အခန်း (၁၁၉-၁၂၀)

အပိုင်း ၁၁၉

ထိုသုံးဦးသည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ထို့နောက် ပြင်းထန်သော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုဖြင့် ရှဲ့ကျန်းထံသို့ တစ်ဖန် ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။

စင်မြင့်ပေါ်ရှိ နေရာသည် အကန့်အသတ် ရှိပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူတို့သည် ရှဲ့ကျန်းအပေါ် အနည်းဆုံး တစ်ချက် ထိမှန်စေရန် ရှင်းလင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သူ့ကို ထပ်မံ ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ရည်မှန်းချက်သည် တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး လက်တွေ့မှာမူ အခြားတစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးက လက်သီးဖြင့် ထိုးပြီး တစ်ဦးက ကန်ကျောက်ကာ သူ၏ လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ရန် နည်းဗျူဟာတစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူတို့၏ လက်သီးများနှင့် ခြေထောက်များ မထိတွေ့မီလေးတွင် ရှဲ့ကျန်းသည် လေထဲသို့ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လျင်မြန်သော နောက်ပြန်ပစ်ကန်ချက်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ သူသည် စက်ဝိုင်း၏ အပြင်ဘက်တွင် လက်ထောက် အနေအထားဖြင့် လက်ပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီး ထို့နောက် ချက်ချင်း သူ၏ ခြေထောက်ဖြင့် ဝေ့ဝဲ ကန်ကျောက်ကာ စစ်သား နှစ်ဦးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ နောက်ဆုံး လူသည် လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ပြန်လည် စုဖွဲ့ကာ ထပ်မံ ကြိုးစားရန် မျှော်လင့်နေသည်။

သို့သော် သူသည် ရှဲ့ကျန်း၏ အမြန်နှုန်းကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ယခင် လှုပ်ရှားမှုမှ အရှိန်ကို အသုံးပြု၍ ရှဲ့ကျန်းသည် လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးလူ၏ ခြေထောက်များကို သူ၏ အောက်မှ ဆွဲလှဲလိုက်သည်။ သူ ထရန် ကြိုးစားသောအခါ ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့အပေါ် ခြေထောက်တစ်ဖက် တင်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဖိထားလိုက်သည်။ ဤအရာအားလုံးကို သူ၏ အသက်ရှုသံ တစ်ချက် မမှားယွင်းဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် အောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး လှောင်ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပဲလား။ ဒါကို မင်းတို့က အထူးချွန်ဆုံးလို့ ခေါ်တာလား။ တကယ့် ဟာသပဲ! တခြား ဘယ်သူ ကြိုးစားကြည့်ချင်သေးလဲ။"

တိတ်ဆိတ်ခြင်း။

လုံးဝ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်ခြင်းပင်။

ဗိုလ်မှူးကြီးအသစ်သည် သန်မာလိမ့်မည်ဟု လူတိုင်း သိထားကြသော်လည်း ဤအဆင့်အထိ သန်မာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ တက်သွားခဲ့သော စိန်ခေါ်သူ လေးဦးသည် အကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမားများ မဟုတ်ကြသော်လည်း သူတို့သည် ထိပ်တန်းများထဲတွင် သေချာပေါက် ပါဝင်သည်။ သို့တိုင် သူတို့၏ ပူးပေါင်း အားထုတ်မှုများဖြင့်ပင် သူတို့သည် အသက်ရှုချိန် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အရေးနိမ့်ခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ ရပ်တန့်ချိန်များကို ထည့်သွင်း ရေတွက်ပါက သူတို့သည် တစ်မိနစ် ပြည့်အောင်ပင် မခံနိုင်ခဲ့ကြပေ။ ထို့အပြင် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဗိုလ်မှူးကြီး၏ လက်စကိုပင် မထိမိခဲ့ကြပေ။

ဤသည်မှာ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ဒါ အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ!

လူအုပ်ကြီးထံမှ တိတ်ဆိတ်မှုသည် သုံးမိနစ် အပြည့် ဆက်တည်ရှိနေခဲ့ပြီးနောက် သိသိသာသာ စိတ်တိုလာသော ရှဲ့ကျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။ အားလုံး ကြောက်သွားကြပြီလား ဟမ်။ မင်းတို့ ခုနက စွမ်းအင်တွေ ပြည့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ လာကြ! စမ်းကြည့်ကြ မင်းတို့ ဘယ်လောက် သတ္တိကောင်းလဲ ငါ ကြည့်ရအောင်… ကိုယ့် ရဲဘော်ရဲဘက်တွေကို လက်သီးထောင်ပြရဲတဲ့အထိပဲ!"

မိမိ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များကို တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် မမှန်ကန်ကြောင်း မှန်သော်လည်း မည်သူမျှ သူရဲဘောကြောင်သူဟု အခေါ်ခံရသည်ကို မနှစ်သက်ကြပေ အထူးသဖြင့် ဤမာနကြီးသော စစ်သားများ ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် စစ်သား ခုနစ်ဦး သို့မဟုတ် ရှစ်ဦး စင်မြင့်ပေါ်သို့ ပြေးတက်လာကြသည်။

သူတို့ နေရာ ယူလိုက်သည်နှင့် အောက်ရှိ စစ်သားများသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တီးတိုး စကားပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် အသစ်တက်လာသော အဖွဲ့ကို လေ့လာလိုက်ပြီး သူ၏ ရှေ့တွင် မားမတ်စွာနှင့် ခိုင်မာစွာ ရပ်နေကြသော စစ်သားများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင် ခေတ္တ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ စစ်သားကောင်း တစ်ဦးသည် သွေးရဲပြီး မာန ရှိရန် လိုအပ်သည်။

အောက်မှ တီးတိုးသံများကို ကြားသောအခါ သူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ။ မင်းတို့က တပ်ရင်းထဲမှာ အကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေလား။ ကောင်းပြီ! တစ်ယောက် အချိန် တစ်ယောက် မဖြုန်းကြရအောင်… အားလုံး တစ်ပြိုင်တည်း တက်ခဲ့ကြ!"

သူ၏ သဘောထားသည် မည်သူ့ကိုမဆို သူ့ကို ထိုးချင်စိတ် ပေါက်သွားစေလောက်အောင် မာနကြီးနေသော်လည်း သူတို့အားလုံး သူ၏ ခွန်အားကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စစ်သား ရှစ်ဦးသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်...

ရလဒ်မှာမူ ကြမ်းတမ်းပြီး အံ့အားသင့်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ နှစ်မိနစ် မပြည့်မီမှာပင် ရှစ်ဦးစလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်စွာ ညည်းညူရင်း လဲကျနေကြသည်။

ပြီးတော့ ရှဲ့ကျန်းသည် ထိုနေရာတွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရပ်နေပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို နှိမ့်ချသော ပြုံးရယ်မှုဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

"သနားစရာပဲ"

သူက လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ငါ စိတ်ပျက်မိတယ်။ မင်းတို့အပေါ်မှာ ငါ့စွမ်းအင်ကို ဖြုန်းတီးဖို့တောင် စိတ်မပါဘူး။ အတွေးတစ်ခု ရတယ်! မင်းတို့ ငါတို့ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ရှီး၊ ဒါမှမဟုတ် ဒေါက်တာစုကိုတောင် စိန်ခေါ်နိုင်တယ်။ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် နိုင်သွားရင် အဲ့ဒါ ငါ့အရှုံးလို့ သတ်မှတ်လိုက်မယ်!"

