ကြောက်မက်ဖွယ် စီမံကိန်း
Vol. 92 Ch. 1282
အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေကတော့ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
တစ္ဆေပန်းချီကားက လူ့ပယောဂကြောင့် လုံးဝ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားပြီ။ ဒီအချိန်မှာ ရွှမ်ချောင်မြို့နယ် ကောင်းကင်ယံမှာ မီးခိုးရောင် စက္ကူပြာတွေ မိုးရွာသလို ကျနေတာတင် မကဘဲ အနီးနားက ရွာတွေ၊ မြို့နယ်တွေလည်း အတူတူ ခံစားနေရတယ်။ တာဟန်မြို့မှာတောင် တစ္ဆေပန်းချီကား ကျူးကျော်တဲ့ လက္ခဏာတွေ ပြနေပြီ။
ရွှမ်ချောင်မြို့နယ်နဲ့ တာဟန်မြို့က အဝေးကြီး ဖြစ်နေပေမယ့်ပေါ့။
တစ္ဆေပန်းချီကားရဲ့ ကျူးကျော်မှုက အကွာအဝေးကို လျစ်လျူရှုထားနိုင်တယ်။ ကီလိုမီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးတဲ့ မြို့တွေတောင် မကြာခင် တစ္ဆေပန်းချီကားရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေထဲ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ တစ္ဆေပန်းချီကား အစစ်ကို မြင်ဖူးပြီး သတ်ဖြတ်မှု စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်မိတဲ့သူ ရှိနေသရွေ့ပေါ့။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျူးကျော်ခံရတဲ့ နေရာတွေ အားလုံး ပေါင်းစည်းသွားပြီး စိတ်ကူးလို့ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ တစ္ဆေပန်းချီကား ကမ္ဘာကြီး ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မယ်။
ဒါကြောင့်လည်း ဒီပန်းချီကားကို S အဆင့် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် အဖြစ် သတ်မှတ်ထားတာပေါ့။
"ရွှမ်ချောင်မြို့နယ်က လူတွေက အန္တရာယ် ရောက်လာတာကို သတိမထားမိကြဘူး"
မြို့နယ်ထဲ လမ်းလျှောက်ဝင်လာရင်း နေကာမျက်မှန် တပ်ထားတဲ့ လီကျွင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ လမ်းပေါ်က လူတွေက အေးဆေးတည်ငြိမ်နေကြပြီး ထီးဆောင်းကာ စက္ကူပြာတွေကို ကာကွယ်ရုံကလွဲပြီး သိပ်ဂရုမစိုက်ကြပေ။
လျိုစန်းက ပြောလိုက်သည်။
"သူတို့က တစ္ဆေပန်းချီကားကို မမြင်ဖူးဘူးလေ ဒါကြောင့် တစ္ဆေက သူတို့ကို ပစ်မှတ်မထားသေးတာ ယာယီတော့ ဘေးကင်းပါတယ် ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေပန်းချီကားရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေထဲ ရောက်နေမှတော့ ပစ်မှတ်ထားခံရဖို့က အချိန်မရွေး ဖြစ်လာနိုင်တယ်"
"အခု သူတို့ကို စိတ်ပူနေလို့ မရဘူး တစ္ဆေပန်းချီကား ထိန်းချုပ်မှု လွတ်တာက ပိုဆိုးလာနေပြီ လူတွေ ပိုထိခိုက်လာမှာ သေချာတယ် စောစောက ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြောတာတော့ သူတို့ ရွှမ်ချောင်မြို့နယ်က ပုဂ္ဂလိက ကျောင်းဟောင်း တစ်ခုမှာ ရှိနိုင်တယ်တဲ့ အမှန် ဟုတ်မဟုတ် မသိရပေမယ့် သွားစစ်ဆေးကြည့်ရမယ်"
ဝေ့ကျင်း မျက်နှာသေနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ သူ့အကြည့်တွေက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေနေပြီး တစ်စုံတစ်ရာ တွေ့ရှိထားသလို ဖြစ်နေသည်။
ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မတွေ့ရပါဘူး။
သူတို့က တစ္ဆေပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲ ရောက်နေပြီမို့ လူတိုင်းရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေတွေက သက်ရောက်မှု ရှိနေပြီး လှုပ်ရှားရတာ မလွယ်ကူပါဘူး။
ဒါပေါ့... ဒီပြဿနာက သူတို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ ကျန်းရှန်ကွမ်းတို့ အဖွဲ့လည်း ခံစားရမှာပါပဲ။
"မြို့ခံ လူကြီးတချို့ကို မေးကြည့်တော့ ပုဂ္ဂလိက ကျောင်းဟောင်း တစ်ကျောင်း ရှိခဲ့ဖူးတယ်တဲ့ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကတည်းက စာသင်ကျောင်း အဖြစ် ပြန်ဆောက်လိုက်ပြီတဲ့ အခုနာမည်က ရွှမ်ချောင်မြို့နယ် မူလတန်းကျောင်း တဲ့"
လျိုစန်း ခဏ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
သူ့စက္ကူရုပ်က ရွှမ်ချောင်မြို့နယ်ထဲ မသိမသာ ဝင်ရောက်နေခဲ့တာလေ။
ကိုယ်တိုင် ထွက်မသွားရင်တောင် စက္ကူရုပ်ကနေတဆင့် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို သူ သိနိုင်တယ်။
