အခန်း (၁၀၁-၁၀၂)

အပိုင်း ၁၀၁

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် စာရင်းစာအုပ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီရဲနေသည်။ သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် အသက်ပြင်းပြင်း အကြိမ်ကြိမ် ရှူသွင်း ရှူထုတ်ပြီးနောက် သူက ရှဲ့ကျန်းနှင့် သူ၏ ရဲဘော်များဘက်သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီစီမံခန့်ခွဲမှု အလွဲက ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ပါ။ စိတ်ချပါ၊ ဒီစာရင်းစာအုပ် လက်ထဲမှာ ရှိနေမှတော့ ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တိုင်းကို တရားစီရင်နိုင်အောင် ကျွန်တော် သေချာလုပ်ဆောင်ပါ့မယ်"

ရှဲ့ကျန်းနှင့် အခြားသူများသည် အတွင်းရေးမှူး ပိုင်၏ သဘောထားကို အနည်းငယ် ကျေနပ်သော်လည်း စာရင်းစာအုပ်ကို လွှဲပြောင်းပေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယန်အန်းက ကြားဖြတ်ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "မူရင်းစာအုပ်ကတော့ ပါဝင်ပတ်သက်သူတွေ အားလုံးကို မဖမ်းမိမချင်း ကျွန်တော်တို့ စစ်ဖက်မှာပဲ ရှိနေရမယ်။ ခင်ဗျားအတွက် မိတ္တူတစ်စောင် ကူးပေးဖို့ ကျွန်တော် စီစဥ်ပေးပါ့မယ်"

ထိုအချိန်က မိတ္တူကူးစက်များသည် ဈေးကွက်သို့ အသစ်ဝင်ရောက်လာချိန်ဖြစ်ပြီး အလွန်ရှားပါးလှသည် - အနည်းဆုံးတော့ အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ လူအများစုမှာ ထိုသို့သော စက်ကို အသုံးပြုခွင့်ရရန် နည်းလမ်းမရှိကြပေ။

သူ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ယန်အန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဗိုလ်မှူးကြီးရဲ့ မိသားစုနာမည်ကို မေးခွင့်ပြုပါ"

ယန်အန်းက အနည်းငယ် ဖိအားပေးရန် လိုအပ်သည်ကို သိသောကြောင့် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဖြေလိုက်သည်။ "Q ပြည်နယ်က ယန် မိသားစုက ယန်အန်းပါ။ ကျွန်တော့်ယောက္ခမက ရှီဝေ့ကောပါ"

သာမန်အားဖြင့် ယန်အန်းသည် သူ၏ မိသားစုနောက်ခံကို မည်သူ့ကိုမှ အထင်ကြီးစေရန် အသုံးမပြုပေ။ သူသည် သူ၏ ရာထူးကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးပမ်းမှုဖြင့်သာ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့ သူ့ဇနီးအပေါ် ကျူးလွန်ခဲ့သော စက်ဆုပ်ဖွယ် ထိခိုက်မှုများကြောင့် ဤပြစ်မှုကျူးလွန်သူများကို အပြစ်ပေးနိုင်ရန် သူ၏ မိသားစုဆက်ဆံရေးကို အသုံးချရန် အလွန်ဆန္ဒရှိနေသည်။

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားသည် - ပေါင်တာ့ဟူသည် ဤမျှလောက် မဆင်မခြင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မသိခဲ့ပေ။ သူ၏ တဏ္ဏာရူး သာယာမှုအတွက် ပြန်ပေးဆွဲခဲ့သော အမျိုးသမီးများတွင် မနှစ်ကမှ Q ပြည်နယ်၏ ထိပ်တန်းရာထူးကို ရယူခဲ့သော ရှီဝေကော၏ သမီးပါ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ပြီးတော့ စစ်တပ်အတွင်း ယန် မိသားစု၏ သြဇာအာဏာမှာ ထူးကဲလှသည်။ အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ယန်နှင့် ရှီမိသားစုတို့၏ မဟာမိတ်ဖွဲ့မှုနှင့် ပတ်သက်သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို သတိရနေသေးသည်။ ထိုမဟာမိတ်ဖွဲ့မှုမှာ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် လေးစားမှုကို ကိုယ်စားပြုသော ကျော်ကြားသည့် ပေါင်းစည်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယန် မိသားစု၏ မိသားစုဝင် အရင်းခေါက်ခေါက်တစ်ဦးသည် သူ့အပိုင်နယ်မြေအတွင်းတွင် ရှိနေသည်ဟု သူ မထင်ခဲ့မိပေ။

သူက အင်အားကြီးမိသားစုများကို မြှောက်ပင့်တတ်သူတစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း သူ့နယ်မြေတွင် သူတို့ကဲ့သို့ ဖြောင့်မတ်ပြီး ကောင်းမွန်စွာ ကြီးပြင်းလာသော လူငယ်များ ရှိနေခြင်းမှာ အကျိုးရှိသည်မှာ သေချာသည်။ အချိန်အတော်ကြာ သူသည် အကျင့်ပျက်ခြစားသော အရာရှိအချို့နှင့် သဘောထားကွဲလွဲခဲ့ပြီး သူတို့၏ အပြုအမူများက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဤပိုးမွှားများကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုများသည် အတားအဆီးများနှင့် နိုင်ငံရေးကစားပွဲများကြောင့် မကြာခဏ ပျက်ပြားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခု ယန်အန်းက သူ၏ ထောက်ခံမှုကို ကြေညာလိုက်သောအခါ အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် F မြို့ကို ဤယုတ်မာသော အရာရှိများထံမှ တစ်ကြိမ်နှင့်တစ်ခါတည်း ဖယ်ရှားရန် လိုအပ်သော နောက်ခံအင်အားကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် သူ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေသော F မြို့ကို မြင်ယောင်နေသကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်းသည် စစ်သားများနှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ယန်အန်းထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူ၏ တည်ရှိမှုမှာ အင်အားကြီးမားလှသည် - အထူးသဖြင့် သူ၏ လက်ရှိ ဒေါသထွက်နေသော အခြေအနေတွင် သူသည် ရန်သူကို ခုတ်ဖြတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ၏ ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါကြောင့် အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် အလိုအလျောက် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်မိသွားသည်။

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် သူ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤမျှလောက် ကြောက်တတ်သူမဟုတ်ဟု သူ့ကိုယ်သူ ကျိန်ဆိုမိသည်။

မချိတင်ကဲ ပြုံးလိုက်ရင်း ယန်အန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ သူက မေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ဒီတစ်ယောက်ကရော ဘယ်သူဖြစ်မလဲ"

ရှဲ့ကျန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ဒေါသများ ထွက်နေသည်ကို သတိပြုမိသောကြောင့် ယန်အန်းက ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါက ဗိုလ်မှူးကြီး ရှဲ့ ပါ"

ထို့နောက် အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ယန်အန်းက တည်ငြိမ်သော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ပါသော လေသံဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"J မြို့က ရှဲ့ မိသားစုကပါ"

"J… J မြို့က ရှဲ့ မိသားစုလား"

