အခန်း (၁၀၃-၁၀၄)

အပိုင်း ၁၀၃

ယွမ်ယွမ်သည် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မျက်ရည်ကျလုနီးပါးပင်။ "အထောက်အကူဖြစ်ရုံတင်မကဘူး၊ မယုံနိုင်လောက်အောင်ကို ထိရောက်တာ။ လပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ ဒီလောက်သက်တောင့်သက်သာရှိတာမျိုး မခံစားခဲ့ရဖူးဘူး။ အရင်က ရင်ဘတ်နဲ့လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ခုခုတစ်နေသလို ခံစားရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အကုန်ရှင်းသွားပြီ။ အစားစားချင်စိတ်တော့ မရှိသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ပျို့အန်တာတော့ မရှိတော့ဘူး။"

စုရှီ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "အထောက်အကူဖြစ်ရင် ကောင်းတာပေါ့။ ဒီပုလင်းကို ဒီမှာပဲထားလိုက်။ မအီမသာဖြစ်တိုင်း နည်းနည်းသောက်။ နင်က သုံးလကျော်သွားပြီဆိုတော့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တွေ လုံးဝမသောက်ရဘူးဆိုတာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်နှောင်းပိုင်းမှာတော့ အသင့်အတင့်သောက်လို့ရတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့မက်မွန်ဝိုင်က အရက်ပါဝင်မှု မရှိသလောက်ပဲ၊ နင့်ကျန်းမာရေးအတွက် အရမ်းကောင်းတယ်။ ဒါကုန်သွားရင် ငါနောက်တစ်ပုလင်း ယူလာပေးမယ်။"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ယွမ်ယွမ်သည် စကားလုံးများဖြင့် အပြည့်အဝ ဖော်ပြနိုင်ခြင်းမရှိသော ကျေးဇူးတင်စိတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ စုရှီ ကလေးမွေးဖွားပြီးသည်နှင့် သူမကို ရက်ရောသော လက်ဆောင်တစ်ခုပေးမည်ဟု သူမ တိတ်တဆိတ် ကတိပြုလိုက်သည်။

အခြားမည်သည့်အရာမျှမရှိလျှင်ပင် သူမသည် ကလေး၏ လပြည့်၊ ရက်တစ်ရာပြည့်၊ ပထမဆုံးမွေးနေ့နှင့် နောက်ဆက်တွဲ မွေးနေ့တိုင်းအတွက် ခမ်းနားသောလက်ဆောင်များကို ပြင်ဆင်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော အံ့ဖွယ်ကောင်းသော သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို တစ်သက်တာလုံးအတွက် ထိန်းသိမ်းထားရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။

စုရှီသည် ယွမ်ယွမ်သည် သူမ၏ မမွေးသေးသော ကလေးအတွက် လာမည့်နှစ်များစွာအတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင်များကို စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း မသိခဲ့ပေ။

သူမသည် ယွမ်ယွမ်၏အသားအရေ တဖြည်းဖြည်းတိုးတက်လာသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ သက်သာသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ယွမ်ယွမ်သည် စားပွဲပေါ်တွင်ရှိသော ဝိုင်ပုလင်းကို ခိုးကြည့်မိခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။ စုရှီက သူမကို စနောက်လိုက်သည်။

"တစ်နေ့ကို တစ်ခွက်ဆို လုံလောက်ပြီ။ တကယ်ကို မအီမသာဖြစ်မှပဲ ပိုသောက်။"

ယွမ်ယွမ်သည် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် သူမ၏ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ညင်သာစွာပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါက တောင့်တနေတာမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ဗိုက်ထဲက ဘိုးဘေးလေးက တောင့်တနေတာ။"

ရှီလင်းလင်းက စနောက်လိုက်သည်။ "ကြည့်စမ်းပါဦး၊ တော်တော်စကားတတ်တာပဲ။"

နောက်ရက်များတွင် စုရှီသည် ယွမ်ယွမ်၏အိမ်အနီးမှ ဖြတ်သွားရန် သူမ၏ လျှောက်နေသည့် လမ်းကြောင်းကို ချိန်ညှိခဲ့သည်။

ယွမ်ယွမ်၏ ကျန်းမာရေး သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို မြင်ရခြင်းသည် သူမအား အမှန်တကယ် စိတ်သက်သာရာရစေသည်။

ကျူးအာ့နီသည် သူမ၏ချွေးမ နေ့စဉ် ဝိုင်ခိုးသောက်နေသည်ကို လုံးဝမသိခဲ့ပေ။ သူမသည် ယွမ်ယွမ် ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ် နာမကျန်းဖြစ်သည့်အဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားပြီး ယခုအခါ ကြီးထွားလာသည်ဟုသာ ထင်မြင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ချွေးမဖြစ်သူကို အဆီတက်အောင် ကျွေးမွေးပြုစု အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး ကျေးဇူးတင်စကားများ မကြာခဏဆိုကာ နာမည်ပင်မသိသော နတ်ဘုရားအမျိုးမျိုးကို တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းခဲ့သည်။

လီပင်းသည် အခြေအနေကို သိရှိသည်။ သူသည် စုရှီကို သီးသန့်ကျေးဇူးတင်ရန် စိတ်မသက်မသာဖြစ်သော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်ဆောင်များပြင်ဆင်ရန် အစီအစဉ်ကို အပြည့်အဝထောက်ခံခဲ့သည်။

သူတို့မိသားစုသည် ဒေါက်တာ စုရှီဆီမှ စောင့်ရှောက်မှုများစွာ အမှန်တကယ်ရရှိခဲ့သည်။

အကယ်၍ ရှဲ့ကျန်းသည် တာဝန်ဖြင့် ခရီးထွက်မနေပါက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လီပင်းသည် သူ့အား ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြသရန် အရက်သွားသောက်ဖို့ အမှန်တကယ် ခေါ်ချင်ခဲ့သည်။

ကောင်းမွန်သော ရန်ပွဲတစ်ပွဲသည်လည်း ကျေးဇူးတင်တာကို ပြဖို့အတွက် အသုံးဝင်နိုင်သည်၊ ဒါက လီပင်း၏ ရိုးသားသောအတွေးဖြစ်သည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်တွင် တက်ကြွသော စိတ်ဝိညာဥ်ရှိသင့်သည်။

ဒီဆိုရိုးက သံသယဖြစ်စရာမရှိပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ယွမ်ယွမ်ကို သူ၏ ကျေးဇူးတင်ဖို့ အစီအစဉ်များကို မပြောပြမိခဲ့ပေ။

သို့မဟုတ်ပါက… အင်း၊ ဒါက မတူညီသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်လိမ့်မည်။

.....

