နောင်တစ်ချိန် ငါ စိမ်းလန်းသော ဧကရာဇ်

ဖြစ်လာခဲ့ရင် နင့်ရဲ့ မက်မွန်ပွင့်တွေ အကုန်လုံးကို ပွင့်အာသွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်

"ဝမ်ကျုံး... ဝမ်ယုံး... မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး လုပ်တာ တော်တယ်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် မိသားစုစစ်သည် နှစ်ဦးကို အလွန်ကျေနပ်အားရနေသည်။ သူတို့သည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ကောင်းမွန်ပြီး ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ရာတွင်လည်း အရည်အချင်းရှိကြသည်။

ချက်ချင်းပင် သူက သူတို့ကို ဆုကြေးငွေ ရွှေတာရာ ၁၀ ပြားစီ ချီးမြှင့်လိုက်သည်။

မိသားစုစစ်သည် နှစ်ဦးသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး ဆုလာဘ်အတွက် သခင်လေးကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။

ဒီကာလအတွင်း သူတို့သည် သခင်လေးနောက် လိုက်ပါခဲ့ပြီး ဝင်ငွေများစွာ ရရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ တက်ကြွနေကြသည်။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် မိသားစုစစ်သည်များ၏ ပထမအဆင့်တွင် ရှိကြပြီး နှစ်စဉ် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော လူနေမှုဘဝကို ခံစားနိုင်ကြသည်။ သူတို့၏ လူနေမှုအဆင့်အတန်းသည် တစ်နှစ်လျှင် ရွှေတာရာ ၂ ပြား ဝန်းကျင် ရရှိနိုင်ပြီး ရွှေတာရာ ၂၀ တန်ကြေးရှိ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များနှင့် တစ်နှစ်လျှင် နောက်ထပ် လစာ ရွှေတာရာ ၁၂ ပြားလည်း ရရှိနိုင်သည်။

သာမန် အရပ်သားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူတို့၏ ဝင်ငွေမှာ အလွန်မြင့်မားသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ရှိုကျဲ့က သူတို့ကို ရွှေတာရာ ၁၀ ပြား ဆုချလိုက်သောအခါ ၎င်းသည် ကြီးမားသော ငွေပမာဏ ဖြစ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် ဝမ်ကျုံးသည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ယင်ရှားဂိုဏ်း၏ မိစ္ဆာတပည့်ကို မျှားခေါ်ဖမ်းဆီးသည့် တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ခဲ့သဖြင့် နောက်ထပ် ရွှေတာရာ ၂၀ ဆုချီးမြှင့်ခံခဲ့ရသေးသည်။ သူ တကယ်ပင် ငွေများစွာ ရရှိခဲ့သည်။

"ကြိုးစားပြီး ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံကြ"

သူတို့ကို အားပေးပြီးနောက် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် အနားယူရန် သူ၏ အခန်းငယ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူတို့ကို ရက်ရက်ရောရော ပေးရခြင်းမှာ မိသားစုစစ်သည်များ၏ လူနေမှုအဆင့်အတန်း မနိမ့်သော်လည်း သူတို့သည် သွေးရင်းသားရင်း အဖွဲ့ဝင်များ ရရှိသော အရင်းအမြစ်များကို မခံစားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အသက် ၃၀ ကျော် အရွယ်များ ဖြစ်ကြပြီး ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၄ သို့မဟုတ် ၅ အထိ ကျင့်ကြံရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ စကားပြောဆိုခြင်း မရှိကြတော့ပေ။

သူတို့သည် ဖုန်းကူတံခါးသို့ ရောက်ရှိကြပြီး မြစ်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် အိမ်တော်သို့ သွားရန် လှေငယ်တစ်စင်းကို စီးနင်းလိုက်ကြသည်။ အသွားအပြန် ခရီးစဉ်သည် ၁၀ ရက်ခန့်သာ ကြာမြင့်ပြီး အတော်လေး ချောမွေ့ခဲ့သည်။

အမိုးမည်း လှေငယ်ထဲတွင် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် ဖုန်းကူလယ်ယာရှိ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဂျုံခင်း ဧက ထောင်ပေါင်းများစွာကို ရိတ်သိမ်းပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်ပြီး ရိတ်သိမ်းထားသော ဂျုံများသည် ခြွေလှေ့ကွင်းပြင်တွင် တောင်ကုန်းငယ်လေးများသဖွယ် ပုံထားကြသည်။

ရိတ်သိမ်းမှု ကောင်းသော နှစ်တစ်နှစ် ဖြစ်သည်။

အလုပ်များနေသော သီးစားလယ်သမားများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်အားရသော အပြုံးများ ရှိနေကြသည်။ ဤရိတ်သိမ်းရာသီသည် သူတို့၏ ဘဝများကို များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်စေလိမ့်မည်။