"ရွှမ်ချောင်မြို့နယ် မူလတန်းကျောင်း ဟုတ်လား"
လူကျစ်ဝမ် လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဟိုဘက်မှာ ရှိသင့်တယ်"
အဖွဲ့က လမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး အရှိန်မြှင့်ကာ ရွှမ်ချောင်မြို့နယ် မူလတန်းကျောင်းဆီ တည့်တည့် ဦးတည်သွားကြသည်။
ရောက်သွားတော့ ၅ ထပ် အဆောက်အအုံ တစ်ခုကို တကယ် တွေ့လိုက်ရသည်။ ခြံစည်းရိုး မြင့်မြင့်တွေ ခတ်ထားပြီး သံချေးတက်နေတဲ့ သံတံခါးကြီးကို သော့ခတ်ထားသည်။ တံခါးကြားကနေ ကြည့်လိုက်တော့ ကျောင်းဝင်းထဲမှာ ပေါင်းပင်တွေ ထူထပ်နေတာ တွေ့ရပြီး ကျောင်းပိတ်ထားတာ ကြာပြီ ဆိုတာ သိသာသည်။
ယန်ကျန့် သံတံခါးနား လျှောက်သွားပြီး လက်နဲ့ ဆွဲလိုက်ရာ တံခါး လိမ်ကောက်သွားပြီး သော့ခလောက် ကျိုးထွက်သွားကာ တံခါးကြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာသည်။
"ကြည့်ရတာ သူတို့ ဒီမှာ ပုန်းနေမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက ကျန်းရှန်ကွမ်း လိမ်ပြောလိုက်တာလား"
လီကျွင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးအိမ်ထဲက တစ္ဆေမီးတောက်တွေ လှုပ်ရှားနေပြီး ဒီနေရာကို အချိန်မရွေး မီးရှို့ပစ်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။
"သူ့စကားကို ယုံလို့မရပေမယ့် တခါတလေကျတော့ ယုံရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က ကျန်းရှန်ကွမ်းကို ရှာတွေ့ဖို့ စိတ်လောနေတာလေ သဲလွန်စ ရှိရင် လိုက်ရမှာပဲ ပြီးတော့ သူ့အချက်အလက် တချို့က မှန်ပါတယ် တစ္ဆေပန်းချီကားက ရွှမ်ချောင်မြို့နယ်မှာ ရှိနေတယ် ဒီနေရာက သဘာဝလွန် ကျူးကျော်မှု အရိပ်အယောင် အများဆုံးပဲ ဆိုတော့ တစ္ဆေပန်းချီကား ထိန်းချုပ်မှု လွတ်တာက ရွှမ်ချောင်မြို့နယ်ကနေ စတာ သေချာတယ်"
"ကျန်းရှန်ကွမ်း ရှိမရှိ ဆိုတာကတော့ ရှာကြည့်မှ သိမှာ"
ယန်ကျန့် ခံစားချက်မပါဘဲ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ခေါင်းဆောင်တွေလေ ဒီလို ပတ်ရှာနေရပြီး ရန်သူကိုတောင် မတွေ့ဘူး ဆိုရင် ပြောရဆိုရတာ တော်တော် ရှက်စရာ ကောင်းတယ်"
ဟယ်ယင်အာ မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။
ပြောသာပြောနေတာ...
အဖွဲ့က စွန့်ပစ်ကျောင်းထဲ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
"ငါ အာရုံရတယ်... အဲဒီ အဆောက်အအုံထဲမှာ လူရှိတယ် ကြည့်ရတာ ငါတို့ကံ မဆိုးပါဘူး"
ရုတ်တရက် လျိုစန်း မျက်လုံးမှေးပြီး ရှေ့က စာသင်ဆောင် အဟောင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့အာရုံခံစားမှုက တကယ် တိကျပါတယ်။
နောက်တစ်ခဏတွင်...
စွန့်ပစ် အဆောက်အအုံရဲ့ လှေကားထစ်တွေဆီကနေ ခြေသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး မှောင်မဲနေတဲ့ လှေကားထစ်တွေအတိုင်း လူတစ်ယောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းလာသည်။
ဒီလူက... ကျန်းရှန်ကွမ်း ဖြစ်သည်။
သူက ဘာမှ မလုပ်ဘဲ လူလုံးထွက်ပြလာသည်။ ဆက်ပုန်းနေဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ပုံ ရသည်။ ဒါမှမဟုတ် သူ့အတွက် ပုန်းနေစရာ မလိုတော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
"မင်းတို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားတယ် ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဒီကိစ္စကို စီစဉ်နေတာ ကြာပြီလေ ကျရှုံးဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး"
ကျန်းရှန်ကွမ်း ထွက်လာပြီး အားလုံးကို မြင်ပေမယ့် လုံးဝ မအံ့သြပါဘူး။ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ပုံစံနဲ့ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။
"တစ္ဆေပန်းချီကား ဘယ်မှာလဲ"
ယန်ကျန့် သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း မတိုက်ခိုက်သေးဘဲ မေးလိုက်သည်။
ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"တစ္ဆေပန်းချီကား ဟုတ်လား ဒီအခြေအနေ ရောက်မှတော့ တစ္ဆေပန်းချီကားက အရေးမကြီးတော့ပါဘူး မင်းတို့ သိထားရမှာက အခု အဲဒါ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်နေပြီ... ထိန်းချုပ်မှု လွတ်တဲ့ နှုန်းကလည်း အရမ်း မြန်တယ်..."
