အခန်း (၁၀၉-၁၁၀)

အပိုင်း ၁၀၉

စုရှီသည် အံ့ဩစွာဖြင့် ရယ်မောမိလိုက်ကာ သူမ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ နားရွက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"သူတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်လို့လဲ။ ကျွန်မ ကိုယ့်ဂုဏ်သိက္ခာကို ကိုယ် ထိန်းသိမ်းချင်တာ။ ကျွန်မကို ချပေး... ကျွန်မတို့ သမီးက ကျွန်မတို့ကို ကြည့်ပြီး ရယ်နေပြီ။"

ထောင်ထောင်လေးသည် ချက်ချင်း သူမအဖေ၏ လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် မျက်နှာကို ဝှက်ထားလိုက်ကာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ထင်မြင်ချက်ဖြင့် ဝင်ပြောခဲ့သည်။

"ထောင်ထောင်က ဖေဖေနဲ့ မေမေ နမ်းတာ မမြင်လိုက်ဘူး။"

စုရှီ - …

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ့ဇနီး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မတွန်းလှန်နိုင်လောက်အောင် ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာကြောင့် ဖြစ်မည် ရှဲ့ကျန်းသည် သူမ၏ စိုပြည်နီထွေးသော နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် လျင်မြန်သော အနမ်းတစ်ပွင့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပေးအပ်ခြင်းအား မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့နောက် သူသည် သူမကို ညင်သာစွာ ချထားပေးလိုက်ပြီး ဇနီးသည်၏ မည်းနက်သော ဆံပင်ကို သပ်ပေးရင်း သူမကို နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။

"အရမ်းကြီး ဝမ်းမနည်းပါနဲ့။ ကိုယ်တို့ နှုတ်ဆက်ခွဲခွာတာတွေကို ကျင့်သားရအောင် ကြိုးစားရမယ်။ ဒါက ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။ ပြီးတော့ ကိုယ်တို့ ကံကောင်းပါတယ်... လာမယ့်နှစ်တွေမှာ အစ်ကိုတို့နဲ့အတူ အလုပ်လုပ်ရဦးမှာ။ ဒါက ကိုယ်တို့ တောင်းဆိုနိုင်တာထက် ပိုနေပါပြီ..."

စုရှီသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မှီရင်း အနားယူလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ စကားများနှင့် စနောက်သော အာရုံလွှဲမှုတို့က သူမ၏ အစောပိုင်းက ဝမ်းနည်းမှုများကို သက်သာစေခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့ တစ်နေ့နေ့တွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြန်လည် တွေ့ဆုံကြရမည် ဖြစ်သည်။

အဆုံးအစမရှိသော ရေပြင်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ပျင်းရိလာသဖြင့် ကလေးငယ်သည် သူမ ဖခင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် မှီလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဖေဖေ။ ထောင်ထောင် ဦးဦးနဲ့ သွားဆော့ချင်တယ်။"

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏ ဇနီးနှင့် နှစ်ယောက်တည်း အခိုက်အတန့်လေး ရရှိသည့်အတွက် အလွန် ပျော်ရွှင်နေသဖြင့် သူသည် သင်္ဘောခန်းထဲသို့ ပြန်လျှောက်သွားပြီး သူတို့၏ သမီးကို သူ့ယောက်ဖအကြီးဆုံးထံသို့ လွှဲပေးလိုက်သည်။ အဘွား အဆင်ပြေပုံရကြောင်း သေချာစေရန် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အမြန် တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ စုရှီသည် လက်ရန်းကို ကျော်၍ မှီနေပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို အပြင်သို့ ထုတ်ကာ အောက်ဘက်ရှိ လှိုင်းများ လိမ့်တက်လာပြီး ရိုက်ခတ်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ ခါးကို သူ၏ လက်မောင်းများဖြင့် သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး သူသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူမကို ညင်သာစွာ နောက်သို့ ဆွဲလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလောက် အပြင်ကို ကိုင်းမနေနဲ့.. လေတိုက်လို့ လွင့်ပါသွားလိမ့်မယ်။"

စုရှီ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီလောက် ဒရာမာမဆန်ပါနဲ့.. ကျွန်မက သစ်ရွက်နဲ့ လုပ်ထားတာမှ မဟုတ်တာ။"

ရှဲ့ကျန်းသည် သူမကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် လွယ်ကူစွာ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူမကို မချထားမီ စနောက်သည့်သဘောဖြင့် မြှောက်လိုက် ချလိုက် လုပ်ခဲ့သည်။ "မင်းက သစ်ရွက်တစ်ရွက်ထက် သိပ်ပြီး လေးတာမှ မဟုတ်တာ။"

စုရှီသည် သူက သူမ ရယ်အောင် ကြိုးစားနေမှန်း သိသောကြောင့် တုံ့ပြန်မှုအဖြစ် ခစ်ခနဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူတို့သည် သင်္ဘောပတ်လည်တွင် လက်ချင်းချိတ်ကာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြပြီး တိတ်ဆိတ်သော ထောင့်တစ်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ရှဲ့ကျန်းသည် တစ်နေရာရာမှ သန့်ရှင်းသော သစ်သားပျဉ်ပြားတစ်ချပ်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။ သူသည် စုရှီကို သူနှင့်အတူ ဆွဲချလိုက်ပြီး သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မှီလျက် ခေါင်းချင်း ဆိုင်ထားကာ အစဉ် ဝေးကွာနေသော ဟုန့်ကျွင်း ကျွန်းကို ငေးကြည့်ရင်း ထိုင်နေကြသည်။ စိမ်းလန်းစိုပြေသော ကျွန်းသည် တိုး၍ ဝေးကွာလာသော အကွာအဝေးနှင့် ရေပေါ်ရှိ မြူခိုးတို့ဖြင့် ဝေဝါးသွားသည်။

စုရှီသည် မျက်ရည်များ နောက်တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကို တားဆီးရန် ကြိုးစားရင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူမသည် တမ်းတခြင်းနှင့် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်ခြင်းတို့ကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ထိုခံစားချက်သည် ရှေ့တွင် ကြုံတွေ့ရမည့်အရာအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားမှု ခံစားချက်နှင့် ရောနှောနေသည်။

သူမ၏ မိသားစု အတူတကွ ရှိနေသမျှ အနာဂတ်သည် ကတိကဝတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ဤအတွေးဖြင့် စုရှီသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်ပြီး သူက သူမ၏ အကြည့်ကို အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ဆုံတွေ့သောအခါ သူမသည် သူမအား ဤကဲ့သို့သော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးသော ထိုလူကို ကိုင်းညွှတ်ကာ ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

