အခန်း (၁၀၅-၁၀၆)

အပိုင်း ၁၀၅

ရှဲ့ကျန်း မတုံ့ပြန်မီ ငြိမ်းချမ်းရေးဖော်ဆောင်သူ လီပင်းက ပြုံး၍ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ယန်အန်း၊ မင်းအဲ့လိုတွေးလို့မရဘူး။ ငါတို့ ဘယ်ခေတ်မှာနေနေတာလဲ။ ကလေးစေ့စပ်ပွဲတွေက ခေတ်မမီတော့ဘူး။ ထောင်ထောင်က အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာ၊ ကလေးတွေကို ရွေးချယ်စရာတွေ ပိုပေးသင့်တယ်။"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ရှဲ့ကျန်း၏ မကောင်းသောစိတ်အခြေအနေသည် အနည်းငယ်လျော့သွားသော်လည်း လီပင်း၏ နောက်ဆက်တွဲစကားများက သူ့ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

သူသည် သူ့သမီးနှင့် ပုခက်ကိုယူကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး ဤအရူးနှစ်ယောက်နှင့် ခပ်ဝေးဝေးနေလိုက်သည်။

လီပင်းသည် လက်ကိုပွတ်သပ်ကာ ရယ်မောလျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ ယွမ်ယွမ်က သားလေးတစ်ယောက်မွေးရင် သူလည်း ထောင်ထောင်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးပဲ။"

ရှဲ့ကျန်း - “…”

"လီပင်း၊ မင်းကို ကြည့်စမ်းပါ။ ဒီမှာစောင့်နေတာကိုး ဟုတ်လား။ ငါက မင်း ခုနက အထက်တန်းဆန်နေတယ်ထင်တာ၊ အခုတော့ ရှင်းသွားပြီ။ ငါပြောမယ်၊ စိတ်ကူးတောင်မယဉ်နဲ့။ ငါ့ ရှောင်းပေါင်က ထောင်ထောင် အတွက် ပိုသင့်တော်တာ သေချာတယ်၊ အစ်ကိုကြီးက ညီမလေးကို ဂရုစိုက်နိုင်တယ်။"

ယန်အန်းသည် လီပင်းကို အထင်သေးသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရင်း အသိဉာဏ်ရှိသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကို 'စိတ်ကူးယဉ်' ရမှာလဲ။ အသက်အရွယ်က ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ လအနည်းငယ်ပဲ ကွာတာ၊ ဘာများထူးခြားနေလို့လဲ။" လီပင်းက ပြန်ချေပလိုက်သည်။

"အင်း၊ အရင်ရောက်တဲ့သူ အရင်ရတယ်ဆိုတာရှိတယ်။ ငါ့ ရှောင်းပေါင်က ထောင်ထောင်ကို အရင်တွေ့တာ။" ယန်အန်း က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဪ၊ တော်ပါတော့။ အချစ်ရေးမှာ အရင်ရောက်တဲ့သူ အရင်ရတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်လို့လဲ။ အဲ့ဒါ ခေတ်နောက်ကျလွန်းတယ်။"

“……”

ရှဲ့ကျန်းသည် ယောက်ျားကြီးနှစ်ယောက် သူ့သမီးကို လုရန် ငြင်းခုံနေသည်ကို အေးစက်စွာကြည့်ရင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရန် အချိန်တန်ပြီဟု တွေးတောနေမိသည်။

ယခုအခါ မျက်နှာနီမြန်းပြီး အသံကျယ်လာသော အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ ပုံမှန်တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်မှုကို လုံးဝစွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ငြင်းခုံမှုအဆင့်သည် မူကြိုကလေးများထက် အနည်းငယ်သာ ပို၍အဆင့်မြင့်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်းသည် သူ့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုချကာ သူတို့ကို ငြိမ်သက်စေရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။

"တော်ကြတော့၊ မင်းတို့ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ ဘာတွေငြင်းခုံနေကြတာလဲ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ တစ်ယောက်ယောက်အတွက် ကြိုယူထားလို့မရဘူး၊ ဂုဏ်သိက္ခာမရှိဘူး။ ပြီးတော့ မင်းတို့ဒီလိုဆက်လုပ်နေရင် ကလေးနိုးသွားလိမ့်မယ်။"

ယန်အန်းနှင့် လီပင်းတို့သည် မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်ကာ လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်လုံးလွှဲလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။

နှစ်ယောက်သား ငြင်းခုံခြင်းရပ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်းသည် ပုခက်ဆီသို့ ပျော်ရွှင်စွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးငယ်သည် အချိန်တစ်ခုခုမှာ နိုးလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး သူမ၏ခြေထောက်သေးသေးလေးများကို ကန်ကျောက်ရင်း တောက်ပသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် ဘယ်အရာကိုမှန်းမသိ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းသေးသေးလေးများသည် ပူဖောင်းများမှုတ်ထုတ်နေပြီး တစ်ယောက်တည်း ကစားရင်း ပျော်ရွှင်နေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် ချစ်စရာကောင်းလွန်း၍ မခံနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်နေသည်။ ရှဲ့ကျန်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို လျစ်လျူရှုကာ ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်းသည် ကလေးငယ်ကို ယုံကြည်မှုရှိစွာ သူ၏လက်မောင်းထဲသို့ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ လွှဲယမ်းစပြုလိုက်သည်။

ထောင်ထောင်လေးသည် သူစိမ်းများကို မကြောက်ဘဲ ဗိုလ်မှူးကြီး ကျန်း၏ စနောက်သောမျက်နှာများကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သွားမရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်ရာ သူမကို ပို၍ပင် ချစ်စရာကောင်းနေစေသည်။

ဗိုလ်မှူးကြီးကျန်း၏ မျက်နှာသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် လင်းလက်သွားပြီး သူသည် ရုတ်တရက် ရိုးသားသော အကြံပြုချက်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ငါ့မြေးက ထောင်ထောင်ရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်ဖို့ ပိုသင့်တော်မယ်လို့ထင်တယ်။ မင်းတို့အားလုံး ဘယ်လိုထင်လဲ။"

ယန်အန်း - 'အရှက်မဲ့လိုက်တာ။'

လီပင်း - 'ခုနကပဲ ဂုဏ်သိက္ခာမရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ ခင်ဗျားမဟုတ်ဘူးလား။'

ရှဲ့ကျန်း - 'ဓားထုတ်စမ်း!'

......

နွေရာသီနေ့တစ်နေ့တွင် အလုပ်ချိန်ပြီးနောက်မှာပင် အလင်းရောင်ရှိနေသေးရာ စုရှီသည် သူမ၏စစ်ဝတ်စုံကိုဝတ်ဆင်လျက် ဆေးရုံထဲမှ လျင်မြန်စွာ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဒေါက်တာ စုရှီ၊ အလုပ်ဆင်းပြီလား။"

"ဒေါက်တာ စုရှီ၊ ထောင်ထောင်လေးကို ဘယ်တော့ ကစားဖို့ခေါ်လာမှာလဲ။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒေါက်တာ စုရှီ၊ တို့တွေ ထောင်ထောင်လေးကို မတွေ့ရတာကြာပြီ။"

"......"

