အခန်း (၁၁၃-၁၁၄)

အပိုင်း ၁၁၃

စုရှီသည် ကျန်းကျွင့်ကို စနောက်ပြီးနောက် သူမ၏ အာရုံကို ထိုအလှလေးထံသို့ ပြောင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက နူးညံ့သွားကာ နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မက စုရှီ ပါ၊ ကျန်းကျွင့် ငယ်သူငယ်ချင်းရဲ့ ဇနီးပါ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ အစ်မရဲ့ နာမည်ကော ဘယ်လို ခေါ်လဲ။"

ထိုအလှလေးကလည်း စုရှီကို ညင်သာစွာ ပြန်ပြုံးပြပြီး သူမ၏ နူးညံ့သောအသံဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မ နာမည် ရှောင်းနန်မိုပါ။ ကျွန်မက မင်းထက် အသက် နည်းနည်း ကြီးပါတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်း အဆင်ပြေရင်၊ မင်း ကျွန်မကို အစ်မမိုလို့ ခေါ်နိုင်တယ်။"

...သူမ၏ နာမည်က လှပသလို အသံကလည်း ချိုသာလှသည်။

စုရှီက ပို၍ပင် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ အစ်မမို အစ်မလည်း ကျွန်မကို ရှီရှီလို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံး ကျွန်မကို အဲ့ဒီလိုပဲ ခေါ်ကြတယ်!"

ဒါကို ကြားသောအခါ ရှောင်းနန်မို၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် ချထားသော လက်က အလိုအလျောက်ပင် လက်သီး ဆုပ်မိသွားသည်။ သူမသည် "သူငယ်ချင်း" ဟူသော စကားလုံးကို ပါးစပ်ထဲတွင် ဝဲနေမိသည်... ဒါဆို... သူမမှာ သူငယ်ချင်းတွေ ရှိနေတုန်းပဲလား။

အကယ်၍ ဤမိန်းကလေး စုရှီက သူမ၏ နောက်ခံကို သိသွားလျှင်၊ သူမသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်း အဖြစ် ဆက်ရှိနေဦးမည်လား။

သူမသည် ယခင်က အခြားသူများစွာကဲ့သို့ သူမကို ပလိပ်ရောဂါကဲ့သို့ ရှောင်ရှားသွားမည်လော။

ရုတ်တရက် နာကျင်ဖွယ် အမှတ်တရများ တိုးဝင်လာမှုက ရှောင်းနန်မို၏ မျက်နှာကို ဖြူဖျော့သွားစေပြီး တစ်ချိန်က တောက်ပနေသော သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အငွေ့အသက်များက တိမ်ဖုံးကာ လေးလံသွားသည်။

ကျန်းကျွင့်သည် သူ့လက်တွဲဖော်၏ စိတ်ခံစားမှု ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ပထမဆုံး သတိပြုမိသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် စုရှီနှင့် အငြင်းအခုံ ဖြစ်နေခြင်းကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှောင်းနန်မိုကို ဆွဲယူကာ အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် သယ်ဆောင်သွားသည်။

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသော အလှည့်အပြောင်းကြောင့် စုရှီ လန့်သွားပြီး သူမ၏ ခင်ပွန်းကို မသက်မသာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာ... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ကျွန်မ တစ်ခုခု မှားပြောလိုက်မိလို့လား။"

ရှဲ့ကျန်းက သူ့ဇနီး၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးကို ဖက်ကာ အိမ်ထဲသို့ လမ်းညွှန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူက သူမကို စိတ်သက်သာရာ ရစေရန် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အမှား မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှောင်းနန်မိုမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တချို့ ရှိနေတာ။"

စုရှီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးမှာ ဝမ်းနည်းစရာ အသွင်အပြင် ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်မ အမြဲ ခံစားနေရတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။ ကျွန်မက အဲ့ဒါ သူမရဲ့ ပင်ကို အငွေ့အသက်ပဲလို့ ထင်နေတာ။ သိပ်ကို ရင်နာစရာပဲ!"

ရှဲ့ကျန်းက သူ့ဇနီး၏ မေးစေ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပင့်မလိုက်ပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်သူ့အတွက် ရင်နာနေတာလဲ။ ထပ်ပြောပါဦး ကိုယ် ကြားပါရစေ။"

စုရှီ - ...

မနေ့ညက ဤလူ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့ပုံကို သတိရမိသဖြင့် စုရှီသည် ထို "ခြိမ်းခြောက်မှု" ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမသည် သူ၏ မေးစေ့ပေါ် တင်ထားသော လက်ကြီးကို သူမ၏ လက်များဖြင့် အမြန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ထိုလက်နှင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူမ တောက်ပစွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မက ရှင့်အတွက် ရင်နာနေတာပေါ့! ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူပဲ!"

သို့သော် သူမ စိတ်ထဲတွင်မူ သူ မည်မျှ ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်သည်ကို တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားနေမိသည်။

အစ်မမိုက မိန်းမလေ! မိန်းမ!

စုရှီ၏ အတွင်းစိတ်မှ ညည်းတွားသံများကို မသိသော ရှာလကာရည်အိုးကြီးသည် သို့သော်လည်း လူအများရှေ့တွင် "ချစ်သူ" ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကြောင့် ကျေနပ်သွားပြီး ဒါက သူ့ကို အနည်းငယ် ကြွားဝါသွားစေသည်။

ချစ်သူ! ဒီစကားလုံးသည် သူတို့နှင့် အမှန်တကယ် လိုက်ဖက်သည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းကို စိတ်ပြေသွားအောင် လုပ်ပြီးနောက် စုရှီသည် သူနှင့်အတူ အိမ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းရင်း မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို ပြောပြသေးဘူး၊ အစ်မမို ကိစ္စက ဘာဖြစ်တာလဲ။ ပြီးတော့ ရှင် သူ့ကို သိလား။"

ရှဲ့ကျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ ငါ သူ့ကို သိတယ်။ ငါတို့ မူလတန်း၊ အလယ်တန်းနဲ့ အထက်တန်းတွေမှာ အတန်းဖော်တွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွင်းဇီက သူ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ သဘောကျခဲ့တာ။ သူတို့ တွဲဖြစ်သွားကြတယ်လို့ ငါ မကြာသေးခင်ကမှ ကြားတာ။ ရှောင်းနန်မိုရဲ့ မိသားစု အကြောင်းကတော့..."