ဩဂုတ်လ၏ ရာသီဥတုသည် အထူးတလည် ပူပြင်းလှသည်။ စုရှီတို့သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသော်လည်း လေအေးပေးစက်မပါသည့် ခုနစ်ရက် ရှစ်ရက်ကြာ ရထားခရီးစဉ်က သူတို့တစ်ဖွဲ့လုံးကို တော်တော်လေး ဒုက္ခပေးခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ချန်ရှန်းယွင်နှင့် ထောင်ထောင်တို့အတွက်ပင် ဖြစ်သည်။ အသက်ကြီးသူနှင့် ကလေးငယ်တို့၏ ခုခံအားမှာ အခြားသူများနှင့်ယှဉ်လျှင် များစွာ အားနည်းနေခဲ့သည်။

ပြင်းပြင်းရှရှ ပူပြင်းသော နွေရာသီသည် လူကို နှိပ်စက်လွန်းလှသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထန်းရွက်ယပ်တောင်များဖြင့် အဆက်မပြတ် လေခတ်ပေးနေခဲ့သော်လည်း တစ်ပတ်အကြာတွင် ထိုနှစ်ယောက်လုံးကို သိသိသာသာ ပိန်ကျသွားသည်အထိ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံခဲ့ရသည်။

ဤအဖြစ်က စုရှီတို့ကို ရင်နာစေခဲ့သည်။

နိုင်ငံတွင်းရှိ လူအများစုမှာ ဤသို့ပင် ဖြစ်ကြပုံရသည်။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် အနည်းငယ် ဒုက္ခရောက်ခြင်းက ကိစ္စကြီးမဟုတ်ပေ။ သူတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ကျော်လွှားနိုင်သည်။

သို့သော် အလားတူအဖြစ်မျိုးက အသက်ကြီးသူများ သို့မဟုတ် ကလေးများအပေါ် ကျရောက်လာသောအခါတွင်မူ သည်းခံရန် မခံမရပ်နိုင်အောင် ခက်ခဲလာကြသည်။

ရထားပေါ်မှ ဆင်းသည့်အချိန်ရောက်မှသာ စုရှီက သူမ၏ လက်မောင်းထဲတွင် နွမ်းနယ်နေသော သမီးလေးကို ညင်သာစွာ ချော့မြှူရင်း၊ နောင်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ကလေးကို ခေါ်ဆောင်၍ ခရီးဝေး ထပ်မသွားဖြစ်လောက်တော့ဟု သူမကိုယ်သူမ အကြိမ်ကြိမ် အာမခံနေခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေ အနည်းငယ် တိုးတက်လာသည်အထိ သူမ စောင့်ဆိုင်းပေလိမ့်မည်။

သူမ ကားတစ်စီး ဝယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်သည်!

သူမ မဖြစ်မနေ တစ်စီး ဝယ်ရမည်!!!

...

ထွက်ပေါက်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ် စုရှီက အဝေးတစ်နေရာတွင် စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားနှစ်ဦးက သူမတို့ဘက်သို့ ကြည့်နေသည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

"ကျွန်မတို့ကို လာကြိုမယ့်သူ ရှိလား"

ရှဲ့ကျန်းက လက်တစ်ဖက်တွင် ကြိမ်သေတ္တာကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က သူ့ဇနီး၏ ခါးကို လျော့တိလျော့ရဲ ပွေ့ဖက်ထားလျက် လူအုပ်ကြားထဲမှ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ရွေ့လျားသွားကြသည်။

သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း၊ ကိုယ်တို့က လူအများကြီးဆိုတော့ စစ်တပ်က ကားလွှတ်ပြီး လာကြိုလောက်တယ်"

စုရှီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့က စစ်အခြေစိုက်စခန်းကို တန်းသွားမှာလား။ အဘွားနဲ့ ထောင်ထောင်ကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကျွန်မတို့မှာ နားဖို့ တစ်ပတ် အချိန်ရှိတယ် မဟုတ်ဘူးလား"

ရှဲ့ကျန်းက သူမကို ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "မပူပါနဲ့။ ကိုယ်က တခြားလူတွေနဲ့အတူ စစ်အခြေစိုက်စခန်းကို အရင်သွားလိုက်မယ်။ မင်းနဲ့ အစ်ကိုကြီးက အဘွားကို စစ်မှုထမ်းဝင်းထဲကို တန်းခေါ်သွားလိုက်။ ကိုယ် ကျန်းကျွင့်ကို မင်းတို့ကို လာကြိုဖို့ စီစဉ်ခိုင်းထားတယ်၊ သူ အခု အပြင်မှာ စောင့်နေလောက်ပြီ"

ဤသို့ ကြားလိုက်ရမှ စုရှီလည်း နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။ အဘွားနှင့် ထောင်ထောင်တို့ ရထားပေါ်တွင် တော်တော်လေး ပင်ပန်းခဲ့ရပြီး သူမမှာလည်း ဤကိစ္စများကို စဉ်းစားရန် အချိန် သို့မဟုတ် စိတ်အင်အား မရှိခဲ့ပေ။

အခြားတစ်ဖက်မှ ကြည့်လျှင် သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မှီခိုအားထားရခြင်းနှင့် အလွန် အသားကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က သူမသည် အတော်လေး လွတ်လပ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်ထောင်သက်တမ်းအပြီးတွင် သူမသည် ကလေးတစ်ဦးသဖွယ် အဆက်ဆံခံခဲ့ရလုနီးပါး ဖြစ်သည်။

ဤသို့ တွေးမိရင်း စုရှီက သူမ၏ ခင်ပွန်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက သူမကို မေးခွန်းထုတ်သော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်သောအခါ သူမက မျက်ခုံးလေး ပင့်ကာ သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက သူမ ခံစားနေရသော ပျော်ရွှင်မှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှဲ့ကျန်းက သူ့ဇနီး ဘာတွေ တွေးနေသည်ကို မသေချာသော်လည်း သူမ ပြုံးသည်ကို မြင်ရသည်ကို သူ သဘောကျသည်။ သူမ ပြုံးနေသရွေ့ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်ကလည်း မလွဲမသွေ တက်ကြွလာတတ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ပြန်လည် ပြုံးပြမိသည်။

သူတို့ ရထားဘူတာရုံ ထွက်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

လေးထောင့်ကျသော မျက်နှာရှိ စစ်သားတစ်ဦးက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အဝေးမှ ချဉ်းကပ်လာသော "ဟေ့ ထောင်ထောင်၊ ဘယ်တစ်ယောက်က ဗိုလ်မှူးကြီး ရှဲ့ လဲ"

