အခန်း (၁၁၇-၁၁၈)

အပိုင်း ၁၁၇

ဤအတောအတွင်း စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့သည် ပန်းခြံထဲတွင် လမ်းလျှောက်ခြင်း လှေလှော်ခြင်းမျှသာ မဟုတ်ဘဲ သူတို့သည် လက်ချင်းတွဲကာ ရုပ်ရှင်တစ်ကားကို အတူကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။ ညဘက်ရောက်သောအခါ သူတို့သည် အတူကုန်ဆုံးခဲ့သော အချိန်များ၏ ကြည်နူးမှု အကြွင်းအကျန်ကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်လျက် အိမ်သို့ မပြန်ချင်ပြန်ချင်ဖြင့် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ဇနီး၏ သွယ်လျသော ခါးကို သူ့လက်မောင်းဖြင့် သိုင်းဖက်လိုက်သည်။ မှောင်ရီပျိုးစ အကာအကွယ်ဖြင့် သူက ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်ပြီး သူမကို ချိုမြိန်သော အနမ်းတစ်ပွင့် ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် သူက အကြံပြုလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ ကိုယ်တို့ အတူတူ အားလပ်ရက် ယူပြီး နှစ်ယောက်တည်း ခရီးထွက်သင့်တယ်။"

စုရှီက ပျော်ရွှင်စွာ သဘောတူလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ထပ်ပြီးသော ဇနီးမောင်နှံများသည်လည်း သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် နေရာ လိုအပ်သည်ဟု အမြဲ ယုံကြည်သည်။ မဟုတ်ပါက သူတို့၏ အချိန်အားလုံးကို မီးဖိုချောင်နှင့် ကလေးများ ဝန်းကျင်တွင်သာ ကုန်ဆုံးနေပါက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေနိုင်သည်။

သို့သော် သူတို့ မေ့လျော့နေခဲ့သည်မှာ အိမ်ထဲတွင် သူတို့ထက် နားပါးသော နောက်ထပ် ကလေးငယ်တစ်ဦး ရှိနေသေးသည် ဆိုသောအချက်ပင်။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်ထဲမှ သူမ မိဘများ၏ စကားပြောသံကို ကြားရသော တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည့် ထောင်ထောင်လေးသည် ရုတ်တရက် မျက်ရည်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

စုတုန်သည် သူ့တူမလေး အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ငိုနေသည်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူမကို ဘာဖြစ်တာလဲဟု ညင်သာစွာ မေးသောအခါ ကလေးမလေးသည် နှုတ်ခမ်းစူကာ သူမ ဦးလေး၏ လည်ပင်းကို တွယ်ကပ်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်သည်။

"ဖေဖေနဲ့မေမေက ပြောတယ်... ဟင့်... နောက်တစ်ခါ... သူတို့ အပြင်သွားကစားရင် ထောင်ထောင်ကို မခေါ်သွားဘူးတဲ့... ဝါး... ထောင်ထောင်က ဘယ်သူမှ မလိုချင်တဲ့ ကလေး... ထောင်ထောင်က ဘယ်သူမှ မလိုချင်တဲ့ မြက်ပင်လေးလို မဖြစ်ချင်ဘူး..."

ရှဲ့ကျန်းနှင့် စုရှီတို့သည် သူတို့၏ သမီးဖြစ်သူ ငိုနေသံကို ခြံထဲမှ ကြားလိုက်ရသည်။ နှစ်ခါ မစဉ်းစားဘဲ သူတို့သည် အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ သူတို့ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သည်နှင့်တပြိုင်နက် သူတို့၏ ကလေးငယ်၏ သနားစရာ စကားလုံးများ မြင်ကွင်းနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီး ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ချက်ချင်း ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားကြရ၏။

စုရှီသည် သူမ သမီးကို အစ်ကိုကြီး၏ လက်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ပွေ့ယူလိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးရန် ရှဲ့ကျန်းထံမှ သဘက်ကို ယူရင်း သူမ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"သမီးကို ဘယ်သူက ဘယ်သူမှ မလိုချင်တဲ့ ကလေးလို့ ပြောလို့လဲ။ ဘာလို့ သမီးက မြက်ပင်လေးလို့ ထင်နေရတာလဲ။ သမီးက အခု ငါးနှစ်တောင် ပြည့်တော့မယ် အဘိုး၊ အဘွား၊ အဖွား ပြီးတော့ ဖေဖေနဲ့ မေမေတောင် သမီးကို ဘယ်လောက် ချစ်လဲဆိုတာ မမြင်နိုင်ရတာလဲ။ သမီးက ကိစ္စတွေကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဆုံးဖြတ်တတ်ဖို့ သင်ယူရမယ်..."

ကလေးမလေးသည် သူမ မိခင်၏ လက်မောင်းများထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ငိုရပ်သွားသော်လည်း သူမသည် သူမ၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လွှတ်ပေးရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။ သူမသာ လွှတ်လိုက်ပါက သူမ၏ မိခင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။ မကြာခဏဆိုသလို သူမသည် သနားစဖွယ် ရှိုက်ငိုရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ဟင့်... အမေမရှိတဲ့ ကလေးတွေက မြက်ပင်တွေလိုပဲ... မေမေတို့ ခုနက ပြောတယ်... ဟင့် မေမေတို့ အပြင်သွားကစားရင် သမီးကို မခေါ်သွားဘူးလို့..."

စုရှီသည် မျက်ရည်များကြားမှ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ၁၉၅၀ ပြည့်နှစ်များ နှောင်းပိုင်းတွင် "အမေတစ်ယောက်သာ ကောင်းသည်" သီချင်း ထွက်ပေါ်လာကတည်းက ကလေးများသည် ထိုသီချင်းကို နှစ်သက်သော်လည်း ကြောက်ရွံ့ကြသည်!

ကလေးများသည် အမေတစ်ယောက်နှင့်အတူ ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားခံရသည့် အယူအဆကို နှစ်သက်ကြသော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုမှာ အမေ မရှိသော ကလေးများသည် မြက်ပင်များကဲ့သို့.. မေ့လျော့ခံရပြီး မလိုလားအပ်သူများ ဖြစ်လာမည်ကို ဖြစ်သည်!