ဧပြီလအစောပိုင်းတွင် စုရှီသည် သူမ၏ဆီးသွားသည့်အကြိမ်အရေအတွက် တိုးများလာသည်ကို သတိပြုမိပြီး ဒါက သူမ၏မီးဖွားရက်နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြနေသည်။

တစ်နေ့တွင် နံနက်စာစားပြီးနောက် သူမသည် ခြံဝင်းထဲရှိ ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အနားယူနေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က ခြံတံခါးကို လာခေါက်ခဲ့သည်။

စုရှီသည် ရှီလင်းလင်းက သူမ၏ကလေးနှင့်အတူ လာလည်သည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

စုရှီ မီးဖွားတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် အဖွားသည် နေ့ဘက်တွင် အိမ်၌ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိလေ့ရှိသည်။

တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားနိုင်သည့် အလားအလာကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှီလင်းလင်းသည် ညနေပိုင်းတွင် သူမ၏အစ်ကိုကြီး စုတုန်အလုပ်မှပြန်မလာမချင်း စုရှီကို အဖော်လုပ်ပေးရန် တာဝန်ယူခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ စုတုန် အလုပ်နောက်ကျသောအခါ သူမသည် စုမိသားစု၏ အိမ်တွင်ပင် ညစာစားလေ့ရှိသည်။

ယန်အန်းမှာမူ ဒါကို အသားကျနေပြီဖြစ်သည်၊ ဤအချိန်များတွင် သူသည် မနာလိုဝန်တိုခြင်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူတို့နှင့်အတူ ညစာစားလေ့ရှိသည်။

မိသားစုနှစ်စုသည် အလွန်အမင်း သင့်မြတ်ကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အမြဲတစေ စဉ်းစားပေးကာ ကောင်းမွန်သောအရာများကို မျှဝေကြပြီး မောင်နှမအရင်းအချာများစွာထက်ပင် ပို၍သဟဇာတဖြစ်ကြသည်။

စုရှီသည် အဖွား မီးဖိုချောင်မှထွက်၍ တံခါးဖွင့်ပေးသည်ကို မမြင်ရသောကြောင့် အဖွားသည် တံခါးခေါက်သံကို မကြားဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ကြိမ်ကုလားထိုင်မှထကာ ဖိနပ်စီးပြီး ဗိုက်ကိုပွေ့လျက် တံခါးဖွင့်ရန် ယိမ်းထိုး၍ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

တံခါးပွင့်သွားသောအခါ စုရှီ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "မေမေ။ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ဘာလို့ သမီးတို့ကို လာကြိုဖို့ မခေါ်တာလဲ။"

အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသူမှာ သူမ တစ်နှစ်နီးပါးမတွေ့ခဲ့ရသော ယောက္ခမဖြစ်သူ ထန်စစ်ယွင် ဖြစ်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လှပသောထန်မျိုးရိုးသည် သူမ၏ ချွေးမကို ပျော်ရွှင်စွာကြည့်နေပြီး သူမ၏ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရသည့်အမူအရာတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"မင်းတို့ လာကြိုစရာမလိုပါဘူး။ ငါ လမ်းသိပါတယ်။ မင်းက မီးဖွားတော့မှာဆိုတော့ မင်းကို မီးနေစောင့်ပေးဖို့ ငါလာခဲ့တာ။"

ဤစကားကိုကြားရခြင်းက စုရှီကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သူမသည် ဗိုက်ကိုပွေ့ကာ ဘေးသို့ အမြန်ရှဲပေးပြီး ထန်စစ်ယွင်ကို ဝင်လာရန် လက်ဟန်ပြရင်း သူမ၏ခရီးဆောင်အိတ်များကို ကူညီသယ်ဆောင်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ထန်စစ်ယွင်သည် သူမ၏ချွေးမကို စနောက်ပြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "သွား၊ သွား၊ သွား။ ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ။ မင်းက ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ဟာ ငါ့ကိုကူစရာမလိုပါဘူး။"

စုရှီသည် အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။ သူမယောက္ခမ ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးများစွာကို သယ်ဆောင်လာသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် တံခါးပိတ်လိုက်ပြီး သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူက မေမေ့ကို လိုက်ပို့ပေးတာလဲ။"

ဤမျှများပြားသောအရာများကို သူမ၏ ယောက္ခမ တစ်ယောက်တည်း သယ်ဆောင်လာနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ထန်စစ်ယွင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှောင်ကျန်းက စစ်သားနှစ်ယောက်ကို ငါ့ကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ခိုင်းတာ။"

စုရှီ ဝမ်းသာသွားသည်။ "အားကျန်း ပြန်ရောက်ပြီလား။"

သူမ၏ခင်ပွန်းသည် တစ်လကျော်ကြာ တာဝန်ဖြင့်ခရီးထွက်နေခဲ့ပြီး ထွက်ခွာသွားစဉ်က ကလေးမမွေးမီ ပြန်လာနိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် မျှော်လင့်ချက်အားလုံးနီးပါး လက်လွှတ်ခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ သူအမှန်တကယ် ပြန်လာခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ထန်စစ်ယွင်သည် မီးဖွားစဉ် ခင်ပွန်းဖြစ်သူအနားတွင် ရှိစေချင်သည့်ခံစားချက်ကို နားလည်သည်။ သူမ ရှောင်ယင်းကို မွေးဖွားစဉ်က ရှဲ့ပေါ်သည် တာဝန်ဖြင့်ခရီးထွက်နေပြီး သူမနှင့်အတူ မရှိနိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူမသည် ချွေးမဖြစ်သူ၏ ဤအချိန်တွင် အားပေးမှုလိုလားသည့်ဆန္ဒကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သည်။

သူမသည် အထုပ်ကြီးလေးထုပ်ကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူပြန်လာသောအခါ စီစဉ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ အကြောင်းမှာ သူမကိုယ်တိုင် စီမံခန့်ခွဲရန် အလွန်ပင်ပန်းနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထန်စစ်ယွင်သည် နောက်သို့လှည့်ကာ သူမ၏ချွေးမကို ကူတွဲပေးရင်း အတွင်းသို့ လျှောက်သွားကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သူပြန်ရောက်လာပြီး ငါ့ရထားရောက်မယ့်အချိန်ကို သိသွားတယ်။ သူက ငါ့ကိုလာကြိုဖို့ ဘူတာရုံကို ကားမောင်းလာတာနဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားတာ။ သူက ငါနဲ့အတူပြန်လာချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျန်းလုရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေက သင်္ဘောကျင်းမှာ ရှောင်ကျန်းကို တကူးတကလာ စောင့်နေကြတော့ သူက ကျန်းလုကို သွားတွေ့ပြီး သူ့စစ်သားတွေကို ငါ့ကိုပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်တာ။"

ထိုအခါမှ စုရှီသည် သူမ၏ ပျော်ရွှင်သောစိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်မှ နိုးထလာခဲ့သည်။ သူမသည် ယောက္ခမဖြစ်သူကို ထိုင်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့သော်လည်း ထန်စစ်ယွင် ထိုင်ခုံနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် စုရှီသည် တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူပြန်လာခြင်းအတွက် အလွန်အံ့အားသင့်ပြီး ပျော်ရွှင်နေခဲ့ရာ သူမ၏အောက်ပိုင်း စိုစွတ်နေသည်ကိုပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ဒါက ရှက်စရာကောင်းသည်၊ စုရှီသည် ဤမျှအရှက်ရသည်ဟု တစ်ခါမျှမခံစားခဲ့ဖူးပေ။