အစိမ်းရောင် ယူနီဖောင်းဝတ် လူအုပ်စုကို မြင်သောအခါ၊ ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာသော အမျိုးသားနှစ်ဦးကို အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်မိကာ မည်သူက ဗိုလ်မှူးကြီး ရှဲ့ ဖြစ်မှန်း မသေချာ ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် သူ ကြားထားသည်မှာ ဗိုလ်မှူးကြီး ရှဲ့သည် တင်းကျပ်ပြီး မာကြောသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသောကြောင့် သူ၏ အကြည့်က ရှီးယန်နန်ထံသို့ မသိစိတ်အရ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူက ရှေ့မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာရှိသည့် ထိုအမျိုးသားသည် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော၊ ရက်စက်သည့် ဗိုလ်မှူးကြီး ရှဲ့ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ခံစားမိသည်။

ထိုအစား သူ့ဘေးမှ အရပ်အမောင်းတူညီပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါရှိသည့် အမျိုးသားကသာ ဒဏ္ဍာရီလာ ဖော်ပြချက်နှင့် ပိုကိုက်ညီပုံရသည်။

ထောင်ထောင်ဟု ခေါ်ခံလိုက်ရသော စစ်သားက မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ "မင်း ငတုံးလား။ စာရွက်စာတမ်းတွေ မဖတ်ဘူးလား။ ဗိုလ်မှူးကြီး ရှဲ့က အိမ်ထောင်ရှိတယ်။ သူ့မိန်းမက စစ်ဆရာဝန်အနေနဲ့ ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်လာတာ။ ရှေ့က တစ်ယောက်က ဗိုလ်မှူးကြီး ရှဲ့ ဆိုတာ သိသာနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

လေးထောင့်မျက်နှာနှင့် စစ်သားက ရှုပ်ထွေးစွာ ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာရှိသည့် အမျိုးသားထံ ပြန်ရွှေ့လိုက်သည်။ သူ၏ နုံအပြီး အတွေ့အကြုံမရှိသော စိတ်အခြေအနေက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကောလာဟလတွေက မှားနေခဲ့တာလား။ ဤအမျိုးသားက သူ စိတ်ကူးထဲတွင် ပုံဖော်ထားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဗိုလ်မှူးကြီး ရှဲ့နှင့် မည်သည့်နေရာတွင်မှ တူညီသည်ကို သူ မမြင်မိပေ။

သူက တစ်စုံတစ်ခု ထပ်ပြောတော့မည် အပြုတွင်၊ ထောင်ထောင်က သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား။ သူတို့ ရောက်လာပြီ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ထိုသူကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ တိုးသွားသည်။ သူက ရှဲ့ကျန်းဆီ တည့်တည့် လျှောက်သွားပြီး စံပြုထားသော စစ်ရေးအလေးပြုဟန်ဖြင့် အလေးပြုလိုက်သည်။

"ဗိုလ်မှူးကြီးခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်က ချန်းထောင်ပါ၊ ဗိုလ်မှူးကြီးရဲ့ ကိုယ်ရံတော်ပါ"

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဖန်းလည်း ရှေ့ထွက်လာပြီး အလေးပြုကာ သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ဗိုလ်မှူးကြီး၊ ကျွန်တော်က ဖန်းယောက်ကျူး ပါ၊ ဗိုလ်မှူးကြီးရဲ့ ကိုယ်ရံတော် တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်"

ရှဲ့ကျန်းက အလေးပြုမှုကို ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ခေတ္တမျှ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကားပေါ်တက်"

ထို တည်ငြိမ်သော်လည်း အရှိန်အဝါကြီးမားသော အကြည့်တစ်ချက်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သော ဖန်းယောက်ကျူး၏ ကျောရိုးထဲတွင် ချက်ချင်း စိမ့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ကျောပြင်တစ်လျှောက် ကြက်သီးမွှေးညှင်းများ ထလာခဲ့သည်။

ဗိုလ်မှူးကြီးအသစ်၏ အေးစက်သော စိုက်ကြည့်မှုက သူ၏ ဦးရေပြားကို ထုံကျင်သွားစေခဲ့သော်လည်း စစ်တပ်ဆိုသည်မှာ အင်အားကြီးမားမှုကို လေးစားတန်ဖိုးထားရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ချန်းထောင်နှင့် ဖန်းယောက်ကျူးတို့၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားကြပြီး သူတို့က တညီတညွတ်တည်း တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာ"

သူတို့သည် ရှဲ့ကျန်း၏ လက်ထဲမှ ခရီးဆောင်အိတ်များကို လျင်မြန်စွာ လွှဲပြောင်းယူလိုက်ကြပြီး လူတိုင်းကို ရပ်ထားသော ကားများဆီသို့ ဦးဆောင် ခေါ်သွားကြသည်။

သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တောက်လောင်နေခဲ့သည်။ အခြားအသေးစိတ်အချက်များကို ထည့်မပြောလျှင်တောင် အင်အားကြီးသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးနောက် လိုက်ပါခွင့်ရရုံမျှဖြင့်ပင် သူတို့၏ အနာဂတ်များသည် အလွန် အလားအလာ ကောင်းနေပုံရသည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ လက်များ အားသွားသည်နှင့် သူက ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်မောင်းထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသော သမီးလေးကို ဂရုတစိုက် ပွေ့ချီပြီး ကိုယ်ရံတော်များ၏ နောက်မှ ဘူတာရုံ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

စုရှီက စစ်သားများက ခရီးဆောင်အိတ်များ သယ်ယူပေးနေသည်ကို ကြည့်နေရင်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခု စတင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူမကိုယ်တိုင် စစ်သားတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အလျောက် ပုံမှန်အားဖြင့် တပ်ရင်းမှူးအဆင့် အရာရှိများကို ကိုယ်ရံတော်များ ချထားပေးလေ့မရှိသည်ကို သူမ သိသည်။ နှစ်ယောက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အထောက်အပံ့ပစ္စည်းများ ပိုကောင်းမွန်လေ၊ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ အလုပ်တွင် ရင်ဆိုင်ရမည့် အန္တရာယ် အဆင့် ပိုမြင့်မားလေဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ တွေးမိရင်း စုရှီက သူမ၏ ခင်ပွန်းကို စိုးရိမ်သော အမူအရာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် နှုတ်ခမ်းကိုသာ ကိုက်လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ရှဲ့ကျန်းက သူ့တွင် နောက်စေ့၌ မျက်လုံးများ ပါရှိနေသကဲ့သို့ သူမ၏ မအီမသာ ဖြစ်နေမှုကို ခံစားသိရှိလိုက်ပုံရသည်။ သူက သူမ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်အားပေးသည့်အနေဖြင့် ညှစ်လိုက်သည်။