ဤနေရာတွင် ရှဲ့ကျန်း ခဏ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို ဖိစေ့ထားလိုက်ပြီးနောက် သူ့ဇနီး၏ တိုက်တွန်းသော အကြည့်ကြောင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"သူ့အမေက နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ခင်ပွန်းနဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူမဖက်က အရင်ကွာရှင်းပြီး သူ့မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခဲ့တယ်။ လဝက်ကြာတော့ အဒေါ်က အရှက်ရတာကို မခံနိုင်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတယ်။ သူ့အဖေက တစ်လအကြာမှာ နောက်အိမ်ထောင်ပြုလိုက်တယ်... သူမ အစွန့်ပစ်ခံခဲ့ရတယ် ထင်ပါတယ်... ဒီနှစ်တွေ အားလုံးမှာ၊ ကျွင်းဇီ ကသာ သူမကို မကာကွယ်ထားခဲ့ရင်..."

ရှဲ့ကျန်းက ဆက်မပြောတော့သော်လည်း စုရှီက မပြောဘဲ ချန်ထားသော စကားလုံးများကို နားလည်လိုက်သည်။ အကယ်၍သာ ကျန်းကျွင့်၏ အကာအကွယ် မရှိခဲ့ပါက ရှောင်းနန်မိုကဲ့သို့ လှပသော တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး ဤမျှ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

စုရှီ၏ နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် တင်းကြပ်သွားပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဆို့နင့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုခံစားချက်သည် သူမ၏ နှလုံးသား ပင်လယ်ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ ငန်ပြီး ခါးသီးသော ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဤကဲ့သို့ ကြေကွဲဖွယ် ဇာတ်လမ်းမျိုးကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ၊ သို့သော်... ဤသည်မှာ ဒီခေတ်၏ အမှန်တရား ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်...

ရက်စက်လိုက်တာ! သို့သော် ထိုရက်စက်မှုသည် နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသည်။

"မိုမို ဘယ်လိုနေလဲ။ ဘယ်နားက မသက်မသာဖြစ်နေတာလဲ။" ကျန်းကျွင့်သည် သူမကို ဆိုဖာပေါ်သို့ ညင်သာစွာချပေးပြီးနောက် သူမဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။ သူက သူ၏ ကြမ်းတမ်းသောလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူမ၏နဖူးကို အသာအယာ တို့ထိကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အပူချိန်မှာ ပုံမှန်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိမှသာ သူအနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။ “မင်း တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ရှောင်းနန်မိုမှာ သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ သူမက သူမ၏လက်သေးသေးလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျန်းကျွင့်၏ လက်ကြီးပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးပြရင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ ရှင့်သူငယ်ချင်းတွေကို သွားကြည့်လိုက်ဦး။ သူတို့ကို တံခါးဝမှာ ဒီအတိုင်းထားခဲ့တာ အားနာစရာကြီး။"

ကျန်းကျွင့်က တံခါးဝရှိလူများကို နှုတ်ဆက်ရန် သူမပြောလိုက်သည်ကို မကြားလိုက်သကဲ့သို့ ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် သူမ၏ နူးညံ့သောလက်လေးကို ဆွဲယူကာ သူ့လက်ဖဝါးထဲတွင် ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သို့တိုင်အောင် သူ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ မပျောက်သေးဘဲ ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။ "တကယ်လား။ မင်း တကယ် အဆင်ပြေတာ သေချာလား။"

ရှောင်းနန်မိုက သူ့ကို ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်ဆို။ သွားနှုတ်ဆက်လိုက်ပါတော့။"

သူမ၏ မျက်နှာကို အနီးကပ် သေချာကြည့်ရှုပြီး ယခင်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့မနေတော့သည်ကို သတိပြုမိမှ ကျန်းကျွင့် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူက သူမဘေးတွင် ပစ်လှဲထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ပုံမှန် ပျင်းရိသော ဟန်ပန်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်လည် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

"အားလုံးက ကိုယ့်အိမ်သားတွေပဲကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေမှာလဲ။ သူတို့မှာ မျက်လုံးပါတယ် သူတို့ဘာသာ ဝင်လာလိမ့်မယ်။"

စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာနှင့်ကြပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းကျွင့်၏ စကားကိုကြားသောအခါ စုရှီက ပျော်ရွှင်စွာ ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ အစ်မမို ကျွန်မတို့ဘာသာ ဝင်လာပြီနော် ဘယ်သူမှ နှုတ်ဆက်ဖို့မလိုဘူး။"

ရှောင်းနန်မိုက ဆိုဖာပေါ်မှ အနည်းငယ် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး စုရှီကို နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် ရှီရှီရယ် ငါ့ကျန်းမာရေးက သိပ်မကောင်းလို့ မင်းတို့ကို ကောင်းကောင်းမကြိုဆိုနိုင်ဘူး။"

ရှဲ့ကျန်းနှင့်အတူ တစ်ဖက်ဆိုဖာတွင် ထိုင်နှင့်နေပြီဖြစ်သော စုရှီက သူမကို အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "ရပါတယ် ရပါတယ်။ ကျွန်မတို့ လုံးဝ အားမနာပါဘူး။"

စကားဝိုင်းသည် ဆက်၍တည်ရှိနေပြီး ကျန်းကျွင့်နှင့် စုရှီတို့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အကြောင်းအရာများဆီသို့ ဆွေးနွေးမှုကို ဦးဆောင်သွားကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရံဖန်ရံခါ စနောက်နေကြသည်။

အမှန်စင်စစ် ရှောင်းနန်မို၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်တောက်ပလာပြီး သူတို့၏ နောက်ပြောင်မှုများကိုပင် အကြိမ်အနည်းငယ် လိုက်ရယ်မောခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ကျန်းကျွင့်က အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နံနက် ၁၁ နာရီပင် ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။ "ငါတို့တွေ စားသောက်ဆိုင် သွားကြရအောင်။"

သူက ဆက်ပြောသည်။ "ငါ မင်းတို့ကို ပြောမယ် ဒီဆိုင်က တကယ့်ဆိုင်ဟောင်းကြီး။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီ။ ဒီရက်ပိုင်း သူတို့ ပေါ်ပေါ်တင်တင် မရောင်းရဘူး ဒါပေမဲ့ သိသင့်သိထိုက်တဲ့လူတွေနဲ့ သိရင်တော့ စားပွဲ ကြိုမှာထားလို့ရတယ် ပိုက်ဆံတော့ ကြိုရှင်းရတာပေါ့။"

ယနေ့ခေတ်တွင် စားသောက်ဆိုင်များကို ပုဂ္ဂလိကအနေဖြင့် ဖွင့်လှစ်ခွင့်မပြုကြောင်း သိထားသည့် စုရှီက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ တိုင်ကြားခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ကျန်းကျွင့်က ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားလေးထဲတွင် ရှေ့မှဦးဆောင်၍ လျှောက်နေသည်။ လူနှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်လျှင်ပင် နေရာသည် ကျပ်တည်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်တိုင်း သူက ရှောင်းနန်မိုကို စစ်ဆေးရန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်တတ်ပြီး သူမကို လက်ပေါ်တင်ပွေ့ချီထားချင်သကဲ့သို့ ဂရုတစိုက် လျှောက်လှမ်းနေသည်။