အိမ်ပြန်လမ်းတွင် စုရှီကို သူမ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက စိတ်အားထက်သန်စွာ နှုတ်ဆက်ကြပြီး သူတို့သည် သူမ၏ ချစ်သမီးလေး ထောင်ထောင်အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် စုရှီသည် သူမသမီးဖြစ်သူ၏ ကျော်ကြားမှုကို အသားကျနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ကာ ခဏရပ်၍ စကားစမြည်ပြောဆိုရင်း ဟိုတစ်စဒီတစ်စ ရပ်နားခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဆေးရုံဂိတ်တံခါးများမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

အိမ်သို့ရောက်သောအခါ စုရှီသည် ခြံတံခါးမှ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အထဲမှလာသော ရယ်မောသံများကြောင့် ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူမစကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောမီမှာပင် မရင်းနှီးသောအသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ "အစ်မ၊ ကျွန်မပြန်တော့မယ်နော်။ ကျွန်မပြောခဲ့တာကို စဉ်းစားပေးပါဦး။ ဒါက တကယ်ကို လိုက်ဖက်တဲ့စုံတွဲလို့ ကျွန်မယုံကြည်လို့ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး အစ်မနဲ့လာဆွေးနွေးတာပါ။"

စုရှီသည် တံခါးဝတွင် ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်များက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ ထို့နောက် သူမအဖွားဖြစ်သူ၏ ရွှင်လန်းသောအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီဝမ်။ နောက်ကျမှ နန်နန်နဲ့ ဒီအကြောင်းပြောကြည့်လိုက်ပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက် သိပ်မထားနဲ့နော်၊ အဲ့ဒီကလေးက တော်တော်ခေါင်းမာတယ်။"

"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်မက ဒီနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အရမ်းလိုက်ဖက်တယ်လို့ထင်လို့ပါ။ ဒါဆို ကျွန်မပြန်တော့မယ်နော်။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ အားတဲ့အခါ လာလည်ပါဦး။ ထောင်ထောင် အဘွား ဝမ်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပါဦး။"

"တာ့တာ အဘွား ဝမ်။"

"ဟေး။ ထောင်ထောင်လေး၊ တာ့တာ။ ဟားဟား၊ ထောင်ထောင်လေးက တကယ်ကို သူ့အမေနဲ့ တဖြည်းဖြည်းတူလာတာပဲ။ အရမ်းလှတာပဲ။"

ဧည့်သည်များ ထွက်ခွာသွားကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် စုရှီသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမပုန်းနေသောနေရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏မျက်စိရှင်သောသမီးက သူမကိုမြင်သွားသည်။ ထောင်ထောင်သည် မက်မွန်သီးတစ်စိတ်ကို ကိုက်ကာ ပါးစပ်လေးဖြင့် အသံမြည်အောင် စားနေသည်။

သူမအမေကိုမြင်သောအခါ သူမ၏နုနယ်သောမျက်နှာလေးသည် ချက်ချင်း အပြုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် ဝင်းပသွားပြီး သပ်ရပ်သော နို့ရောင်သွားတန်းလေးများကို ဖော်ပြလျက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မေမေ။ မေမေ အလုပ်က ပြန်လာပြီ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လေးငါးနှစ်အရွယ်ခန့်ရှိပြီး နတ်သမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ လှပသော ကောင်မလေးသည် စုရှီထံသို့ အမြောက်ဆံလေးတစ်ခုကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး သူမ၏ခြေတံတိုလေးများသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။

အဖွားချန်သည် လက်များကိုဆန့်တန်းကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် နောက်မှအလျင်အမြန်လိုက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အလိုလေး၊ အဘွားရဲ့အသည်းနှလုံးလေး၊ ချော်မလဲအောင် သတိထားပါဦး။"

စုရှီသည် သူမအပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လာသော သမီးငယ်ကို ဖမ်းလိုက်ပြီး ကလေးငယ်၏ လက်ပေါ်ရှိ ရွှံ့စွန်းနေသော အရည်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကလေးကို မြှောက်ချီလိုက်သည်။

သူမ၏ နုနယ်သောမျက်နှာလေးဆီသို့ ကိုင်းညွှတ်ကာ အနမ်းနှစ်ချက် အလျင်အမြန်ပေးလိုက်သည်။

"မွမွ။ မွမွ။"

ဒါက ကလေးငယ်ကို ပို၍ပင် ရယ်မောစေပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

"မေမေ။ မေမေ။ သမီး ဒီနေ့ မေမေ့ကို အရမ်းလွမ်းနေတာ။ တစ်နေ့လေးက ရာသီတစ်ခုစာလောက် ဝေးကွာနေသလိုပဲ။"

ထောင်ထောင်သည် အလွန်ချိုသာသော စကားပြောတတ်သည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

စုရှီသည် သူမသမီး၏ ချစ်စဖွယ်စကားများကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက အသားကျနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ကလေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ပွေ့ချီရင်း အခြားတစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏အိတ်ကိုကိုင်ကာ သမီးငယ်၏ စနောက်သောစကားများကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သမီးက မေမေ့ကို အဲ့လောက်တောင် လွမ်းနေတာလား။ ဒီနေ့ ထောင်ထောင် သူငယ်တန်းမှာ လိမ္မာရဲ့လား။"

"သမီးက အရမ်းလိမ္မာတာ။ ဆရာမကတောင် သမီးကို ချီးကျူးသေးတယ်။"

မိန်းကလေးသည် သူမ၏လက်လေးများကို စုရှီ၏ လည်ပင်းတွင် ရစ်ပတ်ကာ သူမ၏နူးညံ့သောပါးပြင်ကို အမေဖြစ်သူနှင့် ကပ်ထားပြီး ချစ်ခင်မှုအပြည့်ဖြစ်နေသည်။

စုရှီသည် သူမသမီးကိုမြင်ရသဖြင့် နှလုံးသားနူးညံ့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမအိတ်ကို ခြံဝင်းထဲရှိ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး အနီးရှိခုံတန်းလျားပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ထောင်ထောင်ကို သူမ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီးနောက် အဖွားဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"အဘွား၊ ခုနက ဘယ်သူလဲဟင်။"

နှစ်များကုန်လွန်သွားသော်လည်း စုရှီ၏ သင့်လျော်သောစောင့်ရှောက်မှုနှင့် ကောင်းမွန်သောအစားအသောက်ကြောင့် အဖွားသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကနှင့် ဘာမှမခြားနားဘဲ ကြည့်ကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

သူမမြေးမလေး၏ အမေးကိုကြားသောအခါ ချန်ရှန်းယွင်သည် လှီးဖြတ်ထားသော မက်မွန်သီးပန်းကန်ကို သူမဘက်သို့ တွန်းပေးလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ ဒု-ဗိုလ်ကြီး ချင်ရဲ့အမေလေ။"

စုရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နှစ်များတစ်လျှောက် ကျွန်းတိုးချဲ့ဖွံ့ဖြိုးလာသည်နှင့်အမျှ စစ်သားများနှင့်အတူလိုက်ပါလာသော မိသားစုများ ပိုများပြားလာသည်။ သူမ၏ အလုပ်များသော အချိန်ဇယားနှင့် ရှားပါးသောအနားယူချိန်များကြောင့် သူမသည် မိသားစုများကြားတွင် အသိမိတ်ဆွေများစွာ မပြုလုပ်ခဲ့သောကြောင့် သူတို့ထဲမှ အများအပြားကို မမှတ်မိပေ။

သူမ မက်မွန်သီးတစ်စိတ်ကိုယူလျက် ကိုက်လိုက်သောအခါ အရည်ရွှမ်းသောအရသာသည် ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်သည်။