မကြာမီ သူတို့ ကားရပ်ထားသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး၊ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် စစ်သုံးထရပ်ကားတစ်စီး၏ ဘေးတွင် ဂျစ်ကားတစ်စီး ရှိနေသည်။ ထိုကားကို မှီလျက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သော ကျန်းကျွင့် ရပ်နေသည်။

ရှဲ့ကျန်းက နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ကျန်းကျွင့်၏ ရင်ဘတ်ကို ချစ်ကြည်ရင်းနှီးစွာ ထိုးလိုက်သည်။

ကျန်းကျွင့်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။။"အဟွတ်၊ အဟွတ်... ရှဲ့ကျန်း၊ သေနာကျ၊ မင်းလက်က ဘယ်လောက်နာတယ်ဆိုတာ မင်းကိုယ်မင်း မသိဘူးလား"

ရှဲ့ကျန်းက သူ၏ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းမရှိသော အပြုအမူနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ပျင်းရိနေသဖြင့် စစ်သားများကို စစ်သုံးထရပ်ကားပေါ်သို့ အရင် တက်စေပြီးမှ ဇနီးဖြစ်သူထံ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

"ကိုယ် ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့အတူ အဖွဲ့ဆီ အရင်သွား သတင်းပို့လိုက်မယ်။ မနက်ဖြန်လောက်ဆို ပြန်ရောက်သင့်တယ်။ မင်း ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ဦး။ အိမ်မှာ တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင် ကိုယ်တို့ ပြန်ရောက်မှ ဝယ်လို့ရတာပဲ"

စုရှီက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အင်းပါ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ သိပါတယ်"

နောက်ထပ် ခေတ္တမျှ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ရှဲ့ကျန်းက သူ့ဇနီးနှင့် အဘွားတို့ နောက်ခန်းတွင် ဝင်ထိုင်သည်ကို ကြည့်နေပြီးမှ အိပ်ပျော်နေသော သမီးလေးကို သူတို့ထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်စဉ်၊ ရှေ့ခန်းတွင် ထိုင်နေသော အစ်ကိုကြီးကို ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

စုတုန်က စိတ်လက်ပေါ့ပါးသော အမူအရာဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့"

အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် ပို၍ ကပ်တွယ်တတ်လာသော သူငယ်ချင်းဟောင်းကို အာရုံစိုက်ရန် စိတ်မရှည်နိုင်တော့သည့် ကျန်းကျွင့်မှာ စုတုန်ကဲ့သို့ သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိပေ။ သူက လီဗာကို နင်းလိုက်ရာ ကားက ဘူတာရုံမှ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းထွက်သွားပြီး အိတ်ဇောငွေ့တန်းကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

အိတ်ဇောငွေ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသော ရှဲ့ကျန်းက ဝေးကွာသွားသော ကားကို မဲမှောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး အံကြိတ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့သည့်အခါ၊ ကျန်းကျွင့်ကို ကောင်းကောင်းတစ်ခါ ပညာပေးမည်ဟု သူ တိတ်တဆိတ် ကတိပြုလိုက်သည်။

ကျစ်... ဒီအရွယ်အထိ မိန်းမ မရနိုင်သေးတာ အံ့ဩစရာ မရှိဘူး။ ခုနက အပြုအမူက သဝန်တိုနေတာ သေချာတယ်...

စုရှီတို့အဖွဲ့သည် ရထားပေါ်မှ နံနက် ၁၀ နာရီတွင် ဆင်းခဲ့ကြသည်။

ရထားဘူတာရုံမှ စစ်မှုထမ်းဝင်းသို့ ကားမောင်းချိန်မှာ တစ်နာရီခွဲခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။

ချန်ရှန်းယွင်က ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ နောက်သို့ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အဆောက်အအုံများနှင့် ချောမွေ့ ကျယ်ပြန့်သော ကွန်ကရစ်လမ်းမများကို ကြည့်နေမိကာ အစောပိုင်းက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဤမျှ စနစ်တကျ ရှိသော မြို့ကြီးကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖြတ်သန်းသွားသော ကားများနှင့် ဘတ်စ်ကားများကို ကြည့်ရင်း၊ ချန်ရှန်းယွင်သည် အမှန်တကယ် မျက်စိကျိန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမအနေဖြင့် အသေးစိတ်အားလုံးကို ပိုရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ရန်နှင့် မှတ်သားနိုင်ရန် မျက်လုံးတစ်စုံ ထပ်ရှိချင်စိတ် ပေါက်သွားမိလုနီးပါး ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံးကို အံ့ဩတကြီး ဖြစ်နေသော အဘွားချန်သည် နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် ပြတင်းပေါက်မှ ဆက်ကြည့်ရှုနေပြီးမှ သူမ၏ အကြည့်ကို မသက်မသာ ရွှေ့လိုက်သည်။

သူမက မြေးမလေးဘက်သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လှည့်လိုက်သည်။ "ရှီရှီရေ၊ ဒီ J မြို့ က တကယ်ကို တော်တော်ဟုတ်တာပဲ။ အဘွား ဒီလောက် သပ်ရပ်တဲ့ လမ်းတွေကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ၊ အရမ်းကျယ်ပြီး သန့်ရှင်းနေတာပဲ။ ငါတို့ နောင်ကို ဒီလို နေရာကောင်းမှာ နေသွားရတော့မှာလား"

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၁၀

စုရှီသည်လည်း ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ လမ်းဘေးရှိ မြင်ကွင်းများကို လေ့လာနေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ၁၉၇၁ ခုနှစ်၏ ပေကျင်းမြို့ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်ရခြင်း ဖြစ်ပြီး သူမ စိတ်ကူးထားသည်ထက် များစွာ ပိုကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဤလမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ကားများ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းသည် တက်ကြွပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေပုံပေါက်သည်။

ကျေးလက်ဒေသများတွင် ရှားပါးသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည့် စက်ဘီးများပင်လျှင်၊ ဤနေရာရှိ လမ်းများပေါ်တွင် နေရာအနှံ့ ရှိနေသည်။