"တစ္ဆေပန်းချီကား ထိန်းချုပ်မှု လွတ်တာကို အသုံးချပြီး တစ္ဆေနယ်မြေကို မြို့ထဲ ကျူးကျော်စေတယ် လက်တွေ့ကမ္ဘာက အရာအားလုံးကို ပန်းချီကားထဲ ဆွဲသွင်းနေတာ... ဒါ မင်းအစီအစဉ်လား သဘာဝလွန် စွမ်းအား သုံးပြီး လူတိုင်းကို သတ်ချင်နေတာလား"
လူကျစ်ဝမ် မေးလိုက်သည်။
ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ ငါက လူတိုင်းကို ကယ်ချင်တာ အပြင်လောကကြီးက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ် သာမန်လူတွေက မရေမရာ နေထိုင်နေရတယ် မင်းတို့လို တစ္ဆေဆရာတွေ လျှောက်ပြေးပြီး ဖြေရှင်းနေရုံနဲ့ တစ္ဆေအကြမ်းစား ဘယ်နှကောင်ကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာလဲ အရင်မျိုးဆက်တွေ ကျရှုံးခဲ့တာက အကောင်းဆုံး သက်သေပဲ ဒါကြောင့် ငါတို့ လမ်းကြောင်းပြောင်း လျှောက်ရမယ်"
"ဥပမာ - သူတို့ကို တစ္ဆေပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲမှာ နေထိုင်စေတာမျိုးပေါ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ္ဆေပန်းချီကားထဲက ကမ္ဘာက အကန့်အသတ်မရှိ ကျယ်ပြန့်နိုင်တယ် လူတိုင်းကို လက်ခံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားတယ် မင်းတို့ တစ္ဆေပန်းချီကား ဖြစ်ရပ်ကို ကြုံဖူးကြတာပဲ သိမှာပါ ပြည်ပက မြို့တစ်မြို့ တစ္ဆေပန်းချီကားထဲ စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီးနောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများကြီး ပန်းချီကားထဲမှာ နှစ်ဝက်ကျော် နေထိုင်ခဲ့ကြတယ် အခုထိ ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေတုန်းပဲ"
သူ ကြောက်မက်ဖွယ် အကြံဥာဏ် တစ်ခုကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ လူတိုင်းကို တစ္ဆေပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲမှာ နေထိုင်စေချင်တာတဲ့။
"မင်း တကယ် ရူးနေတာပဲ... ဒီလို မိုက်မဲတဲ့ အစီအစဉ်မျိုးကို စဉ်းစားမိတယ်"
လီကျွင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"တစ္ဆေပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲမှာ နေပြီး တစ္ဆေ အသတ်ခံရမှာက အချိန်မရွေး ဖြစ်နိုင်တယ်"
"မိုက်မဲတယ် ဟုတ်လား"
ကျန်းရှန်ကွမ်း သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း တွေးမိတဲ့ ပြဿနာကို ငါ မတွေးမိဘူးလို့ ထင်နေတာလား တစ္ဆေပန်းချီကား ကမ္ဘာက အန္တရာယ်များတာက ထိန်းချုပ်မယ့်သူ မရှိလို့ပဲ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က တစ္ဆေပန်းချီကားကို အောင်မြင်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ရင်ရော အောင်မြင်စွာ ထိန်းချုပ်လိုက်တာနဲ့ ကမ္ဘာကြီးက အန္တရာယ် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ အန္တရာယ်တိုင်းကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်မှာမို့လို့ပဲ"
"ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာတွေတောင် တစ်နေ့ သေရမှာပဲ သဘာဝလွန် တိုက်စားမှုက ပြန်ပြင်လို့ မရဘူး မင်းရဲ့ ရူးသွပ်တဲ့ အစီအစဉ်က ကျရှုံးဖို့ ရည်ရွယ်ထားပြီးသား"
ဟယ်ယင်အာ ပြောလိုက်သည်။
ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်သူ အနေနဲ့ သူမ သီအိုရီအရ အသက် ၁၀၀ လောက်ပဲ နေနိုင်တယ်။
အဲဒီနောက်ပိုင်း ကန့်သတ်ချက် ရောက်ပြီး သူလည်း သေရမှာ။
အရင် ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်သူ ဆိုရင် အသက်တိုတယ်... ၆၀ ကျော်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်။
ကျန်းရှန်ကွမ်းက ပြောလိုက်သည်။
"ငါ အဲဒီကိစ္စကို စဉ်းစားပြီးပါပြီ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀ လောက်ကတည်းက ဖြေရှင်းနည်းကို တွေးမိခဲ့တယ် အဲဒါကတော့... ဘယ်တော့မှ မသေနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တစ္ဆေပန်းချီကား ထိန်းချုပ်ခိုင်းဖို့ပဲ"
"ဘယ်သူမှ ထာဝရ အသက်မရှင်နိုင်ဘူး"
လျိုစန်း ပြောလိုက်သည်။