စုရှီသည် ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်၍ အနည်းငယ် မနာလိုသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အံ့သြမှုဖြင့် စုပ်တစ်ချက်သပ်မိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကြမ်းတမ်းပြီး ဆူညံပွက်လောရိုက်တတ်သော ကျန်းကျွင့် ကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်က သူ၏ ပါတနာအပေါ် ဤမျှလောက် ချိုမြိန်နူးညံ့စွာ ပြုမူလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူမအနေဖြင့် သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ကြက်သီးမွှေးညှင်းများကို ပွတ်သပ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်နေစဉ် ရှေ့မှ လျှောက်နေသော ကျန်းကျွင့်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက တိုင်မှာလဲ။ ငါတို့တွေက အားနေတာမှ မဟုတ်တာ။ ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက် လာရင်တောင် ဒါက သူငယ်ချင်းတွေ စုဝေးတာလို့ ပြောလိုက်ရုံပဲ သူတို့ ပြန်သွားလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင် သူတို့က ဖောက်သည်ရင်းတွေကိုပဲ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။"

စုရှီက ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တရားဥပဒေ၏ လစ်ဟာပေါက်များကို ရှာဖွေနေသူများ အမြဲတမ်း ရှိနေသည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းကျွင့် မပြောခဲ့သော နောက်ထပ်အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိသေးသည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။ ဤစားသောက်ဆိုင်၏ နောက်ကွယ်တွင်လည်း လူများ (ကျောထောက်နောက်ခံ) ရှိနေနိုင်သည်!

မဟုတ်ပါက သူတို့သည် ရင်းနှီးသော မျက်နှာများ ဖြစ်နေလျှင်ပင် ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု လုပ်ကိုင်၍ ငွေရှာဖွေခြင်းသည် ဂရုတစိုက် စဉ်းစားသုံးသပ်ရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် စုရှီက ထိုအကြောင်းကို သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားလှပေ။ သူမသည် ကျန်းကျွင့် အလွန်အမင်း ချီးကျူးထားသော ဟင်းလျာများကို မြည်းစမ်းကြည့်ရန် ထိုဟင်းတို့သည် မည်မျှလောက် အရသာရှိသည်ကို ကြည့်ရန်သာ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ စုရှီအတွက် ဤကဲ့သို့သော ကျဉ်းမြောင်းသည့် လမ်းကြားမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် လျှောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဤနေရာသည် သူမ စိတ်ကူးထားခဲ့သည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ ၎င်းသည် အလွန်အမင်း ကျဉ်းမြောင်းလှပြီး ကွေ့ကောက်သော လမ်းကြောင်းသည် ဝင်္ကဘာတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။

အဖွဲ့သားများသည် ကျန်းကျွင့်၏ နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ကြပြီး လမ်းအကွေ့အကောက်များစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။ ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားတံခါးရှေ့တွင် ကျန်းကျွင့်က တံခါးခေါက်လိုက်သည်။ မကြာမီ အထဲမှ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူလဲ။"

ကျန်းကျွင့်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဦးလေးလျောင် ကျွန်တော် ကျွင်းဇီပါ။"

သူစကားဆုံးသည်နှင့် တံခါးသည် အတွင်းဘက်မှ လျင်မြန်စွာ ပွင့်လာသည်။ တံခါးဖွင့်သူမှာ အသက်ခြောက်ဆယ်ခန့်ရှိ အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ ညိုမည်းပိန်လှီသော မျက်နှာသည် ကြင်နာသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဝင်ခဲ့ကြ။ မင်းတို့ကို စောင့်နေတာ။"

သူက သူတို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးရန် အလျင်အမြန် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်းနန်မိုကို ဦးဆောင်၍ ကျန်းကျွင့်က အရင်ဆုံး ဝင်သွားပြီး ရှဲ့ကျန်းနှင့် စုရှီတို့က အနီးကပ် လိုက်ပါလာသည်။ အားလုံး ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် အဘိုးအိုသည် တစ်စက္ကန့်မျှ အချိန်မဆွဲဘဲ တံခါးကို ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ခါးအနည်းငယ်ကုန်းနေသော ဦးလေးလျောင်က အဖွဲ့ကို ရှေ့မှ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူ၏ အနည်းငယ် တိမ်ဝေနေသော မျက်လုံးများက ကျန်းကျွင့် တွဲထားသော အမျိုးသမီးငယ်လေးဆီသို့ ရံဖန်ရံခါ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်ကွာ။ ကျွင်းဇီ၊ မင်းလည်း နောက်ဆုံးတော့ မိန်းမတစ်ယောက် ရသွားပြီပဲ အရမ်းလှတဲ့ တစ်ယောက်ကိုတောင် ရတာကိုး။"

ဦးလေးလျောင်က ကျန်းကျွင့်ကို စကားပြောသည့်အခါ သူ၏လေသံသည် ရင်းနှီးပြီး ချစ်ခင်နေကာ သူဂရုစိုက်ရသော လူငယ်တစ်ဦးအပေါ် ထားရှိသည့် သက်ကြီးပိုင်းတစ်ဦး၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ရှင်းလင်းစွာ သယ်ဆောင်ထားသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းကျွင့်သည် ချက်ချင်း ဂုဏ်တက်သွားသည်။ သူသည် သူကိုယ်တိုင် အချီးကျူးခံရခြင်းထက် သူ၏ ပါတနာ အချီးကျူးခံရခြင်းကို ပို၍ ပျော်ရွှင်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ပါးစပ်က ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်ဘဲ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။ "ပြောတာကို ကြည့်ပါဦး ကျွန်တော် အခုမှ တစ်ယောက်ရှာတာ နောက်မကျသေးပါဘူး။ ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်လေး ရှိသေးတာ။"

ဦးလေးလျောင်က ရယ်မောပြီး သူ့ကို ဆူလိုက်သည်။ "မင်း အသက် သုံးဆယ်ကျော်နေပြီ နောက်မကျသေးဘူး ဟုတ်လား။ ငါ မင်းအရွယ်တုန်းက မြေးတွေတောင် ရနေပြီ။"

