ကြမ်းတမ်းသော ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းရှန်ကွမ်းက သူ့ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အစွယ်တွေကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီ။

သူ့စီမံကိန်းက လူတွေကို ထိတ်လန့်စေရုံတင် မကဘူး၊ သူ့အင်အားကလည်း လူတွေကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားစေလောက်တယ်။

သဘာဝလွန် လောကမှာ ဘယ်တစ္ဆေဆရာကမှ အစပိုင်းမှာတင် ဒီလောက် အဆင့်မြင့်တဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို ထုတ်မပြနိုင်ခဲ့ဖူးဘူး။ အားလုံးရဲ့ ရင်ထဲမှာ အကြမ်းဖျင်း အကဲဖြတ်မှု တစ်ခု ရှိသွားပြီ။ သူတို့နဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်း ကြားမှာ ကြီးမားတဲ့ ကွာဟချက် ရှိနေတယ်... အနည်းဆုံး အဆင့်တစ်ခုလောက် ကွာနေတယ်။

အခု ကျန်းရှန်ကွမ်း ၅ ယောက် ပူးပေါင်းထားတယ်။

ဒါတင် မကသေးဘူး... ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး အမှောင်ထုရဲ့ ဝါးမြိုတာ ခံနေရတယ်၊ အဲဒီအထဲမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေတမန်တော် ပုန်းအောင်းနေတယ်... သရဲခြောက်တဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။

"တစ္ဆေတမန်တော် ပေါ်လာတာက ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ကို ပိတ်လှောင်ဖို့၊ ကန့်သတ်ဖို့၊ လူစုမကွဲသွားစေဖို့ပဲ... ဝေ့ကျင်း... တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ ဖိနှိပ်မှု ကန့်သတ်ချက်က ၉ ဆိုတာ မင်း သေချာလား"

ဒီအချိန်မှာ လျိုစန်း စိတ်မအေးနိုင်ဘဲ အံကြိတ်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

တစ္ဆေတမန်တော် ပေါ်လာတာက သူ့စက္ကူရုပ်တွေ အပေါ် သက်ရောက်မှု ကြီးလွန်းတယ်။

စက္ကူရုပ်တွေ အနားကပ်သွားတာနဲ့ တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ ရှင်းလင်းတာ ခံရမှာ၊ ဒါကြောင့် သူ တိကျတဲ့ အရေအတွက်ကို သိမှ စက္ကူရုပ်တွေကို စုစည်းပြီး ဒီကို ခေါ်လို့ ရမှာ။

ဝေ့ကျင်း မျက်နှာသေနဲ့ ရှင်းပြလိုက်တယ်။

"လေ့ကျင့်ရေး စခန်းက ထွက်လာပြီးနောက်ပိုင်း တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ ဖိနှိပ်မှု ကန့်သတ်ချက်က ၉ ပဲ... ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကြောင့် တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ အတိအကျ ကန့်သတ်ချက်ကို မသိရတော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဖိနှိပ်မှု ကန့်သတ်ချက်က ၉ ဖြစ်နေတုန်းပဲ ဆိုတာတော့ သေချာတယ်... ဒါကြောင့် တစ္ဆေတမန်တော်လည်း အတူတူပဲ ဖြစ်လောက်တယ်... မရေရာတဲ့ အပြောင်းအလဲ တချို့ကြောင့် တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ ဖိနှိပ်မှု ကန့်သတ်ချက်က ဒီကိန်းဂဏန်းမှာပဲ ရပ်တန့်နေတာ ဖြစ်မယ်"

သူ အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။

"ကောင်းပြီ... ဒီတစ်ခါ မင်းကို ယုံလိုက်မယ်"

လျိုစန်း ဆက်မမေးတော့ဘူး။

"ဟယ်ယင်အာ... ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်တော့... အခုချက်ချင်း"

ယန်ကျန့် သူမကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"မင်း သတိပေးစရာ မလိုဘူး"