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်က မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ စကားထစ်အသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ… ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့ရဲ့ မိသားစု မဟုတ်ဘူးလား"

အတွင်းရေးမှူး ပိုင်၏ အကြည့်ထဲမှ မသေချာမှုနှင့် အံ့ဩမှုကို သတိပြုမိသောကြောင့် ယန်အန်းက ခေါင်းကို ခိုင်မာစွာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။ အတွင်းရေးမှူး ပိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသော နောက်ထပ် တုန်လှုပ်မှုကို ကြာကြာမကြည့်နေဘဲ သူက ရှဲ့ကျန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရှဲ့ကျန်းသည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးသူဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှုကို ရှားရှားပါးပါးသာ ပြသတတ်သည်။

ရှဲ့ကျန်းက အေးစက်ပြီး ခက်ထန်သော အပြုံးကို ပြုံးလိုက်ကာ သူ၏ လက်ထဲမှ ဝန်ခံချက် စာရွက်ပုံကို ပုတ်လိုက်သည်။

"စာရင်းစာအုပ်ထဲမှာက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့ နာမည်တွေပဲ ပါတာ။ ပေါင်တာ့ဟူက လည်တော့လည်လောက်တယ် ဒါပေမဲ့ ခြောက်လအတွင်းမှာပဲ သူတို့လက်ထဲမှာ လူ အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော် သေခဲ့တယ်။ သူတို့ကို အနီးနားက တောင်ကုန်းပေါ်မှာ မြှုပ်ထားတယ်၊ ငါ လူလွှတ်ပြီး စတူးခိုင်းလိုက်ပြီ"

ယန်အန်းသည် စာရွက်ပုံကို ရှဲ့ကျန်းထံမှ လျင်မြန်စွာ ယူလိုက်သည်။ စစ်သားများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဝန်ခံချက်များက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စာရင်းတစ်ခုကို ဖော်ပြနေသည် - နှစ်ဆယ့်သုံးဦးအသက် ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး သူတို့ အားလုံးကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်ဟု အာမခံချက်မရှိပေ။

တိုးပွားလာသော အရေးတကြီး ခံစားချက်ဖြင့် ယန်အန်း က ကြေညာလိုက်သည်။ "ငါ ကိုယ်တိုင် အဲ့ဒီကို အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သွားမယ်"

ရှဲ့ကျန်းက အခြေအနေကို ခေတ္တမျှ စဥ်းစားလိုက်သည်။ ဤနေရာသည် စစ်တပ်၏ လက်အောက်တွင် မရှိသောကြောင့် သူက အတွင်းရေးမှူး ပိုင် ဘက်သို့ လှည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူး ပိုင်၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်ပါဖို့ ရဲအရာရှိတချို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်"

သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားလိုက်ရသော အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သေးငယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ အချိန်မဖြုန်းဘဲ သူက သူ့အတွင်းရေးမှူးကို ရဲများကို ခေါ်ရန် ဘူတာရုံသို့ မောင်းသွားရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် မဆိုင်းမတွဘဲ သူက ရှဲ့ကျန်းနှင့် ယန်အန်းတို့နှင့်အတူ စစ်သားတစ်ဝက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြှုပ်နှံရာနေရာသို့ လိုက်ပါသွားသည်။

သူ၏ အသက်အရွယ်ကြောင့် အတွင်းရေးမှူး ပိုင်ကို ရှေ့ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် နေရာပေးထားသည်။ ကားသည် လမ်းမပေါ်တွင် အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်နေပြီး အိမ်များနှင့် သစ်ပင်များ၏ ရှုခင်းများက ပြတင်းပေါက်မှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားရာ သူ၏ လှုပ်ရှားနေသော စိုးရိမ်စိတ်ကို ပို၍ တိုးစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ အတွေးများကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးနောက် နောက်ပြန်လှည့်စရာ မရှိတော့ပေ။ ပြီးတော့ သူက နောက်ပြန်လှည့်ရန် ရည်ရွယ်ချက်လည်း မရှိပေ။ ရှဲ့နှင့် ယန်မိသားစုတို့၏ ထောက်ခံမှုမရှိလျှင်ပင် သူက ဤစုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို အဆုံးတိုင်အောင် ဆက်လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ သူ၏ နိုင်ငံရေးအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို စတေးရလျှင်ပင် ဤအကျင့်ပျက်ခြစားသော အရာရှိများကို သူနှင့်အတူ ငရဲသို့ ဆွဲချသွားမည် ဖြစ်သည်။

....

ဤအတောအတွင်း ဟုန်ကျွင်း ကျွန်းပေါ်တွင်။

စုရှီနှင့် သူ၏ အဖော်များ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အသေးစိတ်ကို သတင်းပို့ရန် ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်း၏ ရုံးခန်းသို့ ချက်ချင်းသွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

စစ်သားများ၏ မိသားစုများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာကြောင့် လူသိများသော ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်းသည် သူတို့ရှေ့တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သိသိသာသာ ဒေါသထွက်နေပြီး ဥပဒေမဲ့မှုနှင့် ထိန်းချုပ်မရသော အကျင့်ပျက်ခြစားမှုများအကြောင်း ရေရွတ်ရင်း စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်သည်။

သူ၏ ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ပြီးနောက် သူက အမျိုးသမီးများကို အချည်းနှီး နစ်နာခံရမည်မဟုတ်ကြောင်း ကတိပေးကာ သူ့လေသံကို နူးညံ့စွာဖြင့် အားပေးစကားပြောလိုက်သည်။

ဤသို့ နှစ်သိမ့်စကားများ ပြောဆိုပြီးမှသာ သူက သူတို့ကို ပြန်အနားယူရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်း၏ ရုံးခန်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် စုရှီ၊ ရှီလင်းလင်းနှင့် ယွမ်ယွမ်တို့သည် လူငယ်စစ်သား၏ အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးမည့် ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းဆိုလိုက်ကြသည်။ အဲဒီအစား အမျိုးသမီးသုံးဦးသည် လက်ချင်းချိတ်ကာ လူနေရပ်ကွက်ဆီသို့ အတူတကွ လျှောက်သွားကြသည်။

သူတို့ မိသားစု အိမ်ရာများသို့ နီးကပ်လာသောအခါ စုရှီက ရှီလင်းလင်းနှင့် ယွမ်ယွမ်ကို မှာလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တာတွေ အဖွားကို မပြောပြနဲ့နော်"

ရှီလင်းလင်းက ပထမဆုံး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ နင် မပြောရင်တောင် ငါက အဖွားကို ဘယ်လိုမှ ပြောမှာမဟုတ်ဘူး"

ယွမ်ယွမ်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ငါ နင်တို့အိမ်ကို ခဏလောက် လာလည်လို့ရမလား"

သူမက တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း သူတို့၏ အစောပိုင်းက ကြောက်မက်ဖွယ်အတွေ့အကြုံမှ ကျန်ရစ်နေသော ကြောက်ရွံ့မှုကို မဖယ်ရှားနိုင်သေးဘဲ တစ်ယောက်တည်းနေရန် စိတ်မလုံခြုံသလို ခံစားနေရသည်။

စုရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နင်တို့နှစ်ယောက်လုံး လာခဲ့လေ။ အစ်မယွမ် အဖွားရဲ့လက်ရာကို မြည်းစမ်းကြည့်လို့ရပြီ၊ ပြီးတော့ လင်းလင်း နင်လည်း အခုချက်ချင်း ပြန်သွားစရာမလိုသေးဘူး။ ဗိုလ်မှူးကြီး ယန်နဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီး လီတို့ လာခေါ်တဲ့အထိ စောင့်နေလို့ရတယ်"

ရှီလင်းလင်းက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။ "ငါကလည်း အဲ့ဒီလို စီစဥ်ထားတာပဲ။ ငါတို့ စားပြီးရင် ငါ့ရဲ့ ရှောင်းပေါင်လေးနဲ့အတူ အဖွားဆီမှာ တစ်ရေးအိပ်လိုက်မယ်"

အမျိုးသမီးသုံးဦးသည် လမ်းလျှောက်ရင်း စကားဆက်ပြောနေကြရာ မကြာမီ စု မိသားစု၏ ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

သူတို့ ဝင်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာများ၏ ရနံ့က သူတို့ကို ကြိုဆိုနေသည်။

စုရှီသည် သူတို့ကို မီးဖိုချောင်သို့ တန်းတန်း ခေါ်ဆောင်သွားရာ ထိုနေရာတွင် ချန်ရှန်းယွင်က အလုပ်ရှုပ်စွာ ဟင်းကြော်နေပြီး စုတုန်က ရှောင်းပေါင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ချီကာ ညင်သာစွာ ချော့မြှူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဖွားက ရှီလင်းလင်းနှင့် ယွမ်ယွမ်ကို နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်ပြီး စုရှီ၏ သူငယ်ချင်းများကို နေ၍ သူ၏ လက်ရာကို မြည်းစမ်းရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

သူမက ဧည့်သည်များ ရှိနေခြင်းကို အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။

သူမ၏ အစ်ကိုကြီး အိမ်တွင် ရှိနေသည်ကို သိချင်သောကြောင့် စုရှီက စုတုန်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ ဒီနေ့ အလုပ်မရှိဘူးလား"

စုတုန်က ရှီလင်းလင်းနှင့် ယွမ်ယွမ်ကို အသိအမှတ်ပြု ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မနက်က အဖွားကို နေ့လည်စာအတွက် ပြန်လာမယ်လို့ ကတိပေးထားလို့"

ရှီလင်းလင်းသည် စုတုန်၏ တုံ့ပြန်မှုတွင် မပြောဘဲ ချန်ထားသော အပိုင်းကို ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။ သူက ရှောင်းပေါင်ကို ကူထိန်းပေးရန် အထူးပြန်လာခြင်း ဖြစ်ရမည်။

အနည်းငယ် ရှက်သွားသောကြောင့် သူမက သူမ၏ ဖောင်းအိနေသော သားလေးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး စု တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

စုတုန်က နူးညံ့စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ နွေးထွေးပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေသည်။ "ဒုက္ခမရောက်ပါဘူး။ ရှောင်းပေါင်က ချစ်စရာလေး"

ရှီလင်းလင်းသည် သူမသားကို အနည်းငယ်ပို၍ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ထားလိုက်ပြီး သူက စုတုန်၏ လက်မောင်းများထဲ သွားရန် ပြန်ရုန်းကန်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမက မိမိကိုယ်ကို ရယ်မောရင်း တွေးလိုက်သည်- 'ဘယ်သူက သူ့ကို ခုခံနိုင်မှာလဲ။ ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ငါ့သားလေးက ဒီချောမောတဲ့ မျက်နှာကို စွဲလမ်းသွားပြီး သူ့အမေကိုတောင် မေ့သွားပြီ'

ကလေးငယ်တွေက အလှတရားကို နားမလည်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။

ထိုစဥ် ယွမ်ယွမ်က သူမ၏ ကြောင်ငေးနေမှုမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရှီလင်းလင်း၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ဒေါက်တာ စုတုန်လား။ ဒီဝင်းထဲက အသက် ခုနစ်ဆယ်အရွယ် အဖွားတွေကနေ သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးမလေးတွေအထိ အမျိုးသမီးတိုင်းကို ဆွဲဆောင်ထားနိုင်တဲ့သူလေ"

ရှီလင်းလင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "လုံးဝမဟုတ်ဘူး"

ယွမ်ယွမ်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမက အနီးနားရှိ ထူးကဲစွာ ခန့်ညားသော လူကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး အံ့ဩစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒါက နာမည်ကြီး စုတုန် မဟုတ်ဘူးပေါ့"

ရှီလင်းလင်း ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဆိုလိုချင်တာက သူ့ကို သဘောကျတာ အသက် ခုနစ်ဆယ်အရွယ် အဖွားတွေ ဒါမှမဟုတ် သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးမလေးတွေတင် မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ သားလေး၊ လပိုင်းလောက်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ကောင်လေးတောင်မှ သူ့ကိုမြင်ရင် သူ့အမေကိုတောင် မေ့သွားတယ်"

ယွမ်ယွမ်က ရှီလင်းလင်း၏ စကားကို ကြားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်သွားကာ သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေသော စုတုန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်မိပြန်သည်။ သူမက သူ့ကို ထပ်၍ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ရှေးပုံပြင်တွေထဲမှာ ပြောကြတဲ့ ကျောက်စိမ်းလို လှပတဲ့ ယောက်ျားတွေ၊ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ သူကောင်းမျိုးနွယ် သခင်လေးတွေအကြောင်း သိတယ်မလား။ သူက အဲ့ဒီလို လူစားမျိုးပဲနော်"

ရှီလင်းလင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခြံထဲရှိ စုတုန်ကို နောက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ အစ်ကိုကြီး စုကို ပထမဆုံး စတွေ့တုန်းကလည်း ကြောင်သွားတာပဲ"

ယွမ်ယွမ်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းကို အမြန်ညိတ်လိုက်သော်လည်း သူမက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ငါကတော့ ငါ့ရဲ့ လီပင်း ရုပ်ရည်ကို ပိုသဘောကျတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စုရှီရဲ့ အစ်ကိုကြီးက တကယ်ကို ခန့်ညားတယ်ဆိုတာ ဝန်ခံရမယ်။ ဝင်းထဲက မိန်းမတွေ ချဲ့ကားပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးပဲ"

တကယ်တော့ တချို့လူတွေက ပန်းချီကားထဲက ထွက်လာသလို တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းကြတာပဲ။

သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို တစ်လုံးမကျန် ကြားလိုက်ရသော စုရှီမှာမူ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

....

