အခန်း (၁၁၅-၁၁၆)

အပိုင်း ၁၁၅

ကျန်းကျွင့်က လူတိုင်း၏ ဒုတိယမြောက် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပြန်လည် ဖြည့်ပေးနေစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူတို့လေးယောက်လုံးသည် ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး စကားမပြောတော့ဘဲ တစ်ဖက်မှ လာသော အသံများကို နားစွင့်ရန် ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ နားထောင်နေကြသည်။

ဧည့်သည်များ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံမှုအတွက် အခန်းသည် ရိုးရှင်းသယောင် ရှိသော်လည်း အလွန် ဈေးကြီးခဲ့ရာ အသံလုံမှုသည် အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်။

သူတို့၏ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် အခြားသုံးဦးမှာ ကပ်ဖားယပ်ဖားလုပ်သော ယောက်ျားက တစ်စုံတစ်ခုအကြောင်း ပြောဆိုနေသည်ကိုသာ တိုးတိုး သဲ့သဲ့ ကြားရပြီး သူ ပို၍ အဝေးသို့ ရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အသံသည် ပို၍ တိုးသွားသည်။ လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားကြပြီဟု သူတို့ ထင်လိုက်ကြသည်။

အလွန်ကောင်းမွန်သော အကြားအာရုံရှိသည့် စုရှီ တစ်ဦးတည်းသာ ခြေသံများအရ လူသုံးဦးသာ ထွက်ခွာသွားသေးကြောင်း သိရှိနိုင်သည်။

ဘေးအခန်းတွင် လူနှစ်ယောက် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

မည်သည့် နှစ်ယောက် ကျန်ရှိနေသည်ကို သိရှိနိုင်ရန် သူမ ပို၍ အာရုံစိုက် နားထောင်ရန် လိုအပ်လိမ့်မည်။

စုရှီသည် သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဘေးအခန်းသို့ ပြန်လည် ရွှေ့လိုက်သော်လည်း သူမ ကြားနိုင်သမျှမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ အပြန်အလှန် မပြောဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖြည်းညှင်းစွာ လက်ဖက်ရည် ဖျော်နေသံသာ ဖြစ်သည်။

သူမ မှားယွင်းသွားသည်လား ဘေးအခန်းတွင် အမှန်တကယ် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်တော့သည်လားဟု သူမ သံသယဝင်လာစပြုချိန်တွင် မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင် လွှမ်းနေသော ခပ်သြဇာရှိပြီး ရိုးသားပုံရသော ယောက်ျားအသံတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်၊ ခင်ဗျား သူတို့ကို တကယ် ကူညီမလို့လား။ တုအာ့ကောက လူကောင်း မဟုတ်ဘူး။"

ထိုအသံကြောင့် စုရှီသည် ချက်ချင်း သတိရှိသွားပြီး သူမသည် အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို မကြာမီ ကြားသိရတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ယခင်က တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ပညာတတ်ဆန်သော ယောက်ျားအသံက ထွက်ပေါ်လာသည် သူ၏ လေသံမှာ ဖြည်းညှင်းပြီး တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါက သူတို့ကို ကူညီမယ်လို့ ဘယ်တုန်းက သဘောတူခဲ့လို့လဲ။"

"ဒါဆို ဘာလို့ ခင်ဗျားက သူတို့နဲ့အတူ ဒီမှာ ထမင်းလာစားနေတာလဲ။"

"ငါက ထမင်း စားရုံပဲ စားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ သူတို့ ဘာလုပ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကတော့ အကယ်၍ သူတို့ အဖမ်းခံရတယ် ဆိုရင် ဒါက သူတို့နဲ့ ထိုက်တန်တာပဲ။ ဒါ ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။"

သူ၏ စကားလုံးများထဲမှ အေးစက်မှုနှင့် ပေါ့ပေါ့ဆဆ လှောင်ပြောင်သလို ဖြစ်နေသော လေသံတို့က သူသည် လူများကို ကစားစရာ အရုပ်များအဖြစ်သာ မြင်သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။ စုရှီသည် နားထောင်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ငယ်သူငယ်ချင်းနှင့် စကားပြောဆိုနေသော်လည်း သူ့ဇနီးအပေါ် အာရုံစိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက သူမအနားသို့ တိုးကပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်း တစ်ခုခု ကြားလိုက်လို့လား။"

သူမနှင့် အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်သူ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှဲ့ကျန်းသည် သူမကို ကောင်းကောင်း သိသည်။ သူမ၏ ရံဖန်ရံခါ စိတ်လွတ်နေသော အမူအရာများမှ သူမသည် ဘေးအခန်းမှ စကားပြောသံများကို ခိုးနားထောင်နေကြောင်း သူ သိနိုင်သည်။

ခိုးနားထောင်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံး အပြုအမူ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသော်လည်း ပါဝင်ပတ်သက်နေသူများ၏ စရိုက်ကို သိရှိထားသဖြင့် သူ ဘာမျှ မပြောခဲ့ပေ။

ယခု သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် တစ်စုံတစ်ရာကို ကြားမိသွားသည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။

စုရှီက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး သူမ အာရုံစိုက် နားထောင်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

ဘေးအခန်းမှ ယောက်ျားနှစ်ဦးသည် အရေးမပါသော ကိစ္စရပ်များကို ခဏမျှ ဆက်ဆွေးနွေးနေကြပြီးနောက် ထို ခပ်သြဇာရှိသော အသံပိုင်ရှင် ယောက်ျားက ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ တုအာ့ကောက ယောင်ဝမ့်လီရဲ့ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကို။ ခင်ဗျား ထင်တာ သူက..."

"ဟက်... ဘာကို ကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ။ ယောင်မိသားစုက ငါ့ လျိုလီကို ရူးသွပ်သွားအောင် တွန်းပို့ခဲ့တာ။ အခု သူမက ပုန်းလျှိုးနေရုံနဲ့ပဲ အသက်ရှင်နိုင်တယ်။ သူမ ပုန်းနေခဲ့တာ ငါးနှစ်ရှိပြီ မိုမိုကို ကာကွယ်ဖို့ ငါ သူမကို ပေါ်ပေါ်တင်တင်တောင် ဆက်သွယ်လို့ မရခဲ့ဘူး။ ငါ့မိုမို ဒုက္ခတွေ အများကြီး ခံစားခဲ့ရတယ်... ငါးနှစ်လုံးလုံးပဲ။ ဒီနေ့အတွက် ငါ စောင့်ဆိုင်းခဲ့တာ ကြာလှပြီ။ အခု ယောင် မိသားစုရဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေကို အတော်လေး ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ တုအာ့ကောက ငါးစာ ဟပ်ဖို့ပဲ ကျန်တော့တယ်..."