ဟယ်ယင်အာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူမလက်ကောက်ဝတ်က လက်ကောက်ကို ချက်ချင်း ဖြုတ်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ အဝတ်အစားထဲက သစ်သားဘီးဟောင်း တစ်ချောင်းနဲ့ ရပ်တန့်နေတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ အိတ်ဆောင်နာရီ တစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်တယ်။

ဝေဝါးနေတဲ့ ပုံရိပ် ၃ ခု သူမဘေးနားမှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာတယ်။

သူမ ဝိညာဉ် ၃ ခုကို တစ်ပြိုင်တည်း ဆင့်ခေါ်လိုက်တာ။

ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ပေါ်လာဖို့က အချိန်နည်းနည်း လိုတယ်။

သို့သော် ရန်သူက ဟယ်ယင်အာကို ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်ဖို့ အချိန်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းရှန်ကွမ်း ၅ ယောက်လုံး တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီ။ သူတို့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ညီညာမနေပေမယ့် လက်ထဲက သံချေးတက်နေတဲ့ ဓားမကြီးတွေကို ပြိုင်တူ မြှောက်လိုက်ကြတယ်။

ဒီဓားက လူကို ထိစရာ မလိုဘူး၊ ဘယ်လို ကြားခံနယ်ကို သုံးထားလဲ ဆိုတာလည်း မရှင်းလင်းဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဓားမြှောက်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ အားလုံး ပြင်းထန်တဲ့ အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

တွန့်ဆုတ်နေခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ...

ယန်ကျန့်၊ လီကျွင်း၊ လျိုစန်း၊ ဝေ့ကျင်း နဲ့ လီလဲ့ဖိန်တို့ ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးပြီး ကျန်တဲ့ ၃ ယောက် ရှေ့ကနေ ဝင်ကာလိုက်ကြသည်။

ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို မဖြစ်မနေ တောင့်ခံရမယ်။

မကာကွယ်နိုင်ရင် ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဓားတစ်ချက် ကျဆင်းလာတယ်၊ လေထဲမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သလိုပါပဲ။

ချက်ချင်းပင်...

ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝလွန် စွမ်းအား ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူတို့ ၅ ယောက်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားတယ်။

ယန်ကျန့် လည်ပင်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခု ထပ်ပေါ်လာပြီး ခေါင်းက လည်ပင်းကနေ ပြုတ်ကျသွားပြန်တယ်။ ဒီအချိန်မှာ သူ ပြန်လည်စတင်လို့ မရဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက တစ္ဆေပန်းချီကားရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေထဲ ရောက်နေလို့၊ တစ္ဆေမျက်လုံး ဖိနှိပ်ခံထားရပြီး အသုံးမဝင်သလောက် ဖြစ်နေလို့ပဲ။

သူ့ဘေးက လီကျွင်းရဲ့ မျက်နှာမှာ အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အဲဒီ အက်ကွဲကြောင်းထဲကနေ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်တဲ့ တစ္ဆေမီးတောက်တွေ မှုတ်ထွက်လာတယ်၊ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်နေတဲ့ မီးတောက်တွေက သူ့ကို ဝါးမြိုတော့မလို ဖြစ်နေတယ်။

လျိုစန်းရဲ့ စက္ကူရုပ် ခန္ဓာကိုယ်လည်း အလားတူပဲ စုတ်ပြတ်သွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာ အေးစက်နေတဲ့ အလောင်းကောင် တစ်ခု ပေါ်လာတယ်၊ အရေပြား ကွဲအက်ပြီး ပျစ်ချွဲနေတဲ့ သွေးတွေ စီးကျလာတယ်။

ဝေ့ကျင်းရဲ့ မျက်နှာထားက မပြောင်းလဲဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရင်ဘတ်က တိုက်ရိုက် ကွဲထွက်သွားပြီး ပုပ်စော်နံနေတဲ့ ကလီစာတွေ ပေါ်လာတယ်။

လီလဲ့ဖိန်က ပိုဆိုးတယ်၊ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားပြီး မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားတယ်။

"မင်းတို့..."