အဘွား၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ စုရှီက သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး အဘွားချန်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါ့၊ သမီးတို့ နောင်ကို ဒီမှာပဲ နေသွားတော့မှာ။ သမီး ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက J မြို့ မှာ အိမ်တောင် ဝယ်ထားသေးတယ်။ သမီးတို့ အခြေကျသွားရင် အစ်ကိုကြီးတို့ အဖွဲ့ကို အလည်လာဖို့ ဖိတ်လို့ရတာပေါ့"

အဘွားက အံ့ဩသွားသည်။ "ဘယ်တုန်းက ဝယ်ထားတာလဲ။ သမီး ဒါကို တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူး"

စုရှီ ပြုံးလိုက်သည်။ "သမီး ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အများကြီး ဝယ်ထားတာ၊ အကုန်လုံး ကျန်းကျွင့်ကတစ်ဆင့် ဝယ်ထားတာ။ အိမ်တွေ အများကြီးပဲ။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုအတွက်တောင် တစ်လုံး ဝယ်ပေးထားသေးတယ်။ အဝင်ပေါက် နှစ်ပေါက်ပါတဲ့ ရှေးခြံဝိုင်းအိမ်မျိုး"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ စုတုန်က မျက်ခုံး အနည်းငယ် ပင့်သွားသည်။ သူက ယဉ်ကျေးမှုအရ စကား တစ်စုံတစ်ရာ မဆိုခဲ့သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။

အဘွားက စုရှီ၏ လက်မောင်းကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်။ "ဒီကလေးမလေး၊ ဒီလောက် ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စကို ဘာလို့ ငါတို့ကို မပြောရတာလဲ။ အိမ်က ဘယ်လောက် ကုန်ကျလဲ။ အဘွား ပိုက်ဆံပေးမယ်"

စုရှီက တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "အဘွားရယ်၊ သမီးမှာ ပိုက်ဆံ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဒါက သမီးအစ်ကိုအတွက် အိမ်တစ်လုံးတည်းပါ"

သူမသည် G ပြည်နယ်တွင်လည်း သူမ၏ အစ်ကိုများအတွက် ဗီလာအသေးစားတစ်လုံး ဝယ်ပေးထားသေးသော်လည်း ထိုအကြောင်းကို အဘွားအား မပြောခဲ့ပေ။

သူမ၏ အစ်ကိုများက နှစ်များတစ်လျှောက် သူမထံ ပိုက်ဆံများစွာ ပို့ပေးခဲ့ရာ သူမ ဝယ်ခဲ့သော အိမ်နှစ်လုံး၏ တန်ဖိုးထက်ပင် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမ အချိန်ရသည့်အခါ ရှန်ဟိုင်းမြို့တွင် အကောင်းဆုံး နေရာ၌ သူတို့အတွက် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။

သူမသည် အထူးတလည် ရည်မှန်းချက်ကြီးသူ သို့မဟုတ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ တော်ရုံတန်ရုံ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုဖြင့် ကျေနပ်ရောင့်ရဲသူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် အိမ်ခြံမြေ ဈေးနှုန်းများ နိမ့်ကျနေခိုက်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ အိမ်အနည်းငယ် ထပ်ဝယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘွားက သူမ၏ မြေးမလေး ဘာတွေ တွေးနေသည်ကို မသိသော်လည်း၊ စုရှီက J မြို့ တွင် အိမ်ခြံမြေ ဝယ်နိုင်သည်ကို အထင်ကြီးနေမိသည်။ ဒါက တော်တော်လေး ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခုဟု ခံစားရသည်။

နေရာသစ်၊ မရင်းနှီးသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရောက်ရှိနေရခြင်းအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားသည်။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ သက်ကြီးရွယ်အို မျိုးဆက်အတွက်မူ နေရာတစ်နေရာတွင် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်နိုင်ပြီး အခြေချ နေထိုင်နိုင်ခြင်းသည် တည်ငြိမ်မှုကို ရရှိပြီဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

အိမ်တစ်လုံးထက် ပိုလုံခြုံမှု ပေးနိုင်သောအရာ မရှိပေ၊ အိမ်များစွာ ရှိနေသောအခါ ထို လုံခြုံမှု ခံစားချက်က နှစ်ဆ တိုးသွားသည်!

ထိုသို့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားမှုနှင့်အတူ အဘွားက သူမ မြေးမလေး၏ အကြံပြုချက်ကို တွေးမိပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သမီး ပြောတာ မှန်တယ်။ ငါတို့ နင့် ဦးလေးတို့ မိသားစုကို အလည်လာဖို့ ဖိတ်သင့်တယ်။ သူတို့လည်း J မြို့ မှာ အခြေချ နေထိုင်နိုင်ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ ဒီနေရာက သိပ်ကောင်းတာပဲ"

အဘွားက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း စုရှီ၏ နှလုံးသားမှာ ထိုစကားများကြောင့် လှုပ်ရှားသွားသည်။

အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရလျှင် စုရှီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူမ ဦးလေး မိသားစုအပေါ် နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်များ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်ရှိ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အခြေအနေမှာ အလွန် ဖွံ့ဖြိုးမှု နိမ့်ကျနေသဖြင့် သူမ ဆန္ဒရှိလျှင်ပင် တစ်နှစ်လျှင် အများဆုံး တစ်ကြိမ်သာ သူတို့ထံ သွားရောက် လည်ပတ်နိုင်သည်။

ယခုအခါ သူမ၏ ဦးလေးသည် အသက် ခုနစ်ဆယ် အရွယ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက နှစ်စဉ် မက်မွန်ဝိုင်များစွာ ပို့ပေးပြီး အခွင့်ရတိုင်း သွားရောက် လည်ပတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုတွေ့ဆုံမှုများက အမြဲတမ်း တိုတောင်းလှသည်။

သူမ၏ ဦးလေး အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ ထို ခနတာသော အချိန်လေးများကို အတူတကွ ကုန်ဆုံးခွင့်ရရန် နောက်ထပ် အကြိမ်မည်မျှ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို သူမ မသိနိုင်ပေ။

ခွဲခွာခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းသည် ဘဝ၏ အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမအပေါ် ဖခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ကောင်းခဲ့သော ထိုအမျိုးသား တစ်နေ့နေ့တွင် ကွယ်လွန်သွားမည်ကို တွေးမိရုံမျှဖြင့်... အထူးသဖြင့် သူတို့ အချင်းချင်း တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေး များများစားစား မရှိတော့နိုင်သည်ကို သိနေခြင်းက သူမ၏ နှလုံးသားကို လေးလံစေသည်။