ထိုစကားလုံးများက ရင်ဘတ်ကို အနည်းငယ် ထိမှန်သွားသဖြင့် ကျန်းကျွင့် မခံနိုင်တော့ပေ။ သို့တိုင်အောင် သူက ခေါင်းမာစွာဖြင့် ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"အဲ့လိုပြောလို့ ဘယ်ကောင်းမလဲ။ ကျွန်တော့် ပါတနာက အရမ်းတော်တာဗျ ဘယ်သူက သူမနဲ့ တူနိုင်မှာလဲ။ နည်းနည်းနောက်ကျရင်လည်း နောက်ကျပါစေပေါ့။ သူမက ထိုက်တန်ပါတယ်။"

သူတို့နှစ်ဦးသည် မိသားစုကိစ္စများကို စကားစမြည်ပြောဆိုရင်း သူမတို့လေးယောက်အား သာမန်အပြင်အဆင်ရှိသော အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

စုရှီက အခန်းတွင်းရှိ အပြင်အဆင်များကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ၎င်းသည် အနာဂတ်မှ သီးသန့်အခန်းများနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော်လည်း များစွာ ပို၍ ရိုးရှင်းသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းသည် အတော်လေး လုံခြုံမှုရှိသည်။ အခန်းထဲတွင် ပန်းသစ်တော်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လေးထောင့်စားပွဲကြီး (အမတမျိုးနွယ်စားပွဲ) တစ်လုံးရှိပြီး အအေးပွဲ ဟင်းလျာအချို့ကို ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ဟင်းလျာများစွာကို ရွေးချယ်နိုင်သည့် အနာဂတ်မှ စားသောက်ဆိုင်များနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာသည် ပြင်ဆင်ထားသည့်အရာကိုသာ ကျွေးမွေးသည်။ နေ့စဉ် သတ်မှတ်ထားသော ပမာဏများသာ ရှိသည်။

အဖွဲ့ကို နေရာချပေးပြီးနောက် ဦးလေးလျောင်က စကားအနည်းငယ် ထပ်မံပြောဆိုပြီးမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူသည် ဤနေရာရှိ စားဖိုမှူး၏ ဦးလေးဖြစ်ပြီး တံခါးကို စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ရှိသည်။ ယနေ့တွင် အခြားဧည့်သည်များလည်း ရှိနေသဖြင့် သူ သွားရောက် စောင့်ကြည့်ရမည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျွင့်က သူ၏ ပါတနာအတွက် ကောက်ညှင်းထည့်ထားသော ကြာစွယ်ကို ညှပ်ယူပေးရင်း စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်းကို စစားသောက်ရန် လက်ယမ်းပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"စားကြ၊ အအေးပွဲတွေကို အရင်မြည်းကြည့်။ ဒီက ချက်တာ တကယ်ကောင်းတယ်။ သူတို့ တစ်နေ့ကို စားပွဲ နှစ်လုံးပဲ လက်ခံတာ ကြိုတင်မှာဖို့က ခက်တယ်။ ငါက ဦးလေးလျောင်နဲ့ သိလို့ တတိယ စားပွဲတစ်လုံး ရလာတာ။ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ အနည်းဆုံး တစ်လလောက် ကြိုတင်မှာထားရမှာ။"

သူတို့အားလုံးသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် မည်သူမျှ အရက်သောက်မနေကြပေ။ သူတို့သည် အစားအသောက်အတွက် လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ရာ အားလုံးပင် တူများကို ကောက်ယူလိုက်ကြသည်။

တစ်လုတ် ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် စုရှီသည် သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် အရသာများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ပီတိဖြာစွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်ထားမိသည်။ မျိုချပြီးနောက် သူမသည် ကျန်းကျွင့်ကို လက်မထောင်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အရမ်း အရသာရှိတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုရှီသည် စကားပြောရန် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ အားရပါးရ စတင်စားသောက်တော့သည်။ ရှောင်းနန်မိုမှလွဲ၍ ကျန်သုံးဦးစလုံးမှာ အစားအသောက် ကောင်းသူများဖြစ်ရာ ပထမဆုံး ဟင်းပူပွဲ စားပွဲပေါ်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် အအေးပွဲ လေးပွဲမှာ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကို သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။ ချက်ပြုတ်မှုသည် တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ စုရှီသည် ဤမျှ အရသာရှိသော အရာကို မည်သည့်အခါကမျှ မမြည်းစမ်းဖူးခဲ့သဖြင့် သူမသည် အထူးသဖြင့် လျင်မြန်စွာ စားသုံးခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြက့် ဟင်းလျာများကို လျင်မြန်သောနှုန်းဖြင့် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဒုတိယ ဟင်းပွဲပူပူ ရောက်ရှိလာသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့သည် အဖွဲ့၏ စားသောက်နှုန်းကို လိုက်မီနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၁၄

အဒေါ်ကြီးသည် ဟင်းပွဲကို ချပေးရင်း စားပွဲပေါ်ရှိ ကုန်လုနီးပါးဖြစ်နေသော ပန်းကန်များကို မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းများကို တွေ့မြင်နေကျ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

သူမသည် လှီးဖြတ်ထားသော ဘဲကင်ကို စားပွဲအလယ်တွင် ချထားလိုက်ပြီး ထို့နောက် အခန်းထဲမှ မထွက်ခွာမီ ပန်းကန်အလွတ်များကို လျင်မြန်စွာ ရှင်းလင်းလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပြင်ဘက်မှ အနည်းငယ် မျက်နှာလိုမျက်နှာရလုပ်သော ယောက်ျားအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဗိုလ်ကြီးရှောင်း ဒီနေ့ ကြွရောက်ချီးမြှင့်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက နန်းတွင်း စားဖိုမှူးတွေလို့ ကြားပါတယ် သူတို့ရဲ့ ချက်ပြုတ်ပုံက တကယ်ကို လက်ရာမြောက်ပါတယ်။ ခင်ဗျား မြည်းစမ်းကြည့်မှရမယ်။"

"ဟွန်း။ မင်းပြောသလောက် ကောင်းတယ်ဆိုရင်တော့ ငါ သေချာ မြည်းစမ်းကြည့်ရမှာပေါ့။"

နောက်ထပ် နက်ရှိုင်းပြီး ပညာတတ်ဆန်သော အသံတစ်ခုက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူ၏ စကားလုံးများမှာ ယဉ်ကျေးသော်လည်း သူ၏လေသံသည် လျစ်လျူရှုမှု အေးစက်မှုတို့၏ အရိပ်အယောင်ကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့။ ခင်ဗျား ကျေနပ်အောင် ကျွန်တော်တို့ သေချာ လုပ်ဆောင်ပေးပါ့မယ်။"

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းသည့်အခါ ဤကဲ့သို့ ခခယယလုပ်ရသော သဘောထားမျိုးသည် မည်သည့်ခေတ်တွင်မဆို အတူတူပင်ဖြစ်သည်ဟု စုရှီ တွေးလိုက်သည်။ ဤသူများသည် ဦးလေးလျောင် အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သော အခြားစားပွဲမှ ဧည့်သည်များ ဖြစ်ရမည်။