ရှီးယန်နန်သည် သူ၏ "လမ်းလျှောက်နေသော လက်နက်" ဖြစ်သည့် ညီမထံသို့ လှမ်းကြည့်ပြီး မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့လိုက်သည်။ ဤကောက်ကျစ်သော မြေခွေးအိုကြီး ရှဲ့ကျန်းမှာ သနားညှာတာမှု လုံးဝ မရှိပေ။ သူသည် ဤသနားစရာ စစ်သားလေးများ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ပြုပြင်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ချိုးဖဲ့ပစ်ရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ! ထိုအချိန်တွင် စုရှီ၏ မျက်လုံးများကမူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် အရောင်တောက်နေပြီး ဝင်ပါရန် တက်ကြွနေခဲ့သည်။

ဗိုလ်မှူးကြီး၏ စကားများက အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျဖွယ် ဖြစ်စေသော်လည်း ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးအား စိန်ခေါ်ခြင်းသည် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သည့် အရာတော့ မဟုတ်သေးပါ။ ထိုအတွေးနှင့်အတူ လူတိုင်း၏ အကြည့်တို့သည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ပစ်လျက် ထင်းရှူးပင်ကဲ့သို့ မတ်မတ်မားမား ရပ်နေသော ရှီးယန်နန် ထံသို့ ရောက်သွားကြသည်။

"ကျစ်…"

ရှီးယန်နန်သည် ရှဲ့ကျန်းအား စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိပေ။ ထို့အစား သူသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ ရှေ့သို့တက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူ လှုပ်ရှားလိုက်စဉ်မှာပင် ထောင့်တွင် ရပ်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်လျှံနေပြီဖြစ်သော အမျိုးသမီးငယ်ထံသို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

အားလုံး အံ့အားသင့်သွားရလောက်အောင်ပင် စုရှီသည် ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ့ထံသို့ ခုန်ဆွခုန်ဆွ ပြေးလာခဲ့သည်။

ရှီးယန်နန်သည် အောက်ရှိ စစ်သားများအား ကလေးဆိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်မှူးကြီးက မင်းတို့ ငါ့ကို စိန်ခေါ်လို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် စစ်ဆရာဝန် စုကို စိန်ခေါ်လို့ရတယ်လို့ ခုနက ပြောသွားတယ်လေ။ မင်းတို့ နိုင်ရင် ပြီးတာပဲ!"

သူက သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၊ ထို့နောက် စုရှီ ကို ထိုးပြလိုက်ရာ ထိုအချိန်ကျမှ လူအုပ်ကြီးသည် စစ်ဆရာဝန် စုဆိုသည်မှာ တကယ်တမ်းတွင် ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော မိန်းကလေး ဖြစ်နေမှန်း သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။

စော်ကားခြင်းပင်! ဤသည်မှာ ပေါ်တင် စော်ကားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်!

ဤသည်မှာ ဗိုလ်မှူးကြီးက သူတို့အား အုပ်စုလိုက် ဝိုင်းတိုက်ရန် အကြံပြုခဲ့စဉ်ကထက်ပင် ပို၍ အရှက်ရစရာ ကောင်းလှသည်။

မျက်လုံးအားလုံးသည် ရှီးယန်နန်ထံသို့ မကျေမနပ် ဒေါသထွက်နေသော အကြည့်များဖြင့် စုပြုံရောက်ရှိသွားကြပြီး၊ သူ့ကို ထိုနေရာတွင်ပင် ထိုးကြိတ်ပစ်လိုက်ချင်သည့်အလား ဖြစ်နေကြသည်။

စုရှီသည် အမှန်တကယ် လှပကြောင်းကိုတော့ သူတို့အားလုံး သဘောတူကြသည်။ အမှန်မှာ၊ စစ်သားအများအပြားသည် သူမကို အဝေးမှ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သဘောကျနေကြပြီး၊ အကြည့်ချင်းဆုံမိတိုင်း မျက်နှာများ ရဲတက်သွားတတ်ကြသည်။

သို့သော် ဤ အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးသည် အရာရှိတစ်ဦး၏ အိတ်ကပ်လေးလုံးပါ ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ဤနေရာသို့ အဘယ်ကြောင့် ရောက်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ ထို့ကြောင့် အချို့က စိတ်ကူးယဉ်နေကြသော်လည်း သူမ၏ တာဝန်ကို နားလည်သဘောပေါက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ရှေ့ဆက်တိုးရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြကာ ထိုအတွေးများကို ချုပ်တည်းထားကြသည်။

ယခုအခါ သူမသည် စစ်ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားကြပြီး အသက် နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည့်အတွက် အံ့အားသင့်မိကြသော်ငြား ထိုအချက်က သူတို့ကြားထဲတွင် ပိုစိတ်အားထက်သန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ရုပ်ရည်လည်းချောမော၊ အရည်အချင်းလည်းရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မည်သူက သဘောမကျဘဲ နေမည်နည်း။

သို့သော် သူမကို စိန်ခေါ်ရန်မှာမူ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သည့်အရာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စစ်သားများသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှီးယန်နန်ကိုသာ စိန်ခေါ်ရန် တန်းစီ တက်လာကြတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စုရှီသည် ဘေးတွင်ရပ်လျက် သူမ၏ အစ်ကိုကို ငြီးငွေ့ခြင်းနှင့် အားကျခြင်းတို့ ရောနှောနေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် တိုက်ပွဲတစ်ပွဲ ဆင်နွှဲချင်နေသည်။

အိမ်တွင် မိသားစုဝင်များနှင့် သိုင်းလေ့ကျင့်သည့်အခါတိုင်း၊ သူတို့သည် သူမကို အမြဲတစေ လျှော့ပေးလေ့ရှိသည်။ ယခု၊ သူမအနေဖြင့် ဤ ထိပ်တန်းစစ်သည်တော်များနှင့် သူမ၏ အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်ရန် နောက်ဆုံးတွင် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့က သူမကို လုံးဝ အလေးအနက် မထားကြပေ။