အချိန်က လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်ပတ်တာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

F မြို့၏ သာမန်တစ်ပတ် ဖြစ်သင့်သည့် အချိန်တွင် တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းပြီး သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ရပ်တစ်ခုက နိုင်ငံကို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။

သတင်းစာကြီးများအားလုံးက ပေါင်တာ့ဟူနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများ၏ ဆိုးရွားလှသော လုပ်ရပ်များကို ဖော်ပြကြပြီး သူတို့၏ မကောင်းမှုများကို မီဒီယာများက လူသိရှင်ကြား ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့ကြသည်။ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှု၏ သတင်းမှာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး နိုင်ငံ၏ အစွန်အဖျားဆုံး နေရာများကိုပင် ဤသာမန်မြို့လေးတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိရှိသွားစေသည်။

အမှု၏ ပြင်းထန်မှုမှာ မကြာမီ နိုင်ငံ၏ အမြင့်ဆုံးခေါင်းဆောင်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားသည်။

ဒေါသထွက်နေသော အကြီးတန်းခေါင်းဆောင်က နှောင့်နှေးမှုမရှိဘဲ စေ့စေ့စပ်စပ် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်များက စောင့်ကြည့်နေသောအခါ မည်သူမျှ အချက်အလက်များကို လိမ်လည် ဖုံးကွယ်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ အရာရှိများက အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြပြီး အတွင်းရေးမှူး ပိုင်အတွက် ဖြစ်နိုင်သမျှ တံခါးတိုင်းကို ဖွင့်ပေးခဲ့ကြသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် တစ်ပတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် ပါဝင်ပတ်သက်နေသော အရာရှိများ၏ ကွန်ရက်ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စေ့စေ့စပ်စပ် ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

F မြို့တစ်ဝှမ်းနှင့် အိမ်နီးချင်းမြို့မှ အရာရှိအချို့ပင် ရာထူးမှ ဆက်တိုက် ကျဆုံးသွားကြသည်။

အဓိက တရားခံ ပေါင်တာ့ဟူနှင့် သူ့ဂိုဏ်းမှာ သူတို့၏ ပြစ်မှုများ အတည်ပြုပြီးသည်နှင့် သေဒဏ်ကို လျင်မြန်စွာ ချမှတ်ခံခဲ့ရပြီး ထိုဆုံးဖြတ်ချက်က ပြည်သူလူထုကို စိတ်သက်သာရာရစေပြီး ဝမ်းမြောက်စေကာ များစွာသောသူတို့က "ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံ သက်တော်ရာကျော်ရှည်ပါစေ" ဟု ကြွေးကြော်ကြသည်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွင် တက်ကြွစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့သော အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် ခုခံတွန်းလှန်သော ခေါင်းမာသည့် အရာရှိအချို့နှင့်ပင် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ပြီး အကျိုးဆက်များကို မကြောက်မရွံ့ ပြသခဲ့သည်။ သူ၏ မကြောက်မရွံ့၊ ပြည်သူကို ဗဟိုပြုသော စိတ်ဓာတ်က သူ၏ စေတနာနှင့် ရိုးသားမှုကို မြင်တွေ့ခဲ့သော အထက်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။

ရှားပါးသော သက်ညှာမှုတစ်ခုအဖြစ် သူတို့က သူ့ကို စီမံခန့်ခွဲရေးဆိုင်ရာ လစ်ဟာမှုများအတွက် တာဝန်ခံရန် မရွေးချယ်ခဲ့ကြပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ကောင်းမှုများက သူ့အပြစ်များကို ကျော်လွှားသွားပြီး သူသည် F မြို့၏ အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ဆက်တည်ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် အတွင်းရေးမှူး ပိုင်သည် ဤကိစ္စကို အံ့ဩဖွယ်ကောင်းအောင် ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်မှာ အားလုံးအတွက် ရှင်းလင်းနေသည်။ အဆင့်မြင့်ခေါင်းဆောင်များစွာက သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို သတိပြုမိကြပြီး သူက ကြီးမားသော အမှားများ မကျူးလွန်သရွေ့ လာမည့်နှစ်များတွင် သူ၏ ရာထူးတိုးခြင်းမှာ လက်တွေ့တွင် အာမခံထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဤပြဿနာများစွာရှိသော ကိစ္စရပ် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ စုရှီသည် သူမ၏ ပုံမှန် အလုပ်နှင့် အိမ် အချိန်ဇယားအတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ရှီလင်းလင်းအပြင် သူငယ်ချင်းအသစ် ယွမ်ယွမ်ကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။

သေရေးရှင်ရေး အတွေ့အကြုံကို အတူတကွ မျှဝေခဲ့ပြီးနောက် အမျိုးသမီးသုံးဦးသည် အလွန်ရင်းနှီးသွားကြသည်။ သူတို့သည် မကြာခဏ စုဝေးပြီး စကားစမြည်ပြောကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်ခံစားမှု အထူးကောင်းမွန်နေသည့်အခါ သူတို့သည် အတူတကွ သောက်စားကြပြီး အိမ်ပြန်ရန်ပင် မေ့သွားတတ်ကြသည်။

တစ်ကြိမ်ထက်မက ယန်အန်းနှင့် လီပင်းတို့သည် သူတို့၏ ဇနီးများကို ပြန်ခေါ်ရန် မျက်နှာမည်းကြီးများဖြင့် ရောက်လာတတ်ကြသည်။ သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုအတွက် သူတို့ကို အပြစ်တင်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ သူတို့၏ ဇနီးများ စုရှီဆီ လည်ပတ်ခြင်းကို သူတို့ စိတ်မဆိုးသော်လည်း စုဝေးမှုများသည် စု မိသားစု၏ ခြံဝင်းတွင် မကြာခဏ ဖြစ်ပွားပြီး ထိုနေရာတွင် စုတုန်သည် သူ၏ ထင်ရှားသော ရုပ်ရည်ဖြင့် မကြာခဏ ရှိနေတတ်သည်။ ဤအချက်က ယန်အန်းနှင့် လီပင်း နှစ်ဦးလုံးကို မနာလိုဝန်တိုမှုတွင် နစ်မြုပ်စေပြီး သူတို့၏ မသက်မသာဖြစ်မှုကို မဖယ်ရှားနိုင်ပေ။

သူတို့ ဤသို့ ခံစားရတိုင်း ရှဲ့ကျန်းကို စိတ်တိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်တတ်ကြသည်။

ရှဲ့ကျန်းမှာ ပြောစရာစကားမရှိတော့ပေ။

လုံးဝ အငိုက်မိသွားသော သူက မတရား အပြစ်တင်ခံလိုက်ရသည်။

ဒါက သူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူတို့မှာ တိုင်ကြားစရာ တစ်ခုခုရှိရင် သူတို့ ဇနီးတွေနဲ့ သွားပြောသင့်တယ်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၀၂

နွေဦးအစောပိုင်းကာလ၊ မတ်လ၏ နူးညံ့သော နွေးထွေးမှုနှင့်အတူ မက်မွန်ပန်းများသည် မီးလျှံကဲ့သို့ နီမြန်းစွာ အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေကြသည်။