ကလေးမလေးသည် သီချင်းစာသားများကို အလွန် အလေးအနက် ထားသောကြောင့် စုရှီသည် သူမကို ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပြီး အာမခံချက် ပေးခဲ့သည်။ ကလေးမလေး ငိုလို့ ဝသွားသောအခါ သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမမိခင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

စုရှီသည် သူမ၏ သမီးကို ပွေ့ချီရင်း အိပ်ခန်းထဲသို့ သွားခဲ့သည်။ သူမကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အခန်းထဲတွင် ထားမည့်အစား ကလေးမလေး ညလယ်တွင် နိုးလာပြီး သူတို့ကို မတွေ့ပါက သူမ ထပ်ငိုမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရှဲ့ကျန်းကို ထောင်ထောင်၏ ကုတင်လေးအား သူတို့၏ အခန်းထဲသို့ ရွှေ့ခိုင်းခဲ့ပြီး ထို့နောက်မှသာ သူမသည် ကလေးမလေးကို ထိုထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သိပ်လိုက်သည်။

စုရှီသည် မနက်ခင်းတွင် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်နေနိုင်သည်ကို သိလျက် သူမသမီး၏ အနည်းငယ် မို့မော့နေသော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ နူးညံ့သော နှလုံးသားဖြင့် သူမသည် သန့်ရှင်းသော လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို မက်မွန်သီး အဆီအနှစ်အချို့တွင် စိမ်ပြီး သူမ သမီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ညင်သာစွာ တင်ပေးလိုက်သည်။

ထိပ်တွင် အနည်းငယ် နီရဲနေဆဲဖြစ်သော နှာခေါင်းငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း စုရှီသည် ရင်နာမှုနှင့် ရယ်ချင်မှု နှစ်မျိုးလုံးကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ သူမသည် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး သူမသမီး၏ နှာခေါင်းငယ်လေးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

" တကယ့် ပြဿနာအိုးလေးပဲ!"

နောက်တစ်နေ့ မနက်၏ ပထမဆုံး အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကျန်းကျွင့်သည် ရှဲ့ကျန်းကို တစ်ခုခုအတွက် ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့ပြီး စုရှီ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတာကြောင့် အတော်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပုံရသည်။

ချန်ထားခံရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် မိုမို၏ မိသားစုနှင့် ပတ်သက်သည့် တစ်ခုခုကို စုံစမ်းရန် သွားကြဖွယ်ရှိသည်ကို သူမ သိသောကြောင့် သူမသည် ထိုကိစ္စကို ဆက်မမေးခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ညနေပိုင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သူမအား ပြန်ပြောပြလိမ့်မည်။ ဟွန့်!

ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဒါသည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ် အလုပ်များပြီးနောက် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမကိုယ်တိုင်အတွက် အချိန်အနည်းငယ် ရရှိခဲ့သည်။

ဤအတောအတွင်း သူမ၏ ယောက္ခမသည် ထောင်ထောင်ကို တိရစ္ဆာန်ရုံသို့ မြင်းများ ကြည့်ရန် ခေါ်သွားရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် စုတုန်နှင့် ရှီးယန်နန်တို့သည် တိရစ္ဆာန်ရုံရှိ လူအုပ်ကြီးနှင့် မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများ ဖြစ်ပေါ်နိုင်ခြေကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ သုံးယောက် သက်ကြီးရွယ်အိုနှင့် ကလေးငယ်နှင့်အတူ တစ်ယောက်တည်း သွားရန် သိပ်တော့ စိတ်မအေးကြပေ။ ထို့ကြောင့် အတိုချုံး ဆွေးနွေးမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူတို့ကို ဂရုစိုက်ကြည့်ရှုပေးမည့် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိစေရန် အတူ လိုက်ပါသွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် စုရှီသည် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဖန့်ရှင်းနှင့် ဖန့်ယွမ်ယွမ်၏ နံပါတ်များကို ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ အိမ်တွင် ပစ္စည်းအချို့ လိုအပ်နေပြီး တစ်နေ့တာလုံး အားလပ်ချိန် ရရှိသဖြင့် ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်းသည် ပြီးပြည့်စုံသော အစီအစဉ် ဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းကို တွေးမိရုံမျှဖြင့် သူမသည် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။

......

နွေရာသီည၌!

ညနေခင်း၏ လေပြေလေညှင်းများသည် နွေရာသီ၏ အိုက်စပ်ပူလောင်မှုကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

အဓိကအိပ်ခန်းတွင် ကြီးမားသော ပြတင်းပေါက်တစ်ခုရှိပြီး ထိုပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ထားရာ မြက်ခင်းနံ့သင်းသင်းပါသော လေအေးတစ်ချက်က အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

စုရှီသည် ဝါးဖျာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ရှားရှားပါးပါး ရရှိသော ဤအအေးဓာတ်ကို ခံစားနေမိကာ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် အိပ်ပျော်စပြုလာသည်။

မကြာမီတွင် အပြင်၌ ရေအေးဖြင့် ရေချိုးပြီးခါစဖြစ်သော ရှဲ့ကျန်းသည် အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်းနှင့် ဒူးခန့်သာရှိသော ဘောင်းဘီတိုတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုသိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် စုရှီ လန့်နိုးသွားခဲ့သည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ သူမသည် မေးကို လက်ဖြင့်ထောက်ထားရင်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မြင်ကွင်းကို ရှုစားရန် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။

ထိုယောက်ျားတွင် ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးများနှင့် သေးသွယ်သော ခါးရှိပြီး သူ၏ လှပသော ကြွက်သားလိုင်းများက သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။

"ရှင် ဒါကို တမင်သက်သက် လုပ်နေတာလို့ ကျွန်မ အခိုင်အမာ သံသယရှိတယ်!"

စုရှီသည် ဤယောက်ျား သူမနှင့် နှစ်ယောက်တည်း အခန်းထဲတွင် ရှိနေသည့်အခါတိုင်း သူ၏ ကျစ်လျစ်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သို့မဟုတ် မတော်တဆဖြစ်စေ ထုတ်ဖော်ပြသတတ်သည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ထိုဗိုက်ကြွက်သားများကို သူမ ကြိုက်နှစ်သက်မှန်း သိသဖြင့် ထိုအပိုင်းကို လေ့ကျင့်ရာတွင် အပိုအားစိုက်ထုတ်ခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် နက်ရှိုင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ မငြင်းခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသည်မှာ တမင်တကာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ဇနီးအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော နွားနို့ကို ခုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် ခုတင်အစွန်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ထို့နောက် သူ၏ ဂုတ်တွင်တင်ထားသော သဘက်ကို ဆွဲယူကာ စုရှီထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ အရသာခံနေလိုက်သည်။

စုရှီအတွက်မူ ရှဲ့ကျန်း၏ အရပ်သည် ကြောက်လန့်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ရှည်လျားသည်။ သူမ၏ လက်များ သက်တောင့်သက်သာရှိစေရန် ခုတင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