ထိုအခိုက်တွင် "ခလွမ်း" ဟူသော ကျယ်လောင်သည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

စုရှီသည် ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်းနန်မို၏ မျက်နှာသည် ဒေါသတစ်ဝက် နာကြည်းမှုတစ်ဝက်ဖြင့် ဆိုးရွားသော အရောင်အသွေးသို့ ပြောင်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ တူများမှာ စားပွဲပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီး အစောပိုင်းက အသံသည် ၎င်းတို့ ပြုတ်ကျရာမှ ပန်းကန်များနှင့် ရိုက်ခတ်မိသည့် အသံ ဖြစ်ရမည်။

ကျန်းကျွင့်က တိုးတိုး ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာလည်း မဲမှောင်သွားသည်။ သူ၏ ချစ်သူကို ညစာ လိုက်ကျွေးခြင်းက ဤသို့ မနှစ်မြို့ဖွယ် အခြေအနေသို့ ဦးတည်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူက သူ၏ လက်တွဲဖော်ကို နှစ်သိမ့်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရှောင်းနန်မိုက "ဒုန်း" ကနဲ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် အေးစက်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမဆိုဘဲ တံခါးဆီသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကျန်းကျွင့်က ရှောင်းနန်မိုကို အလျင်အမြန် ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သူမကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ရုန်းကန်မှုများကို လျစ်လျူရှုလျက် သူက သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး ညင်သာစွာ ဆက်လက် ချော့မော့လိုက်သည်။

"မိုမို အဆင်ပြေပါတယ် သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ရအောင်။ ကိုယ့်ကို စောင့်နေ မင်းအတွက် တရားမျှတမှု ရအောင် ကိုယ် သေချာ လုပ်ပေးမယ်။ မကြောက်ပါနဲ့ ကိုယ် သက်သေတွေ စုဆောင်းနေတာ ရှိတယ်... ကိုယ်တို့တွေ သူ့ကို အခု မဖြေရှင်းသေးဘူး ခဏလေးပဲ ထပ်စောင့်... ခဏလေးပဲ ထပ်စောင့်..."

ရှောင်းနန်မိုသည် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ နီရဲနေသော်လည်း မျက်ရည်တစ်စက်မျှ မကျစေရန် ခေါင်းမာစွာ ငြင်းဆန်နေသည်။ ဤမျှလောက် စိတ်နှလုံးမဲ့သော လူတစ်ယောက်အတွက် သူမ ဘယ်တော့မှ ငိုကြွေးမည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသူသည် သူမ၏ မျက်ရည်များနှင့် မထိုက်တန်ပေ။

သူမ ထိုသူ့ကို မုန်းသည်။

သူမ၏ မိခင် ထိုမျှလောက် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အခြေအမြစ်မရှိသော ရာဇဝတ်မှုများဖြင့် စွပ်စွဲခံခဲ့ရသည်။ သူတို့ ကို ကာကွယ်ရန် သူမသည် သူတို့နှင့် ဆက်ဆံရေးကို သူမသဘောဆန္ဒအလျောက် ဖြတ်တောက်ခဲ့ပြီး ထို့နောက်... လဝက်ပင် မပြည့်မီအချိန်အတွင်းမှာပင် ထိုလှပပြီး မာနကြီးသော မိခင်သည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းခံရကာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

သူမ အဘိုးဖြစ်သူ၏ မိသားစုသည်လည်း ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ပြီး အလုပ်ကြမ်းစခန်းများသို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ နှစ်များတစ်လျှောက် ရှောင်းနန်မိုသည် အငတ်ငတ်အပြတ်ပြတ် နေထိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အဘိုးရှိရာ လယ်တောသို့ ပစ္စည်းများ အဆက်မပြတ် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကာ ထိုနေရာတွင် သူတို့ ပိုကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခု ရရှိနိုင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

သူမ ဖခင်ကကော? သူမ၏ မိခင်ကို လက်ထပ်ခဲ့သော ထိုလူသည် သူမ မိခင် သေဆုံးပြီး တစ်လအတွင်းမှာပင် နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သည်။ သူမ ထိုသူ့ကို ပို၍မုန်းတီးစေသည့်အချက်မှာ သူသည် သူမမိခင် သေဆုံးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော အမျိုးသမီး ယောင်ဝမ့်လီကို လက်ထပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ဘယ်လိုလုပ် မနာကြည်းဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

အကယ်၍ သူမသာ အလုပ်ကြမ်းစခန်းသို့ ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရပါက သူမ၏ အဘိုးနှင့် အခြားသူများထံသို့ မည်သည့်အရာမျှ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟူသော အချက်ကို သူမ မကြောက်ရွံ့ခဲ့ပါလျှင် သူမသည် ထိုနေရာသို့ သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေရန် တကယ်ပင် လိုက်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။

ပြီးတော့ ကျန်းကျွင့်လည်း ရှိသေးသည်။

သူ့အကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ရှောင်းနန်မိုသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမကိုယ်သူမ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းနိုင်သွားသည်။ ဟုတ်သည်၊ သူမဘက်တွင် အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့သော ထိုယောက်ျား ကျန်းကျွင့် သူမထံတွင် ရှိနေသေးသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူမသည် အမူအကျင့်ကောင်းမွန်သော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်။ ကျန်းကျွင့်က သူမကို ကြိုက်နှစ်သက်ကြောင်း သူမသိပြီး သူမဘက်ကလည်း သူ့အပေါ် ခံစားချက်များ ရှိခဲ့သော်ငြားလည်း ကျောင်းသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျောင်းသူတစ်ဦးကဲ့သို့သာ ပြုမူနေထိုင်သင့်သည်ဟု သူမ ခေါင်းမာစွာ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ချစ်သူရည်းစား ဆက်ဆံရေးတစ်ခု စတင်ရန်မှာ မသင့်တော်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သူမ မဟာဘွဲ့ ရရှိပြီးသည့်နောက်တွင်လည်း ဤယောက်ျားသည် သူမအပေါ် ဆက်၍ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ သူ့ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ သိရှိလာခဲ့သော ရှောင်းနန်မိုသည် သူသည် အခြားသူများ ထင်သကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ အလေးအနက် မထားတတ်သူ တစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိခဲ့သည်။ ထိုအစား သူသည် အမှန်တကယ် ရင့်ကျက်ပြီး အတွေးအခေါ် နက်နဲသော ယောက်ျားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ မဆုတ်မနစ်သော လိုက်လံချစ်ရေးဆိုမှုအောက်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားသည် နောက်ဆုံးတွင် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ကျန်းကျွင့်ကို ချစ်မိသွားခဲ့ပြီး သူနှင့် တွဲလိုကြောင်း သူမ၏ အစဉ်အမြဲ ချစ်ခင်နေဆဲဖြစ်သော မိဘများထံ ဖွင့်ဟဝန်ခံခဲ့သည့်အခါ အမြဲတမ်း အကာအကွယ်ပေးခံထားရပြီး ငြိမ်းချမ်းခဲ့သော သူမ၏ ဘဝသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အရာအားလုံး ပြိုလဲကျသွားခဲ့သည်။

မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ယဉ်ကျေးပြီး ပညာတတ် နောက်ခံရှိသော သူမ၏ မိခင်ဘက်မှ မိသားစုသည် တစ်ညတည်းနှင့် အောက်သို့ ဆွဲချခံခဲ့ရသည်။ သူတို့အားလုံးသည် နိုင်ငံခြား ရန်သူများနှင့် ပူးပေါင်းသည်ဟု မှားယွင်းစွာ စွပ်စွဲခံရပြီး အဆိုးရွားဆုံး အလုပ်ကြမ်းစခန်းများသို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရကာ ထိုနေရာတွင် ကောင်းမွန်သော အစားအစာတစ်နပ် ရရှိရန်ပင် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထို့ပြင် သူမ မိခင်... သူမမိခင်သည် သူတို့ အမြဲတမ်း ဆန့်ကျင်ခဲ့သော မိသားစု၏ လက်ချက်ဖြင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရကာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ မိခင်အပေါ် အမြဲတမ်း ချစ်ခင်ကြင်နာခဲ့သော သူမ ဖခင်ကကော။ တစ်လအတွင်းမှာပင် သူသည် အညစ်အကြေး စွန်းထင်းမည်ကို ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ သူမ၏ မိခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်ကာ သူမကို ကျောခိုင်းသွားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဒဏ်ရာပေါ် ဆားဖြူးသည့်အလား သူသည် သူမ မိခင် သေဆုံးရခြင်းအတွက် တာဝန်ရှိသော ထိုအမျိုးသမီးကို ချက်ချင်း လက်ထပ်ခဲ့သည်။

သူမ ဘယ်လိုလုပ် မမုန်းဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ သူမသည် ဓားတစ်ချောင်းကို ဆွဲယူပြီး ထိုအောက်တန်းကျသော လူယုတ်မာများကို သေသည်အထိ မတိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်းကို မုန်းတီးမိသည်။ သူမ ရန်သူများကို သူမ၏ သွားများဖြင့် ကိုက်ဖြတ်မပစ်နိုင်ခြင်းကို မုန်းတီးမိသည်။

သို့သော် သူမ ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ နောက်တွင် သူမ အဘိုးဖြစ်သူ၏ မိသားစုနှင့် သူမကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ခဲ့သော ကျန်းကျွင့်တို့ ရှိနေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် အိမ်ဟု မခေါ်နိုင်တော့သော ထိုငရဲတွင်းမှ သူမသဘောဆန္ဒအလျောက် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ အတွေ့အကြုံမရှိသော နုံအသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးမှ သူမသည် ငွေရှာဖွေရန်ကိုသာ အာရုံစိုက်သော စက်ရုပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အလုပ်ကြမ်းစခန်းတွင် ဒုက္ခခံစားနေရသော သူမ၏ အဘိုးနှင့် ဦးလေးများအတွက် ငွေပိုရှာဖွေနိုင်ရန် ပိုးဟပ်များကိုပင် ကြောက်ရွံ့တတ်သော နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးဖြစ်သော သူမသည် အညစ်ပတ်ဆုံး အခေါင်ဆုံးသော မှောင်ခိုဈေးကွက်များထဲသို့ သူမကိုယ်သူမ အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ခဲ့သည်။

သူမသည် အချိုမုန့်များကို ဘေးလမ်းတွင် ရောင်းချခြင်းဖြင့် ငွေအနည်းငယ် ရှာဖွေနိုင်ရန်အတွက်သာ ဤသို့ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ၏ ကံကောင်းမှုများကို ဤနေရာတွင် သုံးစွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။ သို့သော် နှစ်များတစ်လျှောက် သူမသည် မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် သူမ၏ မုန့်များကို အမြဲတမ်း ဝယ်ယူလေ့ရှိသော ဖောက်သည် ပုံမှန်အနည်းငယ် ရရှိခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင် လှည့်လည် ရောင်းချရသည့် အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးစေကာ ထို့ကြောင့် အဖော်ထုတ်ခံရမည့် အခွင့်အလမ်းများကို လျှော့ချနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က အမုန်းတရားများဖြင့် မျက်စိကွယ်နေပြီး သူမ၏ အဆင့်အတန်း ပြောင်းလဲမှုကြောင့် သူမ၏ မိခင်က သူတို့နှင့် ဆက်ဆံရေးကို မိမိဆန္ဒအလျောက် ဖြတ်တောက်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် “အမည်းရောင်ခေါင်းစဥ် ၅ခုအောက်မှကလေး” ဟူသော တံဆိပ်ကို ဖယ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

(အမည်းရောင် ခေါင်းစဥ် ၅ခု - တရုတ်နိုင်ငံ ကွန်မြူနစ်လွပ်လပ်ရေးကို ဆန့်ကျင်သူဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော လူတန်းစား ၅ မျိုး)

သူငယ်ချင်းဟောင်းများနှင့် သူမကို ချစ်ရေးဆိုခဲ့သူများအားလုံးသည် သူမထံမှ အဝေးသို့ ရှောင်ခွာသွားကြပြီး သူမကို ကပ်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ ရှောင်ရှားခဲ့ကြသည်။ တစ်ချိန်က သူမအပေါ် ကပ်ဖားယပ်ဖားလုပ်ခဲ့ကြသူများပင်လျှင် ယခုအခါ သူမကို နင်းချေရန် လှည့်လာကြသည်။

နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူမသည် ကမ္ဘာလောက၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများကို ကျင့်သားရလာခဲ့ပြီး သူမသည် လျစ်လျူရှုမှုနှင့် ထက်မြက်မှုတို့ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားကာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းမရှိသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

သာမန် ဂုဏ်သရေရှိသော မိသားစုများသည် သူမကို ဘယ်သောအခါမျှ လက်ထပ်လိုကြမည် မဟုတ်ဘဲ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော နောက်ခံမှ လာသော ကျန်းကျွင့်ကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဤသို့ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် အခြေအနေသည် ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ဆက်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ထို့ပြင် သူမနှင့် သူ... တို့သည်လည်း မငယ်တော့ပေ။