သူမ အဝတ်အစားလဲဖို့ ထရန်ကြံရွယ်နေစဉ် ရုတ်တရက် ဗိုက်ထဲမှ နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မျှော်လင့်မထားသော နာကျင်မှုကြောင့် စုရှီသည် ယိုင်လဲသွားပြီး ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်ချမိသည်။ နာကျင်မှုလှိုင်းတစ်ခု ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ သူမ မီးဖွားတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

စုရှီသည် သူမကိုကူညီရန် လှုပ်ရှားနေသော စိုးရိမ်နေသည့် ယောက္ခမကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမက အသက်ရှူမဝသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မေမေ… သမီး ရေမွှာပေါက်သွားပြီ၊ ကလေးမွေးတော့မယ်။"

ထန်စစ်ယွင်သည် သူမ၏ချွေးမ၏ ရုတ်တရက် ဖြူဖျော့သွားသော မျက်နှာကြောင့် လန့်သွားပြီးဖြစ်သည်။

ဤစကားကိုကြားသောအခါ သူမသည် အလိုအလျောက် အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး စုရှီ၏ ဘောင်းဘီ စိုရွှဲနေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူမ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ရုံမျှသာရှိသေးသည်နှင့် ချွေးမဖြစ်သူ မီးဖွားတော့မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမ တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ချက်ချင်းထရပ်လိုက်သည်။

သူမသည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ရှုရင်း ဗိုက်ကိုကိုင်ကာ မထိုင်နိုင်တော့လုနီးပါးဖြစ်နေသော ချွေးမကိုမြင်သောအခါ စိတ်တည်ငြိမ်အောင် နှုတ်ခမ်းကိုပြင်းပြင်းကိုက်လိုက်သည်။ ထန်စစ်ယွင်က စုရှီကို ကူတွဲကာ တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းပြီးနောက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဒေါ် ချန်။ အဒေါ် ချန်။ ရှီရှီ ကလေးမွေးတော့မယ်။ မြန်မြန်။"

မီးဖိုချောင်တွင် မြေးမလေးအတွက် ဒုတိယအကြိမ် စားဖို့ပြင်နေသည့် ချန်ရှန်းယွင်သည် ဓားကိုလွှတ်ချလိုက်ပြီး အသက်ခုနစ်ဆယ်အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

ချန်ရှန်းယွင် ခြံဝင်းထဲသို့ရောက်သောအခါ သူမမြေးမလေး၏ ယောက္ခမ ရုတ်တရက် မည်သို့ရောက်လာသည်ကို အံ့ဩမနေတော့ဘဲ ထန်စစ်ယွင်ကိုမှီကာ မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော မြေးမလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မဆိုင်းမတွပင် သူမသည် အကူအညီတောင်းရန် ဘေးအိမ်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် စုရှီသည် မီးဖိုချောင်သုံးဓားဖြင့် ရူးသွပ်စွာပြေးလွှားနေသော အဖွားကိုကြည့်ရင်း ရယ်ရမလို ငိုရမလိုဖြင့် သူမကိုယ်သူမ ထိခိုက်မိမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

သူတို့ ယခင်က ဆက်သွယ်ထားသောကြောင့် အဖွားသည် သူမနှင့် ရင်းနှီးသော စစ်မှုထမ်းဇနီးအချို့ကို အမြန်ခေါ်လိုက်သည်။

အားကောင်းသော အဒေါ်အချို့သည် စုရှီကို ပြင်ဆင်ထားသော ဘီးတပ်လှည်းပေါ်သို့ အမြန်သယ်ဆောင်ကာ ဆေးရုံသို့ အလျင်အမြန်ပို့ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

ချန်ရှန်းယွင်နှင့် ထန်စစ်ယွင်တို့သည် သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားကြပြီး သူတို့၏ အလျင်စလိုလုပ်ဆောင်မှုများကြားတွင် အဖွားသည် ဥများ၊ ထန်းညက်နှင့် ကြက်မအိုတစ်ကောင်ကို ဗိုလ်ကြီး ချန်၏ ယောက်မထံသို့ ပေးအပ်ကာ ထိုဟင်းချက်စရာများကို ချက်ပြုတ်ပြီး ဆေးရုံသို့ အစားအစာများ ယူလာပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

.....

သူတို့ စုရှီကို ဆေးရုံသို့ အလျင်အမြန် တွန်းပို့လိုက်ချိန်တွင် သူမသည် အဆိုးဆုံးနာကျင်မှုကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူမ အဖွားကို နှစ်သိမ့်ရန်ကြံရွယ်နေစဉ် နောက်ထပ်နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူမသည် တိုးညှင်းသော ညည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာစေသည်။

သားဖွားဆရာဝန်မကြီးသည် စုရှီနှင့် ရင်းနှီးသည်။ သူတို့သည် ရင်းနှီးကြသောကြောင့် သူမသည် စုရှီကို မီးဖွားခန်းဘေးရှိ ဆေးရုံအခန်းသို့ တိုက်ရိုက်တွန်းပို့စေခဲ့သည်။ သူမကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူမက အားပေးစကားပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်စု၊ အဆင်ပြေပါတယ်၊ လက္ခဏာတွေ စပြနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တို့တွေစောင့်ရဦးမယ်။ သားအိမ်ခေါင်းအပြည့်ပွင့်မှပဲ ဆက်လုပ်လို့ရမှာ။"

စုရှီသည် ချွေးအေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် နားလည်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုလှိုင်းများကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကြိုးစားရင်း အားအင်ချွေတာနေသည်၊ နောက်ဆုံးတွင် မီးဖွားခြင်းသည် အင်အားများစွာလိုအပ်သည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် စုရှီသည် အနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

နောက်ပိုင်းနှစ်များတွင်ပင် မီးဖွားခြင်းသည် အန္တရာယ်မရှိဟု မဆိုနိုင်ပေ၊ လက်ရှိအချိန်တွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာစံနှုန်းများသည် အတော်လေး ခေတ်နောက်ကျသည်ဟု ယူဆရသည့်အချိန်တွင် ပို၍ပင်ဆိုးသည်။

အထူးသဖြင့် ဘေးရှိမီးဖွားခန်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် မီးဖွားနေပြီး နာကျင်သည့် အော်ဟစ်သံများက စုရှီ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော စိတ်ခံစားချက်များကို ပို၍ဖိစီးစေသည်။

သူမသည် လူကြီးများကို စိတ်ပူမည်စိုးသောကြောင့် မပြသရန် အကောင်းဆုံးကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အကြည့်သည် မီးဖွားခန်းတံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထန်စစ်ယွင်သည် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ သူမ၏ သားသည် မပေါ်လာသေးဘဲ သူမ၏ ချွေးမ တစ်ယောက်တည်း ထိုနေရာတွင် မီးဖွားနေသည်ကို မလိုလားပေ။ သူမသည် ဤနာကျင်မှုကို ကိုယ်တိုင်ခံစားဖူးပြီး ထိုခံစားချက်က မည်မျှခါးသီးကြောင်း သိထားသည်။