စုရှီက သူ၏ ဆံပင်ကို သုတ်ပေးနေရင်း ရံဖန်ရံခါ သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် နှိပ်နယ်ပေးကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးတာ ဘယ်လိုနေလဲ။"

ရှဲ့ကျန်းသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် သက်တောင့်သက်သာ ခံစားနေရသဖြင့် ၎င်းသည် သူ၏ ပုံမှန် ပုံရိပ်နှင့် မဆန့်ကျင်ပါက ပျော်ရွှင်စွာ ညည်းညူမိပေလိမ့်မည်။

"အန်တီလျို ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ကိုယ်တို့ သိပြီ။ ပိုတိတိကျကျပြောရရင် ဦးလေးရှောင်းက ကိုယ်တို့ စုံစမ်းနေတာကို သတိထားမိပြီး သူ့လူတစ်ယောက်ယောက်ကို သူမ ရှိတဲ့နေရာကို ကိုယ်တို့ဆီ တမင်တကာ ဖော်ထုတ်ခိုင်းလိုက်တာ။ ကိုယ်တို့တွေ ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး လုပ်မှာကို စိုးရိမ်လို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ဤနေရာတွင် ရှဲ့ကျန်း ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များ အနည်းငယ် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

"ကိုယ်တို့လည်း ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တူးဆွဖို့ အစီအစဉ်မရှိပါဘူး။ ကျွင့်ဇီက အန်တီလျို အသက်ရှင်နေသေးလား ဆိုတာကိုပဲ ဂရုစိုက်တာ။ သူက တခြားဘာကိစ္စမှာမှ ပါဝင်ပတ်သက်ချင်ပုံ မရဘူး။"

စုရှီသည် သူမ လုပ်နေသည်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာဘေးတစ်ခြမ်းကို ကြည့်ရန် ဒူးထောက်လျက်ပင် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ကာ စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင် အန်တီလျိုကို တွေ့ခဲ့လား။"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ကျန်းသည် ထိုနေ့အစောပိုင်းက အန်တီလျိုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်ကို အလိုလို ပြန်သတိရသွားပြီး သူ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ညိုးငယ်သွားသည်။

သူသည် သူ့ဇနီးလေးကို သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ရာ သူမသည် သူ့ပွေ့ဖက်မှုထဲတွင် ကွက်တိ ဝင်သွားသည်။

သူ၏ မေးစေ့ကို ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဦးခေါင်းထိပ်နှင့် ပွတ်သပ်ရင်း သူ သက်ပြင်း ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်သည်။

"ရှီရှီ ကိုယ်တို့ အမြဲတမ်း အတူတူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေသွားကြရအောင်။"

စုရှီသည် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး အန်တီလျို၏ အခြေအနေ မကောင်းမွန်သည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ သွယ်လျသော ခါးကို ဖက်ထားကာ သူ့အား နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် ပုတ်ပေးရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ အမြဲတမ်း အတူတူ ရှိနေမှာနော် ဒီဘဝရော နောင်ဘဝရော နောင်နောင်ဘဝတွေရောနော် ဟုတ်ပြီလား။"

"ဒါပေါ့! မဟုတ်ဘဲ နေပါ့မလား"

ဒီ့ထက် ပိုကောင်းသောအရာ မရှိတော့ပေ။

ရှဲ့ကျန်းသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် သူ့ဇနီးလေး၏ ဦးခေါင်းထိပ်ကို နမ်းလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အခြားမည်သည့်အရာမျှ မလုပ်ဘဲ ဤရှားပါးသော နွေးထွေးမှုရှိသည့် အခိုက်အတန့်လေးကိုသာ ခံစားရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ပူးကပ်နေကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ရှဲ့ကျန်းသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်ပြီး သူ၏ သေးငယ်သော ဇနီးလေးကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးပြီး သူတို့၏ ယခင် စကားစကို ဆက်လိုက်သည်။

"အန်တီလျိုရဲ့ အခြေအနေက မကောင်းဘူး။ ဦးလေးရှောင်းက သူမကို မြို့နဲ့ ကားမောင်းချိန် နာရီပေါင်းများစွာ ဝေးတဲ့ ကျေးလက်တောရွာမှာ ဝှက်ထားတယ်။ သူမက သူ့လက်အောက်ငယ်သားဟောင်း တစ်ယောက်ရဲ့ အဝေးကြီးတော်တဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ဆီမှာ နေနေတာ။ ကိုယ်တို့ သူ့ကို တိတ်တိတ်ကလေး စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်။ သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။ သူမက အချိန်အများစုကို အိပ်နေတာ ဒါမှမဟုတ် ငေးငိုင်နေတာနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးနေတယ် ဖြစ်နိုင်တာက ကြီးမားတဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာတစ်ခုခု ခံစားခဲ့ရလို့ပဲ။ တစ်ခုတည်းသော ကံကောင်းတာက သူမကို စောင့်ရှောက်နေတဲ့ မုဆိုးမ အဘွားကြီးက သူမကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံနေတာပဲ..."

စုရှီက မေးလိုက်သည်။ "အစ်မနန်က ဒီအကြောင်းကို သိပြီးပြီလား။"

ရှဲ့ကျန်း သက်ပြင်း ထပ်ချလိုက်သည်။ "ကျွင့်ဇီ က သူ့ကို ပြောပြဖို့ ဆုံးဖြတ်မလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရမှာပဲ..."

ကျန်းကျွင့်သည် အမှန်တကယ်ပင် အကျပ်ရိုက်နေခဲ့သည်။ "ဒါက မင်းအတွက် ကောင်းဖို့ပါ ဒါကြောင့် မင်းကို မပြောခဲ့တာ" ဟူသော စကားသည် လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားဟု သူ ထင်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခု ဓားသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသောအခါ ထိုရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ရန် ခက်ခဲခြင်းကို သူ နားလည်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းကျွင့်သည် သူ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အံကြိတ်လိုက်ကာ စတီယာရင်ကို လှည့်၍ လီဗာကို နင်းကာ ရှောင်းနန်မို၏ နေအိမ်ဆီသို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

အကြောင်းပြချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်။ အကယ်၍ ဤအဖြစ်အပျက်သည် သူ့အပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါက သူသည် အမှောင်ထဲတွင် ထားခြင်း မခံရရန် မျှော်လင့်မိမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျွင့်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍ စုရှီက များများစားစား အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူမ လိုအပ်သည်မှာ နောက်ဆုံးရလဒ်သာ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဒါသည် သူ ဖြတ်သန်းရမည့် သူ့ဘဝသာဖြစ်သည်။ သူငယ်ချင်းများကြားတွင်ပင် စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိပြီး ထိုစည်းကို ကျော်လွန်ပါက စွက်ဖက်ရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် သူမနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့သည် ထိုအပေါ်တွင် အချိန်ကြာကြာ တွေးတောနေရန် အချိန်များစွာ မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ ခွင့်ရက်မှာ ကုန်ဆုံးတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ဤအချိန်တွင် စုရှီသည် အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်ရန် ကားပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီးဖြစ်သည်။