"သူက အစ်ကို့အတွက် ဖူးစာရှာပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။"

သူမ၏အစ်ကို ရှီးယန်နန်သည် လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က သူ၏ဒဏ်ရာများသည် သူ၏မျိုးပွားနိုင်စွမ်းကို ထိခိုက်ခဲ့ပြီး သူဘယ်တော့မှ လက်ထပ်မည်မဟုတ်ဟု ကြေညာခဲ့ကတည်းက အများအပြားက သူ့ကို ကလေးရှိသောမုဆိုးမများနှင့် ဖူးစာရှာပေးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။

ဤသည်က သူ့ကိုချစ်ခင်သူအားလုံးကို တွန်းလှန်နိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော ရှီးယန်နန်အတွက် အဆက်မပြတ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အရင်းအမြစ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ချန်ရှန်းယွင်သည် ပဲတောင့်ရှည်များကို ခြွေရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်လေ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ နင့်အစ်ကိုတွေကို ဖူးစာရှာပေးဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေ ဘယ်လောက်များလဲဆိုတာ ငါတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး။ အခုတော့ ငါလည်း အသားကျနေပါပြီ။"

မက်မွန်သီးတစ်စိတ်ကို သမီးဖြစ်သူအား ပေးပြီး အနီးရှိခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းပြီးနောက် စုရှီသည် အဖွားနှင့်အတူ ပဲတောင့်ရှည်များ ခြွေလိုက်သည်။

"သူ့ကိုမငြင်းခင် နှစ်ရက်လောက် စောင့်လိုက်ပါလား။"

ချန်ရှန်းယွင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ အေးအေးဆေးဆေးလုပ်ကြတာပေါ့။ အဘွားက ဒီကိစ္စတွေမှာ အတွေ့အကြုံရှိပါတယ်။"

စုရှီသည် ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းလိုက်သည်။ အမှန်ပင် သူမ၏ အစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသည်။

သူမ၏အစ်ကိုအတွက် ဖူးစာရှာပေးရန် နောက်ဆုံးကြိုးပမ်းမှုသည် ယခင်ကြိုးပမ်းမှုများကဲ့သို့ပင် ရိုးရှင်းသောငြင်းပယ်မှုဖြင့် အဆုံးသတ်လိမ့်မည်ဟု သူမထင်ခဲ့သော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် ဇွဲရှိသောသူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

အဖွား၏ အဆိုအရ ထိုမိန်းကလေးသည် သူတို့အိမ်သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လာရောက်ခဲ့ပြီး အကြိမ်တိုင်းတွင် အိမ်မှုကိစ္စများ ကူညီရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ သူတို့မည်သို့ပင် ငြင်းပယ်ပါစေ အကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိခဲ့ပေ၊ အဖွားသည် ယခုအခါ အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် ခြံတံခါးကို အများအားဖြင့် ပိတ်ထားရပြီး ထိုမိန်းကလေး ထပ်ဝင်ရောက်လာပြီး ပိုရှုပ်ထွေးမှုများ ဖန်တီးမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

ဟုတ်တယ်၊ ရှုပ်ထွေးမှု။

ထိုမိန်းကလေးသည် အိမ်မှုကိစ္စကို လက်ဖျားဖြင့်ပင် မထိဖူးသူတစ်ဦးဖြစ်ပုံရပြီး သူတို့သူမကို တားဆီးရန်ကြိုးစားတိုင်း သူမက ဇွတ်အတင်း ကူညီလေ့ရှိသည်။ နောက်ပြီးလျှင် ချန်ရှန်းယွင်သည် အရာရာကို ပြန်လည်လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်နှစ်ဆ ပိုကုန်ခဲ့ရသည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် ရိုးရှင်းသောငြင်းဆိုမှုများကို နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိပုံပင်၊ အဖွားက တိုက်ရိုက်ပြောဆိုသည့်တိုင် ထိုမိန်းကလေးက ဇွဲမလျှော့ခဲ့ပေ။ ရှီလင်းလင်း၏ အဆိုအရ မကြာသေးမီရက်များအတွင်း မိသားစုဝင်းထဲတွင် မနှစ်မြို့ဖွယ် ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့နေပြီးဖြစ်သည်။

ဒါက စုရှီကို အလွန်စိတ်ပျက်စေသည်။ အကယ်၍ သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုသည် မကြာသေးမီက ကျွန်းမှခရီးမထွက်ခဲ့ပါက အခြေအနေများ ဤကဲ့သို့ ဆိုးရွားလာမည်မဟုတ်ပေ။

စုရှီသည် သူမ၏ အားလပ်ရက်တွင် ထိုမိန်းကလေးထံ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ရန် စီစဉ်နေစဉ်မှာပင် ထိုမိန်းကလေးက အသိမပေးဘဲ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်။" ရုံးခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"လာပါပြီ။" ယခုသည် နေ့လည်စာစားချိန်ဖြစ်ပြီး စုရှီသည် သူမ ရုံးခန်းထဲ အနားယူနေခဲ့သည်။ တံခါးခေါက်သံကြားသောအခါ သူမသည် အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်သည်ဟုထင်ကာ အိပ်ရာမှ အမြန်ထပြီး တံခါးဖွင့်ရန် အလျင်အမြန်သွားခဲ့သည်။

အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် အပြင်ဘက်ရှိလူသည် သူမမျှော်လင့်ထားသည့် သူနာပြုမဟုတ်ဘဲ သူစိမ်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နုနယ်သောရုပ်သွင်နှင့် မာနကြီးဟန်ရှိသည်။ သူမ စုရှီကို ကြည့်သောအကြည့်သည် မြှောက်ပင့်ခြင်းမှ ရန်လိုခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

စုရှီ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "ဘယ်သူလဲလို့ မေးလို့ရမလားရှင့်။"

စုရှီ၏ အမေးကြောင့် အပြင်ဘက်ရှိ အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားပြီး တင်းမာသောအပြုံးတစ်ခုကို အားတင်းဖန်တီးလိုက်သည်။

"ကျွန်မက ဝမ်ယန်နီပါ။ ရဲဘော် စုရှီ ကျွန်မအကြောင်း ကြားဖူးလောက်ပါတယ်။"

စုရှီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသောမျက်နှာထက်တွင် သဘောပေါက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဒီတော့ ဒီသူသည် သူမ၏ အစ်ကိုကို သူမကလေးအတွက် အဖေဖြစ်စေချင်သော မိန်းကလေးပင်။

သူမသည် အဖွားချန်ကို ချဉ်းကပ်သည်က အကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိဟု တွေ့ရှိသောကြောင့် စုရှီကို စည်းရုံးရန် ကြိုးစားနေခြင်းလား။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် စုရှီသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိတို့၏ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ကြိုးပမ်းခြင်းကို စိတ်ထဲမထားပေ။

သို့သော် ထိုကြိုးစားမှုသည် အခြားသူများကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပါက ဒါက မတူညီသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်လိမ့်မည်။ အထူးသဖြင့် ဤမိန်းကလေး၏ အကြည့်သည် ရန်လိုမှုအရိပ်အယောင်များဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ စွန်းထင်းနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ။" စုရှီသည် ဤမိန်းကလေး၏ အပြုအမူများအကြောင်း အဖွားထံမှ လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်အတွင်း များစွာကြားသိခဲ့ရပြီး ခြေတစ်လှမ်းမှားယွင်းမှုတစ်ခုသည် ရှုပ်ထွေးမှုများသို့ ဦးတည်သွားနိုင်သည်ကို အမှန်တကယ် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ယန်နီ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် စုရှီသည် သူမနောက်မှတံခါးကိုပိတ်လိုက်ပြီး သူမကိုထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