ဤကဲ့သို့စဉ်းစားရင်း သူမသည် မီးဖွားခန်းမှ တိတ်တဆိတ်ထွက်ခွာပြီး ဒါရိုက်တာ ဟဲကို ရှာဖွေရန် ဒါရိုက်တာရုံးခန်းသို့ အလျင်အမြန်သွားခဲ့သည်။

"စုရှီ ကလေးမွေးနေပြီလား။"

ဒါရိုက်တာဟဲသည် ခွဲစိတ်မှုတစ်ခု ပြီးဆုံးခါစဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကုလားထိုင်တွင် ပင်ပန်းစွာထိုင်ကာ အနားယူနေသည်။ သူမ၏အသက်အရွယ်တွင် ခွဲစိတ်မှုတစ်ခုသည် သူမအား အတော်လေးပင်ပန်းစေသည်။

ထန်စစ်ယွင်သည် သူမ၏သူငယ်ချင်းနှင့် စကားပြောရန် အချိန်မရှိဘဲ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"နင် ကျန်းလုကို ချက်ချင်းဖုန်းခေါ်ရမယ်။ ငါ့သားကို အမြန်ပြန်လာခိုင်း၊ သူ့မိန်းမက ကလေးမွေးတော့မယ်။"

ဒါရိုက်တာဟဲသည် မနှောင့်နှေးဘဲ ချက်ချင်းနံပါတ်ကိုခေါ်လိုက်သည်။

.....

ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်း၏ ရုံးခန်း၌။

ရှဲ့ကျန်းသည် ကျန်းလုနှင့် ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးနေစဉ် ရုံးဖုန်းက ရုတ်တရက်မြည်လာခဲ့သည်။

ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်းသည် ဖုန်းကိုကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ယခင်ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ကြည်သွားသည်။ သူသည် ချိတ်ဆက်ထားဆဲဖုန်းကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ရှဲ့ကျန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ရှဲ့ မင်းမိန်းမ ကလေးမွေးနေပြီ။ မင်းသွားသင့်တယ်။ ငါတို့ခုနကပြောတဲ့ တာဝန်ကို ပထမ ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယတပ်ရင်းကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်မယ်။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှဲ့ကျန်းသည် တာဝန်များကို စိတ်ထဲ မထားနိုင်တော့ပေ။ ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်း စကားဆုံးသည်နှင့် သူ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်းသည် အံ့ဩသွားပြီးနောက် ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီကောင်လေးကတော့!”

.....

ရှဲ့ကျန်းသည် အရှိန်ကုန်ပြေးနေရင်း သူ့ဇနီး၏မွေးရက်မှာ နောက်ထပ်နှစ်ရက်လိုသေးသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်။ သူမ ဘာကြောင့် စောစီးစွာ မွေးဖွားရသနည်း။ တစ်ခုခုမှားနေသည်လား။

ယခင်က တိုတောင်းသည်ဟုထင်ရသော အကွာအဝေးသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှဲ့ကျန်းအတွက် အလွန်ဝေးကွာသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သူသည် ဆေးရုံသို့ အစွမ်းကုန်ပြေးသည့်တိုင် ရောက်ရှိရန် မိနစ်နှစ်ဆယ်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ဆေးရုံထဲတွင် သူသည် အရှိန်ကုန်မပြေးနိုင်သောကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမျိုးသားသည် သူ၏ခြေထောက်များကို တတ်နိုင်သမျှ ဆန့်တန်းထားနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် စုရှီ မီးဖွားရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် အချိန်မီရောက်ရှိနိုင်ခဲ့သည်။

စုရှီသည် အသက်ရှူမဝဘဲ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသော သူမ၏ခင်ပွန်း နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ပိုပိုတိုးလာသော နာကျင်မှု၏ လွှမ်းမိုးမှုကိုခံနေရသည်။ သူမသည် အားနည်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။"

ဤစကားစု၊ ရိုးရှင်းပြီး မကြာခဏ ပြောဆိုလေ့ရှိသော စကားသည် ဤသံမဏိစိတ်ဓာတ်ရှိသော စစ်သား၏ မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်များအား ချက်ချင်းကျလာစေသည်။

သူသည် ခုတင်ဘေးသို့ အလျင်အမြန်သွားကာ သူ့ဇနီးလေး၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ပေးချင်သော်လည်း သူ့လက်ဖဝါးများ ညစ်ပတ်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

ထိုအခါမှ ရှဲ့ကျန်းသည် သူသည် တာဝန်မှပြန်လာခါစဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် အခွင့်အရေးမရသေးကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ့ဇနီးကို မညစ်ပတ်စေချင်သောကြောင့် သူသည် ကိုင်းညွှတ်ကာ သူမနဖူးကို နက်ရှိုင်းသောချစ်ခင်မှုဖြင့် ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ ကြေကွဲစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မကြောက်နဲ့နော်၊ ကိုယ် မင်းနဲ့အတူရှိတယ်။"

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိ စုရှီသည် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ခင်ပွန်းသည် သူမ၏အားမာန်ရှိဟန်ဆောင်မှုကို မြင်နိုင်သည်ကို သိသောကြောင့် သူမသည် မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော မျက်လုံးများကို မှေးကျဥ်းလိုက်ပြီး အလိုအလျောက် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။

"ရှင့်ကိုတွေ့ပြီးမှ ကျွန်မ မကြောက်တော့ဘူး။"

တစ်လကျော်ကြာ ကွဲကွာနေသော ဇနီးမောင်နှံသည် နဖူးချင်းထိကာ စကားအနည်းငယ်ပြောဆိုပြီးနောက် နာကျင်မှုသည် စုရှီ၏ အားအင်အားလုံးကို ထပ်မံလုယူသွားသည်။

ဗိုက်က မကြာခနဆိုသလို ပိုပိုနာလာသည်နှင့်အမျှ ဆရာဝန်က သူမမီးဖွားရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်ကြောင်း မကြာမီအကြောင်းကြားခဲ့သည်။

စုရှီအား မီးဖွားခန်းထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်စဉ် ဘေးခန်းမှ အမျိုးသမီးသည် သုံးနာရီကြာ အော်ဟစ်နေခဲ့ပြီး အခုထိ မွေးဖွားနိုင်ခြင်းမရှိသေးပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် အခြားသူများကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

နာလိုက်တာ။ တကယ်ကိုနာတယ်။ နာကျင်မှုက စုရှီကို ကျိန်ဆဲပြီး အော်ဟစ်ချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သို့သော် သူမသည် ထိုအရာအားလုံးကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ မျိုချခဲ့ရသည်။ သူမသည် အားအင်ချွေတာခြင်းသည် ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးအရာဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာနားလည်သည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၀၄

စုရှီသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အချိန်ကို မေ့လျော့သွားခဲ့သည်၊ ထာဝရကာလတစ်ခု ကုန်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများ ချွေးဖြင့်စိုရွှဲလောက်အောင် ကြာမြင့်သည်၊ အသက်ရှူခြင်းပင် ပင်ပန်းလာလောက်အောင် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဆရာဝန်၏ စဉ်ဆက်မပြတ်စကားများဖြင့် အားပေးမှုကြောင့် သူမသည် ရုတ်တရက် လွတ်မြောက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မကြာမီ ကလေး၏ ငိုသံသည် လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း စုရှီသည် သတိလစ်မသွားပေ။ အဲဒီအစား သူမသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ သူမ၏ ကလေးကို မြင်ချင်ဇောဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သည်။

