အခန်း (၁၁၁-၁၁၂)

အပိုင်း ၁၁၁

အဘွားဖြစ်သူ ပျော်နေသရွေ့ပင်။ အဘွားသည် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ ဇာတိမြေနှင့် အလှမ်းဝေးကွာနေသည်။ သူမ၏ မြေးများ ဖြစ်သည့် သူမနှင့် သူမ၏ အစ်ကိုများက အဘွားအနေဖြင့် သူမ၏ နောက်ပိုင်းနှစ်များကို ငြိမ်းချမ်း ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ရန် သဘာဝအတိုင်း မျှော်လင့်ကြသည်။

ထို့နောက် စုရှီက အဘွား၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲကိုင်ပြီး သူမကို ဒုတိယထပ်သို့ လှေကားမှ ပို့ဆောင် ခေါ်သွားသည်။

ဒုတိယထပ်တွင် စုစုပေါင်း အခန်း သုံးခန်း ရှိသည်။ ဝရန်တာ ပါရှိသော အဓိက အိပ်ခန်းအပြင်၊ အခြား သေးငယ်သော အခန်း နှစ်ခန်း ရှိသေးသည်။ စုရှီက ထိုအိမ်ကို အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေမိသည်။

သို့သော်... "ရှဲ့ကျန်း ရဲ့ ရာထူးက တကယ်ပဲ ဒီလို အိမ်ကောင်းမျိုး ရနိုင်လို့လား" သူမက မေးလိုက်သည်။

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ စုတုန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ "သူ မရနိုင်လောက်ဘူး ထင်တယ်"သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျန်းကျွင့်က အခြေအနေကို သိနေသည်။ သူကိုယ်တိုင် စစ်ဘက်စနစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ သူက ရှဲ့ကျန်းနှင့် အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မိသားစုတွင်လည်း အဆင့်မြင့် အရာရှိအချို့နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အဆက်အသွယ်များ ရှိသည်။

စုရှီနှင့် သူမ အစ်ကိုတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို ကြားသောအခါ သူက ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုမျိုး အိမ်က တပ်မဟာမှူးတွေကိုပဲ ချထားပေးတာ"

စုရှီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်..."

သူမ၏ ယောက္ခထီးက ကြိုးဆွဲချယ်လှယ်ခဲ့သည်ဟု သူမ မယုံကြည်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အလုပ်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် တင်းကျပ်ပြီး မျက်နှာမလိုက်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျွင့်က သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီအိမ်ကို အထက်လူကြီးတွေက သေချာ စဉ်းစားပြီးမှ ချပေးခဲ့တာ။ ဦးလေး ရှဲ့ ကြားဝင် မစွက်ဖက်ခဲ့ဘူး။ ရှဲ့ကျန်းက ဗိုလ်မှူးကြီး အဆင့် အပြည့် ရှိပေမယ့်၊ သူ့ရဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီး ရာထူးအရ နည်းပညာပိုင်းအရ သူက တပ်မဟာမှူး အဆင့်မှာ ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ အသက်ငယ်မှုသာ မရှိရင်၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူ့ရဲ့ စစ်ရေးအောင်မြင်မှုတွေကို ထည့်တွက်ရင် သူ အခုလောက်ဆို တစ်ဆင့် တိုးသွားလောက်ပြီ။ ဒါကြောင့် ဒီအိမ်ကို ရှဲ့ကျန်းကို ချထားပေးတာက သိပ်ပြီး နေရာမလွဲပါဘူး"

ကျန်းကျွင့်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားလိုက်ရမှ စုရှီ၏ စိုးရိမ်နေသော နှလုံးသားသည် နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သွားသည်။ အရာအားလုံး စနစ်တကျ စီစဉ်ထားသမျှ ကာလပတ်လုံး သူမ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ထို့နောက် ကျန်းကျွင့်က ပြုံးလိုက်ပြီး ထပ်ပြောသည်။ "ပြီးတော့ မင်း၊ ရှီးယန်နန်နဲ့ အစ်ကိုကြီးတို့ အားလုံးက အဖွဲ့အစည်းက စီစဉ်ပေးတဲ့ အိမ်ရာတွေကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြတယ်၊ ဒါက သူတို့အတွက် သယံဇာတတွေ အများကြီး သက်သာစေတယ်။ ဒီတော့... စိတ်အေးအေးထားပြီး အိမ်သစ်မှာ ပျော်ပျော်ကြီး နေလိုက်ပါ"

စုရှီက ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၊ အစ်ကိုကြီးနှင့် ဒုတိယအစ်ကိုတို့အားလုံး ဒုတိယ ဗိုလ်မှူးကြီး အဆင့် ရှိကြသည့်အတွက် သူတို့သည် အမှန်တကယ် အိမ်ရာ ချထားပေးခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူတို့ အပေါ်ထပ်တွင် လျှောက်ကြည့်နေစဉ်၊ အဘွားကို စစ်ဆေးရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြရာ၊ အောက်ထပ်မှ သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရှီရှီ ရေ၊ ဒါ မင်း ပြောပြောနေတဲ့ ရေဘုံဘိုင်ဆိုတာလား"

အောက်ထပ်မှ ဆူညံသံကို ကြားသောအခါ စုရှီနှင့် အခြားသူများ ချက်ချင်း လှေကားမှ အမြန်ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ မီးဖိုချောင်သို့ ရောက်ရှိပြီး အဘွား၏ ဘေးတွင် ရေပိုက်ခေါင်းမှ ရေများ စီးကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ စုရှီက အဘွား၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါ ရေဘုံဘိုင် ပဲ"

အတည်ပြုချက် ရရှိသောအခါ ချန်ရှန်းယွင်သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။ သူမသည် အရုပ်အသစ်စက်စက် ရရှိလိုက်သော ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်။

သူမက ရေပိုက်ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ဖွင့်လိုက် ပိတ်လိုက် လုပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ အံ့ဩမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မြို့သူမြို့သားတွေ သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်ကြရတယ်လို့ ပြောကြတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒီ လျှပ်စစ်မီးကို ကြည့်၊ ဒီ စီးနေတဲ့ရေကို ကြည့်စမ်း။ ဒါမှ တကယ့် ဘဝကောင်းပဲ။ ဟူး၊ ဒီအရွယ်ရောက်မှ ဒီလို နေထိုင်ရတာ... တကယ်... တကယ်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းလိုက်တာ"

မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲနေသော အဘွားကို စုရှီက နှစ်သိမ့်နေစဉ် စုတုန့်နှင့် ကျန်းကျွင့်တို့က ခရီးဆောင်အိတ်များ ယူဆောင်လာရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်ဦး နောက်ဆုံး အိတ်များကို သယ်ဆောင်လာရန် အပြုတွင် အိမ်သုံး တယ်လီဖုန်း မြည်လာခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ထားသော အသံကြောင့် အဘွားနှင့် ထောင်ထောင် နှစ်ဦးလုံး အံ့ဩတကြီး တုန်တက်သွားကြသည်။

စုရှီက သူတို့ နှစ်ဦးကို စိတ်အေးစေရန် ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီးမှ တယ်လီဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် စုရှီက တယ်လီဖုန်း လက်ကိုင်ထဲသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်! သမီးကို ရှာနေတာလား။ တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

တယ်လီဖုန်း ချလိုက်ပြီးနောက် စုရှီက ထောင်ထောင်ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ချန်ရှန်းယွင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် နောက်မှ လိုက်လာသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

စုရှီက ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီးမှ အဘွားကို ထိုအကြောင်း ပြောရန် မေ့နေခဲ့သည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူမက အပြုံးဖြင့် နောက်ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဘွား၊ သမီးရဲ့ ယောက္ခမ ရောက်နေပြီ၊ ပြီးတော့ သူ အရင်က သမီးရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်း တစ်ယောက်ကို သမီးတို့ကို လာတွေ့ဖို့ ခေါ်လာခဲ့တယ်..."

"အဖွားရဲ့ မြေးလိမ္မာလေး၊ သတိရလိုက်တာ!"

ပုံမှန်အားဖြင့် ကျက်သရေရှိပြီး သူမ၏ပုံရိပ်ကို ဂရုစိုက်တတ်သော မိသားစု၏ အလှဆုံး ထန်မျိုးရိုးသည် သူမ၏ မယုံနိုင်လောက်အောင် ချစ်စရာကောင်းပြီး လှပသော မြေးမလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပုံမှန်တွေ့မြင်ရလေ့ရှိသည့် တည်ငြိမ်သူတစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။

သူမသည် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အဝေးမှပင် သူတို့ထံသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။ မဆိုင်းမတွပင် သူမသည် ထောင်ထောင်ကို တစ်ချက်တည်း ဆတ်ခနဲ ပွေ့ချီလိုက်သည်။

စုရှီ ထိတ်လန့်စွာဖြင့် သူမ၏ ခါးကို ထောက်ပံ့ပေးရန် အလျင်အမြန် လက်လှမ်းလိုက်ရသည်။ ထန်စစ်ယွင်သည် အသက် ၆၀ နီးပါး ရှိနေသော်လည်း နုပျိုနေဆဲဖြစ်ရာ စုရှီက သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူ ဤသို့ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်းကြောင့် ခါးနာသွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

"မေမေ၊ သတိထား!" စုရှီက သူမ၏ ယောက္ခမ အဆင်ပြေကြောင်း သေချာစေပြီးမှ သူမ၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမက ချစ်ခင်စွာဖြင့် ဆူလိုက်သည်။

ထန်စစ်ယွင်သည် သူမမြေးမလေး၏ ဖောင်းအိနေသော ပါးပြင်လေးများကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ နမ်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဖြစ်ကာ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများတွင် လွမ်းဆွတ်တမ်းတခြင်း မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာသည် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကလေးများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမ၏ သမီး မိသားစု J မြို့ သို့ ပြန်လာသည်နှင့် သူမ၏ ဘဝသည် အမှန်တကယ် ပြည့်စုံသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူမချွေးမဖြစ်သူ၏ စိုးရိမ်မှုကို ကြားသောအခါ သူမက ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ မင်းအမေက သွက်လက်တုန်းပါ။ ငါ့အတွက် စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ ရှင်းရှင်းတို့နဲ့ သွားတွေ့လိုက်ဦး!"

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် အနည်းငယ် နှေးကွေးနေခဲ့သော ချန်ရှန်းယွင်လည်း ရောက်ရှိလာသည်။ အဘွားသည် သူမ၏ ခမည်းခမက်များကို တွေ့ရ၍ အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ထန်စစ်ယွင်ကို အိမ်ထဲသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

နောက်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြသော သူတို့ကို ကြည့်ရင်း စုရှီက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်မိသည်။ ကောင်းပြီလေ၊ သူမ၏ သမီး ရောက်လာသည့် အချိန်မှစ၍ သူမသည် အဖွား သို့မဟုတ် သူမယောက္ခမ၏ အသည်းအသက်လေး မဟုတ်တော့ပေ။ ဒါက အမှန်တကယ်ပင် ချိုတစ်ခါးခါး ခံစားမှုမျိုးပါလား။

အင်းပေါ့လေ... သူမလည်း သူမ၏ အခင်ဆုံး သူငယ်ချင်းများကိုသာ သွားရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း စုရှီသည် ဖန့်ရှင်း၊ ဖန့်ယွင်ယွင်တို့နှင့် အဆက်အသွယ် မပြတ်ခဲ့ပေ။ သူတို့ လူကိုယ်တိုင် ပြန်မတွေ့ဖြစ်ကြသော်လည်း မိသားစုများသည် ကာလရှည်ကြာသော ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ ထိုသုံးယောက်သည် သူတို့၏ ခင်မင်မှုကို တန်ဖိုးထား ပျိုးထောင်ခဲ့ကြပြီး ကိစ္စကြီးငယ်မရွေး အချင်းချင်း အဆက်အသွယ် လုပ်ကြကာ ဆက်သွယ်မှု မပြတ်တောက်စေရန် ဂရုစိုက်ခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ တန်ဖိုးထားမှုများ အတော်လေး ကိုက်ညီသည်ကို သူတို့ သဘောပေါက်လာကြသည်။ ရံဖန်ရံခါ အဆက်အသွယ်မှသည် မကြာခဏ ဆက်သွယ်မှု ဖြစ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ခု ကောင်းမွန်သည်ကို တွေ့ရှိပါက အချင်းချင်း လက်ဆောင်လေးများ ပေးပို့လေ့ရှိကြသည်။

လေးငါးနှစ်ကြာပြီးနောက် သူတို့၏ ခင်မင်မှုသည် ခိုင်မြဲလာခဲ့သည်။ စုရှီ J မြို့ သို့ ရောက်ရှိလာကြောင်း ကြားသိသောအခါ ထိုနှစ်ယောက်သည် ထန်စစ်ယွင်၏ နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်လာကြပြီး စိတ်အားထက်သန်သော ဘဲပေါက်လေးများကဲ့သို့ သူမ၏ နောက်မှ ပြေးလိုက်လာခဲ့ကြသည်။ ဖန့်ယွင်ယွင်သည် သူမ၏ ကလေးကိုပင် ခေါ်မလာခဲ့ပေ။