သူတို့နေရာယူပြီးနောက် စုရှီသည် ရေနွေးအိုးကိုကိုင်ကာ ဝမ်ယန်နီအတွက် ရေတစ်ခွက်ထည့်ပေးပြီးနောက် သူမရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီကိုရောက်လာတာလဲ ရဲဘော် ဝမ်"

ဝမ်ယန်နီသည် ခွက်ကိုဘေးသို့ချလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ပေါ်ရှိ အစွန်းထွက်နေသောနေရာအနည်းငယ်ကို သတိပြုမိကာ မျက်နှာအနည်းငယ်မဲ့လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်အစ်ကိုနဲ့ တွဲချင်တယ်။"

စုရှီသည် လက်ဖက်ရည်ရင်း သီးမတတ်ဖြစ်သွားပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့သဘောထားက တော်တော်ရှင်းလင်းတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။"

ဝမ်ယန်နီသည် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဒီကိုမလာခင် သူမသည် ရှီးယန်နန်ကို ချော့မော့ရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း သူ့ညီမသည် ဤမျှဆွဲဆောင်မှုရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ရှီးယန်နန်သည် သူမနှင့်သွေးမတော်စပ်ပါဘဲ သူတစ်ယောက်တည်း အချိန်အကြာကြီး နေလာခဲ့ခြင်းက စုရှီကြောင့် ဖြစ်နိုင်မည်မဟုတ်ပါလား။

ဤသံသယစိတ်ဖြင့် ဝမ်ယန်နီသည် သူမ၏ရန်လိုမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ယခု စုရှီ၏ ပွင့်လင်းစွာပြောဆိုမှုကိုကြားသောအခါ သူမသည် သူမ၏အတွေးများက ပို၍ပင် မျှတသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ယန်နီသည် သူမ၏ကိုယ်ဟန်ကို မတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်သည် ဝေဖန်ဆန်းစစ်နေပြီး သူမ၏ လေသံသည်လည်း မာနထောင်လွှားနေသည်။

"ရှင်က ယန်နန်မှ မဟုတ်တာ၊ ဘာလို့ သူ့အတွက် ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်တယ်လို့ ထင်နေရတာလဲ။"

စုရှီသည် ယန်နန် ဟူသော အခေါ်အဝေါ်ကြောင့် တွန့်သွားပြီး သူမ၏လက်ချောင်းများကို နဖူးပေါ်တွင်ဖိကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ပေါ်လာသော ကြက်သီးမွေးညင်းများကို ချောမွေ့အောင် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ မချနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှင် ကျွန်မ အစ်ကိုပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်ပြီး သူနဲ့ကိုယ်တိုင်စကားပြောလို့ရပါတယ်။"

ဝမ်ယန်နီ၏ အကြည့်သည် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ကျွန်မ သူနဲ့တိုက်ရိုက်စကားပြောစရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်မတို့… ကျွန်မတို့က တွဲနေကြပြီ။ ရှင်တို့အားလုံးက သဘောမတူဘူးလို့ သူပြောလို့ ကျွန်မ ရှင်နဲ့လာညှိနှိုင်းတာ။"

"ဖွီး။" စုရှီသည် ဤဖွင့်ဟချက်ကြောင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမခုလေးတင်သောက်လိုက်သော လက်ဖက်ရည်ကို ထွေးထုတ်လိုက်မိသည်။

"အဟွတ် အဟွတ် ဟွတ် … အဲ့ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ချောင်းဆိုးခြင်းကြောင့် ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း စုရှီသည် ပြတ်သားစွာ ပြောကြားခဲ့သည်။

ဝမ်ယန်နီ၏ မျက်လုံးများ ဒေါသဖြင့် တောက်လောင်နေခဲ့သည်။ "ရှင်က ဘယ်လိုလုပ် မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောနိုင်ရတာလဲ။"

စုရှီသည် မျက်ဖြူလှန်ပြလိုက်ပြီး သူမကဲ့သို့သောသူနှင့် ငြင်းခုံရန် ပင်ပန်းလွန်းနေသည်။ သူမသည် သူမ၏ နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ၊ ရှင် ဒီကိုလာပြီး ကျွန်မကို လိမ်ညာစရာမလိုဘူး။ ကျွန်မအစ်ကိုက ရှင့်လိုလူမျိုးကို ဘယ်တော့မှ ကြိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ တခြားကိစ္စမရှိရင် ကျွန်မအနားယူရတော့မယ်။"

ဤမြေခွေးမကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးသည် သူမက ရှီးယန်နန်၏ အကြိုက်မဟုတ်ကြောင်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှသေချာနေသည်ကို သူမနားမလည်နိုင်သော်လည်း ဝမ်ယန်နီသည် စုရှီ၏ ပွင့်လင်းသောငြင်းပယ်မှု၏ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒေါသများဆူပွက်လာပြီး သူမသည် ထရပ်ကာ ထွက်ခွာရန်လှည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏စိတ်ပျက်မှုက သူမကို ဒေါသထွက်စေသည်။

"ကျွန်မပြောမယ်၊ ကျွန်မအဖေက ဗိုလ်မှူးကြီးတစ်ယောက်။ ကျွန်မကွာရှင်းပြီး ကလေးတစ်ယောက်ရှိပေမဲ့ ရှီးယန်နန်အတွက် ကျွန်မက လုံလောက်တာထက် ပိုပါတယ်။ သူသာ ကျွန်မကို မကယ်ခဲ့ရင် ကျွန်မရဲ့အရည်အချင်းနဲ့ ကလေးတောင်မရနိုင်တဲ့ သူ့လိုရွှံ့ပေနေတဲ့လူကို ဘယ်လိုလုပ် ကြည့်မှာလဲ။ သူက ယောက်ျားရောဟုတ်ရဲ့လား… အား။"

သူမ၏ ဒေါသစကားများ မဆုံးမီမှာပင် စုရှီ၏မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမသည် အလျင်အမြန်ကြားဝင်လိုက်သည်။

"ရှင် အဲ့ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်တာကောင်းမယ်။ ရှင် ကျွန်မအစ်ကိုအကြောင်းရော ကျွန်မတို့မိသားစုအကြောင်းရော ဘာမှမသိဘူး။ သူ့ကို ဒီလိုပြောရဲရအောင် ရှင်ကဘယ်သူမို့လို့လဲ။"

ဝမ်ယန်နီသည် သူမလွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်ကာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူမ၏ ဒေါသသည် ဆက်တောက်လောင်နေဆဲဖြစ်သည်။ စုရှီသည် သူမအစ်ကို၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ရန်အသင့်အနေအထားဖြင့် သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေစဉ် တင်းမာမှုသည် လေထုထဲတွင် ဆိုင်းငံ့နေခဲ့သည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၀၆