မကြာမီ သူမသည် ဆရာဝန်၏ ပျော်ရွှင်စွာ ဂုဏ်ပြုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ရှောင်စု၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မ ကလေးတွေ မွေးပေးလာတဲ့နှစ်တွေတစ်လျှောက်မှာ ဒီလောက်လှပတဲ့ မွေးကင်းစကလေးတစ်ယောက်ကို မမြင်ဖူးဘူး။"

သူမစကားပြောနေစဉ် ဆရာဝန်သည် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးသား ကလေးကို စုရှီဆီသို့ ဂရုတစိုက်ယူဆောင်လာပြီး ကြည့်ရှုရန် အားပေးခဲ့သည်။

စုရှီသည် သူမနှင့်အတူ အခက်အခဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့သော သူမ၏ ဘွားဘေးလေးကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူမ၏နှလုံးသားသည် ချဉ်ပြုံးပြုံးနှင့် ထုံကျင်မှုရောထွေးနေသည်ကို ခံစားရပြီး ထိုခံစားချက်ကို အတိအကျမဖော်ပြနိုင်ခဲ့ပေ။

အစပိုင်းတွင် သူမသည် ဆရာဝန်သည် သူမတို့ရင်းနှီးသောကြောင့် ယဉ်ကျေးစွာပြောဆိုနေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်၊ နောက်ဆုံးတွင် မွေးကင်းစကလေးတစ်ယောက် မည်မျှလှပနိုင်မည်နည်း။

သူမအံ့ဩစွာပင် သူမ၏ ဘိုးဘေးလေးသည် အမှန်တကယ်လှပသည်၊ အထူးသဖြင့် မွေးဖွားပြီး ခဏအကြာတွင်ပင် ဖွင့်ထားသော မျက်လုံးကြီးများဖြစ်သည်။ အသားအရေသည် ချောမွေ့ပြီး အခြားမွေးကင်းစကလေးများတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော အရေးအကြောင်းများ သို့မဟုတ် အရောင်အစက်အပြောက်များ မရှိပေ။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော အပြုံးတစ်ခု သူမမျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယခု အားကျန်း ကျေနပ်သင့်သည်၊ သူသည် သူမနှင့်တူသော သမီးတစ်ယောက်ကို တောင့်တခဲ့သည်။

သူမသည် ဆရာဝန်ဘက်သို့လှည့်ကာ ညင်သာသောအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူ့အဖေကို ချီခွင့်ပေးလို့ရမလား။"

ဆရာဝန်သည် နားလည်ပြီး ကလေးကို အနီးရှိ သူနာပြုတစ်ဦးထံသို့ ပေးအပ်ကာ ကလေးကိုထုပ်ပိုးပြီး အပြင်သို့ခေါ်သွားရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆရာဝန်သည် စုရှီကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးရန် စတင်ခဲ့သည်။

ယခုချိန်၌ မီးဖွားခန်းအပြင်ဘက်တွင် လူအများအပြား စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် တံခါးဝတွင် တောင့်တောင့်ကြီးရပ်နေပြီး အတွင်းမှ အသံများကို နားစွင့်ရင်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

စုတုန်သည်လည်း သတင်းကြားသည်နှင့် အလျင်အမြန်ရောက်ရှိလာပြီး အဖွားဖြစ်သူဘေးတွင် စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ထိုင်နေသည်။

တာဝန်ဖြင့်ခရီးထွက်နေဆဲဖြစ်သော ရှီးယန်နန်အပြင် ယွမ်ယွမ်ပင်လျှင် ရှီလင်းလင်း၏ အကူအညီဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည်လည်း အပြင်ဘက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ထန်စစ်ယွင်သည် သူမ၏သားကို စကားအနည်းငယ်ဖြင့် နှစ်သိမ့်ချင်သော်လည်း မီးဖွားခန်းတံခါးကို စိုက်ကြည့်နေသော သူ၏တောင့်တင်းနေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို မြင်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် ချုပ်တည်းလိုက်သည်။

သူ စိုးရိမ်ပူပန်ပါစေတော့၊ ဒါမှသာ သူသည် အနာဂတ်တွင် သူ့ဇနီးကို ပို၍တန်ဖိုးထားလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးတွင် မီးဖွားခြင်းသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက် လွယ်ကူသောကိစ္စမဟုတ်ပေ။

စောင့်ဆိုင်းရသည့်အချိန်သည် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် နှေးကွေးသည်ဟု ခံစားရသည်။

ခဏထိုင်ပြီးနောက် အုပ်စုသည် ထကာ လမ်းလျှောက်ကြပြီးနောက် မီးဖွားခန်းတံခါးကို မှီကာ တံခါး၏ သေးငယ်သော အက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

ဒါက သုံးနာရီကျော်ကြာသည်အထိ အကြိမ်ကြိမ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ မခံနိုင်တော့ဘူးဟု ခံစားရချိန်တွင် ကလေး၏ ငိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုင်နေသည်ဖြစ်စေ၊ ရပ်နေသည်ဖြစ်စေ စောင့်ဆိုင်းနေသူအားလုံးကို ပျော်ရွှင်မှုယူဆောင်လာကာ သူတို့သည် တံခါးဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားကြသည်။

အဖွားချန်သည် လက်အုပ်ချီကာ မျက်ရည်များ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာပြီး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။"အမိတ္တဗုဒ္ဓ၊ ဘုရားသခင် ကောင်းချီးပေးပါစေ။"

ဤသို့သော အယူသည်းသော စကားများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သတိထားသင့်သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မည်သူမျှဂရုမစိုက်ဘဲ အားလုံးသည် လည်ပင်းကိုဆန့်ကာ အတွင်း၌ ဘာဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။

တံခါးကို စိုက်ကြည့်လွန်း၍ အပေါက်ဖြစ်သွားတော့မည်ဟု ထင်ရချိန်၌ နောက်ဆုံးတွင် အတွင်းမှပွင့်လာခဲ့သည်။

ငယ်ရွယ်သော သူနာပြုတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေကာ စုတုန်ထံသို့ တန်းတန်းလျှောက်သွားပြီး ပြုံး၍ပြောလိုက်သည်။

"ဒေါက်တာ စုတုန်၊ ဒါက ဒေါက်တာ စုရှီရဲ့ ကလေးပါ၊ မိန်းကလေးပါ။"

ရှဲ့ကျန်း - “……”

သူနာပြု၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ရှဲ့ကျန်းသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း၊ သူ့ယောက်ဖဖြစ်သူက သူတို့၏ သမီးငယ်လေးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပွေ့ချီထားသည်ကို ကြည့်ရင်း မရှင်းပြနိုင်သော စိတ်သက်သာရာရမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤနူးညံ့ပြီး ပွေ့ချီချင်စရာကောင်းသော သမီးငယ်လေးကို သူ့အား ပေးအပ်ခဲ့ပါက သူပွေ့ချီရဲမည် မဟုတ်ပေ။

"သူနာပြုရဲဘော်၊ ကျွန်တော့်ဇနီး ဘယ်လိုနေသေးလဲ။"

လူတိုင်းက ကလေးငယ်လေးနားတွင် စုရုံးကာ အံ့ဩချီးကျူး ပျော်ရွှင်နေကြချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်းသည် အတွင်း၌ ရှိနေသေးသော သူ့ဇနီးအတွက် စိုးရိမ်လာသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! ငါတို့ ရှီရှီလေး ဘယ်လိုနေသေးလဲ။"

ထန်စစ်ယွင်သည် သူမသား၏ အမေးကိုကြားသည်နှင့် သူနာပြုကို အမြန်ဆွဲခေါ်ကာ မေးလိုက်သည်။

သူနာပြုက ပြုံး၍ သူတို့ကို အားပေးစကားပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒေါက်တာ စုရှီ နေကောင်းပါတယ်။ သူ မကြာခင် ထွက်လာပါလိမ့်မယ်။"

"ကောင်းလိုက်တာ။ ကောင်းလိုက်တာ။" သူတို့၏ မြေးမလေး ဘေးကင်းကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ချန်ရှန်းယွင်နှင့် အခြားသူများသည် မွေးကင်းစကလေးငယ်ထံသို့ အာရုံပြန်စိုက်ကာ သူမသည် စုရှီနှင့် မည်မျှတူကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ရှဲ့ကျန်း တစ်ယောက်သာ သူ့သမီးလေးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ခိုးကြည့်ပြီးနောက် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ကျန်ရစ်ကာ သူ့အကြည့်ကို မီးဖွားခန်းတံခါးပေါ်တွင် စူးစိုက်ထားရင်း သူ့ဇနီးလေး ထွက်လာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် စုရှီကို ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် တွန်းထုတ်လာခဲ့ပြီး စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သော ရှဲ့ကျန်း သည် သူမဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားခဲ့သည်။

သူမကိုကြည့်ရန် ငုံ့လိုက်သောအခါ သူ့ဇနီးလေး၏ ပုံမှန်အားဖြင့် ပန်းရောင်သန်းနေသော ပါးပြင်များသည် ယခုအခါ ဖြူဖျော့နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ စိုးရိမ်ပူပန်မှုလှိုင်းတစ်ခု သူ့အပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာပြီး သူ့နှလုံးသားကို ဆူးများဖြင့် ထိုးဆွနေသကဲ့သို့ နာကျင်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ စိတ်သောကရောက်နေသည်ကို သတိပြုမိသော စုရှီ သည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူက အလျင်အမြန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သောအခါ သူမသည် အားနည်းစွာဖြင့် ပြန်ညှစ်လိုက်ပြီး ဖြူဖျော့နေသော နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ်ကွေးတက်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချန်ရှန်းယွင်နှင့် အခြားသူများသည် သူတို့ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းအုံလာပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စကားများပြောဆိုနေကြသည်။

စုရှီသည် ပြုံး၍နားထောင်ရင်း ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ သူမကို ဆေးရုံခန်းထဲတွင် နေရာချထားပြီးနောက် သူမသည် တဖြည်းဖြည်း မောပန်းလာပြီး ဖြည်းညင်းစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

စုရှီ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် အခြားသူများ၏ အသံများလည်း တိုးသွားသည်။ ထန်စစ်ယွင်သည် သူမ၏သားကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သား အိမ်ပြန်ပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ အနားယူပြီးမှ ပြန်လာသင့်တယ်။"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ရှဲ့ကျန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့အကြည့်ကို သူ့ဇနီးထံမှ လွှဲလိုက်ပြီး သူ၏အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ကိုယ်ကို ကြည့်ကာ သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် အိမ်ပြန်ပြီးနောက် ဇနီးသည်နှင့်အတူရှိရန် ပြန်လာမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စုရှီသည် မီးဖွားပြီးနောက် ဆေးရုံတွင် သုံးရက်နေထိုင်ခဲ့ပြီးမှ အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။

သူမ၏ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်တွင် သဘာဝအတိုင်းမွေးဖွားခြင်းမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှုသည် လျင်မြန်ခဲ့ပြီး သူမ၏ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ပိုင်း ဖွဲ့စည်းပုံကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူမ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုကုသနိုင်စွမ်းသည် သာမန်လူတစ်ဦးထက် များစွာပိုမြန်ဆန်သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် မလိုအပ်သော ရှုပ်ထွေးမှုများကို ရှောင်ရှားရန် မီးဖွားပြီး တတိယမြောက်နေ့တွင် စုရှီသည် ဆေးရုံမှဆင်း၍ အိမ်ပြန်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သေချာပေါက် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် စုမိသားစုဆီသို့ ပြန်သွားခြင်းဖြစ်ပြီး အဖွားသည် စုရှီ အိမ်ထောင်မပြုမီ နေထိုင်ခဲ့သော အခန်းကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

စုရှီ နေရာကျသည်နှင့် သူမသည် အမျိုးမျိုးသော အာဟာရဖြစ်စေသော စွပ်ပြုတ်များနှင့် ဟင်းရည်များကို စတင်စားသုံးခဲ့သည်။

"ဟော၊ တို့ ထောင်ထောင်လေးက အဘွားကို ပြုံးပြနေပါလား။ အဘွားရဲ့ တောက်တောက်လေးက အရမ်းလှတာပဲ၊ သူက တကယ့်ကို နတ်သမီးလေးတစ်ပါးပဲ။"

သူမ၏ မြေးမလေး မွေးဖွားလာကတည်းက အလွန်လှပသော ထန်စစ်ယွင်သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သူမမြေးမလေး၏ 'အလှ' တွင် လုံးဝနစ်မြုပ်နေပြီး သူမကိုယ်သူမ မကယ်တင်နိုင်တော့ပေ။

ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးငယ်လေးသည် စုရှီနှင့် လုံးဝတူညီပြီး ကျောက်စိမ်းနှင့် နှင်းကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အလှပိုင်ရှင်လေး ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ကလေးငယ်လေးသည် စုရှီ၏ မျက်လုံးအောက်ရှိ မက်မွန်ပန်း အမှတ်အသားကို လုံးဝတူအောင် ပုံတူကူးထားသဖြင့် သူမသည် စုရှီ၏ ပုံစံငယ်လေး ဖြစ်နေသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ချည်ထည်အင်္ကျီလေးကို လုံးဝချစ်ခင်မြတ်နိုးပြီး သူတို့၏ သမီးကို တောက်တောက်ဟု တိုက်ရိုက်အမည်ပေးခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် သူမ၏မျက်လုံးဘေးရှိ မှဲ့သည် မက်မွန်ပန်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ကလေးသည် ဧပြီလအစောပိုင်း၊ မက်မွန်ပန်းများ အပြည့်အဝပွင့်လန်းချိန်တွင် မွေးဖွားခဲ့သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