၁၉၆၇ ခုနှစ် မတ်လကုန်ပိုင်းတွင်၊ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးခဲ့သော မက်မွန်ပင်များသည် စုရှီ ၏ ဂရုတစိုက်စောင့်ရှောက်မှုကြောင့် ရှင်သန်ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ ယခုနှစ်ရာသီတွင် သစ်ပင်များအား တောက်ပသော ပန်းပွင့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိသည်။ မက်မွန်ပင် ရာပေါင်းများစွာ အတူတကွ ပွင့်လန်းကြသောအခါ ထိုမြင်ကွင်းသည် ကျယ်ပြောလှသော ပန်းရောင်ပင်လယ်ကြီးကဲ့သို့ပင်၊ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ပြီး နွေးထွေးလှပေသည်။

ဤလောကတွင် အသက်အရွယ်၊ ကျားမ မရွေး လူတိုင်းသည် လှပသောရှုခင်းများကို နှစ်သက်ကြသည်။ မက်မွန်ပင်များ ပွင့်လန်းလာကတည်းက ဤနေရာသည် ကျွန်းပေါ်ရှိ လူများအတွက် လမ်းလျှောက်ရန် အနှစ်သက်ဆုံးနေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် ကိုးလအရွယ် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဖြစ်ပြီး မီးဖွားခွင့်ယူထားသော စုရှီသည် သူမ၏ အဖွားဖြစ်သူနှင့် ရှီလင်းလင်းတို့နှင့်အတူ နေ့စဉ် တစ်နာရီကြာ လမ်းလျှောက်ထွက်နေခဲ့သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ လျှောက်နိုင်သေးသော သူမ၏ ရင်သွေးငယ်ကို သစ်သားလှည်းငယ်လေးထဲတွင် ထည့်ထားပြီး လွတ်လပ်စွာ လျှောက်သွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် ချန်ရှန်းယွင်သည် ခြေထောက်သေးသေးလေးများကို အားမာန်ပါပါ ကန်ကျောက်ရင်း နေရာအနှံ့သွားနေသော ကလေးငယ်ထံမှ အကြည့်မလွှဲခဲ့ပေ။

လမ်းလျှောက်နေရင်း ရှီလင်းလင်းက စကားစလိုက်သည်။

"ခဏနေကျရင်လေ အစ်မယွမ်ဆီကို ပစ္စည်းတစ်ခု သွားပို့ပေးရဦးမယ်။ သူက အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက သူ့အိမ်မှာ ဇီးပြားတွေ ကုန်တော့မယ်လို့ ပြောလို့ အိမ်ကိုထပ်မှာပေးထားတာ။ အခု သူ့ကို သွားပေးမလို့။ နင်ရော လိုက်ခဲ့မလား။"

သူမသည် စုရှီကို ကြည့်လိုက်ရင်း ကိုယ်ဝန်ကြီးနှင့်ပင် လှပကျော့ရှင်းနေသော သူမ၏ သူငယ်ချင်းကို အံ့ဩနေမိသည်။ လက်တစ်ဖက်ကို ခါးပေါ်တင်၍ နောက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဗိုက်ကို ပင့်မထားသော်လည်း စုရှီသည် လွယ်ကူတည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။ ရှီလင်းလင်းသည် အံ့ဩတကြီးဖြင့် စုပ်တစ်ချက်သပ်လိုက်မိသည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်က သူမ ကိုးလကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်က ဘဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ယိမ်းထိုး၍ လျှောက်ခဲ့ရသည်။

လက်ထပ်ပြီး နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင်မှ ကိုယ်ဝန်ရခဲ့သော ယွမ်ယွမ် အကြောင်းကို စဉ်းစားမိရင်း စုရှီသည် စာနာစိတ်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့ သူငယ်ချင်းသုံးယောက်စလုံး ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ် နာမကျန်းဖြစ်သည့်ကိစ္စတွင် ကံမကောင်းကြပုံရသည်။

ထိုစဉ်က ရှီလင်းလင်းသည် ပြင်းထန်သော ပျို့အန်ခြင်းကို နှစ်လခန့် ခံစားခဲ့ရပြီး စုရှီလည်း အလားတူကာလကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ သို့သော် စုရှီသည် အနည်းငယ် ပို၍ကံကောင်းသည် - သူမသည် နံနက်တိုင်း တစ်ကြိမ်သာ အန်ခဲ့ရသည်။

ယွမ်ယွမ်မှာမူ အဆိုးဆုံးဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ဝန်သည် သူမအား လုံးဝနီးပါး ဒုက္ခပေးခဲ့သည်၊ သုံးလအရွယ်တွင်ပင် သူမ စားသမျှ အန်ထုတ်နေရဆဲဖြစ်သည်။ ဇီးသီးချဥ်ချဥ်များဖြင့် သက်သာအောင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်သာ သက်သာခဲ့သည်။

အရင်တခေါက် ရှီလင်းလင်း၏ မိသားစုက သူမအား သုံးလစာ လုံလောက်သော ဇီးပြားများ ပို့ပေးခဲ့ရာ ယွမ်ယွမ်သည် တစ်လအတွင်းမှာပင် ထိုဇီးပြားများအားလုံးနီးပါးကို စားသုံးခဲ့သည်။ ယခု ရှီလင်းလင်းသည် သူမ၏မိသားစုထံမှ အလျင်အမြန် ထပ်မံတောင်းဆိုခဲ့ရသည်။

နံနက်ပိုင်း အပြင်ထွက်လေ့ရှိသော စစ်သားလေးက စာတိုက်မှ ပါဆယ်ထုပ်ကို သူမအတွက် ယူလာပေးခဲ့ပြီး သူမသည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ယွမ်ယွမ်ဆီသို့ ထိုပါဆယ်ထုပ်အား သွားပို့ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။

စုရှီသည် သူမ၏ဗိုက်ကို ပွေ့ပိုက်ရင်း အကြံပြုလိုက်သည်။ "အခုပဲ သွားလိုက်ကြတော့မလား။"

ရှီလင်းလင်းသည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ အခုပဲ သွားကြတာပေါ့။ သူ့ကို ခဏလောက် အဖော်သွားလုပ်ပေးလို့ရတာပေါ့။ သူက ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာဆို အိပ်ရာထဲမှာပဲ လှဲနေရသလောက်ပဲလေ။ ဘယ်တော့မှ သက်သာလာမလဲဆိုတာ ပြောဖို့ခက်တယ်။"

စုရှီ ယသည် ယွမ်ယွမ်၏ နွမ်းနယ်နေသော ပုံစံနှင့် ပေါင်ဆယ်ပေါင်ကျော် ကျသွားပုံကို ပြန်အမှတ်ရရင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် သနားစာနာစိတ်တို့အား မထိန်းနိုင်ဘဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ် ပျို့အန်ခြင်းကို မကြုံဖူးသူများသည် အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ၊ ထိုခံစားချက်သည် အခြားမည်သည့်အရာနှင့်မျှမတူသော ဒုက္ခတစ်ခုဖြစ်သည်။