လွန်ခဲ့သော တစ်လကျော်က သူမ အအေးမိခဲ့စဉ် သူမ၏ ကိုယ်အပူချိန်သည် ၄၀ ဒီဂရီအထိ မြင့်တက်လာပြီး သူမသည် ဆရာများ၏ အဆောင်တွင် သတိလစ်မေ့မြောကာ လဲလျောင်းနေခဲ့သည်ကို သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။ သူမ သတိလစ်နေသည်ကို ကျန်းကျွင့်က တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက သူမကို ဆေးရုံသို့ အလျင်အမြန် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီးနောက် သူမကို နေ့ရောညပါ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည် ထိုသို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဂရုတစိုက်ရှိမှုက သူမသည် တန်ဖိုးရှိပြီး ကြွေလွယ်ရှလွယ်သော ရတနာတစ်ခုသဖွယ် ခံစားခဲ့ရကာ ထိုအရာက သူမ၏ နှလုံးသားကို နာကျင်စေပြီး လမ်းပျောက်သလို ခံစားစေခဲ့သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက် နေမကောင်းဖြစ်သည့်အခါ သူတို့သည် ဂရုစိုက်မှုအပေါ် အထူးသဖြင့် အားနည်းတတ်ကြပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမသည် မာကျောသော သံချပ်ကာကဲ့သို့သော အကာအကွယ်သည် ဤယောက်ျား၏ အဆက်မပြတ်သော ဂရုစိုက်မှုအောက်တွင် အက်ကွဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုသံချပ်ကာက သူ၏ နွေးထွေးမှုမှ ခုခံကာကွယ်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှောင်းနန်မိုသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ဖြူဖျော့စွာ လဲလျောင်းရင်း အလုပ်များနေသော ထိုယောက်ျားကို ကြည့်နေမိသည်။ ရုတ်တရက် သူမ မတွေးဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ရှင့်အနေနဲ့ ကျွန်မနောက်ကို ဒီလိုမျိုး ဘယ်လောက်ကြာအောင် လိုက်နေဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

ဘာကြောင့် တခြားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို မရှာတာလဲ။ သူ့ရဲ့ နောက်ခံအသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ သူ ဘယ်လို မိန်းကလေးမျိုးကို ရှာမတွေ့နိုင်မှာမို့လို့လဲ။ ဘာကြောင့် သူမအပေါ်မှာပဲ ဒီလောက် ခေါင်းမာစွာ တွယ်ကပ်နေရတာလဲ။

သူမသည် ယခင်က ရိုးရှင်းပြီး ပျော်ရွှင်ခဲ့သော ရှောင်းနန်မို မဟုတ်တော့ပေ။ ယခုအခါ သူမသည် အမာရွတ်များ ကျိုးပဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဤမျှလောက် ကောင်းမွန်သော ယောက်ျားတစ်ဦး၏ အချစ်နှင့် မထိုက်တန်တော့ပေ။

တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် သူ ဘာပြောခဲ့သလဲ။

ထိုအချိန်တွင် ထိုယောက်ျားက ရိုးရှင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။

"ငါ မင်းနဲ့အတူ တစ်သက်လုံး နေသွားမှာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မင်းနဲ့ အတူရှိနေခဲ့တာ နှစ် ၂၀ တောင် ရှိနေပြီပဲ။ နောက်ထပ် နှစ် ၂၀ နှစ်ခါလောက်ဆို ဒါပါပဲ။"

နှစ် ၂၀... တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဘဝတွင် နှစ် ၂၀ ပေါင်း မည်မျှ ရှိနိုင်မည်နည်း။

ထိုအခိုက်တွင် ရှောင်းနန်မိုသည် ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်မှုတစ်ခုဖြင့် အရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည် နာကျင်သော်လည်း နိုးကြားလာစေကာ ယခင်ကထက် ပို၍ ရှင်းလင်းပြတ်သားသွားသည်။

သူမ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

သူမသည် ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး ဤယောက်ျားသည် ထိုငါးနှစ်တာ ကာလကို သူမ၏ ဘေးတွင် အတူတကွ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့သောကြောင့် သူသည် သူမနှင့်အတူ တစ်သက်တာလုံး အမှန်တကယ် နေထိုင်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူမ သူ့ကို ကောင်းကောင်း နားလည်လွန်းသည်။

သူသည် အပြင်ပန်းတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သော်လည်း သူသည် တာဝန်ယူမှုရှိပြီး အလွန်အမင်း စွဲလမ်းချစ်ခင်တတ်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်သည်။ ဤယောက်ျားသည် သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို သူမအတွက် ဖြုန်းတီးပစ်မည့် အတွေးကို သူမ မခံရပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အတားအဆီးများ ရှိနေသော်လည်း သူမသည် ဤယောက်ျားအတွက် ကြိုးစားပြီး တိုက်ပွဲဝင်လိုသေးသည်။

သူမသည် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ပေ ထို့ကြောင့် သူမ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုမူရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ ကျန်းကျွင့်ကို မထိခိုက်စေလိုပေ။

ထိုစိတ်နှလုံးမဲ့သော ယောက်ျားအတွက်မူ သူသည် သူမ ဖခင် မဟုတ်တော့ပေ။ သူမ ထိုသူ့ကို သေစေလိုသည်။

ထိုအတွေးဖြင့် ရှောင်းနန်မိုသည် ပြန်လည် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမသည် တူများကို ပြန်လည် ကောက်ယူလိုက်ပြီး တောင်းပန်သော အပြုံးဖြင့် စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့ကို ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်မ စိတ်မထိန်းနိုင် ဖြစ်သွားတယ်။ စားကြရအောင် မဟုတ်ရင် စားစရာတွေ အေးကုန်လိမ့်မယ်။"

စုရှီသည် ရှောင်းနန်မို၏ လက်များ တုန်ယင်နေလျက် မာကျောသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်း ပြုံးပြကာ စားစရာများကို သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်း ထိုးထည့်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ စုရှီသည် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို အတိအကျ မသိသော်လည်း သူမသည် အနည်းဆုံး အဖြစ်အပျက် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေခဲ့သော ထိုယောက်ျားသည် သူမ ဖခင် ဖြစ်နိုင်မလား။

ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များသည် ဤအချိန်တွင် မေးမြန်းရမည့် အရာများ မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့လုပ်ပါက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို နောက်ကျောမှ ဓားဖြင့် ထိုးခြင်းနှင့်တူလိမ့်မည်။ စုရှီသည် မိုက်မဲသူ မဟုတ်သဖြင့် သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် စားကြရအောင်။ ကျွန်မ ဒါကို တကယ် ကြိုက်တယ်။ ကျွန်မ သူတို့နဲ့ ပိုရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားရမယ်။ ဒါမှ ကျွန်မ တစ်ခါတစ်ရံ အစားအသောက် လာစားလို့ ရမှာ။"

ရှောငနန်မို၏ မျက်လုံးများတွင် ကျေးဇူးတင်မှုများ အရောင်လက်သွားသည်။ ယနေ့ သူမ၏ အပြုအမူသည် အတော်လေး မသင်တော်ခဲ့ကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော လူနှင့် အဘယ်ကြောင့် လာတွေ့ခဲ့ရသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့သော်လည်း စုရှီက သူမ၏ ခံစားချက်များကို ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးပုံကို သူမ အလွန် ကျေးဇူးတင်မိသည်။

ထို့အပြင် သူမသည် အစကတည်းက စုရှီနှင့် အဆင်ပြေအောင် ပေါင်းသင်းရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

စုရှီက မသက်မသာဖြစ်ဖွယ် အကြောင်းအရာမှ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်းနန်မိုသည်လည်း သဘာဝကျကျ ပူးပေါင်းပါဝင်လာပြီး စတင် စကားပြောဆိုတော့သည်။

သူမ၏ အတွေးများ ရှိနေသော်လည်း အဖွဲ့သည် အပေါ်ယံတွင် ဆက်စကားပြောဆို ရယ်မောနေကြသည်။

အစားအသောက် စားသုံးပြီးနောက် မည်သူမျှ ထွက်ခွာရန် အလျင်မလိုကြပေ။ သူတို့အားလုံးသည် အပြင်သို့ ထွက်လျှောက်သည့်အခါ အမြင်မခံလိုဘဲ သီးသန့်အခန်းထဲတွင် ပြန်ထိုင်ကာ အစာစားပြီးနောက် သောက်ရသော လုံကျင်းလက်ဖက်ရည်ကို သောက်သုံးနေကြသည်။

ထိုလက်ဖက်ရည်သည် အစာကြေရန်အတွက်ဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူတို့သည် ဘေးအခန်းမှ လူများ ထွက်ခွာသွားရန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်းနန်မို၏ မိသားစု အခြေအနေအကြောင်း အနည်းငယ် သိရှိသွားပြီးနောက် စုရှီနှင့် အခြားသူများသည် ဘေးအခန်းမှ စကားပြောသံများကို ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် ပိုဂရုတစိုက် နားထောင်နေကြသည်။

အစားအသောက် စားသုံးပြီးနောက် ကပ်ဖားယပ်ဖားလုပ်နေသော အသံပိုင်ရှင် ယောက်ျားသည် အခြားသူများကို သောက်သုံးရန်နှင့် စားသုံးရန် ဆက်တိုက်တွန်းနေပြီး မည်သည့် တောင်းဆိုမှုကိုမျှ မဖော်ပြဘဲ သူသည် လူတိုင်းကို အစားအသောက်ဖြင့် ဧည့်ခံနေရုံမျှသာ ဖြစ်သကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်။

စုရှီသည် ဤကဲ့သို့သော အာရုံစိုက်မှု၏ နောက်ကွယ်တွင် မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက်များ မရှိဟု တစ်စက္ကန့်မျှပင် မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ ပညာတတ်ဆန်သော အသံပိုင်ရှင်သည် စကားအလွန်နည်းပြီး ပြောသည့်အခါတွင်လည်း အရေးမပါသော စကားလုံး အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ အလွန် သိမ်မွေ့သော လေသံ ရှိသော်လည်း ဒါသည် တစ်နည်းတစ်ဖုံအားဖြင့် လူတို့ကို အေးစက်သွားစေသည်။

အစားအသောက် စားသုံးပြီးဆုံးခါနီးတွင် စုရှီသည် တန်ဖိုးရှိသော သတင်းအချက်အလက် တစ်စုံတစ်ရာအတွက် "ခိုးနားထောင်ခြင်း" ကို အခြေခံအားဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ပြီး သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးကို ရှောင်းနန်မိုနှင့် စကားပြောဆိုခြင်းအပေါ်သို့သာ ပုံအပ်ထားလိုက်သည်။

ဤစကားပြောဆိုမှုအတွင်းမှာပင် စုရှီသည် လှပသော ရှောင်းမျိုးရိုးသည် သူမ၏ ပြင်းထန်သော စာပေမျိုးနွယ် အရှိန်အဝါက ညွှန်ပြနေသည့်အတိုင်း အမှန်တကယ်ပင် ကြီးကျယ်သော အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

သူမသည် ပညာရှင်တို့၏ အနုပညာလေးရပ်ဖြစ်သော၊ ချင် တူရိယာ၊ စစ်တုရင်၊ လက်ရေးလှနှင့် ပန်းချီတို့တွင် ကျွမ်းကျင်ရုံသာမက အထက်တန်းကျောင်းတွင် တရုတ်စာပေကိုလည်း သင်ကြားပေးပြီး သတင်းစာများမှ စာရေးသားခြင်း တာဝန်များကို မကြာခဏ လက်ခံရရှိကာ နှစ်များတစ်လျှောက် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကျော်ကြားမှု ရရှိခဲ့ပြီး သူမ၏ ဆောင်းပါးများမှ ဝင်ငွေ အတော်များများ ရရှိခဲ့သည်။

စုရှီသည် ထိုကဲ့သို့ အရည်အချင်းများစွာရှိသော လူကို အလွန် လေးစားမိသည်။

ဆေးပညာကိုသာ လေ့ကျင့်နိုင်ပြီး အခြား ထင်ရှားသော ကျွမ်းကျင်မှုများ မရှိသော သူမနှင့် မတူပေ။ သူမသည် ဂီတ စစ်တုရင် လက်ရေးလှနှင့် ပန်းချီပညာတို့တွင် အကျွမ်းတဝင် မရှိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် အထူးကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုအကြောင်း ကြွားဝါရမည်ဆိုလျှင် ကိုယ်ခံပညာက ထည့်သွင်းရေတွက်နိုင်မည်လား။

သို့သော် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသော ရှောင်းမျိုးရိုးကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ စုရှီသည် သက်ပြင်းချကာ ညည်းတွားရင်း သူမ မျက်နှာကို အုပ်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို ဖော်ပြရန် စိတ်မကူးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်ကို သူမ၏ အထူးကျွမ်းကျင်မှုမှာ တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောပြရန် စဉ်းစားမိရုံမျှဖြင့် စုရှီသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ နားများပင် ပူလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုများနှင့် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးများသည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တူညီသောလူတစ်ယောက်၏ ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အချင်းချင်း သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် အစားအသောက် စားသုံးပြီးဆုံးချိန်တွင် နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး ကောင်းမွန်သော အမြင်များ ရရှိခဲ့ကြသည်။