ဤသည်မှာ စုရှီ ယနေ့ ထိုယောက်ျားထံမှ ကြားခဲ့ရသမျှတွင် အရှည်ဆုံး ဝါကျ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အသံသည် ပညာတတ်ဆန်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ့စကားလုံးများထဲမှ စူးရှသော လေသံသည် စကားလုံးများ အတွင်းမှ အမုန်းတရားကို မမှားနိုင်အောင် ထင်ရှားစေသည်။

စုရှီသည် လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် နန်မို၏ ဖခင်သည် အောက်တန်းကျသော လူယုတ်မာတစ်ဦးဟု အမြဲတမ်း ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ ခိုးနားထောင်မိသည်များအရ ဒါသည် လုံးဝ ထိုသို့ မဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုလက်ထပ်ခြင်းသည် ကိုယ်ပိုင် ရှုပ်ထွေးသော အခြေအနေများ ရှိနေပုံရသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ... သူမ အထင်လွဲခဲ့သည်လား။

သို့မဟုတ် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ... ဤယောက်ျားသည် နုန်မို ဘေးအခန်းတွင် ရှိနေသည်ကို သိပြီး ထိုစကားများကို တမင်တကာ ပြောခဲ့ခြင်းလား။

မဟုတ်ဘူး.. ဒါသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ ဤမျှလောက် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် သူမကဲ့သို့ အာရုံခံစားမှု မြင့်မားသူမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ တစ်စုံတစ်ရာ ကြားနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အား... တကယ်ကို ရှုပ်ထွေးလှသည်။ အမှန်တကယ် ဘာတွေ ဖြစ်နေကြသနည်း။

စုရှီသည် အရာအားလုံးကို နားလည်အောင် ကြိုးစားရင်း မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ ဘေးအခန်းမှ ယောက်ျားနှစ်ဦးသည် သူမကို ပို၍ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားစေသော စကား အနည်းငယ် ထပ်မံပြောဆိုခဲ့ကြပြီးနောက် ထိုနေရာသည် စကားပြောဆိုရန် နေရာ မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။ သူတို့သည် သီးသန့်အခန်းမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားပြီး အပြင်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

စုရှီသည် ရှောင်းမိသားစု၏ အဖွဲ့ဝင်များအကြောင်း များစွာ မသိရှိခဲ့ပေ။ သို့ဖြစ်ရာ ဤ လျိုလီဆိုသူကား မည်သူနည်း။ ထို့ပြင် ယောင်ဝမ့်လီဆိုသူကား မည်သူနည်း။

သူမသည် အဖြေရှာမရဘဲ အမှားလုပ်မိမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အိမ်သာသွားလိုသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ကို အသုံးပြု၍ ရှဲ့ကျန်းကို အတူတကွ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ သူမသည် သူ၏ နား နားသို့ တိုးကပ်လိုက်ပြီး သူမ ယခုလေးတင် ကြားသိခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးကို တတ်နိုင်သမျှ ရှင်းလင်းစွာ ပြန်လည် ပြောပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ဇနီး ပြောစကားကို ကြားသောအခါ သဘာဝအတိုင်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် J မြို့ မှ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သဖြင့် သူ၏ မိခင်ထံမှ အစအန အနည်းငယ်သာ ကြားသိခဲ့ရသည်။ အကယ်၍... အကယ်၍ သူမ ကြားခဲ့ရသည်များမှာ အမှန်ဖြစ်ပါက ဦးလေးရှောင်းသည် အဘယ်ကြောင့် ရှောင်းနန်မိုနှင့် ဤမျှလောက် အနေဝေးနေသည်ကို အဓိပ္ပာယ် ရှိသွားစေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အကယ်၍ သူ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ကို ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပါက စွန့်ပစ်ခံရသော သမီးသည် အသက်ရှင်သန်ရန် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးလိမ့်မည်။ သူ၏ ငယ်သူငယ်ချင်း ကျန်းကျွင့်သည် နန်မို ကို မည်မျှ တန်ဖိုးထားကြောင်း ဦးလေးရှောင်းသိရှိမည်ဖြစ်ပြီး သူမကို သူမဘာသာ ရပ်တည်ရန် ဘယ်သောအခါမျှ ပစ်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်... ဤအရာများအားလုံးသည် ယူဆချက်များသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဇနီး ထောက်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ထိုယောက်ျားသည် သူတို့၏ အကျိုးအတွက် ထိုစကားများကို တမင်တကာ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပေ။

ဦးလေးရှောင်း၏ အဆင့်အတန်းတွင် သူသည် သူ့ဇနီးတွင် ထူးကဲစွာ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုများ ရှိနေသည်ကို သိရှိသွားနိုင်ပြီး ထိုအချက်ကိုပင် သူ၏ အကျိုးအတွက် အသုံးချခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သေးသည်။

ထိုအတွေးကို စိတ်ထဲတွင် ထားလျက် ရှဲ့ကျန်းသည် စုရှီ၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

"ကိုယ် ကျွင်းဇီကို ဒီအကြောင်း ပြောပြလိုက်မယ်။ ကောင်းတာက ကိုယ် ဒီရက်ပိုင်း အနားယူနေတာပဲ ဒါကြောင့် တို့တွေ ဒီကိစ္စကို သေချာ စုံစမ်းကြည့်ဖို့ ကိုယ် လုပ်လိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှင်းတယ်... အန်တီလျိုလီ သူမက တကယ်ပဲ ရှောင်းနန်မိုရဲ့ အမေပဲ။ သူမ သေချာပေါက် မသေဘူး။"

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ရှောင်းနန်မိုသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများစွာကို ထမ်းပိုးထားခဲ့ရပြီး သူမကိုယ်သူမ အလွန်အမင်း ဖိအားပေးခဲ့ရာ ဒါက သူမ၏ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် တစ်နေ့လုံး စိတ်ခံစားချက် အတက်အကျများပြီးနောက်တွင် သူမသည် အမှန်တကယ် ဆက်သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူမက တောင်းပန်စကားဆိုပြီးနောက် ကျန်းကျွင့်ခေါ်ရာနောက်သို့ အနားယူရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူ၏ အဖော်ဖြစ်သူအား လိုက်ပို့ပြီးနောက် ကျန်းကျွင့် သည် သူ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းထံမှ နန်မို၏မိခင် လျိုလီ မှာ မသေဆုံးသေးကြောင်း ကြားသိလိုက်ရတာကို နားထောင်နေခဲ့သည်။

ကျန်းကျွင့် သည် ဤအချက်ကို လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ယူဆပြီး လက်မခံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သူက လက်ဖက်ရည်အိုးကို မကာ သူ၏ခွက်ထဲသို့ လက်ဖက်ရည်အေးအချို့ကို ငှဲ့ထည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် တက်လာသော အပူရှိန်ကို ငြိမ်သက်စေရန် တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်တာ! မင်း ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ ဘယ်ကကြားလာတာလဲ။ တကယ် ယုံလို့ရတာ မဟုတ်ဘူး!"