ဒီကမ္ဘာရှိ လယ်ယာအများစုသည် သီးစားလယ်သမားများ၏ အာမခံ ခွဲတမ်းစနစ်ကို အသုံးပြုကြသည်။ သီးနှံအထွက်နှုန်း များလေ သူတို့ ခွဲတမ်း ပိုရလေ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် စားသုံးမှုအပြင် ပိုလျှံသော သီးနှံများကို ကြေးပြားကြီးများဖြင့် လဲလှယ်ပြီး စုဆောင်းထားနိုင်သည်။

သူတို့ ငွေအလုံအလောက် စုမိသောအခါ သူတို့၏ သားသမီးများကို ဖင်းအန်းမြို့နယ်သို့ ပို့ဆောင်ပြီး လက်မှုပညာ တစ်ခုခု သင်ယူစေနိုင်သည်။ သားသမီးများ ကျွမ်းကျင်လာသောအခါ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်ပြီး ကိုယ်ပိုင် မိသားစုများ ထူထောင်နိုင်ကြလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူတို့ ငွေပိုစုနိုင်လျှင် မြေကောင်း ၁၀ ဧက၊ ၂၀ ဧကခန့် ဝယ်ယူနိုင်သည်။ လယ်ယာမြေဘေးတွင် အိမ်ဆောက်ပြီး ကိုယ်ပိုင်လယ်သမားများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

သို့သော် သီးစားလယ်သမား ဘဝမှ ကိုယ်ပိုင်လယ်သမား အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။ မကြာခဏဆိုသလို မျိုးဆက်တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုလောက် ကြိုးစားအားထုတ်မှု လိုအပ်တတ်သည်။

ဒီကမ္ဘာတွင် သီးစားလယ်သမား ဘဝမှ တဖြည်းဖြည်း ကိုယ်ပိုင်လယ်သမား ဖြစ်လာသူများ ရှိသကဲ့သို့ ကိုယ်ပိုင်လယ်သမား မိသားစုများ ကျဆင်းပြီး လယ်ယာမြေများတွင် သီးစားလယ်သမားများ ပြန်ဖြစ်သွားကြသူများလည်း ရှိသည်။ ဒီရေ အတက်အကျ၊ လမင်း အပြည့်အကွယ် သဘောတရား ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်စဉ် တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

အလားတူပင် ဒီကမ္ဘာတွင် ကျဆင်းပြိုလဲနေသော ရှောင်ဝူမျိုးနွယ်စုများ ရှိသကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း အင်အားကြီးမားလာသော ရှောင်ဝူမျိုးနွယ်စုများလည်း ရှိသည်။

ဤသီးစားလယ်သမားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဖင်းအန်းမြို့နယ်မှ ဝမ်မျိုးနွယ်စုသည် နတ်ဘုံနတ်နန်းသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် အမှန်တရား တစ်ခုကို သဘောပေါက်လာသည်။ ဝမ်မျိုးနွယ်စုနှင့် ထိုသီးစားလယ်သမား မိသားစုများ သို့မဟုတ် ကိုယ်ပိုင်လယ်သမား မိသားစုများအကြား ကွာခြားချက် သိပ်မရှိလှပေ။ အားလုံးက ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် စုဆောင်းမှုများမှတစ်ဆင့် မိမိတို့၏ မိသားစု သို့မဟုတ် မျိုးနွယ်စုကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင်၊ ပိုမိုအင်အားကြီးမားအောင် လုပ်ဆောင်ချင်ကြသူများသာ ဖြစ်သည်။