ဟယ်ယင်အာ ဒီလောက် ဆိုးရွားတဲ့ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့ ခဏတာ ကြောင်အသွားတယ်။

သူမ အသက်ရှင်ဖို့ အတွက် သူတို့တွေက ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ဒီလောက် ပြတ်ပြတ်သားသား ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး။

ကျိုးဒန်လည်း လန့်သွားတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့မျက်လုံးတွေ နီရဲလာသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အကာအကွယ် ပေးခံရတဲ့အထဲမှာ ဟယ်ယင်အာတင် မကဘူး၊ သူလည်း ပါနေလို့ပဲ။

"ကာကွယ်လိုက်နိုင်လား"

လူကျစ်ဝမ် မျက်နှာသေနဲ့ ရှိနေပေမယ့် သူ့ရှေ့က ကျန်းရှန်ကွမ်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ ထွက်ပေါ်နေတယ်။

"ဒီလိုနည်းနဲ့ ငါတို့ကို ရှင်းပစ်ချင်တာလား ကျန်းရှန်ကွမ်း... မင်း လူတွေကို အရမ်း လျှော့တွက်လွန်းနေပြီ"

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့်ရဲ့ ခေါင်းပြတ် အလောင်းကောင်က လှုပ်ရှားလာပြီး လက်မြှောက်ကာ အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်တယ်။

ကျန်းရှန်ကွမ်း တစ်ယောက် ချက်ချင်း ရပ်တန့်ပြီး ကာကွယ်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ပျံဝဲလာတဲ့ လှံရှည်ကို လေထဲမှာတင် အရပ်ရှည်တဲ့ တစ္ဆေအရိပ် တစ်ခုက ဖမ်းလိုက်တယ်၊ အဲဒီ အရိပ်ရဲ့ မျက်နှာမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေတဲ့ မျက်နှာတစ်ခု တံဆိပ်ခတ်ထားသလို ပါနေတယ်၊ ယန်ကျန့်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။

တစ္ဆေအရိပ်က အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး ကျန်းရှန်ကွမ်းဆီ ရိုက်ချလိုက်တယ်။

ကျန်းရှန်ကွမ်း ရှောင်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သူ့ခြေထောက်တွေကို မည်းနက်တောင့်တင်းနေတဲ့ လက်တွေ အများကြီးက ဆွဲထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီ လက်တွေက တစ်လွှာပြီး တစ်လွှာ ထပ်နေပြီး အပေါ်ကို တက်လာကာ သူ့ကို ဝါးမြိုတော့မလို ဖြစ်နေတယ်။

သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"မင်းလည်း သိပ်မထူးဆန်းပါဘူး"

သူ မျက်နှာသေနဲ့ သံချေးတက်နေတဲ့ ဓားမကြီးကို မြှောက်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့ အားကြောင့် သူ ဟန်ချက်ပျက်သွားတယ်။

ရုတ်တရက်... သေစေနိုင်တဲ့ ကျိန်စာ ပွင့်ထွက်လာတယ်။

ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ မျက်နှာ ချက်ချင်း မည်းနက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတယ်။

"ဘုန်း"

ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်တဲ့ ကျိန်စာက သူ့ကို နှောင့်ယှက်လိုက်တယ်၊ လှံရှည်က လည်ထွက်သွားပြီး အလောင်းကောင် သံချောင်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် ထိုးဖောက်ကာ မြေကြီးနဲ့ ကပ်လျက် ရိုက်နှက်လိုက်တယ်။

ချက်ချင်းပင်... ဒီကျန်းရှန်ကွမ်း လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားတယ်၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရင်လိုပဲ လျင်မြန်စွာ ပုပ်ပွလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ မတူတာက ကျန်းရှန်ကွမ်း လက်ထဲက ဓားမကြီးပါ လိုက်ပြီး ပုပ်ပွသွားတာပဲ၊ ဘာမှ မကျန်ခဲ့တော့ဘူး။