လီပင်း၏ တာဝန်ကျအိမ်ရာသည် စုရှီ၏ ရပ်ကွက်နှင့် အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးသည်။ စု မိသားစု၏ အိမ်နှင့် ရှဲ့ကျန်း၏ အိမ်တို့သည် အိမ်ရာဟောင်းပိုင်းတွင် တည်ရှိပြီး လီပင်းသည် အသစ်ဆောက်လုပ်ထားသော အပိုင်းတွင် အိမ်တစ်လုံး ရရှိခဲ့ရာ စုအိမ်မှ ဆယ်မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ရသည်။ သေချာပေါက် ဒါက စုရှီ၏ "ကိုယ်ဝန်ဆောင် ခြေလှမ်းနှုန်း" ဖြစ်သည်၊ အကယ်၍ ရှဲ့ကျန်း သို့မဟုတ် အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားတစ်ဦးသာဆိုလျှင် ငါးမိနစ်ခန့်ဖြင့် ထိုအကွာအဝေးကို ရောက်နိုင်ပေသည်။

စုရှီနှင့် ရှီလင်းလင်းတို့ ပါဆယ်ထုပ်များ သယ်ဆောင်ကာ ယွမ်ယွမ့်အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူတို့ကို အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၊ လီပင်း၏မိခင်ဖြစ်သူ အဘွား ကျူးအာ့နီက တံခါးဝတွင် ကြိုဆိုခဲ့သည်။

အဘွားကျူးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လက်ထပ်ပြီး သားသမီးမရသေးသော သူမ၏ အငယ်ဆုံးချွေးမ နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိလာပြီး ထိုကိုယ်ဝန်မှာလည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်အောင် လုပ်သည်ဟု ကြားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် လယ်ယာလုပ်ငန်းများကို ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား လွှဲအပ်ခဲ့ပြီး အိမ်ကဝေးဝေးတစ်ခါမှ မသွားဖူးသော်လည်း ချက်ချင်း အထုပ်အပိုးများပြင်ဆင်ကာ ချွေးမဖြစ်သူကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စောင့်ရှောက်ရန် ခရီးထွက်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ ယွမ်ယွမ်၏ သူငယ်ချင်းများ လာလည်သည်ကိုမြင်သောအခါ အဘွား ကျူး၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးပန်းတစ်ပွင့် ဖူးပွင့်သွားသည်။

"ဪ၊ စုလေးနဲ့ ရှီလေးတို့ပါလား။ ဝင်ခဲ့ကြ၊ ဝင်ခဲ့ကြ။ ဘာမှလည်း ယူလာစရာမလိုပါဘူးကွယ်။ နင်တို့ လာလည်တာနဲ့တင် တော်ပါပြီ။"

သူမသည် သူတို့ကိုဝင်ခွင့်ပြုရန် ဘေးသို့ရှဲပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။

ရှီလင်းလင်းက သွားပေါ်အောင် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မယွမ် ဆီမှာ ဇီးပြားတွေ ကုန်သွားလို့ အိမ်ကို ထပ်မှာပေးထားတာလေ။ ပစ္စည်းရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ယူလာခဲ့တာ။"

ဇီးပြားများအကြောင်း ကြားသောအခါ အဘွား ကျူးသည် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူမသည် အထုပ်ကို မယူမီ သူမ၏ အေပရွန်နှင့် လက်ကို အမြန်သုတ်လိုက်သည်။

"အလိုလေး၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်ကွယ်။ ဒါက တကယ့်ကို အသက်ကယ်ဆေးပဲ။ ယွမ်ယွမ်က သူ့အခန်းထဲမှာ နားနေတယ်။ အဘွားကို အားမနာကြနဲ့၊ သူ့ဆီကိုသာ ဝင်သွားလိုက်ကြ။ အဘွားက သူ့အတွက် အစားအသောက်တွေ သွားနွှေးပေးလိုက်ဦးမယ်၊ ဒီဇီးပြားလေးတွေနဲ့ဆိုရင် သူတစ်ခုခုတော့ စားနိုင်လောက်မှာပါ…"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အဘွားကျူးသည် ဇီးပြားများကိုကိုင်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေသည်။

စုရှီနှင့် ရှီလင်းလင်းတို့သည် အိမ်နှင့်အကျွမ်းတဝင်ရှိသဖြင့် နောက်ထပ်စကားမဆိုတော့ဘဲ ယွမ်ယွမ်၏ အိပ်ခန်းသို့ တန်းတန်း သွားခဲ့ကြသည်။

ယွမ်ယွမ်၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများကို မြင်သောအခါ အပြုံးနုနုတစ်ခုဖြင့် လင်းလက်သွားသည်။

"နင်က မွေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ လျှောက်သွားနေသေးတာလဲ။"

မူလကတည်းက နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရုပ်သွင်ရှိသော သူမသည် ကိုယ်အလေးချိန်များစွာ ကျသွားပြီးနောက် ပို၍ပင် နုနယ်ချစ်စရာကောင်းနေသည်။

စုရှီသည် သူမ၏ဗိုက်ကို ပိုက်ထားပြီး ရှီလင်းလင်း၏ အကူအညီဖြင့် ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက နင့်ဆီကို ငါလာလည်နိုင်မယ့် နောက်ဆုံးနှစ်ရက်ပဲ ဖြစ်လောက်တယ်။ ငါ့မွေးရက်က နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းပဲ၊ အဲဒီနောက်ဆိုရင်တော့ လာဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်တယ်။"

ယွမ်ယွမ်သည် အားနည်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။ နင်ကလေးမွေးပြီးရင် ငါ နင့်ဆီ လာလည်မယ်လေ။"

စုရှီသည် ယွမ်ယွမ်၏ အသားအရေကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ရှုပြီး သူမ၏ ဖြူဖျော့နေပုံကို သတိပြုမိကာ စိုးရိမ်ကြောင်း ဖော်ပြလိုက်သည်။ "နင် တကယ်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်သင့်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်ကထက်တောင် ပိုပြီး အားနည်းနေသလိုပဲ။"

ယွမ်ယွမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က ငါ့ယောက်ျား လောင်လီနဲ့ စကားများထားတာ။"

ရှီလင်းလင်း အံ့ဩသွားပုံရသည်။ "ဗိုလ်မှူးကြီးလီလိုလူတောင် နင်နဲ့ စကားများတယ်လား။"

ဒါက ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်းမဟုတ်ပေ။ လီပင်းသည် ရှဲ့ကျန်း သို့မဟုတ် ယန်အန်းတို့လို မြုံစိစိ မဟုတ်သော်လည်း သူသည် စကားအပြောအဆို နည်းပါးသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ထက် ကိုးနှစ်ငယ်သော ဇနီးသည်ကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် သူမအပေါ် အလွန်ကြင်နာယုယစွာ ဆက်ဆံသည်။ ယခု ယွမ်ယွမ် ကိုယ်ဝန်ရှိနေချိန်တွင်မူ သူမကို ပျော်ရွှင်စေရန် တတ်နိုင်သမျှ အရာရာကို လုပ်ဆောင်ပေးလေ့ရှိသည်။

ယွမ်ယွမ် ရှက်သွေးဖြန်းသွားခဲ့သည်။ "တစ်ဖက်သတ် စကားများတာပါ၊ ငါတစ်ယောက်တည်း အော်နေတာ။"