"စိတ်မချမ်းသာသေးဘူးလား။ အဖေက ကျွန်မတို့ထောင်ထောင်လေးကို ပေးတဲ့နာမည်က တော်တော်ကောင်းတာပဲ မဟုတ်လား။"

စုရှီသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း မျက်နှာအမူအရာ မကောင်းသော သူမ၏ခင်ပွန်းကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

နံနက်ပိုင်းက ရှဲ့ပေါ်သည် ထန်စစ်ယွင်နှင့် ဖုန်းပြောဆိုပြီးကတည်းက သူ့မိခင်က ကလေး၏ တရားဝင်အမည်ကို ရှဲ့ချန်းအဖြစ် ရှဲ့ပေါ်က ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်ကြောင်း၊ ရှဲ့မိသားစု၏ ရတနာဟု အဓိပ္ပာယ်ရကြောင်း အသိပေးခဲ့သည်။

စုရှီသည် ဤအမည်သည် အတော်လေးကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်ပြီး သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။

ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်နေသော ရှဲ့ကျန်းသည် ဇနီးသည်၏ စကားကိုကြားပြီး နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်ကို လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ရက်တွေက ထောင်ထောင်လေးအတွက် နာမည်တွေ အများကြီး ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ…"

စုရှီသည် သူ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်ပြီး စနောက်လိုက်သည်။ "ကျွန်မကို ဒီတိုင်း လျှောက်မထိနဲ့လေ၊ ကျွန်မ ခေါင်းမလျှော်တာ ရက်တော်တော်ကြာနေပြီ၊ အဆီတွေနဲ့ ရွှဲနေတာ။ ညစ်ပတ်မှာ မကြောက်ဘူးလား။"

ရှဲ့ကျန်းသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ကိုင်းညွှတ်ကာ ဇနီးသည်၏ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲကို လျင်မြန်စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများ ထိတွေ့စဉ် သူသည် ချိုမြိန်သော အဖွားရနံ့တစ်ခုဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"မွှေးနေတာပဲ၊ နည်းနည်းလေးမှ မညစ်ပတ်ဘူး။"

စုရှီသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ကြင်နာမှုကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ သူမသည် ယောက္ခမဖြစ်သူကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်လိုက်ရာ ထန်စစ်ယွင်သည် ထောင်ထောင်လေးကို စနောက်ရာတွင် လုံးဝအာရုံစိုက်နေပြီး ထူးခြားသော တုံ့ပြန်မှုမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အခြေအနေကို သတိမမူသော ခင်ပန်းဖြစ်သူအပေါ် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မိသည်။ သူမ ညင်သာစွာဖြင့် သူ့လက်မောင်းကို ပုတ်ကာ အားပေးလိုက်သည်။

"ရှဲ့ချန်း ဆိုတာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ နာမည်ပဲ။ ချန်း ဆိုတဲ့ စာလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်မ တကယ်ကြိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ရှင်က သူ့ကို နာမည်ပြောင်ပေးခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ တရားဝင်နာမည်က တခြားသူတွေခေါ်ဖို့လေ၊ တို့နာမည်လေးက ကျွန်မတို့မိသားစုသုံးဖို့ပေါ့။ ထောင်ထောင်ဆိုတာ ချစ်စရာလေး…"

ယောက်ျားများသည် အသက်အရွယ်မရွေး တကယ်ကို ကလေးဆန်တတ်ကြသည်။ ဇနီးသည်၏ ချော့မော့မှုကြောင့် ရှဲ့ကျန်း၏ စိတ်အခြေအနေသည် နောက်ဆုံးတွင် ကြည်လင်လာခဲ့သည်။

သူစိတ်ငြိမ်သွားသောအခါ သူသည် ၎င်းကို အလေးအနက်ထားလွန်းခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူသည် အနေရခက်စွာဖြင့် အကြောင်းအရာပြောင်းလိုက်သည်။

"ကျွင့်ဇီက နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဒီနှစ်အတွက် ဝိုင်တွေယူလာပေးဖို့ လာလိမ့်မယ်။"

စုရှီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ "တကယ်လား။ နောက်ထပ် ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပဲ။ သူ ကျွန်းပေါ်ကို လာမှာလား။"

လွန်ခဲ့သောနှစ်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ကျန်းကျွင့်သည် သူတို့အတွက် J မြို့တွင် ခြံဝင်းအိမ်များစွာ ဝယ်ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ စုရှီသည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်၊ ပေကျင်းနှင့် ရှန်ဟိုင်းကဲ့သို့သော မြို့ကြီးများတွင် အနာဂတ်အတွက် သူမသည် 'တစ်' အိမ်သာ လိုတော့သည်။

ဝိုး။ သူမတို့ ကံထူးသွားပြီ။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ဇနီး၏ ငွေမက်သော အမူအရာကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "သူလာမှာပါ။ သူက ကိုယ်တို့ ထောင်ထောင်လေးကို လာကြည့်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။"

ငယ်ရွယ်သော ဇနီးမောင်နှံသည် အတူရှိနေကြပြီး စွဲလမ်းနေသော ချစ်သူစုံတွဲတစ်တွဲကဲ့သို့ ပြောစရာစကားများ မကုန်နိုင်အောင် ရှိနေကြသည်။

"အား။"

သေချာပေါက် ရံဖန်ရံခါ အရုပ်များကျိုးပဲ့ခြင်းနှင့် ထိုကဲ့သို့သောအရာများသည် မတူညီသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ မည်သူမျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရပေ။

စုရှီသည် အခြားအကြောင်းများကြောင့်လည်း ဤမျှစိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ အိမ်တွင် အဖွားနှင့် ထန်စစ်ယွင်ကို မဆိုထားနှင့်၊ သူမ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် ဒုတိယအစ်ကိုတို့ပင် ကလေးကို စနောက်ရန်နှင့် ထိန်းရန် မကြာခဏ လာရောက်ကြသဖြင့် မိဘအရင်းများဖြစ်သော စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့သည် အထူးသဖြင့် အားလပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့သည် ကလေးကို ကိုယ်တိုင် မစောင့်ရှောက်ချင်ကြသည်မဟုတ်၊ လူတိုင်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်၍ မရနိုင်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် စုရှီသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လွယ်ကူသော မီးတွင်းကာလကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ သူမသည် ကောင်းကောင်းစားပြီး ကောင်းကောင်းအိပ်စက်ခဲ့ရာ လကုန်သောအခါတွင် သူမသည် တောက်ပပြီး ဖြူဖွေးသော အသားအရေဖြင့် ကြည့်ကောင်းနေပြီး မီးဖွားပြီးခါစဟု ယုံရခက်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။

သူတို့သည် ကလေး၏ လပြည့်ပွဲကို ခမ်းနားစွာ မကျင်းပခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းအနည်းငယ်ကို ဖိတ်ခေါ်ကာ စုဝေးစားသောက်ပွဲတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤခေတ်အခါတွင် အရာရာကို ခြိုးခြံစွာ ပြုလုပ်ရသည်။