စုရှီ၏ မျက်လုံးများသည် ရေခဲတမျှအေးစက်သွားပြီး သူမကိုင်ထားသော ဘောပင်ကို ဝမ်ယန်နီဆီသို့ ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ အားအတော်များများဖြင့် ဘောပင်သည် ဝမ်ယန်နီ၏ နားနားမှ ပျံသန်းသွားပြီး သူမနောက်ရှိ သစ်သားတံခါးထဲသို့ ခိုင်မြဲစွာ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့် ဝမ်ယန်နီသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ မပြောရသေးသော စော်ကားမှုများသည် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားသည်။ သူမလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘောပင်သည် တံခါးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ထုံကျင်သွားသည်။

သူမ ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။

စုရှီက ထိုဘောပင် ပစ်လိုက်သည့် ခဏတာလေးအတွင်း ဝမ်ယန်နီသည် စုရှီက သူမ၏ခေါင်းကို ထိုးရန် ရည်ရွယ်သည်ဟု အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ အသက်ကို ခြိမ်းခြောက်ရဲရအောင် သူမကဘယ်သူမို့လို့လဲ။

အဖြစ်မှန်ကို သဘောပေါက်လာသည်နှင့် ဝမ်ယန်နီသည် စိတ်ကိုစုစည်းလျက် စုရှီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူတို့မျက်လုံးချင်းဆုံသည့်အခိုက်တွင် စုရှီ၏ အေးစက်ပြီး အသက်မဲ့အကြည့်ကြောင့် သူမ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် မာနထောင်လွှားစွာ ကြီးပြင်းလာခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် ခဏတာသာဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ဆုံးရှုံးသွားသော မျက်နှာကို ပြန်ကယ်ဆယ်ရန် တစ်ခုခုပြောရန်ကြံရွယ်နေစဉ်မှာပင် စုရှီက စကားစပြောလိုက်သည်။

"နင့်ရဲ့ညစ်ပတ်တဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထား။ နောက်တစ်ခါ နင့်ဆီက မနှစ်မြို့စရာစကားတွေ ကြားရရင် ငါ့ကိုရိုင်းတယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့။ ငါက စကားအများကြီးပြောတဲ့သူမဟုတ်ဘူး၊ တိုက်ရိုက်ပြောတာကို ပိုကြိုက်တယ်။ ဒီလိုမျိုး…"

သူမစကားပြောနေစဉ် စုရှီသည် သူမ ဝမ်ယန်နီကို ခုလေးတင်ပေးလိုက်သော ရေနွေးအိုးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ လျင်မြန်ပြီး အားကောင်းသော ဆုပ်ကိုင်မှုဖြင့် သူမသည် သတ္တုရေနွေးအိုးကို သူမ၏လက်ထဲတွင် ချေမွလိုက်သည်။

ဝမ်ယန်နီ၏ မျက်လုံးများသည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ပြူးထွက်မတတ်ဖြစ်သွားသည်။ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် သူမသည် ဤမျှတုန်လှုပ်စရာကောင်းသော လုပ်ရပ်ကို လွယ်ကူစွာလုပ်ဆောင်သော စုရှီကို ကြည့်ပြီး ဤသည်မှာ သူမအစကတွေ့ခဲ့သော ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မြေခွေးမ မဟုတ်၊ ဒါက ဘီလူးတစ်ကောင်ဖြစ်သည်ဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ မည်သူက ရေနွေးအိုးကို လက်ဗလာဖြင့် ချေမွနိုင်မည်နည်း။

သူမသည် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲမျိုချလိုက်ပြီး ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်ယင်နေသော်လည်း တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"စောင့်နေလိုက်။ ငါ့ကိုခြောက်လိုက်ရုံနဲ့ အဆင်ပြေသွားမယ်ထင်နေလား။ ငါ့အဖေကို သွားတိုင်ပြောမှာ။"

ဝမ်ယန်နီသည် သူမ၏ အသံတွင် ယုံကြည်မှုမရှိဘဲ ခြိမ်းခြောက်စကားကို လေထဲတွင် ချန်ထားခဲ့သော်လည်း စုရှီ၏မျက်နှာကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ရဲခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူမ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး အခန်းထဲမှ ယိမ်းထိုးကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

တစ်ယောက်တည်းကျန်ရစ်သောအခါ စုရှီ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ကြည်သွားပြီး သူမ လက်ထဲရှိ တွန့်ကြေနေသော ရေနွေးအိုးကိုကြည့်ကာ ပြက်ရယ်ပြုလိုက်သည်။

"ကျစ်… ဒီလိုကိစ္စလေးအတွက် ငါအိုးတစ်လုံး ချိုးလိုက်ရတယ်။ ငါ့စိတ်ကို နည်းနည်းပြင်ရဦးမယ်။"

ဝမ်ယန်နီ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအတွက် စုရှီသည် ကြောက်ရွံ့မှုမခံစားရပေ။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်နောက်ခံသည် အရေးပါရုံသာမက ဝမ်ယန်နီ၏ ဖခင်သည် ဗိုလ်မှူးကြီးတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် လျှော့တွက်ရမည့်သူတစ်ဦးလည်း မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤကိစ္စကို ဆက်ဖြစ်ပွားခွင့်မပြုနိုင်ပေ၊ ကောလာဟလများသည် အမြဲတစေ နာကျင်စေပြီး ထိုကောလဟာလများကို အရင်းအမြစ်မှ ဖြတ်တောက်ရန် အရေးကြီးသည်။

ဤကဲ့သို့စဉ်းစားရင်း စုရှီသည် အနားမယူတော့ဘဲ ရုံးခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ဖုန်းငှားပြီး ရှဲ့ကျန်းကိုခေါ်ကာ ဝမ်ယန်နီသည် မည်သည့်မိသားစုဝင်ဖြစ်သည်ကို ရှာဖွေခိုင်းပြီး သူ့လူကြီးများကို နှုတ်ဆက်နိုင်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် ကိစ္စပိုဆိုးရွားလာပါက မိသားစုနှစ်စုစလုံးအတွက် အရှက်ရမှုနည်းပါးလိမ့်မည်။

........

ဝမ်ဟောက်သည် သူ၏ဘဝကို စစ်တပ်အတွက် မြှုပ်နှံခဲ့ရာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများကို အာရုံမစိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူအသက်လေးဆယ်အရွယ်ရောက်ပြီး ပြဿနာကြီးတစ်ခုဖြစ်လာသောအခါမှ အထက်အရာရှိတစ်ဦးက သူ့ထက်ဆယ်နှစ်ကျော်ငယ်သော ဇနီးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ပေးခဲ့သည်။

ဤအဘိုးကြီး-အမျိုးသမီးငယ် ဆက်ဆံရေး နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် သူ၏သတိရှိသော အလျှော့ပေးမှုအောက်တွင် သူတို့သည် သဟဇာတရှိစွာ အတူနေထိုင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် မကြာသေးမီက သူ့သမီး ကွာရှင်းမှုကြောင့် မိသားစုသည် ယောက်ယတ်ခတ်နေခဲ့သည်။

သူ့သမီး၏ ခေါင်းမာမှုအဆင့်ကိုပြောရလျှင် ဝမ်ဟောက်သည် ခေါင်းကိုက်လာသည်ကိုသာ ခံစားရသည်။

ယခင်က သူစစ်ရေးကိစ္စများနှင့် အလုပ်များနေစဉ် သူ့သမီးမွေးဖွားပြီးနောက် သူသည် သူမကို တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်တစ်ကြိမ်သာ တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။ သူမကို သူ့ဇနီးနှင့် မိခင်က မွေးမြူခဲ့သည်။