သူမ နေမကောင်းရာမှ ပြန်ထတိုင်း ဦးလေးဖြစ်သူ ခိုးဝှက် ယူဆောင်လာသော သကြားလုံးများ သို့မဟုတ် မုန့်များကို အရသာခံ စားသုံးခဲ့ရပုံကို သူမ အမြဲ အမှတ်ရနေမိသည်။ သူ၏ ညိုမည်းသော မျက်နှာသည် ကျေနပ်မှု အပြုံးဖြင့် အမြဲတမ်း ဝင်းပသွားလေ့ရှိပြီး၊ ထိုမုန့်များကို သူကိုယ်တိုင် စားသုံးရသည်ထက်ပင် ပိုပျော်ရွှင်နေသကဲ့သို့ပင်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမအပေါ် အမြဲတမ်း ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြသော သူမ၏ ဝမ်းကွဲ မောင်နှမ လေးယောက်အကြောင်း တွေးမိသောအခါ စုရှီက အဘွား၏ အကြံပြုချက်သည် ကောင်းမွန်သော အကြံတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်... အကယ်၍ သူတို့ သဘောတူပါက၊ သူတို့ကို J မြို့ သို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် နည်းလမ်းတစ်ခု သူမ ရှာဖွေနိုင်လောက်သည်...

မြို့တော်သည် ပစ္စုပ္ပန်တွင် ဖြစ်စေ၊ အနာဂတ်တွင် ဖြစ်စေ... မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ကွာခြားသည်...

"ငါတို့ ရောက်ပြီ!"

ကားကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းကျွင့်က သူတို့ကို ဆင်းရန် အချက်ပြရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

အိပ်ငိုက်စ ပြုလာသော စုရှီက အပြင်ဘက်သို့ အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် စစ်မှုထမ်းဝင်းတွင် မဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုရှေ့တွင် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ အံ့ဩသွားသည်။

သူမ၏ လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ၁၁ နာရီခွဲခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ ဤမျှ ဗိုက်ဆာနေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်ပုံ ပေါက်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် စေ့စပ်သေချာပြီး တွေးခေါ်တတ်သော ကျန်းကျွင့်နှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သည်။ သူက သူတို့အားလုံး ဗိုက်ဆာနေကြမည်ကို ကြိုတင် တွေးဆမိပြီး အရင်ဆုံး အစာစားရန် ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်ရမည်။

စုရှီက အားနာ မနေခဲ့ပေ။ သူမသည် ကျန်းကျွင့်နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတကွ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး ငွေကြေး အတော်အတန် အတူ ရှာဖွေခဲ့ကြရုံသာမက၊ သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် သူ့ဆက်ဆံရေးကြောင့်လည်း အလွန်အကျွံ ယဉ်ကျေးနေရန် မလိုအပ်ပေ။

သူငယ်ချင်းများကြားတွင် အလွန်အကျွံ အမူအရာ လုပ်နေခြင်းက အမှန်တကယ်တွင် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးကို ပိုခက်ခဲစေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူမက သမီးလေးကို ပွေ့ချီလျက် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အဘွား၏ လက်ကို ဆွဲကာ သူမ၏ ဗိုက်ထဲမှ တဂွီဂွီ မြည်သံများကို နှစ်သိမ့်ရင်း အမျိုးသားနှစ်ဦးနောက်မှ စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ လိုက်ပါသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်သည် အခြားဆိုင်များစွာကဲ့သို့ပင်။ စားပွဲထိုးများပင်လျှင် မောက်မာသော သဘောထား ရှိကြပြီး အခြားသူများကို အထင်သေးစွာ ကြည့်တတ်ကြသည်။

သို့သော် စုရှီနှင့် သူမ၏ အဖွဲ့မှာ ရှားပါးသော ခြွင်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုအဖွဲ့ ကားဖြင့် ရောက်ရှိလာပုံကို ထားလိုက်ဦး၊ စုရှီနှင့် စုတုန်တို့ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်ဝတ်စုံများ၊ အရာရှိအဆင့်ကို ဖော်ပြနေသည့် အိတ်ကပ် လေးလုံးစီပါရှိသော ဝတ်စုံများကပင် ဤ မာနကြီးသော စားပွဲထိုးများကို တစ်ချက် ပြန်လှည့်ကြည့်စေရန် လုံလောက်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းကျွင့်က အစားအစာများ မှာကြားရာတွင် ရရှိရန် ခက်ခဲသော ဟင်းလျာ အများအပြားကို တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း တစ်ခုမျှ အငြင်းမခံခဲ့ရပေ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ခု မရရှိနိုင်လျှင်ပင် ဝန်ထမ်းများက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ရိက္ခာများကို အသုံးပြုရလျှင်တောင်မှ ရရှိအောင် နည်းလမ်းရှာ ကြံဆောင်ခဲ့ရသည်။

ဝဝကစ်ကစ်နှင့် စားပွဲထိုးမလေးက မျက်နှာနီရဲကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းတိုင်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့် လှည့်ကြည့် လုပ်ရင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်းကျွင့် က ကုလားထိုင်တွင် ပျင်းရိစွာ မှီထိုင်လိုက်ပြီး ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်သည်။ သူက သူ့ငယ်သူငယ်ချင်း၏ ယောက်ဖဖြစ်သူကို စနောက်သော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ တည်ကြည်ခန့်ညားသော မျက်နှာနှင့် ဆုံမိသောအခါ အနည်းငယ် ချဉ်သွားသလို ခံစားရကာ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့မိသည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်က ဤမျှ ရုပ်ရည် ချောမောနေခြင်းမှာ တကယ်ပင် ထူးခြားသည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

စားပွဲထိုးမလေး ဘယ်လောက်တောင် စွဲလန်းသွားသည်ကိုသာ ကြည့်။ ခုဏလေးတင်က သူတို့ လိုချင်သော ဟင်းလျာများကို မရနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ အရာအားလုံး ရုတ်တရက် ရရှိနိုင်သွားပုံ ပေါက်သည်။

ကျွတ်စ်.. ကျွတ်စ်.. ကျွတ်စ်..