သူ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သောငါးနှစ်က မိုမို၏ အိမ်ရှိ အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ သူသည် ရှောင်းနှင့် ယောင် မိသားစုများနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းများကို အနီးကပ် အာရုံစိုက်ခဲ့သည်ကို ထောက်ရှုလျှင် သူ၏တုံ့ပြန်မှုသည် အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။

နှစ်များတစ်လျှောက်တွင် သူသည် အဒေါ် လျိုလီ သက်ရှိထင်ရှားရှိနေသေးကြောင်း အရိပ်အမြွက် လုံးဝမတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ရှဲ့ကျန်းက ဤအကြောင်းကို စတင်ပြောသောအခါ သူ၏ ချက်ချင်းတုံ့ပြန်မှုသည် ပြတ်သားသော ငြင်းဆန်မှု ဖြစ်ခဲ့သည်။

စုရှီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့လည်း ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပဲ ဒါပေမဲ့ ခုနက ညစာစားတုန်းက..."

ထို့နောက် သူမသည် အစောပိုင်းက ခိုးနားထောင်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းအရာများကို ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။

စုရှီက ဆက်ပြောပြနေစဉ် ကျန်းကျွင့်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုလေးနက်လာခဲ့သည်။ သူမ ပြောပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ ပုံမှန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သော အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်သည် အာရုံစူးစိုက်မှုဖြင့် တင်းမာနေပြီး သူသည် စားပွဲပေါ်သို့ သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် အမှတ်မထင် ပုတ်ခတ်ရင်း အတွေးနက်နေခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူအခွံခွာထားသော သလဲသီးကို စုရှီ ထံသို့ စားရန် လှမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ သူငယ်ချင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။ ဦးလေး ရှောင်းရဲ့ စကားကို မင်းယုံလား ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ နားထောင်နေမှန်းသိလို့ တမင်ပြောတယ်လို့ မင်းထင်လား။"

ကျန်းကျွင့်သည် ယခုအခါ အနည်းငယ် စိတ်နဲ့လူနဲ့ မကပ်ဖြစ်နေပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပျားပန်းခတ်နေသည်။ သူ ဘာကို ဆက်တွေးရမည်မှန်း မသိတော့ပေ။

ဤသတင်းသည် သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ သူသည် ရှောင်းနန်မိုကို ကလေးဘဝကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့သည်။ သူမအပေါ် စတင်ခံစားချက်များ ရှိလာခဲ့သည်မှာ ရိုးသားအပြစ်ကင်းစင်သော ဆယ့်သုံး ဆယ့်လေးနှစ် အရွယ်ခန့်ကတည်းက ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြိုက်သည့်အခါ သူတို့နှင့်ပတ်သက်သည့် အရာအားလုံးကို သဘာဝကျကျ အာရုံစိုက်မိသည်။ သူတို့သည် တစ်ရပ်ကွက်တည်းတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ကြသည်ဖြစ်ရာ သူသည် ရှောင်းမိသားစုအကြောင်း များစွာကို အမြဲသိရှိခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ် ထိုအဖြစ်အပျက်မတိုင်မီက ဦးလေး ရှောင်းနှင့် အဒေါ် လျိုလီတို့သည် အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့ကြသည်။

လူအများအပြားသည် သမီးများထက် သားများကို ဦးစားပေးသည့် ရှေးရိုးစွဲ အမြင်များကို ဆက်ကိုင်စွဲထားဆဲဖြစ်သော အချိန်အခါတွင် သမီးတစ်ယောက်တည်းသာရှိပြီး နောက်ထပ် ကလေးများ လုံးဝမယူခဲ့သော ဦးလေး ရှောင်းသည် အလွန်ရှားပါးသည်။ ထို့ထက် ပို၍ ရှားပါးသည်မှာ သူ၏ သမီးဖြစ်သူကို သားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံပုံဖြစ်သည်။

လူများရှိသည့် နေရာတိုင်းတွင် အတင်းအဖျင်းစကားများ ရှိစမြဲပင်။

ရပ်ကွက်ထဲမှ အလုပ်မရှိ မပျော်ရွှင်သော အမျိုးသမီးအချို့သည် ဦးလေးရှောင်းကို ယောက်ျားလေး အမွေဆက်ခံသူ မရှိသည့်အတွက် မကြာခဏ လှောင်ပြောင်လေ့ရှိပြီး အဒေါ် လျိုလီကို "အမြုံမ" ဟု မထီမဲ့မြင် ပြုလုပ်ကြသည်။ သို့သော် ကျန်းကျွင့်၏ အမြင်တွင် ထိုစကားများသည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် မပျော်ရွှင်သည့်အခါ အခြားသူများ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်သည်ကို မနာလိုနိုင်သော စိတ်ထားသေးသိမ်သူများ၏ မနာလိုစကားများသာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျွင့်သည် ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ဒေါသထွက်ခဲ့ရသော်လည်း ယခု ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား ဦးလေးရှောင်း၏ လုပ်ရပ်များတွင် ပိုနက်ရှိုင်းသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိကြောင်း ထိုအကြောင်းပြချက်မှာ သူ၏ ဇနီးအတွက် ကလဲ့စားချေရန် ရှင်းလင်းစွာပင် ဖြစ်ကြောင်း ပြောလာခဲ့သည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ၏ အတွေးများသည် လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်က သူ၏ မိသားစုကို မိုမိုနှင့် တွဲနေကြောင်း ပြောခဲ့သည့် အချိန်ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ၏ မိဘများက ထိုအပေါ်တွင် မကန့်ကွက်သလို မထောက်ခံခဲ့ဘဲ သူတို့၏ ရပ်တည်ချက်ကို မပြတ်မသား ထားခဲ့ပုံကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။

ထိုအချိန်က သူသည် ဒါကို သာမန်တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခု ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ထိုစဉ်က သူတို့၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုသည် အကြီးမားဆုံး ပြဿနာဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လာသည်။

သူ၏ မိဘများသည် လူမှုအဆင့်အတန်း သို့မဟုတ် မိသားစု နောက်ခံကို သိပ်ဂရုမစိုက်သော်လည်း သန့်ရှင်းသော ဂုဏ်သတင်းသည် အခြေခံအကျဆုံး လိုအပ်ချက် ဖြစ်သည်။