သူမိသားစုဘဝတွင် ပါဝင်နိုင်သည့်အချိန်တွင် သူ၏ကိုးနှစ်အရွယ်သမီးသည် သူမမိခင်ကြောင့် ပျက်စီးနေပြီဖြစ်ပြီး စိတ်ထင်ရာလုပ်တတ်သော စိတ်နေစိတ်ထားတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူသည် ဇနီးနှင့်သမီးအပေါ် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ကလေးပျက်စီးနေသည်ကို သိသော်လည်း သူမကို အလွန်အကျွံ မကန့်သတ်ခဲ့ပေ။ သူမဒုက္ခမရှာသရွေ့ သူမသာမန်နှင့် ဘေးကင်းလုံခြုံနေလျှင် ကောင်းသည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။

သူမသည် ချက်ချင်းကွာရှင်းလောက်အောင် ခေါင်းမာလိမ့်မည်ဟု မည်သူထင်မည်နည်း။ သူမသည် သူမ၏ အကြောင်းပြချက်များကို ရှင်းလင်းစွာမပြောနိုင်ဘဲ ခင်ပွန်းဖြစ်သူသည် ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းပြီး သူမကိုချော့မော့ရန် မသိဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ကွာရှင်းရန်ကြိုးပမ်းမှုတွင် သူမသည် ယောက္ခမအိမ်တွင် ရှုပ်ထွေးမှုများဖြစ်စေခဲ့ရာ သူသည် သူ့ရဲဘော်ဟောင်းများကို မျက်နှာမပြရဲအောင်ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအချိန်က ထိုအိမ်ထောင်ရေးကို သူပြင်းပြင်းထန်ထန် အဆင်ပြေအောင် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

သူသည် ရှုပ်ထွေးနေသော အိမ်ထောင်စုကို စဉ်းစားရင်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သားဖြစ်သူ၏ တိုင်တန်းမှုများကို ပြန်အမှတ်ရသောအခါ ဝမ်ဟောက်သည် ပို၍ပင်ဆိုးရွားသော ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် သူ၏ရုံးခန်းရှိဖုန်း မြည်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ဟောက်သည် ခဏတာအံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။ "ဟယ်လို။"

တစ်ဖက်မှလူက သူသေချာမကြားလိုက်သည့် တစ်ခုခုပြောလိုက်သော်လည်း ဝမ်ဟောက်၏ ယခင်စိတ်မသာယာမှုသည် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူသည် အားရပါးရရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှောင်ကျန်းလား။ မင်းက ဘာလို့ မင်းအစ်ကိုကြီးဆီ ဖုန်းဆက်ရတာလဲ။ ငါတို့ အဆက်အသွယ်မလုပ်ဖြစ်တာ နှစ်ပေါင်းများနေပြီ။"

လွန်ခဲ့သောနှစ်များက သူ၏ရဲဘော်ဟောင်း ဖုန်းဆက်လာသောအခါ ဝမ်ဟောက်သည် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူသည် ယခုအသက်ကြီးနေပြီဖြစ်ပြီး အငြိမ်းစားယူရန် နှစ်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သော်လည်း သူ့သားသည် ဆယ့်ခြောက်နှစ်သာရှိသေးသည်။

သူ့ကလေး စစ်တပ်ထဲသို့ဝင်သောအခါ သူသိပ်အကူအညီ မပေးနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ရဲဘော်ဟောင်းများနှင့် အဆက်အသွယ်ရှိခြင်းသည် ကောင်းသောအရာဖြစ်သည်၊ အနည်းဆုံးတော့ သူ့သားအတွက် အဆက်အသွယ်အချို့ ချန်ထားခဲ့နိုင်သည်။

သို့သော် အတွေးသည် သာယာဖွယ်ကောင်းသော်လည်း ရိုးရှင်းသော နှုတ်ဆက်စကားများဖလှယ်ပြီးနောက် ဝမ်ဟောက်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်လာခဲ့သည်။ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအဆုံးတွင် သူဖုန်းမည်သို့ချလိုက်သည်ကိုပင် မေ့သွားပြီး ခေါင်းထဲတွင် တဝီဝီမြည်နေသည်ဟုသာ ခံစားရသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ယိုင်လဲကာ ကုလားထိုင်ထဲသို့ ကျသွားသည်။ သူသည် သူ့သမီးသည် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် အဒေါ်အိမ်သို့ သွားသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေပြီး သူမသည် ကွာရှင်းပြီးနောက် စိတ်အပန်းဖြေရန် ထိုနေရာသို့ သွားသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမသည် မျက်နှာပြောင်တိုက်စွာ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို လိုက်နေခြင်းဖြစ်ပြီး အဓိကအချက်မှာ ဒါသည် ဝမ်ယန်နီ၏ တစ်ဖက်သတ်ဆန္ဒဖြစ်သည်၊ ထိုယောက်ျားသည် သူမကိုရှောင်နေပြီး ရှောင်ကျန်းကိုပင် ဖုန်းခေါ်ခိုင်းကာ သူ့ကို သိမ်မွေ့စွာသတိပေးခိုင်းခဲ့သည်။

စစ်တပ်အတွက် သူ၏ဘဝကို မြှုပ်နှံခဲ့သော ဝမ်ဟောက် သည် သူ့ဘဝတွင် ဤမျှအရှက်ရသည်ကို တစ်ခါမျှမခံစားခဲ့ဖူးပေ၊ အထူးသဖြင့် သူ့ကိုအရှက်ရစေသူသည် သူ့သမီးအရင်း ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ရှောင်ကျန်း၏ အစောပိုင်းသတိပေးချက်ကို အမှတ်ရရင်း သူသည် သူ၏မနာခံသောသမီးကို သေအောင်ရိုက်သတ်ချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မည်မျှကြာသည်ကို သူမသိသော်လည်း ဝမ်ဟောက်သည် စိတ်တည်ငြိမ်အောင် အားတင်းကြိုးစားခဲ့သည်။

ဤသမီးကို ဆက်အလိုလိုက်လို့မဖြစ်တော့ပေ။ သူသည် သူမကို တောရွာသို့ပို့ကာ ဒုက္ခခံစေပြီး သင်ခန်းစာရစေရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ထိုသို့စဉ်းစားရင်း ဝမ်ဟောက်သည် သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ချိန်ညှိကာ မိသားစုနံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ ဖုန်းချိတ်ဆက်မိသောအခါ သူသည် တစ်ဖက်မှလူကို ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ချုန်း၊ မင်းအစ်မကို မင်းအဒေါ်အိမ်က သွားခေါ်လိုက်။"

ဝမ်အန်းချုန်းသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ ခြေထောက်များကို လှုပ်ယမ်းရင်း ဖခင်၏ဖုန်းကို အနည်းငယ်မလိုလားစွာ ဖြေဆိုနေသည်။

"အဖေ၊ အစ်မ အပြင်ထွက်သွားကတည်းက အိမ်ကငြိမ်းချမ်းနေတာ ရှားရှားပါးပါးပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးလို့မရဘူးလား။"

ဝမ်ဟောက်က ဒေါသတကြီးအော်လိုက်သည်။ "ငါက ဒါကိုလိုချင်တယ်ထင်လို့လား။ မင်းအစ်မ အဲ့ဒီမှာဆက်နေရင် ငါ့ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ ဆုံးရှုံးသွားပြီ။"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ဝမ်အန်းချုန်းသည် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။ "အဖေ၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