သူမ စိတ်မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားသည်။

ထိုစဉ် ရှီးယန်နန်ကို စိန်ခေါ်ရန် လူတစ်ဒါဇင်ကျော်သည် လက်ဆင့်ကမ်း တိုက်ပွဲပုံစံမျိုးဖြင့် တက်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် ဗိုလ်မှူးကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်ကကဲ့သို့ ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက် တစ်ပြိုင်တည်း ဝိုင်းတိုက်ကြသည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား သူတို့သည် နှစ်ယောက်တစ်တွဲဖြင့်သာ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ကြသည်။ ဤ အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းသော ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးသည် အလွန် အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်ရမည်ဟု လူတိုင်း ခန့်မှန်းမိကြသည်၊ သို့မဟုတ်လျှင် ဗိုလ်မှူးကြီး က သူ့အား ဤမျှ ချီးကျူးပြောဆိုလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူတို့တွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်မာန ရှိကြပြီး၊ နှစ်ယောက်တစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် သူတို့၏ အမြင့်ဆုံး အလျော့ပေးမှု ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ… ရှီးယန်နန်သည် အဘယ်ကြောင့် ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ရာထူးကို ရရှိထားပြီး သူတို့ကို ဦးဆောင်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းသွားသည်။ သူ၏ အရည်အချင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ခမန်းလိလိ ကောင်းလှသည်။ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် နောက်ထပ် ဗိုလ်မှူးကြီး တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ပင် ... ဖြိုခွင်း၍မရသော ခိုင်မာသည့် နံရံကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး၊ စိန်ခေါ်သူ တစ်ဒါဇင်ကျော် သူ့ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှီးယန်နန်သည် တစ်ဦးချင်းစီကို လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် သူသည် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို အမှန်တကယ် နှိမ်နင်းနိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

ဤသို့တွေးမိလျက် သူသည် သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ မမြင်နိုင်သော ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး၊ အေးစက်သော လေသံဖြင့် အမည်များကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ပထမတပ်ရင်းမှူး၊ ဒုတိယတပ်ရင်းမှူး… ရှေ့ထွက်ခဲ့!"

ပထမတပ်ရင်းမှူး - ... နောက်ဆုံးတော့ သူ့အလှည့် ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ဒီကောင်တွေသည် အလွန် လျင်မြန်ကြပြီး၊ သူ စင်ပေါ်တက်ရန် ကြိုးစားတိုင်း အရှေ့သို့ အလုအယက် တိုးဝှေ့နေကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးတစ်ဦးအနေဖြင့် အုပ်စုလိုက် စိန်ခေါ်မှုတွင် အခြားသူများနှင့် ပူးပေါင်းရန် လုံးဝ အစီအစဉ်မရှိ၊ သူ လိုချင်သည်မှာ တစ်ဦးချင်း တိုက်ပွဲဖြစ်သည်။ မနိုင်နိုင်မှန်း သိသော်လည်း၊ သူသည် စစ်မှန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို လိုလားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးကို လက်သီး ကောင်းကောင်း နှစ်ချက်လောက် ထိုးနိုင်ခဲ့လျှင်… ကောင်းပြီ၊ ဒါက သူ ခေတ်အဆက်ဆက် ကြွားလုံးထုတ်နိုင်မည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူ့ကို ခေါ်လိုက်သောအခါ၊ သူသည် ပြုံးပြီး စင်မြင့်ဆီသို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လှမ်းသွားသည်။ သူ စင်ပေါ် မတက်မီလေးတွင်၊ မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေပုံရသော ဒုတိယတပ်ရင်းမှူး၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။

ဒုတိယတပ်ရင်းမှူး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ လုံးဝ လက်မြှောက်အရှုံးပေးထားသော အမူအရာမျိုး ထင်ဟပ်နေသည်။

တပ်ရင်းမှူးနှစ်ဦး စင်မြင့်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ ရှီးယန်နန်သည် ပြသထားသော ကုန်ပစ္စည်းများကို အကဲဖြတ်သကဲ့သို့ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်... ရုတ်တရက် သူ ရယ်မောလိုက်သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး၊ လူတိုင်းကို အံ့အားတကြီး တိတ်ဆိတ်သွားစေသော စကားများကို ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်က စစ်ဆရာဝန် စုရှီပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို တစ်ချက်ထိအောင် ထိုးနိုင်ရင်၊ မင်းတို့ နိုင်တယ်..."

အကယ်၍ ပထမတပ်ရင်းမှူး ကောရုန့် သည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ပထမဆုံး တက်ရောက်လာစဉ်က သူ၏ ညိုမည်းသော အသားအရေနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် တောက်ပနေသော သွားဖြူဖြူများ ပေါ်လွင်သည့် အပြုံးကြီးနှင့်တူ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်ဆိုလျှင် ထိုအခါ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက်တွင် ထိုပျော်ရွှင်မှုများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ခံတပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ဆောက်ထားသော အရပ်မြင့်မားပြီး ကြွက်သားအပြည့်ရှိသည့် ကောရုန့်သည် ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ရှီးယန်နန်၏ အမိန့်ကို သူ နားလည်မှု မလွဲသွားစေရန် သေချာအောင် နှစ်ခါပြန် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ရင်ဘတ်အထိပင် မမီသော နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော စုရှီ ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

'ခင်ဗျား ကျုပ်ကို နောက်နေတာလား?' ဟု ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ပြောနေသည့် အမူအရာဖြင့် ကောရုန့်သည် ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးထံသို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤ သေးငယ်ပြီး ပိန်သွယ်သော အမျိုးသမီး သူမသည် သူ၏ လက်သီးတစ်ချက်ကိုပင် ခံနိုင်ရည် ရှိပါမည်လား။ သူ၏ လက်မောင်းသည် သူမ၏ လက်ဖျံတစ်ဖက်လုံးထက်ပင် ပို၍ တုတ်ခိုင်လှသည်။

ကောရုန့်သည် ဖြောင့်မတ်သော လူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ တွေးနေသည့်အရာကို အတိအကျ ပြောတတ်သူဖြစ်သည်။

"စစ်ဆရာဝန် စုရှီ ခင်ဗျား... တကယ်ကြီး တိုက်မှာလား။ ဒါက သိပ်မသင့်တော်ဘူးလို့ ထင်တယ်"

ကောရုန့်၏ အသံသည် သူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့်အညီ ကျယ်လောင်လှပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း ကြားကြရသည်။ ကြည့်ရှုနေသူ အများအပြားက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ လုံးဝ မသင့်တော်ဟု ထင်ရသည်။

ဤမျှ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကို သူတို့ မည်သို့ ရိုက်ရက်ကြမည်နည်း။

ထိုစဉ် ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ဇနီးသည်ကို မျက်လုံးများ တလက်လက်ဖြင့် ကြည့်နေကြသော စစ်သားများကို တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ထံမှ အေးစက်ပြီး ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခု စတင် ထုတ်လွှတ်လာသည်။ သူသည် သူ၏အစောပိုင်း အကြံပြုချက်ကို ရုတ်တရက် နောင်တရသွားခဲ့သည်။ သူ့ဇနီးသည်က ကိုယ်ခံပညာနှင့် သိုင်းပညာကို အမှန်တကယ် ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း သူ မသိခဲ့ပါက သူ သူမကို ယခုအချိန်တွင် စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆွဲချသွားခဲ့လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူမကို ဆွဲချခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ဤကိစ္စကို အမြန် ဖြေရှင်းရန် ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ထိုသို့ စိတ်ထဲတွင် ရည်ရွယ်လျက် တိုက်ရိုက် အမိန့်တစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။

"ပထမတပ်ရင်းမှူး၊ ဒုတိယတပ်ရင်းမှူး၊ စစ်ဆရာဝန် စုရှီ နဲ့ သိုင်းလေ့ကျင့်လိုက်။ ဒါ အမိန့်ပဲ!"