အခြေစိုက်စခန်းသည် စစ်ခရိုင်ဝင်းနှင့် အလွန်နီးကပ်ခြင်း မရှိပေ။ ကီလိုမီတာ တစ်ရာကျော် ဝေးကွာပြီး ကားမောင်းချိန် နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်သည်။

သူတို့ ရောက်ရှိသောအခါ စုရှီသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ကျယ်ဝန်းသော ဂိတ်တံခါးများနှင့် စစ်ဆေးရေးဂိတ်တွင် သေနတ်များဖြင့် အသင့်အနေအထား ရပ်နေကြသော စစ်သားများကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဤစစ်ဘက်ဆိုင်ရာ တပ်ဆင်ထားမှုသည် သူမ စိတ်ကူးထားသည်နှင့် ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ လုံခြုံရေး မြင့်မားသော နေရာများသည် တောင်တန်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။

ဒါမှမဟုတ် အဲ့လို မဟုတ်တာများလား။

ရှဲ့ကျန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း စုရှီသည် စစ်သားများက သူတို့၏ သက်သေအထောက်အထားများကို စစ်ဆေးနေစဉ် စောင့်ဆိုင်းနေကာ သူမ၏ အကြည့်များသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲ ကြည့်ရှုနေသည်။

ဂိတ်ဝရှိ အစောင့်များက သူတို့၏ သက်သေအထောက်အထားများကို အတည်ပြုပြီးနောက် စုရှီ ကားပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက်သည်။ သူတို့ အတွင်းဘက်သို့ ဆက်လက် မောင်းနှင်လာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူထံ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မက တောတောင်တွေ အနက်ကြီးထဲမှာ ရှိနေမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ!"

ရှဲ့ကျန်းက ညင်သာစွာ ရယ်မောပြီး ရှင်းပြခဲ့သည်။ "ကိုယ့်အဖွဲ့နဲ့ ကိုယ်က အဓိကအားဖြင့် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ အာရုံစိုက်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တို့ တချို့ တာဝန်တွေကိုတော့ ယူရတာပေါ့။ ကိုယ်တို့ကို 'လူမြင်ကွင်းမှာ ပုန်းအောင်းနေတယ်' လို့ ပြောလို့ရတယ်။ ကိုယ်တို့ စခန်းက တောင်ခြေနား အစွန်ဆုံးမှာ ရှိတယ် အဲ့ဒါက လေ့ကျင့်ရေးအတွက် ပိုလွယ်ကူစေတယ်။"

စုရှီသည် အပြည့်အဝ နားမလည်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရှင်းပြချက်က သူမအား သဘောပေါက် နားလည်သွားစေသည်။

မကြာမီပင် သူတို့သည် အဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ စစ်ဘက်ဝင်းအတွင်းရှိ သေးငယ်သော နှစ်ထပ်အိမ်များနှင့် မတူဘဲ ဤနေရာထိုင်ခင်းများသည် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်သော အခန်းတွဲများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ကို တတိယထပ်ရှိ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှ ပထမဆုံး အခန်း စတုရန်းမီတာ ငါးဆယ် ကျယ်ဝန်းသော အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပါ ယူနစ်တစ်ခုတွင် နေရာချထားပေးသည်။ ထိုအဆောက်အအုံသည် စစ်ဘက်ဝင်းရှိ အိမ်များထက် သေးငယ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးအတွက် လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေသည်။

အိတ်အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း ရှဲ့ကျန်းက အရာအားလုံးကို သူကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ရန် အခိုင်အမာ ပြောဆိုပြီး သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ကာ ရှေ့နောက် လူးလားခေါက်တုံ ပြုလုပ်နေစဉ် စုရှီက အခန်းကို စူးစမ်းလေ့လာနေသည်။

မီးဖိုချောင်နှင့် ရေချိုးခန်းသည် အခန်းတွဲအတွင်း၌ မရှိသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ ရှဲ့ကျန်းကို မေးသောအခါ သူက မီးဖိုချောင် ရေချိုးခန်းနှင့် အိမ်သာတို့သည် ဘုံသုံး အဆောက်အအုံများ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။

ဒါက အနည်းငယ် အဆင်မပြေ ဖြစ်စေသော်လည်း စုရှီ က ဒီအခြေအနေကို ကျောင်းဝင်းအတွင်း နေထိုင်သည့် ဘဝသို့ ပြန်သွားခြင်းဟု သဘောထားလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စစ်တပ်က သူမအတွက် သီးသန့် အထူး ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ ပြုလုပ်ပေးရန် မျှော်လင့်ခြင်းသည် လက်တွေ့မကျပေ။

သူမ အခန်းပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အတော်လေး သန့်ရှင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိရပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ကြိုတင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ စစ်တပ်မှ ပံ့ပိုးပေးထားသော ပရိဘောဂများသည် ရိုးရှင်းပြီး အသုံးဝင်သော်လည်း နွေးထွေးမှု သို့မဟုတ် အိမ်၏ ခံစားချက် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

စုရှီသည် နွေးထွေးသော အရောင်များကို နှစ်သက်သဖြင့် သူမသည် အလှဆင်ပစ္စည်းများစွာကို စဉ်းစားဆင်ခြင်စွာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သစ်သားဆိုဖာအတွက် အကွက်ပုံစံ ခေါင်းအုံးများ ကော်ဖီစားပွဲအတွက် ချည်ထိုးပန်းစည်းတစ်ခုနှင့် ထမင်းစားပွဲအတွက် အကွက်ပုံစံ စားပွဲခင်း တစ်ခု ရှိနေသည်။

သူမသည် အလုပ်များနေသော ပျားပိတုန်းလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလုပ်ရှုပ်နေကာ ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံသန်းရင်း နွေးထွေးမှု အထိအတွေ့များကို ပေါင်းထည့်နေသည်။

ရှဲ့ကျန်းက နောက်ဆုံးအိတ်ကို ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထားလိုက်စဉ် သူ့ဇနီးလေးက သူတို့၏ အိမ်လေးကို အလှဆင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့သည် နှစ်ယောက်တည်း အတူ နေထိုင်ချိန်အချို့ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၁၈

သူမတို့နှစ်ဦး အတူလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြရာ ပစ္စည်းများ ဖြေရှင်းထုပ်ပိုးခြင်းကို လျင်မြန်စွာ အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့ အလုပ် ပြီးခါနီးတွင် သူတို့ကို ဘူတာရုံမှ လာကြိုခဲ့သော စစ်သားလေး ဖန်ယောက်ကျူးသည် ချွေးများ ရွှဲနစ်နေလျက် ပြေးလွှားလာခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်းကို အလေးပြုရင်း သူက မောဟိုက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဗိုလ်... ဗိုလ်မှူးကြီး! ရန်... ရန်ပွဲကြီး ဖြစ်နေပါတယ်!"