ဖခင်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ဝမ်အန်ချုန်းသည် နာကျင်စွာ မျက်နှာမဲ့လိုက်ပြီး ခဏတာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားရသည်။ သူ့အစ်မသည် သူ၏မျှော်လင့်ချက်များကို အကြိမ်ကြိမ်ကျော်လွန်ခဲ့သည်။

"ဝမ်ယန်နီက ကျွန်တော်နဲ့ မလိုက်ချင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ဝမ်ဟောက်၏ သဘောထားသည် ပြတ်သားသည်။ "မင်းလူနှစ်ယောက်ခေါ်သွား။ သူ့ဆန္ဒကို ထည့်မစဉ်းစားနဲ့၊ သူ့ကို တောရွာကို ပြန်ခေါ်သွား။ ငါ သူမရဲ့ ပညာတက်လူငယ် စာရွက်စာတမ်းတွေကို စီစဉ်ပြီး တောရွာထဲကို ပစ်ထည့်ပြီး လယ်သမားဘဝကို တွေ့ကြုံခံစားခိုင်းမယ်။ ဘဝဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာ သူမ သိသွားရင် သူပြဿနာရှာဖို့ အားအင်ရှိသေးလား ကြည့်ကြတာပေါ့။"

ဖုန်းချပြီးနောက် ဝမ်အန်းချုန်းသည် သူ့မေးကို ပွတ်သပ်ကာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရယ်မောလိုက်ပြီး အဘိုးကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ဆိုးသွမ်းသောအစ်မကို ဆုံးမရန် စိတ်နှလုံးရှိလာသည်ကို ဝမ်းသာနေမိသည်။ သူသည် ဤသို့လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းက လုပ်သင့်ခဲ့သည်။

ထိုသို့စဉ်းစားရင်း ဝမ်အန်းချုန်းသည် အလျင်အမြန်ထကာ သူမကိုဖမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်…

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ယန်နီသည် သူမ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်သောဘဝ စတင်တော့မည်ကို မသိသေးပေ။ သူမသည် ရှီးယန်နန်နှင့် အောင်မြင်စွာလက်ထပ်နိုင်မည့် အိပ်မက်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး သူမ၏ အိပ်မက်များသည် သူ့ညီမလေးနှင့် အဘွားကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသည့် မြင်ကွင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေမည်မှာ သေချာသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် အလွန်အကြင်နာတရားကင်းမဲ့ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

.....

ထိုညနေ၌။

စုရှီသည် သူမသမီးနှင့် ကစားနေသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို နူးညံ့သောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပေါ့ပါးသောအပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အားကျန်း၊ အစ်ကို ဘယ်တော့ပြန်လာမယ်ဆိုတာ သိလား။"

သန်မာသောယောက်ျား ရှဲ့ကျန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ဆံပင်တိုသည် သမီးဖြစ်သူ လုပ်ပေးထားသော ကျစ်ဆံမြီးပေါင်းများစွာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ ဇနီးသည်၏ အမေးကိုကြားသောအခါ သူသည် အလိုအလျောက် ခေါင်းလှည့်ကာ ခေါင်းပေါ်ရှိ အထုံးငယ်လေးများဖြင့် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သူ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်ရောက်လောက်မှာပါ။"

သို့သော် သူစကားဆုံးသည်နှင့် သူ့သမီးက သူ့ကို ပြင်ပေးလိုက်သည်။ "အဖေ၊ အဖေ မလှုပ်ဘူးလို့ သဘောတူထားတယ်လေ။ သမီးမပြီးသေးဘူး။"

သူမ၏ အာဏာပါသောလေသံသည် အရပ်ခြောက်ပေကျော်ရှိသော ဖခင်ဖြစ်သူကို နေရာမှာပင် တောင့်တင်းသွားစေပြီး သူသည် အလျင်အမြန်ပြုံး၍ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ အဖေ မလှုပ်တော့ပါဘူး။ အဖေ့အမှားပါ။"

စုရှီသည် ပါးစပ်တွန့်သွားခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ သမီးကို အလိုလိုက်သောအပြုအမူသည် မျက်စိနောက်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ခြေထောက်ကိုမြှောက်ကာ ထိုယောက်ျား၏ ခြေသလုံးကို ညင်သာစွာကန်လိုက်ပြီး သူမ၏လေသံသည် အနည်းငယ် မနာလိုသံပေါက်နေသည်။

"အခုချိန်မှာ ရှင်အချစ်ဆုံးက ကျွန်မတို့သမီးပဲဖြစ်ရမယ်။"

ဇနီးသည်၏ စကားကိုကြားသောအခါ ရှဲ့ကျန်း၏ အကြည့်သည် မည်းမှောင်သွားပြီး သူ့အသံသည် ရှတသွားသည်။

"ဘယ်သူက ကိုယ့်အချစ်ဆုံးလဲဆိုတာ နောက်ကျမှ မင်းသိလိမ့်မယ်။"

စုရှီသည် သူ၏ထင်ရှားသော စနောက်မှုကြောင့် မျက်နှာနီရဲလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် လည်ချောင်းရှင်းကာ အကြောင်းအရာပြောင်းရန်ကြံရွယ်နေစဉ်မှာပင် သူတို့၏သမီး ထောင်ထောင်၏ မကျေမနပ် ပြောဆိုသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အဖေ၊ အဖေ့အချစ်ဆုံးက သမီးတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလား။"

ရှဲ့ကျန်းသည် လည်ချောင်းရှင်းကာ ဖြည်းညင်းစွာထထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်ဖြင့် ချည်ထည်အင်္ကျီလေးကို ပွေ့ဖက်ကာ ချော့မော့လိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့၊ ထောင်ထောင်က အဖေ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးသမီးလေးပါ။"

"တကယ်လား။"

ကလေးသည် သူ၏စကားထဲမှ သိမ်မွေ့မှုကို မခွဲခြားနိုင်ဘဲ ချက်ချင်းပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူမ၏ မပြီးသေးသော ကျစ်ဆံမြီးများကို လျစ်လျူရှုကာ သူမသည် ရယ်မောပြီး ဖခင်၏လက်မောင်းထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ ကုတင်အဆုံးရှိ မိခင်ထံသို့ တွားသွားလိုက်သည်။

"မေမေ၊ သမီးက မေမေ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးလူလားဟင်။"

စုရှီသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို စနောက်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သမီးဖြစ်သူကို သူမ၏ လက်မောင်းထဲသို့ ပွေ့ယူကာ ပြုံး၍ အားပေးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့။ မေမေက သမီးကို အရမ်းချစ်တာပေါ့။"

ထောင်ထောင်သည် ပို၍ပင် ကျေနပ်သွားပြီး မိခင်၏ လည်ပင်းကို တွယ်ကပ်ကာ မေမေ့ကို အချစ်ဆုံးဟု တိုးတိုးလေးပြောဆိုပြီး အခြားချိုသာသောစကားများ ပြောဆိုခဲ့သည်။

မိခင်နှင့်သမီးသည် သူတို့၏နေ့စဉ်ချိုမြိန်သော စကားများပြောဆိုခြင်းကို စတင်ခဲ့သော်လည်း ရှဲ့ကျန်းသည် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

အိပ်ရာမှထပြီးနောက် သူသည် ထောင်ထောင်ကို စုရှီ

၏လက်မောင်းထဲမှ ယူကာ သူမ၏ဖောင်းအိနေသော ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ပေါ့ပါးစွာရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ထောင်ထောင် အိပ်ချိန်တန်ပြီ။"