—o—o—o—

ထိုညနေတွင် အလုပ်ပြီးနောက် ရှဲ့ကျန်းသည် ကျန်းလု၊ ယန်အန်းနှင့် လီပင်းတို့ကို စုမိသားစု၏အိမ်တွင် ညစာစားရန် ခေါ်ခဲ့သည်။

အိမ်သို့ရောက်သောအခါ အမျိုးသမီးများသည် အတူတကွ စုဝေးစကားပြောနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှီလင်းလင်းသည် စုရှီ၏ နူးညံ့ပြီး ဖြူဖွေးသော ပါးပြင်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်ပြီး မနာလိုဖြစ်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့အားလုံးက မျိုးစိတ်တူတူပဲ၊ ဘာလို့ မီးဖွားပြီးတော့ ပုံစံတွေ ဒီလောက်ကွာနေရတာလဲ။"

ယွမ်ယွမ်သည်လည်း အနည်းငယ်မနာလိုဖြစ်ကာ သူမ၏ အနည်းငယ် လုံးဝန်းနေသော ဗိုက်ကို အလိုအလျောက် ထိလိုက်ပြီး မီးဖွားပြီးနောက် သူမလည်း ဤကဲ့သို့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်မည်လားဟု တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။

စုရှီသည် မျိုးစိတ်မတူသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်သော်လည်း ပြုံး၍ပြောလိုက်သည်။

"နင်သာ ငါ့လို တစ်လလောက် ကလေးကို နို့တိုက်တာကလွဲရင် မထိဘဲ၊ စားဖို့နဲ့အိပ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်မယ်ဆိုရင် နင်လည်း ကြည့်ကောင်းလာမှာပဲ။"

"ဟား။"

ရှီလင်းလင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါတော့ဟုတ်တယ်။ ထောင်ထောင်လေးက တအားချစ်စရာကောင်းတာ။ ငါသာ အဖွားနဲ့ အန်တီ ထန်ကို ယှဉ်နိုင်ရင် သူ့ကို နေ့တိုင်းမလွှတ်တမ်း ချီထားမှာ။"

စုရှီသည် တမင်သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါလည်း အဲ့လိုပဲ ခံစားရတယ်။ ငါက သူ့အမေအရင်း၊ ငါ့ကိုဆက်ဆံပုံက နင့်ထက် သိပ်မသာဘူး။ ညဘက် နို့တိုက်ရတာသာ မဟုတ်ရင် အဖွားရော ငါ့ယောက္ခမရောက ကလေးနဲ့ အိပ်ချင်နေကြတာ။"

"တော်ပါတော့၊ နင့်ကိုကြည့်စမ်း။ ကံကောင်းတာကို မသိမဖြစ်နဲ့၊ ငါ နင့်ဘဝကို ရချင်လိုက်တာ။ ငါ့ ရှောင်းပေါင်ကို အခြေခံအားဖြင့် ငါတစ်ယောက်တည်းမွေးခဲ့ရတာ၊ ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာ နင်မသိပါဘူး။" ရှီလင်းလင်းသည် စုရှီ၏ ဟန်ဆောင်မှုကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စနောက်လိုက်သည်။

စုရှီသည် ယွမ်ယွမ်နှင့် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်းသည် အမျိုးသားများအတွက် လက်ဖက်ရည်ထည့်ပေးနေပြီး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် ကြွားဝါလိုစိတ်နှင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်စိတ်ဖြင့် ချည်ထည်အင်္ကျီလေး၏ ပုခက်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူသည် အိပ်ပျော်နေသော သမီးငယ်ကို ရံဖန်ရံခါ ခိုးကြည့်ရင်း ပုခက်ကို ညင်သာစွာ လွှဲကာ အမျိုးသားများနှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုနေသည်။

ယခု လပြည့်ပြီဖြစ်သော ထောင်ထောင်သည် ပို၍ဖြူဖွေးပြီး ချစ်စရာကောင်းလာသည်။ စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြသော အမျိုးသားများသည် မကြာမီ ပုခက်ဆီသို့ ဆွဲဆောင်ခံရပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးငယ်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ယောက်ျားကြီးများပင်လျှင် သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် နှလုံးသားများ အရည်ပျော်သွားသည်။

သားတစ်ယောက်ရှိပြီးဖြစ်သော ယန်အန်းသည် မနာလိုစိတ်ဖြင့် မျက်နှာစိမ်းနေပြီး သူကိုယ်တိုင် ချည်ထည်အင်္ကျီလေးတစ်ထည် ပိုင်ဆိုင်ချင်စိတ်ဖြစ်နေသည်။

သူ့တွင်မရှိသောကြောင့် အခြားသူ၏ ချစ်စရာကောင်းမှုကို ခံစားနိုင်သည်ဟု တွေးကာ ရှဲ့ကျန်း၏ စူးစိုက်ကြည့်နေမှုကို လျစ်လျူရှုပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးငယ်ကို စနောက်ရန် လက်လှမ်းလိုက်မိသည်။

သေချာပေါက် သူ၏လက်သည် ထောင်ထောင်၏ နူးညံ့သောပါးပြင်ကို မထိမီမှာပင် ရှဲ့ကျန်းက လျင်မြန်စွာ ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာသည် အိုးအောက်ခြေကဲ့သို့ မည်းမှောင်သွားသည်။ "ကြည့်ချင်ရင်ကြည့်လေ၊ ဘာလို့ လက်ပါနေရတာလဲ။ မင်းက ယောက်ျားကြီးကို။"

ယန်အန်းသည် သူကြားလိုက်ရသည်ကို မယုံနိုင်ဘဲ အံ့ဩသွားသည်။ "မင်း တကယ်ကြီးပြောနေတာလား။ ထောင်ထောင်က ကလေးငယ်လေးပဲ ရှိသေးတာ။ ပြီးတော့ သူမက တစ်နေ့နေ့တော့ အိမ်ထောင်ပြုရမှာပဲ၊ ငါတို့ ရှောင်းပေါင်က အသင့်တော်ဆုံးလို့ ထင်တယ်။"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ယန်အန်းသည် ဤအကြံသည် အလွန်ကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှဲ့ကျန်း၏ ပို၍မည်းမှောင်လာသော မျက်နှာအမူအရာကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏မေးကို ပွတ်သပ်ရင်း အကြံပြုလိုက်သည်။

"ငါတို့ စေ့စပ်ပွဲ လုပ်ကြမလား၊ လင်းလင်းနဲ့ ငါတို့လိုမျိုးလေ။ မြစိမ်းရောင်ဇီးသီးနဲ့ ဝါးမြင်း၊ ဒီ့ထက်ကောင်းတာ ဘာရှိဦးမလဲ။"

ရှဲ့ကျန်းသည် ဒေါသဖြင့် အံကြိတ်လိုက်သည်။ "သွားစမ်းပါ။ အိပ်မက်မက်မနေနဲ့။"

ယန်အန်းက ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ "ငါ့ ရှောင်းပေါင်က ဘာမှားနေလို့လဲ။ သူက ကြီးလာရင် စစ်သားကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်မှာ။ ထောင်ထောင်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးပဲ။"