ဤတွင် ရှဲ့ကျန်းသည် စစ်သား၏ ထိတ်လန့်နေသော လေသံကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ လက်ထဲရှိ အဝတ်အစားများကို ဗီရိုထဲသို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ချိတ်ဆွဲနေခဲ့သည်။

စုရှီမှာမူ သူမ၏ အလုပ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး စစ်သားအား လိမ္မော်ဆိုဒါ တစ်ပုလင်း ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုလိမ္မော်ဆိုဒါသည် သူမ၏ ယောက္ခမထံမှ လက်ဆောင်ဖြစ်ပြီး သူမက တစ်ဖာလုံး ဝယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဤနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း လူကြိုက်များသော သောက်စရာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့သည် အလွန်ချိုသည်ဟု ယူဆကာ သိပ်မကြိုက်လှပေ။ သို့သော် ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန်အတွက်မူ ဒီအချိုရည်သည် အထင်ကြီးစရာကောင်းပြီး အရည်အသွေးမြင့်မားသည်။

ဖန်ယောက်ကျူးသည် အနည်းငယ် အနေရခက်စွာ ခေါင်းကုတ်ရင်း တွန့်ဆုတ်နေပြီး ငြင်းပယ်လိုသော်လည်း သူ့မရီးက အအေးကို ဖွင့်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လက်မခံပါက ရိုင်းရာကျမည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

စုရှီသည် သူက ရှက်ရွံ့စွာ လက်ကို ပွတ်သပ်နေပြီး ယူရန် ရှက်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ဖန်ပုလင်းကို သူ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးပြီး တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"သောက်လိုက်ပါ! ဖွင့်ပြီးသားကြီး ဂတ်စ်တွေ လျော့သွားရင် အရသာရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယောက်ကျူး မတွန့်ဆုတ်တော့ပေ။ သူ၏ ဖြူဖွေးသော သွားများကို ပြသလျက် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မရီး!"

ထို့နောက် တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်ကာ တစ်ပုလင်းကို အပြီးသတ်လိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ယခုအခါ အဝတ်အစားများ ချိတ်ဆွဲပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး ဖန်ယောက်ကျူး သောက်စရာ သောက်ပြီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ရှီး အဲ့ဒီမှာ မရှိဘူးလား။"

ထိုမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ယောက်ကျူး ချက်ချင်း အသင့်အနေအထား ရပ်လိုက်သည်။ သူ ဖြေရန် ပါးစပ် ဖွင့်လိုက်သော်လည်း ထို့အစား ကြို့ထိုးသံ ထွက်လာသည်။ သူ ဆိုဒါကို အနည်းငယ် မြန်မြန် သောက်ချလိုက်သည်မှာ ထင်ရှားသည်!

စုရှီသည် သူမ၏ ရယ်သံကို ထိန်းချုပ်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေရပြီး ယောက်ကျူးမှာမူ အရှက်ရဆုံး ဖြစ်ကာ ထိုနေရာတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားလိုစိတ် ဖြစ်နေသည်။

သူ မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်တော့... သွားပြီ ယခု ဗိုလ်မှူးကြီးက သူ့အပေါ် အထင်အမြင် မကောင်းတော့ပဲနေတော့မည်။ သူ့ကို အဖွဲ့ထဲက ထုတ်ပစ်မည်လား။ သူ ထိုသို့ မဖြစ်လိုပါ! လုံးဝ မဖြစ်လိုပါ!

ယောက်ကျူး၏ နဖူးမှ ချွေးများ စတင် ကျဆင်းလာစဉ် စုရှီသည် သူ ဒုက္ခရောက်နေပုံကို မြင်သဖြင့် ကြင်နာစွာ ဝင်ရောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ရှီး တကယ် မရှိတာလား။ ဒီရန်ပွဲက ဘယ်နေရာမှာ ဖြစ်နေတာလဲ။"

ယောက်ကျူးသည် သူမအား ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမသည် မည်မျှ စိတ်နှလုံးကောင်းရှိပြီး တွေးတောတတ်သူ ဖြစ်သည်ကို တွေးမိလိုက်သည်။ သူ၏ အရှက်ရမှုကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ခိုင်မာသော အသံဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။

"ဗိုလ်မှူးကြီး၊ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ရှီးက လောလောဆယ် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ချန်းထောင်က သူ့ကို သွားရှာနေပါပြီ!"

ရှဲ့ကျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထို့နောက် သူ့ဇနီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

စုရှီ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည်။ သူတို့ အလုပ်ပင် တရားဝင် မစတင်ရသေးဘဲ စစ်သားများက ရန်ဖြစ်နေကြပြီ! ဤသည်မှာ သူမ၏ ခင်ပွန်းကို အခက်အခဲ ဖြစ်အောင် လုပ်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်လား။

သူမ ဘာကို စိုးရိမ်နေသည်ကို နားလည်သဖြင့် ရှဲ့ကျန်းက သူမ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး! စွမ်းအင်တွေ ပြည့်လျှံနေတဲ့ လူငယ်တစ်စုပါပဲ။ ကောင်းကောင်း ဆုံးမလိုက်ရင် သူတို့ အခြေတကျ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!"