"တကယ်ပဲ... မင်းက တခြားလူတွေထက် ပိုသန်မာတာပဲ"

ကျန်တဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်း ၄ ယောက် နည်းနည်း အံ့သြသွားပုံ ရတယ်၊ ယန်ကျန့်က သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို ဒီလောက် မြန်မြန် ရှင်းပစ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ကြဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူ ဆက်မတွေးနိုင်ခင်မှာပဲ ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှု စတင်လာပြီ။

မကောင်းဆိုးဝါးဆန်တဲ့ တစ္ဆေမီးတောက်တွေ လွှမ်းခြုံလာပြီး ကျန်းရှန်ကွမ်း တစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုလိုက်တယ်၊ လီကျွင်းလည်း မီးတောက်တွေထဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ ပုံရိပ်နဲ့ ဝင်တိုက်မိပြီး လူ့အရေပြား မျက်နှာဖုံး တစ်ခုလုံး ကပ်သွားကာ လုံးဝ ဖုံးအုပ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်။

ဝေ့ကျင်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး မည်းနက်နေတဲ့ လျှော်ကြိုးတွေ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့ကနေ ကျဆင်းလာစေကာ နောက်ထပ် ကျန်းရှန်ကွမ်း တစ်ယောက်ကို ရစ်ပတ်လိုက်တယ်။ လျှော်ကြိုးတွေက ပိုပိုပြီး တင်းကျပ်လာကာ ကောက်ရိုးရုပ် တစ်ရုပ်လို ဖြစ်အောင် ချည်နှောင်လိုက်တယ်။

တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိနှိပ်မှုကြောင့် သူ ရုန်းကန်ဖို့ အားမရှိတော့ဘူး။

ဒီအချိန်မှာ လျိုစန်းရဲ့ လက်က အဝါရောင် စက္ကူတွေကို ခွာလိုက်ပြီး ထူးဆန်းစွာ ပိန်လှီနေတဲ့ လက်တစ်ဖက် ပေါ်လာတယ်၊ အဲဒီလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကျန်းရှန်ကွမ်းဆီ ရုတ်တရက် ချလိုက်တယ်။

ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်မှု စည်းမျဉ်း တစ်ခု အသက်ဝင်သွားတယ်။

ဒီအချိန်မှာ စတုတ္ထမြောက် ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ နှလုံးခုန်သံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်ကျသွားတယ်။

နှစ်ပိုင်း ပြတ်နေတဲ့ လီလဲ့ဖိန်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပျောက်သွားမှန်း မသိတော့ဘူး၊ စောစောက အမှတ်တရတွေ လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ အကောင်းပကတိ အတိုင်း ရှေ့မှာ ပြန်ပေါ်လာတယ်။

မီးခိုးထူထူတွေ ပဉ္စမမြောက် ကျန်းရှန်ကွမ်းကို လွှမ်းခြုံသွားတယ်၊ သူ မီးခိုးထဲ တိုးဝင်ပြီး လိုက်ရှာနေတယ်။

ရှာတွေ့တာနဲ့ သတ်ဖြတ်မှု စည်းမျဉ်းကို အသက်သွင်းပြီး နောက်ဆုံး ကျန်းရှန်ကွမ်းကို ရှင်းပစ်နိုင်လိမ့်မယ်။

အရပ်ရှည်တဲ့ တစ္ဆေအရိပ်က အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ နေရာတချို့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်၊ အရိပ်က မြေကြီးပေါ် ဖြန့်ကျက်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်က ခေါင်းကို မကာ ခေါင်းပြတ်နေတဲ့ ကိုယ်လုံးပေါ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်တပ်ပေးလိုက်သည်။

"မီးတစ်ပွင့်တည်းနဲ့ ငါ့ကို လောင်ကျွမ်းလို့ မရနိုင်ဘူး"