ယခုအခါ ထိုသုံးယောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် ဆုံစည်းခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၍ သူတို့တွင် ပြောမဆုံးနိုင်သော စကားခေါင်းစဉ်များ ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့ တွေ့ဆုံသည်နှင့် လက်ချင်းချိတ်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ အိမ်ထဲသို့ ဦးတည် ဝင်သွားကြသည်။

စုရှီတို့သည် သူတို့၏ အိမ်သစ်သို့ ယခုလေးတင် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ခရီးဆောင်အိတ်များသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရှုပ်ပွစွာ ပုံနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရေတိုက်ရန် ခွက်တစ်လုံးပင် မရှိသေးပေ။

သို့သော် သူမတို့အားလုံး ရင်းနှီးကြသည်မို့ စုရှီက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"နင်တို့က ဘယ်လိုတောင် မြန်မြန် ရောက်လာကြတာလဲ။ ငါတို့ထက် နာရီဝက်လောက်ပဲ နောက်ကျပြီး ရောက်လာတာမလား။ ဒီအရှိန်က မယုံနိုင်စရာပဲ!"

ဖန့်ယွင်ယွင်သည် သူမ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ တွဲခဲ့သော ချစ်သူနှင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က လက်ထပ်ခဲ့ပြီး ယခုနှစ် အစောပိုင်းတွင် သမီးတစ်ယောက် ရရှိခဲ့သည်။ သူမသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းကြောင့် အနည်းငယ် ဝိုင်းသော မျက်နှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ စုရှီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ အချိန်ကိုက် လာတာ။ နင့်ကို တစ်ယောက်ယောက် လာကြိုမယ်မှန်းသာ မသိရင်၊ ငါတို့ကိုယ်တိုင် ရထားဘူတာကို တန်းလာပြီး နင့်ကို လာတွေ့ဖို့ အစီအစဉ်ဆွဲထားတာ!"

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကနှင့် ယှဉ်လျှင် ပို၍ ရင့်ကျက်လာသော ဖန့်ရှင်းကလည်း ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါ့၊ နင် နောက်ဆုံးတော့ J မြို့ကို ရောက်လာပြီ။ အခု ငါတို့ ပိုနီးသွားပြီ၊ ဒါကြောင့် အပြင်ထွက်လည်ဖို့ ပိုအဆင်ပြေသွားမှာ။ နင် ဘယ်လိုထင်လဲ။ ဒီတစ်ခါ J မြို့ ကို လာပြီးတော့ နင် ထပ်သွားဦးမှာလား။"

စုရှီက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါ လာမယ့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတော့ ကြီးကြီးမားမား ပြောင်းရွှေ့ဖြစ်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ နင်တို့လည်း သိသားပဲ၊ စစ်မှုထမ်းတွေက အမိန့်ကို နာခံရတယ်။ တကယ်လို့ ပြောင်းရွှေ့ဖို့ အမိန့်ကျလာရင် ငါ သွားရမှာပဲ..."

"ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်ပါတယ်..." ဖန့်ယွင်ယွင်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို အဲ့ဒီအကြောင်း မေ့လိုက်တော့။ ရှီရှီ ဒီလောက်နှစ်တွေ ကြာတာတောင် နင်က နည်းနည်းလေးမှ ပြောင်းလဲမသွားဘူးလို့ ငါ ခံစားရတယ်။ ဒီမျက်နှာလေးကို ကြည့်စမ်း၊ သွေးရောင်လွှမ်းပြီး နူးညံ့နေတုန်းပဲ။ ဒါက ငါ့သမီးလေး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်သလိုမျိုး နင်က ဂရုစိုက်နေတာနဲ့ တူနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နင် ဘယ်လို ထိန်းသိမ်းထားတာလဲ။ မြန်မြန် ပြောစမ်း။ ငါ့အသက် သုံးဆယ်ကျော်မှာ ငါ့ကိုယ်ငါ တော်တော် ဂရုစိုက်တယ်လို့ ထင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ နင်က ဒါကို နောက်တစ်ဆင့် ထပ်မြှင့်လိုက်တာပဲ။ နင့်ကို သိပ် အားကျတာပဲ!"

ဖန့်ယွင်ယွင်သည် စုရှီ၏ ပါးကို ဆွဲညှစ်ရန် သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ အသားအရေသည် ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့နေပြီး အဖွား အလွန်နှစ်သက်သော ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်းပြီ... ထိုလက်ကောက်များထက်ပင် ပို၍ ချောမွေ့နေနိုင်ပါသည်။ ဖန့်ယွင်ယွင်သည် သူမ၏ သူငယ်ချင်း၏ ပေါ်နေသော လည်ပင်းနှင့် လက်မောင်းများကို အလိုအလျောက် အကဲခတ်လိုက်မိရာ ချွေးပေါက်တစ်ခုပင် မမြင်ရဘဲ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြွေရောင် ဖြူဝင်းနေသည်။ ဤသည်မှာ... အလွန်အမင်း ဖြစ်လွန်းသည်။

ရှဲ့ကျန်းကတော့ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ...

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် စုရှီသည် သူမအပေါ် ကျရောက်နေသော ဖန့်ယွင်ယွင်၏ အကြည့်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ထူးဆန်းလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအကြည့်က သူမ၏ လက်မွေးများကိုပင် ထောင်သွားစေသည်။ သူမသည် ဖန့်ယွင်ယွင်၏ လက်ကို ချက်ချင်း ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဆူလိုက်သည်။

"နင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။"

ဖန့်ယွင်ယွင်သည် နှစ်ခါမျှ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များက ရှောင်လွှဲသွားကာ အကြောင်းအရာ လွှဲလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ စောနက ငါမေးထားတဲ့ ကိစ္စရော။ နင် ငါ့ကို ပြန်မဖြေရသေးဘူး။"

စုရှီက သူမကို ဆက်မမေးတော့ပေ။ သူမသည် ထပ်မံ စူးစမ်းရန် စိတ်မဝင်စားဘဲ အဖြေသည် ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်မည်မဟုတ်ဟု ခံစားမိသဖြင့် သူမ သူငယ်ချင်း၏ အကြောင်းအရာနောက်သို့ လိုက်သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။

"တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက မျိုးရိုးဗီဇကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ပိုင်းက ငါ မက်မွန်သီးအရက်ကို နှစ်ရက်၊ သုံးရက်တစ်ခါ မျက်နှာပေါင်းတင် ပစ္စည်းအဖြစ် သုံးလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"အရက်ကို မျက်နှာပေါင်းတင် ပစ္စည်း အဖြစ်လား။ ငါကတော့ ပုံမှန် ပျားရည်၊ ကြက်ဥအကာနဲ့ ဂျုံမှုန့် ရောပြီး ပေါင်းတင်တယ်။ အစိုဓာတ် ထိန်းသိမ်းဖို့ တော်တော် ကောင်းတယ်၊ ဈေးတော့ နည်းနည်းကြီးတာပေါ့!"