အစားအစာများ စားသုံးပြီး၍ အားလုံး ဗိုက်ပြည့်သွားကြသောအခါ၊ သူတို့သည် စုတုန်ကို ကြည့်နေသော စားပွဲထိုးမလေး၏ ရှက်သွေးဖြာနေသော အမူအရာကို လျစ်လျူရှုလျက် စားသောက်ဆိုင်မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ အပြင်ဘက်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်၊ အမြဲတမ်း ပါးစပ်သွက်သော ကျန်းကျွင့်က လျှာသပ်ပြီး စနောက်လိုက်သည်။

"တုန်ကော ခင်ဗျား ဆက်သွယ်ရမယ့် နံပါတ်လေး ဘာလေး ထားခဲ့ပါဦးလား"

စုတုန်က လုံးဝ ပေါ့ပျက်ပျက် နိုင်သော အမူအရာ လုပ်နေသည့် ကျန်းကျွင့်ထံသို့ သူ၏ အကြည့်ကို လှည့်လိုက်သည်။ သူက စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး၊ ကျန်းကျွင့် စတင် မလုံမလဲ ဖြစ်လာသည့် အချိန်တွင်မှ စုတုန်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ညင်သာစွာ ကွေးညွှတ်လိုက်ပြီး နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မနာလိုဖြစ်နေတာလား"

ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ မနာလို... ဘယ်သူကလဲ။ ကျန်းကျွင့်က ကြက်သေသေလျက် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူက ပြန်လည် ချေပတော့မည် အပြုတွင်၊ စုတုန်က သူ၏ အာရုံကို အခြားတစ်နေရာသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်ပြီး ကားရပ်ထားသည့် နေရာဆီသို့ လျှောက်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျွင့် အံ့အားသင့်ကာ ကြောင်ငေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ စုရှီက မထိန်းနိုင်ဘဲ ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

စုရှီ ပွေ့ချီထားသော ထောင်ထောင်လေးက သူမ၏ မိခင် ဘာကြောင့် ရယ်မောနေသည်ကို နားမလည်သော်လည်း၊ ဒါက သူမကို ပူးပေါင်း ရယ်မောခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမက ကျန်းကျွင့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ချစ်စဖွယ် ရယ်သံလေးများ ဆက်တိုက် ပြုလုပ်နေသည်။

စုရှီနှင့် သူမသမီးဖြစ်သူတို့၏ ရယ်မောသံများကြောင့် ကျန်းကျွင့် တစ်ယောက် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူက မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ထွက်ခွာသွားသော စုတုန်၏ ကျောပြင်ဆီသို့ မေးဆတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းရဲ့အစ်ကိုက... ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်နေတာလား။ ဒါက သူ့ရဲ့ လူကြီးလူကောင်းဆန်ပြီး ကျောက်စိမ်းလို ချောမွေ့တဲ့ မျက်နှာနဲ့ လိုက်ရော လိုက်လို့လား"

ယခင်က မရင်းနှီးမှုနှင့် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ကျန်းကျွင့်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ကျွန်းသို့ လာရောက် လည်ပတ်စဉ် စုတုန်နှင့် လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ဤသည်မှာ သူနှင့် လူကိုယ်တိုင် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်ပြီး အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရလျှင် ပွင့်လင်းဖြောင့်မတ်သော ယောက်ျားတစ်ဦး ဖြစ်သည့် သူပင်လျှင် သူ့သူငယ်ချင်း ယောက်ဖဖြစ်သူ၏ ရုပ်ရည် ချောမောမှုကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ထို့ထက်မက ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် စုတုန်၏ အမူအရာမှာ နူးညံ့ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ခဲ့သည်။ ဤမျှ သိမ်မွေ့ပြီး အမူအကျင့် ကောင်းမွန်ကာ ပညာတတ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပေါ်လွင်နေသူ တစ်ယောက်အတွက် ကျန်းကျွင့် မှာ မည်သို့ ပြုမူရမည်ကို အနည်းငယ် တွေဝေနေခဲ့သည်။

ဒါက ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူနှင့် မည်သို့ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရမည်ကို မသိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူက ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြမ်းတမ်းပြီး ရိုင်းစိုင်းသူ ဖြစ်ရာ စုတုန်ကဲ့သို့ သိမ်မွေ့သော တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ပေါင်းသင်း ဆက်ဆံလေ့ မရှိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး သူက စုတုန်နှင့် စကားကောင်းကောင်း မပြောခဲ့ပေ။ ခုနက သူ၏ အပြုအမူမှာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်သွားခြင်းပင်။ သူ၏ ပါးစပ်က စကားကျွံသွားတာကို သူမတားလိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ? ဘယ်သူက စိတ်ကူးကြည့်မိမှာလဲ?

လေကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး လကဲ့သို့ တောက်ပနေပုံရသော ဤအမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း သူ့တွင် ဤကဲ့သို့သော ဘက်တစ်ဖက် ရှိနေခဲ့သည်လား။ သူ အနည်းငယ် ရှင်းပြရန် ရှက်ရွံ့နေသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

မနာလိုဘူးလား? ဘာကြီး? မနာလိုတယ် ဟုတ်လား??

ကျန်းကျွင့်မှာ လိုအပ်သည့်အခါ ငွေရှိသည်၊ လိုချင်သည့်အခါ ရုပ်ရည် ရှိသည်... အဟမ်း၊ အဟမ်း... ရုပ်ရည် ကောင်းမွန်သည်။ သူက စုတုန်ကို ဘာကြောင့် မနာလို ဖြစ်နေရမည်နည်း။

စုရှီက ကျန်းကျွင့်၏ မျက်နှာ ဖြူလိုက်၊ စိမ်းလိုက် ဖြစ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ့အတွက် အနည်းငယ် သနားမိသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ရှဲ့ကျန်း ပင်လျှင် ဒုတိယ အစ်ကိုထက် ယောက်ဖကြီးကို ပိုကြောက်ရသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အစ်ကိုကြီးက ပုံမှန်အတိုင်းပင် အကြံအစည်ကြီးသူ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမက သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ ရှင် နေသားကျသွားမှာပါ။ ကျွန်မအစ်ကိုက ပေါင်းသင်းရ လွယ်ပါတယ်... အဟွတ်၊ အဟွတ်... ဒါပေမဲ့... ရှင် သိပါတယ်... ရှင်က သူ့ကို ယဉ်ကျေးပေးရင်၊ သူကလည်း ရှင့်ကို ပြန် ယဉ်ကျေးမှာပါ"

ကျန်းကျွင့်က မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ "ငါ မြင်ပါတယ်"

သူက အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးသွားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း စုတုန်က ရှေးခေတ် မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစုများမှ မြင့်မြတ်သော သခင်လေးများကဲ့သို့ တည်ကြည်ခန့်ညားပြီး ကျက်သရေရှိကာ၊ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အရှိန်အဝါမျိုး ထုတ်လွှတ်နေသည်။

အတွင်းစိတ်ထဲတွင် သူက ဤသို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်ထားမည်နည်း။ သူက အငြိုးအတေး ထားတတ်ပုံရပြီး၊ အပေါ်ယံ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် အတွင်းစိတ် အမှန်တရားကြား ကွာဟချက်က အလွန် ကြီးမားလွန်းနေသည်။