အမိုးမည်း လှေငယ်သည် ဖုန်းကူလယ်ယာကို ဖြတ်သန်းပြီး အကွေ့အကောက်များသော မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက် အိမ်တော်သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်လာရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရွာပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည်။ ဤရွာများသည် အိမ်ခြေ ၄၀ မှ ၂၀၀၊ ၃၀၀ အထိ ရှိကြပြီး အများစုမှာ ကိုယ်ပိုင်လယ်သမားများ၏ ရွာများဖြစ်ကာ အချို့မှာ လယ်ယာငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ဘိုးဘေးကျိုးရွှမ်သည် တောင်ဘက်ဒေသကို စူးစမ်းရှာဖွေ အခြေချရန် အမိန့်ရရှိခဲ့စဉ်က သူ၏ မိသားစုအပြင် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာသော ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ မိသားစုခွဲ ၁၀၀ ကျော်လည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤမိသားစုခွဲများသည် ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ ပင်မသွေးရိုးမှ ခွဲထွက်လာသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်ပြီး ဘိုးဘေးကျိုးရွှမ်မှ ဆင်းသက်လာသော သွေးရိုးသည် အလွန်အားပျော့သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် အရည်အသွေးမြင့် ကျင့်ကြံသူများ မွေးထုတ်ရန် ခက်ခဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤဝမ်မျိုးနွယ်စု ဘေးကွဲ မိသားစုခွဲများသည် ဘိုးဘေးကျိုးရွှမ်နှင့်အတူ ဖင်းအန်းမြို့နယ်တွင် အခြေချခဲ့ကြပြီး မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန့်ပွားလာခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ ဖင်းအန်းမြို့နယ် တစ်ခုတည်းရှိ ဝမ်မျိုးနွယ်စု ဘေးကွဲ မိသားစုဝင် စုစုပေါင်း အရေအတွက်သည် ၁၀၀၀ ကျော် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

လူဦးရေ များပြားမှုကြောင့် လက်ရှိမျိုးဆက်တွင် ကျင့်ကြံခြင်း အလားအလာရှိသော မျိုးစေ့ ၂ ခုပင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ တစ်ဦးမှာ ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ အစေခံ ဝမ်ကွေဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ ဝမ်လော်ရီ၏ အစေခံမလေး ဝမ်ရှောင်ယွီ ဖြစ်သည်။

ဤရှောင်ဝူကမ္ဘာတွင် သွေးမျိုးဆက်ခံမှု သည် အရေးအကြီးဆုံး အရာဖြစ်သည်။ တိုက်ရိုက် သွေးရင်းသားရင်းများသည် မိသားစုခွဲများနှင့် လက်မထပ်ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် သူတို့၏ မျိုးဆက်သစ်များတွင် ရှောင်ဝူသွေးမျိုးရိုးကို နိမ့်ကျသွားစေနိုင်ပြီး ရှောင်ဝူ အလားအလာမရှိသော မျိုးဆက်များကို မွေးဖွားလာနိုင်ချေ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်လာပါက အလွန်ဆိုးရွားသော အဖြစ်အပျက် ဖြစ်လိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမျိုးဆက်သစ်သည် သွေးမျိုးရိုးကောင်းမွန်သော ဇနီးသည်ကို လက်ထပ်၍ မရနိုင်တော့သလို မည်သည့်မျိုးနွယ်စုကမျှ ရှောင်ဝူအလားအလာ ညံ့ဖျင်းသော အသုံးမကျသူတစ်ယောက်နှင့် သူတို့၏ သမီးပျိုကို လက်ထပ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ရလဒ်အနေဖြင့် ထိုသူသည် မိသားစုခွဲများနှင့်သာ လက်ထပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် နောက်ထပ် ဝမ်းနည်းဖွယ် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်၏ အစဖြစ်သည်။ သွေးရိုးအလားအလာ မရှိသော ကလေးများ မွေးဖွားလာနိုင်ချေမှာ မနည်းလှပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် ထိုကလေးများသည် မျိုးနွယ်စု ဆွေစဉ်မျိုးဆက် စာရင်းသို့ပင် ဝင်ရောက်ခွင့် မရတော့ဘဲ မိသားစုခွဲဝင်များသာ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်ဝူကမ္ဘာသည် သွေးမျိုးဆက်ကို အလွန်အရေးပါသည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ တိုက်ရိုက် သွေးရင်းသားရင်း အချင်းချင်းသာ လက်ထပ်ကြပြီး မိသားစုအခွဲ အချင်းချင်းသာ လက်ထပ်ကြသည်။ မျိုးရိုးမတူဘဲ လက်ထပ်ခြင်းကို လုံးဝ ခွင့်မပြုပေ။

ရှောင်ဝူ မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစုများ အတွက်ပင်လျှင် ဘေးကွဲများသည် ဘေးကွဲများသာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို စစ်မှန်သော မျိုးနွယ်စုဝင်များအဖြစ်ပင် မသတ်မှတ်ကြပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် သာမန် မိသားစုအခွဲများသည် ပင်မမိသားစု၏ တံခါးဝကိုပင် ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိကြပေ။

သို့သော် ဤဝမ်မျိုးနွယ်စု မိသားစုအခွဲများသည် ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် အတော်အတန် ချမ်းသာပြီး သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်ခဲ့ကြရသည်။ မိသားစု စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများတွင် ယုံကြည်ရမည့် ရာထူးနေရာ အချို့ကိုလည်း မိသားစုအခွဲများမှ ထူးချွန်သော သူများအတွက် သီးသန့် ဖယ်ထားပေးတတ်သည်။