မိုမိုသည် ယောင်မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း သူမကို သူတို့၏ မိသားစုထဲသို့ လက်ထပ်ခေါ်ဆောင်ခြင်းသည် သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်များလက်ထဲသို့ လက်နက်တစ်ခု ပေးအပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

သူသည် ထိုအချိန်က အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး ယခု ပြန်ကြည့်သောအခါ အရာအားလုံးသည် ပြဿနာရှိနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ထိုသို့ စိတ်ထဲတွင် ရှိသဖြင့် ကျန်းကျွင့်သည် သူ၏ အတွေးများကို ရှဲ့ကျန်းထံမှ ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏ သံသယများကို သူ၏ သူငယ်ချင်းအား မျှဝေခဲ့ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အခုချက်ချင်း စုံစမ်းစရာ မလိုသေးဘူး။ အကယ်၍ ငါတို့က ဦးလေး ရှောင်းကို အထင်လွဲနေတာဆိုရင် စုံစမ်းတာက သူ့အစီအစဉ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်။ ငါ အိမ်ပြန်ပြီး ငါ့အဘိုးကို မေးကြည့်မယ်။ သူ တစ်ခုခု သိနိုင်တယ်!"

အပြန်လမ်းတွင် စုရှီသည် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့သည်။ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထွက်လာခဲ့ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့်သာ ပြန်လာရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပါ။

အခြေအနေများ မည်သို့ပင် တိုးတက်ပြောင်းလဲစေကာမူ ၎င်းသည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှု ခံစားချက်ကို ချန်ထားခဲ့လိမ့်မည်ဟူသော ခံစားချက်ကို သူမ ဖယ်ရှား၍မရခဲ့ပါ။

မွန်းလွဲ နှစ်နာရီ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး သူမသည် မူလက ညနေအထိ အပြင်မှာနေရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲနှင့်အတူ စုရှီသည် အိမ်ပြန်ရမည်လော သို့မဟုတ် လျှောက်သွားနေရမည်လော မသိဖြစ်နေသည်။

ရှဲ့ကျန်းက ကားမောင်းနေရင်း ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ “ကိုယ်တို့ ပန်းခြံမှာ သွား ဒိတ်ကြမလား။"

စုရှီသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "အခုလား။"

ရှဲ့ကျန်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အသဘာဝအကျဆုံး အရာကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် ကိုယ်တို့ ကလေးရပြီးကတည်းက ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်ဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး။ အခု နောက်ဆုံးတော့ အခွင့်အရေးရပြီ မင်း ဘယ်လိုသဘောရလဲ။ သွားချင်လား။"

သဘာဝကျစွာပင် သူမ သွားချင်သည်!

စုရှီ၏ မျက်လုံးများသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် တောက်ပလာပြီး သူမ၏ အပြုံးသည် ပွင့်လန်းလာသည်။

"ဟုတ်! ဟုတ်! အခု သွားကြစို့!"

သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာသည် အလွန် ချစ်ခင်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူတို့ မီးပွိုင့်စောင့်နေစဉ် ရှဲ့ကျန်းသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ သူ၏ ထိုင်ခုံသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

အနမ်းခံလိုက်ရသော စုရှီသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခုကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူမ သတိပြုမိချိန်တွင် ထိုယောက်ျားသည် သူ၏ ပုံမှန် တည်ကြည်သော အမူအရာသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူမ တစ်ခုခု ပြောချင်စိတ် ဖြစ်မိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့သည် အပြင်ဘက်တွင် ရောက်နေပြီး ကားမှန်တွက် အမှဲရောင်မှန်အကာ မကပ်ထားသောကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက် မြင်သွားပါက မကောင်းပေ။

သို့သော် ထိုယောက်ျား၏ နှုတ်ခမ်းများ ဖြည်းညှင်းစွာ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသောအခါ ချိုမြိန်သော ခံစားမှုတစ်ခုသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ထိန်းချုပ်မရအောင် တိုးဝင်လာသည်။ သူမသည် မနမ်းဖို့ ဘယ်လိုမှ ငြင်းဆိုသော စကားကိုမှ မပြောခဲ့သော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမ၏ နားရွက်များ ပူလာသည်။

သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မုန်းတီးမိသည်။ သူတို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ဤကဲ့သို့ ရှက်သွေးဖြာနေတုန်းပင်!

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး သူတို့၏ ချစ်ခရီးလမ်း ချိန်းတွေ့မှု ပြုလုပ်နေစဉ်တွင် ကျန်းကျွင့်သည် အိမ်သို့ အမြန်ဆုံး အလျင်အမြန် ပြန်ရောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျမှ ပြန်လာတာလဲ။ စားပြီးပြီလား။ မစားရသေးရင် အဒေါ် လီကို ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲလောက် လုပ်ခိုင်းလိုက်"

အနည်းငယ် ဝသော အမျိုးသမီးဖြစ်သူ မေမေကျန်းက ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အငယ်ဆုံးသား ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ညှပ်နေသော သစ်ကိုင်းကို အမြန်ချလိုက်ပြီး သူ့ကို ပျော်ရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

အလုပ်၏ အဆင်ပြေစေရန်အတွက် ကျန်းကျွင့်သည် အရွယ်ရောက်ပြီး မကြာမီတွင် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရန် ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့သည်။ သူသည် အချိန်ပြည့် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး J မြို့ တွင်သာ ရှိနေသော်လည်း အိမ်သို့ ရှားရှားပါးပါးသာ ပြန်လာတတ်ရာ ဒါက မေမေကျန်းကို သူ့အား မြင်ရသည့်အခါ အလွန်ပျော်ရွှင်စေသည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၁၆

သူ့ မိခင်၏ စိုးရိမ်မှုကို ကြားသောအခါ ကျန်းကျွင့်သည် အမှတ်မထင် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို နှေးလိုက်သည်။ သူက သူမကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"မေမေ သား စားပြီးပြီ! သားက ဘယ်သူမို့လို့လဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အငတ်ထားမလား။"

မေမေကျန်းက ပြုံးပြီး ဆူလိုက်သည်။ "မင်းက ဘာလို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မပြောနိုင်ရတာလဲ။ အမြဲတမ်း ပေါ့ရွှတ်ရွှတ်နဲ့။ မင်းအဖေ မင်းကိုတွေ့ရင် ဆူလိမ့်မယ်!"