"ဒါပေမဲ့ သမီးခဏလောက် ကစားချင်သေးတယ်။"

ကလေးငယ်သည် ကန့်ကွက်လိုက်ပြီး အမေဖြစ်သူထံသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ကြည့်ကာ သူမအိပ်ရာမဝင်ရအောင် တစ်ခုခုပြောပေးမည်ဟု မျှော်လင့်နေသည်။

စုရှီသည် သမီးဖြစ်သူ၏ တောင်းပန်သောအကြည့်ကြောင့် အမှန်ပင် စိတ်ပျော့သွားသည်။ သူမသည် အချိန်ကိုကြည့်လိုက်ရာ ည ၈ နာရီသာရှိသေးသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သမီးဖြစ်သူနှင့် ခဏလောက်ဆက်ကစားလျှင် ပြဿနာမရှိပေ။

သို့သော် ရှဲ့ကျန်းသည် တိုက်ရိုက်ငြင်းပယ်ပြီး ကလေးကို အကြောင်းပြချက်များဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ "ထောင်ထောင် သမီးက ကလေးကြီးဖြစ်နေပြီ။ ညဉ့်နက်တဲ့အထိနေရင် မနက်ဖြန်ကျောင်းသွားဖို့ ဘယ်လိုထနိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ မေမေက တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းထားတော့ အနားယူဖို့လိုတယ်။ မနက်ဖြန်မှ မေမေနဲ့ကစားကြမယ်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား။"

ရှဲ့ကျန်းသည် သူကိုယ်သူ သည်းခံနိုင်သောသူဟု တစ်ခါမျှမထင်ခဲ့သော်လည်း ဇနီးနှင့်ကလေးကိစ္စတွင် သူသည် အဆုံးမရှိသော သည်းခံမှုအမြဲရှိသည်။

ထောင်ထောင်သည် သူမ မေမေ ပင်ပန်းနေသည်ဟု ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းအလျှော့ပေးကာ သူအးမ မေမေကို နှုတ်ဆက်ကာ သူမဖေဖေအား သူမကို အခန်းသို့ပြန်ခေါ်သွားစဉ် ညှိနှိုင်းရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

"အဖေ၊ သမီးကို ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြလို့ရမလား။"

"ရတာပေါ့။"

သူပြောနေစဉ် ရှဲ့ကျန်းသည် ကလေးကို အိပ်ခန်းထဲမှ သယ်ထုတ်သွားပြီး ထွက်ခွာသွားစဉ် စုရှီကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ချန်ထားခဲ့သည်။

စုရှီ အတွက်မူ ထိုညသည် နွေးထွေးပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ညတစ်ညဖြစ်ခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ကလေးကို ချော့သိပ်ကာ ပြန်လာပြီးနောက် သူသည် ပိုတိုး၍ဆွဲဆောင်မှုရှိလာသော ဇနီးလေးအပေါ်သို့ ဆာလောင်နေသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်အုပ်ကာ သူမကို အပြည့်အဝ စားသုံးခဲ့သည်။

အရာရာရပ်တန့်သွားချိန်တွင် စုရှီသည် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းပင် မမြှောက်နိုင်လောက်အောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သောအချိန်များတွင် စုရှီသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ကုတင်ကို ထုချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်ပေ၊ သူမ၏ တစ်ပိုင်းတစ်စ မကောင်းဆိုးဝါးဖြစ်သော ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရှဲ့ကျန်း၏ ခံနိုင်ရည်စွမ်းကို မလိုက်နိုင်ခြင်းက သူမကို ရှုပ်ထွေးစေသည်။ ဤယောက်ျားသည် ဤမျှများပြားသော စွမ်းအင်ကို မည်သည့်နေရာမှ ရရှိသည်ကို သူမနားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

လူတိုင်းက လက်ထပ်ပြီး နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် အရာရာသည် ပို၍သာမန်ဖြစ်လာမည်ဟု ပြောကြသော်လည်း စုရှီသည် ထိုသို့အမှန်တကယ် မခံစားရပေ။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ကောင်းမွန်စွာထိန်းသိမ်းထားသော ဝိုင်ဟောင်းတစ်လုံးနှင့် ပို၍တူပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ကြွယ်ဝပြီး မွှေးကြိုင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ဇနီးသည်၏ စိုစွတ်နေသော ဆံပင်များကို ညင်သာစွာဖယ်ရှားပေးပြီး မောဟိုက်စွာဖြင့် သူမ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။

"ရေချိုးချင်လား။"

သူမသည် တစ်ကိုယ်လုံး စေးကပ်နေသောကြောင့် သေချာပေါက် ဆေးကြောရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် သူမတွင် အားအင်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် စုရှီသည် ပျင်းရိစွာဖြင့် ရှတသောလေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို ချီသွား။"

ယောက်ျား၏ မျက်လုံးများ မည်းမှောင်သွားပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံသည် မရှင်းပြနိုင်လောက်အောင် လေးလံလာသည်။ သူသည် ကိုင်းညွှတ်ကာ နူးညံ့စွာမြတ်နိုးခံခဲ့ရသော သူမ၏ဖူးယောင်နေသော နှင်းဆီရောင်နှုတ်ခမ်းများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်နမ်းရှိုက်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

စုရှီသည် မျက်စိရှေ့တွင် ဝေဝါးသွားပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ခွေသွားကာ သူ၏ပွေ့ဖက်ခြင်းထဲသို့ ပြန်ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသည်။ သူမသည် အသံအနည်းငယ်ဖြင့် ညည်းညူလိုက်သော်လည်း စကားလုံးများကို ရှင်းလင်းစွာမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏နှုတ်ခမ်းနှင့်လျှာသည် သူမကို သိမ်းပိုက်ပြီးဖြစ်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ စူးစမ်းရှာဖွေကာ သူမကို လိုလိုလားလား ရစ်ပတ်ထားပြီး သူမသည် သူ၏ အဖိုးတန်ဆုံးသော ပစ္စည်းကဲ့သို့ဖြစ်ကာ လွှတ်ပေးရန် မလိုလားဘဲ သူမသည် သူ၏ပူပြင်းသော ပွေ့ဖက်ခြင်းထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်သွားသည်အထိဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်သစ်များ ဝဲလာစဉ် ယောက်ျားသည် ရုတ်တရက် အားစိုက်ထုတ်ကာ ဇနီးသည်ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကုတင်မှ အိပ်ရာခင်းကို ဆွဲဖြဲကာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို ပတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မူးယစ်နေသော စုရှီသည် နိုးထလာခဲ့သည်။ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ လည်ပင်းကို အားနည်းစွာဖက်ကာ စနောက်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

ရှဲ့ကျန်း၏ အသံသည် နိမ့်ကျပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ "ကိုယ်တို့တွေ ရေချိုးခန်းသွားမလို့။ ရေချိုးကန်ထဲမှာ ရေနွေးတွေဖြည့်ပြီးသား၊ ပြီးတော့ ကိုယ်တို့တွေ… အတူတူချိုးကြမယ်။"

စုရှီ စိုးရိမ်စိတ်လေး ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏မူးဝေနေသော အခြေအနေတွင် သူမသည် သူမယောက်ျားက သူမတို့ ဟုန်ကျွင်း ကျွန်းမှ မကြာမီထွက်ခွာရနိုင်သည်ဟု ပြောဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် အလွန်ပင်ပန်းနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။