"ဟုတ်ကဲ့!"

ထိုလူနှစ်ဦးသည် ချက်ချင်း အလေးပြုလိုက်ကြပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ထိုသို့ တုံ့ပြန်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် စုရှီကို တောင်းပန်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဤမျှ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးသည့်အတွက် ဗိုလ်မှူးကြီးသည် အနည်းငယ် ရက်စက်သူဖြစ်ကြောင်း တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားနေကြသည်။

သူမတွင် အရည်အချင်း အနည်းငယ် ရှိခဲ့လျှင်ပင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကြားတွင် မွေးရာပါ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အား ကွဲပြားမှုများ ရှိနေသည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် အစကတည်းက သူမ၏ လက်မောင်းများသည် အနည်းငယ် ကွေးလိုက်ရုံဖြင့် ကျိုးသွားနိုင်လောက်အောင် သွယ်လျနေပြီး သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်တွင် မြင်နိုင်သော ကြွက်သားအရိပ်အယောင်ပင် မရှိသည်ကို သတိပြုမိခဲ့ကြသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ဤသည်မှာ ဗိုလ်မှူးကြီးထံမှ အမိန့်ဖြစ်သောကြောင့် တပ်ရင်းမှူးနှစ်ဦးသည် စိတ်ကို ခိုင်မာအောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ ကောရုန့်သည် ဒုတိယတပ်ရင်းမှူးနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တွဲမတိုက်ဘဲ သူမအပေါ် ညှာတာစွာ ဆက်ဆံရန် ရှင်းလင်းစွာ သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။

သူမအား ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရန်မှာ စဉ်းစားစရာပင် မလိုပေ။ သူတို့၏ မာနက ထိုသို့ပြုလုပ်ခွင့် မပြုပေ။

သူတို့ မည်သူက ပထမဆုံး အလှည့်ယူမည်ကို ဆုံးဖြတ်နေစဉ်မှာပင် စုရှီသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရှဲ့ကျန်းကို နူးညံ့သော အသံဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ အောက်မှာ ဆင်းတိုက်လို့ရမလား"

သူမသည် သစ်သားစင်မြင့်ကို မတော်တဆ ချိုးဖျက်မိမှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ဇနီးလေး၏ မပြောထွက်သော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး တပ်ရင်းမှူးနှစ်ဦးထံသို့ စိုးရိမ်သော အကြည့်တစ်ချက် ပို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း ထပ်မံ မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"နည်းနည်း ညှာညှာတာတာ လုပ်ဦး"

သူ၏ စကားများသည် စုရှီအတွက် ရှင်းလင်းစွာ ရည်ရွယ်ပြီး သူမ မတော်တဆ တစ်စုံတစ်ဦးကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရစေရန် သေချာစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကောရုန့်နှင့် ဒုတိယတပ်ရင်းမှူး နှစ်ဦးစလုံးသည် ထိုသတိပေးချက်မှာ သူတို့အတွက်ဟု ထင်မြင်သွားကြသည်။ အခုမှပဲ ပိုကောင်းသွားတယ် သူတို့ တွေးလိုက်ကြသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဗိုလ်မှူးကြီးသည် အမျိုးသမီးများအပေါ် နူးညံ့ကြင်နာမှု အနည်းငယ် ပြသတတ်သည်ကို သူတို့ သိလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထပ်၍တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

"နားလည်ပါပြီ ဗိုလ်မှူးကြီး!"

ရှဲ့ကျန်းက သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ ' ဒီ ငတုံးတွေ ဘာမှ မသိကြဘူး!'

ကောင်းပြီ အကယ်၍ သူတို့က အသိဉာဏ်မဲ့နေမည်ဆိုလျှင် ထားလိုက်တော့။ နောင်တွင် သူတို့ကို လေ့ကျင့်ပေးရာ၌ ပိုဂရုစိုက်ရမည်ဟု ထင်ရသည်။

ရှဲ့ကျန်းနှင့် ရှီးယန်နန်မှလွဲ၍ စုရှီသည် အဘယ်ကြောင့် ကွန်ကရစ်မြေပြင်ပေါ်တွင် သိုင်းလေ့ကျင့်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်ကို အခြားမည်သူမျှ မသိကြပေ။ ကွန်ကရစ်ပေါ်တွင် လဲကျခြင်းသည် သစ်သားပျဉ်ပြားများပေါ်တွင် လဲကျခြင်းထက် များစွာ ပိုမနာကျင်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။

သို့သော် ဗိုလ်မှူးကြီးက သဘောတူညီခဲ့သောကြောင့် အချို့စစ်သားများက စုရှီထံသို့ သနားညှာတာသော အကြည့်များ ပို့နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ ကန့်ကွက်စကား ပြောကြားခြင်း မပြုရဲကြပေ။

သူတို့သည် နေရာကို အမြန်ရှင်းလင်းပေးပြီး စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် စုရုံးလိုက်ကြကာ စုရှီ၊ ပထမတပ်ရင်းမှူးနှင့် ဒုတိယတပ်ရင်းမှူးတို့ နေရာယူထားသော အလယ်ဗဟိုတွင် နေရာလွတ်တစ်ခု ချန်ထားပေးခဲ့သည်။

ရှီးယန်နန်၏ ဝီစီသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် အလယ်ဗဟိုရှိ သုံးဦးထံသို့ စူးစိုက်သွားကြသည်။ ဒုတိယတပ်ရင်းမှူးသည် လက်များကို နောက်ပစ်လျက် အစွန်အဖျားတွင် ရပ်နေသည်ကို သူတို့ သတိပြုမိကြပြီး ကြည့်ရှုသူ၏ အနေအထားကို ခံယူထားရာ စစ်သားအများစုကို သက်ပြင်းချနိုင်စေခဲ့သည်။

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၂၀

ထို့နောက် လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် စစ်မြေပြင်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေသော နှစ်ဦးထံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။ မတူညီသော အခြေအနေများတွင်သာဆိုလျှင် ဤမြင်ကွင်းသည် သူတို့ကို ရယ်မောစေမိမည် ဖြစ်သည်။ ပေမီတာ နှစ်မီတာနီးပါး အရပ်မြင့်မားသော ဧရာမ လူကြီးတစ်ဦးသည် ၁.၆ မီတာကျော် အရပ်သာ ရှိသော သေးငယ်သော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နေသည်။