ဖန့်ရှင်းကလည်း သူမ၏ မျက်နှာကို တို့ထိလိုက်သည်။ သူမသည် စုရှီထက် နှစ်နှစ် ငယ်သော်လည်း သူမ၏ အသားအရေသည် နှိုင်းယှဉ်၍ မရပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူမ၏ အသားအရေသည် တော်တော် ဖြူစင် ချောမွေ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း နှိုင်းယှဉ်ပြီးနောက်တွင် သူမ၏ အသားအရေသည် သာမန်လူအများစုထက် အနည်းငယ် ပိုကောင်းရုံသာ ဖြစ်ပြီး များစွာ မသာလွန်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

စုရှီ၏ အသားအရေမှာမူ ရေကဲ့သို့ ဖြစ်သည်—သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ရမည်ဟု ထင်ရလောက်အောင် အလွန် နူးညံ့ ချောမွေ့နေသည်။ နောက်ပိုင်းမှ ထိုကဲ့သို့ ရရှိအောင် လုပ်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသည်။

စုရှီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အရက်တိုင်းက အလုပ်ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဝိုင်နီတချို့လည်း အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မစမ်းကြည့်ဖူးဘူး။ နင်တို့ကို ငါပေးတဲ့ မက်မွန်သီးအရက်ကို စမ်းသုံးကြည့်သင့်တယ်။ နှစ်လ၊ သုံးလလောက် ဆက်တိုက် သုံးကြည့်ရင် အကျိုးထူးသင့်တယ်။"

"ဝိုင်နီ ဟုတ်လား။ အဲ့ဒါ နိုင်ငံခြားအရက် မဟုတ်ဘူးလား။ ဈေးအရမ်းကြီးပြီး ရှာရလည်း ခက်တယ်..."

အမျိုးသမီးများ စုစည်းမိသည့်အခါ စကားဝိုင်းသည် အမြဲတမ်းနီးပါး အလှအပ၊ ကလေးများနှင့် ခင်ပွန်းများ အကြောင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတတ်သည်။

စုရှီနှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများသည် သူတို့၏ ခင်ပွန်းများအကြောင်း များများစားစား မပြောဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ ကလေးများအကြောင်းကိုမူ သေချာပေါက် စကားစမြည် ပြောကြသည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သော ဖန့်ရှင်းပင်လျှင် ထိုစကားဝိုင်းတွင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပါဝင်ခဲ့သည်။

အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှုအကြောင်း ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့သည် မိမိတို့၏ ကလေးများအကြောင်း စတင် ပြောဆိုကြသည်။ ထန်စစ်ယွင် ပွေ့ချီထားသော ထောင်ထောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖန့်ယွင်ယွင်က အားကျသော အကြည့်ဖြင့် ရိုးသားစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ငါ့သမီးသာ ထောင်ထောင်လို လှလှပပ ကြီးလာနိုင်ရင် ငါ ကျေနပ်ပြီ။ ငါ့ရဲ့ ထျန်းလေးကို သဘောမကျတာ မဟုတ်ပေမဲ့ ထောင်ထောင်က တကယ်ကို သိပ်လှတာ။ သူက ချစ်ကြည်ရေး စတိုးဆိုင်က အရုပ်တွေထက်တောင် ပိုလှသေးတယ်။ အဲ့ဒီအရုပ်တွေက အလှဆုံး ကလေးတွေလို့ တစ်ယောက်ယောက် ပြောတာ ကြားဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို မေးရင်တော့ အဲ့ဒီ နိုင်ငံခြားသားတွေက တကယ်လှတဲ့ ကလေးကို မမြင်ဖူးကြသေးဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ထောင်ထောင်လေးကို ကြည့်စမ်း။ သူမက အဲ့ဒီအရုပ်တွေကို မိုင်ပေါင်းများစွာ သာတယ်။"

ဖန့်ယွင်ယွင်နှင့် ဖန့်ရှင်းတို့သည် ထောင်ထောင်၏ တစ်လက်မ ဓာတ်ပုံကိုသာ မြင်ဖူးခဲ့ကြပြီး အဖြူအမည်း ဓာတ်ပုံသည် အပြင်မှ အစစ်အမှန်နှင့် ဘယ်သောအခါမှ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။ ယခု လူကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့သည် ထိုကလေးမလေးကို လုယူပြီး အနမ်းမိုး ရွာသွန်းပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်အထိ စိတ်ဆန္ဒ ပြင်းပြနေခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ပြိုင်ဘက်သည် အလွန် အင်အားကြီးမားသည်မှာ သေချာပါသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးတွင် သူမကို အန်တီထန်၏ လက်ထဲမှ လုယူရန် သတ္တိ မရှိကြပေ။ အဆူခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

ဖန့်ရှင်းက ဖန့်ယွင်ယွင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အားတက်သရော ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါ့! ဟုတ်ပါ့! ထောင်ထောင်က အချစ်စရာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ငါ သားတစ်ယောက် မွေးတဲ့အခါကျရင် သူ့ကို ထောင်ထောင်ကို လက်ထပ်ပြီး သူ့ကို ငါ့ချွေးမ ဖြစ်အောင် လုပ်ခိုင်းမှာ။ အမယ်လေး ဘုရားရေ၊ တွေးကြည့်တာနဲ့တင် ငါ သိပ်ပျော်တာပဲ.. ရှီရှီ ငါတို့ ခမည်းခမက် တော်ကြရအောင်!"

ဖန့်ရှင်း၏ စိတ်အားထက်သန်သော အမူအရာကို မြင်သော စုရှီသည် နှုတ်ခမ်းတစ်ချက် မတွန့်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။

"နင် အဲ့ဒီလို မပြောတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ သတိထား၊ မဟုတ်ရင် ငါ့ အာ့ကျန်းက နင့်ကို သူ့ရဲ့ 'အဆက်အသွယ်မလုပ်ရ' စာရင်းထဲ ထည့်လိုက်ဦးမယ်။"

ဖန့်ရှင်းက နောက်သလို ပြောင်သလိုဖြင့် မျက်နှာကို တည်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ ဘာမှားလို့လဲ။ ငါ့သားက နည်းနည်း ငယ်ရင်တောင်၊ ဒါက ကိစ္စကြီး မဟုတ်ဘူး။ အသက်ကွာတဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေက ကောင်းတယ်၊ ယွင်ယွင်ဘယ်လောက် ပျော်နေလဲ ကြည့်စမ်း!"