ကျန်းကျွင့်သည် သူ့မိခင်က သူ၏ တင်းမာသော ဖခင်အကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူသည် နောက်ပြောင်သောအားဖြင့် လက်အုပ်ချီမိုးကာ သနားညှာတာမှု တောင်းခံဟန်ပြုလိုက်သည်။

"မေမေ! သားပြန်လာတာ အဖေ့ကို မပြောနဲ့နော်! သား ခဏနေ ပြန်တော့မှာ သူ့မျက်စိရှေ့မှာ မနေပါဘူး!"

"မင်းက အခုပဲ ပြန်တော့မလို့လား။ တစ်နေ့လုံး ဘာတွေ အလုပ်များနေတာလဲ။ မင်းက မင်းအဖေထက်တောင် အလုပ်များနေသေးတယ်!"

သူမ၏ သားသည် ထပ်ထွက်ခွာတော့မည်ကို ကြားသောအခါ မေမေကျန်းသည် သူမ၏ နူးညံ့သော မိခင်ဆန်သော အမူအရာကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ သား၏ နားကို ဆွဲလိမ်မည့်အလား လက်မြှောက်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

"စောင့်ဦး! မင်းက မင်းအဖေကို တွေ့ဖို့ တကူးတက လာတာလား။ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား။"

ထိုအချိန်တွင် မေမေကျန်းသည် စိတ်ဆိုးနေခြင်းကို ဂရုမစိုက်တော့ပါ။ သူမသည် သူမ၏ သားကို ဆွဲယူပြီး အနီးသို့ ဆွဲကပ်ကာ တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး သူက သူမထံမှ ဖုံးကွယ်ထားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ့ကို ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ စိုးရိမ်တကြီး စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အပြင်လူများအတွက် ကျန်းကျွင့်သည် အသုံးမကျသော လူမိုက်တစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း သူ၏ မိသားစုက သူသည် အရည်အချင်းရှိကြောင်း သိသည်။

"လူတို့သည် သူတို့၏ အငယ်ဆုံးသားကို ချစ်ကြသည်" ဟူသော ရှေးစကားတစ်ရပ်ရှိပြီး သူတို့၏ မိသားစုသည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ စစ်တပ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ဖခင်ကဲ့သို့ပင် ဒေါသကြီးသော သူ၏ အစ်ကိုကြီး နှစ်ယောက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ၏ မိခင်ကို ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်နိုင်ပြီး ရံဖန်ရံခါ သူမအတွက် ကောင်းသော အရာများ ဝယ်ပေးတတ်သော သားဖြစ်သူ ကျန်းကျွင့်သည် သူမ၏ နှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကျွင့်လေးသည် အလွန် အရည်အချင်းရှိသည်! သူမက သူ့ကို ပို၍ မျက်နှာသာပေးသည်မှာ သဘာဝကျသည်!

ယခုအခါ သူမ၏ အငယ်ဆုံးသားသည် သူ့အဘိုးကို တွေ့ရန် အလွန် စိတ်စောနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ယခင် ဒေါသများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူ၏ မိခင်သည် သူ့အတွက် စိတ်ပူနေသည်ကို သိသဖြင့် ကျန်းကျွင့်သည် သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ နှစ်သိမ့်သော လက်တစ်ဖက်ကို တင်လိုက်ပြီး နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အာ မေမေရယ် သားက ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲ။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု တကယ်ဖြစ်ခဲ့ရင် သားက ဒီပုံစံ ဖြစ်နေပါ့မလား။ အခုက ရှဲ့ကျန်းက အဖေ့ကို တစ်ခုခုမေးခိုင်းလို့ သားကူညီတာပါ။ မေမေ ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ။"

ညီအစ်ကိုများဆိုသည်မှာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေများတွင် အပြစ်ပုံချခံရရန် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်!

"တကယ်လား။" မေမေကျန်းသည် သူမ၏ သားကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှ တစ်ခုခုကို အကဲခတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ဤကလေးက သူမထံမှ တစ်ခုခုကို အမှန်တကယ် ဖုံးကွယ်လိုလျှင် သူသည် အဖုံးပိတ်ထားသော ဘူးသီးတစ်လုံးနှင့် တူသည်။ ဘာကိုမျှ ဆွဲထုတ်၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ သားသည် သူမအား အမှန်တရား အပြည့်အစုံကို ပြောပြနေခြင်း မဟုတ်နိုင်မှန်း သူမ သိသော်လည်း သူမတွင် နောက်ထပ် အချက်အလက်များ ထုတ်ယူရန် နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။

သူမ၏ သားသည် မည်မျှ လည်နိုင်သည်ကို ပြန်သတိရရင်း မေမေကျန်း၏ ဒေါသသည် ပို၍သာ ကြီးထွားလာသည်။ သူမသည် ငြင်းပယ်သောအားဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"သွား သွား သွား! မင်း မပြောဘူးဆိုရင်လည်း ငါလည်း မေးဖို့ စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး!"

ကျန်းကျွင့်သည် နှင်ထုတ်ခံရသဖြင့် ဒေါသမထွက်ခဲ့ချေ။ သူက ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်ပြီး သူ့မိခင် မတုံ့ပြန်နိုင်မီ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်သော အနမ်းတစ်ပွင့်ကို ပေးလိုက်ပြီးနောက် တစ်ချက်မျှ မရပ်တန့်ဘဲ လှေကားများဆီသို့ ပြေးထွက်သွားကာ ရဲတင်းစွာ ပြန်အော်ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ မရှိတုန်း အခွင့်အရေးယူတာ... ရတုန်းလေး နမ်းလိုက်ပြီ!"

ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော မေမေကျန်းသည် ရယ်ချင်တစ်ဝက် စိတ်ညစ်တစ်ဝက်ပုံစံဖြင့် ရယ်မောရင်း ဆူငေါက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမသား၏ ပုံရိပ်သည် လှေကားထောင့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားသည်။ ယခုအခါ အချိန်၏ အရေးအကြောင်းများ ပြသနေပြီဖြစ်သော သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုက နေရာယူလာသည်။ ဒီကလေး...

ကျန်းကျွင့်သည် စာကြည့်ခန်းသို့ လျင်မြန်စွာ သွားခဲ့ပြီး ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူသည် ပက်လက်ကုလားထိုင်တစ်ခုတွင် သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်ကာ ရေဒီယို နားထောင်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုလူသည် လုံးဝ အေးချမ်းသက်သာနေပုံရသည်။

ကုလားထိုင်ဘေးရှိ ပျဉ်းကတိုး လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်တွင် ပူနွေးသော လက်ဖက်ရည်အိုးမှ အငွေ့များ တက်လာပြီး ၎င်း၏ ရနံ့သည် လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။

ကျန်းကျွင့်သည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့အဘိုးသည် ဘဝကို မည်သို့ ခံစားရမည်ကို သိနေသေးသည်။

"ဒီကောင်စုတ်လေး မင်း အဲဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ ဝင်ခဲ့!"