အရွယ်အစား ကွာခြားမှု တစ်ခုတည်းကပင် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ကွာဟနေသဖြင့် စစ်ဆရာဝန်သည် တစ်ကွက်တောင်မှ ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ကြောင်း လူတိုင်း သေချာပေါက် ခံစားမိကြသည်။

ဤသို့ တွေးလျက် စစ်သားများသည် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကြသည်။ အခက်အခဲ၏ ပထမဆုံး အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်နှင့် သူတို့အားလုံး လှပသော ဆရာဝန်မလေးကို ကယ်တင်ရန် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြမည်။ သူတို့သည် ဒုက္ခရောက်နေသော မိန်းမပျိုကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် သူရဲကောင်းအဖြစ် ဂုဏ်ကျက်သရေ အနည်းငယ် ရရှိကောင်း ရရှိနိုင်ပြီး ထိုအရာက အလှလေးအား သူတို့ကို လေးစားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုစေခဲ့လျှင်... အားလုံး ပိုကောင်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထို့နောက် တစ်မိနစ်... နှစ်မိနစ်... ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး စင်မြင့်ပေါ်ရှိ နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး နှစ်ဦးစလုံး လှုပ်ရှားခြင်း မရှိကြပေ။ ကောရုန့်၏ ယပ်တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော လက်များသည် သူ၏ ဘေးတွင် မလုံမလဲ ချထားလျက် သူမကို မတော်တဆ ထိခိုက်မိခြင်းမရှိဘဲ လက်သီးတစ်လုံး မည်သို့ ထိုးရမည်ကိုပင် မသိဖြစ်နေသည်။

အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် သူသည် ဒုတိယတပ်ရင်းမှူးထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ကယ်တင်ရန် လက်တွေ့ကျကျ တောင်းပန်နေသည်— 'ဖြစ်နိုင်ရင်... ဖြစ်နိုင်ရင် ငါတို့ အလှည့် ပြောင်းလိုက်ကြမလား?'

ဒုတိယတပ်ရင်းမှူးသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ 'အိုး ဒါကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ ဒီနေ့ ရာသီဥတု သိပ်ကောင်းတာပဲ!'

လူအုပ်ကြီး - ...

စုရှီသည် ကောရုန့်က ပထမဆုံး လှုပ်ရှားမည် မဟုတ်ကြောင်း ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ ကောင်းပြီ အကယ်၍ သူက မတိုက်ခိုက်ဘူးဆိုလျှင် သူမကသာ စတင် တိုက်ခိုက်ရတော့မည်။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်းလျက် စုရှီသည် သူမ၏ သေးငယ်ပြီး ဖြူဖွေးသော လက်သီးကို ဆုပ်ပြီး သူ့ကို ဖော်ရွေစွာ သတိပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ လာပြီနော်!"

ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် သူမသည် မြေကြီးကို ခြေဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ကန်လိုက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းတွင် သူမသည် လေးကြိုးမှ လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပစ်ထွက်သွားကာ သုံးမီတာအကွာတွင် ရပ်နေသော ကောရုန့်၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အရမ်းမြန်တာပဲ! သူရဲကောင်းဆန်ဆန် ကယ်တင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော စစ်သားများသည် အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

စုရှီသည် သတိထားပြီး ညှာတာခဲ့ကာ သူ့ကို ယဉ်ကျေးစွာ သတိပေးခဲ့သော်လည်း ကောရုန့်သည် အမှတ်တမဲ့ ဖြစ်သွားဆဲပင်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူသည် လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုများရှိသည့် အတွေ့အကြုံရင့် စစ်သားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် စုရှီ၏ လျင်မြန်သော လက်သီးချက်ကို တားဆီးရန် သူ၏ လက်မောင်းကို အချိန်မီ မြှောက်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုတိုက်ခိုက်မှုသည် "ဘန်း!" ဟူသော အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ကောရုန့်သည် ထိခတ်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး နာကျင်မှုကြောင့် မအော်မိအောင် မထိန်းနိုင်ဘဲ အလိုလို နောက်သို့ ဆုတ်သွားမိသည်။

ဒီခွန်အား... ဒါ မယုံနိုင်စရာပဲ!

သို့သော် ဤ ခဏတာ ထိတွေ့မှုက ကောရုန့်၏ အကြည့်ကို စူးရှသွားစေခဲ့သည်။ ထို တစ်ချက်တည်းသော အားပြင်းသည့် လက်သီးချက်သည် သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသွင်အပြင်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မှုအားလုံးကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။ ယခု သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပြီ… ဤအမျိုးသမီးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခွန်အားအပြည့်ကို ဤတိုက်ပွဲသို့ ယူဆောင်လာရလောက်အောင်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။

ကြည့်ရှုနေသော စစ်သားများသည် အရပ် ၁.၆ မီတာကျော်သာရှိသော ဤသေးငယ်သော စစ်ဆရာဝန်မလေးသည် သူတို့အားလုံးက လူဝက်ဝံနက်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် မြင်ကြသော ကောရုန့်ကို အပြန်အလှန် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတွင် လက်သီးတစ်ချက်ချင်းစီကို အားအပြည့်ဖြင့် ထိုးနှက်လျက် အမှန်တကယ် ယှဉ်ပြိုင်နေနိုင်သည်ကို လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ ထိုးနှက်မှုများမှ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသော "ဘန်း! ဘန်း! ဘန်း!" အသံများသည် လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အသံတစ်ခုစီတိုင်းသည် ကြည့်ရှုနေသူများကို အတူတကွ နာကျင်သကဲ့သို့ တွန့်သွားစေသည်။

သို့သော် ထိုယာယီကွင်းပတ်ပေါ်တွင် စုရှီရော၊ ကောရုန့် ပါ နာကျင်မှု သို့မဟုတ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားနေရပုံ မပေါ်ပေ။ အမှန်မှာ သူတို့ တိုက်ခိုက်လေလေ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွလာလေလေ ဖြစ်သည်။

အကွက်အနည်းငယ် အပြန်အလှန် ယှဉ်ပြိုင်ပြီးနောက် ကောရုန့်သည် သူ စစ်ဆရာဝန်မလေးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိကြောင်း လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ၏ လက်သီးချက်များသည် လျင်မြန်ပြီး မကြာခဏဆိုသလို ထူးဆန်းပြီး မမျှော်လင့်ထားသော ထောင့်များမှ တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသည်။ ဤကဲ့သို့သော နည်းစနစ်ကို သူမ မည်သို့ ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဤမျှ လျင်မြန်မှုနှင့် တိကျမှုသည် အနည်းဆုံး ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ် လေ့ကျင့်ထားရန် လိုအပ်သည်မှာ သေချာသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူ မှန်သည်။ သူမ၏ အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ဘဝများ၏ ပေါင်းစပ် အတွေ့အကြုံများအရ စုရှီ သည် အမှန်တကယ်ပင် သူမ၏ အရည်အချင်းများကို နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော် လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ဘေးမှ ကြည့်ရှုနေသူများအတွက် ၎င်းသည် သာတူညီမျှ တိုက်ပွဲတစ်ခုဟု ထင်ရသည်။ စူးရှသော "ဘန်း! ဘန်း!" အသံများက သူတို့သည် တန်းတူရည်တူ ထိုးနှက်နေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။ သို့သော် ကောရုန့် က အမှန်တရားကို သိသည်။ သူကသာ အထိုးခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ထိုးနှက်လိုက်သည့် နေရာတိုင်းသည် ပူလောင်ပြီး စူးရှသော နာကျင်မှုဖြင့် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်နေသော်လည်း သူကမူ သူမ၏ ယူနီဖောင်းကိုပင် မထိခိုက်မိသေးပေ။ တိုက်ပွဲမစမီက သူ သူမကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားခဲ့ပုံကို ပြန်အမှတ်ရမိရာ ဤကြီးမားသော လူကြီးသည် လုံးဝ အရှက်ရစွာဖြင့် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