ကျန်းကျွင့်က ထိုအကြောင်းကို ဆက်တွေးတောမနေတော့ဘဲ သူ၏ သော့များကို ထုတ်ကာ ဂျစ်ကားဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သူ အမှန်တကယ် ကျေနပ်နေမိသည်။ စုတုန်ကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်အတွက်၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရသည်မှာ သဘာဝအတိုင်း ပိုမို လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ၊ ယခု သူ့ သူငယ်ချင်း၏ မိသားစု J မြို့ သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ရာ ဒါကသူတို့၏ ခင်မင်မှု အတွက် ဖြစ်စေ စုရှီနှင့် စီးပွားရေးအရ ဆက်ဆံမှုများ အတွက် ဖြစ်စေ၊ မိသားစု နှစ်စုမှာ နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေး ရှိကြမည်မှာ သေချာသည်။ ပြီးတော့ စုရှီ၏ မိသားစုမှာ ဒုက္ခပေးတတ်သော မိသားစုမျိုးနှင့် အလှမ်းဝေးသည်၊ အမှန်တကယ်တွင် အတော်လေး ပြီးပြည့်စုံသည်။

ကားသည် နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှ မောင်းထွက်လာခဲ့သည်။

များစွာ မကြာလိုက်ပေ။ ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ ကြာပြီးနောက် သူတို့၏ ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

စစ်ခရိုင်၏ ဝင်ပေါက်ကို တင်းကြပ်စွာ စီမံခန့်ခွဲထားပြီး၊ ဒါသည် စစ်အခြေစိုက်စခန်း အတွင်းရှိ မိသားစု ဝင်းတစ်ခုနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားသည်။

ဂိတ်ဝတွင် စစ်သားများက အစစ်အမှန် ကျည်ဆန်များ ထည့်ထားသော ရိုင်ဖယ်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ အထောက်အထားများကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ သူတို့က အဖွဲ့ကို ဝင်ခွင့် ပြုလိုက်သည်။

သော့တစ်စုံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သားငယ်တစ်ဦးက ဂျစ်ကားထဲသို့ တိုးဝှေ့ ဝင်ရောက်လာသည်။ သူက လမ်းညွှန်ပြသကာ စုရှီနှင့် အခြားသူများကို သူတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော အဆောက်အအုံဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီ စစ်သား၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း ဂျစ်ကားသည် နှစ်ထပ် အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံး၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

စုရှီနှင့် အခြားသူများ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါ သူတို့က လမ်းပြပေးခဲ့သော စစ်သားကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုခဲ့သော်လည်း ခရီးဆောင်အိတ်များကို အလျင်စလို မချခဲ့ကြပေ။ ထိုအစား သူတို့သည် ခြံဝင်းထဲသို့ တည့်တည့် ဝင်သွားကြသည်။

ဟုတ်သည်၊ ဤသည်မှာ ကိုယ်ပိုင် ခြံဝင်း ပါရှိသော သီးသန့် အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။

အိမ်၏ အရည်အသွေးမှာ စုရှီ၏ မျှော်လင့်ထားမှုများကို ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

ဂိတ်တံခါးမှ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့်၊ သူတို့၏ မျက်စိထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာသည်မှာ စတုရန်းမီတာ ၁၀၀ ခန့် ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် ယခင်က လူနေထိုင်ခဲ့ဖူးပုံရသည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းငယ်လေး တစ်ခု ရှိပြီး၊ ယခုအခါ ဗလာကျင်းနေသော်လည်း၊ ယခင် စိုက်ပျိုးမှု၏ အစအနများကို တွေ့မြင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်း၏ ကျန်နေရာများမှာ အတော်လေး ဆိတ်သုဉ်းနေသည်။ ထောင့်တစ်နေရာရှိ မရင်းနှီးသော သစ်ပင်နှစ်ပင်မှလွဲ၍ အခြား ဘာမျှ မရှိပေ။

ကျောက်စားပွဲနှင့် ကြိမ်ကုလားထိုင်များ ရှိခဲ့သော သူတို့ ယခင် နေထိုင်ခဲ့သည့် ခြံဝင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ ဤနေရာက အလွန်အမင်း ခြောက်သွေ့နေသလို ခံစားရသည်။

လာမည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဝယ်ယူစရာ အတော်လေး များပြားမည်ဟု ထင်ရသည်။

ခြံဝင်းကို ခေတ္တမျှ စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ အဖွဲ့သည် အိမ်ရှိရာသို့ ရွေ့လျားသွားကြသည်။

အထဲသို့ ရောက်သောအခါ၊ အခြေခံ ပရိဘောဂများ အားလုံး ရှိနေသည်ကို သူတို့ တွေ့ရှိရပြီး၊ စစ်တပ်မှ ထောက်ပံ့ပေးထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်။ အရာအားလုံး သပ်ရပ် စနစ်ကျနေသော်လည်း၊ နွေးထွေးသော ခံစားချက်မျိုး ကင်းမဲ့နေသည်။

စုရှီက မြေညီထပ်ရှိ အခန်းနှစ်ခန်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး သူတို့ ဘာတွေ ဝယ်ယူရန် လိုအပ်မည်ကို စတင် စီစဉ်နေလိုက်သည်။

ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက ချန်ရှန်းယွင်သည် အပြုံးမပျက် ရှိနေခဲ့သည်။ သူမက ရယ်မောရင်းပြောလိုက်သည်။

"ရှီရှီ ရေ၊ ကြည့်စမ်း၊ မျက်နှာကြက်မှာ လျှပ်စစ်မီးလုံး ရှိတယ်! အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ အခု လျှပ်စစ်မီး သုံးလို့ရပြီ။ အဘွား ရေနံဆီမီးခွက်တွေကို တော်တော် ငြီးငွေ့နေပြီ။ အလင်းရောင် လုံလုံလောက်လောက် မပေးနိုင်တဲ့အပြင်၊ နောက်နေ့ဆို အငွေ့တွေကြောင့် အဘွားရဲ့ နှာခေါင်းပေါက်တွေ အကုန် မည်းနေရော..."

စုရှီ မျက်လုံးများ ကွေးညွှတ်သည်အထိ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမက အဘွား၏ အဆက်မပြတ် စကားပြောနေခြင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သည်ဟု မမြင်ဘဲ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုသို့ ကြားနေရသည်ကို အလွန် ပျော်ရွှင်နေမိသည်။