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသော ယောက်ကျူးသည် အလိုလိုပင် ပိုမို တောင့်မတ်သွားပြီး သူသည် ဗိုလ်မှူးကြီး၏ "ဆုံးမခြင်း" ကို ပထမဆုံး ခံရသူ ဖြစ်မည်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားသည်။ ရှဲ့ကျန်း၏ "နတ်ဆိုးကြီး" ဟူသော ဂုဏ်သတင်းမှာ လူသိများပြီး... အနည်းငယ် ကြောက်စရာ ကောင်းသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုမြေခွေးလို ကလိမ်ကျစ်သော ချန်းထောင် က ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ရှီးကို သွားရှာရန် တာဝန်ယူခဲ့ခြင်းပင်! ထိုကောက်ကျစ်သောကောင်က ဤအရာအားလုံးကို ရှောင်တိမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်! ယောက်ကျူးသည် ထို ပြဿနာရှာသူကို တစ်ဦးချင်းပွဲပေါင်း တစ်ရာ စိန်ခေါ်မည်ဟု ကျိန်ဆိုရင်း လက်သီးများ ဆုပ်မိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် စုရှီမှာမူ သူမခင်ပွန်း၏ ခွန်အားအပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိသည်။ သူမကိုယ်တိုင် အလုံအလောက် သန်မာသော်လည်း တကယ့် တိုက်ပွဲတွင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာကို မြင်သောအခါ စုရှီ စပ်စုမိပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ လိုက်ကြည့်လို့ ရမလား။"

သူမသည် အထူးတပ်ဖွဲ့ စစ်သားများအတွက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းများကို မြင်တွေ့လိုစိတ် အမှန်တကယ် ရှိနေသည်။

ရှဲ့ကျန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "မင်း လိုက်ချင်လို့လား။"

စုရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် ကျွန်မ မလိုက်တော့ပါဘူး။"

ရှဲ့ကျန်း ပြန်ဖြေသည်။ "အဆင်မပြေတာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ အဲ့ဒီလူငယ်တွေ လေ့ကျင့်နေတဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက် ဒဏ်ရာရပြီး ချက်ချင်း ကုသမှု လိုအပ်ခဲ့ရင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာက လူက တစ်ယောက်ယောက် အမြဲတမ်း အသင့်ရှိနေတတ်တယ်။"

စုရှီ - ... သူ ဤသို့ ပြောလိုက်သောအခါ ဒါက အနည်းငယ် ပြင်းထန်သည်ဟု ထင်ရသည်!

သူမ၏ ခင်ပွန်းက စိတ်ထဲရှိပုံ မရသဖြင့် စုရှီသည် သူမ၏ အလုပ်ပတ်ဝန်းကျင်သစ်နှင့် အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်စေရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုအဖြစ် သဘောထားကာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ကားမောင်းသွားကြပြီး သူတို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ စစ်သား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ပရမ်းပတာ ရန်ပွဲကြီးတစ်ခုတွင် ရှုပ်ထွေးစွာ နပန်းလုံးနေကြသည်ကို အဝေးမှ မြင်လိုက်ရသည်။

ကွင်း၏ အစွန်းတွင် အရာရှိများဟု ထင်ရသော အမျိုးသား အများအပြားသည် လက်ပိုက်လျက် ရပ်ကြည့်နေကြပြီး ထိုရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုကို တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းမှု တစ်စုံတစ်ရာ မပြုဘဲ ထိုရှုပ်ထွေးမှု တစ်ခုလုံးကို စိတ်ဝင်စားမှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့်သာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

စုရှီ၏ မျက်လုံးများက သဘောပေါက်မှုဖြင့် အရောင်လက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သေချာပေါက်ကို ရှဲ့ကျန်းကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ကြိုးပမ်းသည့် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤအရာရှိများသည် သူတို့၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြုမူနေခွင့် ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ပတ်လည်တွင် ရပ်နေကြသော အမျိုးသားများသည် စုရှီနှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာသည်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။ အရာရှိများထဲမှ တစ်ဦးသည် သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော သစ်သား ဝီစီကို ဆွဲယူပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် မှုတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူတိုင်း ရပ်တန့်သွားပြီး အသင့်အနေအထား ရပ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ နုပျိုသော မျက်နှာများတွင်မူ ရှဲ့ကျန်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့ထံသို့ လှည့်ကြည့်လာကြစဉ် အာခံမှုနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဟုတ်သည်… အာခံမှုပင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာရှိ လူတိုင်းသည် တစ်နိုင်ငံလုံးမှ အထူးချွန်ဆုံးများအဖြစ် ရွေးချယ်ခံထားရသူများ ဖြစ်ကြပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ဦးညွှတ်ရန် အကျင့်မရှိကြပေ။ ယခုမူ သူတို့အား လေ့ကျင့်ပေးရန်နှင့် ကြီးကြပ်ရန် ရောက်ရှိလာသော အမည်မသိ အရာရှိတစ်ဦး၏ ဦးဆောင်မှုကို လိုက်နာရန် မျှော်လင့်ခံနေရသည်လော။ တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းများ ကြီးစိုးသည့် စစ်ဘက်ယူနစ်တစ်ခုတွင် ဤသွေးပူသော စစ်သားများသည် ခွန်အားကသာ သူတို့၏ လေးစားမှုကို ရရှိနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ဗိုလ်မှူးကြီးအသစ် ရောက်ရှိလာပြီဟူသော သတင်း ပျံ့နှံ့သွားသောအခါ ကုမ္ပဏီများထဲမှ တစ်ခုသည် ဤပွက်လောရိုက်မှုကို တမင်တကာ ဖန်တီးခဲ့ပြီး သူသည် သူတို့ကို အမှန်တကယ် အမိန့်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိမရှိ သိရှိရန်နှင့် သူ့ကို အကဲဖြတ်ရန် မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသည် ပြောသာပြောပြီး အလုပ်မလုပ်သူ ဖြစ်နေပါက သူတို့သည် သူ့အတွက် အခက်အခဲများ ဖြစ်အောင် လုပ်ရန် ဝန်လေးကြမည် မဟုတ်ပေ။

သေချာပေါက် လူတိုင်းက ထိုသို့ တွေးမိလောက်အောင် မိုက်မဲကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ရှဲ့ကျန်း ဟုန့်ကျွင်းကျွန်းမှ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော စစ်သား နှစ်ဆယ်သည် ထို ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုနှင့် အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးသော နေရာတွင် ရပ်နေကြပြီး ပြဿနာရှာသူများဘက်သို့ သနားညှာတာသော အကြည့်များဖြင့် ပရမ်းပတာ အခြေအနေကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ဘယ်လိုတောင် အသည်းအသန်ဖြစ်နေလို့ ကျားတစ်ကောင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းမွှေးကိုဆွဲဖို့ ဆန္ဒရှိနေရတာလဲ?!