အခြေအနေက အလွန်ဆိုးရွားလှသဖြင့် အကယ်၍ သူ၏ မာနကသာ သူ့ကို တားဆီးမထားခဲ့လျှင် သူသည် ဒုတိယတပ်ရင်းမှူးအား ဝင်ရောက်ပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မျှဝေ ကူညီပေးရန် ခေါ်လိုက်လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲ ဆက်ဖြစ်ပွားနေစဉ် ကောရုန့်သည် နောက်ဆုတ်ရန် ဖိအားပေးခံနေရပြီး စုရှီကမူ သူ့ကို သူမ၏ လေ့ကျင့်ရေး အရုပ်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုလျက် ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိလာပုံရသည်။ ဤအချိန်တွင် ကြည့်ရှုနေသော စစ်သားများသည် မယုံနိုင်မှုကြောင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့သည် အံ့အားသင့်ခြင်းမှ လုံးလုံးလျားလျား တုန်လှုပ်သွားခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် မျက်လုံးအိမ်ထဲမှ ထွက်ကျလာတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။

သူတို့ထဲမှ ပို၍ အကဲခတ်တတ်သူများသည် ကောရုန့်၏ လက်ဖျံများပေါ်တွင် ညိုမည်းစွဲနေသော ဒဏ်ရာများ စတင် ပေါ်ပေါက်လာသည်ကိုပင် သတိပြုမိကြသည်။

ဒါ လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး!

ဒါက စစ်ဆရာဝန်လား? အဲဒီ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ မိန်းကလေးလား? သူတို့ ငါတို့ကို တစ်မျိုးမျိုး နောက်ပြောင်နေကြတာလား?

စစ်ဆရာဝန်တွေက ဘယ်တုန်းကတည်းက ဒီလောက်မြင့်မားတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်မှုတွေ လိုအပ်သွားတာလဲ။

စစ်သားများသည် ထိတ်လန့်သွားရုံသာမက တစ်စုံတစ်ဦးက သူတို့၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အရှက်ရခြင်း ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုခံစားချက်သည် ပူလောင်နေပြီး သူတို့ ဤအရာကို မည်သို့ ခံစားရမည်ကို မသိကြတော့ပေ။

စုရှီသည် သူမ ဖြစ်စေသော တုန်လှုပ်မှုကို သတိမမူမိဘဲ တိုက်ပွဲတွင် လုံးဝ နစ်မျောနေပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ သွက်လက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သူမ၏ ခြေကစားနည်းသည် သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်း စွမ်းရည်များသည် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး သူမ၏ ထူးကဲသော အမြန်နှုန်းနှင့်အတူ ညှာတာနေစဉ်မှာပင် သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဆင်နွှဲနေခဲ့သည်။

ဤမျှ နစ်မျောနေခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ၏ ခွန်အားကို ခဏတာ ထိန်းချုပ်မှု လွဲချော်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် လေထဲတွင် 'ဝှစ်' ဟူသော အသံကို ကြားနိုင်လောက်အောင် အားပြင်းသော လက်သီးတစ်ချက်ကို လွှဲလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူမသည် ထိုလက်သီးချက် ကောရုန့်၏ ရင်ဘတ်ကို မထိမီ နှစ်စက္ကန့်အလိုတွင် လမ်းကြောင်း လွှဲပြောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

သို့တိုင်အောင် သူမ၏ ထိုးနှက်ချက်၏ အရှိန်သည် အလွန် ပြင်းထန်လှသည်။ သူမ ရှေ့သို့ ယိုင်လဲသွားစဉ် သူမ၏ လက်သီးသည် ကွန်ကရစ် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် မာကျောသော ကွန်ကရစ်သည် သူမ၏ ထိုးနှက်မှုအောက်တွင် ကွဲအက်သွားပြီး ကြီးမားသော ချိုင့်ခွက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ ထိုထိခတ်မှုကြောင့် အက်ကြောင်းများသည် ချိုင့်ခွက်မှ ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မီတာအတော်များများအထိ ရှည်လျားသွားသည်။

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသော အဖြစ်အပျက်များကြောင့် လူတိုင်း လုံးဝ ပြောစရာ စကားမဲ့သွားကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကောရုန့်သည် သူ၏ အတွင်းစိတ်အထိ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ချွေးစေးများ ပြန်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူမသာ နောက်ဆုံး စက္ကန့်တွင် ထိုလက်သီးကို လမ်းကြောင်း မလွှဲခဲ့ပါက... ထိုထိုးနှက်ချက်သာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနိုင်ပါမည်လော။

ဤသည်မှာ ကောရုန့် တစ်ယောက်တည်း တွေးမိသည် မဟုတ်ပေ။ ထိုနှစ်ဦးကြား တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုနေသော စစ်သားတိုင်းသည် တူညီသော အတွေးကို တွေးမိကြသည်- ဤသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ၎င်းသည် လူသားတစ်ဦး၏ ခွန်အားပင် ဟုတ်ပါသလော။ ဤသည်မှာ မာကျောသော ကွန်ကရစ် ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ကျန်းနှင့် ရှီးယန်နန်တို့သည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အတူတူ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ထို့နောက် ကွင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏ ဇနီး၏ နူးညံ့သော လက်လေးကို ညင်သာစွာ ကိုင်တွယ်ပြီး သူမအား စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေစဉ် ရှီးယန်နန်က ဖြူဖျော့နေသော ကောရုန့်၏ ပခုံးကို ပုတ်လျက် သူ့ကို အားပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ငါတို့ စစ်ဆရာဝန်က ဒီအတိုင်းပဲ ခွန်အားကြီးတာ နွားတစ်ကောင်လိုပဲ။ မင်း နေသားကျသွားမှာပါ!"

ဒါက နှစ်သိမ့်မှုပင် ဟုတ်ရဲ့လား။ သူ မကြားလိုက်ရလျှင် ပိုကောင်းမည်ဖြစ်သည်။ ဤအရာကို မည်သူက "နေသားကျ" နိုင်မည်နည်း။ အကယ်၍ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ရှီးက သူတို့သည် လေ့ကျင့်မှုတွင် သူတို့၏ အသက်ကို မကြာခဏ အန္တရာယ်ပြုရမည်ဟု ဆိုလိုပါက ကောင်းရော… ဒါသည် သူ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် အတိအကျ မကူညီနိုင်ပေ။

ထိုအတွေးကြောင့် လူတိုင်းသည် စစ်ဆရာဝန်မလေးထံသို့ အလိုလို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ ပို၍ပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကြသည်။

ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။

'ဗိုလ်မှူးကြီး ခင်ဗျားရဲ့ လက်နဲ့ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ စစ်ဆရာဝန် စုရှီရဲ့ နူးညံ့တဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး အဲဒီလောက် စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေတာ။ ဒါက မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား။ ဒီလောက် လှပပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ အမျိုးသမီး တိုက်ခိုက်ရေးမှာ ကျွမ်းကျင်တာကို ထည့်မပြောသေးဘူး ဒါက ရှားပါး ဖြစ်စဉ်ပဲ။ လွှတ်လိုက်! လွှတ်လိုက်စမ်းပါ! သတ္တိရှိရင် တရားမျှတစွာ ယှဉ်ပြိုင်စမ်းပါ။'

အလားတူ အတွေးများသည် စစ်သားအများအပြား၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာကြပြီး သူတို့သည် ချိုင့်ခွက်ဖြစ်သွားသော မြေကြီးကို လုံးဝ မေ့လျော့ကာ သူတို့၏ ဗိုလ်မှူးကြီး၏ အနည်းငယ် မလျော်ကန်သော လက်ထားသိုပုံကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့၏ စိတ်များသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေကြသည်။

'ရပ်လိုက်! အခု! ချက်ချင်း!'

ထိုစဉ် ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ဇနီး၏ နူးညံ့သော လက်ငယ်လေးကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုကာ စုရှီ၏ နူးညံ့သော လက်ချောင်းများပေါ်တွင် ခြစ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသည်ကို သေချာစေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး စုရှီ၏ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသော အကြည့်များနှင့် ဆုံမိသောအခါ သူသည် ရယ်မောခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်ခြင်း ရောနှောနေသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ 'ဒီကောင်မလေး! သူမ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်နှင့် လုံးဝ လွှတ်ပေးလိုက်တော့တာပဲ။'

အမှန်မှာ သူ သူမကို ခေါ်လိုက်စဉ်က သူနှင့် ရှီးယန်နန် နှစ်ဦးစလုံးသည် အချိန်မရွေး ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် သူမ၏ လက်သီးသည် ကောရုန့်ကို ထိခိုက်စေမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူနှင့် သူ့ယောက်ဖတို့သည် ဤအစီအစဉ်အကြောင်း စုရှီကို မပြောရန် သီးသန့် သဘောတူထားခဲ့ကြသည်။ ဒါက စွန့်စားရသည့် အရာဖြစ်ပြီး သူမ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရရန် လိုအပ်သည် သို့မဟုတ်လျှင် နောက်တစ်ကြိမ် သူ မရှိသည့်အခါ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ရှဲ့ကျန်းသည် နောင်တွင် သူမနှင့် ပို၍ မကြာခဏ သိုင်းလေ့ကျင့်ရန်လည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခွန်အားကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်အထိ သူ သူမကို အခြားသူများနှင့် တိုက်ခိုက်ခွင့် မပြုပေ။

ဤသို့ စိတ်ထဲတွင် ရည်ရွယ်လျက် ရှဲ့ကျန်းသည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်လိုက်ပြီး စုရှီ၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ… ညင်သာစွာ… ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တို့ထိလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် သူမနှင့် ထိုက်တန်သော အပြင်းထန်ဆုံး ပြစ်တင်ဆုံးမမှု ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် စုရှီ၏ ရှုပ်ထွေးနေသော အကြည့်နှင့် ရှီးယန်နန်၏ လှောင်ပြောင်သော အကြည့်တို့နှင့် ဆုံမိသဖြင့် ရှဲ့ကျန်းသည် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး စစ်သားများဘက်သို့ လှည့်ကာ သူတို့အားလုံး သူနှင့် သူ့ဇနီးကြားတွင် စပ်စုသော အတင်းအဖျင်း ပြောလိုသော မကျေနပ်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူ၏ နားထင်ရှိ သွေးကြောတစ်ခု ထောင်ထလာသည်။ ချောမွေ့သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြင့် သူသည် သူ့ လက်ကို ဆန့်လိုက်ပြီး စုရှီ၏ ခါးကို ဖက်လိုက်ကာ စစ်သားများ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေစဉ်တွင် သူ၏ မေးကို အနည်းငယ် မော့လိုက်ပြီး မာနကြီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သူ့ကို ထပ်ပြီး မိတ်ဆက်ပေးခွင့်ပြုပါ။ ဒါက စုရှီ မင်းတို့ရဲ့ စစ်ဆရာဝန်သစ်၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ မရီး! မျက်လုံးတွေ စောင့်ထိန်းကြ!"

ဘယ်လို...?! သူတို့သည် သူ၏ ကြွားဝါမှုကြောင့် အလွန် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ ဒါက ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလှသည်။ သူတို့ သူ့ကို စိန်ခေါ်သင့်သည်... မဟုတ်ဘူး တစ်ဦးချင်း မဟုတ်ဘဲ အုပ်စုလိုက် ဝိုင်းတိုက်ခိုက်ရမည်။

သူတို့၏ မကျေနပ်မှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှဲ့ကျန်းက ဆက်ပြောခဲ့သည်။

"ကဲ အခု ဘယ်လိုခံစားရလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာမှမဟုတ်မှန်း သိသွားပြီလား ဟမ်။ ဒီနေ့ မင်းတို့ကို ငါ့မိန်းမနဲ့ ဘာလို့ တိုက်ခိုက်ခိုင်းလဲ သိပြီလား။ မင်းတို့ ဘယ်ပြိုင်ဘက်ကိုမှ လျှော့မတွက်ဖို့ သင်ပေးချင်လို့ပဲ။ အမျိုးသမီး အများစု.. ဥပမာ ငါ့မိန်းမလို.. သူမသာ အားကုန်ထုတ်လိုက်ရင် မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ယောက်ျား၊ မိန်းမ ဒါမှမဟုတ် ကလေးပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ထဲက ဘယ်သူမဆို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရန်သူ ဖြစ်နိုင်တယ်!"

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ရှဲ့ကျန်း၏ အကြည့်သည် အုပ်စုကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် စဉ်းစားတွေးတောနေသော အမူအရာများကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူ ကျေနပ်သွားသည်။ ကောင်းပြီ သူတို့ ပြန်လည် သုံးသပ်နေကြပြီ။ ထို့ကြောင့် သူ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားရမယ်… ရန်ဖြစ်တာကို လုံးဝ လက်မခံဘူး! အားလုံး တန်းစီ! ကွင်းပတ် အပတ် ၂၀!"

အပတ် ၂၀?

တစ်ပတ်လျှင် မီတာ ၈၀၀ ရှိပြီး အပတ် ၂၀ သည် ရက်စက်သော အကွာအဝေး ဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာမရသူများအတွက် ဒါသည် အဆင်ပြေနိုင်သော်လည်း ညိုမည်းစွဲနေသော ဒဏ်ရာများ ရှိသူများသည် လုံးဝ စိတ်ဆင်းရဲစရာ ကောင်းနေသည်။ သို့သော် အမိန့်သည် အမိန့်သာဖြစ်ပြီး စစ်သားများအနေဖြင့် သူတို့သည် နာခံရန် တာဝန်ရှိသည်။ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များ ကျဆင်းသွားသော်လည်း သူတို့သည် တန်းစီပြီး စတင် ပြေးကြသည်။

ဤဆူညံသော အုပ်စု၏ စိတ်ဓာတ်များ လုံးဝ ကျဆင်းသွားသည်ကို သူ သေချာစေပြီးနောက် ရှဲ့ကျန်းသည် ရှီးယန်နန်ကို သိနားလည်သော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီး ထို့နောက် သူ့ဇနီးကို ခါးမှ ပွေ့ဖက်ကာ အိမ်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ သူတို့ မျက်စိအောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်တိုင် သူ့လက်သည် သူမခါးပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဘာ နောက်ပြောင်တာလဲ—သူက ထိုကောင်လေးများ၏ သူ့ဇနီးအပေါ် တပ်မက်သော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုမည့်ပုံ ပေါက်နေလား။ ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ပြသခြင်းသည် လုံးဝ လိုအပ်သည်။

သို့သော် ရှဲ့ကျန်းနှင့် စုရှီတို့ မသိခဲ့သည်မှာ...

ယနေ့ စုရှီ၏ အထင်ကြီးဖွယ် အရည်အချင်းများသည် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဗိုလ်မှူးကြီးရှဲ့၏ ဇနီးအကြောင်း ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုသည် စစ်သားများကြားတွင် စတင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အချိန်နှင့်အမျှ ပြန်လည် ပြောဆိုခြင်းများကြောင့် ဇာတ်လမ်းသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူ၏ ဇနီးသည် ကျန်းဖေးကဲ့သို့ ကျားသစ်ခေါင်း ရင်အုပ်ကျယ်နှင့် အထင်ကြီးလောက်သော ကြွက်သားများ ရှိပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အား စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် တန်ခိုးရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် အချို့က ဗိုလ်ကြီးရှဲ့၏ ရုပ်ရည်ချောမောမှုနှင့် နှိုင်းစာလျှင် နှမြောစရာဟု ယူဆကြသည်။

ဆောင်းဦးရာသီ ရှုခင်းသည် လှပပြီး အောက်တိုဘာလ၏ လေပြေညင်းများနှင့် ကြည်လင်သော ကောင်းကင်တို့ ရှိနေသည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းတွင် စုရှီသည် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်သစ်တွင် အလုပ်လုပ်နေသည်မှာ တစ်လကျော်သွားပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ တာဝန်များသည် တည်ငြိမ်သော လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူမနှင့် သူမ၏အစ်ကို စုတုန်တို့သည် ဆေးရုံအပြည့်အစုံတွင် တာဝန်ကျနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ တင်းကျပ်စွာ ပြောရလျှင် ၎င်းသည် ကျန်းမာရေး ဆေးခန်းငယ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး အပါအဝင် ဆရာဝန် သုံးဦးနှင့် သူနာပြု ဆယ့်နှစ်ဦးသာ ရှိသည်။

သူတို့၏ အထက်အရာရှိ အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ် လီဟန့်အမည်ရှိ တင်းမာသော လူကြီးတစ်ဦးသည် အစပိုင်းတွင် သူတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းအပေါ် အလွန် မဖော်ရွေသော သဘောထား ရှိခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် စုရှီ အပေါ်ပင်။ သူသည် သူမကို အမြဲတစေ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် ကြည့်တတ်သည်။

အမှန်တရားမှာ စုရှီသည် အလွန် ငယ်ရွယ်ပုံပေါက်ပြီး အတွေ့အကြုံရှိသော ဆရာဝန်တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်နှင့် မကိုက်ညီသည့် လူငယ်ဆန်သော မျက်နှာထား ရှိသည်။ ဆရာဝန်များသည် အများအားဖြင့် သူတို့၏ ဝါရင့်မှုအတွက် လေးစားခံရပြီး အကျွမ်းကျင်ဆုံးသော ကုသသူများသည် များသောအားဖြင့် သက်လတ်ပိုင်း အရွယ်များ ဖြစ်ကြသည်။

စုရှီ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသောအခါ သူမ၏ အထက်အရာရှိသည် မနက်မှ ညအထိ သူမကို အနားမရအောင် ခိုင်းစေကာ သူမ၏ ဘဝကို မကြာခဏ အခက်အခဲ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်လကျော် အတူတကွ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် လီဟန့်သည် ဤ လူငယ် ဧည့်သည်သစ်နှစ်ဦးသည် အံ့အားသင့်ဖွယ် အရည်အချင်းရှိကြပြီး အချို့အချိန်များတွင် ပိုငယ်သော စုရှီက သူ့အတွက်ပင် အသိပညာ တိုးပွားစေမည့် ကုသမှုများကို အကြံပြုနိုင်သည်ကို တဖြည်းဖြည်း သတိပြုမိလာသည်။

ဤနှစ်ဦးသည် အမှန်တကယ် အရည်အချင်းရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားသောအခါ လီဟန့်သည် သူ၏ မလိုမုန်းတီးမှုကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး စုမောင်နှမအား လေးစားမှုဖြင့် စတင် ဆက်ဆံလာသည်။

အမှန်မှာ သူ၏ အစောပိုင်း သဘောထားအတွက် သူ့ကို အပြစ်တင်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ ထိပ်တန်း ဘွဲ့ရနှစ်ဦး သူ၏ ဆေးခန်းသို့ တာဝန်ကျလာမည်ဟု ပထမဆုံး သိရှိရသောအခါ သူ အလွန် ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ကျွမ်းကျင်သော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျွင်ဝန်ထမ်းများသည် ယနေ့ခေတ်တွင် ရရှိရန် ခက်ခဲလှသည်။

သူနာပြုများသည် လေ့ကျင့်ပေးရန် အတော်လေး လွယ်ကူသော်လည်း ဆရာဝန်များ… စစ်မှန်သော ဆရာဝန်များသည် အရည်အချင်းတိုးတက်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် အဆက်အသွယ်များအပေါ် အခြေခံ၍ ဤနယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်လာသူ များလွန်းပြီး ဘွဲ့ရပြီးသည့်တိုင် သူတို့သည် အသုံးမကျသော ဆရာဝန်အတုအယောင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။