တချိန်တည်းမှာပဲ ဒုတိယမြောက် ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ အသံ တစ္ဆေမီးတောက်ထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မီးတောက်တွေကြားမှာ ပုံရိပ်တစ်ခုက လူ့အရေပြား တစ်လွှာကို အတင်း ခွာချလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ တစ္ဆေမီးတောက်တွေ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ မီးလောင်ရာ တချို့ ရှိနေပေမယ့် အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ၊ လီကျွင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ မပြည့်စုံတော့ဘူး၊ လေလျော့သွားတဲ့ ပူဖောင်းလိုပဲ၊ ပျော့ခွေနေတဲ့ လူ့အရေပြား တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ကျန်းရှန်ကွမ်း လက်ထဲမှာ မိနေပြီး လှုပ်ရှားလို့ မရတော့ဘူး။

တချိန်တည်းမှာပဲ...

တခြားတစ်ဖက်မှာ ကျန်းရှန်ကွမ်းကို ရစ်ပတ်ထားတဲ့ တစ္ဆေကြိုးတွေ ဆက်တိုက် ပြတ်တောက်ကုန်တယ်၊ ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝလွန် စွမ်းအား တစ်ခုက ဖိနှိပ်မှုကို တွန်းလှန်ပြီး လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။

"ဘုန်း"

နောက်တစ်ခဏတွင်...

တစ္ဆေကြိုးတွေ ပြိုင်တူ ပြတ်တောက်သွားတယ်၊ တတိယမြောက် ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် နည်းနည်း လိမ်ကောက်သွားပေမယ့် ဓားမကြီးကို ဝှေ့ယမ်းပြီး တစ္ဆေကြိုးတွေကို ဖြတ်လိုက်တယ်၊ ဝေ့ကျင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်တယ်။

လျိုစန်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုအောက်မှာ မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားတဲ့ စတုတ္ထမြောက် ကျန်းရှန်ကွမ်းက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်၊ သူ့အသိစိတ် ရှိနေသေးကြောင်းနဲ့ တစ်ချက်တည်းနဲ့ မသေကြောင်း ပြသလိုက်တယ်။

ဒီမြင်ကွင်းက လျိုစန်းကို မျက်လုံးပြူးသွားစေပြီး ထိတ်လန့်သွားစေတယ်။

"ရှာမနေနဲ့တော့... ငါ ဒီမှာ"

မီးခိုးထူထူတွေကြားထဲကနေ ပုံရိပ်တစ်ခု ညည်းညူသံနဲ့အတူ လွင့်ထွက်လာတယ်။

အဲဒါ လီလဲ့ဖိန် ဖြစ်နေတယ်။

ပြီးတော့ ပဉ္စမမြောက် ကျန်းရှန်ကွမ်းက ဘာမှ မဖြစ်ဘဲ မီးခိုးတွေကြားကနေ ခြေလှမ်းကျဲကြီး ထွက်လာတယ်။

ခေါင်းဆောင်အဆင့် တိုက်ခိုက်မှုတွေ လုပ်ခဲ့ပေမယ့် ယန်ကျန့် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်းရှန်ကွမ်း တစ်ယောက်ကို အောင်မြင်စွာ ရှင်းပစ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ကျန်တဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်း ၄ ယောက်က အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ။

ဒါ့အပြင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တဲ့ လီကျွင်းက တိုက်ရိုက် သေဆုံးသွားခဲ့တယ်၊ ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ အရေပြား တစ်လွှာလောက်ပဲ လောင်ကျွမ်းအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။

"ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်သူ... ငါတို့ ဒီလူကို မယှဉ်နိုင်ဘူး၊ သူက တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်ကတည်းက ထိပ်တန်း အဆင့်ပဲ... ကမ္ပည်းပြားကို သုံးလိုက်တော့... မတုံ့ဆိုင်းနဲ့တော့"