သခင်ကြီးကျန်း၏ အသံသည် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများသည် မှိတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ့ အဘိုး၏ အသံကို ကြားသောအခါ ကျန်းကျွင့်သည် အတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူ့မိခင်၏ ရှေ့တွင် ထားရှိခဲ့သော ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာကို မဆောင်ထားတော့ချေ။ သူသည် သခင်ကြီးကျန်း ဘေးရှိ သစ်သားကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကိုယ်တိုင် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ထည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း အဓိကအချက်ကို စတင်လိုက်သည်။

"အဘိုး ဦးလေး ရှောင်းတို့ မိသားစုမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ အဘိုး သိလား။"

သူ့မြေးဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သခင်ကြီးကျန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကျန်းကျွင့်၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လျက် သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် မေးခွန်းတစ်ခုဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားရတာလဲ။"

ကျန်းကျွင့်သည် ပြန်မဖြေမီ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။

"သား ကိစ္စတချို့ကို ကြုံခဲ့ရလို့ပါ။ ဦးလေး ရှောင်းက တကယ်ပဲ တစ်ခုခု လုပ်နေတာဆိုရင် သားတို့ ဆက်ပြီး စုံစမ်းနေတာက အခြေအနေတွေကို ပိုဆိုးသွားစေနိုင်မှာကို သား စိုးရိမ်လို့..."

သခင်ကြီးကျန်းသည် သူ့မြေးဖြစ်သူ၏ စကားများကို ရှင်းလင်းစွာ မယုံကြည်သော်လည်း သူသည် ထိုကိစ္စကို ဆက်မမေးခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထထိုင်လိုက်ပြီး ကျန်းကျွင့်ကို ခပ်ဖွဖွ တွန်းလိုက်သည်။ "တော်လိုက်တာ!"

သို့သော် ကျန်းကျွင့်သည် သူ့အဘိုး၏ အေးဆေးသော စိတ်အခြေအနေကို မျှဝေမခံစားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားပြီး သခင်ကြီးကျန်း၏ သဘောထားမှ သူ သိရန် လိုအပ်သည်များကို သူ ရရှိပြီး ဖြစ်သည်။ "ဒါဆို အဓိပ္ပာယ်က ဦးလေး ရှောင်းက ယောင် မိသားစုထဲကို ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုနဲ့ လက်ထပ်ဝင်သွားတာလား။ သူ့ရဲ့ ပန်းတိုင်က ယောင် မိသားစုကို အတွင်းကနေ ဖြိုချဖို့လား။"

သခင်ကြီးကျန်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး ရေဒီယိုမှ လာနေသော သီချင်းသံကို ပိတ်လိုက်ကာ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်သည်။

"ဒီလောကကြီးမှာ တစ်ခုခု လုပ်တဲ့အခါ ဘယ်သူက ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ နေမှာလဲ။ မင်း နားလည်ရမှာက ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ချစ်ခင်မှုဆိုတာ မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ချစ်ခင်မှုဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ တန်ဖိုးရှိနိုင်ပေမယ့် တခြားအချိန်တွေမှာတော့ ဒါဟာ လောကမှာ အပေါဆုံးအရာပဲ။ ဒါကို အလွယ်တကူ ယုံလို့မရဘူး အထူးသဖြင့် ငါတို့လို မိသားစုတွေအတွက်ပေါ့။"

ကျန်းကျွင့်သည် ဤအချက်ကို သေချာပေါက် နားလည်သည်။ ဤသို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းလာသူအနေဖြင့် သူသည် ဒါကို အထူးသဖြင့် မနှစ်မြို့ပေ။ ဤနေရာတွင် အရာအားလုံးကို ရောင်းဝယ် ဖောက်ကားနိုင်သည် ချစ်ခင်မှုအပါအဝင်ပင်!

သို့သော် သူသည် ရှဲ့ကျန်းနှင့် သူ၏ ကလေးဘဝ သူငယ်ချင်းဖြစ်မှုကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ကံကောင်းသည်ဟု ယူဆသည်။ သူ့ကို အလိုလိုက်သော အစ်ကိုကြီး နှစ်ယောက် ရှိသဖြင့် သူသည် သူတို့၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ အသက် သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်တွင်ပင် သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ကလေးဆန်သော ဖြူစင်မှုတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် သခင်ကြီးကျန်းက သူ့ထံမှ ထိုကိစ္စများကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပုံကို စဉ်းစားမိသောအခါ သူသည် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်မိသည်။

"အဘိုးတို့ အားလုံး သိနေကြတာလား။ ဘာလို့ သားကို မပြောတာလဲ။ သားက ကိစ္စတွေကို လျှောက်ပြောမယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး!"

သခင်ကြီးကျန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "တုံးလိုက်တာ! မင်းက ဟိုကောင်စုတ်လေး ရှောင်းရုန်က သူ့ဘာသာသူ ငါ့ကို အကုန် လာပြောတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ငါသိသမျှ အရာအားလုံး ငါ့ဘာသာငါ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာ။ ကလေး မင်းက အတွေ့အကြုံ နုလွန်းသေးတယ်!"

ကျန်းကျွင့်သည် သူ အတွေ့အကြုံ နုသေးသည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ ဦးလေး ရှောင်းက အရာရာကို အလွန် ကောင်းမွန်စွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယောင် မိသားစုမှ ယောင်ဝမ်လီ၏ ကလေးသည် တစ်နှစ်ကျော်ပင် ရှိနေပြီ။ ဒါသည် အဒေါ် လျိုအတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ ဖြစ်စေကာမူ ပေးဆပ်ရမှုသည် အလွန်များလွန်းသည်ဟု ထင်ရသည်။ သူ မည်သို့ ယုံကြည်နိုင်မည်နည်း။