ဖန့်ယွင်ယွင်က အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီဆက်ဆံရေးထဲက လူကိုယ်တိုင်ပဲ ဘယ်လိုမျိုးလဲ ဆိုတာ သိတာ!"

စုရှီ - ... သူမ၏ သူငယ်ချင်းသည် အရာရာကို အနည်းငယ် ညစ်ညမ်းအောင် လုပ်လိုက်သည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရပြီး သူမထံတွင် သက်သေပင် ရှိနေသည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၁၂

"စကားမစပ်၊ ငါတို့ ကားပေါ်မှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ယူလာခဲ့တယ်။ မြန်မြန်လုပ်၊ နင် လာမယ် ကြားပြီးကတည်းက၊ ငါတို့ အန်တီထန်နဲ့အတူ ဟိုပြေးဒီပြေးနဲ့ ရက်တော်တော်ကြာအောင် ပစ္စည်းပေါင်းစုံ ဝယ်ခဲ့တယ်။ သွားကြစို့၊ သွားကြစို့၊ ငါတို့ နင့်ကို ပစ္စည်းတွေ အကုန် အိမ်ထဲ သယ်ပေးမယ်!"

နာရီဝက်ကျော် စကားပြောပြီးနောက် ဖန့်ရှင်းသည် သူတို့ လက်ဗလာနှင့် လာကြခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူတို့သည် အိမ်သစ်တက် လက်ဆောင်များ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

စုရှီသည် သူတို့၏ နောက်မှ လိုက်သွားပြီး ခြံအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ကား၏ နောက်ခန်းနှင့် အမိုးပေါ်တွင် ပစ္စည်းများ အပြည့် တင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ပစ္စည်းတွေက အများကြီးပင်။ စုရှီက အမြန် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး ဤအမျိုးသမီး သုံးဦးသည် သူမ၏ အိမ်သစ်အတွက် လိုအပ်နေသော အရာအားလုံးနီးပါးကို ဝယ်လာခဲ့ကြသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူတို့ကို မည်သို့ ကျေးဇူးတင်ရမည်ကိုပင် သူမ မသိတော့ပေ။

သို့သော်... "နင်တို့အားလုံး ကိုယ်တိုင် မောင်းလာကြတာလား။"

စုရှီသည် ကားမောင်းသူကို မတွေ့မိသဖြင့် သူမ၏ အကြည့်က ထိုနှစ်ယောက်ထံသို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။

ဖန့်ယွင်ယွင်က ကားတံခါး ဖွင့်လိုက်ပြီး နောက်ခန်းမှ ပစ္စည်းများကို စတင် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထိုမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူမက ပြန်ဖြေသည်။

"အန်တီထန်မောင်းလာတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့အားလုံး မောင်းတတ်တယ်။ နင်ရော မောင်းတတ်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။"

စုရှီ - ... "ငါလည်း မောင်းတတ်တာပေါ့!"

သို့သော် သူမ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်သည် ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပစ္စည်းများ သယ်ယူသည့် အလုပ်တွင် အလျင်အမြန် ပါဝင်လိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်တွင် အနားယူနေသော အစ်ကိုကြီးနှင့် ကျန်းကျွင့်ကို အကူအညီ တောင်းရန် မမေ့မလျော့ ခေါ်လိုက်သည်။

လူများလာလေ အလုပ် ပြီးမြောက်လွယ်လေ ဖြစ်သည်။

ပစ္စည်းများ အလွန် များပြားသဖြင့် အုပ်စုလိုက် အတူတကွ လုပ်ဆောင်ကြရာ မကြာမီပင် ပစ္စည်းများအားလုံးကို ကားပေါ်မှ ချပြီး ဧည့်ခန်းထဲရှိ ခရီးဆောင်အိတ်များ ဘေးတွင် စုပုံထားလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်! ငါတို့အားလုံး ဒီမှာ ရှိနေမှတော့၊ နင့်ကို ရှင်းလင်း ကူညီပေးမယ်။ မဟုတ်ရင် နင် တစ်ယောက်တည်း လုပ်ရရင် တစ်သက်စာလောက် ကြာသွားနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ အားလုံး နေရာတကျ ဖြစ်သွားရင်၊ အိမ်မှာ ဘာတွေ လိုသေးလဲ နင် မြင်ရလိမ့်မယ်၊ မနက်ဖြန် သွားဝယ်ဖို့ စာရင်း လုပ်လို့ရတာပေါ့..."

ဖန့်ယွင်ယွင်သည် အမြဲတမ်း လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်တတ်ပြီး အလုပ်များကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ထားခဲ့ခြင်းကို မကြိုက်ပေ။ သူမက စကားပြောနေရင်း သေတ္တာများကို စတင် ဖွင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ကူညီလိုသော ချန်ရှန်းယွင်နှင့် ထန်စစ်ယွင် တို့ကို တားမြစ်လိုက်ပြီး ထောင်ထောင်ကိုသာ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ရန် ပြောကာ သူတို့ အလုပ် စတင်ကြသည်။

အမျိုးသမီး သုံးဦး၊ ထို့အပြင် စုတုန်နှင့် ကျန်းကျွင့် တို့၏ အကူအညီဖြင့် သူတို့သည် တစ်နာရီကျော်အတွင်း အရာအားလုံးကို နေရာတကျ စီခွဲ နိုင်ခဲ့သည်။

စုရှီသည် ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်ပြီး ဒါသည် ၁၉၇၀ ခုနှစ်များ ဖြစ်၍ အရာအားလုံး ရှားပါးသောကြောင့် ခရီးဆောင်အိတ်များမှာ များစွာ ပေါ့ပါးနေသည်ကို တိတ်တဆိတ် ကျေးဇူးတင်မိသည်။ အကယ်၍သာ အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ခဲ့ပါက အဝတ်အစားများချည်း သီးသန့် နေရာချရသည်နှင့်ပင် ပင်ပန်း နွမ်းနယ်သွားနိုင်ပါသည်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရင်း သူမ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ရေနွေးအိုးကို နေရာချပြီးသည့်အခါ ချန်ရှန်းယွင်သည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ရေနွေး သွားတည်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ လူတိုင်း ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အဘွား ဖျော်ထားသော လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ရင်း အနားယူနေကြသည်။

သစ်သား ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် ချန်ရှန်းယွင်က ဂရုတစိုက် အတုံးသေးသေးလေးများ လှီးပြီး ပန်းကန်ကြီးတစ်ခုထဲတွင် စီစဉ် ထည့်ထားသော သစ်သီးများလည်း ရှိနေသည်။

ဖန့်ယွင်ယွင်နှင့် ဖန့်ရှင်းတို့သည် မက်မွန်သီး တစ်တုံးစီကို ကောက်ယူလိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများက စုတုန်ထံသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်နေကြသည်။

တစ်ဖက်ရှိ တစ်ယောက်ထိုင် သစ်သား ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော စုတုန်သည် ခြေတစ်ဖက်ကို ချိတ်တင်ထားပြီး လက်တန်းပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ မှီနေသည်။ သူသည် စစ်စိမ်းရောင် စစ်ဘောင်းဘီနှင့် အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ညိုမောင်းပြီး ခန့်ညားသော ရုပ်သွင်ဖြင့် အလွန် ကြည့်ကောင်းနေသည်။

ဖန့်ရှင်းက စုရှီ၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသည်။

"နင့်အစ်ကိုက... တော်တော် ခန့်တာပဲ။ ငါက ထုန်ယွင် ကောကောက အခန့်ဆုံးလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခု နင့်အစ်ကိုကို မြင်ပြီးမှ၊ သူက တစ်ခုခု လိုနေသလိုပဲ ခံစားရတယ်။"

စုရှီ သူမကို ကျီစယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲ။ နင် စိတ်ဝင်စားလို့လား။"

ဖန့်ရှင်းက စုရှီကို ခပ်ဖွဖွ ဆွဲလိမ်လိုက်သည်။ "ဖွီး! နင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ငါက ငါ့ ထုန်ယွင် ကောကော ကိုပဲ တစ်ယောက်တည်း စွဲစွဲလန်းလန်း ချစ်တာ။ ငါက အလှတရားကို ခံစားနေတာ!"

ဖန်းယွင်ယွင်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုမှုတွင် ပါဝင်ရန် တိုးကပ်လာပြီး တီးတိုး ပြောခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ နင့်အစ်ကိုက ငါတို့ ဒီလို ကြည့်နေတာတောင် ဘာမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိဘူး။ သူက တော်တော် ထူးခြားတာပဲ။ တခြား ယောကျ်ားလေးသာဆို ငါတို့ ဒီလို စိုက်ကြည့်နေတာနဲ့ မျက်နှာတွေ နီပြီး ရှက်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေလောက်ပြီ..."

စုရှီ - ...

သူမ ဘယ်လို ပြန်ပြောရမည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။ သူမ၏ အစ်ကိုကြီးသည် ဤအရာများကို ကျင့်သားရနေလောက်ပြီဟု သူမ ထင်မိသည်။ အကယ်၍ သူမသာ တစ်သက်လုံး ဤသို့ အစိုက်ကြည့်ခံနေရမည် ဆိုလျှင် သူမလည်း မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ တုံ့ပြန်နေရလျှင် မည်မျှ ပင်ပန်းလိုက်မည်နည်း။

ခဏ... ဒါ မဟုတ်သေးဘူး။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများက သူမကို အခု စိတ်ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်နေပြီ။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း တစ်သက်လုံး ဤကဲ့သို့ အကြည့်ခံခဲ့ရပုံပင်။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် အကယ်၍သာ သူမနှင့် သူမ၏ အစ်ကိုတို့ ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး စစ်တပ်ထဲတွင် တာဝန်ကျမနေခဲ့ပါက ယခုအခြေအနေအတိုင်းဆိုလျှင် အမှန်တကယ်ပင် ပြောရခက်လိမ့်မည်...

.........

"ဘယ်အချိန် ရှိပြီလဲ။"

စုရှီသည် အိပ်တစ်ဝက်နိုးတစ်ဝက် ဖြစ်နေသဉ် ရင်းနှီးသော ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုဆီသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားမိသည်။ သူမ မျက်လုံးများပင် မဖွင့်ဘဲ သူမ၏ ခင်ပွန်းထံသို့ အလိုအလျောက် တိုးဝှေ့ရင်း မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် စစ်တပ်မှ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့ပြီး သူတို့၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ သူ၏ ဇနီးလေး အလွန် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက သူ့ကို သူမနှင့်အတူ အနည်းငယ် ကြာကြာ လှဲလျောင်းနေချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ဂရုတစိုက် ချွတ်ပြီး ကုတင်ပေါ် တက်ပြီးနောက် သူမကို ညင်သာစွာ ဆွဲယူလိုက်ရာမှ သူမကို နိုးသွားစေခဲ့သည်။

သူ၏ အကြည့်များ နူးညံ့သွားပြီး သူမ၏ ဦးခေါင်းထိပ်ကို ချစ်ခင်စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကျောပေါ်တွင် တင်ထားသော သူ၏ လက်ကြီးက သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် အလိုအလျောက် ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးနေသည်။ "အချစ်လေး၊ ခဏ ပြန်အိပ်လိုက်ဦး။ ငါးနာရီပဲ ရှိသေးတယ်။"

စုရှီသည် အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေဆဲဖြင့် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အလိုအလျောက် တိုးဝှေ့လိုက်သည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော လက်တစ်ဖက်က သူ၏ ခါးဆီသို့ ရောက်သွားပြီး အသက်သာဆုံး အနေအထားသို့ ချိန်ညှိလိုက်သည်။ သူမသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ညည်းသံ သဲ့သဲ့ ပြုလိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းများထဲတွင် နှစ်ခြိုက်စွာ ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားသည်။

စုရှီ နိုးလာသောအခါ အိပ်ခန်းထဲတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်ရှိ နာရီကို လှမ်းယူ ကြည့်လိုက်ရာ နံနက် ၁၀ နာရီ ထိုးနေပြီပင်။ ပေါ့ပါးသော စောင်တစ်ထည်ကို ပတ်ထားရင်း သူမသည် ခေါင်းပေါ်သို့ လက်ဆန့်ကာ ကျေနပ်စွာ သမ်းဝေလိုက်ပြီး လုံးဝ လန်းဆန်း သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ညတာ ကောင်းစွာ အိပ်စက်ပြီးနောက် သူမကို လေးလံစေခဲ့သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ် လူးလွန့်လိုက်ပြီးမှ ထထိုင်လိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်မှ တစ်ဆင့် ခြံထဲမှ ထောင်ထောင်၏ ပျော်ရွှင်သော ရယ်သံများကို ကြားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

ကလေးတစ်ယောက်၏ အစစ်အမှန် ရယ်သံက စုရှီကို ပြုံးမိစေသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ထောင်ထောင်ကို သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ထပ်တင်ထားဖွယ် ရှိကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ထိုကလေးမလေး ဤမျှ စိတ်လှုပ်ရှားနေမည် မဟုတ်ပေ။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရှဲ့ကျန်း၏ အဘိုးထံ သွားရောက် လည်ပတ်ရန် စဉ်းစားမိသဖြင့် စုရှီသည် အချိန် မဖြုန်းတော့ပေ။ သူမသည် အပြင်သွားရန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိသော အဝတ်အစားများကို အမြန် ဝတ်ဆင်ပြီး တံခါး ဖွင့်လိုက်သည်။

သူမ အပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ရွှင်လန်းသော အော်ဟစ်သံက သူမကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။

"မေမေ! မေမေ! မြန်မြန်လာ၊ ဖေဖေက သမီးကို ချီထားတယ်၊ သမီး အမြင့်ကြီးရောက်နေပြီ!"

အသံလာရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စုရှီသည် မနေ့ကမှ ဗလာ ဖြစ်နေခဲ့သော ခြံဝင်းထဲတွင် ယခုအခါ ကြီးမားသော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လွှဲခါ ကုလားထိုင်များ သာမက ဒန်းတစ်ခုပင် တပ်ဆင်ထားသည်။ အိမ်ရှိ ယောကျ်ား သုံးယောက်သည် ဤအလုပ်များ အားလုံးကို စတင်ရန် မည်သည့်အချိန်က နိုးနေကြသည်ကို သူမ အံ့ဩမိသည်။

ယခုအခါ နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ခြံဝင်းသည် သက်ဝင် လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမသည် အစ်ကိုကြီးကို လွှဲခါ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ရှဲ့ကျန်းနှင့် ညီငယ်လေးတို့က ထောင်ထောင် ကို လေထဲသို့ ပစ်မြှောက်လိုက်၊ သို့မဟုတ် သူမကို ကျောပိုးပြီး ပြေးလွှားနေလိုက် လုပ်နေကြသည်။

အဘွားပင်လျှင် ကျောက်တုံး ခုံတန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အပ်နှင့် ချည်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ချုပ်လျက်ရှိသည်။

သူမ၏ ရှေ့မှ နွေးထွေးပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိသော မြင်ကွင်းက စုရှီကို သူမ တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော ကျေနပ်မှုကို ခံစားရစေသည်။ သူမသည် သူတို့ထံသို့ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်မိသည်။

ထိုအချိန်တွင် အရာအားလုံးသည် ပြီးပြည့်စုံနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ အိပ်ရာထ နောက်ကျပြီး နေ့လယ်ခင်းတွင် အဘိုးရှဲ့ဆီ သွားရောက် လည်ပတ်ရဦးမည် ဖြစ်သဖြင့် စုရှီသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများထံ ဖုန်းဆက်ကာ သူတို့ ဈေးဝယ်ထွက်မည့် အစီအစဉ်ကို အခြားနေ့သို့ ရွှေ့ဆိုင်းရမည် ဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းကြားလိုက်သည်။

သူတို့သည် အသက်ကြီးသော ဆွေမျိုးများ ဖြစ်သောကြောင့်၊ ထို့အပြင် သူတို့သည် အမှန်တကယ် မိသားစုဝင်များ ဖြစ်သောကြောင့်၊ J မြို့ သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် စုတုန်နှင့် ရှီးယန်နန်တို့သည် သွားရောက် လည်ပတ်ခြင်းကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရှဲ့ကျန်းသည် စစ်သုံး ထရပ်ကား တစ်စီးကို မောင်းကာ မိသားစု တစ်စုလုံးကို ရှဲ့ပေါ်နေထိုင်ရာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ခရိုင် ဝင်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သခင်ကြီးရှဲ့မှာမူ သူသည် ဘိုးဘွားရိပ်သာမှ သူ၏ သားအကြီးဆုံး အိမ်သို့ ယခင်ညကတည်းက အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူ၏ မြစ်မလေးသည် အသက် ငါးနှစ် နီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သခင်ကြီးရှဲ့သည် သူမကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသေးပေ။

သခင်ကြီးရှဲ့တွင် မြစ်များစွာ ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထောင်ထောင်ကတော့ မတူပေ။ ထိုအသည်းအသက်လေးသည် သူ အချစ်ဆုံး မြေးအကြီးဆုံး ရှဲ့ကျန်း၏ ကလေး ဖြစ်ပြီး သူမအပေါ် သူ၏ မျက်နှာလိုက်မှုသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထင်ရှားလှသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်စိမ်းရုပ်တုလေးကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းသော ထောင်ထောင်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သခင်ကြီးရှဲ့သည် အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်သွားသည်။ လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သူသည် လက်ဆောင် တစ်ပုံကြီးနှင့် မုန့်ဖိုး အနည်းငယ် ပေးခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အသည်းအသက်လေးကို နာမည် ပေးပိုင်ခွင့်ကို သူ၏ သားက လုယူ သွားခဲ့သည်ကို တွေးမိသောအခါ သခင်ကြီးရှဲ့သည် ဤကိစ္စကို ပြန်လည် သတိရပြီး ရှဲ့ပေါ် ကို မျက်စောင်း ထိုးလိုက်သည်။

သားမိုက်!

ရှဲ့ပေါ် သည် အကြောင်းရင်း မသိဘဲ မျက်စောင်း ထပ်မံ အထိုးခံလိုက်ရသည်...

ထိုနေ့တွင် ရှဲ့ မိသားစုမှ လူများစွာ ရောက်ရှိလာကြပြီး J မြို့မှ လာနိုင်သမျှ ဆွေမျိုးများ အားလုံး ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ရှဲ့ မိသားစုသည် အမြဲတမ်း တော်တော်လေး စည်းလုံး ညီညွတ်ကြပြီး ညီအစ်မ-ယောင်းမ လေးယောက်သည်လည်း အဆင်ပြေစွာ ပေါင်းသင်း နေထိုင်ကြသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် အတူတကွ ဆုံစည်းကြသောအခါ အိမ်နီးနားချင်းများ အဝေးမှ ကြားနိုင်လောက်အောင် ရယ်မောသံများ၊ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့ကို အားကျစေခဲ့သည်။

မည်သည့် မိသားစုတွင်မှ ပြဿနာ မရှိသော ဆွေမျိုးများ မရှိကြပေလော။ ရှဲ့မိသားစုကဲ့သို့ အမြဲ သဟဇာတ ဖြစ်နေသော မိသားစုများသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ခရိုင် ဝင်းထဲတွင် ရှားပါးသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူတို့တွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြင်းပြင်းထန်ထန် မှားယွင်းနေရမည်။

သူတို့သည် သူတို့ကို လုံးဝ အားမကျကြပေ။

ဝေါ့!!!

.......