ရှီလင်းလင်းသည် "ဒါပဲ ဖြစ်နိုင်မှာပေါ့" ဟု ဆိုလိုဟန်ရှိသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ စုရှီ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။ ဤနှစ်ယောက်သည် အဓိကအချက်ကို လွဲချော်နေကြတာလား။

ထို့ကြောင့် စုရှီက မေးလိုက်သည်။ "နင်တို့နှစ်ယောက် ဘာလို့ စကားများကြတာလဲ။"

သူမသူငယ်ချင်း၏ အမေးကိုကြားသောအခါ ယွမ်ယွမ်၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်၊ သို့သော် သူမ၏ အသားအရေမှာ မူလကပင် ဖြူဖျော့လျက်ရှိသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကြောင့်ဖြစ်ရမှာလဲ။ အဲဒီလူယုတ်မာ အဘိုးကြီးလီ က ကလေးကို ဖျက်ချခိုင်းလို့ပေါ့။"

"မဟုတ်… မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ သူက ဘာလို့အဲ့လိုပြောရတာလဲ။" ရှီလင်းလင်းသည် လုံးဝနီးပါး မယုံနိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အစ်မယွမ် ဒီလောက်စိတ်ဆိုးနေတာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။ အကယ်၍ သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိနေစဉ် ယန်အန်းက ထိုသို့အကြံပြုခဲ့ပါက… သူ အထိအခိုက်မရှိဘဲ လွတ်မြောက်သွားလျှင်ပင် ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။

စုရှီမှာမူ ပို၍တည်ငြိမ်သည်။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် လီပင်း၏ အကြောင်းပြချက်ကို နားလည်သွားပုံရသည်။ သူမသည် ယွမ်ယွမ်ကို ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်မှူးကြီး လီက နင့်ကျန်းမာရေးကို စိတ်ပူလို့နေမှာပါ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အဲ့ဒီအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမှာ သေချာတယ်။ သူ့ကို စိတ်ဆက်မဆိုးပါနဲ့တော့။"

ရှီလင်းလင်းလည်း ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အခြေအနေကို အကဲဖြတ်ရန် မလွယ်ကူပေ…

ယွမ်ယွမ်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး သူမက ပြောလိုက်သည်။ "ငါသိပါတယ်။ ငါစိတ်ငြိမ်သွားတော့မှ နားလည်လာတယ်။ အဘိုးကြီး လီက အသက် ၃၅ နှစ်ရှိပြီ။ တောရွာတွေမှာဆိုရင် တချို့လူတွေက အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီး သူ့အသက်အရွယ်မှာ မြေးတောင်ရနေကြပြီ။ ငါက အခုမှ ကိုယ်ဝန်ရဖို့ ဒီလောက်ကြာခဲ့ရတာ၊ ဒီကလေးကို ဆုံးရှုံးဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ထိုအခါ ယွမ်ယွမ်သည် ညအတော်များများတွင် အိပ်ရာမှထကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ တစ်ယောက်တည်း ခြံထဲတွင် ဆေးလိပ်သောက်ရင်း မျက်နှာမသာမယာဖြင့် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်ကို ပြန်အမှတ်ရမိသည်။ ထိုအမှတ်တရသည် သူမရင်ထဲမှ နာကျင်မှုကို ပို၍ နက်ရှိုင်းစေခဲ့သည်။

ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးများသည် စိတ်ခံစားလွယ်တတ်ပြီး ဤအတွေးများကို တွေးတောနေရင်း မျက်ရည်များ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။

စုရှီနှင့် ရှီလင်းလင်းတို့သည် ယွမ်ယွမ် ကို နှစ်သိမ့်ပေးရင်း ဝမ်းနည်းစိတ်ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမကို ကူညီနိုင်မည့် နည်းလမ်းများကို စဉ်းစားနေကြသည်။

ရုတ်တရက် စုရှီ အတွေးတစ်ခု ရလိုက်သည်။ "ငါတို့အိမ်က မက်မွန်ဝိုင်ကို စမ်းကြည့်ကြမလား။"

ရှီလင်းလင်းလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မက်မွန်ဝိုင်က တကယ်အထောက်အကူပြုလို့လား။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တွေ အရက်မသောက်သင့်ဘူးလို့ ပြောကြတယ် မဟုတ်လား။"

ယွမ်ယွမ်သည် လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် နှာခေါင်းကိုသုတ်လိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သန်းနေသော ဖူးယောင်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

စုရှီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စမ်းကြည့်ကြရအောင်လေ။ အစ်မယွမ်က သုံးလကျော်နေပြီဆိုတော့ ကလေးကလည်း တည်ငြိမ်နေပြီမို့ ငါအကြံပြုရဲတာ။ ပြီးတော့ ငါ့မက်မွန်ဝိုင်က ကျန်းမာရေးအတွက် လုပ်ထားတဲ့ ဆေးဝိုင်ပဲ၊ အပြင်မှာရောင်းတဲ့ သာမန်ဝိုင်တွေနဲ့မတူဘူး။"

ဤသည်မှာ အကျပ်အတည်းမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြံရာမရသည့်အဆုံး ကြံစည်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း အမှန်တရားမှာ ဆရာဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် သားဖွားမီးယပ်အထူးကု မဟုတ်သည့်တိုင် စုရှီသည် အခြေအနေများ ဤအတိုင်းဆက်သွားပါက ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချရန် ဆေးရုံသို့ သွားစရာမလိုဘဲ ကလေးသည် အသက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း မြင်တွေ့နေရသည်။

ဆေးပညာသင်ကြားနေသော ရှီလင်းလင်းသည်လည်း ဤအချက်ကို သံသယမရှိဘဲ အသိအမှတ်ပြုထားသောကြောင့် သူမ၏ မိသားစုထံသို့ ဇီးပြားများပို့ပေးရန် အရေးတကြီး ဖုန်းဆက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယွမ်ယွမ်သည် သူမလက်ကို ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းပေါ်သို့ ညင်သာစွာတင်လိုက်သည်။ ဗိုက်မှာ အဖုအထစ်မရှိသေးပေ၊ အမှန်မှာ သူမသည် မကြာသေးမီက ပေါင်နှစ်ဆယ်နီးပါး ကျသွားသဖြင့် ဝမ်းဗိုက်မှာ ချိုင့်ဝင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏လက်သည် အရိုးမှလွဲ၍ ဘာကိုမျှ မခံစားရပေ။

သူမသည် စုရှီ၏ မက်မွန်ဝိုင်ကို ယခင်က သောက်ဖူးပြီး ၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်သော အာနိသင်များရှိကြောင်း သိထားသည်။ သူမသည် ထိုဝိုင်ကို သောက်ခဲ့သောကြောင့် ကိုယ်ဝန်ရလာသည်ဟုပင် ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း ဤသံသယကို စုရှီနှင့် တစ်ခါမျှ မမျှဝေခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ သူငယ်ချင်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုအတွက် ပို၍ကျေးဇူးတင်မိသည်။

အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ စုရှီသည် သူမအတွက် အကောင်းဆုံးကိုသာ လိုလားသည်ကို သိသောကြောင့် ယွမ်ယွမ် သူမကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ စမ်းကြည့်သင့်လား။"

"စမ်းကြည့်လိုက်ပါ။ ငါအာမခံနိုင်တဲ့ တစ်ခုကတော့ အထောက်အကူ မဖြစ်ရင်တောင် နင့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ စိတ်မပူနဲ့။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုရှီသည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သော့တစ်စုံကိုထုတ်ကာ ရှီလင်းလင်းထံသို့ ပေးလိုက်ပြီး သူမအိမ်သို့ပြေးကာ စားပွဲပေါ်ရှိ အပြာရောင်ဖဲကြိုးချည်ထားသော ပုလင်းကို ယူလာရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် ပုလင်းကို သူမ အိတ်ကပ်ထဲတွင် လုံခြုံစွာထည့်၍ ပြန်လာသောအခါ ခြံဝင်းထဲသို့ဝင်လိုက်သည်နှင့် ယွမ်ယွမ် ပြန်အန်နေသည့်အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ခြေလှမ်းကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ရာ အမှန်ပင် ကျူးအာ့နီသည် ယွမ်ယွမ်ကို ထောက်ပံ့ပေးရင်း သူမ၏ ကျောအား ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ စိတ်ငြိမ်သွားသောအခါ ယွမ်ယွမ် သည် ကုတင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ မျက်ရည်များဖြင့် စိုစွတ်နေကာ လုံးဝအားအင်ကုန်ခန်းနေပုံရပြီး ကျန်ရှိသော အင်အားမရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

စုရှီသည် ရေနွေးဓာတ်ဘူးထဲမှ ရေနွေးတစ်ခွက်ကို အလျင်အမြန်ထည့်ကာ ကျူးအာ့နီဆီသို့ ပေးလိုက်ပြီး ယွမ်ယွမ်ကို ပါးစပ်ဆေးကူရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် ယွမ်ယွမ်၏ မျက်ရည်စွန်းထင်းနေသော မျက်နှာကို သုတ်ပေးရန် စိုစွတ်သော တဘက်တစ်ထည်ကို ညှစ်ရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ကျူးအာ့နီသည် မူးလဲလုနီးပါးဖြစ်နေသော သူမ၏ ချွေးမကို ကြည့်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ချွေးမအား ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချရန် အကြံပြုခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဇလုံကို အပြင်သို့ သယ်ဆောင်သွားရန် လှည့်ထွက်သွားစဉ် ခြင်အော်သံကဲ့သို့ တိုးညှင်းသော ယွမ်ယွမ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မေမေ… ပင်ပန်းသွားပြီနော်။"

ကျူးအာ့နီသည် ခဏရပ်တန့်သွားသော်လည်း နောက်သို့မလှည့်ခဲ့ပေ။ သူမသည် မျက်လုံးများကို အမြန်ပွတ်လိုက်ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မေမေ့အတွက် မပင်ပန်းပါဘူးကွယ်။ တကယ်ဒုက္ခရောက်နေတာက သမီးပဲ။ ကောင်းကောင်းအနားယူလိုက်၊ မေမေအပြင်မှာရှိမယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အဘွားကျူးသည် ဇလုံကိုသယ်ကာ အပြင်သို့ထွက်သွားပြီး သူမ၏နှလုံးသားမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သားဖြစ်သူပြုလုပ်ခဲ့သော အကြံပြုချက်နှင့် ပတ်သက်သည့် အတွေးများဖြင့် လေးလံနေခဲ့သည်။ ဤကိုယ်ဝန်ကို အမှန်တကယ် ဖျက်ချရန် လိုအပ်သည်လား။ သူမ မြေးတစ်ယောက်ကို တောင့်တခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းမည်မျှကြာခဲ့ပြီလဲ…။

စုရှီသည် အဘွားကျူး၏ လုပ်ရပ်များကို သတိပြုမိပြီး သူမရင်ထဲတွင် မသက်မသာဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ရှီလင်းလင်း ဘက်သို့လှည့်ကာ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ဝိုင်က ဘယ်မှာလဲ။"

ရှီလင်းလင်းသည် အသိပြန်ဝင်လာပြီး သူမအိတ်ကပ်ထဲမှ ဝိုင်ပုလင်းကို အမြန်ထုတ်လိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမ၏ အဝတ်အစားများတွင် အိတ်ကပ်ကြီးကြီးများပါရှိသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့ 'ခိုးသွင်း' နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ အဘွားက သူတို့ ယွမ်ယွမ်ကို အရက်တိုက်နေသည်ကို သိသွားပါက သူမသည် သံသယမရှိဘဲ စိတ်ဆိုးလိမ့်မည်။

ဤဝိုင်ကို ယခင်က မြည်းစမ်းဖူးသောကြောင့် ရှီလင်းလင်းသည် ဒီဝိုင်က ကောင်းမွန်သောအရာဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။ အကယ်၍ သူတို့ စမ်းကြည့်ပါက အလုပ်ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ဤပထမဆုံးအကြိမ် ကြိုးစားမှုအတွက် စုရှီသည် များများမငှဲ့ခဲ့ပေ - အနည်းငယ်သာဖြစ်သည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် သူခိုးများကဲ့သို့ ပြုမူနေကြသည်။ စုရှီသည် ကျူးအာ့နီ မည်သည့်အချိန်မဆို ပြန်ဝင်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တံခါးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှီလင်းလင်းသည် ကုတင်ဘေးတွင်ထိုင်ကာ အားနည်းနေသော ယွမ်ယွမ်ကို ထိုင်နိုင်အောင်ကူညီပြီး ဝိုင်ကို ဂရုတစိုက် တိုက်ကျွေးနေခဲ့သည်။

ဝိုင်သည် သူမလည်ချောင်းမှ အောက်သို့လျှောဆင်းသွားသည်နှင့် ပျို့အန်ခြင်းနှင့် မအီမသာဖြစ်မှုသည်လည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ယွမ်ယွမ်သည် ဤမျှချက်ချင်းအကျိုးသက်ရောက်မှုရှိမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ၊ ထိုသည်က အံ့ဩစရာကောင်းလှ၏။

သူမသည် မက်မွန်ဝိုင်ကောင်းသည်ကို သိခဲ့သော်လည်း ဤမျှအားကောင်းသော တုံ့ပြန်မှုမျိုးကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ အံ့ဩမှုကို သတိပြုမိသောကြောင့် စုရှီက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အရင်တုန်းက နင်က ကျန်းမာရေးကောင်းနေတော့ အာနိသင်က သိပ်မသိသာဘူးလေ။ အခုဘယ်လိုခံစားရလဲ။ အထောက်အကူဖြစ်ရဲ့လား။"

သူမ မပြောခဲ့သည့်အချက်မှာ သူမသည် ရှီလင်းလင်းအား ဤပုလင်းကို အထူးယူလာခိုင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒီပုလင်းသည် သူတို့ပုံမှန်သောက်သုံးသည်ထက် ပို၍အာနိသင်ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။