သူ့မြေး၏ မျက်နှာအမူအရာရှိ မကျေနပ်မှုကို သတိပြုမိသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည် သခင်ကြီးကျန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျွင့်လေး! မင်းက အမြဲတမ်း ထက်မြက်တယ်.. မင်းက အမြဲတမ်း အရာတွေကို စည်းမျဉ်းအတိုင်း လုပ်တယ် .. ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လူတွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင် မင်းက အရမ်း စိတ်ခံစားလွယ်တယ်။ ဒါက ကောင်းတဲ့အချက်လည်း ဟုတ်သလို မဟုတ်ဘူးလို့လည်း ဆိုနိုင်တယ်။ ဥပမာအနေနဲ့ ရှောင်ရုန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဒီကိစ္စကို ကြည့်။ အကယ်၍သာ ဟိုကလေးမလေး မိုမို ပါဝင်ပတ်သက်မနေခဲ့ရင် မင်းက အစကတည်းက ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ဘက်လိုက်မှုတွေ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီလို မယိမ်းယိုင်နိုင်တဲ့ ယုံကြည်ချက်လည်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး! ကျွင့်လေး မင်း မှတ်ထားရမှာက ကိစ္စတွေက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ရတဲ့အခါ အများအားဖြင့် အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခု ရှိတတ်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ခံစားချက်တွေကနေ ခဏထွက် အရာတွေကို ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ ကြည့် ပြီးတော့မှ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရမယ်။"

"အဘိုး၊ အဘိုး ပြောတာကို သား နားလည်ပါတယ် ဒါပေမယ့် ဦးလေး ရှောင်းနဲ့ ယောင်ဝမ့်လီရဲ့ သားက အခု တစ်နှစ်ကျော်နေပြီ။ သူက မလွှဲသာလို့ လုပ်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို သား ယုံဖို့ ခက်နေတယ်!"

သခင်ကြီးကျန်းသည် ဤသည်ကို ကြားရသည့်အတွက် မအံ့ဩခဲ့ပေ။ သူ့မြေးသည် နိုင်ငံရေး လောကနှင့် မသင့်တော်လှ... သူ လုံလောက်အောင် မထက်မြက်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူသည် အလွန် စိတ်နှလုံး နူးညံ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အသွင်အပြင် ရှိသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အနိမ့်ဆုံး စံနှုန်းသည် မယိမ်းယိုင်နိုင်ပေ။

အရာရှိများသည် စည်းဘောင်များ မရှိသင့်ဟု မဆိုလိုပေ။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့၏ ပန်းတိုင်များ အောင်မြင်ရန် သူတို့သည် ပို၍ ထူးခြားသော လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းရသည်။

သခင်ကြီးကျန်းသည် ဆက်မပြောမီ သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည် နောက်တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်သည်။ "အကယ်၍ ယောင်ဝမ့်လီမှာ ကလေးတစ်ယောက် မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ယောင် မိသားစုက သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အားလုံးကို ရှောင်ရုန်ကို ဖော်ထုတ်ပြလောက်အောင်ထိ မိုက်မဲလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်လား။ အဲဒီကလေးက တက်တံတားတစ်ခုပဲ။ သူက ရှောင်ရုန်က ယောင် မိသားစုကို ပေးခဲ့တဲ့ အာမခံချက်ပဲ။ အလယ်မှာ အဲဒီကလေး မရှိဘဲနဲ့ ရှောင်ရုန်က သူလိုချင်တာကို ရဖို့ ဒီလောက် လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းကျွင့်သည် မတုံးပေ။ အကယ်၍ ဦးလေး ရှောင်းတွင် အမှန်တကယ် ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပါက ကလေး၏ အခန်းကဏ္ဍသည် ရှင်းလင်း၏။ သူသည် ဒါကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ နားလည်နိုင်သော်လည်း မိုမို၏ ရည်ရွယ်ထားသော ကြင်ဖော်အနေဖြင့် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်က လက်မခံနိုင်ပေ။

သခင်ကြီးကျန်းသည် သူ့မြေး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပြောင်းလဲနေသော အမူအရာကို မြင်သဖြင့် ထပ်၍သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ၏ ချစ်မြတ်နိုးရသော မြေးဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ စိတ်ပျက်မှုများ ရှိနေသော်လည်း သခင်ကြီးကျန်းသည် အနည်းငယ် ပိုပြောရန် မကူညီနိုင်ခဲ့ပါ။

"ကြီးမြတ်တဲ့ အရာတွေက သေးငယ်တဲ့ အသေးစိတ်အချက်တွေကို လျစ်လျူရှုခြင်းအားဖြင့် အောင်မြင်တတ်တယ်ဆိုတာကို မပြောနဲ့ဦး။ ဦးလေးရှောင်းက လျို မိသားစုက ကောင်မလေးအပေါ် ဘယ်လို ခံစားရလဲ ဆိုတာကိုပဲ စဉ်းစားကြည့်။ သူက သူ့ကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်း အခုလောက်ဆို သိသင့်ပြီ။ ကလေးအတွက်ကျတော့... ဒါက ရှောင်ရုန်ရဲ့ ကလေး ဖြစ်ရမယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလဲ။"

ဒါက ဘာကြီးလဲ။

ဒါကို သာယာသော နေ့တွင် မိုးကြိုးပစ်ခြင်းဟု ခေါ်လျှင် ချဲ့ကားရာ မရောက်ပေ!

ကျန်းကျွင့်သည် သူ အခုလေးတင် ကြားလိုက်ရသည်ကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် တအံ့တဩ ဖြစ်သွားပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် ခဲသွားမတတ်ပင်!

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူသည် သူ၏ အဘိုးကို စကားမပြောနိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးသည် ယောင်မိသားစုမှ မဟုတ်နိုင်ဟု ဆိုလိုခြင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ်နည်း။ ယောင်ဝမ့်လီသည် တကယ် မိုက်မဲနေလား။ သူမသည် သူမ ကိုယ်ဝန်လွယ်ထားရသော ကလေးသည် မည်သူ၏ ကလေးဖြစ်သည်ကို မသိလောက်အောင် အသိဉာဏ်မဲ့နေသည်လား။

ကျန်းကျွင့်သည် တစ်ခုခုကို တွေးမိပုံရပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ သက်တောင့်သက်သာ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းညူနေသော သူ၏ အဘိုးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး မေးရန် ကြိုးစားရင်း

"ဒါကိုလည်း အဘိုးက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တွက်လိုက်တာလား။"

အဘိုး ခိုးနားထောင်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ် ဟုတ်တယ်မလား။ မဟုတ်ရင် အဘိုးက ဒီလို စကားတွေကို ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဘယ်လို ပြောနိုင်မှာလဲ။

သခင်ကြီးကျန်းသည် မျက်လွှာပင် မပင့်ခဲ့ပါ။ "တော်ပြီ တော်ပြီ! မင်း ဒါကို စိတ်ပူနေစရာ မလိုဘူး။ ဒါက ပြီးခါနီးပြီ။ အရေးကြီးတာက မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒုက္ခမတွေ့ဖို့ပဲ။ ဟို ကလေးမလေး မိုမိုကို ထိန်းထား... ပြီးတော့ အရာအားလုံး ဖြေရှင်းပြီးသွားရင် လက်ထပ်ပြီး ဒီအဘိုးကြီးကို မြစ်တစ်ယောက် ပေး။ ဒါက အရေးအကြီးဆုံးပဲ။"