ညနေပိုင်း၌။

သူတို့၏ ရင်းနှီးသော အခိုက်အတန့်များ ပြီးနောက် စုရှီသည် သူမ ခင်ပွန်း၏ လက်မောင်းများထဲတွင် ပျင်းရိစွာ လှဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် မှိတ်ထားကာ သူ ဆက်တိုက် ပေးနေသော နူးညံ့သော အနမ်းများကို ခံစားနေသည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ စုရှီသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံက နွမ်းလျစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျန်းကျွင့်က ရှင့်ကို ပြောပြီးပြီလား။ သူက မနက်ဖြန် ကျွန်မတို့ကို ညစာ လိုက်ကျွေးပြီး သူ့ရဲ့ လက်တွဲဖော်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်တဲ့။ သူ ဘယ်တုန်းက သူမနဲ့ တွဲနေတာလဲ ရှင့် သိလား။ သူ့မှာ လက်တွဲဖော် ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။"

ဒါကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏ ဇနီးကို နမ်းရှုံ့နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမကို မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရှည်လျား သွယ်လျသော မျက်လုံးများက အန္တရာယ် ရှိလောက်အောင် အာရုံစိုက်လာသည်။ အပြစ်ပေးသည့် ပုံစံဖြင့် သူက သူမ၏ နားရွက်ဖျားကို ကိုက်လိုက်သည်။

ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် စုရှီသည် ရုတ်တရက် နာကျင်မှုကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားပြီး အံ့အားတသင့် အော်ဟစ်မိသွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို မြှောက်ကာ ထိုလူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိမ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းဆူကာ တိုင်တန်းလိုက်သည်။

"နာတယ်! ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ။"

ရှဲ့ကျန်း၏ လက်မောင်း ကြွက်သားများက တင်းမာနေသဖြင့် သူမ လိမ်လိုက်သည့်အခါ သူ ဘာမှ မခံစားရသလောက်ပင်။ သူ၏ လေသံက အေးစက်နေပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ထင်လား... ကိုယ်တို့ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေမှာ၊ တခြား ယောကျ်ား တစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို ပြောဖို့ သင့်တော်တယ်လို့။"

စုရှီ - ... အိုး၊ ရှာလကာရည်အိုးကြီး၊ ရှာလကာရည်ဘုရင်ကြီး။ ရှင် အခု ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

သူမသည် သူမ၏ အပေါ်မှ လူကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ အမူအရာက စိတ်ပျက်ခြင်းနှင့် ရယ်မောခြင်း နှစ်မျိုးစလုံး ပါဝင်နေသည်။

"ရှင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ကျွန်မက ရှင့်ကို ကျန်းကျွင့် အကြောင်း မေးနေတာ... အွန်း... အွန်း..."

စုရှီသည် အခြားလူအကြောင်း မေး၍ပင် မပြီးဆုံးလိုက်ပေ။ တစ်ဖန် သူမသည် ပြင်းပြသော ပင်လယ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရပြန်ပြီး ထိုရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အရောင်အသွေးစုံသော သမုဒ္ဒရာထဲတွင် မည်မျှကြာအောင် မျောပါသွားသည်ကို သူမ မမှတ်မိတော့ပေ။ သူမ သတိလစ်သွားသည့် အချိန်တွင် အလိုရမ္မက်ဖြင့် တောက်လောင်ရူးသွပ်နေသော ထိုလူသည် အလုပ် ရှုပ်နေဆဲပင်။

စုရှီ - ... သောက်ကျိုးနည်း!

ကျန်းကျွင့်၏ လက်တွဲဖော်သည် စုရှီအတွက် အနည်းငယ် မမျှော်လင့်ထားသူ ဖြစ်နေသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း စုရှီသည် ကျန်းကျွင့်ကို အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ သိလာခဲ့သည်။ သူမ၏ အထင်တွင် သူသည် ချုပ်တည်းခံရခြင်းကို အလွန် မုန်းတီးသော၊ ဤခေတ်ကြီးထဲတွင်ပင် လွတ်လပ် ပေါ့ပါးစွာ နေထိုင်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

အခြားသူများက သူ့ကို အသုံးမကျသူ၊ လူမိုက်၊ မိသားစုကို အရှက်ရစေသူဟု ထင်မြင်ကြလျှင်ပင် ဒါက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝကို ဖျက်ဆီးနေသည် ဆိုသော အချက်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ တော်လှန်ရေး မိသားစုမှ ပေါက်ဖွားလာခြင်းက ထိုအရာကို မည်မျှပင် ဖုံးကွယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

ထို့ကြောင့် သူ့ကို မသိသော သူများသည် သူ့အပေါ် အလွန် ဆိုးရွားသော အထင်အမြင် ရှိကြသည်။

စုရှီက ကျန်းကျွင့်၏ လက်တွဲဖော်သည် သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော စိုးမိုးနိုင်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၊ သို့မဟုတ် တက်ကြွပြီး ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမသည် ယဉ်ကျေးပြီး ကျက်သရေရှိသော အလှလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ အမှန်တကယ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ထိုသူသည် "လူတစ်ယောက်၏ အမူအရာသည် သူတို့၏ အတွင်းစိတ် ယဉ်ကျေးမှုမှ လာသည်" ဟူသော စကားစု၏ ဥပမာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ပြီး စုရှီသည် သူမကို မလေးစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

လုံလောက်စွာ လေးစား အံ့ဩပြီးနောက် စုရှီ၏ အကြည့်သည် ကျန်းကျွင့်ထံသို့ ရွှေ့သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ၏ သူငယ်ချင်းကို အထင်သေးခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဒါက ဤနှစ်ယောက် မည်သို့ လိုက်ဖက် နိုင်သည်ကို သူမ မြင်တွေ့၍ မရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ကျန်းကျွင့်က ဤကဲ့သို့သော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အလှလေးကို မည်သို့ လိုက်လံ ပိုးပန်းနိုင်ခဲ့သနည်း။

လေးစားစရာပဲ! တကယ် လေးစားစရာပဲ!

"အဲ့ဒါ ဘယ်လို အကြည့်မျိုးလဲ။"

ကျန်းကျွင့်သည် စုရှီ၏ စူးစိုက်သော အကြည့်အောက်တွင် မသက်မသာ ခံစားရပြီး ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ သူ၏ အမူအရာ တစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

'ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ သူမက ဘယ်သူ့ကို အထင်သေးနေတာလဲ။'

'ငါက မိန်းမတွေကို မရိုက်ဘူး ဆိုတိုင်း၊ မင်းက မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ငါ့ကို ပေါ်တင် အထင်သေးလို့ ရတယ်လို့ မထင်နဲ့။'

စုရှီသည် သူမကို ကာကွယ်ရန် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ရှဲ့ကျန်းကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ကျန်းကျွင့် ကို ပို၍ပင် အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်တမ်း ရန်ဖြစ်ကြလျှင် မည်သူ နိုင်မည်ကိုမူ ပြောရန် ခက်သေးသည်...

ကျန်းကျွင့် - ...