လူ လေး၊ငါးဆယ်ခန့်သည် ထိုစိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာတွင် မပါဝင်ခဲ့ကြပေ။ အချို့မှာ အမြော်အမြင် ရှိကြပြီး အချို့မှာမူ ရှဲ့ကျန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဂုဏ်သတင်းကို ကြားသိထားကြသည်။

သူ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အကောင်းဆုံး ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော ရှဲ့ကျန်း၏ အကြည့်သည် လူအုပ်ကြီးကို တစ်လက်မချင်း ဝေ့ဝဲ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူ၏ ပြင်းထန်သော တည်ရှိမှုသည် သွေးပူနေသော လူအများအပြားကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားစေခဲ့သည်။

ဤလူများသည် ယူနစ်အသီးသီးမှ ထူးချွန်သော အရည်အချင်းရှိသူများ၊ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသူ အသိဉာဏ်ရှိသူများ ဖြစ်ကြပြီး ထိုတစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ထိုအေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကြောင့် ဤစိတ်ခံစားချက် ကင်းမဲ့သော မျက်နှာပိုင်ရှင် လေကြောင်းချီ ဗိုလ်မှူးကြီးသည် အမှန်တကယ် အရည်အချင်း အစစ်အမှန် ရှိသူဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း နားလည်လိုက်ကြသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ရှေ့ရှိ မြင့်မားသော စင်မြင့်တစ်ခုဆီသို့ လှမ်းတက်သွားခဲ့သည်။

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်!" သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် အလျင်မလိုသော်လည်း သူ၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဘွတ်ဖိနပ်များက ကွန်ကရစ်ကို ရိုက်ခတ်နေသော အသံသည် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများမှတစ်ဆင့် ပဲ့တင်ထပ်နေပုံ ရပြီး သူတို့ကို အလိုအလျောက် တင်းမာသွားစေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော တပ်ရင်းမှူး အများအပြားသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အခြားတစ်ဦး၏ လေးနက်မှုကို မြင်တွေ့နေရသည်။ သူတို့သည် သတိမထားမိဘဲ ပို၍ပင် မတ်မတ်မားမား ရပ်လိုက်ကြသည်။

ရှဲ့ကျန်း သစ်သား စင်မြင့်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ချန်းထောင်ထံမှ အကြောင်းကြားစာ ရရှိထားသော ရှီးယန်နန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူ့ညီမ ပါဝင်ပတ်သက်နေမှုအပေါ် စပ်စုချင်စိတ် ရှိသော်လည်း သူသည် မည်သည့် မေးခွန်းမျှ မမေးခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် သူ၏ ထောက်ခံမှုကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသသည့်အနေဖြင့် ရှဲ့ကျန်း၏ ဘယ်ဘက် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းခွဲ အကွာတွင် လျင်မြန်စွာ သွားရပ်လိုက်သည်။

လူတိုင်း ရောက်ရှိနေချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏ လက်များကို နောက်သို့ ပစ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ရှေ့မှ အမျိုးသား ခြောက်ဆယ် ခုနစ်ဆယ်ခန့်ကို အေးစက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မားမားမတ်မတ် ရပ်နေသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ဟန်ပန်အမူအရာသည် ဓားအိမ်မှ ထုတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ချွန်ထက်သော ဓားတစ်လက်နှင့် တူနေသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။

"ငါကြားတယ်... မင်းတို့ထဲက တော်တော်များများက ငါ့ကို လေးစားမှု မရှိဘူးဆို။ ကောင်းပြီ! ဒီနေ့ ငါ မင်းတို့လို... လူမှန်းသူမှန်းတောင် မသိသေးတဲ့ ကလေးဆန်ဆန် ကောင်တွေကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။ မင်းတို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ ရန်ဖြစ်နေကြတယ်။ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် တကယ် တိုက်ချင်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် စင်ပေါ် တက်ခဲ့ကြ..."

မထီမဲ့မြင် အကြည့်ဖြင့် ရှဲ့ကျန်းသည် အောက်ရှိ အုပ်စုထံသို့ သူ၏ လက်ညှိုးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လှောင်ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီပေါ် တက်ခဲ့ကြ ငါ မင်းတို့နဲ့ ချမယ်! မင်းတို့ ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ရင် ငါ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး နေရာပြောင်းရွှေ့ဖို့ ကိုယ့်ဘာသာ တောင်းဆိုမယ်! ဘယ်လိုလဲ။ သတ္တိရှိလား ကလေးဆန်ဆန် ကောင်တွေ။"

စုရှီသည် ထောင့်တစ်နေရာမှ ကြည့်နေရင်း သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်နေသည်။ သူသည် သူမနှင့်အတူ ရှိနေချိန်တွင် အမြဲတမ်း နူးညံ့ပြီး နားလည်မှု ရှိခဲ့ကာ ဤမျှ ပြင်းထန်ပြီး မချုပ်တည်းနိုင်သော ပုံစံမျိုးကို သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ခဲ့ဖူးပေ။

သူ့ကို စိန်ခေါ်ရန်နှင့် သူ၏ သြဇာအာဏာကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ထူထောင်ရန် သူတို့အား တမင်တကာ ရန်စနေမှန်း သူမ သိသော်လည်း ဒီပုံစံက မယုံနိုင်လောက်အောင် ခန့်ညားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရွေးချယ်ခံထားရသော အထူးချွန်ဆုံးများသည် လူမိုက်များ မဟုတ်ကြပေ။ ဒါသည် သူတို့ကို ရန်စရန် နည်းဗျူဟာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်သော်လည်း ဒါက အရေးမကြီးပေ။ ရှဲ့ကျန်းတွင် သူတို့ကို ဦးဆောင်ရန် အရည်အချင်း အမှန်တကယ် ရှိမရှိ စမ်းသပ်နိုင်သရွေ့ ထိုမျှသည် လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လူလေးဦး လျင်မြန်စွာ စင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် လေးဦးဖြစ်ပြီး တစ်ဦးချင်းစီသည် မိမိတို့၏ အရည်အချင်းများအပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိကြသည်။ မည်သူက အရင် သွားသင့်သည်ကို သူတို့ ဆွေးနွေးနေကြစဉ် ရှဲ့ကျန်းသည် မထီမဲ့မြင်ဟန် အနည်းငယ်ဖြင့် သူ၏ မေးကို ပင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး တစ်ပြိုင်တည်း တက်ခဲ့!"

သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် စိန်ခေါ်ရန် တက်လာသော စစ်သည်တော် လေးဦးစလုံးသည် သူ့ကို မည်းမှောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူက မည်သူ့ကို လျှော့တွက်နေသည်ဟု ထင်နေသနည်း။

အောက်ရှိ စစ်သားများသည် တီးတိုးသံများဖြင့် ဆူညံသွားကြသည်။ ရှဲ့ကျန်းကို ကြိုတင် သိရှိထားသူများမှလွဲ၍ လူတိုင်းက ဗိုလ်မှူးကြီးအသစ်သည် အလွန်အမင်း မာနကြီးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့တွင် အရည်အချင်း အချို့ ရှိသည့်တိုင် အထူးချွန်ဆုံး "စစ်သည်တော်-ဘုရင်" အဆင့် စစ်သား လေးဦးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ခွင့် ပြုလောက်အောင် သူ မည်သို့ ပေါ့ဆနိုင်သနည်း။ ဤသည်မှာ ရှုံးနိမ့်မှုကို တောင်းခံနေခြင်း မဟုတ်ပါလား။

ပထမ တပ်ရင်းမှူး၏ မျက်နှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် သူ၏ ဘေးရှိ ဒုတိယ တပ်ရင်းမှူးကို လှမ်းကြည့်ပြီး တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"သူ ဟန်ဆောင်နေတာလို့ မင်းထင်လား ဒါမှမဟုတ် သူ့မှာ တကယ် အရည်အချင်း ရှိလို့လား။"

ဒုတိယ တပ်ရင်းမှူးက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်သည်။

"ဗိုလ်မှူးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ပြီးတော့ သူ့ပတ်ပတ်လည်က ဒီအရှိန်အဝါနဲ့… တကယ့် အရည်အချင်း အစစ်အမှန် မရှိဘဲ သူ ဒီလို စကားမျိုး ပြောလိမ့်မယ်လို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား။"

ပထမ တပ်ရင်းမှူးက သူ၏ မေးကို တွေးတွေးဆဆ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ ဒီမှာ ထူးခြားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရလိုက်ပုံပဲ။ ဘယ်လောက် ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးလဲ။ ငါလည်း နောက်ကျရင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းအောင် ကိုယ်တိုင် ဝင်ပါရဦးမယ်!"

သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်များကိုပင် အချင်းချင်း ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်ကာ မစောင့်ဆိုင်းနိုင်သော ပုံပေါက်နေသည်။

ဒုတိယ တပ်ရင်းမှူးက သူ၏ မျက်လုံးများကို သိသိသာသာ လှန်လိုက်ပြီး ခြေတစ်လှမ်း ခွာလိုက်ကာ ပထမ တပ်ရင်းမှူးသည် ဦးနှောက်မရှိဘဲ အားသာ သုံးသူဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ ထိုနေရာသို့ တက်သွားခြင်းသည် အရှက်တကွဲ အတီးခံရခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမျှ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ!

သေချာပေါက် သူ သူတို့ကို သတိပေးဖို့ထိ အဖက်လုပ်မနေခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့သည် ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုနှစ်ဦး ဘာတွေးနေသည်ကို အခြား မည်သူမျှ မသိခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုသည် သစ်သား စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရှိနေသည်။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် အမျိုးသား လေးဦးသည် အတူတိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ဗိုလ်မှူးကြီးက အတီးခံရမည်ကို မကြောက်သောကြောင့် သူတို့လည်း နောက်တွန့်နေရန် အကြောင်းမရှိဟု ယူဆကြသည်။

သူတို့၏ နည်းဗျူဟာကို လျင်မြန်စွာ ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့သည် ယာယီ ဒိုင်လူကြီးဖြစ်သော ရှီးယန်နန်၏ အချက်ပြမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သူ၏ "စတင်!" ဟူသော အော်သံတွင် လေးဦးသားသည် ပေါင်းစပ် ညှိနှိုင်းထားသော အရှိန်ဖြင့် ရှဲ့ကျန်းထံသို့ ပြေးဝင်သွားကြပြီး သူ့ကို ဝန်းရံရန် လျင်မြန်စွာ ဖြန့်ခွဲလိုက်ကြသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။

ဤ လေလုံသော ဝိုင်းရံမှုမှ ရှဲ့ကျန်း မည်သို့ ရုန်းထွက်မည်ကို လူတိုင်းက အလိုလို စောင့်ကြည့်နေကြသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တင်းမာလာသည်။

ဟုတ်သည် ရုန်းထွက်ခြင်းပင်!

လူအများစုသည် ရှဲ့ကျန်း လေးဦး၏ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်မှုမှ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက် မရှိဘဲ ထွက်လာနိုင်မည်ဟု မယုံကြည်ကြဘဲ အနည်းဆုံးတော့ သူ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ရရှိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားကြသည်။

သို့သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထူးချွန်ထက်မြက်သူများ တည်ရှိနေတတ်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် မူလကတည်းက အလွန် သန်မာသူဖြစ်ပြီး စုရှီ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ့ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် ကူညီပေးခဲ့သော စေတနာ အားထုတ်မှုများကြောင့် အသက် သုံးဆယ့်သုံးနှစ်တွင်ပင် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေသည် အမြင့်ဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေချောင်းများကို မြေကြီးထဲသို့ စိုက်ဝင်စေကာ ရှေ့သို့ လွှတ်တင်လိုက်ပြီး အစွမ်းထက်သော လက်သီးတစ်ချက်ကို ပစ်သွင်းရင်း အမြောက်ဆံတစ်တောင့်ကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို တွန်းပို့လိုက်သည်။

မြန်သည်! အလွန်မြန်သည်! ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ အရိပ်ယောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ရှေ့မှ စစ်သည်တော် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားစဉ် "ဘန်း" ဟူသော မြည်ဟည်းသံကို လူတိုင်း ကြားလိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှဲ့ကျန်းသည် လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းသော လည်ပြန်ကန်ချက်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ကာ ကျန်ရှိသော တိုက်ခိုက်သူ သုံးဦးကို နောက်ဆုတ်သွားစေသည်။

ဤကန်ချက်၏ နောက်ကွယ်မှ အင်အားသည် အလွန်အမင်း အားမပြင်းလှဘဲ ထိုသုံးဦးသည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ကြပြီး ကာကွယ်ရန် သူတို့၏ လက်များကို မြှောက်ကာ မိမိတို့ကိုယ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် ခြေထောက်များကို မြေကြီးထဲသို့ စိုက်ဝင်ထားလိုက်ကြသည်။ သူတို့ ဟန်ချက် ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းနိုင်သည်နှင့် သူတို့သည် ပြန်လည် ထမလာနိုင်သေးသော ကျဆုံးသွားသည့် သူတို့၏ ရဲဘော်ကို အံ့အားသင့်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အဖွင့် ဆယ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် သူတို့ လူတစ်ဦး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ!

ယခုအခါ လူတိုင်း၏ ကနဦး လျှော့တွက်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့၏ အကောင်းဆုံး စွမ်းဆောင်ရည်ကို ထုတ်ဖော် ပြသခဲ့ကြသည်။