ထို့ပြင် ဝမ်မျိုးနွယ်စု အိမ်တော်ရှိ စီမံခန့်ခွဲရေး ရာထူးအချို့ကို မိသားစုအခွဲများမှ ထူးချွန်သူများက အများဆုံး ရယူထားကြသည်။

ဤစနစ်များသည် ဝမ်မျိုးနွယ်စု တစ်ခုတည်းတွင် ရှိသည်မဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာအနှံ့အပြားတွင် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် ထိုအရာများကို ပြောင်းလဲရန် စွမ်းအားမရှိသလို ဆန္ဒလည်း မရှိပေ။ သူသည် အခြား မျိုးနွယ်စုများမှ တိုက်ရိုက် သွေးရင်းသားရင်း သို့မဟုတ် ဘေးကွဲများနှင့် လက်ထပ်၍ မရနိုင်ပေ။ မိသားစု သိက္ခာ ပြဿနာအပြင် သူ့မျိုးဆက်သစ်များအတွက်လည်း တရားမျှတမှု မရှိပေ။

လျိုမျိုးနွယ်စု၏ သမီးပျိုသည် တိုက်ရိုက် သွေးရင်းသားရင်း ဖြစ်ပြီး သူသည်လည်း တိုက်ရိုက် သွေးရင်းသားရင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ သွေးမျိုးဆက်များသည် နိမ့်ကျခြင်း မရှိပေ။

ဤနည်းဖြင့် မွေးဖွားလာသော မျိုးဆက်သစ်များသည် ကောင်းမွန်သော သွေးရိုးပါလာရန် သေချာသလောက်ရှိပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အလယ်အလတ်အဆင့် အလားအလာရှိသော ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားလာရန်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည်။ ၎င်းသည် ဝမ်မျိုးနွယ်စုရော လျိုမျိုးနွယ်စု အတွက်ပါ ကံကောင်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှု နယ်ပယ်အတွင်းရှိ ရွာများနှင့် လယ်ယာမြေများကို ဝမ်လော်ကျင်း၏ ဝိညာဉ်ပိုးမွှားများက အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ စောင့်ရှောက်ပေးထားသည်။ ဘေးအန္တရာယ်များ ကြုံတွေ့နေရဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အထွက်နှုန်း လျော့ကျမှုမှာ သိပ်မဆိုးရွားလှပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီရာသီကို ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာမရှိဘဲ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ကြသည်က ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို အတော်လေး ကျေနပ်စေသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့ အတွေးများထဲ မျောပါနေစဉ် အမိုးမည်း လှေငယ်သည် ကျူဝေရေကန်သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ နောက်ဖေးခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆိပ်ကမ်း၌ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လှေများ မရှိတော့သဖြင့် ဝမ်လော်ထုံသည် တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ထမ်းဆောင်ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ဘိုးဘေးလုံယန်ကို စံအိမ်သို့ ပြန်ပို့ပြီးနောက် စတုတ္ထအဒေါ် ရွှီကျီရိုနှင့် ဝမ်လိချီတို့လည်း တာဝန်ပြီးဆုံးသွားကြသည်။ ဝမ်လိချီသည် မိစ္ဆာ၏ လက်တွင်းမှ လွတ်မြောက်တော့မည့်အလား၊ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာသူ တစ်ဦး၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသွက်လက်စွာ လျှောက်လှမ်းနေလေသည်။

ဟဲ ဟဲ...

ဝမ်ရှိုကျဲ့ တိတ်တဆိတ် မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ ပထမဆုံး အနေဖြင့် သူသည် ရွှီကျီရိုကို လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"စတုတ္ထအဒေါ်... လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပင်ပန်းခဲ့ပါပြီ"

သူမသည် လမ်းခရီးတွင် ဘိုးဘေးလုံယန်ကို အလွန် ဂရုတစိုက်နှင့် ညင်သာစွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။

"ရှိုကျဲ့... မင်းက သဘောကောင်းလွန်းပါ တယ်... ဒါက အဒေါ်ရဲ့ တာဝန်ပါ"

ရွှီကျီရိုက အလျင်အမြန် ပြန်လည် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် ကျေးဇူးတင်သော အနေဖြင့် ရွှေတာရာ ၁၀၀ တန် ငွေစက္ကူ ၅ ရွက် (စုစုပေါင်း ရွှေတာရာ ၅၀၀) ကို ကမ်းပေးလိုက်ရာ အံ့အားသင့်ဖွယ် ပမာဏကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရွှီကျီရိုသည် လက်ကာပြပြီး အလျင်အမြန် ငြင်းဆန်လေသည်။

"ရှိုကျဲ့... ဒါက အဒေါ် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ အလုပ်ပါ... ဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး"

"စတုတ္ထအဒေါ်... ယူထားလိုက်ပါ... ဒီပိုက်ဆံက မျိုးနွယ်စု ဘဏ္ဍာတိုက်က လာတာပါ... ကျနော့် ကိုယ်ပိုင်ငွေ မဟုတ်ပါဘူး"

ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် သူမလက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"တတိယအစ်ကိုကြီး ရှိုနော်၊ စတုတ္ထညီမ လော်ထုံနဲ့ ပဉ္စမညီမ လော်ကျင်းတို့ အားလုံးက ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အဆင့်တွေကို ရောက်နေကြပြီ... ပြီးတော့ အဒေါ်လည်း ဒီနှစ်တွေမှာ အရမ်းပင်ပန်းခဲ့ပါတယ်... အဲဒါကြောင့် အဒေါ်ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ သွေးကို ဖြည့်တင်းဖို့ ပိုဂရုစိုက်ပြီး ကျန်းမာရေးကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပါ"

ရွှီကျီရို၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် စိုစွတ်သွားပြီး ဆို့နင့်သွားသည်။ သို့သော် သူမ စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ဝမ်ရှိုကျဲ့က သူမကို တားလိုက်ပြီး ပြန်နားတော့ရန် ပြောလိုက်သည်။

ရွှီကျီရို ထွက်သွားသည်နှင့် ဝမ်လိချီသည် ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ သူမသည် ပိုက်ဆံကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ မျက်စိကျနေသည်မှာ ဝမ်ရှိုကျဲ့ ပြန်သယ်လာသော ပင်လယ်စာ အဆန်းအပြား ပုံကြီးနှင့် အရသာရှိသော မုန့်ပဲသရေစာများ ဖြစ်သည်။

စတုတ္ထဦးလေး... အို... စတုတ္ထဦးလေး... လိချီက အရမ်းလိမ္မာပြီး စကားနားထောင်ခဲ့ပါတယ်နော်။ အဲဒီ စားစရာကောင်းတာတွေထဲက တစ်ဝက်လောက်တော့ ဦးလေး ဝေပေးသင့်တယ်လေ... ဒါမှမဟုတ် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့နော်။

ထိုအတွေးဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်မှ သွားရည်များပင် ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

"တူမကြီး... ဒီတစ်ခါ တူမကြီးလည်း တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့ပါတယ်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် သူမ၏ ဖောင်းကားနေသော မျက်နှာလေးကို ချစ်စနိုး ဆွဲညှစ်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ စာအုပ်အများအပြားကို ထုတ်လိုက်သည်။

"တူမကြီးက စာဖတ်ရတာ ကြိုက်မှန်း စတုတ္ထဦးလေး သိပါတယ်... ဒါကြောင့် ဒါတွေက တူမကြီးအတွက် သေချာ ပြင်ဆင်လာတဲ့ လက်ဆောင်တွေလေ... ဒါတွေက တူမကြီးအတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဆုလာဘ်တွေပဲ... လုံးဝ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေရဘူးနော်... စတုတ္ထဦးလေးက အချိန်မရွေး စစ်ဆေးမှာ"

"ဘာ... ဘာ... ဘာကြီးလဲ"

ဝမ်လိချီသည် ကမ္ဘာကြီး ဂျာခွပ်နေသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခေါင်းမူးသွားလေသည်။

ဘုရားရေ... ဝမ်လိချီဖြစ်ရတဲ့ သမီးအပေါ် ဘယ်လောက်တောင် မတရားလိုက်သလဲ... ဒီလို မကောင်းဆိုးဝါး စတုတ္ထဦးလေးမျိုး ရှိနေရတာ...

ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။

စတုတ္ထဦးလေး... အို... စတုတ္ထဦးလေး...

မြစ်အရှေ့ဘက်မှာ နှစ် ၃၀၊ မြစ်အနောက်ဘက်မှာ နှစ် ၃၀ ဆိုတဲ့ စကားပုံကို မကြားဖူးဘူးလား... ဆင်းရဲတဲ့ ကောင်မလေးကို အနိုင်မကျင့်နဲ့နော်။

နောင်တစ်ချိန် ငါ စိမ်းလန်းသော ဧကရာဇ် ဖြစ်လာခဲ့ရင် နင့်ရဲ့ မက်မွန်ပွင့်တွေ အကုန်လုံးကို မျက်နှာအနှံ့ ပွင့်အာသွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်။