ဒီအချိန်မှာ ဟယ်ယင်အာ ဆင့်ခေါ်ထားတဲ့ ဝိညာဉ် တစ်ခုက ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်တယ်။

ဒီစကား ကြားတာနဲ့ ဝိညာဉ် ၃ ခုလုံး ချက်ချင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သွားကြတယ်၊ အသိစိတ် လွတ်သွားသလိုပဲ၊ ပြီးတော့ တစ္ဆေဆိုးတွေလို ကျန်းရှန်ကွမ်းဆီ တည့်တည့် ပြေးဝင်သွားကြတယ်။

ဝိညာဉ် ၃ ခုက လူခွဲပြီး မတိုက်ခိုက်ဘဲ ဒုတိယမြောက် ကျန်းရှန်ကွမ်းဆီပဲ ပြေးဝင်သွားကြတယ်။

မျိုးဆက်ဟောင်း ဝိညာဉ်က မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တာပါ၊ ဒီကျန်းရှန်ကွမ်းကို ရှင်းပစ်ပြီး လီကျွင်းကို ကယ်ချင်တာ၊ အားနည်းချက်ကို ပြန်လည် ပြုပြင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ရန်သူကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ချပစ်ချင်တာ။

"ဝိညာဉ်တွေကပါ ပြဿနာ ရှာချင်နေတာလား"

ဒီကျန်းရှန်ကွမ်းတွေ ဓားမကြီးတွေကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်ကြပြန်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ...

ကျန်းရှန်ကွမ်း တစ်ယောက် လက်နက်ကို လှမ်းယူလိုက်ပေမယ့် လေကိုပဲ ဖမ်းမိလိုက်တယ်။

ဓားမကြီး... ပျောက်သွားပြီ။

"ငါ လုပ်လိုက်ပြီ"

လူ့အရေပြား မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတဲ့ ကျိုးဒန်က ထူးဆန်းပြီး စိမ်းသက်နေပေမယ့် ဝမ်းသာသံ ပါနေတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအချိန်မှာ သူ့လက်ထဲမှာ သံချေးတက်နေတဲ့ ဓားမကြီး တစ်လက် ကိုင်ထားလို့ပဲ။

ဒီဓားမကြီးက ကျန်းရှန်ကွမ်း ပိုင်တာလေ။

"ဟင်..."

ပြီးတော့ ကျိုးဒန် ဓားမကြီးကို ကိုင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာပဲ သူ့မြင်ကွင်း ပြောင်းလဲသွားတာ သတိထားမိလိုက်တယ်၊ အရမ်း ထူးဆန်းနေတယ်၊ မြင်ကွင်းက ပြည့်စုံမနေဘဲ အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်နေတယ်၊ ပုံတစ်ပုံကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲထားသလိုပဲ၊ စုတ်ပြဲရာ တစ်ခုစီက ထွင်းရာတွေလိုပဲ၊ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ပြီး ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းနေတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျိုးဒန် အမှောင်ထဲကို ကြည့်လိုက်တော့ စုတ်ပြဲရာတွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရာအားလုံး ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားတယ်။

"အဲဒါကို မကိုင်နဲ့"

ဘေးနားက လူကျစ်ဝမ်က ကျိုးဒန်ရဲ့ လက်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး ဓားအိုကြီးကို လုယူကာ ဘေးကို ပစ်ချလိုက်တယ်။

ဒီအချိန်မှာ ကျိုးဒန်ရဲ့ လက်မောင်းက လုံးဝ ပုပ်ပွနေပြီ၊ အသားတွေ သွေးတွေ ကွာကျပြီး အရိုးပဲ ကျန်တော့တယ်။

"ကျိန်စာလား"

ကျိုးဒန် အသက်ရှူမှားသွားတယ်။

သူ့လက်သူ ပြန်ကြည့်လိုက်ပေမယ့် နာကျင်မှု လုံးဝ မခံစားရဘူး။

ဒါပေမဲ့ စောစောက မြင်ကွင်းကြောင့် သူ တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသလိုပဲ။