြေအနေရောက်သည်အထိ ပေါင်တာ့ဟူက အရာအားလုံးကို ငြင်းဆန်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အေးစက်စွာ မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အမှားလုပ်ထားလား မလုပ်ထားလားဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင် အသိဆုံးဖြစ်မှာပါ။ ငါက မင်းကို မြှောက်ပင့်ပင့်ပြောတတ်တဲ့ကောင်လို့ပဲ အမြဲထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ မင်းက အလုပ်လုပ်တာ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ယုံခဲ့မိတယ်။ မင်းဆီကနေ ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး၊ ပေါင်တာ့ဟူ၊ မင်း တကယ်ကို ထူးချွန်လွန်းတာပဲ"

ပေါင်တာ့ဟူက ဘာကိုမှ ဝန်ခံရဲမည်မဟုတ်ပေ။ သူက အလျင်အမြန် ဆက်ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ အတွင်းရေးမှူး။ ကျွန်တော်တို့က တစ်ဖက်တည်းသားတွေပါ၊ ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုမယုံဘဲ တခြားလူတွေကို ယုံနိုင်ရတာလဲ။ ကျွန်တော် တကယ်ကို အပြစ်မရှိပါဘူး"

သူက နစ်နာသူတစ်ဦး၏ အမူအရာကို ပြုလုပ်ကာ အတွင်းရေးမှူး ပိုင်ကို သနားစဖွယ် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ကျေနပ်နေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအမျိုးသမီးသုံးဦးမှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရသေးဘဲ သူ ယခင်က ဤနေရာတွင် ဝှက်ထားခဲ့သော အခြားအမျိုးသမီးများကိုလည်း နေရာရွှေ့ပြောင်းပြီးသားဖြစ်သည်။ သက်သေမရှိဘဲ မည်သူမျှ သူ့ကို အမှုစွဲဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသာ ယနေ့ကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့လျှင် ဤစစ်သားများကို လက်စားချေရန် နည်းလမ်းများစွာ ရှိသည်။ သူက ရာထူးပိုမြင့်လာပြီး တစ်နေ့တွင် ထိုအမျိုးသမီးသုံးဦးကို သူ့အတွက် သိမ်းပိုက်မည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်။ သူက ထိုစစ်သားများရှေ့တွင်ပင် သူတို့ကို အရှက်ခွဲကာ ယနေ့အတွက် အကြွေးဆပ်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ဤစိတ်ကူးယဉ်မှုတွင် ပျော်မွေ့မနေမီမှာပင် အတွင်းရေးမှူး ပိုင်က သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ကြမ်းတမ်းသော အကြည့်ဖြင့် အတွင်းရေးမှူး ပိုင်က သူ၏လက်ထဲမှ စာရင်းစာအုပ်ကို မြှောက်ကိုင်ကာ သူ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။

"ဒါ မင်းရဲ့ စာရင်းစာအုပ် ဟုတ်တယ်မလား"

ပေါင်တာ့ဟူမှာ တောင့်ခဲသွားပြီး သူ၏ခေါင်းမှာ သံချေးတက်နေသော စက်ယန္တရားကဲ့သို့ တကျွီကျွီမြည်ကာ အတွင်းရေးမှူး ပိုင်၏ လက်ထဲမှ မှတ်စုစာအုပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ရင်းနှီးသော မျက်နှာဖုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူက တကယ့်ကို ကြောက်ရွံ့သွားသည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အချက်အလက်တိုင်းသည် အနီးကပ်စစ်ဆေးမှုကို ခံနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ရာဇဝတ်မှုများအတွက် ငြင်းမရသော သက်သေသာဓကများ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့က ဘယ်လိုရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ။ သူ စာမတတ်သောကြောင့် မုန့်အာကို အရာအားလုံး မှတ်တမ်းတင်ခိုင်းခဲ့သော်လည်း သူက ၎င်းကို မည်သည့်နေရာတွင် ဝှက်ထားသည်ကို မုန့်အာကို ဘယ်တော့မှ အသိမပေးခဲ့ပေ။

သူ၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို သိလိုက်သောကြောင့် သူ့ဘေးရှိ စစ်သားငယ်တစ်ဦးက လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"မင်း ထင်းထားတဲ့တဲက နံရံအက်ကြားထဲမှာ ဝှက်ထားရင် ငါတို့ ရှာမတွေ့လောက်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ တော်တော် တုံးတာပဲ"

အမှန်ပင် တုံးလှသည်။ သူ၏ အကြံအစည်များမှာ အပြစ်ကင်းစင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော သူသည် မည်မျှ မိုက်မဲခဲ့ကြောင်းကို ပေါင်တာ့ဟူသည် ယခုမှသာ သိရှိသွားတော့သည်။

ယခင်က စစ်တပ်နှင့် ပြဿနာဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အဆိုးဆုံးအနေဖြင့် ဒဏ်ရာအနည်းငယ်သာ ရလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူတို့က သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်အောင် မလုပ်ရဲဟု သူ သေချာနေခဲ့သည်။ ပြီးတော့ လူများစွာအပေါ် အညစ်အကြေးများစွာ ရှိနေသောကြောင့် သူ မသေမချင်း ပြန်လာရန် နည်းလမ်းတစ်ခု အမြဲရှာတွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုယုံကြည်ချက်ကြောင့်ပင် သူက အပြင်းအထန် အရိုက်ခံရသည့်တိုင် မောက်မာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ထိုစာရင်းစာအုပ် ပေါ်လာပြီး အတွင်းရေးမှူးပိုင်၏ သံမဏိလက်ထဲတွင် ရောက်နေသောအခါ သူ အဆုံးသတ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူ့ထံမှ အကျိုးအမြတ်ရရှိခဲ့သူများမှာ ယခု သူ့ကို ကယ်တင်ရန် စိတ်ကူးပင်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ ခြေရာလက်ရာများကို ဖုံးကွယ်ရန် သူ့ကို မသတ်ရုံတမယ် ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။

သူ စဉ်းစားလေလေ ပို၍ ကြောက်ရွံ့လာလေလေဖြစ်ပြီး ချွေးစေးများ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျလာသည်။ သူ့ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး မျက်လုံးများ လန်တက်သွားကာ ကြောက်လန့်၍ မေ့လဲသွားတော့သည်။

စစ်သားငယ်တစ်ဦးက အောက်သို့ထိုင်ချကာ သူ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းကြည့်ပြီးနောက် အဖွဲ့ကို သတင်းပို့လိုက်သည်။ "မသေသေးဘူး၊ ကြောက်လို့ မေ့လဲသွားတာ"