ယန်ကျန့် မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"မဟုတ်ဘူး... မသေနိုင်တဲ့ လူတစ်မျိုး ရှိတယ်"
"ဘယ်လိုလူလဲ"
တခြားသူတွေ ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြုံးလိုက်သည်။
"မင်း သဘောပေါက်သွားပုံ ရတယ် ဟုတ်တယ်... မသေနိုင်တဲ့ လူတစ်မျိုး ရှိတယ်"
"တစ္ဆေစာပို့တိုက် မန်နေဂျာတွေ"
ယန်ကျန့် မျက်နှာထား လေးနက်သွားသည်။
စွန်းရွေ့
ချက်ချင်းပင် အားလုံး တာဟန်မြို့ မန်နေဂျာဟောင်း စွန်းရွေ့ကို သတိရလိုက်ကြသည်။
စွန်းရွေ့က ခေါင်းပြတ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားရင်တောင်၊ အသက်ဆက်ဖို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက တစ္ဆေ မရှိရင်တောင် ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေနိုင်တယ်လေ။
"မင်းက စာပို့တိုက် မန်နေဂျာတွေကို တစ္ဆေပန်းချီကား ထိန်းချုပ်စေချင်တာလား ပြီးတော့ တစ္ဆေပန်းချီကားရဲ့ စွမ်းရည်ကို သုံးပြီး လက်တွေ့ဘဝကို ကျူးကျော်မယ် လူတိုင်းကို ပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲမှာ နေထိုင်စေမယ် အပြင်က သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ သီးခြားခွဲထုတ်ထားမယ် သဘာဝလွန် အန္တရာယ်တွေကို တစ်ခါတည်းနဲ့ အပြီး ဖြေရှင်းပစ်မယ်ပေါ့... ပြီးတော့ တစ္ဆေစာပို့တိုက် မန်နေဂျာတွေက မသေနိုင်ဘူး ဆိုတော့ တစ္ဆေပန်းချီကားကို ထာဝရ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီး ပန်းချီကား ထိန်းချုပ်မှု လွတ်မှာကို တားဆီးနိုင်မယ်ပေါ့"
ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့် ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ အကြံကို နားလည်သွားသည်။
"ဟုတ်တယ်... မှန်တယ်"
ကျန်းရှန်ကွမ်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ငါ ဒီစီမံကိန်းကို 'မက်မွန်ပွင့် စမ်းချောင်း စီမံကိန်း' လို့ ခေါ်တယ် ရှေးလူတွေ သရုပ်ဖော်ခဲ့သလိုပေါ့ လောကီ ဒုက္ခတွေ ကင်းဝေးတဲ့ မက်မွန်ပွင့် စမ်းချောင်း ကမ္ဘာထဲမှာ နေထိုင်ကြမယ် ဒီကမ္ဘာရဲ့ မန်နေဂျာ အနေနဲ့ ငါက သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တွေ၊ စစ်ပွဲတွေ၊ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ၊ ရောဂါဘယတွေကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်... အရာအားလုံး ပြီးပြည့်စုံနေမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာသစ်က စည်းကမ်းနဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု လိုအပ်သေးတယ် ဖြစ်နိုင်ရင် မင်းတို့ အားလုံး ငါ့စီမံကိန်းထဲ ပါဝင်ပြီး ဒီကမ္ဘာသစ်ကို ထိန်းသိမ်းပြုပြင်ရာမှာ ကူညီပေးကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
ပြောပြီးနောက် သူ အားလုံးကို လက်ကမ်းပေးပြီး ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
"မင်းစီမံကိန်း အောင်မြင်ရင် လူတိုင်းရဲ့ အသက်က မင်းနဲ့ ဆက်နွှယ်နေမှာ မင်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် လူတိုင်း တစ္ဆေပန်းချီကားထဲမှာ သေကုန်ကြမှာ ဘီလီယံနဲ့ချီတဲ့ အသက်တွေကို တာဝန်ယူနိုင်မယ်လို့ မင်း အဲဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိလား"
ယန်ကျန့် လက်ထဲက အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
"ငါ အဲဒါကိုလည်း တွေးပြီးသားပါ ဒါကြောင့် အပိုင်းအများစုကို ငါကိုယ်တိုင် စီမံခန့်ခွဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး စီမံခန့်ခွဲချင်စိတ် ရှိတဲ့သူတွေကို လွှဲပေးမှာပါ ထျန်းရှောင်ယွဲ့လို၊ စွန်းရွေ့လို၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ ခေါင်းဆောင်တွေလို လူမျိုးတွေကိုပေါ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှေးလူတွေ ပြောသလိုပဲ... အထက်မြက်ဆုံး သူတွေက အတ္တမရှိဘူး၊ နတ်ဘုရားတွေက အောင်မြင်မှု မယူဘူး၊ သူတော်စင်တွေက နာမည်မခံဘူး တဲ့"
"သူ ဘာပြောတာလဲ"