ကျန်းကျွင့်သည် ထပ်မေးမြန်းလိုသေးသော်လည်း သူ ဘာ ဆက်ပြောရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း အဆုံးတွင် ဘာမှ မပြောဖြစ်ခဲ့တော့။

ဤ လူကြီးများသည် အရာအားလုံးကို သူတို့ထံမှ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီး သူတို့ စကားပြောသည့်အခါ သူတို့ သိသမျှ၏ တစ်ဝက်ကိုသာ ပြောကြသည်။ ဒါသည် တကယ် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းသည်။

အခြေအနေကြောင့် အနည်းငယ် အသက်ရှူကြပ်လာသဖြင့် ကျန်းကျွင့်သည် မတုံ့ပြန်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

" အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်ကိုလတ်ရဲ့ ကလေးတွေက အဘိုးရဲ့ မြစ်တွေ မဟုတ်သလိုမျိုး အဘိုးက လုပ်နေတာပဲ! သား သူတို့ကို အခုချက်ချင်း ခေါ်ပြီး အဘိုးအကြောင်း တိုင်ပြောလိုက်မယ်!"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ သခင်ကြီးကျန်း၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများက စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးများသည် ဒေါသဖြင့် ထောင်ထလာသည်။ သူက သူ့ကို နှင်ထုတ်ရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"သွား သွား သွား! မင်း အနားမှာ ရှိနေရင် ဘယ်တော့မှ ကောင်းတာ မရှိဘူး!"

ကောင်းပြီ သူ့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်တော့! မည်သို့ပင်ဆိုစေ သခင်ကြီးကျန့်သည် သူနှင့် သူ့မိခင်အပေါ် ဒေါသထွက်သောအခါ အမြဲတမ်း ထိုသို့ ပြောလေ့ရှိသည်!

သခင်ကြီးကျန်းက နောက်ထပ် ဘာမှ ပြောတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသဖြင့် ကျန်းကျွင့်သည် စာကြည့်ခန်းမှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ မထွက်ခွာမီ သခင်ကြီးကျန်း၏ လက်ဖက်ခြောက်အချို့ကို ခိုးယူရန် သူ မမေ့ခဲ့ပေ။

ဤလက်ဖက်ရည်သည် အရသာ ကောင်းလှသည်။ ထိုလက်ဖက်ခြောက်သည် ယခုနှစ်၏ အသစ်ထွက် ဖြစ်ပြီး မိုမို သေချာပေါက် ကြိုက်နှစ်သက်လိမ့်မည်!

ကျန်းကျွင့်သည် လက်ဖက်ခြောက်များနှင့်အတူ လှေကားမှ ဆင်းလာစဉ်တွင် သူ၏ နောက်မှ သခင်ကြီးကျန်း၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်း ငါ့ လက်ဖက်ခြောက်တွေ ထပ်ခိုးသွားပြန်ပြီ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်စုတ်! နောက်တစ်ခါ မင်း ဒီကို ပြန်လာရင် မင်း ခြေထောက်တွေကို ငါ ရိုက်ချိုးပစ်မယ်..."

ကျန်းကျွင့်သည် မကြားဟန်ဆောင်ကာ သူ့မိခင်၏ ပါးပြင်ကို ထပ်နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားသည်။

သူ လိုချင်သော အဖြေကို ရရှိပြီးနောက် ကျန်းကျွင့်သည် အနည်းငယ် နေလို့ထိုင်လို့ ကောင်းသွားသော်လည်း အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ထိန်းသိမ်းခြင်းသည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အကျိုးအတွက် ဖြစ်သည်ဟူသော ဒီလိုထူးဆန်းသော ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူနှင့် မိုမို နှစ်ဦးစလုံးသည် အသက် သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ အမှားနှင့် အမှန်ကို မခွဲခြားနိုင်သော သုံးနှစ်သား ကလေးများ မဟုတ်!

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဘာကို လုပ်နိုင်သည် ဘာကို မလုပ်နိုင်သည်ကို ကောင်းကောင်း သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် မိုမိုသည် သူမ၏ မိခင် သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးသည်ကို သိခဲ့လျှင်ပင် ကျန်းကျွင့်သည် အဒေါ် လျို၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် သူမသည် သူမကို ရှာဖွေခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ရန် မိမိကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် တားဆီးလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းကျွင့်သည် အမှန်တရားကို မိုမိုထံမှ ဖုံးကွယ်ရန် အစီအစဉ် မရှိခဲ့ပါ။ ဟုတ်ပါတယ် သူ သူမကို ပြောပြခဲ့လျှင်ပင် အရာအားလုံးကို အတည်ပြုပြီးနောက် ဦးလေး ရှောင်းသည် အမှန်တကယ် အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိသော အခြေအနေတွင် ရှိနေကြောင်း သေချာစေပြီးမှသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

အဒေါ် လျို၏ သေဆုံးမှုသည် သူ၏ ကြင်ဖော်အတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ မိုမိုသည် သူမမိခင် သက်ရှိထင်ရှား ကောင်းမွန်စွာ ရှိနေသေးသည်ကို သိလျှင် သူမသည် အလွန် ပျော်ရွှင်လိမ့်မည်! သူမသည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့ကို ချက်ချင်း လက်ထပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်နိုင်သည်အထိ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးခြင်းက ကျန်းကျွင့်ကို နက်ရှိုင်းသော ပျော်ရွှင်မှု ခံစားချက်ကို ဖြစ်စေသည်။ အဒေါ် လျို ရူးသွားခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကိုမူ သူသည် ထိုအချက်ကို မိုမိုထံမှ လောလောဆယ် ဖုံးကွယ်ထားရန် ပိုကောင်းမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ကျန်းကျွင့်သည် စတီယာရင်ဘီးပေါ်ရှိ သူ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ ခုလေးတင်... မသိလိုက်ဘဲ မိုမို၏ ကိုယ်ပိုင် အကျိုးအတွက် အရာရာကို ဖုံးကွယ်လိုစိတ် သူမအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်လိုစိတ် စတင် ခံစားနေမိပြီလား။

သူ ဘာတွေ တွေးနေမိသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှု လှိုင်းတစ်ခုက သူ့ကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။ သူ့အဘိုးသည် အဘယ်ကြောင့် သူ လုပ်ခဲ့သော အရာများကို လုပ်ခဲ့သည်ကို သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။ ဒါက စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော ခံစားချက်ပင်။