ကျိုးဒန် နားမလည်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
လူကျစ်ဝမ် ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ဆိုလိုတာက အမြင့်ဆုံး အဆင့်အတန်း ရောက်တဲ့သူတွေက ဘက်လိုက်မှု မရှိရဘူး၊ နတ်ဘုရားလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဘာမှ ဝင်မလုပ်ရဘူး ဘာမှ မလုပ်ရင် အမှားမလုပ်မိဘူးလေ ဒါမှ ထာဝရ ကိုးကွယ်ခံရမှာ၊ သူတော်စင်တွေက ဂုဏ်ဒြပ်နဲ့ စည်းစိမ်ကို မမက်မောရဘူး၊ ဂုဏ်ဒြပ်နဲ့ စည်းစိမ်ရဲ့ ချည်နှောင်မှုကို မခံရဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပါ ဘက်လိုက်မှု မရှိတဲ့၊ ဘာမှ မလုပ်တဲ့၊ ဂုဏ်ဒြပ် စည်းစိမ် မမက်မောတဲ့ ဖြစ်တည်မှုမျိုး ဖြစ်လာရမယ်ပေါ့"
"ဒါဆို လူမှ ဟုတ်သေးရဲ့လား"
ကျိုးဒန် အံ့သြသွားသည်။
"အဲဒီအဆင့် ရောက်ရင် လူမဟုတ်တော့ဘူး... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လမ်းစဉ် ဖြစ်သွားပြီ"
လူကျစ်ဝမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ကျန်းရှန်ကွမ်း... ငါတို့က အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေကို ယုံမယ်လို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား"
ဟယ်ယင်အာ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ပြီးတော့ မင်းရဲ့ စီမံကိန်းက အောင်မြင်ဖို့ ကံမပါလာဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း ဒီနေ့ သေရတော့မှာမို့လို့ပဲ"
"စာပို့တိုက် မန်နေဂျာတွေက မသေဘူး"
ကျန်းရှန်ကွမ်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက အခု မန်နေဂျာ မဟုတ်တော့ဘူး မန်နေဂျာ အစစ်တွေက တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကနေ ထွက်ခွာလို့ မရဘူး"
ကျန်းရှန်ကွမ်းက ပြောလိုက်သည်။
"မှန်တယ်... မန်နေဂျာ အစစ်တွေက တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကနေ ထွက်လို့ မရဘူး ထွက်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက သေဆုံးခြင်းပဲ"
"မင်းက မန်နေဂျာ မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘာလို့ အပေါက်တွေ ပိတ်နေတာလဲ ပြောရရင် တစ္ဆေတွေကို လာလိမ်နေတာပဲ"
ကျိုးဒန် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
ကျန်းရှန်ကွမ်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ငါက ကျန်းရှန်ကွမ်း အစစ် မဟုတ်ဘူး"
ဒီစကား ပြောလိုက်တာနဲ့ အားလုံး ချက်ချင်း သတိဝင်လာကြသည်။
မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက လူကို သွားသတိရလိုက်ကြသည်။
"မင်းတို့ သဘောပေါက်သွားပုံ ရတယ် ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာ ကောင်းတာက မင်းတို့ နည်းနည်း နှေးနေသေးတယ် ငါ စာပို့တိုက် မန်နေဂျာ ဖြစ်ကတည်းက တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကနေ တစ်ခါမှ မထွက်ခဲ့ဖူးဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီစီမံကိန်းက မန်နေဂျာ အထောက်အထား လိုအပ်လို့ပဲ"
"ဒါကြောင့်ကိုး... ငါ့ဘောပင် ညွှန်ပြတာ မမှားဘူးပဲ"
လူကျစ်ဝမ် မျက်နှာထား လေးနက်သွားသည်။
ကျိုးဒန် ပိုပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကာ မေးလိုက်သည်။
"မင်းက ကျန်းရှန်ကွမ်း မဟုတ်ရင် ဘယ်သူလဲ"
"သူက ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက ကျန်းရှန်ကွမ်းပဲ စာပို့သမားတိုင်း နောက်ဆုံးစာ ပို့ပြီးရင် ရွေးချယ်စရာ ၃ ခု ရှိတယ်... တစ္ဆေစာပို့တိုက်က ထွက်ခွာမလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေစာပို့တိုက် ၆ ထပ်ကို တက်မလား (အဲဒါက တစ္ဆေစာပို့တိုက် မန်နေဂျာ ဖြစ်ခွင့်ပေးတယ်)၊ တတိယ ရွေးချယ်စရာကတော့... ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက လူကို ပြန်ရှင်အောင် လုပ်မလား ဆိုတာပဲ"
ယန်ကျန့် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ ဒီကောင့်ရဲ့ ကြောက်စရာ ကောင်းပုံကို အံ့သြသွားသည်။
"ကျန်းရှန်ကွမ်းက ပထမအကြိမ် စာပို့ပြီးတော့ တစ္ဆေစာပို့တိုက်က ထွက်ခွာသွားတယ် ပြီးတော့ သူ့ပုံတူ ပန်းချီကား ချန်ထားခဲ့တယ် ဒုတိယအကြိမ် တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲ ထပ်ဝင်တယ်၊ နောက်ဆုံးစာ ပို့တယ်၊ ပြီးတော့ ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ် ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်စွာ ပြန်ရှင်လာပြီးနောက် သူက တစ္ဆေစာပို့တိုက် ပထမထပ်ကို ပြန်သွားပြီး စာစပို့တယ် တတိယအကြိမ် နောက်ဆုံးစာ ပို့ပြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ မန်နေဂျာ ဖြစ်လာတာ"
"ဒါကြောင့် ကျန်းရှန်ကွမ်းက တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို နှစ်ခါ ဝင်ထွက်ခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ နောက်ဆုံးစာကို သုံးကြိမ် ပို့ခဲ့တာ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီလို လုပ်မှသာ သူ့ရဲ့ လက်ရှိ လိုအပ်ချက်တွေကို ပြည့်မီမှာ မို့လို့ပဲ"
နားလည်သွားပေမယ့် ယန်ကျန့် ရင်ထဲမှာ တုန်လှုပ်နေတုန်းပဲ။
တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို သုံးကြိမ်တောင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာ... ဒီ ကျန်းရှန်ကွမ်းက အသက်ရှင်နေပြီး စာပို့တိုက် မန်နေဂျာ ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့တာ တကယ် ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်။
စာပို့တာဝန်ရဲ့ ခက်ခဲမှုက စာပို့သမားရဲ့ အင်အားအပေါ် မူတည်ပြီး တိုးလာတာလေ။ ကျန်းရှန်ကွမ်းက တစ်ခေါက် ပြီးသွားလို့ ဒုတိယအကြိမ်မှာ လွယ်ကူသွားတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။
အဲဒီတုန်းက ယန်ကျန့်က ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်နေပြီး သဘာဝလွန် ဖြစ်တည်မှု တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ ဒါတောင်မှ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို ရှင်းလင်းရင်း စာပို့တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ သေလုနီးပါး အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ခဲ့ရတာ။
"မင်းပြောတာ မှန်တယ် ငါ နောက်ဆုံးစာကို သုံးကြိမ် ပို့ခဲ့ရတယ်"
ကျန်းရှန်ကွမ်း မငြင်းပါဘူး။ ခေါင်းညိတ်ပြီး ဝန်ခံလိုက်တယ်။
"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ကစပြီး ဒီလျှို့ဝှက်ချက်တွေ အားလုံး အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပါဘူး ငါ ဒါတွေကို လိုလိုလားလား ထုတ်ပြောပြတာက ငါ့စီမံကိန်းဟာ အောင်မြင်နိုင်ချေ ရှိတယ်၊ စိတ်ကူးယဉ် သက်သက် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ မင်းတို့ နားလည်စေချင်လို့ပါ"
"အဲဒီလို ပြောမယ် ဆိုရင်တော့ မင်းစီမံကိန်း အောင်မြင်နိုင်ချေက တော်တော် မြင့်မားပါတယ် မင်း ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့တာ မဆန်းပါဘူး"
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
ဟယ်ယင်အာ အော်ပြောလိုက်သည်။
"ရှင်က သူ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ် မရှိတဲ့ စကားတွေကို တကယ် ယုံနေတာလား"
"ဘာလို့ မယုံရမှာလဲ သူက အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့ အရူး မဟုတ်ဘူး ဖြစ်နိုင်ချေရှိတဲ့ လမ်းကြောင်း တစ်ခုကို တကယ် ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ အရမ်း အစွန်းရောက်ပေမယ့် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို တစ်ခါတည်းနဲ့ အပြီး ဖြေရှင်းနိုင်တယ်"
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြုံးလိုက်သည်။
"ငါ့ကို နားလည်ပေးနိုင်တဲ့သူ ရှိနေသေးတာပဲ"
"ဒါပေမဲ့ မင်းစီမံကိန်း ကောင်းပေမယ့် သဘာဝလွန် မရေရာမှုတွေအပေါ် အသက်ပေါင်းများစွာ ပုံအောပြီး လောင်းကြေးထပ်ရမှာကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ မလောင်းရဲဘူး ဒါကြောင့် မင်း ဒီစီမံကိန်းကို ရပ်တန့်လိုက်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ် ဖြစ်နိုင်ရင် အခု သေပေးလိုက်ပါ ငါတို့ကို ဒုက္ခထပ်မပေးပါနဲ့တော့"
ယန်ကျန့် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို ဆွေးနွေးမှု ပျက်ပြားသွားပြီလို့ ငါ သတ်မှတ်ရမလား တခြား ခေါင်းဆောင်တွေရော အတူတူပဲလား"
ကျန်းရှန်ကွမ်း မေးလိုက်သည်။
"ငါ့မှာ မတူညီတဲ့ အကြံတစ်ခု ရှိတယ် မင်းသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမယ် ဆိုရင် မင်းသင်္ချိုင်းကို စောင့်ဖို့ စက္ကူရုပ် နှစ်ရုပ် ထားပေးခဲ့မယ်"
လျိုစန်းက ပြောလိုက်သည်။
လီကျွင်းက ပြောလိုက်သည်။
"ဒီလိုလူမျိုးကို သေပြီးရင် တစ္ဆေ ပြန်လည်နိုးထမလာအောင် အလောင်းကောင်ကို ပြာကျအောင် မီးရှို့ပစ်သင့်တယ်"
"ငါ ပြောသားပဲ အချိန်မဖြုန်းနဲ့လို့ မြန်မြန် လှုပ်ရှားပြီး မြန်မြန် ရှင်းပစ်ရအောင် သူ အချိန်ဆွဲနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"
ဟယ်ယင်အာ ပြောလိုက်သည်။
ဒီစကားတွေ ကြားတော့ ကျန်းရှန်ကွမ်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ဆွေးနွေးမှု ပျက်ပြားသွားပြီ ဆိုမှတော့ ငါ့ကိစ္စကို ထပ်မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့တော့ ဒါကြောင့် ခေါင်းဆောင်တွေ အားလုံး ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ သေဆုံးပေးကြပါ"
"ဟုတ်လား"
ရုတ်တရက် သူ့ဘေးနားက အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။ တောက်လျှောက် ဘာမှ မပြောဘဲ နေခဲ့တဲ့ လီလဲ့ဖိန်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိဘဲ သူ့ဘေးမှာ ပေါ်လာပြီး ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို အေးစက်တဲ့ လက်နဲ့ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
"လုပ်တာ ကောင်းတယ် လီလဲ့ဖိန်"
လီကျွင်း ချက်ချင်း ရှေ့တိုးသွားသည်။
တစ္ဆေမီးတောက်တွေ လောင်ကျွမ်းလာပြီး အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း မီးလောင်ကျွမ်းစေသည်။ မီးတောက်တွေ ပြန့်ကားလာတာနဲ့အမျှ ကျန်းရှန်ကွမ်းကို လုံးဝ ဝိုင်းရံထားလိုက်သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင်...
မည်းနက်နေတဲ့ လျှော်ကြိုး တစ်ချောင်း လေထဲကနေ ကျဆင်းလာပြီး ကျန်းရှန်ကွမ်း လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက် ရစ်ပတ်ကာ ဆွဲတင်လိုက်သည်။
"အောင်မြင်သွားပြီလား"
တခြား ခေါင်းဆောင်တွေ မလှုပ်ရှားကြဘဲ ဒီမြင်ကွင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေကြသည်။
သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားနေဖို့ လိုအပ်သည်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျန်းရှန်ကွမ်းက တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလေ။ သူ့မှာ ကြံရာပါတွေ ရှိတယ်။
အရိုးကျိုးသံ "ကျွတ်" ခနဲ မြည်သွားသည်။
ကြိုးဆွဲချခံထားရတဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်းက ဘေးနားက လီလဲ့ဖိန်ကို ပင်ပန်းစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ အမှားတစ်ခုတည်းကို နှစ်ခါ မလုပ်ဘူး မင်းကို ငါ မမှတ်မိပေမယ့် မင်းကို ငါ သတိထားနေမယ်"
"ဟင်..."
လီလဲ့ဖိန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ကျန်းရှန်ကွမ်း ရုန်းကန်တာ ချက်ချင်း ရပ်သွားသည်။ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားပြီး လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပျောက်ဆုံးကာ သေသွားသလို ဖြစ်နေသည်။
အလောင်းကောင်က လျင်မြန်စွာ ပုပ်ပွလာသည်။ အသားတွေ ကွာကျလာပြီး မကြာခင် အရိုးစုပဲ ကျန်တော့သည်။ ပြီးတော့ အရိုးစုလည်း ကွဲကြေပြီး ဖုန်မှုန့် အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ခန္ဓာကိုယ်က လေထဲမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားတာ။
ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက်...
လီလဲ့ဖိန် လှေကားဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ခြေသံတွေ ကြားလိုက်ရပြီး သံချေးတက်နေတဲ့ ဓားအိုကြီး တစ်လက် ကြမ်းပြင်နဲ့ ပွတ်တိုက်မိတဲ့ သတ္တုသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျန်းရှန်ကွမ်း လှေကားပေါ်ကနေ ထပ်မံ ဆင်းလာသည်။
ဒီအချိန်မှာ လီလဲ့ဖိန် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူ ပြင်ဆင်ဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ပေ။
လက်မောင်း တစ်ဖက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကွာကျသွားပြီး မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။
ပျစ်ချွဲနေတဲ့ သွေးတွေ ပန်းထွက်လာသည်။
လီလဲ့ဖိန် ပြုတ်ကျသွားတဲ့ လက်မောင်းကို ချက်ချင်း ကောက်ယူလိုက်ပြီး မရေမရာ ဖြစ်မှုတွေနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
"ငါ့ကို တားချင်ရင် မင်းတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမှ ရမယ် မဟုတ်ရင် အကုန် သေကုန်ကြလိမ့်မယ်"
ပြန်ရှင်လာတဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်းက သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
သူ့ပခုံးပေါ်မှာ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ တစ္ဆေမီးတောက်တွေက ပုတ်လိုက်ရုံနဲ့ ငြိမ်းသွားသည်။
ဒါတင် မကသေးဘူး။
စွန့်ပစ် ကစားကွင်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း ပုံမှန်မဟုတ်မှုတွေ ပေါ်လာသည်။
ဒီအချိန်မှာ ကောင်းကင်က မီးခိုးရောင် မဟုတ်တော့ဘဲ လျင်မြန်စွာ မှောင်မိုက်လာသည်။
အမှောင်ထုထည်ကြီး တစ်ခုက ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံလာသည်။
"တစ္ဆေတမန်တော် ရောက်လာပြီ"
ဝေ့ကျင်း ရင်းနှီးနေတဲ့ အမှောင်ထုကို ထုံထိုင်းစွာ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဟာသ လုပ်နေတာလား တစ္ဆေတမန်တော်က ဒီအချိန်မှာ ဘယ်လို ပေါ်လာရတာလဲ"
ကျိုးဒန် လန့်သွားသည်။
လီကျွင်းရဲ့ ဟောက်ပက် မျက်လုံးအိမ်ထဲမှာ မီးတောက်တွေ လှုပ်ရှားနေသည်။
"တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ ချန်ချောင်ယန် လက်ချက် ဖြစ်ရမယ်"
ဒါပေမဲ့ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ချန်ချောင်ယန် အရိပ်အယောင် မတွေ့ရပေ။
"သက်ရှိလူသားတွေက တစ္ဆေတွေကိုပဲ မြင်ရတယ်... အသက်နဲ့ သေခြင်းတရားကြားမှာ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူကို မမြင်ရဘူး"
အခုကြည့်ရတာ ဒီစကားက တကယ် မှန်နေပုံ ရသည်။
"တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ ဖိနှိပ်မှု ကန့်သတ်ချက်က ၉ ပါ တစ်ယောက်တည်း ကွဲသွားရင် သေလိမ့်မယ် ငါတို့ အတူတူ နေရမယ်"
ဝေ့ကျင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။
သူ ပြောလိုက်တာနဲ့ တခြား ခေါင်းဆောင်တွေ ချက်ချင်း စုဝေးလိုက်ကြသည်။
ခေါင်းဆောင် ၈ ယောက် စုဝေးလိုက်ရင် တစ္ဆေ ၉ ကောင်ထက် သေချာပေါက် များနေမှာမို့ တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ယာယီ လျစ်လျူရှုထားလို့ ရသည်။
"ဒါဆို မေးခွန်းက... တစ္ဆေတမန်တော် ပိုကြောက်စရာ ကောင်းလား၊ ငါ ပိုကြောက်စရာ ကောင်းလား"
ဒီအချိန်မှာ နောက်ထပ် ပုံရိပ်တစ်ခု စွန့်ပစ် စာသင်ဆောင်ထဲကနေ ထွက်လာသည်။
ဒီလူကလည်း သံချေးတက်နေတဲ့ ဓားအိုကြီး တစ်လက် ကိုင်ထားသည်။
သူလည်း ကျန်းရှန်ကွမ်းပဲ။
မဟုတ်ဘူး။
ဒါတင် မကသေးဘူး။ ဒုတိယ၊ တတိယ... တတိယမြောက် ကျန်းရှန်ကွမ်း စာသင်ဆောင်ရဲ့ ထောင့်အသီးသီးကနေ ထွက်လာကြသည်။
သူတို့ အားလုံးက တစ်ပုံစံတည်း၊ ဘာမှ မကွာခြားဘူး။ သဘာဝလွန် လက်နက်တွေတောင် အတူတူပဲ။
စုစုပေါင်း ကျန်းရှန်ကွမ်း ၅ ယောက် စုဝေးလာပြီး အတူတူ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။
"အကန့်အသတ်မရှိ ပြန်လည်စတင်ခြင်းလား"
ဒီမြင်ကွင်းက ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရပေမယ့် လူတွေကို အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားစေသည်။
"ဒီကောင်..."
ယန်ကျန့် မျက်နှာ မည်းမှောင်နေသည်။ တစ္ဆေဆရာ အချင်းချင်းဆီကနေ ဖိနှိပ်မှု အရှိန်အဝါကို ပထမဆုံး အကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။